Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης: Ο τρίπους της Πυθίας

Posted by sarant στο 18 Νοέμβριος, 2014


Εδώ και κάμποσο καιρό έχω αρχίσει να δημοσιεύω, κάθε δεύτερη Τρίτη, αποσπάσματα από το βιβλίο του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, “Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης” (εκδ. Ερατώ, 1995, εξαντλημένο), που είναι μια βιογραφία του παππού μου, του Νίκου Σαραντάκου (1903-1977), ο οποίος είχε το ψευδώνυμο Άχθος Αρούρης (που είναι ομηρική έκφραση και σημαίνει ‘βάρος της γης’). Η σημερινή συνέχεια είναι η εικοστή ένατη. Η προηγούμενη συνέχεια βρίσκεται εδώ και είναι η τέταρτη συνέχεια από το 7ο κεφάλαιο του βιβλίου “Πόλεμος και κατοχή”.

mimis_jpeg_χχsmallΑπό τα πρώτα μέτρα που πήραν οι αρχές κατοχής στη Μυτιλήνη ήταν η κατάσχεση όλων των ραδιοφώνων που βρίσκονταν σε χέρια ιδιωτών. Τα ραδιόφωνα των καφενείων τα άφησαν, σφραγισμένα όμως ώστε να πιάνουν μόνο την Αθήνα. Βρήκαν το μέτρο λυσιτελέστερο από τη γενική σφράγιση που είχαν επιβάλει στην Αθήνα. Στο νησί ζήτη­μα είναι αν υπήρχαν διακόσιες συσκευές, τις οποίες (η αλήθεια να λέγεται) τις αποθήκευσαν με προσοχή και τάξη σε ασφαλές μέρος, έτσι που τρία χρόνια αργότερα οι νόμιμοι κάτοχοί τους τις πήραν όλες πίσω και σε καλή κατάσταση.

Ο ποιητής παρέδωσε βέβαια το μουσειακής αξίας ραδιόφωνό του, αλλά την άλλη κιόλας μέρα έφτιαξε άλλο, διαλυόμενο και συναρμολογούμενο με μεγάλη ευκολία. Το σασί του ραδιοφώνου ήταν ένα ξύλινο χειροποίητο σκαμνί, που στην πάνω επιφάνειά του είχε κάποιες τρύ­πες οι οποίες δεν προκαλούσαν την προσοχή κανενός, από κάτω όμως από τις τρύπες υπήρχαν οι υποδοχές των λυχνιών, των συμπυκνωτών και των ακουστικών και η απαραίτητη καλωδίωση. Το ραδιόφωνο λειτουργούσε με ρεύμα του δικτύου, μέσω ενός μετασχηματιστή.

Όταν ήθελε ν’ ακούσει τους απαγορευμένους ραδιοσταθμούς ο ποιητής έφερνε τα απαραίτητα εξαρτήματα που τα ’χε σκορπίσει σε απόμερα συρτάρια, στις τσέπες παλιών σακακιών (των οποίων το χάρισμα σε ζητιάνους ή άλλα αναξιοπαθούντα πρόσωπα είχε απαγορεύσει ρητώς) και σε άλλα ευπροσπέλαστα αλλά ανύποπτα σημεία. Έβαζε τις δύο λυχνίες και τον σταθερό συμπυκνωτή στις ειδικές υπο­δοχές, βίδωνε τον μεταβλητό συμπυκνωτή, συνέδεε τη συσκευή με τα ακουστικά και ρυθμίζοντας το συμπυκνωτή της χωρητικότητας συντο­νιζόταν με το Κάιρο, το Λονδίνο ή τη Μόσχα.

Στην αρχή οι λαθροακροάσεις γίνονταν στο εργαστήριο, από μόνο τον ποιητή, που στα μάτια του γιου του, όταν μια φορά τον είδε με τα ακουστικά, φάνταξε σαν πραγματικός κατάσκοπος, αργότερα όμως ξεθαρρεύτηκε και κουβάλησε το σκαμνί στην τραπεζαρία, όπου όλο το εικοσιτετράωρο, πλην των ωρών εκπομπής των συμμαχικών σταθμών στα ελληνικά, έμενε δίπλα στη σόμπα, σκεπασμένο μ’ ένα λεπτό μαξιλάρι και σύντομα έγινε το αγαπημένο κρεβάτι του Προκόπη, ο οποίος ενοχλείτο σφόδρα όταν τον ξυπνούσαν και τον έδιωχναν από το θρόνο του. Ο Χαράλαμπος έβγαλε το σκαμνί «ο τρίπους της Πυθίας».

Μια νύχτα του Νοέμβρη, τον πρώτο χειμώνα της Κατοχής, όταν ακόμα το ραδιόφωνο-σκαμνί λειτουργούσε στο εργαστήριο, άγνωστο στην υπόλοιπη οικογένεια, ήρθε ο Ανδρέας καταταραγμένος:

«Έπεσε η Μόσχα!» τους λέει λαχανιασμένος. Όλοι πάγωσαν.

«Οι Γερμανοί στον Άγιο Ευδόκιμο στολίζουν το στρατόπεδό τους. Ετοιμάζουν γιορτή».

Ο ποιητής εκείνη την ώρα δεν είπε τίποτα. Άκουσε αμίλητος τα σχόλια της γυναίκας του και του σύγγαμβρου, αλλά μόλις εκείνος έφυγε, ανέβηκε τρέχοντας στη σοφίτα, συναρμολόγησε με πυρετική βία το ραδιόφωνο και το συντόνισε στο μήκος κύματος της Μόσχας. Μολονότι τότε δεν ήξερε λέξη ρωσική, είχε μάθει να ξεχωρίζει αυτή τη γλώσσα και μόλις άκουσε τη γνωστή φωνή της εκφωνήτριας να λέει τη συνηθισμένη φράση:

«Γκαβαρίτ Μασκβά, γκαβαρίτ Μασκβά!» η καρδιά του πήγε στον τόπο της. Έκατσε στα ακουστικά αρκετή ώρα, ώσπου στις δέκα, (μεσάνυχτα ώρα Μόσχας) άκουσε τις καμπάνες του Κρεμλίνου να χτυπούν δώδεκα κι αμέσως μετά τη «Διεθνή» [Η Διεθνής ήταν ακόμα ο εθνικός ύμνος της ΕΣΣΔ -καταργήθηκε το 1943]

Καταχαρούμενος κατρακύλησε τις σκάλες και είπε τα ευχάριστα νέα στη γυναίκα και στο γιο του, κατόπιν δε, μη μπορώντας να κρα­τηθεί και παρά το γεγονός ότι η κυκλοφορία ήταν πια απαγορευμέ­νη, πετάχτηκε απέναντι, στο σπίτι του Αντρέα και του είπε:

«Η Μόσχα δεν έπεσε».

Οι Γερμανοί είχαν πιστέψει πως η πτώση της Μόσχας ήταν βέβαιη και πως αυτό θα σήμαινε και το τέλος του πολέμου. Ο Βάλτερ, ένας ελληνομαθής αξιωματικός, είχε πει κείνες τις μέρες στον Στρατή τον Παπανικόλα:

«Όπου να ’ναι πέφτει η Μόσχα και καπούτ η Ρωσία».

Ο Στρατής δεν του το χάρισε:

«Θαρρώ πους πίσ’ απ’τ’ Μόσχα έχ’ ένα παρτσάδ Ρουσία, του εί­πε δήθεν αφελώς.

«Τι θα πει “παρτσάδ;”» ρώτησε ο Βάλτερ, που αγνοούσε τη λε­σβιακή διάλεκτο.

«Άμα θα πάρτη τ’ Μόσχα έλα να σ’ του πω».

Κι επειδή τη Μόσχα δεν την πήραν ευτυχώς ποτέ οι Γερμανοί, ο Βάλτερ δεν έμαθε ποτέ τι σημαίνει «παρτσάδι». Αλλά οι νότιοι μπορεί επίσης να την αγνοούν. Η λέξη είναι αρκετά γνωστή στη Βόρεια Ελλάδα, και μάλιστα έχει συμπεριληφθεί στο ΛΚΝ. Λοιπόν, ο παρτσάς ή το παρτσάδι είναι το κομμάτι, δάνειο από το τουρκ. parca.

Δηλαδή ο Παπανικόλας έλεγε ειρωνικά στον Γερμανό ότι και να πάρουν τη Μόσχα μένει ακόμα «ένα κομματάκι» Ρωσία.

Τη λέξη παρτσάδ’ και παρτσαδέλ’ (μυτιληνιός υποκορισμός) τη συνήθιζαν πολύ τότε στη Λέσβο, πρέπει να ακούγεται και σήμερα. Στην περίφημη λεσβιακή επιθεώρηση του 1938, υπήρχε ένα νούμερο για τα κοντά φουστάνια των γυναικών που έλεγε

Να φσταν, να φσταν, ένα παρτσαδέλ’ τσι φταν’.

Και μια και το σημερινό άρθρο είναι αφιερωμένο στο ραδιόφωνο και στις κατοχικές εκπομπές, να αναφέρω κι ένα ποίημα του Καββαδία. Ο Καββαδίας λέει «σιστάς Μοσκβά», ο πατέρας μου «γκαβαρίτ Μοσκβά», οι ρωσομαθείς ας μας πουν τη σημασία.

Αθήνα 1943

Οι δρόμοι κόκκινες γιομάτοι επιγραφές
τρανά την ώρα διαλαλούν την ορισμένη.
Αγέρας πνέει βορεινός απ’ τις κορφές
κι αργοσαλεύουνε στα πάρκα οι κρεμασμένοι.

Μες στην Αθήνα όλα τα πρόσωπα βουβά
και περπατάν αργά στους δρόμους «εν κινδύνω»
ως τις εφτά που θ’ ακουστεί «Σιστάς Μοσκβά»
και στις οχτώ (βαλ’ το σιγά) «Εδώ Λονδίνο».

Φύσα ταχιά σπιλιάδα, φύσα βορεινή.
Γραίγο μου κατρακύλα απ’ την Κριμαία.
Κατά τετράδας παν στο δρόμο οι γερμανοί
κάτου από μαύρη , κακορίζικη σημαία.

Μήνα το μήνα και πληθαίνουν οι πιστοί,
ώρα την ώρα και φουντώνει το μελίσι
ως τη στιγμή που μες στους δρόμους θ’ ακουστεί
η μουσική που κάθε στόμα θα λαλήσει.

 

 

Advertisements

104 Σχόλια to “Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης: Ο τρίπους της Πυθίας”

  1. spiral architect said

    Καλημέρα. 🙂
    «Έπεσε η Μόσχα!» Α, ρε προπαγάνδα αθάνατη!
    Και ακόμα δεν είχε αρχίσει η αντεπίθεση.

  2. Γς said

    ГОВОРИТ МОСКВА
    και δεν μπορώ να βρώ τίποτα το ηχητικόν
    Ξάχνω
    Καλημέρα

  3. Γς said

    Ψάχνω!

  4. Γς said

    2:

    Ψάχνω
    και δεν βρίσκω…

  5. spiral architect said

    Αμάν ρε ΓουΣού πρωινιάτικα, θα βγάλουν σπυριά κάποιοι δω μέσα. 🙄

  6. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    5: Ποιος θα βγάλει σπυριά; Αν δεν ήταν η Σοβιετία, τώρα μπορεί να μιλούσαμε γερμανικά (και τώρα γερμανικά μιλάμε δηλαδή αλλά τέλος πάντων).

  7. Νέο Kid Στο Block said

    Ο Μποναπάρτε Λ’Ιτάλικο την πήρε τη Μόσχα,αλλά τελικά κι αυτός …τη Μοσχαρίσια (:oops: ) πήρε… 🙂
    (δε σώνιται αυτό του παρτσάδ’ βρε Βάλτερ)

  8. Theo said

    Καλημέρα!
    Δύσκολες εποχές που ο πατέρας Σαραντάκος τις διηγείται με εκ πρώτης όψεως ανέμελο ύφος.

    Ευχαριστώ.

  9. Παναγιώτης Κ. said

    Καλημέρα,

    Μια ιδέα για την χρήση του ραδιοφώνου σε δύσκολους καιρούς έχουμε, όσοι ζήσαμε στον καιρό της δικτατορίας κατά τρόπο περισσότερο ή λιγότερο συνειδητό.
    Λονδίνο, Ντώυτσε Βέλε, Παρίσι, Φωνή της Αλήθειας, Τίρανα …στα βραχέα κύματα και μετ΄εμποδίων, γιατί οι μηχανισμοί της δικτατορίας έβαζαν παράσιτα.
    Τα γεγονότα συνέβαιναν ας πούμε στο κέντρο της Αθήνας, ενδεχομένως να έπαιρνες μέρος σε αυτά, έσπευδες όμως το βράδυ να αποκτήσεις κατά το δυνατόν σφαιρική αντίληψη ακούγοντας τους ξένους ραδιοσταθμούς. Μου ήρθε στο νου ανταποκριτής του BBC στην Αθήνα ο Λέσλι Φάινερ.

    Αλλά επειδή εδώ λεξιλογούμε, ο συμπυκνωτής του παππού Σαραντάκου έχασε το συν και πλέον αποκαλείται πυκνωτής.
    Το γιατί και πότε έγινε αυτό δεν το γνωρίζω.

    Πυκνωτές, πηνία, αντιστάτες ή αντιστάσεις , τανζίστορ (ολοκληρωμένα), δίοδοι είναι τα ελάχιστα στοιχεία για να συντεθούν ένα σωρό συσκευές.( Και οι λυχνίες για όσους έχουν πείσει τον εαυτό τους ότι οι λαμπάτοι ενισχυτές βγάζουν καλύτερον ήχο).

  10. Γς said

    6 β:
    Στου Σκλαβενίτη πάλι [πάει καιρός]¨
    -Και δέκα φέτες έμενταλ.
    -Από ποιο; Να σου βάλω απ το ντόπιο;
    -Ποιο ντόπιο; Φτιάχνουμε έμενταλ;
    -Γερμανίας μωρε

  11. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Ρωσομαθής επιτόπιος συνάδελφος («ρωσοπόντιος» αυτοσυστήνεται) μου λέει ότι «γκαβαρίτ Μοσκβά», και μάλιστα προφερμένο μακρόσυρτα, σημαίνει «μιλάει η Μόσχα» -όλοι, όμως, όταν ακούνε αυτή τη φράση θυμούνται αποκλειστικά το κατοχικό ρώσικο ραδιόφωνο.
    Το «σιστάς» του Καββαδία δεν ξέρει τι σημαίνει.

  12. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρες !

    Μια που έχω κι εγώ στο σπίτι ένα κατοχικό ραδιόφωνο, πάντα είχα την απορία πώς γινόταν η «σφράγισή» του. Εκείνο που αρχικά φανταζόμουν, ήταν ότι με κάποιο χοντρό ξύλο, π.χ., θα φραζόταν το ηχείο του για να μην ακούγεται (πρώτη προσέγγιση, εντάξει, ερμήνευσα κατευθείαν τη φράση).

    Εδώ διαβάζω ότι «σφράγιση» ήταν ο συντονισμός σε ένα και μόνο σταθμό. Για να γίνει αυτό, όπως το φαντάζομαι έχοντας δει το εσωτερικό, θα αρκούσε το κόψιμο του νήματος που συνέδεε, μέσω τροχαλίας, τον επιλογέα συχνοτήτων, τη «βελόνα» και το αντίστοιχο εσωτερικό περιστροφικό εξάρτημα.

    Είναι πράγματι έτσι, εσείς που ξέρετε; (Διάολε, όλο τους ετοιμοθάνατους ρωτάω…)

  13. Γς said

    9:
    >Και οι λυχνίες για όσους έχουν πείσει τον εαυτό τους ότι οι λαμπάτοι ενισχυτές βγάζουν καλύτερον ήχο

    Κι είχα μείνει χωρίς μικρόφωνο και έπρεπε να απαντήσω με το καινούργιο μου κατασκεύασμα. Και μούρχεται μια φλασιά: Πάω κοντά στον (συμ)πυκνωτή πάνω απ την τρίοδο της ταλάντωσης κι άρχισα να της μιλάω [και το πλέγμα της με άκουσε, ψιλο-μικρο-έτρεμε και έγινε κάποιο είδος AM, FM και βάλε διαμόρφωσης]. Κι η λάμπα έγινε μικρόφωνο

  14. Γς said

    12:
    >Διάολε, όλο τους ετοιμοθάνατους ρωτάω…

    Ετσι ε;
    Κιπ asking!

  15. Πάνος με πεζά said

    @ 14 : Κeep μυγιάsing… 🙂

  16. spiral architect said

    @6: Όχι εσύ πάντως. 🙂
    @9: Ναι οι λαμπάτοι ενισχυτές των ’80s με αναλογικά σήματα εισόδου από την ίδια πηγή (ντεκ βινυλίου ή κασέτας) είχαν ασύγκριτα καλύτερο ήχο από ενισχυτές με τρανζίστορ ισχύος της ίδιας τιμής.
    (μιλώ εκ πείρας και για τα παλιά ε;)

  17. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    12: Είδα κι εγώ γέρο παπά, που έθαβε μωρά παιδιά. Παροιμία είναι.

    11: Α, ευχαριστώ! Μήπως το σιστάς είναι κάποια παραφθορά;

    7: Σωστά, την πήρε τη Μόσχα ο πατριώτης.

  18. Γς said

    5:

    Ε, τι να γίνει μ αυτά μεγαλώσαμε.

    Είχε τη γοητεία του, ιδίως το βράδυ, τη νυχτερινή γοητεία.
    Γκαβαρίτ Μασκβά. Μιλάει η Μοσχα.
    [και δεν μπορώ να βρω τις νότες του σήματος-Ψάξτε!]
    Και μετά άρχιζε στα ισπανικά για τις χώρες της Λ. Αμερικής.

    Αργότερα βέβαια μάθαμε και σε άλλα κόλπα

  19. Πάνος με πεζά said

    Ευτυχής που έχω αυτό, Grundig του 1964, δουλεύει τέλεια, και του βρήκα και λυχνίες στην ηλε-παραλία…

  20. 12 Δεν χρειάζεται να κόψεις το νήμα, μπορείς να το σφραγίσεις με μολύβι, όχι;

    Το «γκαβαρίτ» το ξέρω κι εγώ ότι σημαίνει «μιλάει». Το ποίημα του Καββαδία είναι αδημοσίευτο, ή κάνω λάθος;

  21. Γς said

    19:
    Κι ήταν κι ένα παμπάλαιον τοιούτον και έφαγα όλο τον κόσμο να του βρω λυχνίες για τον φίλο μου τον Αλέκο.
    -Δουλεύει, αλλά έχε το σαν αντίκα. Δεν θα αντέξει
    Κι άρχισε να το πλακώνει με πλάκες βαρέων ασμάτων ασήκωτες. Και τα τίναξε. Και του το ξανάφτιαξα.
    Και -Μην το λειτουργείς έχε το σαν… -Ξέρω, ξέρω

    Και μια βραδιά που το άκουγαν να παίζει σπίτι του τα ξανάπαιξε και πάπαλα.

    Και [μου το μετέφεραν]:
    -Ηταν αυτό διαμάντι. Μέχρι που τό΄πιασε στα χέρια του ο Γς

  22. Γς said

    Το σφράγισμα γινόταν ως εξής:
    Περνούσαν ένα σύρμα ανάμεσα στα φύλλα του πυκνωτή ώστε να μην μπορούν να μετακινηθούν.
    Βάζανε και μια μολυβένια σφραγίδα στο σύρμα για να μην το ξετυλίγουν

  23. LandS said

    22 Τώρα βάζουν τη facebook να «κατεβάζει» προφίλ πιτσιρικάδων aka θρασιμιών. Ή, ακόμα χειρότερα, ρίχνουν μαύρο στους ίδιους τους σταθμούς.
    Με την υπερβολή που με χαρακτηρίζει, μπορεί να αλλάζουν τα τέμπορα αλλά τα μόρες μένουν.

  24. Πάνος με πεζά said

    @ 22 : Σαν το ρολόι της ΔΕΗ, δηλαδή…

    Το δικό μου ζήτησε κάτι λυχνίες ECLL800 (σαν να θυμάμαι), και του βρήκα (TELEFUNKEN,νομίζω). Mετά, το έπιασε κάποιος τύπος στην Πετρούπολη (που έχει και μουσείο ραδιοφώνων), και του έκανε όλη την αποκατάσταση (εγώ, λίγα ξέρω από δαύτα).Τώρα, το μόνο που έχει είναι η κλασική βλάβη, στις πολύ χαμηλές εντάσεις του volume να κάνει «χρουτσάλλους»….

    Πάντως, εκπλάγηκα, που θα έλεγε και ο Σταύρος, όταν ο τύπος στο εργαστήριό του, το σύνδεσε (μόνο το σασί φυσικά του είχα πάει) με κεραία βραχέων που είχε στην ταράτσα, και χρησιμοποιήσαμε τις μπάντες που πίάνουν ξένες πόλεις (BC, SW, πως διάλο τα γράφει). O ήχος ήταν περισσότερο από καμπάνα, σαν «ψηφιακός» ερχόταν ! Και μου είπε και πώς να φτιάξω τέτοια κεραία στην ταράτσα μου, ένα οριζόντιο σύρμα σε δύο πασσάλους (π.χ.της μπουγάδας), στη μέση του οποίου κάνεις 7-8 τυλίγματα ενός άλλου καλωδίου, που το κατεβάζεις στο ραδιόφωνο.

  25. Παναγιώτης Κ. said

    @19.Γς εγώ δεν …μίλησα πάνω στην τρίοδο.Το μαχαίρι έβαλα για να ξεμπλοκάρω την κασέτα που είχε μαγκώσει και το κασετόφωνο έγινε ραδιόφωνο. Αν βρίσκεσαι σχετικώς κοντά σε κεραία ραδιοφωνικού σταθμού όπου το σήμα είναι ισχυρό τότε ο ενισχυτής γίνεται και ραδιοφωνικός δέκτης.

    @12.Πάνο, ωραίο το ερώτημα. Πώς λοιπόν γινόταν η σφράγιση του ραδιοφώνου;
    Να υποθέσουμε ότι το τύλιγαν με κάποιο σχοινί και το σφράγιζαν με βουλοκέρι όπως οι επίσημες επιστολές τον παλιό καιρό;
    Με την ευκαιρία αυτή να θυμηθούμε και την ταινία «Οι Γερμανοί ξανάρχονται» που έβγαζαν το ραδιόφωνο μέσα από το πηγάδι όπου το είχαν κρύψει.

    @16.Spiral θυμάμαι την εποχή εκείνη-δεκαετίες ΄70 και ΄80, μετά έπαψα να παρακολουθώ τα πράγματα – όπου υπήρχε το κριτήριο του S/N του distortion 0,00..% και δεν θυμάμαι και ποιοι άλλοι δείκτες έπαιζαν τότε…. Μπήκε όμως ο υπολογιστής στη ζωή μας και σάρωσε όλα αυτά της όχι και τόσο παλιάς εποχής.
    Βρήκα εν τω μεταξύ ένα μικρό πομπό (25 ευρώ πριν πέντε χρόνια) όσο η μισή γροθιά μέγεθος ( 88-108 μπάντα των FM), τον συνδέεις στην έξοδο των ακουστικών του υπολογιστή και στέλνεις τον ήχο στον δέκτη του στερεοφωνικού συγκροτήματος οπότε από άποψη όγκου φωνής είσαι πλήρης.Ναι, με αυτόν τον τρόπο έχεις στήσει το δικό σου ραδιοφωνικό σταθμό.Σε πιάνουν στα διπλανά διαμερίσματα.

  26. sarant said

    20: Αδημοσίευτο δεν είναι πια. Δεν είχε περιληφθεί στις τρεις συλλογές που έβγαλε ο Κ. όσο ζούσε, αλλά μπήκε σε μια μεταθανάτια μαζί με κάμποσα άλλα (αντιστασιακά, νεανικά κτλ.)

  27. spiral architect said

    @12, 20: Περί σφράγισης των ραδιοφώνων, ο πατέρας μου μού είχε πει, όταν τον είχα ρωτήσει, για το πώς σφραγιζόντουσαν τα ραδιόφωνα, ότι σφραγιζόντουσαν με μια μικρή μολυβδοσφραγίδα επάνω στην τροχαλία του μεταβλητού πυκνωτή. Οπότε, όσο και να γύριζες το κουμπί συντονισμού, η τροχαλία του ολίσθαινε επάνω στο νήμα που πήγαινε στον μεταβλητό πυκνωτή και στη βελόνα. Βέβαια οι κατσαβιδάκηδες άνοιγαν το ραδιόφωνο και την έκοβαν.
    Απ’ ότι μου’ χε επίσης πει, στην Αθήνα έμπαιναν στα σπίτια οι ρουφιάνοι γείτονες και -δήθεν αδιάφορα- γύριζαν το κουμπί, για να δουν αν συντονίζει αλλού και αν ναι, έπρατταν τα δέοντα. 😉 Στα περίχωρα της Αττικής (Μεσόγεια) όπου έζησε φιλοξενούμενος ενός γνωστού του τα ραδιόφωνα -όσα υπήρχαν- ήταν ασφράγιστα.

  28. Παναγιώτης Κ. said

    @19. Πάνο, σε ένα παρόμοιο Philips που έχω υπόψη μου, εκείνο που μου είχε κάνει εντύπωση ήταν η αλυσίδα που είχε για την μετακίνηση του δείκτη στο καντράν αντί του συνηθισμένου σχοινιού.Αλυσίδα σε πάχος, όπως αυτή του εκκεντροφόρου.

  29. spiral architect said

    @22: Όχι «ανάμεσα στα φύλλα του πυκνωτή» ρε ΓουΣού. Τον βραχυκύκλωσες τότε! 😉

  30. Πάνος με πεζά said

    @ 28 : Και να ήταν το μόνο περίεργο… Να εδώ ένα ραδιόφωνο με μια ασυνήθιτη πηγή ενέργειας…

  31. sarant said

    27: Ενδιαφέρον

    30: !!

  32. Μήπως το «σιστάς»του Καβαδία είναι παραφθορά του сейчас (προφ. σιτσhἀς), που σημαίνει «τώρα»;
    Το говорит ήταν η πρώτη ρωσική λέξη που έμαθα — από μια παιδική ταινία του 1960(;), «ταξίδι στο διάστημα» ή κάτι τέτοιο, όπου το Κέντρο έλεγε στο διαστημόπλοιο «говорит Москва». Ράδιο Μόσχα δεν ακούγαμε σπίτι μου, τουλάχιστον επί των ημερών μου, ούτε τη Φωνή της Αλήθειας, αλλά θυμάμαι πώς το βράδυ της 21ης Απριλίου λειτούργησαν τα κατοχικά αντανακλαστικά (η Κατοχή απείχε τότε χρονικά όσο ο … Κοσκωτάς από σήμερα!) και ψάξαμε να βρούμε στα βραχέα το BBC, στο ίδιο ακριβώς ραδιογραμμόφωνο με της φωτογραφίας του 19, και κατά διαβολική σύμπτωση πέσαμε πάνω στην ελληνική του εκπομπή.

  33. Πάνος με πεζά said

    @ 32 : Απλή διόρθωση, είναι ραδιοπικάπ, παίρνει δηλαδή δίσκους 33/45 (δε θυμάμαι αν έχει τις 78 στροφές) στο ανοιχτό φωτιζόμενο ντουλαπάκι. Μάλιστα διαθέτει κι εκείνο τον αυτοματισμό «βελόνας», που με επάλληλη στοίβαξη 45αριών, παίζουν το ένα μετά το άλλο (από την ίδια πλευρά, βεβαίως…).

  34. Spiridione said

    Ο πιο γνωστός σοβιετικός εκφωνητής του πολέμου
    http://en.wikipedia.org/wiki/Yuri_Levitan
    Στη ρωσική βίκι έχει και ηχητικά, τα οποία εγώ δεν μπορώ να ακούσω τώρα.
    https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%9B%D0%B5%D0%B2%D0%B8%D1%82%D0%B0%D0%BD,_%D0%AE%D1%80%D0%B8%D0%B9_%D0%91%D0%BE%D1%80%D0%B8%D1%81%D0%BE%D0%B2%D0%B8%D1%87#.D0.9F.D0.BE.D1.81.D0.BB.D0.B5.D0.B2.D0.BE.D0.B5.D0.BD.D0.BD.D0.B0.D1.8F_.D1.80.D0.B0.D0.B1.D0.BE.D1.82.D0.B0

  35. Ναι, ραδιοπικάπ ήταν και το δικό μου. Έπαιρνε και δίσκους 78 στροφών, αλλά έπρεπε να του γυρίσεις τη βελόνα από το Ν στο Μ. Έπαιρνε — έλεγε — και δίσκους 16 στροφών, τους οποίους δεν έχω δει ποτέ στη ζωή μου, αλλά έχω ακούσει ότι χρησιμοποιούνταν για πεζό λόγο. Κάθεται ακόμα στο χολ του σπιτιού μου της Αθήνας, αλλά έχει δεκαετίες να κελαηδήσει…

  36. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    35: Κι εγώ έχω ακούσει για αυτούς τους δίσκους -αλλά δεν έχω δει ποτέ.

  37. 35, 36 Πολλοί δεν τους έχουν δει ποτέ

  38. Η αντίστοιχη λατέρνα-ραδιοπικάπ, μάρκας Κρούντιχ, αναπαύεται στο καθιστικό των γονιών μου. Στα νιάτα της, το 1973-74, είχε πιάσει BBC και DW. Τώρα μόνο αράχνες πιάνει, η φουκαριάρα…

  39. Σπύρο, ευχαριστούμε για την παραπομπή. Εγώ μπορώ να τα ακούσω. Το πρώτο είναι η αναγγελία της γερμανικής επίθεσης κατά της ΕΣΣΔ στις 22/6/1941. Προηγούνται οι πρώτες νότες, όχι της Διεθνούς ή του μετέπειτα σοβιετικού εθνικού ύμνου, παρά γνωστού πατριωτικού τραγουδιού και ακούγεται το «говорит Москва», όχι όμως τίποτε που να θυμίζει συστάδα. Σκέφτομαι μήπως το ραδιόφωνο έλεγε ρωσικά «τώρα ακολουθεί εκπομπή στα ελληνικά» πριν από την ελληνική εκπομπή.

  40. Γς said

    35:
    >δίσκους 78 στροφών

    τις λέγαμε ακόμη πλάκες

  41. NM said

    spiral architect (#27): «Περί σφράγισης των ραδιοφώνων, ο πατέρας μου μού είχε πει…»
    Και μένα τα ίδια μου είχε πει ο δικος μου πατέρας. Αλλά μου ειχε εξηγήσει και το πώς γινόταν το προσωρινό ξεσφράγισμα και αυτή την τεχνική δεν τη θυμάμαι καθόλου.
    Γιατί (για να εξηγήσουμε στους νέους, εμείς οι ετοιμοθάνατοι) τα μισά –χωρίς υπερβολή- ραδιόφωνα της κατοχικής Αθήνας, ξεσφραγίζονταν και ξανασφραγίζονταν δις ή τρις ημερησίως για να ακουστούν οι ελληνικές εκπομπές του Λονδίνου, του Καϊρου και της Μόσχας. Αυτό ήταν μια διαδικασία που κράταγε 1-2 λεπτά και την αναλάμβανε ο «εξπέρ» του σπιτιού. Στην πραγματικότητα το μόνο τους μέλημα ήταν να παίζει το ραδιόφωνο χαμηλά ώστε να μην γίνει αντιληπτός ο ήχος από τον περιφερόμενο ρουφιάνο και όχι οι αιφνιδιαστικές έφοδοι των γερμανικών περιπόλων που έλεγχαν αν ήταν στη θεση του το σφράγισμα.
    Στην αρχή της Χούντας είχε κυκλοφορήσει η φήμη ότι τα ραδιόφωνα θα σφραγιστούν όπως στην Κατοχή και αυτό είχε πυροδοτήσει προληπτικά τα απαραίτητα αντανακλαστικά με τη μορφή μίνι σεμιναρίων ταχείας αποσφράγισης-επανασφράγισης που περιελάμβαναν και τα αναγκαία πρακτικά μαθήματα. Στην περίπτωσή μου είχε κληθεί στο σπίτι ο ερασιτέχνης ραδιοφωνάς μακρυνός συγγενής (και βετεράνος της κατοχικής περιόδου) που έκανε τα μαθήματα στους νεότερους.
    Απ αυτά δεν συγκράτησα τίποτα. Ημουν αρκετά νέος (τότε) ώστε να έχω αντιληφθεί ότι τα σύγχρονα τεχνολογικά επιτεύγματα επέτρεπαν άλλες προσφορότερες λύσεις.
    Τώρα όμως που λόγω ηλικίας το παρελθόν συμπυκνώνεται και οι οραματισμοί για το μέλλον αντικαθίστανται σταδιακά με την αναπόληση του παρελθόντος, θα ήθελα να μάθω, θεωρητικά βέβαια και για ιστορικους λόγους, το πώς γινόταν αυτό το «ταχυδακτυλουργικό» κόλπο της γρήγορης από-επανασφράγισης.
    Ξέρει κανείς;

  42. Πάνος με πεζά said

    @ 35 : Α, αυτό είναι το Ν και το Μ; Το έχω κι εγώ !
    Όσο για το δικό σου, πήγαινέ το στον τύπο στην Πετρούπολη και θα σου το κάνει αεροπλάνο !

    Το μόνο σημείο στο οποίο μπερδεύτηκε με το δικό μου, ήταν ότι το πικάπ είχε μοτέρ που έπαιζε με 110V, αντί των 220.Προφανώς γιατί εκείνη την εποχή η Grundig εισήγε τα μοτέρ των πικάπ κατευθείαν από τη General Electric σε αμερικάνικο ρεύμα, και τοποθετούσε ένα μετασχηματιστή μόνο για αυτά !

  43. NM said

    Ενδιαφέρον θα είχε επίσης να συζητηθεί το μπακράουντ της αντικατάστασης, το 1943 μεσούντος του πολέμου, του ύμνου της ΕΣΣΔ από τον υμ. της 3ης Διεθνούς με τον άλλο τον γνωστό.

  44. Παναγιώτης Κ. said

    @30.!!!!!!!!!!

  45. Γς said

    41:
    >πώς γινόταν αυτό το «ταχυδακτυλουργικό» κόλπο της γρήγορης από-επανασφράγισης.
    Ξέρει κανείς;

    Δεν ξέρω.
    Μπορώ όμως να σου τυλίξω ένα σουβλάκι

  46. Πάνος με πεζά said

    Συμπληρωματικά, ο στρόφαλος του πικάπ στο Grundig έχει μηχανισμό μοτέρ που το κινεί από την περιφέρεια.Το μοτέρ έρχεται σε επαφή, μέσω του ελαστικού τροχίσκου του, με τη μέσα πλευρά του «πλατώ», ασφαλίζει στη θέση αυτή μέσω του διακόπτη, και έτσι το στρέφει. (Δεν υπάρχουν γρανάζια μετάδοσης, δηλαδή, παρά μια πολύ απλή σχέση ταχυτήτων-ακτίνων). Ε, μέχρι εκεί, ήξερα να το «ξεκολλήσω» και να δουλέψει…

    Η δε βελόνα, έχει «τερματικές» βίδες ρύθμισης της βύθισής της, κι έτσι, σε πολύ στραβούς δίσκους πρέπει να ρεγουλάρεις τα όρια (χαλώντας και τη σχετική «μπογιά» σφραγίσματος),για να μη μένει στον αέρα και εκτρέπεται. Δεν υπάρχει αντίβαρο,ό,τι κάνεις με αυτές τις βίδες.

  47. spiral architect said

    @41: Επί χούντας, αν κι εγώ ήμουν πολύ μικρός τότε, θα ήταν τρελό να σφραγίσουν ραδιόφωνα, απλά γιατί κυκλοφορούσαν στο εμπόριο σωρηδόν και τρανζιστοράκια που, εκ των πραγμάτων, δεν σφραγιζόντουσαν με τον «κατοχικό» τρόπο. Αυτό που έψαχναν ήταν τις τυχόν εξωτερικές κεραίες λήψης βραχέων, που τυχόν θα έμπαιναν για καλύτερη λήψη ακόμα και από δέκτες όχι καλής ευαισθησίας, αν και με ένα εσωτερικό γρετίδικο καλωδιάκι έκανες δουλειά.
    Άλλωστε, προς τι ο κόπος; Αυτοί δούλευαν με τα Επίκαιρα στους σινεμάδες, ήρθε και η τηλεόραση σιγά-σιγά και η προπαγάνδα με τη βοήθεια της τεχνολογίας έκανε τη δουλίτσα που’ θελαν. 😉

  48. spiral architect said

    … σβήσε το ένα «τυχόν». 😳

  49. Ριβαλντίνιο said

    @ Πάνος Με Πεζά

    Πωωωω ρε φίλε. Έχουμε ακριβώς ολόιδιο !!!! Το’χουμε γεμίσει κορνίζες και μπιμπελό από πάνω.

  50. Πάνος με πεζά said

    Μετά, τι να πεις για τους κ@@@γερμανούς, όταν δουλεύει 50 χρόνια…(Κι ευτυχώς που του είχαν προβλέψει FM, αλλιώς θα ήταν άχρηστο-σε πολλά νεώτερα δεν βάζαν !!!!)

  51. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    43: Διάλυση της Κομμουνιστικής Διεθνούς στο πλαίσιο της συμμαχίας με Αγγλία-ΗΠΑ. Αυτή δεν είναι η σύντομη εξήγηση;

  52. Spiridione said

    http://www.ime.gr/chronos/14/gr/1940_1945/occupation/pigi04.html
    Εδώ Λονδίνον

  53. Spiridione said

    Κατοχή. Οι Αθηναίοι παραδίδουν τα ραδιόφωνά τους.

  54. Πάνος με πεζά said

    @ 53 : Ενώ τώρα, αρκεί να σου κόψουν το Ιντερνέτ, και πάπαλα…

  55. 53,
    Πραγματικό ραδιοφονικό!

  56. Πάνος με πεζά said

    @ 55 : Aλλά και ράδιον, με την τεχνολογία…

  57. sarant said

    53: Φοβερή φωτογραφία
    (και ωραία λογοπαίγνια!)

  58. α said

    συμπυκνωτης χωρητικοτητας τωρα μεταβλητος πυκνωτης ακομα ξερει κανεις κατι για την ελβιρα ελληνικη βιομηχανια ραδιοφωνων

  59. Πάνος με πεζά said

    Για να ελαφρύν(ώσ)ουμε το κλίμα, αρκετά από τα ραδιόφωνα αυτά θα επιζούν, των δε κατόχων τους τεθνεώτων (γενική συγκριτική; «την ώρα που»…; όπως το περίφημο «δυοῖν βακτηρίαιν χρῶμαι, τῶν ἄλλων μιᾷ χρωμένων» 😉

  60. sarant said

    To «δε» μπορεί να φύγει. Την ώρα που, ενώ οι κάτοχοί τους, και άλλα πολλά.

  61. Πάνος με πεζά said

    @61 : Μ χμ ! (συγκαταβατικός καγχασμός)

  62. Πάνος με πεζά said

    Καλά,εκεί στα «τούρκια καϊκα», πάρτυ κάνετε, και ξεπεράσατε τα 1100; ‘Αντε, με το καλό 11888 !

  63. sarant said

    61: Πολύ αυτοαναφορικό σε βλέπω!

  64. Παναγιώτης Κ. said

    @54. » Η μάνα μου κάθε φορά που θέλει να μας μιλήσει μας κλείνει το ρούτερ οπότε έντρομοι μαζευόμαστε όλοι στο σαλόνι»

  65. Παναγιώτης Κ. said

    @58.Α. Ώπα! «Παίζει» ελληνική μάρκα ραδιοφώνου; Παρόλο που είμαι φαν του ραδιοφώνου πρώτη φορά την ακούω.
    Γράψε μας λίγα πράγματα.Τι ξέρεις; Μπαίνω στο γκουκλ τώρα.

  66. Πάνος με πεζά said

    @ 64 : Πρέπει να είχε κάνει στον ΟΤΕ της Πατησίων, εκείνο το βράδι ! … 🙂

  67. sarant said

    64: Δεν το ήξερα, πολύ καλό!

  68. lafiatis said

    Το νήμα (dial cord string) για τον συντονισμό τών λαμπάτων ραδιοφώνων, στα εργαστήρια ηλεκτρονικών την δεκαετία του 80 το λέγαμε «κίνηση» και μ΄αυτό το όνομα το ζητούσαμε στα μαγαζιά ανταλλακτικών (πουλιόταν σε καρούλια των 30 μέτρων αν θυμάμαι καλά ) . Το μήκος του έπρεπε να ρυθμιστεί με μεγάλη προσοχή, γιατί αν ήταν πολύ τεντωμένο γλιστρούσε πάνω στις τροχαλίες και αν ήταν χαλαρό είτε δεν μπορούσε να κινήσει την βελόνα και τον μεταβλητό πυκνωτή (αέρος φυσικά), είτε ξέφευγε από τους οδηγούς του και η επανατοποθέτησή του ήταν σωστό μαρτύριο .

  69. a said

    Η ελβιρα ηταν μια προσπαθεια συναρμολογησης και σχεδιασης ραδιοφωνων με εισαγωμενα ανταλακτικα που εγινε προπολεμικα απο πρωην αξιωματικο του
    Ναυτικου που ειχε την πρωτοπορια στην τεχνολογια η ομαδα αυτη κατασκευασε απο οτι αναφερει και ο ζαλοκωστας στο αξιολογο χρονικο της σκλαβιας κσι πρωτοποριακους ασυρματους πομπους που ηταν δυσκολο να εντοπιστουν απο τα γερμανικα ραδιογωνιομετρα

  70. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    >>Κι επειδή τη Μόσχα δεν την πήραν ευτυχώς ποτέ οι Γερμανοί
    «Σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας, κανένας δεν κατάφερε κυριεύσει τη Ρωσία»
    Eίπε ο Βλαντιμίρ Πούτιν, αφήνοντας αιχμές για το ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών στην ουκρανική κρίση

  71. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    69>>Η ελβιρα ηταν μια προσπαθεια συναρμολογησης και σχεδιασης ραδιοφωνων
    ΕΛ,ΒΙ.ΡΑ ελληνική βιομηχανία ραδιοφώνων/
    Για την ιστορία του ραδιφώνου:
    http://lyk-demen.ach.sch.gr/old-site/images/ergasies/2011-12/class-A-projects-A-tetr/Ate1-Zavitsanou/omada2-Anonymoi.pdf

  72. sarant said

    68-69-71: Κι άλλα που μαθαίνουμε, νάστε καλά!

  73. Geobartz said

    «ο παρτσάς ή το παρτσάδι είναι το κομμάτι, δάνειο από το τουρκ. parca».
    Η λέξη [με την προφορά παρ-τσιάς, παρ-τσιάδ(ι), παρ-τσιούδ(ι) ] χρησιμοποιούνταν ευρέως, μέχρι πριν από κάποια χρόνια, στα χωριά των Σερρών: «Πήγαμε αργά στου χωράφ(ι) αλλά σκάλ’σαμι ουλόκληρου παρτσιά» ή «δεν μπόρ’σαμι να τελειώσουμι του σκάλισμα. Νύχτουσι κι μας έμεινι ένα μικρό παρτσιούδ(ι)»

  74. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    ο παρτσακλός νάχει την ίδια ρίζα; σαν «μισόμυαλος» ας πούμε

  75. Πέπε said

    Καλησπέρα στους ξενύχτηδες.

    Η εκτός θέματος ερώτηση της βραδιάς:

    Είναι σωστό το «συνιστάται = προτείνεται» / «συνίσταται = αποτελείται»; Είναι λάθος το «συνίσταται = προτείνεται»;

  76. Πέπε said

    Α! Δεν είναι και τόσο βράδυ όσο νόμιζα!

  77. Γς said

    75:
    Ναι είναι λάθος.
    Και το «συνιστάται = αποτελείται»
    [γιατί μας κογιονάρεις Πέπε;]

  78. Γς said

    74:
    Κι ο άλλος κρητικός. Ο Γιώργος Παρτσαλάκης …

  79. Γκαβαρίτ Μασκβά σημαίνει ‘μιλάει η Μόσχα’ και δεν χρειάζεται να είναι μακρόσυρτο. Γκαβαριού σημαίνει: μιλάω, σκαζζζζού – λέω
    σιστάς δεν είναι κατανοητό. ίσως εννοώ ζντιες = εδώ (το σ με μαλακό σημάδι)

  80. sarant said

    74: Ο Μπαμπινιώτης λέει ότι ο παρτσακλός ίσως προέρχ. από το parcak = κουρελιασμένος (από το parca).

    75: Εγώ έτσι τα χρησιμοποιώ.

  81. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Πρόχειρο πρακτικό παράδειγμα:Στους εξι μήνες του μωρού,συνιστάται χορτόσουπα που συνίσταται από καρότο κολοκύθι πατάτα και σέλινο.Βαθμιαία προστίθεται μαϊντανός, σέλινο κλπ

  82. Πέπε said

    Ευχαριστώ.

    Δε σας κογιονάρω Γς!

    (Το συνίσταται = αποτελείται γιατί είναι λάθος; Κουβέντα να γίνεται δηλαδή, γιατί το άλλο είναι που μ’ ενδιέφερε.)

  83. @2 Γς, το έγραψε ο Ματουσίφκι πάνω σε μουσική του Σαλόβιοφ ως Λενιγκράτσιε Βιετσιρά, αλλά άρεσε και το γύρισαν να λέει για τη Μόσχα, γι’ αυτό, για να γεμίσει ο στίχος το ‘μασκόβτσιγε’ (μασχοβίτικες) έγιναν πομασκόβτσιγε (κάπως παραλλαγμένο, όπως αν πούμα αθημαίησα αντί γι’ αθηναία)

    Γς, αθηναία σημαίνει στα νέα ελληνικά ατθίς. Είσαιτόσο μεγάλος….

  84. Γς said

    82:
    «συνιστάται = αποτελείται» είπα, που το ξέχασες στις «διασταυρώσεις» σου.
    Κεφάκια βλέπω 😉

  85. Μαρία said

    74, 80
    Η ίδια λέξη είναι parça και στο λεξικό μου parçacι είναι κι αυτός που πουλάει κουρέλια, με την έννοια του υπολείμματος κι όχι του παρταλιού.

  86. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Έτσι (νόμιζα ότι) τα ξεχώριζα:
    Συνιστάται αγωγή κατ΄οίκον ή συστήνεται αγωγή στο σπίτι.
    Η αγωγή συνίσταται σε χορήγηση αντιπυρετικών και ηλεκτρολυτών.

  87. Γς said

    83:
    >Γς, αθηναία σημαίνει στα νέα ελληνικά ατθίς. Είσαιτόσο μεγάλος….

    Οσο και συ Λεώ.
    Την ξέρεις την Ατθίδα της Σαπφούς;
    Την Σαπφώ δεν την προλάβαμε, ε;

    Πάντως φανελάκια «Ατθίς» φορέσαμε.
    [και σωβρακάκια]

  88. Θυμάμαι που οι γονείς μου πήγαν το ραδιόφωνό μας, (την κοινώς αποκαλούμενη τρελάρω διότι ξαφνικά σταματούσε και συνέχιζε με καρπαζιά) κι έβαλαν ένα εξάρτημα με το οπο΄πιο ακούγαμε όλους τους σταθμούς. Πρέπει να ήταν το 1948 ή 1949, μέναμε ακόμα στην Ψαρομηλίγγου (ένα στενό κάτω από τη Μελιδώνη που είναι η Συναγωγή). Σήμερα αναρωτήθηκα γιατί άργησαν να το κάνουν. Φαίνεται πως τους κάλυπτε ο υπάρχων σταθμός.

    @35 δίσκους 16 στροφών Άγγελε δεν ξανάκουσα στη ζωή μου
    @37 Εξαιρετικό λίνκ Δύτα. Κάτι μάθαμε. Ποιος θυμάται αλήθεια τις χοντρές κασέτες που ήταν σαν παντόφλες. Τις πρωτοείδα και εσχατοείδα (καλή λέξη ε;) στο λεωφορείο που με πήγαινε στην Αρτοτίνα το 1973.
    Επίσης υπήρξαν 4-κάναλοι και 16-κάναλοι δίσκοι! (Για τους 16-κ δεν είμαι σίγουρος)

    @47 γρετίδικο καλωδιάκι Ευτυχώς σπιροειδή που είχες λινκ και είδα τι σημαίνει. Τελικά ξέρω ελληνικά; Μήπως έχει όντως 60.000.000.000 λέξεις;

  89. Και αύριο… δεν με βλέπω νωρίτερα στην παρέα.

  90. Γς said

    86:
    >Η αγωγή συνίσταται σε χορήγηση αντιπυρετικών και ηλεκτρολυτών.

    Και ήταν κλειστό λέει το φαρμακείο και μετάγγισε μερικά ml ηλεκτρολύτες απ την μπαταρία του αυτοκινήτου του.
    [λέει]

  91. Γς said

    89:
    κι εγώ έχω μαθήματα
    [αγγαρεία στο φροντιστήριο της κόρης μου]

  92. Γς said

    88:
    > το ραδιόφωνο[…] σταματούσε και συνέχιζε με καρπαζιά

    Ναί και μπουνιά, όχι ντιιρέκτ, αλλά από τα πλάγια

    > Πρέπει να ήταν το 1948 ή 1949

    Ε, θα το ξαναρίξω εκείνο το ραδιόφωνο:

    http://caktos.blogspot.gr/2010/12/1949-rca.html

  93. Πέπε said

    @35, 88:
    Και το δικό μου πικάπ έχει 16 στροφές. Έχει επίσης τις κλασικές 33 και 45, και έχει και 78. Δεκαεξάρη δίσκο ούτε εγώ έχω δει. Όσο για τις 78 στροφές, σαν να ‘χω την εντύπωση ότι κάποτε κυκλοφορούσαν και δίσκοι πικάπ 78 στροφών, εκτός από τους δίσκους γραμμοφώνου. Δεν μπορώ να φανταστώ ότι δίσκος γραμμοφώνου θα παιζόταν με τη βελόνα του πικάπ. Μια φορά που το δοκίμασα ο ήχος ήταν τόσο τρομακτικός που το σταμάτησα στα 3-4 δευτερόλεπτα.

  94. Πέπε said

    88:
    > το ραδιόφωνο[…] σταματούσε και συνέχιζε με καρπαζιά

    Κάποιες σπανιότατες φορές που βλέπω σήμερα μηχανήματα να δουλεύουν μ’ αυτό τον τρόπο, λέω «Ναι, έτσι ήταν, δεν το ονειρεύτηκα!»

  95. 87, …Την ξέρεις την Ατθίδα της Σαπφούς;

    Κοίτα να δεις σύμπτωση, Σαπφούς ήταν ο δρόμος που έπαιρνα για να πάω στο δημοτικό μικρός, και Ατθίδων ήταν ο δρόμος που έμενε τότε ο αδελφός της μητέρας μου, στην Καλλιθέα.

  96. Γς said

    95:
    Κερδίζεις πάπυρον έναν.
    [της Οξυρρύγχου]

  97. και το τετράγωνο της Ατθίδος ( Πατησίων, Αγίου Μελετίου, Γ’ Σεπτεμβρίου, Κεφαλληνίας) με τα τότε ιδιοκτησιακά προλήματα, τώρα πες…Μπρόντγουέι

  98. Γς said

    96:
    ποιημάτων Σαπφούς ένεκα

  99. ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ said

    Λάμπες, πυκνωτές, πηνία, κεραία, συντονισμός, μικρόφωνο, δίσκοι, μουσική, επικοινωνία, πειρατικός σταθμός.
    Τι μου θυμήσατε! 1972, φίλος ερασιτέχνης λειτουργεί περατικό ραδιοσταθμό. Η Αστυνομία κάνει «ντου» στο σπίτι του και κατάσχει όλα τα μηχανήματα. Σε μια μέρα νέο μηχάνημα συναρμολογείται, αλλά αυτή τη φορά εγκαθίσταται στο μικρό πλίνθινο καμαράκι που είχαμε στη δική μας αυλή, μια και εμείς ήμασταν υπεράνω υποψίας. Εγώ 17 χρονών τότε μαγεύτηκα! Έμαθα αμέσως όλη τη διαδικασία. Έτσι μπορούσα και άνοιγα το σταθμό, συντόνιζα, έβαζα μουσική, επικοινωνούσα με άλλους ραδιοερασιτέχνες! Μαγική εμπειρία!

  100. Πάνος με πεζά said

    @ 99 : Και μετά ήρθε το Twitter ! 🙂

  101. Πέπε said

    99:
    Αυτά μπορούσαν να γίνουν μέχρι που ήρθε η ελεύθερη ραδιοφωνία. Εγώ πρόλαβα στην εφηβεία μου τα τελευταία χρόνια που ραδιόφωνο ήταν μόνο το κρατικό, κι έτσι πρόλαβα οριακά να κάνω κι εγώ το κομμάτι μου μ’ έναν αυτοσχέδιο πομπό (κατασκευή του μεγάλου εξαδέλφου ενός συμμαθητή-συμπειρατή, ο οποίος ξάδερφος σπούδαζε Πολυτεχνείο κι είχε μάθει να φτιάχνει τέτοια πράγματα). Μετά η ελεύθερη ραδιοφωνία κατήργησε τους πειρατές!

    Φυσικά αυτό ήταν απλώς παιχνίδι, σε σχέση με το 1972 επί Χούντας. Πάντως μας ήρθε κι εμάς μια φορά η αστυνομία, έτσι για να ‘χουμε να λέμε.

  102. Souitonios said

    Η σφράγιση των ραδιοφώνων γίνονταν στον μεταβλητό πυκνωτή που άλλαζε τους σταθμούς. Ο πυκνωτής αυτός είχε μια ροδα στην οποία κινουνταν το νήμα της βελόνας. Με λεπτό σύρμα ακινητοποιούσαν τη ρόδα σε σχέση με το σασί κι έτσι το ράδιο έπιανε ένα και μοναδικό σταθμό. Το σύρμα είχε και μολυβένια σφραγίδα, όπως τα ρολόγια της ΔΕΗ ή της ΕΥΔΑΠ…

  103. Souitonios said

    ΕΛ.ΒΙ.ΡΑ Ελληνική Βιομηχανία Ραδιοφώνων, στην Κυψέλη, οδός Λήμνου. Εφερνε αμερικάνικα σασί και τα τοποθετούσε δε πολύ όμορφα κουτιά, ορισμένα από τα οποία ήταν ξυλινα αλλά και άλλα με μια καφέ δερματίνη της εποχής. Επεσε εξω και έκλεισε με την υποτίμηση του Μαρκεζίνη αρχές δεκαετίας του 1950 καθως χρειαζόνταν τα διπλάσια δολάρια να φέρει το σασί και τις λυχνίες από τις ΗΠΑ.

  104. sarant said

    102-103: Ναι, έτσι γινόταν -με μολυβένια σφραγίδα, να φαίνεται αν παραβιάστηκε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: