Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης: Προκόπης ΣΤ’ ο σοφός

Posted by sarant στο 4 Νοέμβριος, 2014


Εδώ και κάμποσο καιρό έχω αρχίσει να δημοσιεύω, κάθε δεύτερη Τρίτη, αποσπάσματα από το βιβλίο του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, “Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης” (εκδ. Ερατώ, 1995, εξαντλημένο), που είναι μια βιογραφία του παππού μου, του Νίκου Σαραντάκου (1903-1977), ο οποίος είχε το ψευδώνυμο Άχθος Αρούρης (που είναι ομηρική έκφραση και σημαίνει ‘βάρος της γης’). Η σημερινή συνέχεια είναι η εικοστή όγδοη. Η προηγούμενη συνέχεια βρίσκεται εδώ και είναι η τριτη συνέχεια από το 7ο κεφάλαιο του βιβλίου “Πόλεμος και κατοχή”.

Τα ανδραγαθήματα του σοφού Προκόπη ήταν σταθερό στοιχείο της οικογενειακής μας μυθολογίας, αλλά τα έχω ακούσει και από άλλους, οικογενειακούς φίλους εννοώ.

mimis_jpeg_χχsmallΑπό τότε που εγκαταστάθηκαν στη Μυτιλήνη, τα μόνα κατοικίδια που ζούσανε στο σπίτι μαζί τους ήτανε γάτες. Συνολικά πέρασαν από τη ζωή τους έξι γάτες που όλες είχαν το όνομα Προκόπης. Στο πρώ­το γατί, που το απόκτησαν το 1936, η Ελένη ήθελε να του δώσουν το ρομαντικό όνομα Ρολάνδος, (διάβαζε τότε την Ατλαντίδα του Χάουπτμαν), ο Νίκος όμως το απέρριψε λέγοντας: «Σιγά να μη το βγάλου­με Προκόπη», και όπως ήταν αναμενόμενο το γατί ονομάστηκε Προ­κόπης. Κι όχι μόνο αυτό αλλά και όλα τα επόμενα. Την άνοιξη του ’41, η γειτόνισσά τους η Χρυσούλα η Χατζηγιαννιού, εκκολαπτόμε­νη ήδη ποιήτρια, τους χάρισε ένα γατάκι, που φυσικά ονομάστηκε κι αυτό Προκόπης, έκτος κατά σειρά. Ήταν γκρίζο, με τιγροειδείς ραβδώσεις στην πλάτη και άσπρη κοιλιά, πανέξυπνο και παιχνιδιά­ρικο. Κάπως αργά για να αλλάξει το όνομά του, διαπιστώθηκε ότι ήταν θηλυκό.

Μεγαλώνοντας ο/η Προκόπης αποδείχτηκε πως ήταν μια γάτα- μεγαλοφυΐα, γιατί όπως και στους ανθρώπους έτσι κι ανάμεσα στα ζώα υπάρχουν διαβαθμίσεις σε ό,τι αφορά τις πνευματικές τους ικα­νότητες. Οι δικές του πάντως ξεπερνούσαν κατά πολύ τις συνήθεις γατίσιες. Εξοικειώθηκε αμέσως με τους ανθρώπινους συγκάτοικους του, που ουδέποτε θεώρησε αφεντικά του αλλά μάλλον φροντιστές της δικής του καλοπέρασης. Εξερεύνησε συστηματικά το σπίτι από την καρβουναποθήκη ως το υπερώον και επισήμανε τις μεριές από τις οποίες βγαίναν από τα υποχθόνια ενδιαιτήματά τους οι ποντικοί. Πολύ σύντομα εξελίχθηκε σε δεινό κυνηγό και ποντικοπιάστη, χωρίς παράλληλα να σταματήσει τις συχνές επιδρομές του στις γειτονικές κουζίνες, ιδίως όταν πλάκωσε η πείνα και τα τρόφιμα στο σπίτι λιγό­στεψαν δραματικά.

Εκείνον το φοβερό χειμώνα καταβροχθίστηκαν όλα τα οικόσιτα ή κατοικίδια ζώα, αρχής γενομένης φυσικά από τα κοτόπουλα, τα κατσίκια, τα αρνιά και τα γουρούνια, αλλά, καθώς η πείνα θέριευε, σύντομα η μπάλα πήρε τα γαϊδούρια και τα άλογα για να καταλήξει στις γάτες και τους σκύλους. Στη γειτονιά τους απόμειναν μια ή δύο γάτες από τις δεκάδες που κυκλοφορούσαν το καλοκαίρι. Ο Προκόπης, άγνωστο πώς, αντελήφθη τον κίνδυνο που αντιμετώπιζε κυκλο­φορώντας στο δρόμο. Ίσως να είδε κάποιον άνθρωπο να πιάνει και να θανατώνει γάτα. Το γεγονός είναι ότι δεν έβγαινε σχεδόν ποτέ στο δρόμο και δεν έμπαινε ποτέ σ’ άλλο σπίτι εκτός από του Ανδρέα, που με την οικογένειά του ήταν εξοικειωμένος. Αλλά και εκεί πήγαινε με μύριες προφυλάξεις, κατοπτεύοντας πρώτα επισταμένα το δρόμο σε όλο του το μήκος και μόνο όταν ήταν απολύτως βέβαιος για την ασφά­λεια, τον διέσχιζε σαν σαΐτα και χωνόταν αστραπιαία στον μονίμως ανοιχτό φεγγίτη του υπόγειου του Ανδρέα.

Παρ’ όλα αυτά, κυκλοφορούσε σε όλη σχεδόν τη γειτονιά, αλλά χρησιμοποιώντας διαδρομές απρόσιτες σε ανθρώπους — στέγες, μάντρες και δέντρα. Τις εξορμήσεις του στα άλλα σπίτια τις επέβαλλαν λόγοι καθαρά βιοποριστικοί. Στα σπίτια του Νίκου και του Ανδρέα εκτός από άφθονα χάδια και παιχνίδια με τα παιδιά των οικογε­νειών, ελάχιστα τρόφιμα έβρισκε, κυρίως τυροψίχουλα, πληγούρι και τα αποτηγανίσματα από τους αυτοσχέδιους σφουγγάτους που έφτια­χνε, με περίσσια μεν τέχνη αλλά με ακατάλληλα για γάτους υλικά, η Ελένη.

Ο Προκόπης φαίνεται ότι κατάλαβε πως οι άνθρωποι με τους οποίους συγκατοικούσε πεινούσαν, γιατί την άνοιξη του ’42 έκανε κάτι το απίστευτο. Ήταν μεσημέρι και η Ελένη είχε σερβίρει στον άντρα και στο γιο της την καθιερωμένη φασολάδα με πληγούρι, όταν από την ψηλή μάντρα της αυλής τους πήδησε μέσα ο Προκόπης κρα­τώντας ένα αλευρωμένο μπαρμπούνι. Το απίθωσε χάμου και ξανάφυγε από τον ίδιο δρόμο, για να ξαναφέρει σε λίγο δεύτερο επίσης αλευρωμένο ψάρι. Την τρίτη φορά όμως ξαναγύρισε χωρίς ψάρι και βρεμένος. Η κατάπληχτη Ελένη τηγάνισε αμέσως τα ουρανόσταλτα μπαρμπούνια, δίνοντας στον κομιστή τους μόνο τα κόκαλα.

Όταν κάποτε ο θηλυκός (να μην το ξεχνάμε) Προκόπης έμεινε για πρώτη φορά έγκυος, σ’ αντίθεση με τις γατίσιες συνήθειες όχι μόνο δεν απομακρύνθηκε από τους ανθρώπους του, αλλά σαν έφτασε η κρίσιμη στιγμή ζήτησε τη βοήθεια του Νίκου, τον οποίο αγαπούσε περισσότερο από τους άλλους. Ουσιαστικά ο Νίκος τον ξεγέννησε ή τουλάχιστον του παραστάθηκε στη γέννα του. Η Ελένη χάλασε τον κόσμο και βρήκε γάλα, που ανακατεύοντας το με πληγούρι και αλεσμένα μύγδαλα έκανε ένα ειδικό για λεχώνες παρασκεύασμα. Σαν μητέρα ο Προκόπης ήταν υπόδειγμα. Όταν τα μωρά του άνοιξαν τα μάτια τους κι άρχισαν να κυκλοφορούν, άρχισε τη διδασκαλία τους. Τους έφερνε μικρά ποντικάκια και τα αμολούσε μπροστά τους για να τους μάθει να κυνηγούν.

Στην αυλή τους υπήρχε μια ρωγμή του τσιμέντου από όπου βγαίνανε κατά καιρούς ποντίκια. Ο Προκόπης παραφύλαγε με απέραντη υπομονή κι όταν αντιλαμβανόταν ποντικό έχωνε αστραπιαία το μπροστινό πόδι του στη ρωγμή και τον έβγαζε αγκιστρωμένο στο νύχι του. Όταν τα μωρά του μεγάλωσαν κάπως τα έπαιρνε στη ρωγμή και τα δίδασκε να παραφυλάνε. Εκείνα φυσικά είχαν το νου τους στο παι­χνίδι και τις σκανταλιές, ο Προκόπης όμως δε χωράτευε. Με δαγκω­νιές και χτυπήματα του ποδιού του επανέφερε στην τάξη τα ατακτούντα βλαστάρια του. Όταν μεγάλωσαν ακόμα περισσότερο, περιορι­ζόταν να τα παρακολουθεί από απόσταση κι όταν πια έκρινε πως ήταν ικανά να τα βγάλουν πέρα μόνα τους έχασε κάθε ενδιαφέρον γι’ αυτά. Άλλωστε ερχόταν η σειρά της επόμενης γέννας.

Όταν η οικογένεια καθόταν στο τραπέζι, ο Προκόπης έπιανε την καθορισμένη θέση, που μόνος του είχε επιλέξει: στο μπράτσο του καναπέ, με τα μπροστινά του πόδια διπλωμένα πάνω στο τραπέζι. Από κει παρακολουθούσε εμβριθώς τους ανθρώπους να τρώνε ή να μιλούν, τον Νίκο να παίζει με τον Χαράλαμπο σκάκι, την Ελένη και τον Μίμη να διαβάζουν. Για να κοιμηθεί είχε διαλέξει το χειμώνα μεν ένα σκαμνί δίπλα στη σόμπα, ενώ το καλοκαίρι την πιο δροσερή γωνιά του σπιτιού, στο υπερώο, δίπλα στο εργαστήριο του Νίκου.

 

Advertisements

142 Σχόλια to “Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης: Προκόπης ΣΤ’ ο σοφός”

  1. Γς said

    Καλημέρα

    Ο Σεφ Τζι απόψε στις 9 μαγειρεύει.
    [κι ο Γς στη λάντζα]

  2. Γς said

    Υπέροχο.
    Με τον Προκόπη.
    [τον γκαστρωμένο]

  3. sarant said

    Καλημέρα Γς! Θα λείψω για αρκετές ώρες σήμερα, να με συμπαθάτε.

  4. atheofobos said

    Είναι καταπληκτική η περιγραφή της ιστορίας με τα μπαρμπούνια, αλλά απλά επιβεβαιώνει αυτό που είχε γράψει παραπάνω ότι όπως και στους ανθρώπους έτσι κι ανάμεσα στα ζώα υπάρχουν διαβαθμίσεις σε ό,τι αφορά τις πνευματικές τους ικανότητες.
    Την ίδια παρατήρηση έχω κάνει και εγώ για τις διάφορες γάτες που μου κάνουν κατά καιρούς την τιμή να τις ταΐζω !
    Φωτογραφίες τους υπάρχουν στο ποστ μου:
    Ο ΔΟΥΜΑΣ, Ο ΡΟΪΔΗΣ, ΟΙ ΓΑΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ CATS
    http://atheofobos2.blogspot.gr/2014/03/cats.html

  5. Νέο Κid said

    Αν θυμάμαι καλά, Προκόπη έλεγε ο Παπαμιχαήλ τη Βουγιούκλω στο «η κόρη μου η σοσιαλίστρια»

  6. spiral architect said

    Καλημέρα από ένα φανατικό γατόφιλο. 🙂

    Η γάτα είναι ένα αιλουροειδές, που για να επιβιώσει έκανε την επιλογή να γίνει και οικόσιτο, κρατώντας όμως τα βασικά χαρακτηριστικά του αρχέγονου αιλουροειδούς. Το τρίψιμο στα πόδια του τραπεζιού, ή στα μπατζάκια του παντελονιού ενός συχνού επισκέπτη του σπιτιού αφήνοντας τη μυρωδιά της εκεί, προέρχεται απ’ την ανάγκη οριοθέτησης του ζωτικού της χώρου, κάτι που κάνουν τα μεγάλα της μακρινά ξαδέλφια, λιοντάρι, τίγρης και ιαγουάρος.

  7. cronopiusa said

    Καλή σας μέρα και καλά να περάσετε το βράδυ.

    Απολαυστικός ο Προκόπης, αν και τ΄όνομα παραπέμπει στον υπερασπιστή των γυναικών Παυλόπουλο

    Δεν ξέρω τίποτα για το ξύλο!! Εγώ κοιτούσα τη Γιαδικιάρογλου που κοιτούσε την Πετροπούλου.. που κοιτούσε την Πετροβασίλη!!

  8. Πάνος με πεζά said

    Προετοιμάζοντας το βραδινό γλέντι (προτίμησα την εκτέλεση με τον Τάκη Μπίνη, αλλά δυστυχώς το οπτικό μέρος δε λέει και πολλά…-Υπάρχει και με το Βαγγέλη Γερμανό, αλλά με χειρότερο ήχο):

  9. spiral architect said

    Ερώτηση για σινεφίλ:
    Ποια ήταν η ελληνική ταινία, που διαδραματιζόταν επί κατοχής, η οποία τελείωνε με την ατάκα «Γαλή ήτο κύριε Πρόεδρε»; 🙄
    (κάποιος σέρβιρε στους πεινασμένους φίλους του κουνέλι στιφάδο, αλλά τη θέση του κουνελιού στην κατσαρόλα την πήρε μια γάτα και η υπόθεση πήγε στο δικαστήριο)

  10. Πάνος με πεζά said

    Απ’ όσα λέει εδώ , πρέπει να είναι η ταινία «Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση;»

  11. Γς said

    5:
    Και η γνωστή Δεσπινίς Σωτήρη.

    Αλλά και μια άλλη πλάκα που έκανα σ έναν γιουγκοσλάβο [τότε] καθηγητή.

    http://caktos.blogspot.gr/2014/07/blog-post_84.html

  12. cronopiusa said

  13. Γς said

    4:
    >Είναι καταπληκτική η περιγραφή της ιστορίας με τα μπαρμπούνια, αλλά απλά επιβεβαιώνει αυτό που είχε γράψει παραπάνω ότι όπως και στους ανθρώπους έτσι κι ανάμεσα στα ζώα υπάρχουν διαβαθμίσεις σε ό,τι αφορά τις πνευματικές τους ικανότητες.

    κλεπτικές, ίσως;

  14. cronopiusa said

  15. spiral architect said

    @10: Σωστά γιατί είχα μπερδευτεί μεταξύ της ταινίας του Μανθούλη και της ταινίας του Βέγγου. Τελικά είναι η δεύτερη. 🙂

  16. Γς said

    12:
    >Δε θέλω να σε ξαναδώ, μανάρι μου τα κάναμε σαλάτα
    Θέλω μονάχα να σου πω πως απόψε γέννησε η γάτα

    Πάντα είχα πιτσιρίκος μια γατούλα δίπλα μου
    Η κόρη μου έχει σκύλα, τη Γουίλι
    Αλλά ο μεγάλος μου γιος τον Μελή:

    Κι ο ‘άλλος ένα γατάκι που το βρήκε μονόφθαλμο κι ετοιμοθάνατο στο δρόμο.

    Και τι να πρωτοθυμηθώ απ τις γατούλες μου; Μαζί διαβάζαμε, μαζί προσπαθούσαμε να ζεσταθούμε, τότε που κρυώναμε όλοι και είχαμε και χιονίστρες.

    Μαζί όμως και κοιμόμασταν στο δωματιάκι μου, το παλάτι μου, μια αποθηκούλα της αυλής.

    Και με ξυπνάνε ένα πρωί 5 φωνούλες.
    Είχε γεννήσει πάνω στο κρεβατάκι μου, στα πόδια μου η δικιά μου [και δεν θυμάμαι ούτε το όνομά της]

  17. Πάνος με πεζά said

    Με αφορμή τη φωτογραφία :
    Είμαι στο στρατό, Θέλουμε να κάνουμε ένα έργο, και βγάζουμε ένα δελτίο παραγγελίας για την Επιτροπή Αγορών. Γράφουμε «150 τούβλα 6-οπα» (δηλ. με 6 τρύπες, σαν αυτά της φωτογραφίας.

    Την παίρνει ένας μόνιμος : «Ρε συ τι λέει εδώ; 150 τούβλα έξι ώπα; Τι είναι τα έξι ώπα;»

    (Κάπου λίγο πιο πριν προφανώς είχε σταματήσει η λογική…)

  18. Πάνος με πεζά said

    Και μια που προβλέπεται funny Tuesday, «το γατάκι μου» :

  19. Γς said

    Εγώ τα είχα βάλει πριν 40 τόσα χρόνια.

    Αλλά έτσι που τα λες [στρατό και τέτοια] σαν λοξές Κατοούσες φαντάζουν…

  20. Ηλεφούφουτος said

    «διάβαζε τότε την Ατλαντίδα του Χάουπτμαν»

    η κινηματογραφική μεταφορά:

    http://de.wikipedia.org/wiki/Atlantis_(1913)

  21. cronopiusa said

    16

  22. Γς said

    18:
    Σε μια τέτοια στάση μας είπε αντίο ο χήρος πατήρ μου.
    {να είχα τη χάρη του]

  23. Πάνος με πεζά said

    @ 19 : Yπάρχουν και σήμερα τούβλα 6-οπα, όπως 9-οπα, 12-οπα, τουβλίνες και σία…

    Ωραία κατασκευή για παρτέρι. Η «αδερφή» της μεταλλική, πάντα εκείνη την εποχή φυσικά, ήταν αυτή με τις ημικυκλικές ράβδους, που εφάπτονταν κατά ακτίνα (που θα έλεγαν και οι φυσικοί). Έτσι και πιανόταν πόδι εκεί, έτρωγες χόρτο με τη μία !

    Το πιο σχετικό που βρίσκω είναι αυτή η εικόνα, αλλά μόνο για συνειρμό, καταλαβαίνεις τι ακριβώς σχήμα εννοώ.

  24. spiral architect said

    Ο Θανάσης μου: 🙂

  25. Πάνος με πεζά said

    @ 22 : Έτσι (λένε ότι) πήγε και ο Θόδωρος Βαρδινογιάννης, με τη Βάνα Μπάρμπα.

  26. cronopiusa said

  27. ΚΑΒ said

    http://postimg.org/image/4wbdgbcfr/

    Εμφανίστηκε ξαφνικά ως καλοκαιρινός επισκέπτης και παρέμεινε. Δυστυχώς, όπως ήλθε, εξαφανίστηκε απρόσμενα. Βρέθηκε μετά από 2 μέρες νεκρό. Άγνωστη η αιτία. Μου ειπώθηκε πως τα έψιμα δεν επιζούν.

    Στην πολυκατοικία μου μια γάτα ανοίγει στον ακάλυπτο το σκέπασμα του σωλήνα με τον οποίο διοχετεύονται τα νερά. Το ξαναβάζουμε στη θέση του, πάλι τα ίδια. Βάλαμε μια βαριά πέτρα από πάνω. Κατορθώνει και την απομακρύνει μαζί με το σκέπασμα. Έχω μείνει με την απορία . Το θεωρεί παιχνίδι; Ποντίκια πάντως δεν υπάρχουν για να τα ψάχνει.

  28. spiral architect said

    Μια όχι και τόσο οικόσιτη γάτα.

  29. Alexis said

    #1: Το μενού του Τζι θα περιλαμβάνει και γαύρο; 🙂

    #6: Απίθανη η αφίσα με τον …Rocky Pavloa !!! 😀

    #9: Στην πολύ καλή ταινία «Οι Γερμανοί ξανάρχονται» του Αλέκου Σακελλάριου διαδραματίζεται η εξής σπαρταριστή σκηνή:

    Δυο γυναίκες (Γεωργία Βασιλειάδου και Νίτσα Τσαγανέα) κάθονται στην αυλή τους και μαγειρεύουν.
    Βασιλειάδου: Τι μαγειρεύεις σήμερα κυρά Ουρανία μου;
    Τσαγανέα: Για μας κάνω κουκουτσάλευρο, αλλά για την Καιτούλα, για το παιδί, … …που έχει ρέψει στα πόδια του… …πήραμε την απόφαση με το Θόδωρο και τον σφάξαμε.
    Β.: Ποιόν καλέ;
    Τ.: Το Τζιτζιφρίγκο!
    Β.: Το καναρίνι; (!)
    Τ.: Ε, είπαμε να φάει κάτι το παιδί να το πιάσει.
    Β.: Ήτανε τουλάχιστον παχύ;
    Τ.: Μμμ,…(κουνάει το κεφάλι με χαρακτηριστική κίνηση που σημαίνει «έτσι κι έτσι») …άστα, κι ώσπου να καταφέρω το Θόδωρο είδα κι έπαθα.
    Β.: Α, το ξέρει ε;
    Τ.: Ε τι να κάνει ο καημένος; Για την Καιτούλα!

    Στην ίδια ταινία νομίζω ότι εμφανίζεται κάποια στιγμή ένας τύπος (Βαγγέλης Πρωτόπαππας αν θυμάμαι καλά), με ένα ταψί κρέας στα χέρια, κι ο Λογοθετίδης τον κοιτάζει με μισό μάτι πιστεύοντας ότι έχει σφάξει το σκύλο.

  30. Πάνος με πεζά said

    Να ψαχτείτε λίγο και το βράδι, με το χταπόδι ! Γιατί κι αυτό, χταπόδι σχάρας είναι !

  31. χταπόδι σχάρας 😀 😀 😀

    Ωραίος (ωραία) ο Προκόπης με τα μπαρμπούνια. Ιστορίες δικές μου εγώ δεν θα πω, τρία έχουμε ζωή νάχουνε.

  32. cronopiusa said

  33. Alexis said

    Καλή διασκέδαση σε όσους παρευρεθούν στην αποψινή ουζο-κρασο-κατάνυξη!
    Περιμένω να ανεβάσετε φωτογραφίες αύριο για να μπούμε λίγο στο κλίμα κι εμείς οι …επαρχιώτες 🙂

  34. Σε μια ταινία με τον Ούγκο Τονιάτσι τον έδειχνε, αρχοντοξεπεσμένο ιδιοκτήτη παλιού ενοικιοστασιακού μεγάρου απ’όπου άγωνιζόταν με διάφορα μέσα να διώξει τους ενοίκους για να το αξιοποιήσει αλλά πειναλέον μέχρι τότε, να έχει γυμνάσει τη γάτα του να κλέβει ψάρια από τις κουζίνες των γειτόνων και να του τα φέρνει. Δεν πίστευα πως μπορούσε να γίνει και στην πραγματικότητα!

  35. cronopiusa said

  36. spiral architect said

    @33: Αλέξη, κάτι μου λέει ότι, θα εξαφανιστούν οι γάτες της γειτονιάς! 😀

  37. Νέο Kid Στο Block said

    As I was going to St. Ives,
    I met a man with seven wives,
    Each wife had seven sacks,
    Each sack had seven cats,
    Each cat had seven kits:
    Kits, cats, sacks, and wives,
    How many were there going to St. Ives?

  38. Γς said

    33:
    >Καλή διασκέδαση σε όσους παρευρεθούν στην αποψινή ουζο-κρασο-κατάνυξη!
    Περιμένω να ανεβάσετε φωτογραφίες αύριο για να μπούμε λίγο στο κλίμα κι εμείς οι …επαρχιώτες
    Κ από το προηγούμενο

    Αν δεν έχουν αντίρρηση οι λοιποί συνδετυμόντες.
    Αν όμως έχουν, θα γίνει όπως στην προηγούμενη ουζο-κρασο-κατάνυξη!

    κι ο αποψινός μας σεφ:

  39. Γς said

    37:
    Ο Κιντ, ο φίλος του, αι επτά σύζυγοι, οι 49 σάκοι και οι 49 γάτες με τα 49Χ7 γατάκια τους

  40. Γς said

    Ωχ, 2 νοματαίοι 49 σάκοι και 49Χ7 γάτες με τα 49Χ49 γατάκια τους

  41. Καλημέρα σε όλους

    Σαν γατόφιλος και έχοντας γάτα για 58 έτη συναπτά,μέχρι πέρισυ που έχασα την Breeze, μπορώ να σας διαβεβαιώσω για την αλήθεια των γραφομένων στο σημερινό απόσπασμα γιατί τα περισσότερα τα έχω βιώσει και εγώ.
    Ναι, Αγγελε, μία μου έφερνε κρέας μοσχαρίσιο από την πολυκατοικία δίπλα και άλλη τα καταμάχια που στέγνωνε για να τα καταψύξει ο διπλανός μου στο χωριό !
    Και επειδή θυμάμαι πως τρόφιμα μου έφερναν η Winner και η (ασπρόμαυρη και ΠΑΟΚ’gου ) Breeze που και οι δυο ήταν της ίδιας ράτσας και επειδή ο κύριος χρωματισμός αυτής της ράτσας είναι γκρι τιγρέ με άσπρη κοιλιά τείνω να πιστέψω πως και η/ο Προκόπης βάσταγε από εκεί.
    Αυτές οι γάτες δεν παίζονται σε εξυπνάδα, ομορφιά και αλτικότητα, έχουν δυό γούνες μια κοντή όλο τον χρόνο και μια μακριά που τις σκεπάζει τον χειμώνα.

    Πάρτε μια ιδέα (εννοείται πως τα χαρακτηριστικά τους έχουν ο Τομ, ο Σιλβέστερ και σχεδόν κάθε (όμορφη) γάτα που διαφημίζει κάτι

  42. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια! Επόμενο ήταν το σημερινό άρθρο να εξελιχτεί σε γατοφιλικό -που, όσο κι αν φαίνεται περίεργο, δεν θυμάμαι να είχαμε άλλο ανάλογο τόσα χρόνια που υπάρχει το ιστολόγιο!

    8: Μπράβο, μου φαίνεται πως δεν το έχω ξανακούσει.

    12-14-21-26: Α,πλήρης γατοφίλ τεκμηρίωση!

    20: Και σινεφίλ 🙂

  43. Γς said

    Και δεν έβγαλαν μόνο γάτες τα δάση της Νορβηγίας

  44. marulaki said

    #37 A man

  45. ΚΑΒ said

    >>εμβριθούς

    Έγινε β΄κλιτο επίθετο (και κατηγορηματικός προσδιορισμός) ή είναι επίρρημα και τυπογραφικό λάθος;

  46. marulaki said

    #37 I was. 1 person (άκυρο το 44!!!)

  47. Γς said

    46:
    Το πιάσαμε!

  48. Υπενθύμιση – διαφίμηση: (αφού δεν την έκανε ο Νικοκύρης να την κάνω εγώ): Σήμερα, πριν από τη χταποδοσύναξη στους Αμπελόκηπους θα έχει ομιλία στους “Αμμωνίτες”, Κέντρο ΓΑΙΑ, Όθωνος 100 Κηφισιά για το βιβλίο του «Οπωροφόρες λέξεις». Έτσι, εκτός απ’ την τέρψη του σώματος (για τους εκλεκτούς) θα έχει και τέρψη του πνεύματος!

  49. διαφήμιση βέβαια. ο κος σπελτσέκερ είναι απερνεργοποιημένος. Και τώρα που το είδα από μακριά με στράβωσε…

  50. Ηλεφούφουτος said

    42

    για γατοφίλ και σινεφίλ

  51. sarant said

    45: Είναι λάθος του οσιάρ που δεν το πήρα είδηση. Το πρόγραμμα οπτικής αναγνώρισης έχει πρόβλημα με τα ωμέγα του συγκεκριμένου βιβλίου κι έτσι το εμβριθώς έγινε εμβριθούς. Δεν θα με παραξένευε να μου έχει ξεφύγει κι άλλο ανάλογο λάθος σε άλλο ω.

  52. atheofobos said

    13 Γς
    Αν θέλεις να θαυμάσεις τις κλεπτικές ικανότητες των γάτων δες αυτό!
    http://perierga.gr/2014/10/%CE%B1%CF%80%CE%AF%CE%B8%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CF%82-%CE%B3%CE%AC%CF%84%CE%B5%CF%82-%CE%BA%CE%BB%CE%AD%CF%86%CF%84%CE%B5%CF%82-%CF%86%CE%B1%CE%B3%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%8D/

  53. Γάτα κι ο κοντός με τη γραβάτα (κι αυτός ο κοντός, λέει.)

  54. Κορμί γατίσιο

  55. Πάνος με πεζά said

    Έχει και μπάλα το βράδι, να μην το ξεχνάμε…Θα βγει το άλλο χταπόδι, ο Ρομπέρτο…

  56. Πάνος με πεζά said

    @ 53 : O πρώτος κοντός, λένε έχει του παγκρέατος… (4%)

  57. ΚΑΒ said

    http://www.anekdotakias.gr/ataka-ferte-mou-ti-marina-na-ti-skiso/

    Ο κοντός σκίζει γάτες, αλλά όχι και Μαρίνες.

  58. Spiridione said

    5. Πίπη δεν την έλεγε σε κάποια ταινία που δεν θυμάμαι τώρα;

  59. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Καταπληκτική η προκόπης. Έχω μεγαλώσει πολλά γατιά απο το 1980 που πήρα τον Μένιο, ένα απίστευτο τιγρέ κεραμιδόγατο, μέχρι πέρυσι που είχαμε την Σίσι, αλλα επειδή ήταν πολύ ήμερη και παιχνιδιάρα (όπως όλα τα ζώα που έχουν συμβιώσει μαζί μου-μας) κάποιος την πήρε. Αυτά που δεν θα ξεχάσω μέχρι αν πεθάνω, είναι ο Μένιος, ενας γάτος που πιστεύω οτι επικοινώνησα μαζί του, και ο Αλέκος πριν επτά χρόνια εδώ στον Γέρακα, που η συμπεριφορά σκυλου που είχε (εκτός απο την ομοιότητα) με κάνουν να πιστεύω οτι ήταν μετεμψύχωση του Μένιου, κι ας μη πιστεύω στις μετεμψυχώσεις και στην μεταθάνατο ζωή. Τον Ιούνιο έφερε η μεγάλη μου κόρη η Ελεωνόρα ένα κουταβάκι που βρήκε στον δρόμο, και μετά απο 25 χρόνια ξαναβρέθηκα με σκύλο, με τον Πέπε τον τρελιάρη. Δεν μπορώ να πώ, ωραία τα γατάκια, αλλα συναισθηματικά ο σκύλος είναι άλλο πράγμα. Δεν πρέπει να υπάρχει άλλο όν στον πλανήτη (και του ανθρώπου συμπεριλαμβανομένου) που να έχει ψυχολογήσει τόσο αναλυτικά ένα άλλο όν όπως ο σκύλος, και να έχει προσαρμόσει ανάλογα την συμπεριφορά του.

  60. 56, 😦

  61. Γς said

    59:
    >Δεν μπορώ να πώ, ωραία τα γατάκια, αλλα συναισθηματικά ο σκύλος είναι άλλο πράγμα.

    Και δεν συμφωνούσαν δυο πρωτοκλασάτοι λογοτέχνες του (προ;)περασμένου αιώνα ποιο από τα δύο ζώα είναι πιο αξιαγάπητο.

    -Η γάτα! Η τσαχπίνα. Ο Γάλλος.
    -Ο σκύλος. Ο πιστός. Ο Ελληνας.

    -Η γάτα, η γατούλα. «Γατούλα μου» δεν λέμε τη γυναίκα καμιά φορά; Εχεις ακούσει ποτέ να λένε «σκυλίτσα μου»;

    Αληθινή ιστορία. Ποιοι ήταν; Τους έχω ξεχάσει

  62. gbaloglou said

    Θα μπορούσαν βέβαια να την είχαν ονομάσει «Προκόπις» ή, επί το δημοτικότερον και αριστερότερον, «Προκόπισσα», χωρίς να ξεχνάμε πως υπάρχει και «Προκοπία» (και είναι και γατούλα’) 🙂

  63. Πάνος με πεζά said

    Με την κατοχική πείνα, το άμοιρο γατί ήταν προ κοπής…

  64. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα! Φεύγω για Κηφισιά.

    63: Περιέργως, το οσιάρ δεν αναγνωρίζει το Προκόπης και το μετατρέπει σε «Προκοπής».

  65. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    60 – Δεν τους ξέρω, ούτε καν την ιστορία που έγραψες.
    «έχεις ακούσει ποτέ να λένε σκυλίτσα μου;» Άπιστη σαν γάτα όμως έχω ακούσει, εσύ έχεις ακούσει να λένε κάποιο άντρα, άπιστος σαν σκύλος;

  66. Γς said

    Γιατί ξέρεις εσύ κανέναν άντρα πιστό;

    Θα ψάξω για την ιστορία. Είναι αληθινή

  67. Πάνος με πεζά said

    @ 65 : «H αγάπη της γάτας». Πάντα υστερόβουλη και ποτέ σίγουρη…

  68. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    66 – Φυσικά και ξέρω, Γς τον λένε, απο τότε που σήκωσε ψηλά την σημαία, έμεινε απόλυτα πιστός στην γυναίκα που αγάπησε παράφορα, την ΑΠΙΣΤΙΑ.

    67 – Και πάντα ανεξάρτητη όμως, κάτι που ενοχλεί πολύ τους εξρτημένους ανθρώπους.
    Σας χαιρετώ, πάω να ταϊσω τον Πέπε, να τον βολτάρω, και σιγά σιγά να ετοιμάζομαι για την (οινο)πνευματική συνάντηση, όπως την έχει αποκαλέσει ο ουσιατικός διοργανωτής και μέγας Σέφ Gee.

  69. 120…. χθες

    Ίσως το έσβησαν τίποτε άλλοι διαχειριστές επειδή περιείχε πολύ κακό σχόλιο (γελοιοδέστατος) με όνομα και ιδιότητα. Γιατί νομίζω πως πέρασε αρχικά. Εκτός αν μέσα στην αγανάκτησή μου, δεν το πάτησα σωστά. αλλά δεν νομίζω

  70. Γς said

    Σε περιμένουμε Λεώ!

  71. Ωραία γατοκουβέντα. Κι εγώ είμαι φαν, αλλά περιλαμβάνω όλα τα ζώα

  72. atheofobos said

    61-66Γς
    Δεν χρειάζεται να ψάξεις, γιατί αν ανοίξεις το λινκ που έχω βάλει στο 4 θα διαβάσεις ποιος και σε ποιόν είπε:
    Τα προσόντα ταύτα (της γάτας) πρέπει να υποθέσωμεν ότι αναγνωρίζουσι και οι συκοφάνται της αφού πλειστάκις συμβαίνει εις αυτούς να ονομάσωσι ¨γατούλα΄ μου την ερωμένην των, ενώ το ΄σκύλα ¨μου θα εθεωρείτο βαρεία ύβρις.

  73. Δεν ξέρω πού θα είστε, αλλά εγώ θα είμαι στο Πάμπλικ του Συντάγματος, για Λωτοφάγους

  74. spiral architect said

    @65: Δεν είναι υστερόβουλη η γάτα. Ο γάτος μου κάθεται κοντά μου και με κοιτά στα μάτια, όχι γιατί περιμένει ότι, θα τον ταΐσω, ή θα τον χαϊδέψω, αλλά «βλέπει» ασφάλεια κοντά μου. Δεν ξέρω π.χ. αν η farm cat που έγραψα στο #28 είναι υστερόβουλη λόγω διαβίωσης, πάντως οι γάτες των σπιτιών μας είναι καλοί φίλοι.

  75. Πάνος με πεζά said

    Ναι καλά, άσε καμιά πόρτα κουζίνας ανοιχτή (μιλάω για γατιά του κήπου), και να δεις γιαπότε θα τα βρειςεπάνω στο τραπέζι, κι ας τα ταϊζεις 20 φορές τη μέρα…

  76. Οπωσδήποτε ένα τυχαίο σκυλί είναι καλύτερο από μια τυχαία γάτα. Μια εκπαιδευμένη όμως γάτα κάνει τον σκύλο να μοιάζει με παιδικό παιχνίδι.
    Η γάτα βέβαια εκπαιδεύεται πολύ δύσκολα-θέλει 24ωρη παρακολούθηση, υπομονή και αγάπη- δεν γίνεται με το να τους προκαλέσεις τον φόβο όπως στα σκυλιά, την γάτα ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΠΕΙΣΕΙΣ.
    Γι αυτό και δεν αναλαμβάνουν αυτή την δουλειά ο επαγγελματίες, παίρνουν ένα σκυλί και ξεμπερδεύουν σχετικά εύκολα.
    Οπως έγραψα όταν έκλεισα το gpoint’sbreeze νοιώθω πολύ μεγάλος πια για να ξανααναθρέψω γατάκι, πρέπι να το πάρεις απ’ τη μάνα του πριν καλά-καλά ανοίξει τα μάτια του ώστε να συνηθίσει την μυρουδιά σου σαν μητρική

  77. spiral architect said

    @75: Ναι, ανεβαίνει συχνά στο τραπέζι, αλλά ποτέ δεν έχει μου’ χει βουτήξει κάτι, γιατί το’ χω μάθει από κατσούλι. Ενδόμυχα φοβόμουν το φόλιασμα από τίποτα σκατόψυχους, γι’ αυτό έχι μάθει να τρώει μόνο απ’ τα χέρια της οικογένειας. Άλλωστε, τα γατιά είναι εκ φύσεως περίεργα και ψαχουλιάρικα ζώα και αυτό δεν ξεμαθαίνεται …
    Γατοφιλία τέχνας κατεργάζεται 🙂

  78. # 75

    Πάνε η γάτα μου ποτέ δεν ανέβηκε στο τραπέζι της κουζίνας ή στον νεροχύτη-βέβαια δεν πείναγε ποτέ-, ποτέ δεν κάθησε στην δική μου καρέκλα ή στο μέρος του καναπέ που καθόμουνα εγώ και ποτέ δεν με ενόχλησε το βράδυ που κοιμότανε σε μια γωνιά στο κρεβάτι μου (έχε υπ’ όψιν σου πως όταν η γάτα κοιμάται θέλει να είναι στο ίδιο ύψος με σένα κι όχι το χαλάκι στο πάτωμα, πιο παλιά άλλες γάτες τις έβαζα να κοιμούνται σε μια καρέκλα δίπλα στο κρεβάτι μου γιατί μπερσευότουσαν στα πόδια μου την νύχτα
    (υπ’ όψιν η ράτσα της Breeze δεν μαδάει, όλη η «επίγουνα» πέφτει σε δυο-τρεις μέρες το καλοκαίρι σε τσουλούφια )

  79. 75,
    Ακριβώς αυτή η σκηνή εκτυλίσσεται σε επεισόδιο του Seinfeld, όπου οι δύο φασκιωμένοι τύποι, ενώ προσπαθούν να εξιλεωθούν στον ξεμανίκωτο νοικάρη τον οποίο υποτίθεται πως είχαν προσβάλει πρωτύτερα, άθελά τους, τελικά χειροτερεύουν την κατάσταση. Στην θέα της ανοιχτής πόρτας, από την οποία διέφυγε η γάτα του, ο νοικάρης αναφωνεί La puerta esta abierta, σε παρωδία της κλασικής φράσης που χρησιμοποιείται (καμιά φορά αδέξια) σε μαθήματα ισπανικών, λόγω ρίμας.

  80. spiral architect said

    @79: 😀
    Tων γάτων τα περίεργα

  81. Μόλις τελειώσαμε απ’ την Κηφισιά. Ο Νικοκύρης ξεκινά για Αμπελόκηπους. Καλή διασκέδαση. Ένα ούζο από μένα!

  82. gryphon said

    74
    Eτσι ειναι.
    Και παλαιοτερα απο καποια σχολια ειχακαταλαβει οτι αρκετοι εδω συμπαθουν τις γατες και τωρα ειδα οτι ειναι πολλοι περισσοτεροι.
    Κι εγω ειμαι σχεδον 45 τωρα και απο τα πεντε μου χρονια μεχρι και σημερα (με καποιο κενο για καποια πενταετια γυρω στα εικοσι) ειχα παντοτε γατες και γατους.Απο μια μεχρι καμμια δεκαρια καποια φαση.
    Με κυνηγανε βασικα γιατι ακομη και σε διακοπες οταν πηγαινα παντα εβρισκα και ενα γατακι.Και σε διαφορες δουλειες που εκανα στο παρελθον πως γινοταν μεσα σε ελαχιστο χρονο με καποιο τροπο βρισκονταν εκει γυρω δυο τρεις και ειχα και αυτες εκτος απο οσες ειχα σπιτι.
    Σκεφτομαι δηλαδη καμμια φορα οτι και στην ζουγκλα του Αμαζονιου η στην Γη του Πυρος η σε καποιο ερημο νησι να με πεταξουν με αλεξιπτωτο εκει που θα πεσω θα βρω μπροστα μου γατες..
    Τα γραφω αυτα σαν καποια αποδειξη του οτι ξερω αρκετα για τις γατες ωστε να μπορω να πω οτι αυτα που λεει ο Λαμπρος και αλλοι πολλοι δηλαδη απλα δεν ισχυουν.Και με καθε σεβασμο σε οσους τα λενε δειχνει οτι εχουν μια επιφανειακη σχεση με αυτα τα ζωα και γι’αυτο εχουν αυτη την αποψη.Αυτο ειναι το θεμα
    Οι γατες (αλλα και οι σκυλοι) εχουν ενα αλαθητο ενστικτο να καταλαβαινουν ποιος τα αγαπαει πραγματικα και ενδιαφερεται γι’αυτα περα απο τα τυπικα…Εννοω περα απο το τυπικο των περισσοτερων ανθρωπων τυπου «α τι ωραιο σκυλακι η γατακι «κλπ.Η διαφορα ειναι οτι ο σκυλος απο την στιγμη που καποιος θα τον διαλεξει θα τον θεωρει παντα αφεντικο του ακομη και αν του δινει κλωτσιες η τον παραταει βδομαδεςσε μια ταρατσα.Η γατα αντιθετα η θα φυγει σε εχθρικη συμπεριφορα η απεναντι σε καποιο ψιλοαδιαφορο ιδιοκτητη θα εχει και αυτη η αυτος ψιλοαδιαφορη συμπεριφορα.Θα ερχεται να φαει να νιαουριζει λιγο και ανρε γεια.Σιγα μην κατσω να ασχοληθω με σενα τον μαλακα ππιθανον να λεει απο μεσα της του.
    Εαν το αισθανθει ομως οτι την αγαπας και οπως ειπα σε αυτο δεν υπαρχει καμμια περιπτωση να κοροιδεψεις το ζωο γιατι δεν ειναι θεμα νοημοσυνης τοτε οχι απλως δενεται με τον ανθρωπο αλλα αναπτυσει μια σχεδον παθολογικη αγαπη γιάυτον.
    Και μερικα χαρακτηριστικα των γατιων περα απο τα γνωστα που ισως πολλοι ανθρωποι που δεν εχουν ζησει αρκετα μαζι τους αγνοουν.
    Οι γατες γατοι μπορει να φημιζονται για την ικανοτητα να βλεπουν στο σκοταδι και για την οξεια ακοη τους.
    Υποκειμενικα εχουν και πολυ καλη οσφρηση ισως οχι οσο οι σκυλοι αλλα παντως πολυ καλυτερη.
    Υποκειμενικα παλι μια γατα γατος μπορει να ξεχωρισει την φωνη του «αφεντικου» της αναμεσα σε καποιες ισως εκατονταδες αλλες.
    Και την θυμαται μαλιστα.Πριν χρονια ειχα χασει εναν ωραιο ασπρο γατο κεραμιδογατο μαλλιαρο με παρειες σαν λιονταρι.Με καποιο τροπο βγηκε στον δρομο και χαθηκε.Σχεδον 2 χρονια μετα τον ειδα οχι πολυ μακρια απο το σπιτι μου και απο καποια αποσταση τον φωναξα .
    Οχι με καποιο ονομα μιας και δεν δινω ονοματα στα γατια τον φωναζα απλως Ρε γατε και αυτος παρόλο που ηταν φανερα αγριεμενος και ταλαιπωρημενος κοντοσταθηκε σαν να του θυμισε κατι η χροια της φωνης.Τον πλησιασα του μιλησα λιγο και με αναγνωρισε αμεσως.
    Τον πηρα παλι σπιτι και τον ειχα μεχρι προπερσι που πεθανε απο γηρατεια
    Καθε γατα η γατος εχει μοναδικο νιαουρισμα και ακομη και οταν καποια περιοδο ειχαμε οκτω γατες πολυ ευκολα ξεχωριζα ποια νιουριζε χωρις να την βλεπω
    Η Νεμεσις δυστυχως για τις γατουλες που ζουν στα αστικα κεντρα ειναι τα αυτοκινητα.Με οτιδηποτε αλλο δεν εχουν προβλημα.Επιβιωνουν.
    Το ιντερνετ ειναι γεματο απο χιλιαδες βιντεακια για γατες πολλααστεια αλλα χαζα δεν εχει νοημα να βαζω εδω περα .
    Βαζω ομως ενα μικρο που επιβεβαιωνει τα λεγομενα μου για τα αισθηματα αυτου του ζωου προς οποιον τα αγαπαει.
    Η (ασχημο)φατσουλα του εχει ενα ανθρωπινο παρακλητικο βλεμμα

  83. ΚΑΒ said

    Νόμος ἐστίν τοῖς Ἕλλησι μή κακῶς ποιεῖν τῷ συνεσθίοντι.

  84. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα! Επανήλθα από Κηφισιά και τζικατάνυξη.

    67: Είναι και ένα αστυνομικό με αυτό τον τίτλο

    69: Όχι Λεώνικε δεν υπάρχουν συνδιαχειριστές.

    83: Σωστό. Αλλά και «μισέω μνάμονα συμπότην»

  85. Πώς το λέμε αυτό το παιχνιδάκι με το σκοινί; (Cat’s Cradle στα αγγλικά.)

  86. Καλημέρα

    Είμαι εδώ… νάμαι

    Ευχαριστώ όσους συμμετείχαν στην παραδειγματική τιμωρία του θρασύτατου οκτάποδος που φώλιασε σε μια παλάμη νερό… τον κάναμε με τα κρεμμυδάκια !

    ( μήπως…ευχαριστώ όσοι συμμετείχαν… ;; )

  87. spiral architect said

    Καλά περάσατε, ε; Ελπίζω, να μην αφήσατε τη γάτα του μαγαζιού παραπονεμένη. 🙂
    @85: Πώς το λέγαμε αυτό στα ελληνικά; 🙄

  88. spiral architect said

    @85: «Γρίτσι-γρίτσι το πριόνι» λέγαμε …

  89. sarant said

    86: Μπαμπινιωτικά, ευχαριστώ όλους όσοι πήραν μέρος. 🙂

  90. cronopiusa said

    ΧΕΛΙΔΟΝΙ ΒΛΕΠΕΙ ΤΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟ ΣΤΗΝ ΑΣΦΑΛΤΟ ΚΑΙ ΜΕΝΕΙ ΔΙΠΛΑ ΤΟΥ ΤΙΤΙΒΙΖΟΝΤΑΣ ΑΣΤΑΜΑΤΗΤΑ ΓΙΑ 5-6 ΩΡΕΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΑ ΟΧΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΝΕ ΔΙΠΛΑ ΤΟΥ.

    Δήμος Τσακνιάς (1949-2014)

    Για να γυρίσει ο ήλιος
    θέλει δουλειά πολύ

  91. Νέο Kid Στο Block said

    Mα στιφάδο το φάγατε το μαλάκιο;; Κρίμα το καημένο…

  92. ΚΑΒ said

    Υπάρχει και η παροιμιώδης φράση:δείξε μας τη ράχη σου.

  93. Νέο Kid Στο Block said

    Εσύ τι ζόρι τραβάς ρε μάστορα; Το δικό σου χταπόδι σχολίασα; Ρε τι πάθαμε…

  94. Γς said

    Καλημέρα

    Από την χτεσινή οκταπο-τσιπουρο-μυσταγωγία.

    Ο,τι με αφορούσε:

    [επανέρχομαι]

  95. marulaki said

    Κι εγώ δηλώνω ανοιχτά γατόφιλη (cat person που λένε και στο Ελλάντα), αν και αγαπώ όλα τα ζώα. Έχω τις πιο γλυκές ιστορίες από τις γάτες μας κατά καιρούς, που αν δεν μάθουν κακή συμπεριφορά είναι τα πιο αγαθά και αγαπησιάρικα ζώα.Στην Κωνσταντινούπολη κανείς δεν πειράζει τις γάτες γιατί τις θεωρούν το ζώο του Προφήτη, και είναι πολύ καλόχαρες! Μαθαίνουν να ζουν μαζί σου, πού τις θέλεις και πού όχι, αλλά διεκδικούν ισότητα. Αν την κλωτσήσεις όμως έστω και μία φορά, ή τη μαλώσεις, δε θα το ξεχάσει ποτέ. Ο σκύλος θα το ξεχάσει και μπορεί να σου κάνει και χαρούλες την επόμενη φορά που θα σε δει.
    Γνωστός γατόφιλος o Μαρκ Τουέιν.
    Καλημέρα!

  96. 85, 87: «Του βοδιού το μάτι» το λέμε στο χωριό μου. Το πριόνι (89) είναι ένα απ’ τα επόμενα σχήματα (με το σκαμνάκι, το ποταμάκι κλπ).

  97. spiral architect said

    @95: Και στην αρχαία Αίγυπτο η γάτα ήταν το ιερότερο ζώο, υπήρχε μάλιστα και θεότητα, η θεά Μπάαστ, με κεφάλι γάτας που ήταν ένας από τους ψυχοπομπούς των νεκρών, προστάτιδα της διασκέδασης και «χαρακτήρας» στην ιερογλυφική γραφή.

  98. cronopiusa said

    “Ο Γάτος που έμαθε σε έναν Γλάρο να πετά”, του Λουίς Σεπούλβεδα

  99. spiral architect said

    A ναι, καλό κι αυτό! 🙂

  100. "ετεροδημότισσα" said

    @94
    ώρε μάγκα μου ένας πλόκαμος, να τον κάναμε να….
    αντε παληκάρια να στε καλά και του χρόνου που λένε

  101. O Ζαν Κοκτώ δεν ήταν που είπε, σε υπόρρητη σύγκριση με τους σκύλους, J’aime les chats parce qu’il n’y a pas de chats policiers;

  102. Γς said

    100:
    >ώρε μάγκα μου ένας πλόκαμος

    Μεγάλος ήταν.
    Να ήταν λέει πιο μεγάλος.
    Σαν την κοτσίδα της Βερενίκης να’ούμε.

  103. Γς said

    Κι ένα γατάκι πειραχτήρι [κι ένας υπομονετικός σκύλος]

  104. sarant said

    94: Βγήκαν και τα… προσωπικά δεδομένα στη φόρα!

    101: Δεν το ήξερα, ωραίο!

  105. ΚΑΒ said

    93. Πρώτον:Εγώ δεν είμαι μάστορας όπως εσύ
    Δεύτερον και κυριότερο:Να μη φυτρώνεις εκεί που δε σε σπέρνουν.
    Τρίτον:Πώς συνδύασες το 92 με το 91 ακόμη απορώ.

  106. "Ετεροδημότισσα" said

    από εδώ

    http://www.rai.tv/dl/RaiTV/programmi/media/ContentItem-f1ee92a9-2dd9-4c2b-9093-290dc24611e9.html

  107. sarant said

    105: Ειρήνη ημίν!

  108. ΚΑΒ said

    Το δέχομαι το ημιν
    αλλά
    «Οὒτοι συνέχθειν, ἀλλά συμφιλεῖν ἔφυν.

    Κι εκείνον οπού κόπιασε, ας τον καληνωρίζου
    κι ας συμπαθού τα σφάλματα εκείνοι που γνωρίζου.

    με την άλλη σημασία το κόπιασε.

    Τέλος.

  109. Γς said

    108 @ ΚΑΒ
    >Τέλος

    Να μην κληθεί το ΕΚΑΒ

  110. cronopiusa said

    ἂς ἠμποροῦσα νὰ μὴ ζῶ
    μὰ …δίχως νὰ πεθάνω

  111. cronopiusa said

  112. Γς said

    Σ᾿ αὐτὸ τὸν κόσμο τὸν χαζὸ
    ἂς ἠμποροῦσα νὰ μὴ ζῶ
    μὰ …δίχως νὰ πεθάνω.

  113. Γς said

    Με πρόλαβες

  114. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    82 – Gryphon τι ακριβώς δεν ισχύει απο αυτά που έγραψα; Επειδή πιο παλιά είχε γίνει μια ανάλογη γατοσκυλοσυζήτηση, θα πώ και τώρα ό,τι είχα πεί και τότε.
    Ο σκύλος για τους δικούς του λόγους επιβίωσης, εξελίχθηκε απο λύκο σε κατοικίδιο σκύλο, αλλάζοντας την συμπεριφορά του προσαρμόζοντάς τον χαρακτήρα του στις ανθρώπινες ανάγκες. Έχει ταυτιστεί τόσο πολύ με τους ανθρώπους, που εκτός του οτι δεν μπορεί πλέον να επιβιώσει στο δάσος, παίρνει και τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά, καλά ή κακά, εξού και το γνωστό, ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΥΛΙ ΣΟΥ ΟΠΩΣ ΤΟ ΜΑΘΕΙΣ.
    Η γάτα επειδή δεν έχει καμία ανάγκη τον άνθρωπο για να επιβιώσει, παραχώρησε λίγη απο την ανεξαρτησία της, όταν ο άνθρωπος άρχισε την μαζική καλιέργεια σιτηρών, που η αποθήκευσή τους έφερε κοντά τους ποντικούς, που είναι η τροφή των γατιών, με συνέπεια να έρθουν κοντά στους ανθρώπους και οι γάτες. Με λίγα λόγια, οι άνθρωποι ανέχονταν τις γάτες γιατι έτρωγαν τα ποντίκια, και οι γάτες τους ανθρώπους γιατι κοντά σ΄αυτούς έβρισκαν εύκολα τροφή, άρα δεν είχαν κανένα ιδιαίτερο λόγο να υποταχθούν, και γι΄αυτό σε μεγάλο βαθμό είναι ανεξάρτητες.
    Συμπέρασμα, ο σκύλος για να επιβιώσει, ανέπτυξε έντονα ανθρώπινο συναισθηματικό χαρακτήρα, η γάτα δεν χρειάστηκε να το κάνει, τα υπόλοιπα είναι ανθρώπινες φαντασιώσεις, όπως η δική μου που νομίζω οτι επικοινώνησα με τον γάτο μου τον Μένιο, επειδή μια φορά που καθόμουν στο σαλόνι κι αυτός τρία μέτρα πιο κεί, και όπως κοιταζόμασταν στα μάτια, σκέφτηκα (έντονα είναι αλήθεια) έλα να σε πάρω μια αγκαλιά, και ξαφνικά ο γατούλης αφού νιαούρισε ήρθε τρέχοντας επάνω μου να τον χαϊδέψω. Είναι λάθος να χαρακτηρίζουμε πιο καλό ή κακό τον σκύλο απο την γάτα (και το αντίθετο) και τα δύο ζώα είναι καλά, λειτουργούν με βάση τις φυσικές τους ανάγκες, το ανθρώπινο ζώο είναι τελείως γειά σου.
    Να ένα παράδειγμα (πρέπει να το είχα βάλλει και παλιά).

    http://www.arionradio.com/news/pws-antidroyn-gata-kai-skylos-sthn-epistrofh-toy-afentikoy-toys-video.18644.asp

  115. cronopiusa said

    Volevo un gatto nero

    gato adivinador

  116. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Πολύ ωραίο κι αυτό το κομμάτι της αφήγησης, μολονότι περιέχει την αγριάδα της Κατοχής με τη σκληρή δοκιμασία της πείνας κλπ και η κάθε αναφορά στο Χαράλαμπο,πάντα αγκυλώνει την καρδιά .
    Ο Προκόπης είναι ο αντίστοιχος Περικλής(Πέρης) των παιδικάτων μου. ‘Εφερνε πότε ποντικάκια,πότε λιακονάκια, πότε πουλάκια στο κατώφλι, παραστέκοντας μέχρι να ρθει κάποιος από μας να «παραδώσει» ας πούμε το κυνήγι του. Είχε άδοξο τέλος καθώς ήταν τεράστιος και έφευγε μακριά από το χωριό,στα κτήματά μας και τον ντουφέκισε ο αγροφύλακας του δίπλα χωριού περνώντας τον γι΄ αγριόγατο( που τρώει τα κυνήγια).
    Γατιά σ όλα μου τα σπίτια.Στο πατρικό,στο φοιτητικό,το οικογενειακό,το πεθερικό,το ορεινό καλοκαιρινό χωριό, το παραλιακό-τα «θερινά ανάκτορα». και, και..
    Γατιά που το θέλησαν κι έγιναν δικά μου.Δε μάζεψα θαρρώ κανένα.’Ολα έρχονταν και με βρίσκανε.Έχω κάνει διάσωση αδέσποτου γατιού σε τετράψηλο δέντρο στη Ρεματιά και σαν κατέβηκε, έφυγε σίφουνας καμιά εκατοστή μέτρα κι ύστερα κοντοστάθηκε και στράφηκε «μιάου» είπε,»εξαφανίσου» είπα, φτάνει το γατοβρεφοκομείο που ΄χω στον κήπο!
    ‘Εχω έναν»νορβηγικό» που γεννήθηκε πέρισυ τον Αύγουστο σχεδόν στη χούφτα μου.Η μάνα του ήταν ξαπλωμένη ακίνητη σ ένα σωρούλι ξύλα και μου φάνηκε από το μπαλκόνι σαν ψοφισμένη και κατέβηκα. Μόλις είχε γεννήσει τον Ποντικομικρούλη.Υπέροχο ασπρόμαυρο γατί.Είναι όμως α-Δέσποτας.Χρόνισε και δεν πήγα να τον στειρώσω και τώρα είν εξαφανισμένος κανα δεκαήμερο.Κατέφθασε όμως ταυτόχρονα το ομορφότερο τιγράκι που είχα ποτέ.Η μικροσκοπική αλλά καλλονή Κόρνα, έτσι το είπα, γιατί νιαουρίζει παρατεταμένα και γίνεται αυτοκόλλητο στο τζάμι της μπαλκονόπορτας. Πανάθεμα την ομορφιά του και την τσαχπινιά του.Πιάνεται απο το μπατζάκι μόλις βγω και σκαρφαλώνει ακαριαία απάνω απάνω ως το κεφάλι.Οι άντρες μου το κάνουν πασούλες κι αυτό ξετρελαίνεται.Τέτοιο τρισχαριτωμένο διολάκι και πως θα τ’ αποχωριστώ.Πρέπει να το δώσω.Νομίζω ότι ο περήφανος Ποντικομικρούλης μούτρωσε που το βρήκε να τρώει στα χωρικά του, του φύσηξε και του αγριέψε όταν πήγε σεινάμενο να τον μυρίσει μα αυτός δεν το καταδέχτηκε περαιτέρω κι έφυγε κάμποσες μέρες τώρα.Το Σαββατοκύριακο θα τον ψάξω.Βγαίνω και σφυρίζω.’Ετσι τα μαθαίνω πάντα.Σφυρίζω για να ρθουν να φάνε και μετά ακούνε και μου απαντάνε απ΄ όπου κι αν τους σφυρίξω.Αυτά που αποκρίνονται είναι τα δικά μου γατιά .Στη Ρεματιά,στον πεζόδρομο,στις άλλες αυλές και τους κήπους.Κι απ΄ τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα από κάτω ξεφυτρώνουν. Ζήσαμε τη σκηνή να διακρίνουμε το γάτο μας στα παρτέρια στην πλατεία ,του σφύριξα, ξετρύπωσε και νιαάου νιάου πήρε τ΄ αφεντικό στο κατόπι με σηκωμένη την ουρά νιάου νιάου ως το σπίτι!

    Η ιστορίες μου με τα σκυλιά,είν΄ ένα δοκίμιο η κάθε μια.Στα άγραφα βιβλιαράκια μου κι αυτές.

  117. sarant said

    Να τις γράψεις τις ιστορίες σου Έφη, να τις γράψεις -και να μας πεις τι είναι τα λιακονάκια.

  118. spiral architect said

    @117: Σαύρες. 🙂

  119. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    118.Ναι, αλλά οι δηλητηριώδεις.Σκουρόχρωμες και τάχα δαγκώνουν κι από την ουρά.Και θυμήθηκα τα φοβιστικά που λέγανε για τα λιακόνια:
    «Αν σε δακάσει από το στόμα, γύρευε παπά και στρώμα μα αν σε δακάσει από το νήμα, γύρευε παπά και μνήμα»
    Λιακόνι και ο μοχθηρός άνθρωπος

  120. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    119. ‘οπα: Αν σε δακάσει από το στόμα γύρευε γιατρό και στρώμα

  121. ΚΑΒ said

    Αν σε δακχάσει Γιάννης, βάλτου άτσοχα να γιάνεις
    κι αν σε δακχά σει η Μαριά, σκάψε το λάκχο σου βαθιά.

    Γιάννης ο λαφίτης
    Μαριά η οχιά.

    άτσοχας ο ζoχός αρχ. σόγχος Sonchus asper

  122. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    116 – Nαι βρε Έφη, πάρε την απόφαση και γράψε, γράφεις πολύ όμορφα, γράψε οτιδηποτε, φαντάζομαι οτι ακόμα και οι παραγγελίες για ψώνια που γράφεις, θα μοιάζουν με διήγημα ή ποίημα. «Σαν βγείς στον πηγαιμό για σούπερ μάρκετ….»

    Λιακόνι, η πρώτη μου επαφή με τα ερπετά, και η μοναδική φορά που έστω χωρίς να φταίω, ήμουν η αιτία που σκοτώθηκε κάποιο ερπετό. Το 1964 μέναμε στην Ακαδημία Πλάτωνος σε ένα απο τα πολλά χαμόσπιτα που ήταν γύρω απο μια αυλη. Τρίχρονο παιδάκι ήμουν και θυμάμαι που είδα ενα ζωάκι ανάμεσα στις πετρες ενός τοίχου, σπιτιού, μάντρας, δεν θυμάμαι, να βγάζει έξω το κεφάλι του μάλλον για να λιαστεί. Εγώ είχα πάρει μια φλούδα απο κάποιο φρούτο, και πήγα να το ταϊσω. Δεεν θυμάμαι αν έφαγε, θυμάμαι όμως τις φωνές, θα τσιμπήσει το παιδί, και έγινε μεγάλη φασαρία, και κάποιοι ρίξανε βραστό νερό πάνω του, το έβγαλαν και το σκότωσαν. Ακόμα θυμάμαι την απορία που είχα που το έβλεπα νεκρό, έτσι χοντρό μεγάλο και ακίνητο που ήταν με λιωμένο το κεφάλι του, σα να το λυπήθηκα, δεν ήξερα τι είναι ο θάνατος τότε (θα το μάθαινα μερικά χρόνια αργότερα). Πάντως απο τότε δεν φοβόμουν τις σαύρες και τα φίδια, και δεν σκότωσα ποτέ κανένα, κάτι που μετέδωσα και στις κόρες μου.

  123. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    121. >>άτσοχας
    σ έμάς τσόχος,τσοχαλάκια,τσοχαλόζουμο , ο ζοχός και το ζουμί του

  124. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    119 – Δεν υπάρχουν δηλητηριώδεις σαύρες στην Ελλάδα, (και μερικές που υπάρχουν στον κόσμο, το δηλητήριό τους δεν είναι επικίνδυνο για τον άνθρωπο) είναι ένας αστικός μύθος που απορρέει απο την θρησκευτική προκατάληψη για τα δύστυχα φίδια.

  125. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    122>>στην Ακαδημία Πλάτωνος σε ένα απο τα πολλά χαμόσπιτα που ήταν γύρω απο μια αυλη.
    ‘Εμεινα μια χρονιά πριν το γκρεμίσουν για να γίνει το αρχαιολογικό πάρκο, στο τελευταίο σπίτι της Ακαδημίας Πλάτωνος γωνία, εκεί που ολοκληρώνεται ο αρχ/κός χώρος προς τα περβόλια. Εκεί να δεις γάτες.
    Φοιτήτρια μετά, στου Γκύζη, άλλη ιστορία:Μου χτυπάνε κουδούνι απρόσμενα και ένας νεαρός στέκει στο μισοσκότεινο διάδρομο του ορόφου μου με ένα πακέτο που μου το στέλνει ο φίλος μου και φίλος του Μπάμπης από τη Θεσσαλονίκη. (ο Μπάμπης των τετραδίων του σινεμά για του γνωρίζοντες-που πέθανε τόσο νέος). Βιάζεται, κακοπαρκαρισμένος λέει ο κομιστής και φεύγει. Στο χαρτοκουτάκι με πολλές τρυπούλες για να ανασαίνει,είναι ένα κατράμι γατάκι με γυαλιστερό τρίχωμα και λαμπερά μάτια ! Ήμερο, αφασία τελείως, τεντώθηκε γουργούρησε και ραχατλίδικα πήδηξε να ξεμουδιάσει.»Χαρούμενα γενέθλια από μένα και την Καρβουνίδα» γράφει στο κουτί. Καλώς τη λέω, την αφήνω να ερευνήσει το χώρο,κάτι βρήκα και τη φίλεψα,τηλεφωνώ στις κολλητές τί δώρο μπορεί να μου στείλανε σε πακέτο κλπ κλπ,μεγάλο σουξέ το γατόνι.Αργότερα ήρθε μια φίλη μου και βγήκαμε μερικές ώρες,πρέπει να ήταν Σαββατόβραδο γιατί θα έμενε σπίτι μου.Τη γάτα την αφήσαμε στο κασόνι της αραχτή. Γυρνάμε,άφαντη η Καρβουνίδα.Από το μπαλκόνι ακούμε να νιαουρίζει κάτω στον ακάλυπτο.Φτου, δεν υπήρχε πρόβαση! Έμενα στο β όροφο μικρής πολυκατοικίας πάνω στο λόφο.Το ισόγειο το είχε ο ιδιοκτήτης που ήταν ναυτικός κ έλειπε και δεν είχαμε τρόπο να μπούμε.Αρχίζουμε τις πατέντες.
    Έδεσα με το σκοινί ρουχαπλώματος ένα βαθύ καλάθι που είχα και το κατέβασα από το μπαλκόνι, η Κατερίνα φώτιζε μ ένα φακό από δίπλα και ψι και ψι απ το κάγκελο του μπαλκονιού πώς να βάλουμε τη γάτα στο καλάθι. Να νιαουρίζει, να πλησιάζει το καλάθι αλλά βέβαια δεν έμπαινε. Παλεύαμε πολλή ώρα, ώρες.Έβαλα ψημένο τυρί στον πάτο, τ άφησα λίγο, (θα πείναγε εν τω μεταξυ σκεφτήκαμε) μπήκε αλλά μόλις τράβαγα το σκοινί, αυτή σκαρφάλωνε και πήδαγε έξω.Ούτε ξέρω πόσες φορές επιχειρήσαμε.Λέγαμε να τα παρατήσουμε αλλά μόλις κλείναμε το φακό νιαούριζε σπαρακτικά. Κάποια στιγμή είχα τη φαεινή ιδέα και βάζω μες το καλάθι το κασονάκι της.Το κατεβάζουμε και μετά από λίγο, μπήκε κι έπαψε και να νιαουρίζει.Την άφησα αρκετή ώρα κάπως να ξεγνοιάσει και μετά μάνι μάνι τράβηξα το σκοινί.Σηκώθηκε να πηδήξει μα στο σκοτάδι και στο ύψος ψιλοκώλωσε και γραπώθηκε μόνο στο στόμιο του καλαθιού αλλά κατάφερα να την ανεβάσω.
    υ.γ.Ευχαριστώ για την ενθάρρυνση. Προπαιδεύομαι με τις γατίσιες ιστορίες 🙂

  126. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    119.>>Δεν υπάρχουν δηλητηριώδεις σαύρες στην Ελλάδα
    Μπορεί να είναι παραμύθι.Η γιαγιά μου έλεγε ότι είχε μπει στο μανίκι της λιακόνι το οποίο εκείνη απομόνωσε μπλοκάροντάς με τ΄ άλλο χέρι, απέξω απ΄ το μανίκι, με τη χούφτα της κι ότι εκεί μετά φούσκωσε κι έγδαρε το δέρμα της, χωρίς τίποτ΄ ‘αλλο. Υποτίθεται βέβαια ότι δεν τη δάγκωσε. Κύριος οίδεν τί να έγινε.
    Άλλη περίπτωση με λιακόνι δεν είχα ακούσει.

  127. NM said

    Γατίσια υστερία και σκυλίσια πειθαρχία

  128. Γς said

    122:
    Α κι εγώ έχω κάτι συγκινητικές γατοιστορίες.

    Και βλέπω [λέμε τώρα] ένα παιδάκι που έκλαιγε σπσρηγόρητο.

    -Τι έχεις πουλάκι μου.
    -Τα γατάκια που γέννησε η γάτα μας…
    -Ε, τι έγινε με τα γατάκια που γέννησε η γάτα σας;
    -Τα έπνιξε η μάνα μου.
    -Ωχ. Ηθελες να τα κρατήσεις ε;
    -Οχι. Ηθελα να τα πνίξω εγώ!

  129. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    119: Ναι βρε, το λιακονάκι πρέπει νάναι το ακονάκι της κοινής (που έχει και μια παροιμία, αν σε δαγκάσει το ακονάκι, το τσαπί και το φτυαράκι -ή κάτι τέτοιο).

    121: Ποιο νησί είπαμε;

  130. ΚΑΒ said

    Πλέει σαν δέλφινας στο Αιγαίο.

  131. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    125 – Στο στρατό είχα πάρει υπο την προστασία μου ενα ετοιμοθάνατο πορτοκαλί τιγρέ γατάκι, που έμελε να γίνει η πρώτη Ελληνίδα γάτα (αλλα και γενικώς θηλυκή) αλεξιπτωτήστρια του ελληνικού στρατού. Δέκα μέρες φυλακή μου στοίχισε η πτώση της, αλλα την πουλάδα την φόραγε επάξια, είχε γίνει η μασκώτ της μοίρας, Η ΡΟΖΑ ΤΟ ΚΟΜΑΝΤΟ.

    126 – Είναι σίγουρα παραμύθι, όπως και με τα φίδια, στην Ελλάδα μόνο η οχιά (που χωρίζεται σε πέντε είδη που δεν ζούν στον ίδιο τόπο) έχει επικίνδυνο δηλητήριο, που όμως δεν φέρνει ακαριαίο θάνατο, και μπορεί σχετικά εύκολα να αντιμετωπισθεί. Παρ΄όλα αυτά, έχω ακούσει (πιθανόν κι εσύ) απίθανες ιστορίες για φονικά φίδια στην χώρα μας. Μάλλον όπως την έπιασε η γιαγιά σου, στην προσπάθεια του ζώου να ξεφύγει, την έγδαρε με τα νύχια των ποδιών της, και της δημιούργησε φλεγμονή.
    Ένας απο τους λόγους που λατρεύω την Ελλάδα, είναι οτι, παρά την μεγάλη βιοπικοιλότητά της, οι κίνδυνοι για τους ανθρώπους είναι ελάχιστοι, σε συνδυασμό με την καταπληκτική γεωγραφική πικοιλία, είναι στα μάτια μου ο επι γής παράδεισος, ένα ελάττωμα έχει μόνο.

  132. Γς said

    το ποιο;

  133. Κουνελόγατος said

    Τι γίνεται βρε παιδιά; Κι εγώ Ακαδημία Πλάτωνος μεγάλωσα. Τέρμα Τριπόλεως (το πατρικό του πατέρα μου, τώρα είναι πάρκο), Βασιλικών και Πλάτωνος το μαγαζί του, Μοναστηρίου το πρώτο σπίτι κλπ.
    Πολλά βατράχια θυμάμαι επίσης.

  134. # 132

    προφανώς τους Ελληνες…

    εξαιρούνται σαφώς οι ΠΑΟΚτσήδες που τους αποκαλούν με άλλο ‘εθνικό» όνομα…

  135. ΚΑΒ said

    129.
    Δεν το ήξερα το κονάκι ή ακονάκι
    http://www.herpetofauna.gr/index.php?module=cats&page=read&id=89&sid=86

    Να και η παροιμία και άλλα ωραία

    http://www1.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=2458206

  136. Theo said

    Απίθανη γάτα η Προκόπης!
    Εκτός από το απόσπασμα της βιογραφίας του παππού Σαραντάκου, χάρηκα και τις αφηγήσεις κάποιων άλλων γατόφιλων.

    Αν και αγαπώ πολύ τις γάτες, οι σχέσεις μου μαζί τους δεν είναι και τόσο ανέφελες:

    Τη Λίζα, μια πολύ ήσυχη και πανέξυπνη γάτα, την περιμάζεψα ενός ή δύο χρονών.

    Έμενε σχεδόν συνέχεια στο σπίτι, ανέβαινε πάνω μου, με φιλούσε μύτη με μύτη, κοιμόταν μαζί μου, καθόταν δίπλα μου χωρίς να βγάζει άχνα. Συνήθως με ακολουθούσε σαν σκυλί, όπου κι αν πήγαινα με τα πόδια.
    Επειδή την είχα τιμωρήσει όταν αφόδευσε στο τζάκι και στο μπαλκόνι, έβγαινε έξω κάθε είκοσι περίπου ώρες, για τις σωματικές ανάγκες της, και επέστρεφε μετά από καμιά ώρα. Κάποιες φορές κατουρούσε στην τούρκικη λεκάνη του μπάνιου ή στην ντουζιέρα, γιατί είχε καταλάβει τι ρόλο έπαιζε το WC. Τρεις ή τέσσερις φορές αφόδευσε ή κατούρησε δίπλα στην άλλη, την «ευρωπαϊκή», λεκάνη και σκέπασε τα κὀπρανα ή τα ούρα της με χαρτί υγείας.

    Η πρώτη της γἐννα ήταν τρία γατάκια, από τα οποία επέζησαν τα δύο, τα θηλυκά. Όταν ήταν δύο ή τριών μηνών, ένας γείτονας τα πήρε και τα πέταξε στο δάσος, δυο με τρία χιλιόμετρα μακριά. Η Λίζα τα βρήκε και κατάφερε να φέρει το ένα πίσω, τη Συννεφούλα, κουβαλώντας την στο στόμα της.

    Ήταν πολύ καλή μάνα, μέχρι να απογαλακτιστεί η Συννεφούλα. Της έμαθε πολλά κόλπα. Κἀποτε άρχισε να χτυπάτην πόρτα (με το κεφάλι της μάλλον) μετά τα μεσάνυχτα. Της άνοιξα χωρίς τα γυαλιά και, λόγω μυωπίας και αστιγματισμού, διέκρινα μόνο κάτι μαύρο στο στόμα της. Νόμισα πως ήταν κάποιο σκουπίδι και την ἀφησα έξω. Το πρωί τη βρήκα να περιμένει στην ίδια θέση κι είδα πως το μαύρο πράγμα που κρατούσε ήταν ένα χελιδόνι. Το έφερε μέσα και δίδαξε στην κόρη της πως αυτό ήταν κυνήγι.
    Μετά την περιπέτεια με το πέταμα των παιδιών της στο δάσος έγινε αρκετά επιθετική κι επιφυλακτική απέναντι στους ανθρώπους. Έβγαινε συχνά από το σπίτι κι άρχισε να διώχνει μακριά της τη Συννεφούλα, όταν απογαλακτίστηκε. Τότε κάποιος μου χάρισε ένα γατάκι συνομήλικο της Συννεφούλας, που το ονόμασα Ξανθούλα. Μόλις ήρθε στο σπίτι, αμέσως ἐπιασε φιλίες μαζί της. Η Συννεφούλα ήταν κι αυτή πολύ ήσυχη και τα είχε καλά με όλους.

    Η Λίζα, όταν ερχόταν, τσακωνόταν με την Ξανθούλα αλλά και με τη Συννεφούλα, κι έτσι άρχισα να τη διώχνω. Την περιμάζευαν κάποιοι γείτονες. Επειδή μετά από κάποιος μήνες κάναμε ανακαίνιση στο σπίτι και ξεσπιτώθηκα, έδωσα τη Συννεφούλα και την Ξανθούλα σε άλλους γείτονες, που τις άφησαν στον κήπο τους. Τον χειμώνα όμως, η πρώτη δεν άντεξε το κρύο και ψόφησε.

    Με τον καιρό η Λίζα ημέρεψε και πάλι. Άρχισε να μένει συνεχώς στο νέο, προσωρινό μου σπίτι και να αφοδεύει στο WC. Κάποτε θέλησα να τη διώξω και δεν την τάισα για έξι μέρες. Δεν έφευγε με τίποτα, και την κράτησα για ένα διάστημα. Μετά, λόγω στενότητας χώρου, την έδωσα στους γείτονες, όπου γέννησε τρία γατάκια, από τα οποία επέλεξα αυτό που μου φαινόταν πιο έξυπνο, όταν ακόμη ήταν κάποιων ημερών. Όταν ἐγινε δυόμιση μηνών, άρχισα να το παίρνω για λίγες ώρες στο σπίτι, κι από τότε με ακλουθούσε κι αυτό σαν σκυλάκι. Επειδή από μικρός είχε μεγάλο θράσος και σκαρφάλωνε στους ώμους των ανθρώπων που συναντούσε αλλά και ορμούσε στα τραπέζια, για να ψαρέψει λιχουδιές, κάποιος φίλος τον έβγαλε Θρασύβουλο Κάργα. Εγώ τον φωνάζω Θράσο, κι είναι πανέξυπνος.

    Άρχισε να μοιράζει τον χρόνο του στο δικό μου και σε γειτονικά σπίτια. Αν κι έχει κι αυτός πράο χαρακτήρα, είναι όμως αρκετά κακομαθημένος, γιατί οι γείτονες δεν με άφησαν να τον εκπαιδεύσω, όπως είχα κάνει με τη μάνα του. Τον πρώτο καιρό πολλές φορές κοιμόταν μαζί μου, ανέβαινε πάνω μου, με φιλούσε μύτη με μύτη… Ένα πρωινό, τον πήρα στα χέρια από το κρεβάτι μου, για να τον βγάλω έξω, κι ο μέχρι τότε φιλειρηνικός Θράσος θύμωσε, πετάχτηκε από τα χέρια μου και μου γρατζούνισε το δεξί μάτι, που έκλεισε αυτόματα. Όμως, από την πίεση, έγιναν κάποιες μικροφλεγμονές κι έβλεπα αστεράκια στο σκοτάδι πάνω από ένα χρόνο, ενώ η περιοχή κάτω από το μάτι αιμοραγούσε για καμιά ώρα. Λίγο μετά μου έκανε γαλιφιές, προσπάθησε να με φιλήσει αλλά τον έδιωξα. Τις επόμενες μέρες του έδωσα καμιά δυο κλωτσιές και δεν τον δεχόμουν σπίτι για κανένα μήνα, μήπως και καταλάβει τι κακό έκανε.
    Τώρα είναι ο πιο δημοφιλής γάτος της γειτονιάς, και τον ταΐζουν πολλοί. Με ακολουθεί κάποιες φορές, αλλά δεν μένει και πολύ στο σπίτι μου.

    @6:
    Δε νομίζω πως οι γάτες οριοθετούν τον ζωτικό τους χώρο με το τρίψιμο στα πόδια του τραπεζιού, ή στα μπατζάκια του παντελονιού ενός συχνού επισκέπτη (αυτά είναι ένδειξη φιλίας). Το κάνουν, σαν τα μακρινά τους ξαδέλφια, ψεκάζοντας μ’ ένα υγρό από τους αδένες τους. Ο γάτος ενός φίλου ψέκασε την οθόνη του υπολογιστή του γι’ αυτόν τον λόγο.

  137. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    133
    Κουνελόγατε κι εσύ πέρασες από το Βύθουλα λοιπόν!
    Δε θυμάμαι πού «σκάει» η Βασιλικών(δεν ψάχνω τώρα χάρτες)μα στου Μαυρομάτη περίπου σα να θυμάμαι.
    Μιας και λέει για ένα γάτο το νήμα, του Γάτου το γαλακτοπωλείο το θυμάσαι; (τί κουνελόγατος είσαι 🙂 )

  138. Γς said

    133:

    >του Γάτου το γαλακτοπωλείο το θυμάσαι;

    Εγώ:
    -Του Σπανού την ταβέρνα την ήξερες;
    -Βεβαια, Αφού έμενα στο φούρνο της χήρας δίπλα.
    -Ελα ρε; Εκεί κοντά είχα μια γκόμενα και με κυνήγαγε ο πατέρας της με το καμτσίκι του αλόγου του. Ηταν μανάβης [με σούστα].
    -Πολύ φοβάμαι ότι ήταν η γυναίκα μου.
    -….

    Γι`αυτό σου λέω πάμε…

  139. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    138. 🙂
    Ο Γάτος είχε γιο αλλά δεν ήταν του ενδιαφέροντός μου. 🙂

  140. Κουνελόγατος said

    Όλα τα θυμάμαι, άλλωστε το σπίτι μου απέχει δυο λεπτά (με τα πόδια). Εκεί θαρρώ γύρισε πριν λίγα χρόνια μια ταινία ο Καφετζόπουλος. Για τον Μαυρομάτη (νυν Βερόπουλο) έχεις δίκιο. Τεσπα, ακόμη είναι ωραία, με τις εκδηλώσεις τον Ιούνιο…

  141. Γς said

    139:
    Θα ήσουν όνομα και πράγμα. Η γάτα κυρία Γάτου, ίσως
    [αστείον]

  142. ΚΑΒ said

    http://www.tanea.gr/news/science-technology/article/5178796/episthmones-diabasan-to-dna-ths-gatas-poy-ekshmerwthhke-prin-apo-9-500-xronia/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: