Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Λαπαθιώτης – Καραγάτσης, η δεύτερη «συνάντηση» (επανάληψη με υστερόγραφο)

Posted by sarant στο 23 Νοεμβρίου, 2014


Το άρθρο ανεβαίνει με αυτόματο πιλότο, αφού βρίσκομαι μακριά από τη βάση μου, κι έχει γραφτεί από προχτές. Κι επειδή δεν προλάβαινα να γράψω κάτι εκτενές και φιλολογικό, αποφάσισα να καταφύγω στη δοκιμασμένη λύση της επανάληψης. Διάλεξα ένα άρθρο φιλολογικό, που αρχικά το είχα δημοσιεύσει πριν από τέσσερα χρόνια, τον Αύγουστο του 2010, και επιπλέον κατακαλόκαιρο, άρα και κάποιοι που παρακολουθούσαν από τότε το ιστολόγιο μπορεί να μην το πήραν είδηση. Με την ευκαιρία της αναδημοσίευσης κάνω μερικές αλλαγές. Επιπλέον, προσθέτω ένα υστερόγραφο.

Σε ένα κείμενο που έχω στον ιστότοπό μου, και που δεν το έχω μεταφέρει στο ιστολόγιο συν τοις άλλοις επειδή είναι πολύ μεγάλο, παραθέτω και συμπληρώνω ένα άρθρο της Άντειας Φραντζή για μια «ιδιότυπη συνάντηση» του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη με τον Μ. Καραγάτση το 1939-1940. Το κείμενο αυτό μπορείτε να το διαβάσετε ολόκληρο, εγώ εδώ θα δώσω μια πολύ σύντομη περίληψη της υπόθεσης. Λοιπόν, το 1939, δημοσιεύεται στα «Νεοελληνικά γράμματα» ένα διήγημα του Καραγάτση. Λίγο αργότερα, ο λόγιος Κ. Φριλίγγος, εβραϊστής, επισημαίνει (ίσως κάπως αιχμηρά) μια ανακρίβεια στο διήγημα. Ο Καραγάτσης, όπως συνήθιζε, απαντάει μάλλον αγενώς, οπότε ακολουθεί ανταπάντηση του Φριλίγγου. Στον καβγά παρεμβαίνουν, υπέρ Φριλίγγου, ο νεαρός φοιτητής Στ. Γιαννακόπουλος, πολύ γνωστότερος αργότερα ως Πέτρος Ανταίος, και ο Ναπολέων Λαπαθιώτης. Ο Καραγάτσης ρίχνει τους τόνους και δηλώνει τη μεγάλη επιθυμία του να λύσει την παρεξήγηση με τον Λαπαθιώτη. Η συνέχεια ακολουθεί σε ιδιωτική αλληλογραφία.

Στο αρχείο Καραγάτση υπάρχουν δύο επιστολές του Λαπαθιώτη, από το 1940, πολύ ενδιαφέρουσες, από τις οποίες μαθαίνουμε ότι σχεδίαζαν να συναντηθούν αλλά μάλλον δεν συναντήθηκαν. Πάντως, λέει στο άρθρο η Άντεια Φραντζή, στα τέλη του 1943, δυόμισι μήνες πριν αυτοκτονήσει, ο Λαπαθιώτης θα αφήσει σαφέστατους υπαινιγμούς για την τάση «ενός νέου λογογράφου» να ανοίγει καβγάδες για αυτοδιαφήμιση. Ωστόσο, παραλείπει η Ά.Φ. μιαν άλλη «συνάντηση» Λαπαθιώτη-Καραγάτση, με πολύ σαφέστερους υπαινιγμούς, λίγους μήνες νωρίτερα, την άνοιξη του 1943. Αυτήν σκοπεύω να σας παρουσιάσω στο σημείωμα αυτό, που βγήκε μεγάλο, αλλά ίσως αποτελέσει ενδιαφέρον ανάγνωσμα.

Βρισκόμαστε στο 1943, λοιπόν. Ο Καραγάτσης είναι 35 χρονών και ήδη έχει καθιερωθεί στο φιλολογικό στερέωμα. Ο Λαπαθιώτης είναι είκοσι χρόνια μεγαλύτερος, 55, κατεστραμμένος από την ηρωίνη και την ανέχεια, και μόλις έχει ματαιώσει -γιατί ακριβώς δεν μάθαμε ποτέ- την έκδοση μιας δεύτερης εκλογής των ποιημάτων του. Σε κάποιο τεύχος της Νέας Εστίας λοιπόν, ο διευθυντής της Πέτρος Χάρης, στο χρονογράφημά του, γράφει για τα λογοτεχνικά ψευδώνυμα και, αν και δικαιολογεί τον Σύψωμο που έγινε Πορφύρας, απορεί πως ο εύηχος Ροδόπουλος προτίμησε να γίνει Καραγάτσης. Σε επόμενο τεύχος (συγκεκριμένα, στο τ. 379 της 15ης Μαρτίου 1943), ο Καραγάτσης πολύ πρόθυμα αναλαμβάνει να εξηγήσει πώς και γιατί πήρε ψευδώνυμο. Και ταυτόχρονα εξαπολύει, εντελώς απρόκλητα και περιττά, μια φαρμακερή επίθεση στον Ναπολέοντα Λαπαθιώτη, διότι βέβαια όλοι οι παροικούντες τη λογοτεχνική Ιερουσαλήμ κατάλαβαν με το πρώτο ποιος ήταν ο «αιρετικός» γιος του Παυσανία. Ιδού η επιστολή Καραγάτση [εκσυγχρονίζω την ορθογραφία, όπως και στην επόμενη επιστολή]:

Αγαπητέ μου Χάρη,

Δε νομίζεις πως μια από τις αιτίες που πολλοί λογοτέχνες περνάν όλη τη ζωή τους μ’ ένα άχρηστο κι ενοχλητικό ψευδώνυμο στη ράχη, μπορεί να είναι και κάποιο «πλέγμα κατωτερότητας;»

Υπάρχουν νέοι που έχουν τεράστια αυτοπεποίθηση στις δυναμικότητές τους. Ορμούν στο στίβο με τ’ άτομά τους, κι ό,τι βρέξει ας κατεβάσει. Υπάρχουν όμως κι άλλοι, ατομικά αδυναμικότεροι, που τους τυραννεί η αμφιβολία του αυτοελέγχου συνδυασμένη με το δέος του κωμικού. Και βυθομετράν το κριτήριο της κοινής γνώμης με τη μάσκα του ψευδώνυμου. Αν αποτύχουν, ούτε γάτα ούτε ζημιά. Αν η επιτυχία είναι σχετική, τότε έχουν τη δυνατότητα να εξακολουθήσουν με το πραγματικό τους όνομα. Αν όμως –πράγμα σπάνιο– η επιτυχία είναι μεγάλη και άμεση, τότε είναι αναγκασμένοι να κουβαλάν ώς το θάνατο –ή την αθανασία– τον ψευδωνυμικό σταυρό των νεανικών αυτοαμφιβολιών τους.

Επειδή ανάφερες και το παράδειγμα του υποφαινομένου στο τελευταίο σου χρονογράφημα, θα ήθελα να σου ξομολογηθώ την κωμικοτραγικήν ιστορία του ψευδωνύμου μου.

Ήμουνα κι εγώ από τους νέους εκείνους που είχαν πολλούς δισταγμούς για το πρωτόλειό τους έργο. Δε με φόβιζε όμως η γνώμη των συνανθρώπων μου. Με το δονκιχωτικό θράσος των δειλών, ήμουνα έτοιμος να δώσω τη μάχη με το πραγματικό και τόσο -κατά τη γνώμη σου- καλαίσθητο όνομά μου. Με τη διαφορά πως το όνομα αυτό δεν ήταν μόνο δικό μου, αλλά και του μακαρίτη του πατέρα μου, ενός ανθρώπου μ’ εξαιρετικήν αξία και μεγάλα πνευματικά και ηθικά χαρίσματα. Αλλά και παθολογικά εγωκεντρικού, που πίστευε ακράδαντα πως κάθε άλλος έξω από το δρόμο που ακολούθησε αυτός στη ζωή του, είχε μέσα του το σπέρμα της κατωτερότητας, της αποτυχίας. Και σαν καλός πατέρας που ήταν, σπατάλησε τις δυνάμεις του και την περιουσία του για να με κάνει ό,τι ήταν κι αυτός. Δηλαδή ένα σοβαρό και πρακτικό επιστήμονα πολιτικό.

Καταλαβαίνεις τη βαθιά του απογοήτευση όταν είδε τις βιολογικές και διαμορφωτικές του προσπάθειες να πάνε χαμένες. Χωρίς να έχουμε μιλήσει ποτέ καθαρά, καταλάβαινε πως η λογοτεχνική προοπτική ήταν το μεγάλο μου πάθος. Και συννέφιαζε…

Έτυχε ο μακαρίτης να έχει φίλο γκαρδιακό ένα συνομήλικό του στρατιωτικό, που ο γιος του, καλός κι ορθόδοξος ποιητής, ακολούθησε κάποιον αιρετικό σε άλλες βιοκοινωνικές του εκδηλώσεις δρόμο. Και γεννήθηκε στη φαντασία του πατέρα μου η πλάνη πως ο κάθε νεοέλληνας λογοτέχνης πρέπει νάχει όλα τα γνωρίσματα που ξεχώριζαν το γιο του γερο-φίλου του από τους άλλους ανθρώπους. Με φώναξε λοιπόν μια μέρα και μου εδήλωσε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο:

– Το όνομα που σου έδωσα είναι ακηλίδωτο και σου απαγορεύω να το κηλιδώσεις! Δε θα ’χουμε στην οικογένειά μας τα ρεζιλίκια του Παυσανία!

Έσκυψα το κεφάλι με τον πρεπούμενο υιικό σεβασμό:

– Να μείνετε ήσυχος. Θα πάρω ψευδώνυμο…

Κι έτσι από Ροδόπουλος γίνηκα Καραγάτσης.

Ύστερ’ από λίγο καιρό κυκλοφόρησε ο “Συνταγματάρχης Λιάπκιν”. Ο μακαρίτης αγνοούσε επισήμως το φοβερό μου στραβοπάτημα. Όταν όμως διάβασε τις κριτικές, όταν άκουσε τους επαίνους των ανίδεων για την πεισματωμένη αντίληψή του γνωστών και φίλων, άρχισε να κλονίζεται. Και μια μέρα αγόρασε το “Λιάπκιν” και τον διάβασε κρυφά. Μάλιστα, κρυφά.

Και κατάλαβε. Γιατί, όπως είπαμε, ήταν άνθρωπος με ανώτερην αντίληψη, ο μακαρίτης.
Με φώναξε, λοιπόν, πάλι στο γραφείο του και μου είπε τον παρακάτω μνημειώδη λόγο:

– Κηλιδωμένο όνομα σου έδωσα και πήρες ψευδώνυμο;

Έτσι, το ψευδώνυμό μου χρωστιέται όχι σε δικό μου, αλλά σε πατρικό complexe d’ infériorité για λογαριασμό του οικογενειακού ονόματος. Με τη διαφορά πως όταν γίνηκε φανερό πως δεν υπήρχε φόβος να κηλιδώσω με την πέννα μου το όνομα των Ροδοπουλέων, ήταν πια πολύ αργά. Κι έτσι απόμεινα Καραγάτσης.

Ας όψεται ο γιος του Παυσανία…

Με φιλικούς χαιρετισμούς
Μ. ΚΑΡΑΓΑΤΣΗΣ

Νομίζω ότι η λέξη που ταιριάζει καλύτερα στην απρόκλητη επίθεση του Καραγάτση είναι «ιταμή». Διότι βέβαια, όλοι οι αναγνώστες κατάλαβαν ότι ο Παυσανίας ήταν ο Λεωνίδας Λαπαθιώτης (1854-1942), στρατηγός, πατέρας του Ναπολέοντα, βουλευτής Τυρνάβου το 1903 σε κοινό συνδυασμό με τον Γεώργιο Ροδόπουλο, πατέρα του Καραγάτση και μετέπειτα υπουργός.

Και στην απίθανη περίπτωση που υπήρχε κάποιος αναγνώστης που διατηρούσε αμφιβολίες για το ποιος ήταν ο γιος του Παυσανία, ο Ν.Λαπαθιώτης έσπευσε με επιστολή του (τ. 381, 15/4/43) να τις διαλύσει, με μια επιστολή που κατά τη γνώμη μου συνδυάζει τη σπαραχτική αξιοπρέπεια με την περίτεχνη γραφή.

Φίλη «Νέα Εστία»

Είναι δυστύχημα, θαρρώ, για τον αγαπητό μας Μ. Καραγάτση, το ότι γεννηθήκαμε σε γενεές διαφορετικές: Αλλιώς, βλέποντας την πολλήν αδυναμία του στο ν’ ακούγεται, και με κάθε τρόπο, τ’ όνομά του, που άλλοτε την ένιωθα ίσως κι εγώ καλύτερα (την εποχή της πρώτης μου, κι ακόμα και της δεύτερης νεότητος, τότε που μ’ άρεζε κι εμένα, ελαφρά, κάποια φιλάρεσκη περιαυτολογία -αν και κάπως συμπαθητικότερα,  νομίζω), θα φρόντιζα να του ’δινα μικρές και μεγάλες αφορμές, να ικανοποιεί το μικρό του αυτό «βίτσιο»! Και θα το ’κανα, γιατί τον συμπαθώ, μ’ όλη την κάποιαν αντιπάθειά μου προς κάποια ορισμένα του φερσίματα, -πράγμα που το γράφω απροκάλυπτα, βέβαιος πως δε θα πειραχτεί, μια κι ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων που αδιαφορούν ολότελα αν τους συμπαθούν ή τους αντιπαθούν, φτάνει, μόνο, να μην τους λησμονούν, που, αυτό, θα ήταν πλήγμα τους, πραγματικά, θανάσιμο!

Αλλά, βλέπεις, με το να μη συμπέσουμε στην ίδια γενεά –αυτός, τώρα, στη δεύτερη νεότητα (έτσι τον φαντάζομαι, τουλάχιστον), κεφάτος για θορύβους και γι’ αγώνες, κι εγώ, από την άλλη τη μεριά, στη δύση μου (ή στην τετάρτη μου νεότητα, αν θέλετε!), κουρασμένος φοβερά απ’ τη ζωή, κι αηδιασμένος εντελώς απ’ τους ανθρώπους, τόσο που να μου δίνει δυσφορία, ακόμα, σας ορκίζομαι, και το να βλέπω τυπωμένο τ’ όνομά μου, -δε μπορούμε να συναντηθούμε, βέβαια, και το λέω με λύπη μου για κείνον!

Όμως, εξαιρετικά, γι’ άλλη μια φορά, θα δοκιμάσω να τον ευχαριστήσω, -κι ελπίζω κάπως να μου το χρωστάει, σε μελλοντικούς λογαριασμούς μας, αν τυχόν υπάρξουν, ποτέ, τέτοιοι…

Στο τελευταίο γράμμα του, για τα ψευδώνυμα, αφηγούμενος το πώς αναγκάστηκε να πάρει το ψευδώνυμό του, αναφέρει πρόσωπα που μου τυχαίνουν γνώριμα, και μάλλον προσφιλή: τον πατέρα του, το φίλο τού πατέρα του (Παυσανία, Πελοπίδα, είτε Λεωνίδα, στρατηγό), και το γιο τού φίλου τού πατέρα του. Κι επειδή αυτός ο γιος τού φίλου τού πατέρα του δε μπορεί ο ίδιος να μιλήσει, θ’ αναλάβω να μιλήσω αντ’ αυτού σα να ήμουν εντελώς στη θέση του. Δεν ξέρω τίνος είδους αντιπάθεια είχε ο πατέρας του Μ. Καραγάτση για το «στραβό δρόμο» που είχε πάρει ο γιος τού καλού του φίλου Λεωνίδα, αλλά, καθώς θυμάμαι, δεν του την έκανε ποτέ γνωστή, σε ιδιαίτερές τους συζητήσεις, και δε μπορώ να λησμονήσω το θερμό και πατρικό του φέρσιμο προς το γιον αυτό, τον «παραστρατημένο», τις φορές που έτυχε να βρίσκομαι παρών!

Κι ακόμα, ξέρω αρκετά καλά πως ο ίδιος ο στρατηγός ο Λεωνίδας ήταν, ως το τέλος της ζωής του, -κι εκείνος, κι η γυναίκα του, άνθρωποι μορφωμένοι και πολιτισμένοι- υπερήφανος για το δρόμο που πήρε το παιδί τους, -μάλιστα κάπως υπερβολικά (αν κι εδώ που τα λέμε, δεν πιστεύω ν’ αρνηθεί ο φίλος Καραγάτσης ότι κι οι δυο τους είχαν και λίγο δίκιο!).
Τώρα, αν στις οικογενειακές τους συζητήσεις, ο πατέρας τού φίλου Καραγάτση έλεγε τ’ αντίθετα (γιος και πατέρας, βέβαια, αλλιώς κουβεντιάζουν μεταξύ τους), – αυτό επίσης, δε βρίσκομαι σε θέση να το ξέρω, και το πιστεύω, όπως το λέει ο φίλος Καραγάτσης… Τόση, βλέπεις, ήταν η πνευματική διαφορά των δυο εκείνων φίλων πατεράδων (και συμ-βουλευτών, ένα διάστημα), ώστε, ενώ ο ένας είχε την αφέλεια να απαγορεύσει στο παιδί του να γίνει λογογράφος για να μη μοιάσει με το γιο του φίλου του, ο άλλος είχε την αντίθετην αφέλεια, όταν ο γιος του ήταν δώδεκα χρονών, να του τυπώσει, σε βιβλιαράκι, από δική του εντελώς πρωτοβουλία, ένα παιδικό του δραματάκι, έμμετρο και ομοιοκατάληκτο, – τον… περίφημο «Νέρωνα τον Τύραννο», και να το μοιράζει στους γνωστούς του…

Αλλά, στα τελευταία, θα μου πείτε, τι βγαίνει απ’ αυτή την ιστορία; Θα σας το πω κι αυτό αμέσως: Βγαίνει πως ο φίλος Καραγάτσης, μην έχοντας πρόχειρη άλλην αφορμή, βρήκε τον τρόπο, γι’ άλλη μια φορά, να ικανοποιήσει αξιόλογα το, ας το πω χαριτωμένο, «βίτσιο» του της φιλάρεσκης περιαυτολογίας, θυσιάζοντας σ’ αυτό, δίχως ίχνος τύψεως, και το γιο τού φίλου τού πατέρα του, -κι ακόμα και τον ίδιο τον πατέρα του, που μας τον παρασταίνει αφελέστατο και με πρωτόγονη, σχεδόν, απλοϊκότητα, ενώ τον ξέραμε, ως τώρα, σοβαρά και πολιτισμένα μορφωμένο… Χαλάλι του! Σήμερα, άλλωστε, τέτοιο είναι και της εποχής το δόγμα: Ο σκοπός ν’ αγιάζει τα μέσα! Κι εγώ, τώρα, για να τον ευχαριστήσω, υπερακοντίζω τους σκοπούς του…

Μόνο, ακόμα, που θα παρατηρήσω πως, αν ο γιος τού φίλου τού πατέρα του είναι ο… ανήθικος υπεύθυνος για το πάρσιμο αυτού του ψευδωνύμου του, -δεν είναι όμως, και καθόλου, υποθέτω, για τη φρικώδη ακαλαισθησία της ευρέσεως αυτού του ψευδωνύμου! Γι’ αυτήν είναι υπεύθυνος ο ίδιος, – ο ίδιος που το βρήκε, και που το ’χει…

Με συγχωρείς, “Νέα” μου “Εστία”, που τόσο σ’ απασχόλησα με μιαν υπόθεση πολύ προσωπική, – αλλά. πρώτος, ο φίλος Καραγάτσης άνοιξε και τούτο το μπελά, όπως κάνει, κατ’ αρχήν, σ’ αυτές τις περιστάσεις!

Εγώ, δεν κάνω, παρά να τον κλείσω.
Εκτός αν έχει όρεξη και γι’ άλλα… Εγώ δεν έχω, – αλλά τι να κάνω! Γιατί να του χαλάσω την καρδιά;…

Φίλος σου πάντα
ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΛΑΠΑΘΙΩΤΗΣ

Πράγματι, το 1901 ο Λαπαθιώτης, πριν κλείσει τα 13 χρόνια του, είχε συγγράψει το έμμετρο δράμα «Νέρων ο Τύραννος» και ο πατέρας του έσπευσε να το τυπώσει (αφού πρώτα διόρθωσε έναν αστείο αναχρονισμό) και να το μοιράσει στους οικογενειακούς φίλους.

Τρίτη «συνάντηση» Καραγάτση και Λαπαθιώτη δεν ξέρουμε αν υπήρξε. Πάντως, όταν στις 8 Ιανουαρίου 1944 ο Λαπαθιώτης αυτοκτόνησε και έγινε έρανος μεταξύ των λογοτεχνών για την κηδεία του, μια από τις μεγαλύτερες εισφορές, 175.000 πληθωριστικές δραχμές, ήταν του Καραγάτση. Να αναγνώρισε τάχα ότι κάτι χρωστούσε, σε μελλοντικούς λογαριασμούς μας, αν τυχόν υπάρξουν, ποτέ, τέτοιοι… όπως γράφει ο Λαπαθιώτης στην επιστολή του;

Υστερόγραφο: Ίσως και εξαιτίας αυτής της απρόκλητης επίθεσης που δέχτηκε, ο Λαπαθιώτης στα κείμενα που δημοσίευσε αυτόν τον τελευταίο χρόνο της ζωής του αναφέρθηκε κι άλλες φορές επικριτικά στον Καραγάτση. Η Άντεια Φραντζή, στο άρθρο της στο οποίο έχω παραπέμψει, κάνει λόγο για ένα τέτοιο άρθρο (εννοεί το «Περί αυτοδιαφημίσεως και άλλων», πρδ. Καλλιτεχνικά Νέα, 23.10.1943) στο οποίο ο Λαπαθιώτης αναφέρεται στον Καραγάτση χωρίς να τον κατονομάζει. Υπάρχει όμως και άλλη μια περίπτωση και μάλιστα με ονομαστική αναφορά.

Το 1943 είχε κυκλοφορήσει η συλλογή διηγημάτων «Εαρινό» του νεαρού τότε Άλκη Αγγέλογλου, που έγινε δεκτή με πολύ επαινετικές κριτικές. Εξαίρεση αποτέλεσε ο Μ. Καραγάτσης, ο οποίος από τις στήλες της Πρωίας, με την οποία συνεργαζόταν τότε, έκανε δριμύτατη επίθεση στο βιβλίο. Οπότε στις 12 Δεκεμβρίου 1943, ένα μήνα πριν αυτοκτονήσει, ο Λαπαθιώτης στέλνει στο περιοδικό Φιλολογική Κυριακή, με το οποίο είχε πυκνή συνεργασία τον τελευταίο χρόνο της ζωής του, μια επιστολή στην οποία επαινεί το βιβλίο. Ίσως το θέμα του Εαρινού αξίζει χωριστό άρθρο, αλλά εδώ θα μείνουμε στην αναφορά στον Καραγάτση.

Ο Λαπαθιώτης λοιπόν, αφού πει στην εισαγωγή του ότι πλησίασε το βιβλίο με ευμενή διάθεση επειδή είχε ενθουσιάσει τον Τέλλο Άγρα και είχε ενοχλήσει τον Καραγάτση, και αφού επαινέσει το βιβλίο, γράφει: Όσο για την επίθεση του φίλου Καραγάτση, αυτή αποτελεί ένα φαινόμενο, που θα μπορούσα, φυσικά, να το προβλέψω. Η επίθεση αυτή μπορούσε να συμβεί, κι αν ακόμα ο αγαπητός «φιλάρεσκος» δεν διάβαζε καθόλου το βιβλίο! Κάθε εγκώμιο που στρέφεται αλλού -που στρέφεται αλλού, από το έργο του- τον ενοχλεί και τον εξερεθίζει. Κι επειδή ο ίδιος δεν κατόρθωσε να επισύρει και πολλούς επαίνους (ομολογώ πως, μέχρι τώρα, δε μου έτυχε ν’ ακούσω κρίση συμπαθητική), ξεσπαθώνει εναντίον όλων και, όπως είναι φυσικό, των καλυτέρων του! Είν’ ένα σύστημα κι αυτό, παλιό, πολύ παλιό, που αποδείχνει πόσο λίγο βρίσκεται, ακόμα και σ’ αυτό, συγχρονισμένος…

Δεν έχω διαβάσει το Εαρινό (υπάρχει ονλάιν στην Ανέμη) κι έτσι δεν μπορώ να κρίνω αν είχε δίκιο ο Καραγάτσης να το επικρίνει ή ο Λαπαθιώτης και ο Άγρας να το παινεύουν. Αλλά θαρρώ πως τα λόγια του Λαπαθιώτη είναι εν μέρει και μια μικρή εκδίκηση για την προηγούμενη επίθεση που είχε δεχτεί από τον συγγραφέα του Γιούγκερμαν.

57 Σχόλια to “Λαπαθιώτης – Καραγάτσης, η δεύτερη «συνάντηση» (επανάληψη με υστερόγραφο)”

  1. Νέο Kid Στο Block said

    Πω,πωω εξαικατερινιώσεις! (ξεκατινιάσματα…)

  2. atheofobos said

    Έγραφε ο Λαπαθιώτης όταν ήταν 55 χρονών και ο Καραγάτσης 35:

    αυτός, τώρα, στη δεύτερη νεότητα ….. και εγώ από την άλλη τη μεριά, στη δύση μου ή στην τετάρτη μου νεότητα, αν θέλετε!

    Μου θύμισε αυτό που έγραφαν οι εφημερίδες «Ακρόπολις» του Βλ. Γαβριηλίδη και «Χρόνος» του Ι. Διάκου: «Άμαξα από ρυτήρος ελαύνουσα παρέσυρε τεσσαρακοντούτη γέροντα. Ο ατυχής γέρων, μεταφερόμενος εις το νοσοκομείον, εξέπνευσεν…»

    Και εμείς έχουμε καταφέρει να αναπνέουμε ακόμα!

  3. Παναγιώτης Κ. said

    Ναι αλλά ο λόγος του Καραγατση είναι θαύμα!

  4. Καλημέρα

    Η όλη υπόθεση θυμίζει την φράση «Εγώ είμαι ρατσιστής ; αυτοί είναι νέγροι » και από τις ΔΥΟ πλευρές.
    Να προσθέσω πως μου προκαλεί αποστροφή το να επιτίθεται κάποιος σε κάποιον αποκαλώντας τον «φίλο»
    Επίσης αυτό το «Με συγχωρείς, “Νέα” μου “Εστία”» ήχεί τόσο γλειώδες

  5. physicist said

    Τρία γλωσσικά στο γράμμα του Καραγάτση:

    Δυναμικότητες, αδυναμικότεροι: προσωπικό στυλ του Κ. ή λέξεις που τότε ήταν δόκιμες;

    Ο υποφαινόμενος: πάμπολλες φορές έχω διαβάσει τη διόρθωση ότι ο όρος κακώς χρησιμοποιείται σε γραπτό λόγο, και ότι το σωστό είναι «ο γράφων». Τι λέτε;

  6. physicist said

    ΑΚΥΡΟ το 5(β). Σε προφορικό λόγο είναι λάθος, όπου αρμόζει το «ο ομιλών», τα είχα μπερδέψει.

  7. # 5

    κι αυτό το » μου δίνει δυσφορία», δεν έλεγαν μου φέρνει δυσφορία τότε ;

  8. Γς said

    2:
    >Άμαξα από ρυτήρος ελαύνουσα παρέσυρε τεσσαρακοντούτη γέροντα
    Και εμείς έχουμε καταφέρει να αναπνέουμε ακόμα!

    Και όχι μόνον!
    [ομιλώ δι ημάς – και το αυτό εύχομαι εις υμάς]

  9. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Σωστός ο Λαπαθιώτης στην απάντησή του, αυτή η «διαμάχη» δείχνει και το ποιόν και των δύο. Κατα τ΄άλλα, απο τότε «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» και βέβαια, εδώ ο κόσμος χάνονταν (κατοχή, πείνα, θάνατος) και το μ…ί χτενίζονταν.
    Τελικά έχει αλλάξει ο κόσμος;

  10. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    2 – Τι εννοείς «και εμείς έχουμε καταφέρει να αναπνέουμε ακόμα;» εδώ ο Gee σε άλλο νήμα, έβγαλε τον Κιμούλη τεκνό, οπότε εσύ λογίζεσαι στην δεύτερη νεότητα. Γιά σε παρακαλώ, δεν θέλω πεσιμισμό, τα καλύτερα έπονται.

  11. BLOG_OTI_NANAI said

    Ο Καραγάτσης ήθελε να κάνει τον έξυπνο στον Λαπαθιώτη, αλλά δεν κοίταζε τον εαυτό του, που κατάφερε να περάσει στα έργα του μία πολύ μεγάλη «πατάτα», ένα σφάλμα πρωτοφανές 🙂
    Σε ένα πέρασμα όπου μάλιστα ο ήρωας θέλει να κάνει και τον έξυπνο, και μάλιστα, το άλλο πρόσωπο του διαλόγου συμφωνεί με το λάθος αυτό, γράφει ο Καραγάτσης ότι ο Χριστός είπε την φράση-ερώτημα «Τι εστιν αλήθεια;«! Και συνεχίζει απτόητος από την κεραμίδα ο ήρωας, και κοροϊδεύει όσους «δεν είδαν» την… σχετικότητα ως προς την αλήθεια την οποία υποτίθεται ότι διδάσκει ο Χριστός. Μόνο που ο Καραγάτσης δεν είχε καταλάβει ότι την φράση αυτή την είχε πει ο… ΠΙΛΑΤΟΣ και όχι φυσικά ο Χριστός… (και σε μετάφραση – Ιω. 18,38)
    Βεβαίως, αν κανείς γνωρίζει κάτι άλλο ας μας πληροφορήσει, όμως η δομή της σκηνής, όπου έχει ύφος διδακτικό, ενώ και ο έτερος του διαλόγου συμφωνεί με την πατάτα, δείχνουν ότι δεν μπορεί να έγινε επίτηδες. Μάλλον ο Καραγάτσης δεν θυμόταν ποιος είπε τί και άφησε αυτό το μνημειώδες λάθος.

  12. Εαμοβούλγαρος said

    Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί,

    συγχαίρω τον κ. Σαραντάκο για την σημερινή άκρως ψυχωφελή ανάρτησή του. Εκτός των άλλων (προφανώς άθελά του), έδωσε σε εμάς τους αντιχρίστους ένα πελώριο επιχείρημα που θα χρησιμοποιούμε από δώ και μπρός στον αγώνα μας εναντίον της Χριστιανικής Πανούκλας…

    Πρίν πώ ποιό είναι αυτό το επιχείρημα, επιθυμώ να καταγγείλω τον κ. Σαραντάκο για καθωσπρεπισμό (πέστε το «πολιτική ορθότητα», προκειμένου να μή θιγεί ο αγαπημένος του Λαπαθιώτης) που αποδυναμώνει την σημερινή ανάρτησή του. Εξηγούμαι:

    Όταν ο Καραγάτσης γράφει στην «Νέα Εστία» ότι… «Έτυχε ο μακαρίτης να έχει φίλο γκαρδιακό ένα συνομήλικό του στρατιωτικό, που ο γιος του, καλός κι ορθόδοξος ποιητής, ακολούθησε κάποιον αιρετικό σε άλλες βιοκοινωνικές του εκδηλώσεις δρόμο. Και γεννήθηκε στη φαντασία του πατέρα μου η πλάνη πως ο κάθε νεοέλληνας λογοτέχνης πρέπει νάχει όλα τα γνωρίσματα που ξεχώριζαν το γιο του γερο-φίλου του από τους άλλους ανθρώπους»,

    κάνει ευθεία μνεία στην κιναιδοσύνη του Λαπαθιώτη… Αυτό φοβόταν ο πατήρ Ροδόπουλος και δεν άφηνε τον γιό του να ασχοληθεί με την λογοτεχνία: Να μή γίνει κίναιδος και πρεζάκιας σαν τον γιό του Παυσανία (Λεωνίδα)! Βάζω στοίχημα ότι το 90% των Ρωμιών αναγνωστών του παρόντος Ιστολογίου (αγνοώντας την λατρεία του Λαπαθιώτη προς την οπισθογέμιση) δεν θα καταλάβει αυτή την κολοσσιαία λεπτομέρεια, που είναι το άλφα και το ωμέγα της σημερινής Σαραντακείου αναρτήσεως…

    Επίσης, η φράση του Καραγάτση για τον Λαπαθιώτη «καλός κι ορθόδοξος ποιητής», παραπέμπει ευθέως στο χριστιανικό παρελθόν του Ναπολέοντα, που (όπως γνωρίζουν όλοι οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ, αλλά αποκρύπτει μονίμως στις Λαπαθιωτικές αναρτήσεις του ο κ. Σαραντάκος) ήτο επί χρόνια τρόφιμος των Κατηχητικών Σχολείων και οπαδός του Αποστόλου Μακράκη!..

    Κι έρχομαι τώρα στο προκείμενο, τουτέστιν στο κολοσσιαίο επιχείρημα που προσέφερε σήμερα σ” εμάς τους αντιχρίστους ο κ. Σαραντάκος: Στα 13 του ο Ναπολέων (επηρεασμένος από τις ανθελληνικές βρωμιές που τον δίδασκαν στο Μακρακικό κατηχητικό) κάθησε κι έγραψε ολόκληρο Λίβελλο εναντίον του Μεγίστου Νέρωνος (του 2ου πιό φιλέλληνα Ρωμαίου Αυτοκράτορα μετά τον Αδριανό), υπό τον εύγλωττο τίτλο «Νέρων ο Τύραννος». Κι ο χριστιανούλης ο Στρατηγός Λεωνίδας Λαπαθιώτης πήγε και τύπωσε αυτό το βρωμερό πόνημα του κανακάρη του, για να δείξει στην τότε Αθηναϊκή Κοινωνία (εντελώς αποβλακωμένη από τους Μακρακιστές, τους Ριζαρίτες και τους λοιπούς χριστιανούληδες) ότι ο γιός του είναι ένα υπέροχο χριστιανόπουλο που μισεί θανάσιμα τον Νέρωνα, ο οποίος έστελνε τους χριστιανούς στα λιοντάρια, θανάτωσε τον Ραββίνο τους τον Σαούλ, έκαψε την Ρώμη και χρέωσε την φωτιά στους Ναζωραίους και άλλα τέτοια με τα οποία μάς έχει φλομώσει επί 20 αιώνες η χριστιανική προπαγάνδα…

    Και ποιό ήταν, παρακαλώ, το χαΐρι του Ναπολέοντα από τα χρόνια που χαλάλισε στα Μακρακικά κατηχητικά; Από την πολλή χριστιανική αγάπη έγινε παθητικός ομοφυλόφιλος και ναρκομανής και επί Κατοχής έφερνε τους επιβήτορές του (μάγκες της Λαχαναγοράς) στο αρχοντικό των Λαπαθιώτηδων στην Ασκληπιού (αν δεν κάνω λάθος) και τον ξεκώλιαζαν στο ένα δωμάτιο, ενώ ο γερο-Στρατηγός πατέρας του κοιμόταν στο άλλο…

    Γνωρίζω ότι είναι μάταιος κόπος να πείσω τους Ρωμιούς αναγνώστες του παρόντος Ιστολογίου πόσο μεγάλος Αυτοκράτωρ υπήρξε ο θείος Νέρων και πόσο συκοφαντήθηκε από τους μισάνθρωπους (όπως τους αποκαλεί ο κορυφαίος Ρωμαίος ιστορικός Τάκιτος) Χριστιανούς. Σάς προκαλώ να διαβάσετε τί γράφει για τον Νέρωνα ο Σουητώνιος (από τον οποίο αντλούν οι χριστιανούληδες όλα τα «ιστορικά» επιχειρήματά τους, για να αμαυρώσουν την φήμη του Μεγάλου εκείνο Ανδρός)

    http://www.fordham.edu/halsall/ancient/suet-nero-rolfe.asp

    Όλα αυτά που μάς διδάσκουν στα ΡωμέΪκα σχολεία (ότι τάχα ο Νέρων έπαιζε την λύρα του σε έναν λόφο πάνω από την καιόμενη Ρώμη κλπ) είναι βρωμερές συκοφαντίες των χριστιανών. Επίσης, ρίξτε μιά ματιά στα χιλιάδες υμνητικά άρθρα για τον Νέρωνα που έχουν ανεβάσει οι σοφοί Αγγλοσάξωνες στο Διαδίκτυο

    http://www.livescience.com/40277-emperor-nero-facts.html , http://www.roman-empire.net/emperors/nero-index.html

    αλλά και το τεράστιο (σε μέγεθος) άρθρο της αγγλικής Wikipedia (http://en.wikipedia.org/wiki/Nero) που αποθεώνει τον Νέρωνα για όποιον μπορεί να διαβάσει κάτω από τις γραμμές.

    Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί, δεν θέλω να σάς κουράσω άλλο.με παραπομπές. «Ού με πείσης, κάν με πείσης». Θα τελειώσω με δύο άγνωστα γεγονότα για τον Μέγιστο Νέρωνα που αγνοούν οι πάντες εδώ στο αποβλακωμένο από τις χριστιανικές αρλούμπες Ρωμέϊκο:

    1) Η λατρεία που του είχαν οι υπήκοοί του φαίνεται από το γεγονός ότι γραφόντουσαν υμνητικά ποιήματα γι” αυτόν μέχρι και 200 χρόνια μετά τον θάνατό του. Για τα ποιήματα αυτά, ουδέποτε μάς μίλησαν οι Χριστιανοί απατεώνες ιστορικοί. Δείτε εδώ http://www.livescience.com/22650-ancient-poem-praises-nero-poppaea.html ένα τέτοιο ποίημα πρίν το εξαφανίσει η κλίκα του Μεταλληνού

    2) Αν ήσαν στοιχειωδώς τίμιοι, οι μπαγαπόντηδες Χριστιανοί θα έπρεπε να θεωρούν Μεγάλο Ευεργέτη τους τον Νέρωνα και ιδού γιατί: Με το που ανέβηκε στον Θρόνο της Ρώμης (54 μ.Χ.) αποφάσισε να κάνει Διώρυγα τον Ισθμό της Κορίνθου, προκειμένου να ευεργετήσει τους αγαπημένους του Έλληνες. Για τον σκοπό αυτό έφερε 15.000 Εβραίους δούλους στην Κόρινθο, για να σκάψουν τον Ισθμό, όπως και πράγματι έγινε (υπάρχουν ακόμη τα αρχαιολογικά κατάλοιπα). Τελικά το σχέδιο ναυάγησε, αλλά οι 15.000 αυτοί Εβραίοι δούλοι μείνανε στην Κόρινθο και στα πέριξ, με αποτέλεσμα να τους βρεί εκεί ο Ραββίνος Σαούλ (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Απόστολος Παύλος) και να θεμελιώσει πάνω σε αυτούς τον παρανοϊκό του κατασκεύασμα που ονομάστηκε Χριστιανισμός. Σε αυτούς τους 15.000 Εβραίους δούλους απευθύνονται οι δύο Προς Κορινθίους Επιστολές της Καινής Διαθήκης.

    ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΝΟΨΙΣΩ: Αν ο Νέρων δεν έφερνε αυτούς τους Εβραίους δούλους για να ανοίξει τον Ισθμό της Κορίνθου, δεν θα γέμιζε η Ελλάδα με απογόνους του Αβραάμ, ο Ραββίνος Σαούλ δεν θα μπορούσε να στήσει τις πρώτες Χριστιανικές Κοινότητες και η Ανθρωπότης θα είχε σωθεί από την πανούκλα των Ναζωραίων… ΣΥΝΕΠΩΣ, ο Νέρων είναι Μέγας Ευεργέτης των Χριστιανών και θα έπρεπε να τον τιμάνε, αν είχαν λίγη τσίπα επάνω τους…

    Με ειλικρινή Αγάπη Χριστού
    ΕΑΜΟΒΟΥΛΓΑΡΟΣ

  13. Πέπε said

    @12: Ξεχάσατε την παραπομπή που τεκμηριώνει ότι ο σεξουαλικός προσανατολισμός του Λαπαθιώτη οφείλεται στο κατηχητικό.

  14. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Εκτός ελέγχου…

  15. κύριε Εαμοβούλγαρε (σικ) νομίζω πως σκοπίμως παραλείπεται να αναφερθείτε στο ολυμπιακόν μετάλλιον του Νλερωνος,το αποκτηθέν με μεθόδους που εφαρμόζουν και σήμερον οι αξιότιμοι κ.κ. Μαρινάκης, Μελισσανίδης, Πατέρας κ.λ.π.

  16. Εαμοβούλγαρε, τα γούστα του Λαπαθιώτη τα ξέρει «το 90% των Ρωμιών αναγνωστών του παρόντος Ιστολογίου», έστω και μόνο διότι ο Νικοδεσπότης έχει επανειλημμένως ασχοληθεί με τον συγκεκριμένο λογοτέχνη. Όσο για τον Νέρωνα, ακόμα και ο Βάρναλης (στους Διχτάτορες) τον αποκαθιστά εν μέρει, λέγοντας ότι παρά τους ισχυρισμούς Ρωμαίων ιστορικών ότι ο λαός χόρευε στους δρόμους μαθαίνοντας το θάνατό του, «μόνο η ανριδραστική αριστοκρατία χάρηκε». Τέλος, δεν χρειαζόταν να φέρει Εβραίους δούλους (και γιατί μόνο Εβραίους; ήταν καλύτεροι σκαφτιάδες;) ο Νέρων για ν’αποκτήσει εβραϊκή κοινότητα ένα σημαντικότατο εμπορικό λιμάνι σαν την Κόρινθο!

  17. Avonidas said

    Καλησπέρα.

    «[…]ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων που αδιαφορούν ολότελα αν τους συμπαθούν ή τους αντιπαθούν, φτάνει, μόνο, να μην τους λησμονούν, που, αυτό, θα ήταν πλήγμα τους, πραγματικά, θανάσιμο!»

    Μέσα σε μιαν αράδα, η προφητεία για το φαινόμενο των τρολ, και η συνταγή για την επιτυχή τους αντιμετώπιση! 🙂

    #4. Gpointofview: «Να προσθέσω πως μου προκαλεί αποστροφή το να επιτίθεται κάποιος σε κάποιον αποκαλώντας τον «φίλο»»

    Ο κανόνας στο διαδίκτυο, αν δεν απατώμαι. Πολύ δημοφιλή είναι επίσης τα «φίλτατε» και «αγαπητέ». Όταν, δε, διαβάσεις «ο κύριος [ψευδώνυμο]», ετοιμάσου για πολύ βιτριόλι.

    «Πράγματι, το 1901 ο Λαπαθιώτης, πριν κλείσει τα 13 χρόνια του, είχε συγγράψει το έμμετρο δράμα «Νέρων ο Τύραννος» και ο πατέρας του έσπευσε να το τυπώσει (αφού πρώτα διόρθωσε έναν αστείο αναχρονισμό) και να το μοιράσει στους οικογενειακούς φίλους.»

    Αυτό δεν είναι απαραιτήτως καλό. Στα 15 μου, σκάρωσα ένα μικρό διήγημα, που η μόνη αρετή του ήταν ότι δεν περιείχε κανένα ορθογραφικό λάθος. Είμαι ευτυχής, ευτυχέστατος, που το διαδίκτυο δεν είχε διαδοθεί ακόμα. Εύχομαι κι ελπίζω οι συμμαθητές μου που πήραν αντίτυπο να το έχασαν σε κάποια τους μετακόμιση. Όσα αντίτυπα ξανάπεσαν στα χέρια μου, τα έκαψα 😐

  18. Avonidas said

    Νικοκύρη, νομίζω το ιστολόγιο πάσχει από στικτική νεοπλασία… πολλά εισαγωγικά τελευταία, και βγαίνουν και άλλα αντ’ άλλων.

  19. Πέπε said

    @18: Όσοι το ‘χετε παρατηρήσει αυτό, μπαίνετε και σ’ άλλα μπλογκ της wordpress, κι έχετε δει αν συμβαίνει κι εκεί; Εγώ όχι, αλλά νομίζω ότι το ‘χω δει να γίνεται και αλλού (σε φόρουμ; σε μπλογκ του blogspot; δεν είμαι σίγουρος…)

  20. Πέπε said

    Στα λατινικά γράμματα τι γίνεται; Γιά να δουμε…

    That’s right.
    That ‘s right.
    That’ s right.

  21. Πέπε said

    2/3 δατς ρονγκ!!

  22. Παύλος said

    That’s right.
    That’s right.
    That’s right.

  23. Παύλος said

    Όλα εντάξει!

  24. Ριβαλντίνιο said

    @ Εαμοβούλγαρος

    Για τον Λαπαθιώτη μας είπες . Για τον Νέρωνα όμως τον πισωμερακλή τίποτα. 🙂

    @ 17 Avonidas
    «Όσα αντίτυπα ξανάπεσαν στα χέρια μου, τα έκαψα »
    Σκοταδιστή ! 🙂

    Ο καλλιτέχνης αποκηρύττει το έργο του

    7.25-8.40
    17.00-18.00
    20.00-22.20

  25. Avonidas said

    24. «Ο καλλιτέχνης αποκηρύττει το έργο του»

    Ε, αφού ήταν ανέκδοτο!
    (Και με τις δύο έννοιες)

  26. Πέπε said

    @23: Επειδή δεν έχεις κενά. Με κενά τι γίνεται;

    Επ’ ευκαιρία (επ’ευκαιρία), για κάτσε να δοκιμάσω κι εγώ τι γίνεται με κενό και πριν και μετά: «Επ ‘ ευκαιρία»

  27. Πέπε said

    Μπαρμπούτσαλα. Το that’s right είναι σωστό, γιατί στα αγγλικά το γράφουν χωρίς κενά. Στα ελληνικά μόνο κατ’ εξαίρεση έχουμε απόστροφο χωρίς κενά. Όταν π.χ. αποδίδουμε ιδιωματικές προφορές, σκ’λί, π’λί, γ’ρούν’.

  28. Πέπε said

    Επ΄ ευκαιρία
    Να ΄χαμε τι να ΄χαμε
    (τώρα έβαλα οξείες αντί αποστρόφων)

  29. Παύλος said

    @26

    Επ’ ευκαιρία.

  30. Παύλος said

    Έχεις δίκιο. Και με οξεία:
    Επ΄ευκαιρία.

  31. Earion said

    Επ’ ευκαιρία. Απ’ όλα. Μ’ αφήνει αδιάφορο. Τα ’γραψα στο Word πρώτα. Για να δούμε πώς θα βγει;

  32. Γς said

    Silver Alert, στην ΤιΒι τώρα:
    Ονομα, Φωτογραφία του, τι φορούσε και στο τέλος:
    ΄μιλάει συνεχώς για ναυτικά θέματα’

    [Τι θα βάλουν άραγε σε μένα;]

  33. Βλέπω και στο δικό μου μπλογκ ότι όπου υπήρχε απόστροφος διπλασιάστηκε, @#%& τη γουόρντπρες μου. (31 – δεν τα έγραφα πρώτα στο Word αλλά κατευθείαν, αντίθετα με τον Νικοκύρη –πιστεύω– γι’ αυτό στα δικά του ποστ δεν έγινε η ζημιά).

    Κρίμα να γράφουμε γι’ αυτά αντί για τις κ@λοπαιδιές του Καραγάτση –αλλά εγώ τουλάχιστον ό,τι είχα να πω το είχα πει στο παλιό ποστ. (αναρωτιέμαι αν αυτά τα καμώματα τα είχε υπόψη του ο Χωμενίδης όταν γράφει ότι ο Κ. ήταν αντιπαθής επειδή δεν κολάκευε το κοινό).

  34. 33: Μικρό το πρόβλημα, Δύτη -κι ελπίζω να το διορθώσουν στην επόμενη έκδοση.
    Φαντάσου, όμως, νάσαι προγραμματιστής και να σου κάνουν αυτό:

  35. Μαρία said

    Ο βιολογικός λόγος του Μ. Καραγάτση http://www.bookbar.gr/%C2%AB%CE%BF-%CE%B2%CE%B9%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BC-%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%AC%CF%84%CF%83%CE%B7%C2%BB/wines/wines-interviews

  36. Εαμοβούλγαρος said

    Ας βγεί ένας Ρωμιός ογκολόγος να πεί το ίδιο και θα τον φάει η μαρμάγκα: Ο κορυφαίος Ιταλός ογκολόγος και πρώην υπουργός

    http://en.wikipedia.org/wiki/Umberto_Veronesi

    Ουμβέρτος Βερονέζι , 89 ετών, αποκαλύπτει στους αποβλακωμένους από τον ΡωμαιοΚαθολικισμό Ιταλούς ότι Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΠΩΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ!..

    http://www.protothema.gr/world/article/428945/meta-to-aousvits-o-karkinos-einai-i-apodeixi-oti-o-theos-den-uparhei-dilonei-o-proin-upourgos-ugeias-tis-italias/

    Πού είναι ο κ. Blog-oti-nanai, πού είναι ο κ. Theo και οι λοιποί επαγγελματίες χριστιανούληδες να τον αποστομώσουν;

  37. Ριβαλντίνιο said

    Διάσημες φράσεις…….η πλάνη

    «Κατά καιρούς ειπώθηκαν φράσεις οι οποίες έμειναν ανεξίτηλα χαραγμένες στην ιστορία και απετέλεσαν σημείο αναφοράς για τις μετέπειτα γενεές. Όμως για διάφορους λόγους με την πάροδο των ετών ορισμένες εξ’ αυτών παρερμηνεύθηκαν, ή μετεφέρθησαν παραποιημένες, ή ουδέποτε ειπώθηκαν, διότι είτε δεν αποδόθηκαν σωστά (μετάφραση) είτε για λόγους σκοπιμότητας (προπαγάνδα, εξυπηρέτηση συμφερόντων, κ.λ.π).»

    https://chilonas.wordpress.com/2014/11/17/%CE%B4%CE%B9%CE%AC%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CF%82-%CF%86%CF%81%CE%AC%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%B7-%CF%80%CE%BB%CE%AC%CE%BD%CE%B7/

  38. sarant said

    Καλησπέρα, ευχαριστώ για όλα τα σχόλια που έγιναν και να με συμπαθάτε που σήμερα δεν μπόρεσα καθόλου να παρακολουθήσω το ιστολόγιο!

    12: Πολύ αμφιβάλλω αν ο Μακράκης δίδασκε σε κατηχητικό την εποχή που ήταν μικρός ο Λαπαθιώτης -νομίζω δεν βγαίνουν οι χρονολογίες, Αλλά και πάλι, δεν θα αφομοίωσε τα διδάγματα αν σκεφτούμε ότι το 1927 ζήτησε από τον αρχιεπίσκοπο να τον διαγράψει απο τας δέλτους της Ορθόδοξης εκκλησίας.

  39. Pedis said

    «Αλλά, στα τελευταία, θα μου πείτε, τι βγαίνει απ’ αυτή την ιστορία; Θα σας το πω κι αυτό αμέσως: Βγαίνει πως ο φίλος Καραγάτσης, μην έχοντας πρόχειρη άλλην αφορμή, βρήκε τον τρόπο, γι’ άλλη μια φορά, να ικανοποιήσει αξιόλογα το, ας το πω χαριτωμένο, «βίτσιο» του της φιλάρεσκης περιαυτολογίας, θυσιάζοντας σ’ αυτό, δίχως ίχνος τύψεως, και το γιο τού φίλου τού πατέρα του, -κι ακόμα και τον ίδιο τον πατέρα του, που μας τον παρασταίνει αφελέστατο και με πρωτόγονη, σχεδόν, απλοϊκότητα, ενώ τον ξέραμε, ως τώρα, σοβαρά και πολιτισμένα μορφωμένο… Χαλάλι του! Σήμερα, άλλωστε, τέτοιο είναι και της εποχής το δόγμα: Ο σκοπός ν’ αγιάζει τα μέσα! Κι εγώ, τώρα, για να τον ευχαριστήσω, υπερακοντίζω τους σκοπούς του…

    Μόνο, ακόμα, που θα παρατηρήσω πως, αν ο γιος τού φίλου τού πατέρα του είναι ο… ανήθικος υπεύθυνος για το πάρσιμο αυτού του ψευδωνύμου του, -δεν είναι όμως, και καθόλου, υποθέτω, για τη φρικώδη ακαλαισθησία της ευρέσεως αυτού του ψευδωνύμου! Γι’ αυτήν είναι υπεύθυνος ο ίδιος, – ο ίδιος που το βρήκε, και που το ’χει…»

    Τον λούζει, τον ξεπλένει για να ξεχέσει κανονικά. Και με στυλ.

    # 12 – Υπάρχει μεγάλο πρόβλημα. Δεν αναφέρομαι στο Λαπαθιώτη.

  40. Pedis said

    Διόρθωση: Τον λούζει, τον ξεπλένει για να τον ξεχέσει κανονικά. Και με στυλ.

  41. skolotourou said

    Ψηφίζω Λαπαθιώτη μετά από όσα διάβασα. Ηταν πολύ πιο αξιοπρεπής στην απάντησή του. Και ίσως μετά να κάθισε να έγραψε το πρώτο τετράστιχο:

    Λυπήσου με, Θε μου, στο δρόμο που πήρα,
    χωρίς, ως το τέλος, να ξέρω το πώς,
    –χωρίς να’ χω μάθει, με μια τέτοια μοίρα,
    ποιο κρίμα με δένει, και ποιος ο σκοπός!

    ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/anthology/179#ixzz3Jw4PthVQ

  42. Γς said

    Η Γκουγκλ σήμερα τον έχει στο λογότυπο της.
    150 χρόνια από τη γέννηση του.

    Και θυμήθηκα την παρέα μου στη Σπύρου Πάτση:

    http://caktos.blogspot.gr/2013/02/toulouse-lautrec.html

  43. Παρών, απών λόγω απουσίας εξ Αθηνών

  44. cronopiusa said

    El colapso de Anand

  45. sarant said

    39: Ε ναι, κυρίως με στιλ!

  46. spiral architect said

    Παρών κι εγώ λόγω απουσίας μου. Διάβασα χθες βράδυ την ανάρτηση και συμφωνώ με την αξιοπρεπή και ανθρώπινη στάση που Λαπαθιώτη.
    (όπως είπε και η Σοφία παραπάνω)

  47. cronopiusa said

    … Είχα κι ένα πιάνο, ξεκούρντιστο, παλιό, και γρατσουνούσα τις Μπαλάντες του Chopin…

    T᾿ ἁπλὸ παιδὶ ποὺ ἐγὼ ἀγαπῶ…

    Τ᾿ ἁπλὸ παιδί, ποὺ ἐγὼ ἀγαπῶ, δὲν ἔζησε στὰ πλούτη,
    δὲν ἔχει τρόπους νὰ φερθεῖ καὶ μήτε νὰ ντυθεῖ,
    -μά ῾ναι τὸ πιὸ καλὸ παιδί, ποὺ μὲς στὴν πλάση τούτη
    μπορεῖ ν᾿ ἀπαντηθεῖ!

    Δὲν ξέρει γράμματα πολλά, δὲν κάνει γιὰ σαλόνι,
    τὰ ροῦχα του εἶναι τῆς δουλειᾶς, τριμμένα καὶ παλιά,
    -μὰ τὸ μεγάλωσε τὸ φῶς, αὐτὸ ποὺ μεγαλώνει
    τὰ ξένοιαστα πουλιά…

    Κι ἄλλοτε μοῦ ῾τυχε ξανά, -στὸ διάβα κάποιου δρόμου,
    νὰ περπατήσω συντροφιὰ μὲ διάφορα παιδιά,
    -μ᾿ αὐτό, σεμνὸ καὶ ταπεινό, βαδίζει στὸ πλευρό μου,
    σὰ μιὰ μικρὴ καρδιά…

    Κι ὅταν τῶν ἄλλων τῶν παιδιῶν τὰ λοῦσα βλέπει πλάι
    κι αὐτὸ δὲν ἔχει πιὸ καλὸ κοστούμι νὰ ντυθεῖ,
    τότε γυρίζει τὴ ματιά -καὶ μοῦ χαμογελάει,
    νὰ παρηγορηθεῖ… ]

  48. sarant said

    Καλημέρα και από εδώ.

    Κάποτε θα βάλουμε το ποίημα αυτό του Λαπαθιώτη στις διάφορες μορφές που πήρε όσο το δούλευε -σώζεται στο αρχείο του.

  49. Ἁρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Αὐτὸ ποὺ ἐγὼ βλέπω ἀπὸ αὐτὲς τὶς ἐπιστολές, εἶναι ὅτι ὁ Καραγάτσης στὴν οὐσία τρολάρει. Ὁ Ροδόπουλος χρησιμοποιεῖ τὸ «Καραγάτσης» μᾶλλον σὰν χαρακτήρα κι ὄχι ὡς ψευδώνυμο, ὁπότε ὡς Καραγάτσης ἀπελευθερώνεται κι αὐτὸ τοῦ ἐπιτρέπει νὰ λέη ὅ,τι θέλει πρὸς ὅποιον θέλει, ἀκόμη καὶ γιὰ τὸν πατέρα του. Στὴν οὐσία δὲ μιλάει ὁ Ροδόπουλος, ἀλλὰ ὁ χαρακτήρας ποὺ ἔχει πλάσει, κάτι σὰ Λιάνα Κανέλλη τῆς ἐποχῆς. Ὁ Λαπαθιώτης ἔχει δίκιο ὅταν λέη ὅτι τὸ κάνει γιὰ νὰ τραβήξη τὴν προσοχή ἀλλὰ δὲν ἔχει καταλάβει τὴ διάσταση τοῦ ὅλου πράγματος. Στὴν οὐσία παίζει τὸ παιχνίδι του, ἀφοῦ θίγεται καὶ ἀπαντάει. Φαίνεται ὅτι τὸ τρολάρισμα ἦταν ἀγαπημένο παιχνίδι τοῦ Καραγάτση. Εὐτυχῶς ποὺ δὲν πρόλαβε τὸ ἴντερνετ.

  50. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Υπάρχουν πολλοί που λένε ότι ο Καραγάτσης ήταν ένα τέρας – (κάποια απ’) τα μυθιστορήματα, όμως, που άφησε είναι θαυμάσια από την άποψη της πλοκής και της αφηγηματικής τεχνικής.
    Σ’ έναν κόσμο που, θέλω να πιστεύω, τείνει στην αδιαφορία περί «οπισθογεμίσεων» κι «εμπροστογεμίσεων», όπως αναφέρθηκαν παραπάνω, σε κάποια περίπτωση μάλιστα με αρκετή χυδαιότητα, μένοντας στην ουσία των πραγμάτων και στην ειλικρινή αναγνωστική απόλαυση, δεν ξέρω αν βοηθά η εντρύφηση στην προσωπική / ερωτική / όπως θέλετε πείτε τη, ζωή των δημιουργών αλλά, αντιθέτως, μπορεί στο τέλος και να θολώσει το τελικό αποτέλεσμα, που είναι το κέρδος του αναγνώστη.
    Ούτε η ομοφυλοφιλία του Λαπαθιώτη έχει καμία σημασία δίπλα στην ευαισθησία πλείστων όσων ποιημάτων και κειμένων του εν γένει.
    Είναι λυπηρό αλλά ακόμα οι αλεπούδες όσα δεν φτάνουνε τα κάνουν κρεμαστάρια.

  51. Ἁρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Μιὰ καὶ μιλᾶμε γιὰ τὸν Καραγάτση, δεῖτε μιὰ πλάκα ποὺ ἔκανα ὅταν ἤμουν στὴν Ἰταλία σὲ ἕνα περιοδικό. Παραβλέψτε τὸ «Μιχάλης Καραγάτσης», κάπου τὸ εἶχα διαβάσει ἔτσι καὶ μοῦ εἶχε ἐντυπωθεῖ
    http://anekdota.duckdns.org/2002/1091.html

  52. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #51
    Αρχαίο τρόλ ε; 🙂

  53. 48. Τώρα πια, με τον ηλεκτρονικό υπολογιστή, οι διάφορες μορφές κειμένων των σύγχρονων δημιουργών είνα ανύπαρκτες.

  54. sarant said

    51: Πολύ καλό, δεν το θυμόμουν από τότε που το είχες πρωτοδημοσιεύσει!

  55. sarant said

    53: Εκτός αν κρατάνε τις παλιότερες σε αρχείο με άλλο όνομα -biblio1, biblio2 κτλ. Εγώ το κάνω αυτό στα βιβλία μου όσο τα ετοιμάζω. Όχι ότι έχω ποτέ ανατρέξει σε παλιότερες βερσιόν.

  56. Ἁρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    54. Ὅταν τὸ δημοσίευσα καὶ σὲ μιὰ ἰταλικὴ ὁμάδα συζήτησης, φαίνεται ὅτι κάποιος τῆς τὸ σφύριξε. Στὸ ἑπόμενο τεῦχος δημοσίευσε δύο ἐπιστολὲς ποὺ δὲν τὶς πίστευε, πάντως ὄχι δικές μου. Ἔγραψε μάλιστα «εἶμαι ἰδιαίτερα ὑποψιασμένη γιατὶ ἔλαβα ἕνα μήνυμα ποὺ λέει ὅτι πολλὲς ἀπὸ τὶς ἐπιστολὲς εἶναι ἐπινοημένες καὶ τὶς γράφει ἕνας γραφομανὴς (grafomane)». Εἶχα ρίξει ἀπίστευτο γέλιο

  57. vequinox said

    Reblogged στις Manolis.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: