Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Και πάλι για τη Ρόζα Λούξεμπουργκ και τη βαρβαρότητα

Posted by sarant στο 10 Νοεμβρίου, 2014


rosa_luxemburgΜε το σημερινό άρθρο δίνεται απάντηση σε ένα ερώτημα που μας είχε απασχολήσει πριν από πεντέμισι χρόνια και είχε τότε μείνει αναπάντητο. Για να σας προλάβω, την απάντηση δεν την έδωσα εγώ, ούτε άλλος φίλος του ιστολογίου -το ερώτημα ήταν ένας γρίφος της διεθνούς ιστορίας του σοσιαλιστικού κινήματος και η απάντηση δόθηκε από τον Ian Angus, υπεύθυνο ενός οικοσοσιαλιστικού περιοδικού, και χάρη στη μαγευτική μεσολαβητική ικανότητα του Διαδικτύου, αντί η ανακάλυψη αυτή να μείνει καταχωνιασμένη στις στήλες ενός εντύπου στην άλλη άκρη του κόσμου, μέσα σε λίγες μέρες υπέπεσε στην αντίληψη του φίλου Νίκου Λ., ο οποίος θυμήθηκε την παλιά συζήτηση που είχαμε εδώ και με ενημέρωσε αρμοδίως.

Αλλά ακόμα δεν είπα ποιο είναι το ερώτημα στο οποίο δόθηκε απάντηση.

Πρόκειται για το πολύ γνωστό απόφθεγμα για το δίλημμα «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» στο οποίο βρίσκονται οι σύγχρονες κοινωνίες. Στα νεότερα χρόνια έτσι ονομαζόταν (στα γαλλικά: Socialisme ou barbarie) μια γαλλική τροτσκιστική (ίσως ο όρος δεν είναι ακριβής) ομάδα με επικεφαλής τον Κορνήλιο Καστοριάδη, που έβγαζε κι ένα περιοδικό με τον ίδιο τίτλο, αλλά η φράση προέρχεται από ένα παλιότερο κείμενο της Ρόζας Λούξεμπουργκ, η οποία αποδίδει τη φράση στον Φρίντριχ Ένγκελς: «η αστική κοινωνία βρίσκεται μπροστά σ’ ένα δίλημμα: είτε μετάβαση στο σοσιαλισμό, είτε πισωγύρισμα στη βαρβαρότητα».

Το αρχικό μας άρθρο είχε δημοσιευτεί πριν από μερικούς αιώνες ή πεντέμισι χρόνια (περίπου το ίδιο είναι), τον μακρινό Μάιο του 2009, με κυβέρνηση ΝΔ και Κ. Καραμανλή και αξιωματική αντιπολίτευση ΠΑΣΟΚ και Γ.Α.Παπανδρέου. Τότε λοιπόν, στην προεκλογική εκστρατεία για τις ευρωεκλογές του 2009, ο Γ.Α.Παπανδρέου είχε αναφέρει σε μια ομιλία του το δίλημμα «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα», ο δε Κ. Καραμανλής αντέδρασε θυμωμένα νομίζοντας ότι ο αντίπαλός του αποκαλούσε «βαρβάρους» τους οπαδούς της ΝΔ. Έτσι, η φράση της Ρόζας Λούξεμπουργκ κέρδισε πάνω από 15 λεπτά μιντιακής δημοσιότητας.

Το πρόβλημα είναι ότι στο κείμενό της η Ρόζα Λούξεμπουργκ αποδίδει ρητά την πατρότητα της φράσης στον Ένγκελς, όμως στα έργα του Ένγκελς δεν έχει βρεθεί καμιά τέτοια φράση. Συγκεκριμένα, λέει η Λούξεμπουργκ: «Ο Φρίντριχ Ένγκελς είπε κάποτε: η αστική κοινωνία βρίσκεται μπροστά σ’ ένα δίλημμα: είτε μετάβαση στο σοσιαλισμό, είτε πισωγύρισμα στη βαρβαρότητα» (Στο πρωτότυπο: Friedrich Engels sagte einmal: die bürgerliche Gesellschaft steht vor einem Dilemma: entweder Übergang zum Sozialismus oder Rückfall in die Barbarei).

Η φράση αυτή περιέχεται στη μπροσούρα της «Η κρίση της σοσιαλδημοκρατίας» (Die Krise der Sozialdemokratie), γραμμένη το 1915 και δημοσιευμένη στις αρχές του 1916. Τη μπροσούρα υπογράφει με το ψευδώνυμο Junius που χρησιμοποιούσε τότε, γι’ αυτό στην αγγλική βιβλιογραφία θα δείτε καμιά φορά να αναφέρεται το έργο σαν The Junius pamphlet. Περισσότερα αποσπάσματα μπορείτε να δείτε σε σχετικό άρθρο των Ιών.

Όμως, όπως είπαμε, όλοι όσοι έψαξαν τα έργα του Ένγκελς για να βρουν πού αναφέρεται αυτή η σημαντική φράση, δεν βρήκαν τίποτε. Κι έτσι, είχαμε μείνει στο ελάχιστα ικανοποιητικό συμπέρασμα ότι ίσως η Ρόζα Λούξεμπουργκ, γράφοντας από μνήμης, να παρέθετε όχι την ακριβή διατύπωση, αλλά την κεντρική ιδέα κάποιου έργου του Ένγκελς, πιθανώς την κεντρική ιδέα που υπάρχει στις πρώτες σελίδες του Κομμουνιστικού Μανιφέστου: Η ιστορία όλων των ως τώρα κοινωνιών είναι η ιστορία ταξικών αγώνων. Ελεύθερος και δούλος, πατρίκιος και πληβείος, βαρόνος και δουλοπάροικος, μάστορας και κάλφας, με μια λέξη, καταπιεστής και καταπιεζόμενος, βρίσκονταν σε ακατάπαυστη αντίθεση μεταξύ τους, έκαναν αδιάκοπο αγώνα, πότε καλυμμένο, πότε ανοιχτό, έναν αγώνα που τελείωνε κάθε φορά με έναν επαναστατικό μετασχηματισμό ολόκληρης της κοινωνίας ή με την από κοινού καταστροφή των τάξεων που αγωνίζονταν (παίρνω τη μετάφραση που βρήκα στο marxists.org). Η ίδια η λέξη «βαρβαρότητα» υπάρχει μία φορά στο Μανιφέστο, όταν, μιλώντας για τις οικονομικές κρίσεις, οι Μαρξ και Ένγκελς λένε ότι η κοινωνία βυθίζεται σε κατάσταση στιγμιαίας βαρβαρότητας (plötzlich in einen Zustand momentaner Barbarei), αλλά όχι στο παραπάνω απόσπασμα.

Ευτυχώς, ο γρίφος λύθηκε χάρη στον Ian Angus.

Όπως εξηγεί σε σχετικό άρθρο, η φράση περί «σοσιαλισμού ή βαρβαρότητας» δεν βρέθηκε στα κείμενα του Ένγκελς για τον απλούστατο λόγο ότι δεν την έγραψε ποτέ ο Ένγκελς αλλά ένας άλλος μεγάλος σοσιαλιστής θεωρητικός, ο Καρλ Κάουτσκι (Karl Kautsky, 1854-1938). Και μπορεί αργότερα ο Λένιν να αποκάλεσε αποστάτη τον Κάουτσκι, και μάλιστα σε τίτλο έργου του («Η προλεταριακή επανάσταση και ο αποστάτης Κάουτσκι», 1918), όταν ο Κάουτσκι τάχθηκε εναντίον της Οκτωβριανής επανάστασης, αλλά τις προηγούμενες δεκαετίες ο Κάουτσκι ήταν κορυφαία μορφή του γερμανικού και ευρωπαϊκού σοσιαλδημοκρατικού κινήματος και ένας από τους συντάκτες του «Προγράμματος της Ερφούρτης» του SPD, που ονομάστηκε έτσι επειδή εγκρίθηκε σε συνέδριο του κόμματος σε αυτή τη γερμανική πόλη.

Το 1892 ο Κάουτσκι έγραψε ένα βιβλίο για να εξηγήσει το Πρόγραμμα της Ερφούρτης, το Das Erfurter Programm in seinem grundsätzlichen Teil erläutert (Εξήγηση των βασικών στοιχείων του Προγράμματος της Ερφούρτης). Και σε αυτό το βιβλίο, στο τέταρτο κεφάλαιο, o Κάουτσκι γράφει: Ein Beharren in der kapitalistischen Zivilisation ist unmöglich; es heißt entweder vorwärts zum Sozialismus oder rückwärts in die Barbarei, δηλαδή: Το να συνεχίσει έτσι ο καπιταλιστικός πολιτισμός είναι αδύνατο. Το ζήτημα είναι ή μπροστά προς τον σοσιαλισμό ή πίσω προς τη βαρβαρότητα.

Η ομοιότητα της φράσης του Κάουτσκι με τη φράση της Λούξεμπουργκ (που την αποδίδει στον Ένγκελς, θυμίζω) είναι οφθαλμοφανής:

  • es heißt entweder vorwärts zum Sozialismus oder rückwärts in die Barbare (Κάουτσκι)
  • entweder Übergang zum Sozialismus oder Rückfall in die Barbarei (Λούξεμπουργκ)

Ο Ian Angus παραθέτει στο άρθρο του και άλλες ομοιότητες στα συμφραζόμενα των δύο κειμένων που επιβεβαιώνουν ότι η Λούξεμπουργκ άντλησε τη φράση από το (πολύ γνωστό άλλωστε στην εποχή του) έργο του Κάουτσκι. Εικάζει ότι το ρητό του Κάουτσκι είχε γίνει παροιμιώδες στους σοσιαλδημοκρατικούς κύκλους, τόσο που είχε αποσυνδεθεί από τον δημιουργό του, κι έτσι, όπως σήμερα πολλοί αποδίδουν τη μια ή την άλλη ωραία φράση στον Αϊνστάιν, η Λούξεμπουργκ, γράφοντας το 1915 από μνήμης την απέδωσε στον Ένγκελς.

Στη συνέχεια, υποθέτει, επειδή ο Κάουτσκι μετά την Οκτωβριανή επανάσταση πέρασε στο περιθώριο και έπαψε να πολυδιαβάζεται, δεν ήταν εύκολο να εντοπιστεί το επίμαχο απόσπασμα στο έργο του, παρόλο που, χάρη στη Ρόζα Λούξεμπουργκ, η φράση για τον σοσιαλισμό και τη βαρβαρότητα έγινε γνωστή πολύ ευρύτερα. Κι έτσι, επί δεκαετίες η φράση αποδιδόταν στον Ένγκελς στην αγγλόφωνη (αλλά και στην ελληνόφωνη) βιβλιογραφία -από το 1916 μέχρι σήμερα, το «απόφευγμα» κόντεψε να κλείσει έναν αιώνα ζωής (στην αργκό του ιστολογίου, «απόφευγμα» αποκαλούμε ένα απόφθεγμα που αποδίδεται σε άλλο πρόσωπο από αυτό που όντως το είπε).

Ευτυχώς, το λερναίο κεφαλάκι κόπηκε πριν τα εκατοστίσει!

ΥΓ
Το θέμα έχει πάντως και μεταστροφή: στα σχόλια του αγγλικού ιστολογίου, ο πρώτος σχολιαστής επισημαίνει ότι στη γερμανόφωνη βιβλιογραφία αναγνωριζόταν από νωρίτερα ότι το δίλημμα περί σοσιαλισμού και βαρβαρότητας ειπώθηκε αρχικά από τον Καρλ Κάουτσκι και στη συνέχεια από τη Ρόζα Λούξεμπουργκ.

Πράγμα που δείχνει μεταξύ άλλων ότι η κυριαρχία μίας γλώσσας μπορεί να κρύψει χρήσιμες πληροφορίες που δεν είναι διατυπωμένες στην κυρίαρχη γλώσσα. Αλλά αυτό είναι άλλο ζήτημα.

 

76 Σχόλια to “Και πάλι για τη Ρόζα Λούξεμπουργκ και τη βαρβαρότητα”

  1. "Ετεροδημότισσα" said

    καλημέρα
    μου είχε διαφύγει η αρχική συζήτηση. Η φράση του Κράουτσκι σε αντιπαραβολή με της Λουξεμπουργκ μοιάζει με άσκηση γερμανικών για προχωρημένων. «Μετατρέψτε την παρακάτω πρόταση μπλα μπλα μπλα…»
    αν και όπως φαίνεται ότι το θέμα ήταν εκ του μη όντως. Περιμένα από τους εν γένει και εκ φύσεως μολύ σχολαστικούς μαρξιστές να ξέρουν καλύτερα τη βιβλιογραφία τους και, γιατί όχι, να μελετάνε απευθείας στα γερμανικά.
    Ένας γερμανός φίλος, ναι έχω τέτοιους, μου έιπε σε ανύποπτο χρόνο «ευθυνόμαστε για τα τρία κακά του 20ου αιώνα: το ναζισμό, τον κουμουνισμό και κάτι άλλο» (που δεν το γράφω γιατί σηκώνει μεγάλη κουβέντα

  2. LandS said

    Καλημέρα. Ξεκινάω μετά από ριφρες πρώτος. Είμαι λοιπόν ο πρώτος που σχολιάζει και δεν φεισμπουκιζει.

    Πολύ ενδιαφέρουσα η παρατήρηση του Άνγκους ότι στο αγγλικό κείμενο μπήκαν εισαγωγικά στη «ρηση» του Ένγκελς, ενώ η Λούξεμπουργκ δεν τα είχε, και έτσι το θέμα δυσκόλεψε περισσότερο με το να ψάχνουν οι ερευνητές την ακριβή φράση.

    Πιθανολογώ ότι η επιμονή του ΚΚΕ να αποδίδει τη φράση στον Ένγκελς, υποβαθμίζοντας την Λούξεμπουργκ, δείχνει ότι κάποιος εκεί γνωρίζει τα περί Κάουτσκι και θέλουν να το κρύψουν. Αλλά είμαι κακός.

  3. LandS said

    Λογάριασα χωρίς την Ετεροδημοτισσα. Οι συνήθεις ύποπτοι τι γίνανε;

  4. Γς said

    τόπο στα νιάτα

  5. Γς said

    1:
    >και κάτι άλλο” (που δεν το γράφω

    Τώρα πρέπει να το γράψεις 😉

  6. andam said

    Καλημέρα και καλή βδομάδα

    Άρα το λερναίο οφείλεται στην Λούξεμπουργκ, που έκανε το λάθος να αποδόσει την φράση του Κάουτσκυ στον Ένγκελς.

    Μήπως ήδη είχε ξεκινήσει η δυσμένεια προς τις θέσεις του Κάουτσκυ από το 1915 και έγινε εξεπίτηδες από την Ρόζα;

    Μερικές φορές μας αρέσει η φράση κάποιου αλλά δεν μας αρέσει αυτός που το λέει…
    Σίγουρα κάτι τέτοιο συνέβη και στα παγκόσμια ΚΚ.

    Τους άρεζε η φράση αλλά όχι και ο Κάουτσκυ και επικαλούνταν την Λούξεμπουργκ ότι είναι του Ένγκελς και καλά

    Αποκλείεται να μην το γνώριζαν, τουλάχιστον οι Γερμανοί κομμουνιστές….

  7. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    6: Ο Κάουτσκι συγκριτικά με τους περισσότερους σοσιαλδημοκράτες, δεν επικρότησε το Ναι στις πολεμικές πιστώσεις -τάχθηκε υπέρ της αποχής στην ψηφοφορία. Θέλω να πω, η Ρόζα θα είχε περισσότερους λόγους να αντιπαθεί άλλους. Αλλά μόνο εικασίες μπορούμε να κάνουμε.

  8. LandS said

    Οι Μαρξιστές είναι πολύ σχολαστικοί στη μελέτη της βιβλιογραφίας και πάρα πολλοί έμαθαν γερμανικά για τον λόγο αυτό. Ναι, κυριαρχεί η εξονυχιστική μελέτη των Κλασικών ή οι αναφορές των άλλων σπουδαίων στους Κλασικούς. Όμως οι Πλεχάνοφ και Κάουτσκι έχουν μελετηθεί περισσότερο επειδή ο Λένιν εκτιμούσε το έργο τους πάρα πολύ. Η φήμη και η αποδοχή της Λούξεμπουργκ ήταν, δίκαια, τόσο μεγάλη που αφού απέδωσε αυτή κάτι στον Ένγκελς τότε ήταν του Ένγκελς. Την μπροσούρα την έγραψε στη φυλακή μακρυά από την βιβλιοθήκη της και τους συντρόφους της, και τη φράση δεν την έβαλε σε εισαγωγικά. Αν είχε την ευχέρεια να δείξει το σχέδιο σε κάποιον σύντροφο της, ίσως και τον ίδιο τον Κάουτσκι, σίγουρα θα την είχε διορθώσει, και εμείς δεν θα είχαμε την ευκαιρία να επισημάνουμε ότι τα «επαναστατικά» κείμενα δεν γράφονται σε συνθήκες ακαδημαϊκής σχολαστικότητας.

  9. Για να μην επαναλάβω τα όσα έλεγα στο παλιό (πόσο παλιό!) ποστ, να πω κάτι άλλο. Σκέφτομαι πως ο Ένγκελς θα ήταν λίγο δύσκολο να έχει γράψει κάτι τέτοιο, γιατί (αν θυμάμαι καλά, πάνε χρόνια που τον διάβαζα παρόλο που εξακολουθώ να τον εκτιμώ βαθύτατα) όποτε μίλαγε για «βαρβαρότητα» είχε κατά νου όχι την, ας πούμε, ηθική έννοια της λέξης όπως την εννοούμε σήμερα (στυλ νόμος της ζούγκλας) αλλά την κοινωνική οργάνωση των «βαρβάρων», των Φράγκων, Γότθων κλπ. δηλαδή και το συνδυασμό τους πρωτόγονου κομμουνισμού – στρατιωτικής δημοκρατίας.

  10. andam said

    Ναι, μόνο εικασίες μπορούμε να κάνουμε…

    Επίσης δεν είναι σωστό – και καλώς το επισημαίνεις- ότι η ομάδα του Καστοριάδη «Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» μαζί και το ομώνυμο περιοδικό δεν ήταν τροτσκιστικό. Ο Καστοριάδης υπήρξε τροτσκιστής από το 1943-1948 και μετά αποχώρησε δια παντός. Την επόμενη χρονιά-νομίζω- ίδρυσε την ομάδα και το περιοδικό.

  11. spiral architect said

    Καλημέρα και καλή βδομάδα. 🙂
    Αυτό που γράφει ο Δύτης περί βαρβαρότητας στο #9, αν και εικασία, ακούγεται λογικό για την εποχή που έζησε ο Ένγκελς, σήμερα όμως η λέξη παίρνει την ηθική στεγνή έννοιά της μετά την καπιταλιστική παλινόρθωση των τελευταίων 20-25 ετών ειδικά στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, όπου οι συγκρίσεις με το (όποιο) παρελθόν τους είναι αναπόφευκτες.

    Στην καθ’ ημάς Δύση, ποιος αμφιβάλλει πια για την ουσία του τσιτάτου, όποιος και με οποιασδήποτε συντακτικό και γλώσσα να το έγραψε; 🙄

  12. Νέο Κid said

    Ένας Κάουτσκυ που έπαιζε (αν θυμάμαι καλά) στην Γκλαντμπαχάρα επί ομαδάρας με Λίνεν μαλλί χαίτη και άλλα αναρχοαυτόνομα στοιχεία, να έχει σχέση άραγε ; (ωραίες εποχές! Η κρατική βαβαρότητα της Τσσκά Μονάχου δεν είχε ακόμη κατανικήσει τον πολιτισμό…)

  13. Σπάιραλ, διευκρινίζω: ήταν ένα ακόμα επιχείρημα γιατί δεν θα μπορούσε να το έχει γράψει ο Ένγκελς. Ο Κάουτσκι, η Λούξεμπουργκ και οι υπόλοιποι προφανώς το εννοούσαν με την ηθική (ή στεγνή) έννοια. Και ο Ένγκελς άλλωστε είχε πει κάτι παρόμοιο, βλέπω: http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=30/05/2009&id=49455

  14. atheofobos said

    Όταν έγραψε την φράση ο Κάουτσκι είναι σίγουρο πως δεν φανταζόταν πως σε λίγα χρόνια η βαρβαρότητα επί Στάλιν θα ήταν πραγματικότητα!
    Ο πρόεδρος Παπούλιας βαφτίστηκε Κάρολος γιατί ο νονός του, στρατηγός Βλάχος, επιστήθιος φίλος του πατέρα του, ήταν θαυμαστής του Κάρολου Κάουτσκι.

  15. "Ετεροδημότισσα" said

    #8
    Να διευκρινίσω ότι στο πρώτο σχόλιο μου που έγραφα ότι περίμενα από τους μαρξιστές να ξέρουν τη βιβλιογραφία τους, δεν ενοούσα βέβαια τη Λουξεμπουργκ ( η οποία είναι μια από τους ελάχιστους ανθρώπους που ακόμα θαυμάζω) αλλά όλους εκείνους που όπως εννοείται από το άρθρο αναζητούσαν την πατρότητα της έκφρασης κατά την πρόσφατη συζήτηση στην Ελλάδα (την οποία ξαναλέω ίσως λόγο ετεροδημότευσης δεν πήρα χαμπάρι)

  16. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    12: Μου άρεσε η βαβαρότητα!

  17. spiral architect said

    @13: Ε ναι, αυτά που βλέπουμε γύρω μας (Ουκρανία, Συρία κ.α.) ψιθυρίζοντας «πολιτισμός». 😦

  18. Hollowsky said

    Είναι πολύ φυσικό να θεώρησε η Λούξεμπουργκ ότι τη φράση αυτή την είχε πει ο Ένγκελς. Στην «Καταγωγή της Οικογένειας, της Ατομικής Ιδιοκτησίας και του Κράτους» ο Ένγκελς στηρίζεται, ρητά, στον σύγχρονό του Λιούις Μόργκαν και διακρίνει, ακολουθώντας τον επακριβώς (το βιβλίο του «Ancient Society», 1877), τρία στάδια στην κοινωνική εξέλιξη: την Αγριότητα, τη Βαρβαρότητα και τον Πολιτισμό. Στο σχήμα αυτό, η Βαρβαρότητα θεωρείται ανώτερο στάδιο από την Αγριότητα και ο Πολιτισμός ανώτερο στάδιο από τη Βαρβαρότητα. Ο Ένγκελς δεν υποστηρίζει αναφανδόν τον Πολιτισμό, θεωρώντας ότι είναι το στάδιο εκείνο στο οποίο εμφανίζεται η δουλεία και η ταξική διαίρεση: «Με τη δουλεία, που στον πολιτισμό πήρε την πιο πλήρη ανάπτυξή της, έγινε η πρώτη μεγάλη διάσπαση της κοινωνίας σε μια εκμεταλλεύτρια και μια εκμεταλλευόμενη τάξη». Ωστόσο, θεωρεί οπωσδήποτε ότι μια «επιστροφή» στη Βαρβαρότητα δεν μπορεί να είναι παρά πισωγύρισμα σε μια ακόμα χειρότερη κατάσταση, αφού στη Βαρβαρότητα «η ληστεία θεωρείται ευκολότερη και τιμητικότερη από τη δημιουργική εργασία» κι «ο πόλεμος γίνεται μόνιμος κλάδος βιοπορισμού».

    Απορρίπτοντας κάθε ιδέα «επιστροφής» στη Βαρβαρότητα αλλά και μην υποστηρίζοντας αναφανδόν τον Πολιτισμό, πού καταλήγει ο Ένγκελς; Δεν το λέει μεν με το όνομά του, Σοσιαλισμός, αλλά κλείνει το βιβλίο του με ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Μόργκαν, όπου ο Αμερικανός ανθρωπολόγος γράφει (δεν το παραθέτω όλο, γιατί είναι μια σελίδα, μόνο 3 από τις 4 τελευταίες παραγράφους):

    «(…) Η εποχή που διέτρεξε η ανθρωπότητα από την αυγή του πολιτισμού, είναι μόνο ένα μικρό κλάσμα της ζωής που πέρασε, ένα μικρό κλάσμα της ζωής που βρίσκεται ακόμη μπροστά της. Η διάλυση της κοινωνίας ορθώνεται απειλητική μπροστά μας [να η απειλή του πισωγυρίσματος της Βαρβαρότητα! -σημ. δική μου] σαν το κλείσιμο μιας ιστορικής σταδιοδρομίας, που μοναδικός της σκοπός είναι ο πλούτος [να που ο Πολιτισμός κολλάει με την ταξική εκμετάλλευση! -σημ. δική μου], γιατί μια τέτοια σταδιοδρομία περιέχει τα στοιχεία της αυτοκαταστροφής της. [… μαρξικότατον! -σημ. δική μου-. Η δημοκρατία στη διοίκηση, η αδελφότητα στην κοινωνία, η ισότητα δικαιωμάτων, η εκπαίδευση για όλους, θα εγκαινιάσουν το κατοπινό ανώτερο στάδιο της ιστορίας, για το οποίο εργάζεται αδιάκοπα η πείρα, το λογικό και η επιστήμη (…)».

    Ε, δεν είναι δύσκολο να το διαβάσει κανείς αυτό, ή να το θυμάται, σαν να λέει «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα».

  19. Φωτιές! Φωτιές!

    Επιτέλους, φωτιές!

    Βλέπω ν’ ανάβουν φωτιές σήμερα. Μετά από τα δύο λεξικογραφικά και τούτο, χτύπησες τριπλέτα, Σερ Σαρ. Πας για Τζόκερ… πώς το λένε όταν μαζεύονται πολλά λεφτά;

  20. spiral architect said

    @18: Πολ Τζακ-ποτ! 😀

  21. spiral architect said

    .. για τον Λεό. 🙂

  22. Η κυριαρχία μίας γλώσσας μπορεί να κρύψει χρήσιμες πληροφορίες που δεν είναι διατυπωμένες στην κυρίαρχη γλώσσα.
    Νίκος Σαραντάκος

    Νοικοκύρη! Πρόσεχε! Το πιο πάνω απόφθεγμα είναι του Νίκου Σαραντάκου. Μην δω…. τίποτε ασάφειες. ΕΝΝΟΩ μην το οικειοποιηθείς!

    Θα σε καρφώσω εδώ μέσα!.

  23. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα, ερώτημα του 19ου αιώνα. Ο καπιταλισμός τελικά δεν αποδείχθηκε τόσο βάρβαρος οσο είκαζαν οι μεγάλοι διανοητές, και ο «εφαρμοσμένος» σοσιαλισμός, αποδείχθηκε εξίσου βάρβαρος (μερικές φορές και περισσότερο) με τον καπιταλισμό. Το ερώτημα του 21ου αιώνα ποιό μπορεί να είναι; Βαρβαρότητα ή βαραβαρότητα; για δημοκρατία δεν νομίζω οτι μπορεί να γίνει κανένας λόγος, οι γενιές που θα είναι σε θέση να την εφαρμόσουν, δεν έχουν γεννηθεί ακόμα, και μάλλον θα αργήσουν να γεννηθούν.

  24. Ευχαριστώ Σπειροειδή. Δυστυχώς αποσύρομαι, αλλά δεν θα είχα να πω πολλά. Θα σας απολαύσω με την ησυχία μου. Ελπίζω ο Γς να μη γράψει πολλά και μου χαλάσει το κέφι!

  25. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα. Σε λίγο κλείνω τις βαλίτσες κτλ. και θα τα πούμε το βράδυ.

  26. Γς said

    Καλά μωρέ Λεώ.
    Κι αυτή η χριστιανή η Ρόζα δεν γκουγκλάριζε πριν το γράψει;

  27. Γς said

    24 @ Λεώ
    >Ελπίζω ο Γς να μη γράψει πολλά και μου χαλάσει το κέφι!

    Περίμενε. Εχω κι άλλα

  28. δεν δηλώνω ειδικός στην Ρ.Λ. Η βαρβαρότητα όμως έγκειται στο ότι πήραν τις λέξεις «Ρόζα Λούξεμπουργκ» και έφτιαξαν ένα στιφτουνγκ που ονομάζεται «Ρόζα Λούξεμπουργκ» και υπάρχουν άνθρωποι που παίρνουν σοβαρά την Ρόζα Λούξεμπουργκ και επομένως και το στιφτουνγκ της. Κλασσικό κόλπο, που είναι το γλωσσικό ισοδύναμο παραδόξων του Goedel (στα οποία επίσης δεν δηλώνω ειδικος). Το στιφτούνγκ Ροζα Λούξεμπουργκ προωθεί την ίδια Γερμανοκρατία που προωθούν όλα τα άλλα στιφτουνγκ, αλλά με άλλους φιόγκους. Η ενασχόληση με την πραγματική Ρ.Λ. δεν πρέπει να παραβλέπει την σημερινή κοροϊδία.

  29. IN said

    Α, ενδιαφέρουσα πληροφορία!
    Δύο περιθωριακές, και μάλλον άσχετες, παρατηρήσεις:

    1) Αναρωτιέμαι μήπως, όταν ο Κάουτσκυ έγραφε vorwärts zum Sozialismus oder rückwärts in die Barbarei [παρεμπ. σου έχει φύγει το τελευταίο «i», Νίκο] έκανε και ένα μικρό λογοπαίγνιο με το όνομα της επίσημης (καθημερινής, τότε) εφημερίδας του SPD που λεγόταν (και λέγεται ακόμη, αλλά τώρα είναι μηνιαία) Vorwärts, δηλ. «Εμπρός»!

    2) Υπάρχει και μια άλλη, περίεργη, σύνδεση του Έγκελς με τον Κάουτσκυ: Το 1889 ο Κάουτσκυ χώρισε την πρώτη του γυναίκα, που την έλεγαν Louise, κάτι που το πήραν πολύ στραβά διάφοροι σύντροφοί του, μεταξύ των οποίων και ο Έγκελς και γενικά θεωρήθηκε «σκάνδαλο» στους Μαρξιστικούς κύκλους. Παρεμπ. ο Κάουτσκυ ξαναπαντρεύτηκε, το 1890, και την καινούρια του γυναίκα την έλεγαν Luise (χωρίς «ο»), και έτσι δεν κινδύνευε να την πατήσει αν, για παράδειμα στον ύπνο του, έλεγε το όνομα της παλιάς του γυναίκας 🙂 Η πρώτη σύζυγος (Louise με «ο») είχε μείνει λίγο ξεκάρφωτη, οπότε την περιμάζεψε ο Έγκελς και έζησε μαζί του μέχρι τον θάνατό του, ως γραμματέας του (δεν νομίζω να υπάρχει θέμα να είχαν και ερωτική σχέση, λόγω προχωρημένης ηλικίας του Έγκελς). Η Louise είναι και η κύρια πηγή της πληροφορίας για τον νόθο γιο που -υποτίθεται- απέκτησε ο Μαρξ με την υπηρέτριά του. Σύμφωνα με τη Louise, ο Έγκλες, που είχε το «χρήμα» και φρόντιζε διαφόρους (με πρώτο και καλύτερο τον Μαρξ) συντηρούσε και τον υποτιθέμενο νόθο γιο, κάτι που είχε δώσει την εντύπωση ότι ήταν δικός του γιος. Μια μέρα πριν πεθάνε έγραψε όμως -κατά τη Louise- σε μία πλάκα που είχε γι’ αυτό το σκοπό (γιατί εντωμεταξύ, λόγω του καρκίνου του λάρυγγα από τον οποίο έπασχε, δεν μπορούσε πια να μιλήσει) ότι ο υποτιθέμενος γιος του (που ονομαζόταν Freddy Demuth) ήταν στην πραγματικότητα γιος του Μαρξ. Νομίζω, πάντως, ότι η θέση αυτή, ότι δηλαδή ήταν νόθος γιος του Μαρξ, δεν γίνεται αποδεκτή απ’ όλους.

  30. Pedis said

    Μπορεί να τα μπέρδεψε η Λούξεμπουργκ στη φυλακή. Αν και θα ήταν περίεργο να κόψει δόξα από τον Κάουτσκι και να τη ώσει στον Ενγκελς. Διοτι με το ζεύγος Κάουτσκι είχε πολύ στενές σχέσεις. Αλλά πάλι, η φράση περιέχει μία τετριμμένη αλήθεια για τους σοσιαλιστές. Και σαν τέτοια θα κυκλοφορούσε ευρύτατα με τη μια ή την άλλη μορφή της.

    Το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι η πατρότητα της φράσης αλλά τα λερναία μπάσταρδα του Κάουτσκι. Και βέβαια οι ευθύνες του ίδιου του Κάουτσκι που είναι τεράστιες για τη διαιώνιση της βαρβαρότητας με σοσιαλδημοκρατικό μανδύα.

  31. nestanaios said

    Και οι δύο λέξεις «σοσιαλισμός, βαρβαρότητα» στερούνται ετυμολογίας και οι συνέπειες είναι γνωστές.

    Σοσιαλισμός, με ποία φιλοσοφία; Την υλιστική και καπιταλιστική (Μαρξ και φιλελεύθεροι) ἤ την ιδεαλιστική και φιλανθρωπική ( Πλάτων και Jean Paul Sartre);

    Βαρβαρότητα , με ποία ετυμολογία; Την Ελληνική ἤ την ξένη;

    Και κάτι άλλο. Οι ιστορικοί γνωρίζουν πολύ καλά ότι η πάλη δεν είναι ταξική αλλά θρησκευτική. Ο Μάρξ προσπάθησε να μας αποπροσανατολίσει. Ευτυχώς, δεν τα κατάφερε.

  32. γκάφ(κ)α said

    Αγαπητέ νικοκύρη έχω μια θερμή παράκληση.όταν θα μπορέσεις θα ήταν πολύ ωραίο να διαβάζαμε κάτι για τη λέξη «σύντροφος».
    εκτός αν υπάρχει ήδη κάτι και μου έχει ξεφύγει…

  33. # 1

    Μήπως τα λουκάνικα Φραγκφούρτης ;

  34. Νέο Kid Στο Block said

    33. Μπα.., τα λουκάνικα είναι καλά. Μάλλον το πιασμάν του κόρακα το 54 εναντίον των Μαγυάρων θα είναι…αλλά …έτσι ήθελε η Παναγιά! (που θάλεγε κι ένας μεγάλος κόουτς) 😆

  35. # 34

    Τι να σου κάνει κι η Παναγιά όταν τα μανουάλια έεεε… τα εξτρέμ είναι ανύπαρκτα κι ο Σπυρόπουλος δηλωμένος άθεος.εεεε…άμπαλος.
    Πάντως ο πνευματικός του δήλωσε πως έρριξε στάχτη στα μάτια των προσεχώς αντιπάλων προπονητών και μετά από τρία ευχέλαια η ομάδα θα πετάει

    Πάντως τα λουκάνικα κάνουν καλό μόνο σ’ αυτούς που τα πουλάνε

  36. "ετεροδημότισσα" said

    #32
    https://sarantakos.wordpress.com/2013/03/11/syntrofoi/

  37. γκάφ(κ)α said

    #36
    ευχαριστώ πολύ.πως μου είχε ξεφύγει?

  38. Γς said

    36:
    Ε, πες μας τώρα και το τρίτο το μακρύτερο σε κουβέντα [Σχ. 1]

  39. Πάνος με πεζά said

    Καπιταλισμός: η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, σοσιαλισμός : το ακριβώς αντίθετο ! (δηλ. κατά ένα δεύτερο ορισμό, «ο εξανθρωπισμός της εκμετάλλευσης από τον εκμεταλλευτή»; 🙂

  40. BLOG_OTI_NANAI said

    Κάποιες απόψεις για το θέμα, υπάρχουν στο άρθρο:
    Michael Lowy, «Οι μαρξιστές και το εθνικό ζήτημα«, περ. «Τετράδια» (πολιτικού διαλόγου έρευνας και κριτικής), 8 (1984), σ. 42-43

    Από ένα απόσπασμα του άρθρου, προκύπτουν τα εξής:

    1. Η Λούξεμπουργκ δεν είχε πρόβλημα να χρησιμοποιεί κείμενα άλλων και να τα αποδίδει σε τρίτους, όπως άντλησε από κείμενα του Ένγκελς τα οποία απέδωσε στον Μαρξ.

    2. Ο συγγραφέας, θεωρεί τη φράση «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» δημιούργημα της Λούξεμπουργκ.

    3. Αν δεχτούμε ότι ο συγγραφέας δεν γνωρίζει ότι η φράση πηγάζει από κείμενα του Κάουτσκι, εν τούτοις προκύπτει λογικό να μην αναφέρει η Λούξεμπουργκ την πατρότητα της ρήσης, εάν ο Michael Lowy έχει δίκιο ότι η φράση αυτή χρησιμοποιείται στο έργο «Μπροσούρα του Γιούνιους» για να δηλώσει ρήξη με ιδέες του Κάουτσκι. Ίσως στην περίπτωση αυτή να το έκανε και επίτηδες η Λούξεμπουργκ και πήρε μια φράση του Κάουτσκι για να τη χρησιμοποιήσει ενάντια στις θέσεις του.

  41. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Σοβαρολόγησες, Νίκο, και «παρέσυρες» την συζήτηση στους Κάουτσκι, Λούξεμπουργκ και Ένγκελς ενώ εξ ίσου καλά θα περνούσε το θέμα αν έπεφτε σε χιουμοριστικά (Μποστ-ικά ειδικότερα) χέρια: Από την μιά μεριά, προωθημένο μαρξιστικό σύνθημα και ..σοσιαλισμός από τον Γ.Α.Παπανδρέου (ναι! από τον Γ.Α.Παπανδρέου..) κι από την άλλη, το τι κατάφερε να αντιληφθεί ο Κ. Καραμανλής από το όλο ζήτημα..

  42. BLOG_OTI_NANAI said

    Πάλι από τον ίδιο συγγραφέα (Michael Lowy), μια ερμηνεία της συγκεκριμένης φράσης «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα«:

    Το παράθεμα είναι από το άρθρο: Michael Lowy, «Οι μαρξιστές και το εθνικό ζήτημα«, περ. «Ουτοπία«, 22 (1996), σ. 60-61.

    Σοσιαλισμός = επαναστατική πράξη που οδηγεί την καπιταλιστική κρίση στην κοινωνική χειραφέτηση αποτρέποντας τη «βαρβαρότητα».
    Βαρβαρότητα = γεγονότα όπως ο Α΄ παγκόσμιος Πόλεμος, μια ένοπλη σύγκρουση μεταξύ κρατών γεμάτη αγριότητα και απανθρωπιά.

  43. Παρακολουθώ με ενδιαφέρον τις αναφορές για Ρόζα Λούξενμπουργκ, Καούτσκι, Ένγελς κλπ. Από όλους αυτούς (και άλλους πολλούς) μόνο τον Λένιν «γνώρισα» από πρώτο χέρι. Η περιέργειά μου είναι όχι τί έγραψαν οι παραπάνω αλλά ΤΙ ΘΑ ΕΓΡΑΦΑΝ ΑΝ ΖΟΥΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ!

  44. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια!

    32-36: Μπράβο ετεροδημότισσα, απέκτησες τον τίτλο του παλιού θαμώνα 🙂 -αφού έδωσες παραπομπή σε παλιό άρθρο του ιστολογίου.

  45. BLOG_OTI_NANAI said

    42: Συγγνώμη που βλακωδώς, για να αντιγράψω τη μορφοποίηση έκανα copy-paste αλλά ξέχασα να αλλάξω τον τίτλο…
    Οπότε, στο σχόλιο 42 ο τίτλος ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ «Οι μαρξιστές και το εθνικό ζήτημα» αλλά, «Από τον Καρλ Μαρξ στον Εμιλιάνο Ζαπάτα». Η υπόλοιπη τεκμηρίωση είναι σωστή.

  46. "ετεροδημότισσα" said

    #44
    Σας ευχαριστώ σας ευχαριστώ, δεν ξέρω τι να πω , έχω χάσει τα λόγια μου. Θα ήθελα ωστόσο από αυτήν τη θέση να απευθύνω τις ευχαριστίες μου αλλά και τη βαθιά ευγνωμοσύνη μου σε όλους αυτούς που δούλεψαν πριν από μένα για μένα, χωρίς την προετοιμασία των οποίων δεν θα ήμουνα σε αυτή τη θέση εδώ μπροστά σας σήμερα. Ευχαριστώ λοιπόν όλους τους συσχολιαστές εδώ, παλιούς και νέους, το μπαμπά μου, τη μαμά μου, το αγγελούδι το βλαστάρι μου που κοιμάται σχεδόν στην ώρα του και λαστ μπατ νοτ λιστ τον πολυαγαπημένο μου σύντροφο που με υποστήριξε σε όλες τις δύσκολες στιγμές και κυρίως δεν με χώρισε ακόμα απηυδησμένος που περνώ τόση ώρα μπροστά στον υπολογιστή.

  47. BLOG_OTI_NANAI said

    Να διευκρινίσω ότι αν και δεν γράφτηκε στα πρακτικά, κάποια στιγμή μετά το σχόλιο 44 και αμέσως πριν γραφτεί το σχόλιο 46, είχε ακουστεί η περίφημη φράση: «and the oscar goes to…» 🙂

  48. Γς said

    46:
    >τον πολυαγαπημένο μου σύντροφο

    Κι αυτός ίσως σε ευχαριστεί που περνάς τόση ώρα μπροστά στον υπολογιστή

  49. Pedis said

    # 43 – «Η περιέργειά μου είναι όχι τί έγραψαν οι παραπάνω αλλά ΤΙ ΘΑ ΕΓΡΑΦΑΝ ΑΝ ΖΟΥΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ!»

  50. chgian said

    Δεν γνωρίζω τις εννοούσε η Ρ.Λουξεμπουργκ όταν έλεγε Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα. Ο Κορνήλιος Καστοριάδης σε μία συνέντευξή του όμως είχε διευκρινίσει τι εννούσε αυτός με τους δύο αυτούς όρους. Ως σοσιαλισμό την ικανότητα μιας κοινωνίας να αυτοοργανώνεται (την ονόμαζε και αυτονομία). Αυτό δεν σημαίνει νά κάνει ο καθένας ό,τι γουστάρει αλλά να αποφασίζει η κοινωνία σε ποιους νόμους θα υπακούνε. Ως βαρβαρότητα την κατάσταση των πρωτόγονων κοινωνιών όπου ίσχυε το δίκιο του δυνατότερου. Το δίλημμα σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα λοιπόν είχε πολύ ευρύτερη σημασία από τη στενή αντίθεση σοσιαλισμός ή καπιταλισμός. Τέλος θεωρούσε ότι στον Ελλαδικό χώρο, η τελευταία φορά που υπήρξε «αυτόνομη» κοινωνία ήταν το 404 π.Χ

  51. Ριβαλντίνιο said

    @ 46 «Ετεροδημότισσα»

    😆 😆 😆 😆 😆 😆 😆

  52. sarant said

    46: Πολύ καλό, πράγματι!

  53. Εμένα το 48 μου άρεσε !

  54. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    53. Χταποδοφράξια! 🙂 🙂

  55. Γς said

    53:
    Αχ και τον θυμήθηκα. Μέρα νύχτα στο πισί.
    Και δεν το πίστευα που μας έδειχνε καθιστός της κομπιουτερίστικες ικανότητές του. Σε μένα και την κυρά του, που παρακολοθθούσαμε όρθιοι πίσω του. Πίσω του.
    [ο θεός να με συγχωρέσει]

  56. 46,
    «You like me!»

  57. Ριβαλντίνιο said

    Αντίθετα αυτόν άλλοι τον χειροκρότησαν θερμά και άλλοι καθόλου

  58. # 56

    πολύ μπαμπάκι, αδερφέ, πολύ…

  59. Δεν ξέρω αν φάνηκε αρνητικό, αλλά κάθε άλλο παρά ήταν η πρόθεσή μου για το έξυπνο σχόλιο 46.

  60. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Ρόζα Λούξεμπουργκ
 Γράμμα στη Σόνια Λίμπκνεχτ
    Βρότσλαβ, μέσα Δεκέμβρη 1917

    {…}
    Ενδιαφέρομαι να ακούσω για αυτά τα υπέροχα τσαμπιά μούρων, τα μαύρα και τα βιολετί που μάζεψες στο Πάρκο Στέγκλιτζ. Τα μαύρα μούρα μπορεί να ήταν αφροξυλιάς – ξέρεις φυσικά τα μούρα αφροξυλιάς που κρέμονται σε παχιές και βαριές συστάδες ανάμεσα σε φύλλα σε σχήμα βεντάλιας. Μάλλον όμως ήταν αγριομυρτιάς· με λυγερές και κομψές, στητές κορφές μούρων ανάμεσα σε στενά μακρουλά πράσινα φύλλα. Τα κοκκινωπά βιολετί μούρα, σχεδόν κρυμμένα από μικρά φύλλα, πρέπει να ήταν εκείνα της μουσμουλιάς-νάνου· το κανονικό τους χρώμα είναι το κόκκινο, αλλά αυτήν την εποχή που είναι υπερώριμα και αρχίζουν να σαπίζουν,παίρνουν συχνά μια βιολετί απόχρωση.Τα φύλλα της είναι σαν αυτά της μυρτιάς,μικρά, αιχμηρά, σκούρα πράσινα, σαν δέρμα από την μια πλευρά αλλά τραχιά από κάτω.
    {…}

  61. sarant said

    60: Πολλά μούρα έχουν στη Γερμανία 🙂

  62. Μαρία said

    Και Μπέσλαου βέβαια το 1917. Βρότσλαβ μετά το ’45.

    Έφη Έφη, ποια έκδοση έχεις;

  63. Εαμοβούλγαρος said

    Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί,

    κατ’ αρχάς συγχαίρω τον κ. Σαραντάκο που (μέσω του Καναδού τροτσκιστή Ian Angus http://en.wikipedia.org/wiki/Ian_Angus_(activist) + http://climateandcapitalism.com/2014/10/22/origin-rosa-luxemburgs-slogan-socialism-barbarism/)

    απέκοψε ένα ακόμη Λερναίο κεφάλι.

    1) Όπως υποσχέθηκα, θα αποκαλύψω επιγραμματικά γιατί η Εβραία Ρόζα Λούξεμπουργκ http://en.wikipedia.org/wiki/Rosa_Luxemburg (στο σχόλιο 26, ο αγαπητός κ. Γς αποκαλεί χριστιανή την άθεη Εβραία Ρόζα) αποσιωπά πως η φράση «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα» ανήκει στον Κάρολο Κάουτσκυ http://en.wikipedia.org/wiki/Karl_Kautsky
    και την αποδίδει στον Ένγκελς.

    Ο Κάουτσκυ έπεσε στην δυσμένεια του Λένιν και των άλλων Μπολσεβίκων, διότι το 1914 δημοσίεψε την περίφημη μπροσούρα «Are the Jews a Race?» (ελληνιστί= «ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΦΥΛΗ;», όπου αποκαλύπτει πως η πλειοψηφία της Ηγεσίας των Μπολσεβίκων είναι Εβραϊκής Καταγωγής.

    Ο Εαμοβούλγαρος εκλιπαρεί τους Ρωμιούς αναγνώστες του παρόντος Ιστολογίου να κατεβάσουν εδώ https://ia600700.us.archive.org/29/items/AreTheJewsARaceKarlKautsky/Are%20the%20Jews%20a%20Race%20_%20Karl%20Kautsky.pdf

    αυτή την μπροσούρα. Θα σοκαριστείτε, αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί, μαθαίνοντας πόσο ΡΑΤΣΙΣΤΗΣ υπήρξε ο μέγας Κάρολος Κάουτσκυ που έδωσε το όνομά του στον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια!.. Μεταξύ άλλων (όπως θα δείτε) ο Κάουτσκυ ασχολείται και με την… γαμψή μύτη των Εβραίων (σελ. 39)!..

    Αυτή η μπροσούρα είχε ως αποτέλεσμα να τον μισήσουν θανάσιμα οι Μπολσεβίκοι και έγινε αιτία να γράψει ο Λένιν τον περίφημο λίβελλο «Η Προλεταριακή Επανάσταση και ο αποστάτης Κάουτσκυ» (1918). Έκτοτε, οι μπολσεβίκοι όλου του Κόσμου απεκάλουν τον Κάουτσκυ RENEGADE (Αποστάτη) και γι’ αυτό η Ρόζα γράφοντας το 1915 μέσα στην Φυλακή, αποδίδει την ατάκα στον Ένγκελς και όχι στον Κάουτσκυ, ο οποίος είχε πέσει στην γενική δυσμένεια των Μπολσεβίκων έναν χρόνο νωρίτερα με την Αντισημιτική μπροσούρα του….

    2) Μεγάλο ενδιαφέρον έχει και το άρθρο της Wikipedia «Barbarian» (βλέπε υποκεφάλαιο Marxism use of Barbarism),

    http://en.wikipedia.org/wiki/Barbarian#cite_ref-98

    όπου μεταξύ άλλων μαθαίνουμε ότι οι παλιοί Μαρξιστές θεωρούσαν πως το σύνθημα «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα» είναι παραλλαγή του περίφημου συνθήματος της Ελληνικής Επαναστάσεως «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ»!.. Μεταφέρω: «The Internationalist Communist Tendency considers «Socialism or Barbarism» to be a variant of the earlier «Liberty or Death», used by revolutionaries of different stripes since the late 18th century»!..

    3) Για όσους νομίζουν πως ο Εαμοβούλγαρος τα παραλέει, ενημερώνω πως το ρατσιστικότατο άρθρο του Κάουτσκυ
    «Are the Jews a Race?» είναι δημοφιλέστατο στους Ακροδεξιούς και το έχουν μόνιμα ανεβασμένο χιλιάδες Ναζιστικές Ιστοσελίδες
    (βλέπε π.χ. εδώ http://www.whitehonor.com/AreJewsARace.pdf)

    4) Τελειώνοντας, με την ανοχή του κ. Σαραντάκου, προσφέρω το μπέστ-σέλλερ βιβλίο «Μυστική Αθήνα και Αττική» που έγραψε ο διαγραμμένος (το 1997) από την Χρυσή Αυγή ναζιστής Ιωάννης Γιαννόπουλος, τις δηλώσεις του οποίου για τον «λίγο» Νίκο Μιχαλολιάκο παίξανε σήμερα όλα τα Δελτία Ειδήσεων, αντιγράφοντας το ρεπορτάζ του σημερινού «Εθνους» http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=64090980

    Η είδηση που δίνει ο Εαμοβούλγαρος είναι πως το περίφημο αυτό βιβλίο του Γιαννόπουλου που μπορείτε να το κατεβάσετε δωρεάν εδώ http://www.slideshare.net/star3salonica/ss-2479066 το πουλούσε επί χρόνια από τις εκπομπές του στο «Τηλεάστυ» ο Ελληνόψυχος Άδωνις Γεωργιάδης..

    Με Αγάπη Χριστού
    Καληνύχτα σε όλους
    ΕΑΜΟΒΟΥΛΓΑΡΟΣ

    ΥΓ-1: Θα λείψω κάμποσες μέρες από το παρόν Ιστολόγιο, διότι από αύριο το πρωΐ θα ξανα-οργώσω με το φορτηγό μου την Ρωμέϊκη Επαρχία…

    ΥΓ-2: Άραγε, ο κ. Κάρολος Παπούλιας που φέρει υπερήφανα το όνομα του Κάουτσκυ, γνωρίζει την ύπαρξη του Ρατσιστικού άρθρου «Are the Jews a Race»; Βάζω στοίχημα πως όχι. Και να σκεφθεί κανείς πως η δεύτερη γυναίκα του Κάουτσκυ, η Λουΐζα ΗΤΑΝ ΕΒΡΑΙΑ και πέθανε το 1944 στα Γερμανικά Στρατόπεδα Συγκεντρώσεως!..

    http://en.wikipedia.org/wiki/Luise_Kautsky

  64. Pedis said

    # 63 — Κι αν το κατεβάσουν το κείμενο του Κάουτσκι και διαπιστώσουν ότι (κι αυτή τη φορά) πρόκειται για μπαρούφα ; Δηλ. να ευχόμαστε να πηγαίνουν καλά οι δουλειές στην επαρχία και πάντα πηγμένος στα ταξίδια ;

  65. Γς said

    Είδη προικός;
    Βιβλία;
    Ποιος ξέρει;

    «Ο θεός να σε φυλάει από παλιά @@@τάνα, και καινούριο πραματευτή»

    Ο δικός μας όμως είναι αλλιώς. Είναι παλιός.

    Καλά ταξίδια!

  66. # 65

    Λες ρε να πουλάει τα βιβλία που σε μας λέει να τα κατεβάσουμε δωρεάν ;

    Αβυσσος η ψυχή του ανθρώπου

  67. Γς said

    http://caktos.blogspot.gr/2013/11/blog-post_8982.html

  68. Για 49-Pedis: ‘Αλλο τι νομίζω εγώ ή εσύ ή ο (η) οποιοσδήποτε τι θα έγραφε ο Μάρξ και άλλο τι πράγματι θα έγραφε ο ίδιος ο Μαρξ.

  69. Pedis said

    # 68 – Μπα, δεν είχε αυταπάτες. Ήταν και αγύριστο κεφάλι. «Μέσα» θα πέσουμε.

  70. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    62. Από την έκδοση του »΄Υψιλον» την πρωτοδιάβασα.
    Αργότερα έκανα μικρά αυτοσχέδια παραμύθια τα βουβάλια, τις πεταλούδες,τις μέλισσες τις αγελάδες,τα πουλιά που παίζανε στον κήπο της (τη φυλακή).
    Αλλά αυτό το πήρα από δω:
    Ρόζα Λούξεμπουργκ
 Γράμμα στη Σόνια Λίμπκνεχτ //

    Η φρίκη γύρω,ορθωμένη κόμπρα αλλά εκείνη έγραφε τρυφερά και σχολαστικά για μούρα κι επανάσταση.

  71. Μαρία said

    70
    Τη μετάφραση του Στίνα έχω κι εγώ που κατα σύμπτωση αυτή την παράγραφο με τα μούρα την έφαγε.
    Στη δεύτερη αράδα αυτής της μετάφρασης του ΕΕΚ υπάρχει ένα λάθος που φαίνεται και χωρίς αντιπαραβολή με το πρωτότυπο.
    Υποψιάζομαι επίσης οτι κι ο Στ. μετέφρασε απ’ τα αγγλικά και πάντως όχι απ’ το γερμανικό πρωτότυπο όπου η Ρόζα απευθύνεται στη Σόνια στον πληθυντικό.

  72. sarant said

    71: Γιατί την έφαγε άραγε; Ήταν δύσκολες οι ονομασίες των ποικιλιών;
    Και ποιο λάθος;

  73. Μαρία said

    72
    Ποιος ξέρει! Και το πρωτότυπο όλα μούρα τα λέει. Βαρέθηκε να ψάξει τα φυτά; Κι είναι ωραία η μετάφρασή του.

    Γιά ξαναδές το υποκείμενο: ότι είναι μόλις ένας χρόνος από τότε που ήρθε να με δει στο Βρόνκε και μου έδωσε εκείνο το υπέροχο χριστουγεννιάτικο δέντρο.

  74. sarant said

    73: Ναι, κάτι δεν πάει καλά. Ποιος πήγε να τη δει και της χάρισε το δέντρο; Η Σόνια μήπως;

  75. Μαρία said

    74
    Εμ βέβαια η Σόνια. Βγήκε ο Καρλ απ’ τη φυλακή και της έκανε κι επίσκεψη!

  76. konstdim said

    Reblogged this on ΙΣΤΟΡΙΑ-ΤΕΧΝΕΣ-ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: