Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Το σελέμι και η χιώνα (συνεργασία Μ. Μαρκάκη)

Posted by sarant στο 24 Νοέμβριος, 2014


Την περασμένη βδομάδα είχαμε ένα άρθρο με κρητικές λέξεις τουρκικής προέλευσης και συνεχίζουμε κρητικά στο σημερινό μας άρθρο, που μου το έστειλε ο Μανώλης Μαρκάκης (παίρνοντας αφορμή από παλιότερο άρθρο του ιστολογίου για το κούρεμα), και παρουσιάζει ένα επεισόδιο από την ιστορία της Κρητικής Πολιτείας, από κείμενο του 1895 που έχει και τα αντισημιτικά στερεότυπα της εποχής εκείνης. Στο τέλος θα λεξιλογήσω.

Κόκκινα δάνεια, κούρεμα, διαγραφή χρέους, ιδιωτικού ή δημόσιου. Αν είναι δυνατόν ! Γίνονται τέτοια πράγματα; (…)

Κι όμως, όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, όχι μόνο έχουν ξαναγίνει τέτοια πράγματα, αλλά και ένα από τα πρώτα εφαρμοσμένα παραδείγματα έγινε εδώ στον τόπο μας, στην Κρήτη.

Στις απαρχές της Κρητικής Πολιτείας, της γνωστής περιόδου της Αυτονομίας υπό την επικυριαρχία του Σουλτάνου, από τα πρώτα νομοθετήματα και μάλιστα με εισήγηση-σύνταξη του Ελ.Βενιζέλου (Εθνάρχη ή προδότη, διαλέξτε…) είναι αυτά «κατά των αισχροκερδών» (υπ΄ αριθμόν 153) και «κατά των κακόπιστων οφειλετών» (υπ’ αριθμόν 154).

Μεταφέρω μια σχετική ιστορία :

Τα χρέη, τα οποία βαρύνουσι και καταθλίβουσι τα ελαιοφόρα χωρία, τα μη παράγοντα επαρκή σιτηρά, δεν παρατηρούνται εις τα χωρία του λεκανοπεδίου Χανδρά. Αν εις αυτά δεν υπάρχωσι οι μεγάλοι των ελαιοφόρων χωρίων κεφαλαιούχοι, οίτινες εφαρμόζοντες και τα περίφημα σελέμια, την απαισιοτέραν ταύτην του εμπορίου μορφήν, υπερπλουτούσι, δεν υπάρχουσιν όμως ουδέ οι των χωρίων πάμπτωχοι, των οποίων και αυτή η πενιχρά καλύβη ανήκει εις τον σελεμιτζήν ελαιοέμπορον.

Σελέμι είναι λέξις τουρκική σημαίνουσα προπώλησις. Εις τι συνίσταται η επαίσχυντος αυτή του εμπορίου μέθοδος καταφαίνεται εκ του επομένου παραδείγματος. Αγοράζων τις επί πιστώσει κριθήν, από την έξωθεν εισαγομένην (η του τόπου παραγωγή δεν επαρκεί εις την κατανάλωσιν), ή άλλα εμπορεύματα αξίας γροσίων 200 (επί παραδείγματι), αναλαμβάνει δια σενετίου (γραμματίου) την υποχρεώσιν να παραδώση «όταν βγή το λάδι» οκάδας 80 εξ αυτού (υπολογίζεται εις το ήμισυ της συνήθους τιμής των 5 γροσίων).

Αν δε εξ αφορίας των ελαιών ή εξ άλλου λόγου δεν παραδωθή το έλαιον, υποχρεούται υπό του υπογραφέντος γραμματίου του να πληρώση αυτό προς την ακεραίαν την τρέχουσαν τιμήν ήτοι προς γρ.5 εκάστην οκάν, καταβαλλών εν όλο 400 γρόσια, το διπλάσιον δηλ. της αξίας του αγορασθέντος εμπορεύματος. Αν δε μηδέ το χρηματικόν τούτο ποσόν κατεβάλη, αναγκάζεται «ν΄αλλάξη σενέτι» και να «κόψη λάδι» πάλιν προς 2 ½ λογιζόμενον, οκάδας 160, υπό τον όρον πάντοτε να πληρώνη αυτό προς γρ.5, αν δεν το παραδώση, καταβαλών εν όλω γρ. 800, ή «ν΄αλλάξη σενέτι» πάλιν και να «κόψη λάδι».

Τοιουτοτρόπως το κριθάρι γίνεται λάδι, το λάδι γίνεται γρόσια, τα γρόσια πάλιν λάδι και ούτω καθ’εξής, με αποτέλεσμα να διπλασιάζεται εκάστοτε η οφειλή. Το ως άνω αρχικόν ποσόν των 200 γροσίων θα δύναται ούτω να ανέλθη εντός πενταετίας εις γρόσια 3200, αποδίδον τόκον 320% ετησίως. Αλλ’ εάν καταλήξη και εις τα Δικαστήρια, οπότε και θα τοκίζεται δια των τόκων και των δικαστικών εξόδων, με τελικόν αποτέλεσμα να πωληθή ολόκληρος η γεωργική περιουσία δια την μικράν αρχικήν οφειλών των 200 γροσίων.

Τοιούτοι εκ σελεμίων οφειλέται –ας τους θεωρήσουμεν και ολίγον ή πολύ αμελείς ή και κακοπίστους εις τας υποχρεώσεις των- έμειναν πολλοί εις τον δρόμον, άλλοι ηναγκάσθησαν να δουλεύωσιν εις τον δανειστήν των μη μόνον ψήφον, αλλά και εαυτούς δια πάσαν δουλείαν παρέχοντες, ίνα μη εξωσθώσιν εκ της περιουσίας των, δουλοπάροικοι εν αυτή εγκαθιστάμενοι, αυτοί και οι απόγονοι των. Εγγεγραφέντες άπαξ εις τα τεφτέρια του Σελεμιτζή δεν κατορθώνουν πλέον να ελευθερωθώσιν. Όσα εκάστοτε δια προϊόντων ή δι’ εργασιών των καταβάλλουν απορροφώνται υπό των τόκων της μεγάλης οφειλής των.

Και δεν ήταν υλική μόνον των οφειλετών η καταστροφή, αλλά και ηθική. Είναι εξαχρίωσις κοινωνική. Εναντι τέτοιου είδους απαιτήσεων ευρισκόμενοι μηχανώνται τα πάντα με την σειράν των, εφ΄όσον δύνανται, δια να αποφύγωσι την οφειλήν των, δόλιοι και κακόπιστοι αποβαίνοντες. Τούτο δε ού μόνον δια τα άδικα των σελεμίων, αλλά και τα δίκαια χρέη αυτών. Εντεύθεν δημιουργήθηκε κατάστασις η οποία πλήττει σοβαρώς και αυτούς τους αξιόπιστους οφειλέτας και τους φιλοδίκαιους πιστωτάς.

Πόσον δε δια τοιούτου εμπορικού τρόπου, του των σελεμίων, άνθρωποι, κεφάλαια μεν ελάχιστα, δεξιότητα όμως ικανήν περί την χρήση των σελεμίων και σκληρότητα τινά διαθέτοντες, ανηψώθησαν εις υψηλόν οικονομικό και κοινωνικόν επίπεδον, δεικνύει το επόμενον παράδειγμα.

Ότε κατά το 1879 έγινα υπό ειδικής επί των χρεών Επιτροπής (Commission) εξελέγξεις και περικοπαί των δι’ αισχροκερδείας προκυψάντων χρεών, απεκόπησαν από μόνων των σενετίων του Φουνταλίδου, του οποίου η εμπορική τότε περιφέρεια δεν εξήρχετο πολύ των ορίων του μικρού Δήμου Ρουκάκας, τριακόσιαι όλαι χιλιάδες γροσίων, χωρίς και ούτω να κλονιστεί σοβαρώς η οικονομική του κατάστασις.

Αλλ’ είναι δίκαιον να ομολογηθή ότι η περί τον Φουνταλίδην μεγάλη ομάς, η εις πάντας τους Δήμους της Επαρχίας εξηπλωμένη προς σκοπούς εμπορικούς και πολιτικούς ή κομματικούς, δεν είναι η μόνη χρησιμοποιήσασα ευρύτατα τα σελέμια. Την εμιμήθησαν και άλλοι, εξ εκείνων μάλιστα οι οποίοι πρότερον κατηγόρουν αυτήν. Όταν δ’ εκείνη, δεν έκρινεν πλέον άξιον εαυτής να μετέρχεται τοιαύτα εμπορικά μέσα, τα συνέχισαν ούτοι με τρόπον αυστηρότερον, επιδιώκοντες να πλουτίσωσιν και αυτοί ευκόλως και ταχέως.

Ούτως η Επαρχία επληρώθη Σελεμτζήδων, μικρών και μεγάλων, και υφίσταται μάστιγαν δεινήν. Η Τουρκική Δικαιοσύνη επέτρεπε τα σελέμια, κατ ‘ αντίθεσιν προς την προκάτοχον Ενετικήν, η οποία και αυτούς τους εκ των Εβραίων με σχετικώς ελαφρότερον τρόπον αισχροκερδούντες σκληρότατα εδίωκεν.

Εντεύθεν και το δημώδες : “Ν’ αγιάσ’ η χέρα που γραφε να ρθει η Κουμισσιόνα, γιατί πολλούς ορφάνεψε του Φουνταλίδ’ η Χιώνα” (“Μύσων”, τομ.ΣΤ΄,σελ 37).

Η Κρητική Πολιτεία ευθύς εκ των πρώτων της εγκαταστάσεως αυτής έτους, έσπευσε εν πρώτοις μεν να ενισχύση σημαντικώς την υφιστάμενην Γεωργικήν Τράπεζαν (Κοινωφελές Ταμείον) καταθέτουσα εις αυτήν δύο εκατομμύρια χρυσών δραχμών εκ της υπό των τεσσάρων Προστατίδων Δυνάμεων προκαταβολής των τεσσάρων εκατομμυρίων, και ιδίαν Κρητικήν Τράπεζαν να ιδρύση, προς διευκόλυνσιν των τε γεωργών και των εμπόρων, των οφειλετών και των πιστωτών, έπειτα δε και αυστηρόν να ψηφίση νόμον (τον υπ’ αριθμόν 153) κατά των αισχροκερδών, ως και έτερον (υπ’ αριθ.154) κατά των κακόπιστων οφειλετών.

Ο των νόμων τούτων συντάκτης (Ελευθ.Βενιζέλος) είχεν υπ’όψιν τον εν Αυστρία κατά των αισχροκερδούντων ισχύοντα νόμον, διό και κατηγορήθη υπό του Σκαλτσούνη, λέγοντος ότι δεν υπήρχον εν Κρήτη οι της Αυστρίας Εβραίοι τοκογλύφαι. Αλλ’ ο Σκαλτσούνης φαίνεται ότι ηγνόει τους εν Κρήτη Σελεμτζήδες, τους παντός Εβραίου τοκογλύφου επικινδυνοτέρους.

Δια των ειρημένων δύο νόμων κατεπολεμήθησαν αμφότερα τα μεγάλα του εμπορίου κακά, το σελέμι, η απαισιωτέρα αύτη της εμπορικής απληστίας επινόησις, και η των οφειλέτών κακοπιστία και στρεψοδικία, απεδόθη δε εις το εμπόριον ηθική τις μορφή.

(απόσπασμα από το ¨”Οδοιπορικαί Αναμνήσεις” του Ν.Ι.Παπαδάκη ¨Από Λιμένος Σητείας εις Μονήν Καψάν 1895” έκδοση 1998 του Ο.Α.Σητείας με την επιμέλεια του Ν.Π.Παπαδάκη)

Άγιος Νικόλαος 22/10/2014

Μανόλης Σ.Μαρκάκης

Και μερικά δικά μου λεξιλογικά σχόλια.

* σενέτι είναι τίτλος ιδιοκτησίας, γραμμάτιο (τκ. senet)

* χιώνα είναι η αποθήκη. Αγνώστου ετύμου, αλλά πάντως δεν πρέπει να έχει σχέση με το χιόνι. Ο Πιτυκάκης το γράψει με ω επειδή πιθανολογεί ετυμολογία από το χώνος, του χαίνω. Στα Χανιά, λέει, οι αποθήκες του Τελωνείου λέγονταν Χιώνες.

* κουμισιόνα είναι βέβαια η επιτροπή. Αλλού τη βρίσκω «κομισιόνα». Ο λαϊκός κόσμος προσάρμοζε τα δάνεια στο τυπικό των ελληνικών λέξεων -εμείς τώρα λέμε σε ανεπίσημο στιλ «η Κομισιόν» για την Επιτροπή των Βρυξελλών αλλά κανεις δεν διανοείται να πει «κομισιόνα».

* Το σελέμι ξενίζει τον σημερινό αναγνώστη. Σελέμι, κατά την εξήγηση του Παπαδάκη είναι η προπώληση, κατά τον Ρεντχάουζ selem είναι η προπληρωμή για εμπόρευμα, money paid in advance for a commodity.

Ωστόσο, στην ελληνική γλώσσα ο σελέμης είναι αυτός που ζει παρασιτικά, ο ακαμάτης, ο αχαΐρευτος -ενώ η λέξη πρέπει να έχει πάρει και τη σημασία του απατεώνα, του κλεφταράκου. Σελεμιάζω, αν δεν κάνω λάθος, δεν είναι μόνο «ζω παρασιτικά» αλλά και «οικειοποιούμαι κάτι με τέχνη, σουφρώνω».

Η αλλαγή της σημασίας φαίνεται να έγινε στην ελληνική γλώσσα, δεν βρίσκω να συνέβη στα τουρκικά. Και αν στην Κρήτη του 19ου αιώνα σελεμτζήδες ήταν οι τοκογλύφοι, στα κρητικά λεξικά που παραθέτει ο Β. Ορφανός στο βιβλίο του για τις κρητικές λέξεις τουρκικής προέλευσης η σημασία του σελέμη είναι παντού «παράσιτος».

Λέτε να απόκτησε τη σημασία «παράσιτος» ο σελέμης, επειδή αυτοί που πλούτισαν από το σελέμι (την προπώληση) και απομυζούσαν τον ελαιοπαραγωγό αγρότη και θησαύριζαν στις αδηφάγες χιώνες τους θεωρήθηκαν παράσιτα;

 

Advertisements

129 Σχόλια to “Το σελέμι και η χιώνα (συνεργασία Μ. Μαρκάκη)”

  1. Σήμερα έτυχα εγώ… αδιάβαστος εννοείται

  2. Πάνος με πεζά said

    «Την κάνει ο σελέμης» = τράκα, ορισμός σε παλιά σταυρόλεξα. Τώρα, ας διαβάσω κι εγώ. 🙂

  3. atheofobos said

  4. Επανήλθα διαβασμένος

    Λέτε να απόκτησε τη σημασία «παράσιτος» ο σελέμης, επειδή αυτοί που πλούτισαν από το σελέμι (την προπώληση) και απομυζούσαν τον ελαιοπαραγωγό αγρότη και θησαύριζαν στις αδηφάγες χιώνες τους θεωρήθηκαν παράσιτα;

    Έπαψαν να δουλεύουν και ζούσαν πουλώντας ‘αέρα’. πασάσιτα δεν ήσαν. Και ξέχασες και την ‘δείνωση’ των δανείων. Όλα τα δάνεια φαίνεται υφίστανται δείνωση.

    Το σελέμι ξενίζει τον σημερινό αναγνώστη. Σελέμι, κατά την εξήγηση του Παπαδάκη είναι η προπώληση, κατά τον Ρεντχάουζ selem είναι η προπληρωμή για εμπόρευμα, money paid in advance for a commodity.
    Αν το προσέξεις, είναι το ίδιο. Είναι το λεγόμενο ‘αγοράζω το λάδι στο δέντρο’ δηλαδή πληρώνω τον παραγωγό πριν μου παραδώσει το εμπόρευμα, με την εγγύηση ότι έχει τη δυνατότητα να το ΠΑΡΑΓΑΓΕΙ. Με αυτόν τον τρόπο εξασφαλιζόταν έναντι ανταγωνιστών.

    Κάτι ανάλογο γινόταν και με τους κατασκευαστές πρι κρίσης. Πολούσαν τα σπίτια από τα σχέδια, και δεδομένου ότι το κόστος της ανέγερσης δεν ξεπερνούσε το 85% της αντικειμενικής αξίας (συχνά το μισό της πραγματικής), δε βάζανε ούτε λεπτό από την τσέπη τους. Είχαν βέναια όλη τη φροντίδα της ανέγερσης.

    Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί το κράτος επέτρεπε αυτή την επίσημη φοροδιαφυγή.

  5. @98 Λάμπρος (Λέξεις τουρκ. πρ. στην κρητική… 20/11)
    [Λεώνικε μάλλον σε πονάει που διαπιστώνεις οτι μεγαλώνεις (χαμόγελο) και δεν μιλάς την «ίδια» γλώσσα με την νέα γενιά, γιατι οι λέξεις απο την στιγμή που καταγράφηκαν δεν χάνονται, απλώς μπαίνουν στο περιθώριο μιά και δεν εξυπηρετούν σε κάτι, κι αυτός ο συνειρμός είναι κάπως οδυνηρός.]

    Λάμπρο μου, κι αυτό παίζει.

  6. Αεροσόλ (Λέξεις τουρκ. πρ. στην κρητική… 20/11)
    Παραθέτω πάλι την απάντησή μου μήπως σου διέφυγε επειδή έγραψα πολύ αργά.

    @49 Αεροσόλ, δεν μίλησα για ‘λεξιπενία’ από γκρίνια. Απλώς υπάρχει ένα υπόγειο νήμα με τον Σερ Σαρ και παραπέμπει στη συζήτησή του που είδαμε μαγνητοσκοπημένη προ ημερών, όπου μιλούσε για κάποιον φίλο του που κατηγορεί άλλους για λεξιπενία (σεισίχθονο) και όχι τον εαυτό του (ρέπιο). Κι εγώ έκανα πλάκα μιλώντας δήθεν για ‘ένα φίλο μου’ ενώ ήμουν ο ίδιος. Η αλήθεια είναι ότι με πονάει όταν διαπιστώνω ότι οι άνθρωποι αφήνουν τις λέξεις να χάνονται. Και ακόμα περισσότερο όταν ‘χαλάνε’ και οι μηχανισμοί αποκατάστασης.
    Παραδέχομαι ότι έχεις δίκιο σ’ αυτό που γράφεις: «Λεώνικε ο κόσμος δεν κατοικεί μέσα στο μυαλό μας και δεν οφείλει να συμβαδίζει με τις ιδιαίτερες γνώσεις ή τις εμμονές μας.» Και σ’ ευχαριστώ που αρνήθηκες να με πεις γεροξεκούτη… ε, ρε, δεν είμαι! Γς είμαι;
    Μου βρήκε και ο Σερ Σαρ άλλο σφάλμα αργότερα… κι έτσι σήμερα με κάνατε “του αλατιού’.
    Πάντως, όσο εξεζητημένος και αν είμαι γλωσσικά, επειδή έχω πάθος με τη γλώσσα, νομίζω ότι θέλει και η γλώσσα τη στοργή που νιώθουμε για τη γυναίκα μας. Τώρα αν αυτή η στοργή επεκτείνεται και σε λέξεις… Η αλήθεια όλων αυτών είναι ότι δεν θ” αλλάξω. Μόνο για λεξιπενία δε θα ξαναμιλήσω. έτσι κι αλλιώς ήταν κάτι που δεν με απασχολούσε ιδιαίτερα.

  7. Πολούσαν = πουλούσαν, όχι ‘πωλούσαν’.

  8. Κουνελόγατος said

    Καλημέρα.
    Στην πινέζα -σχεδόν- του Λασιθίου, υπάρχει παραλία Χιώνα. Θα ρωτήσω ντόπιους και αν βγάλω άκρη, θα επανέλθω το απόγευμα.

  9. cronopiusa said

    Καλή σας μέρα και καλή βδομάδα

    για τους Σελεμτζήδες, τους παντός Εβραίου τοκογλύφου επικινδυνοτέρους

  10. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    4: Ναι, το ίδιο είναι προπληρωμή και προπώληση -αλλάζει μόνο η οπτική γωνία. Έπρεπε να το διευκρινίσω.

    2: Ναι, ο σελέμης σε μας κάνει τράκες -ή έκανε, γιατί τώρα πιο πολύ λέμε ‘τρακαδόρος’

  11. spiral architect said

    Καλημέρα και καλή βδομάδα.:)
    Το σελέμι αποκαλείται πλέον hedging (αντιστάθμιση κινδύνου) και ο σελεμιτζής hedger. Είναι δυνατόν εν έτει 2014 να είσαι σε σοβαρό επενδυτικό meeting και να αποκαλέσεις π.χ. τον George Soros σελεμιτζή; 🙄

  12. Γς said

    >η λέξη πρέπει να έχει πάρει και τη σημασία του απατεώνα, του κλεφταράκου

    Σελέμης.
    Κι ήταν η λέξη που δεν ήξερα, αλλά την έλεγε ένας γαλλόφωνος φρερ. Ισως για να μας δείξει ότι κατέχει κι από μάγκικες εκφράσεις.

    -Που πας, σελέμη;

    Δεν μπορεί να είχε τη σημασία του έμπορου και της προπληρωμής [πριν πενήντα τόσα χρόνια]

  13. cronopiusa said

    Θάνατος στη θάλασσα (ντοκυμαντερ του γκάρντιαν με ελλ. υπότιτλους)

  14. spiral architect said

    Σύγχρονος Έλλην σελεμιτζής:

    γιατί το άλλο νήμα παραφορτώθηκε. 🙄

  15. marulaki said

    Δεν διάβασα ακόμη το άρθρο, αλλά τσιμπήστε ένα ‘απόλλυται’ για τη σαββατιάτικη πιατέλα.
    http://www.taxheaven.gr/laws/circular/view/id/19911

  16. cronopiusa said

    14
    κι’ άλλος

  17. marulaki said

    #11 Σελέμι αλλιώς forward purchase of goods! Παράγωγο χρηματοοικονομικό προϊόν που χρησιμοποιείται πολύ στα commodities (στάρι, χυμό πορτοκαλιού σε παγοκολώνες κλπ).

    Φράγμα του Αποσελέμη στο Νομό Ηρακλείου και αν ξεδιψάσουμε, γράψτε μου. Λένε ότι δεν επαρκεί να υδροδοτήσει το Ηράκλειο αν και όταν γεμίσει.

    Χιώνα ήξερα την χαρουπαποθήκη πιο συγκεκριμένα, στην Ελούντα έχουμε παραλία με το όνομα Χιώνα, (έχει όντως μια πανέμορφη στην παραλία επάνω), αλλά και τη Χιώνα στο Παλαίκαστρο της Σητείας, επίσης υπέροχο ησυχαστήριο για το καλοκαίρι.

    Και καλημέρα!

  18. Νέο Kid Στο Block said

    Kάποτε επεχείρησα να κατανοήσω τα τραπεζικά μαθηματικά στην πράξη. Θα θυμάστε ίσως ότι κάποια περίοδο οι τράπεζες διαγωνίζονταν να προσελκύσουν τον καταθέτη υποσχόμενες αποδόσεις χωρίς όρια και προσπαθούσαν να υπερθεματίσουν η μια σε σχέση με την άλλη. Τα ονομαστικά επιτόκια καταθέσεων που προσέφεραν ήταν ουσιαστικά ίδια, στα επίπεδα του 5-6%, αλλά μια τράπεζα έδινε ανατοκισμό ανά 6-μηνο, άλλη ανά 3-μηνο, άλλη ανά μήνα κ.ο.κ. Σκέφτηκα λοιπόν αν μπορούσε να υπάρχει κάποιο όριο σε αυτές τις πολυδιαφημιζόμενες ‘σούπερ παροχές’ προς τον καταθέτη και αποφάσισα να αναζητήσω τη μέγιστη δυνατή πραγματική ετήσια απόδοση μιας κατάθεσης ονομαστικού επιτοκίου ε στην περίπτωση διηνεκούς στιγμιαίου ανατοκισμού. Όπως αντιλαμβάνεστε εκεί συνάντησα το όριο της παράστασης (1+1/n)^{ν} , όταν το n τείνει στο άπειρο, που δεν είναι άλλο από τον αριθμό e = 2,718.., δηλαδή τη βάση των φυσικών(ή νεπέριων) λογαρίθμων, γεγονός που θεώρησα καταπληκτικό και αρκούντως αποδεικτικό της επιστημοσύνης της τραπεζικής και της χρηματοοικονομίας…
    Μπορείτε τώρα να φανταστείτε τη θλίψη μου, όταν στη συνέχεια θέλησα να βρω ποια θα ήταν αυτή η σούπερ απόδοση μιας κατάθεσης ονομαστικού επιτοκίου π.χ. ε = 5% = 0,05 που υποβάλλεται σε διηνεκή στιγμιαίο ανατοκισμό. Βρήκα λοιπόν ότι η πραγματική ετήσια απόδοση, όπως προκύπτει από τη σχέση e^ε-1, είναι κάτι λιγότερο από 5,13%. Ιδού οι πραγματικές αποδόσεις χωρίς όρια !

    Βέβαια τότε, δεν θα μπορούσαν ποτέ να φανταστώ την μελοντική ΕΝ ΨΥΧΡΩ και ΣΤΥΓΝΗ ΛΗΣΤΟΣΥΜΜΟΡΙΑ που θα έκλεβε τα λεφτά του κόσμου με το ΕΤΣΙ ΘΕΛΩ! (και μάλιστα υπό τις ενθουσιώδεις άγριες ιαχές των «Δυτικών» (κυρίως Γερμανών και μάλιστα ευφυών κατ’όνομα και τύπον) που είδαν «κάθαρση»… Τώρα με τον Άκερμαν (τον Ακερμαν ρε παιδιά!!) στο κεφάλι ,όλα τα πλυντήρια θα είναι με αποσταγμένο νερό και απορυπαντικό φιλικό στο περιβάλλον…)

  19. Νέο Kid Στο Block said

    Εκεί που λέει «Formula does not parse» στο 18. να μπει: (1+1/n)^n

  20. spiral architect said

    Γεια σου Κίντο με τα λατεξάκια σου. 😉
    (τραπεζικά μαθηματικά, σχήμα οξύμωρον)

  21. sarant said

    17; Τον Αποσελέμη σκέφτηκα κι εγώ και απορώ από πού βγήκε το τοπωνύμιο.

  22. cronopiusa said

    έχει κι εταιρείες Σελεμτζήδων

  23. Mindkaiser said

    Και στις μέρες μας, στα Ισλαμικά παράγωγα υπάρχει το «Salam», όπου ο πωλητής αναλαμβάνει να προμηθεύσει συγκεκριμένα εμπορεύματα στον αγοραστή σε μελλοντική ημερομηνία, με αντάλλαγμα άμεση εξόφληση σε προθεσμιακή τιμή.

    Υπάρχουν ακόμα και τα «Istisna’as», τα οποία λειτουργούν παρόμοια, απλά αφορούν στοιχεία ενεργητικού τα οποία δεν έχουν ακόμα κατασκευαστεί.

  24. Γς said

    18:
    Το είδαμε κι αυτό εν Ελλάδι:

    Την κεφαλαιοποίηση των τόκων των τραπεζικών δανείων και άλλα κόλπα, που επέβαλαν με το έτσι θέλω οι τράπεζες, που τα εκτίναξε στα ύψη καταστρέφοντας επιχειρήσεις και ιδιώτες, μιας που ήταν αδύνατο πλέον να εξοφληθούν.

    Πόσοι αλήθεια θυμούνται αυτό το έγκλημα.

  25. Βασίλης Ορφανός said

    Ο Πάγκαλος (Β΄ έκδοση, Ε 563) ετυμολογεί τη λ. χιόνα από το χιόνι: «Η λευκή, ως χιών, κυρίως αλαταποθήκη, κατ’ επέκτασιν δε και πάσα άλλη αποθήκη προς εναπόθεσιν οιουδήποτε άλλου πράγματος». Φαίνεται να έχει δίκιο, πβ. «στην αλαταποθήκη Χιόνα, στο κτήριο αποθήκευσης αλατιού από το 1830, μνημείο συνδεμένο άρρηκτα με την ιστορία και τις μνήμες της Ελούντας καθώς και με την παραγωγή του αλατιού» (http://104fm.gr/opinions/museum-of-grindstone-and-salt-elounda-is-agios-nikolaos-municipality-joking/).

  26. Γς said

    19:

    Α, γι αυτό δεν μου έβγαινε εδώ
    😉

  27. LandS said

    18 «γεγονός που θεώρησα καταπληκτικό και αρκούντως αποδεικτικό της επιστημοσύνης της τραπεζικής και της χρηματοοικονομίας…»

    Βάλε και καμιά φατσούλα βρε Κίντο . Δεν ήταν το μήλο που ανακάλυψε τη βαρύτητα, αλλά η γκλάβα που άφαγε τη κατακεφαλιά.

  28. LandS said

    27 Έφαγε.

  29. Νέο Kid Στο Block said

    28. Ναι , αλλά το μήλο κούνησε την γκλάβα (και τί γκλάβα! ξερή εγγλέζικια και περουκάτη!) και άρχισε εκείνη να στροφάρει. 😆

  30. LandS said

    20 (τραπεζικά μαθηματικά, σχήμα οξύμωρον)

    Ναι αλλά ο ανατοκισμός υπήρχε πριν τον μελετήσει ο Μπερνούλι

  31. marulaki said

    Και πού να δείτε τα φορολογικά μαθηματικά που είναι παραπλήσιας λογικής…

  32. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια!

    23: Να κάτι που δεν ήξερα!

    25: Βασίλη, ευχαριστώ. Διαισθητικά πάντως τείνω να συμφωνήσω με τον Πιτυκάκη, που λέει ότι οι προσπάθειες ετυμολόγησης από το χιόνι είναι αστήρικτες.

    Και ακόμα δεν έχουμε βρει πώς το σελέμι το οικονομικό έγινε σελέμης τρακαδόρος.

  33. Βασίλης Ορφανός said

    Ο Πάγκαλος σημειώνει: «Πβ. και την κατά σύμπτωσιν ομόηχον, σχεδόν ταυτόσημον γερμανικήν λέξιν Scheune = σιτοβολών», Βοηθάει αυτό;
    Το ουδ. ουσ. σελέμι φαίνεται να είναι ο κρίκος που έλειπε για την ετυμολ. της λ. σελέμης: selem > το σελέμι, κατά το σχήμα: τουρκικά άψυχα συμφωνόληκτα > ελληνικά ουδέτερα σε -ι (Παναγ. Κυρανούδης, Μορφολογία των τουρκικών δανείων της ελληνικής γλώσσας, Ίδρυμα Τριανταφυλλίδη, Θεσ/νίκη 2009, σ. 77). Στη συνέχεια: σελέμι > σελεμίζω (κάπου εδώ ή λίγο πριν παίζει, κατά τη γνώμη μου, η σημασιολογική δείνωση, αλλά πώς έγινε;) > σελέμης > σελέμικος.

  34. Πέπε said

    Πάντα μου ξηγιέσαι βερεσέ, σελέμη:

    Κυριολεκτικά μεν, ο σελέμης (παράσιτος) μπορεί μεταξύ άλλων να ψωνίζει και με βερεσέ. Εδώ όμως το «ξηγιέσαι βερεσέ» λέγεται μεταφορικά, οπότε και ο «σελέμης» επίσης, για να ενισχύσει τη μεταφορά.

    Αυτά βέβαια αν γυρέψουμε συγκεκριμένο νόημα από το τραγούδι. Υπάρχει και η άποψη (που τείνω να την ασπασθώ) ότι το τραγούδι δε λέει τίποτε στην πραγματικότητα και είναι απλώς ένα κομπολόι από μάγκικες εκφράσεις, και ότι άρα δεν είναι ρεμπέτικο αλλά είτε ψευτορεμπέτικο είτε παρωδία. Υπέρ αυτής της άποψης συνηγορεί και το ότι, σε μεταγενέστερη εκτέλεση, ο Βαμβακάρης (που επιτέλους δεν του ήταν και άγνωστη η γλώσσα της μαγκιάς) δεν κατάλαβε, και άλλαξε στον συγκεκριμένο στίχο τον «σελέμη» σε «τσελέμι»:

    Το τσελέμι είναι ένα είδος πίπας για χασίσι. Πράγμα που ανάθεμα κι αν βγάζει νόημα. Αν το κανονικό τραγούδι ήδη δεν έβγαζε νόημα, προφανώς και τον Βαμβακάρη δε θα τον ενόχλησε που *και* αυτός ο στίχος (όπως τον λέει ο ίδιος) είναι ασυνάρτητος.

  35. Πάνος με πεζά said

    @17 : Τι να ξεδιψάσετε; Η Κρήτη έχει τόσα νερά που πουλάει εμφιαλωμένα σε όλο τον κόσμο. Μόνο ο «Ζαρός», φτιάχτηκε από το πουθενά γιατί εξασφάλισε στον Σαντάμ Χουσεϊν το ’90 το νερό των στρατιωτών, στέλνοντας κάτι εκατομμύρια φιάλες στον πόλεμο του Κόλπου ! Στο δε ομώνυμο χωριό, δεν έχουν τί να κάνουν το νερό και φυτεύουν…πέστροφες !

  36. To σελέμι, ήτοι η προαγορά μελλοντικής παραγωγής, είναι κάτι απόλυτα λογικό, που βολεύει και τον παραγωγό και τον έμπορο. Η αισχροκέρδεια έγκειται στην τιμή αυτής της προαγοράς, αν όντως ήταν η μισή από την τρέχουσα τιμή της αγοράς: έχουμε δηλαδή τόκο 100%!
    ΝεοKid, στις ΗΠΑ πριν από κάποιες δεκαετίες, όταν η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση, με νόμους του Ρούσβελτ, είχε επιβάλει όρια στα επιτόκια των καταθέσεων, μερικές τράπεζες, για να δώσουν ένα ψίχουλο παραπάνω, υπόσχονταν ημερήσιο (όχι συνεχή) ανατοκισμό. Επειδή τότε οι εκτοκισμοί γίνονταν (ή πάντως ήταν αποδεκτή λογιστική πρακτική να γίνονται) με μήνες 30 και έτη 360 ημερών (θυμάται κανείς τους τοκαρίθμους και τους σταθερούς διαιρέτες;), έβγαινε έτσι τόκος (1+ε/360)^365, που ήταν βέβαια περισσότερο από e^ε !

  37. Μέχρι στιγμής, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, οι ελληνικές τράπεζες ΔΕΝ έφαγαν κανενός τα λεφτά. Το κράτος τα έφαγε, και εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω με ποια μεθόδευση το αναγκαστικό κούρεμα των ομολόγων μπορεί να μη θεωρείται φαλιμέντο…

  38. LandS said

    37 Ήταν κανονικό φαλιμέντο. Ποιος λέει ότι δεν ήταν;

  39. marulaki said

    #36 Υπάρχει και το λεγόμενο overnight.
    #35 Πάνο, εμφιαλωμένα όπως είπες. Αγοράζουμε νερό. Για τρεχούμενο πόσιμο στο Ηράκλειο, μάλλον δεν έχεις ακούσει… Η μυρωδιά από το χλώριο είναι πάρα πολύ έντονη και το νερό γλυφό. Επιπλέον, για μένα, το πρόβλημα δεν είναι μόνο η υδροδότηση, αλλά και η διαχείριση του υφιστάμενου νερού που έχουμε ήδη στη διάθεσή μας. Οι διαρροές του δικτύου είναι πολλές, οι καταναλωτές είναι ό,τι τους διώξει και το νερό λιγοστό. Τι να σου κάνει ένα φράγμα όταν δεν ξέρεις στην πραγματικότητα πόσο χρειάζεσαι από το νερό που σου παρέχει;

  40. sarant said

    39: Για τους μη κρητικούς: το «ό,τι τους διώξει» δεν είναι από το διώχνω=εκδιώκω. Σημαίνει «ό,τι τους καπνίσει, ό,τι τους έρθει στο μυαλό» και είναι από ένα ρήμα που αποτελεί επιβίωση του αρχαίου δοκώ.

  41. Πάνος με πεζά said

    @ 39 : Για ν’ απαντήσω κι εγώ κρητικά, «Νερά, έχετε ! Πώς θα λύσετε το πρόβλημα,ξα σας !»

  42. Πέπε said

    39, 40: Δηλαδή «ό,τι τους δόξει». Το λένε και στην Κάρπαθο, αλλά μόνο οι ηλικιωμένοι πλέον. Και «ήοξέ μου» = ήδοξέ μου = μου φάνηκε καλό, σκέφτηκα, αποφάσισα (ήοξε τη βουλή και τω δήμω)

  43. Πάνος με πεζά said

    @ 41 : Κάτι αλληνοί κουβαλάνε από τον Εύηνο ! 🙂

  44. LandS said

    37 Πώς έφαγε το Κράτος τα λεφτά;
    Το Κράτος ήταν που πήρε τα κεφάλαια και τα τοποθέτησε σε Τράπεζες του Εξωτερικού οι οποίες ελέγχουν τις 4 συστημικές στην Ελλάδα;
    Δεν ενέγραψε στο Δημόσιο Χρέος τις εγγυήσεις και τα ποσά των κεφαλαιοποιήσεων; Δεν είναι τα παλιά διοικητικά συμβούλια στη θέση τους με το Κράτος (ΤΧΣ) όργανό τους; Το Κράτος είπε ψέματα ότι και οι τέσσερις Ελληνικές Τράπεζες πέρασαν τα στρες τεστ και όχι τα καταχρεωμένα σε αυτές «συστημικά» ΜΜΕ;

  45. takis#13 said

    Την λέμε και εδώ : α ,ρε , σελέμη !!! . Άχρηστος , ακαμάτης .

  46. «Ποιος λέει ότι δεν ήταν κανονικό φαλιμέντο;»
    Απ’όσο ξέρω, δεν θεωρήθηκε «πιστωτικό γεγονός» και δεν ενεργοποιήθηκαν οι «ασφάλειες πιστωτικού κινδύνου» — ή λάθος κάνω;

    «Πώς έφαγε το Κράτος τα λεφτά;»
    Μα με το να μην πληρώσει τα ομόλογα που το ίδιο είχε εκδώσει, και να αναγκάσει, με κάποια νομική μεθόδευση που δεν την έχω καταλάβει, τους ομολογιούχους να τα ανταλλάξουν με αξιόγραφα πολύ μικρότερης αξίας.
    Δεν λέω ότι χειρίστηκε σωστά τα όποια προβλήματα των τραπεζών ή ότι τις επόπτευε δεόντως στο παρελθόν· λέω απλώς ότι μέχρι στιγμής κανένας καταθέτης ελληνικής τράπεζας δεν έχασε ούτε ένα ευρώ (αντίθετα από ό,τι έγινε π.χ. στην Κύπρο). Το τι μας επιφυλάσσει το μέλλον είναι άλλο ζήτημα…

  47. LandS said

    36 για να δώσουν ένα ψίχουλο παραπάνω, υπόσχονταν ημερήσιο (όχι συνεχή) ανατοκισμό

    Το όριο επιτοκίου που μπαίνει στις Τραπεζες δεν είναι στις καταθέσεις αλλά στις χορηγήσεις. Τα κολπάκια των Αμερικανικών Τραπεζών επί Ρούζβελτ γινόντουσαν για να κρατήσουν τα εκάρ τους στο επίπεδο που θέλανε.

    Τι ποσό πρέπει να κατατεθεί ώστε ο συνεχής (ν=άπειρο) ανατοκισμός e=2.7182818… να έχει πρακτική διαφορά με τον ημερήσιο (ν=365) που δίνει μια προσέγγιση του e (2.714567…) να έχει πρακτική σημασία;

  48. Πάνος με πεζά said

    @ 44 : Πώς το κράτος έφαγε τα λεφτά; Μα το κράτος εξέδωσε ένα πράγμα/χαρτί που λέγεται «ομόλογο» Και λέγεται ομόλογο, γιατί συνομολογεί τη στιγμή της αγοράς, με τον αγοραστή, την αξία αποπληρωμής του στο δεδομένο χρόνο.

    Εκτός κι αν καθιερώσουμε ένα ακόμα σλόγκαν, «Τα ομόλογα δενέχουν εγγυημένη απόδοση»…

  49. Πάνος με πεζά said

    Και βλέπετε ότι παγκοσμίως η μη αποπληρωμή των ομολόγων γίνεται μόνο σε μια περίπτωση, της χρεοκοπίας ενός κράτους (είναι ίσως και ο ορισμός της χρεοκοπίας). Άλλο που εμείς βρήκαμε κι άλλες «πατέντες», και το κράτος «αχρεοκόπητο», και τα ομόλογα κουρεμένα…

  50. sarant said

    42: Ναι, θα έπρεπε να γράφεται «διόξει». 😉

  51. LandS said

    48
    Για αυτό το λόγο πρέπει να θεωρήσουμε ότι τον Μάρτη του 12 επισημοποιήθηκε η Χρεοκοπία.
    Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το Κράτος έφαγε τα λεφτά ή είχε φάει τα λεφτά. Μπορούσε να είχε εξαιρέσει τους ιδιώτες (φυσικά πρόσωπα) ομολογιούχους οι οποίοι, στη γενική περίπτωση, είχαν αποταμιεύσει και όχι επενδύσει κερδοσκοπικά ή και σπεκουλάρει, καθώς και τα Ταμεία ώστε να μη εξανεμιστούν οι εισφορές τόσων χρόνων. και χαθούν οι συντάξεις.
    Αν έκανε κάτι τέτοιο τότε η έκταση του κουρέματος στις Τράπεζες και τα Funds (σα να λέμε Αγορές) θα ήταν μεν μεγαλύτερη αλλά η επίπτωση στις Αγορές θα ήταν πρακτικά η ίδια. Ούτε όμως αυτή η επίπτωση (πες την χασούρα) δικαιολογεί τη ρήση «έφαγε το κράτος τα λεφτά» . Οι αρχικοί αγοραστές τα είχαν ήδη πουλήσει σε χαμηλότερη τιμή από την αξία λήξης αγοράζοντας τίτλους που θεωρούσαν ότι με αυτούς θα είχαν καλύτερες αποδόσεις. Δική τους η απόφαση.Οι δε δευτερογενείς αγοραστές, με το κούρεμα, συμφώνησαν να πουλήσουν σε τιμή κατά κανόνα μεγαλύτερη από αυτή που είχαν αγοράσει γιατί το κούρεμα δεν έγινε σαυτή τη τιμή αλλά στην ονομαστική. Άρα κέρδισαν. Καζάν οι αρχικοί, καζάν και οι δευτερογενείς.
    Θες κιάλλα; Το κράτος «τρώει λεφτά» όταν παρουσιάζει πρωτογενή πλεονάσματα.

  52. Πάνος με πεζά said

    @ 51 : Εφόσον, όμως, δεν τους εξαίρεσε; Σε εκείνους, τους μικρούς, δυστυχώς τα έφαγε…

  53. aerosol said

    @6:
    Διάβασα την απάντηση Λεώνικε. Θυμάμαι το τρέχον αστείο με την «λεξιπενία» αλλά θεώρησα πως η θυμωμένη απορία σου ήταν ειλικρινής παρά το αστείο. Καταλαβαίνω την στοργή για τη γλώσσα (δεν μπαίνω εδώ τυχαία!) αλλά αν ακολουθήσω την παρομοίωση με τη γυναίκα (σου, μου, μας… καταλαβαίνεις τέλος πάντων) επιθυμώ να μην την κακομεταχειριστεί κανείς αλλά κατανοώ πως δεν γίνεται να την αγαπούν όλοι όσο εγώ. Ακόμα κι αν την αγαπούν τόσο ή και περισσότερο, δεν θα γνωρίζουμε όλοι τις ίδιες πλευρές και εκφάνσεις της.

    @37:
    Οι τράπεζες δεν έβαλαν άμεσα χέρι στις καταθέσεις όπως στην Κύπρο. Αλλά δεν έφαγαν κανενός τα λεφτά; 41 δις το 2013, 28 δις (αν θυμάμαι) στην αρχή της κρίσης, συν τουλάχιστον 42 δις σε κάτι σκιώδεις μετοχές με εγγυητή το κράτος (=εμάς, δεν τα βάζει υπουργός από την τσέπη του) αρκεί; Αν δεν αρκεί, είναι πολύ περισσότερα αυτά που «΄εχουν φάει» από τον πολίτη απλά βαριέμαι να ψάξω τα ποσά. Καλή μπάζα για ιδιωτικές επιχειρήσεις που θα είχαν φουντάρει αν δεν τις στήριζαν όλοι στην ιδιότυπη «εντατική» στην οποία βρίσκονται.
    Την ίδια στιγμή τα χαϊρια του Σάλα τα μαθαίνει κανείς από το BBC (αλλά όχι από τα ελληνικά ΜΜΕ, ως δια μαγείας) ενώ εδώ το… Κράτος του προσφέρει το υγειές φιλέτο της Αγροτικής, αφού φροντίσει να την τσακίσει -κάτι με το οποίο όλοι της τραπεζικής πιάτσας έριξαν πολύ γέλιο, αν και δεν φημίζονται δια κουμουνιστικές τάσεις!
    Και αυτά είναι απλά το Α-Β, δεν πάω παρακάτω, μέχρι το Ω παθαίνεις κατάθλιψη.

  54. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    18 – Kid μ΄έστειλες άψαλτο, έκανες αυτή τη σκέψη, έκανες αυτούς τους υπολογισμούς, βρήκες την τραπεζική πατάτα, και συνέχισες να έχεις τα όποια χρήματά σου στην τράπεζα, κι όχι μόνο αυτό, αλλα δεν μπορούσες να φανταστείς τότε οτι θα έσφαζαν τους καταθέτες σαν αρνιά στο γόνατο. Δηλαδή ενώ είδες οτι αυτός που φυλάει τα πρόβατα δεν είναι σκύλος αλλα λύκος, δεν σου πέρασε απο το μυαλό οτι μπορεί και να τα φάει! Χωρίς παρεξήγηση, κατάλαβες τώρα γιατί γκαρίζω και έχω γίνει κουραστικός μη σου πώ και γραφικός; Τρελαίνομαι στην ιδέα οτι πανέξυπνοι άνθρωποι σαν κι εσένα, λειτουργούν ενάντια στο συμφέρον τους, που όχι μόνο δεν γνωρίζουν πώς να βάλουν τα λεφτά τους να δουλέψουν και τα δίνουν για ψίχουλα στους «νόμιμους» ΛΥΚΟτοκογλύφους να τους τα φυλάνε, αλλα δεν περνάει κάν απο το μυαλό τους να μάθουν πώς μπορούν μόνοι τους να βγάλουν πάνω απο 5,13% (τότε, τώρα είναι αρνητικό το επιτόκιο ουσιαστικά, και επίσημα στην Ελβετία). και μη μου πείς οτι υπάρχει ο φόβος να χαθούν, γιατί στην Κύπρο ΧΑΘΗΚΑΝ, αλλα και όσοι τα είχαν στην Lehman brothers τα κλαίνε με μαύρο δάκρυ, για να μη πώ citibank κλπ.
    Εγώ επειδή δεν μπορώ να κάνω τον δικό σου συλλογισμό (ανάθεμα κι αν κατάλαβα κάτι απο αυτά που έγραψες, μόνο το 5,13% κατάλαβα, που είναι όμως και το πιο σημαντικό) προσπαθώ να τα απλοποιώ τα πράγματα και να τα φέρνω στα μέτρα του δικού μου μυαλού, οπότε κοιτάζω τη διαφορά στα επιτόκια καταθέσεων και χορηγήσεων, κυρίως των καρτών, γιατί απο εκεί βγάζουν τα πολλά λεφτά οι τράπεζες, και τους ισολογισμούς για δώ το άνοιγμά τους στα παράγωγα (κατα προσέγγιση γιατί δεν τα εγγράφουν όλα) απ΄όπου βγάζουν τα τρελά λεφτά, κι όταν χάνουν όπως το 2007-8 μας χρεώνουν τον λογαριασμό, κι άς λέει ο Άγγελος οτι δεν έφαγαν τα λεφτά των καταθετών, ας πάνε αύριο οι καταθέτες να ζητήσουν τα χρήματά τους και θα πάρουν το τρίτο το μακρύτερο, ούτε το 10% δεν υπάρχει στα ταμεία.
    Μόχλευση μόχλευση μόχλευση, με ίδια κεφάλαια 2,500,000,000,000 η eurobank είχε άνοιγμα σε δάνεια χορηγήσεων και παράγωγα 55,000,000,000 πού τα βρήκε τα λεφτά; Η δε deusche bank με 550 δις ίδια κεφάλαια, είναι ανοιγμένοι μόνο σε παράγωγα σε όλο τον κόσμο, πάνω απο 60 τρις, για να ξέρουμε για ποιό λόγο δεν βγήκαμε απο το ευρώ και γιατί δεν χρεοκοπήσαμε ενώ έχουμε χρεοκοπήσει, (ένα κλίκ και με το ντόμινο θα τιναζόταν η παγκόσμια μπάνκα στον αέρα) και γιατί σφάχτηκε η Κύπρος (που είχε μαζέψει τα ρωσικά κεφάλαια) κι όχι π.χ το Λουξεμβούργο που χρωστάει πάνω απο 1 τρις.
    Αυτά, και μη με παρεξηγήσεις φίλε, αν είχα κάποιον σαν κι εσένα κοντά μου θα κάναμε ΧΡΥΣΕΣ δουλειές.

  55. IN said

    Όπως έχω ξαναγράψει, όταν βάζει θέμα που άπτεται των νομικών ο Νίκος, lawyers come crawling out of the woodwork.

    Νομίζω ο Άγγελος έχει δίκιο όταν γράφει (σχ. 36) ότι η μεθόδευση που γινόταν με το «σελέμι» ήταν κάτι λογικό, το πρόβλημα βρίσκεται στον τόκο. Αναρωτιέμαι αν η μέθοδος που επιλέχθηκε (προαγορά μελλοντικής παραγωγής) ήταν και ένας τρόπος για να αποφευχθεί η ρητή συμφωνία για τόκο που, απ’ όσο γνωρίζω, τον απαγορεύει το Κοράνι και, άρα, στην Οθωμανική Κρήτη θα ήταν παράνομη. Δηλαδή, αντί ο δανειστής να δανείσει στον οφειλέτη 200 γρόσια, με υποχρέωση του τελευταίου να πληρώσει 400 «όταν βγει το λάδι» (τόκος 100%), η συμφωνία γίνεται αλλιώς: παίρνει εμπορεύματα αξίας 200 γροσιών ο οφειλέτης και αναλαμβάνει την υποχρέωση να δώσει, στο μέλλον, εμπόρευμα αξίας 400 γροσίων. Φυσικά, μία έκπτωση λόγω προαγοράς (discount) στο λάδι θα ήταν λογική, όπως γράφει κι ο Άγγελος, αλλά 50% discount φαίνεται υπερβολικό (σε τι ετήσιο επιτόκιο αντιστοιχεί;).

    Βρήκα αυτό το ενδιαφέρον επιστημονικό άρθρο, ως παραπομπή: The evolution of financial institutions in the Ottoman Empire, 1600–1914, SEVKET PAMUK, Financial History Review / Volume 11 / Issue 01 / April 2004, pp 7-32 και αναρωτιέμαι αν θα μπορούσε να δώσει περισσότερες διευκρινίσεις για το selem, αλλά δυστυχώς δεν είναι κάπου προσβάσιμο δωρεάν on-line. Παρεμπ. ο συντάκτης του είναι ο μεγαλύτερος αδελφός του γνωστού λογοτέχνη Ορχάν Παμούκ.

    Σε ό,τι αφορά το αναγκαστικό κούρεμα των κρατικών ομολόγων, να λύσω και μία απορία του Άγγελου (σχ. 46): η νομική μεθόδευση που χρησιμοποιήθηκε ήταν η εξής: ψηφίσθηκε νόμος που εισήγαγε αναδρομικά στα ομόλογα τις λεγόμενες collective action clauses, δηλαδή ρήτρες με τις οποίες προβλέπεται ότι αν μία ορισμένη πλειοψηφία ομολογιούχων (π.χ. 60%) δεχθεί «κούρεμα», αυτό είναι υποχρεωτικό για όλους τους ομολογιούχους (το 100%). Κατ’ εφαρμογή της ρήτρας, αφού δεχθηκαν (εθελοντικά πάντα) το κούρεμα οι Τράπεζες, αυτό έγινε υποχρεωτικό για όλους τους ομολογιούχους.

    Νομίζω, επίσης (46α) ότι θεωρήθηκε πιστωτικό γεγονός το κούρεμα (PSI). Ο Άγγελος έχει δίκιο σ’ αυτό που λέει για τις Τράπεζες, αλλά η αλήθεια είναι ότι οι μικρομολογιούχοι (αλλά και διάφοροι φορείς όπως, π.χ. ασφαλιστικά ταμεία) έχασαν χρήματα λόγω του κουρέματος των ομολόγων και -θα μπορούσε να πει κανείς- για πρώτη φορά συνέβη αυτό στην ιστορία του Ελληνικού κράτους, πολύ απλά γιατί -σε αντίθεση με ό,τι γινόταν στο παρελθόν, όπου οι εγχώριοι ομολογιούχοι κατείχαν ομόλογα σε δραχμές, δηλαδή σε νόμισμα που εξέδιδε το ίδιο το κράτος και από το οποίο, εξ ορισμού, δεν μπορούσε να «ξεμείνει»- τα ομόλογα ήταν σε Ευρώ, δηλαδή σε νόμισμα που δεν εκδίδει η Ελλάδα (και άρα δεν μπορεί να το βρει σε απεριόριστες ποσότητες, όπως γινόταν με τις δραχμές).

  56. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    54 – Να σημειώσω οτι αυτά τα στοιχεία είναι δημοσιεύσεις των τραπεζών, το πραγματικό άνοιγμα δεν το γνωρίζει κανείς απ΄έξω, και ελάχιστοι τραπεζίτες (όχι διευθυντές).

  57. Spiridione said

    Στα Επτάνησα αυτή η συναλλαγή λεγόταν προστίχι – κάποιοι το γράφουν προστύχι, λόγω προφανούς παρετυμολογίας, ενώ όμως ετυμολογείται από τον στίχο, όπως λέμε κατάστιχα.
    Εδώ μερικές πληροφορίες για τα προστίχια στην Κέρκυρα, όπου παρατίθενται και σχετικές πράξεις:
    «αφκδ΄ (1524) ημέρα κβ΄ (22) Φεβρουαρίου μηνός…………………………………
    Τῃ αὐτῇ ἠμέρα εἰς το χ(ωρίον) τῶν Καλαφατιώνων, Στέφα(νος) ο Κουρέλης παρόν ὀμολόγησε ότι χρεωστή πρ(ος) τον παρό(ντα) μι(σέρ) Μάρκον τον Ρότζι(κον)/ κρασί κόκ(ινο) με(τρα) πέ(ντε) ὀποίον το επληρώθη εἰς το πα(ρόν) ενώ(πιον) ημῶν πρ(ος) άσπρα δέ(κα)/ το κά(θε) μέ(τρο), ὀποίον λέγει ὅτι τα λαμβάν(ει) διά ὅνομα τοῦ ἀδερφού αὐτ(οῦ) Ἰω(άννη) ὀποίον κρασί/ υπόσχεται ο ρη(θής) Στέφα(νος) να το ἀφέρη και δώ(ση) τοῦ εἰρημένου μι(σέρ) Μάρκου εἰς τῆν οι(κίαν) αὐτοῦ κρασί/ καθαρόν την ἐρχομένην εσω(δείαν) του τρί(γου ἐκ τὰ ἀμπέ(λια)αυτ(οῦ) ὀπ(οία) πληρω(νουν) σολδ(ιάτικο) τοῦ μι(σέρ)/ Ἰακώβου τοῦ Κακούρη. ο δε πα(πα) κ(υρ) Ζαχαρ(ίας) Πηλός συμβαί(νει) ἐγγυη(της) καὶ πληρω(της) διά τὸ ρη(θέν)/ κρα(σί). και ούτως ὀμολόγεισαν. Μάρτυρες Κυρ Φράγγος Αυλωνίτης και Ιωάννης Κάντηλας».
    ΓΑΚ-ΑΝΚ, Συμβολαιογραφικά, Τόμος Σ. 147, σελ. 39v
    http://corfuhistoryforum.blogspot.gr/2008/09/1387-1797.html
    Εδώ και ένα σχετικό άρθρο του Ασδραχά, που λέει μάλιστα ότι ο Μακρυγιάννης έτσι έφτιαξε πριν από το 1821 το κεφάλαιό του: με δανεικά προστύχισε δημητριακά στην Αρτα και μάλιστα σε μια χρονιά σπάνης και ακρίβειας.
    http://www.kathimerini.gr/467086/article/politismos/arxeio-politismoy/kalh-kai-kakh-sygkomidh-twn-trofimwn
    Και κάτι σχετικό με τους Εβραίους, τους Κερκυραίους και το προστίχι την περίοδο της Ενετοκρατίας στην Κέρκυρα, από μια μελέτη του Χρ. Μπαρούτσου για τις πρεσβείες των Κερκυραίων στη Βενετία, που έχει ενδιαφέρον:
    » .. Στην Κέρκυρα αντιπαρατέθηκαν με την εβραϊκή κοινότητα, προσπαθώντας να περιορίσουν τις επιχειρηματικές και εμπορικές δραστηριότητες των Ιουδαίων. Επρόκειτο για ολομέτωπη επίθεση που όμως δεν απέδωσε, επειδή προσέκρουσε στην καταστατική βενετική δέσμευση για την προστασία των κερκυραίων εβραίων, αλλά και στις αδράνειες ή τις συνήθειες της τοπικής κοινωνίας, ένα μέρος της οποίας επέμενε να συναλλάσσεται μαζί τους. Η σύγκρουση με το εβραϊκό στοιχείο περιστράφηκε γύρω από τη δυνατότητα που είχαν οι Ιουδαίοι να προαγοράζουν την αγροτική παραγωγή και να την εμπορεύονται εντός και εκτός νησιού. Σημαντική παράμετρος της αντιπαράθεσης που εκτυλίχθηκε σε όλη τη διάρκεια της βενετικής παρουσίας στο νησί, ήταν η προσπάθεια αποκλεισμού των Εβραίων από το κυρίαρχο σώμα της πόλης, η οποία μεθοδεύτηκε με δύο τρόπους: Τη στέρηση του δικαιώματος απόκτησης ακίνητης περιουσίας και της απορρέουσας εξουσίας επί των προσαρτημένων σε αυτήν παροίκων ή εξαρτημένων αγροληπτών, και την οριοθέτηση της φυλετικής διαφοράς με το ακραίο αίτημα για την καθιέρωση του δικαιώματος λιθοβολισμού των Εβραίων από τους χριστιανούς. Αντί του λιθοβολισμού, που απαγορεύτηκε, οι Ιουδαίοι υποχρεώθηκαν να φέρουν το κίτρινο διακριτικό Ο (πρεσβεία 1406). …
    … Από τα μέσα του 16ου αιώνα ξεκίνησε στην Κέρκυρα η συζήτηση για το προστίχι, την προαγορά δηλαδή της σοδειάς, ένα είδος δανεισμού για τους αγρότες. Τη θεωρούσαν μια εβραϊκή δραστηριότητα που αναπτύχθηκε στο πρώτο μισό του
    αιώνα, και γι’ αυτό οι πολίτες ζήτησαν το 1552 την κατάργησή του. Λήφθηκαν ορισμένα μέτρα που θα διασφάλιζαν την ομαλή λειτουργία του, αλλά το 1565 η Συνέλευση επανήλθε με το ίδιο αίτημα. Η απάντηση της Βενετίας ήταν ότι δεν έπρεπε να καταργηθεί, επειδή πολλοί το είχαν ανάγκη. Αυτό που έπρεπε να γίνει ήταν να θεσπιστούν διατάξεις που θα προστάτευαν τους χωρικούς. Αυτή ήταν η αρχή μιας σειράς μέτρων που πάρθηκαν κατά καιρούς από τους βενετούς αξιωματούχους αλλά ουδέποτε εφαρμόστηκαν. Το ενδιαφέρον είναι ότι το προστίχι ήταν σε χρήση πολύ πριν από το 16ο αιώνα και το εξασκούσαν και οι χριστιανοί. Με την πάροδο του χρόνου προαγορές έκαναν και τα μέλη της Συνέλευσης και οι ρέκτορες και οι επικεφαλής των μισθοφορικών σωμάτων.
    Το προστίχι είναι εξαιρετικό παράδειγμα για τον τρόπο με τον οποίο σκέφτονταν και δρούσαν τα μέλη των τοπικών ελίτ. Προσπάθησαν με θεμιτά μέσα (πρεσβείες, διαμαρτυρίες στις τοπικές βενετικές αρχές) και αθέμιτα (βία) όχι να βελτιώσουν τη θέση τους έναντι των ανταγωνιστών τους αλλά να τους αποκλείσουν από τη συγκεκριμένη δραστηριότητα. Στην πρεσβεία του 1592 ζήτησαν να απαγορευτεί στους Εβραίους η μετάβαση στην ύπαιθρο. Έτσι δεν θα μπορούσαν να έλθουν σε επαφή με τους χωρικούς και να προαγοράσουν την παραγωγή τους. Το αίτημα απορρίφθηκε. Παρά τη δύναμή τους σε κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό επίπεδο, απέτυχαν να ανταγωνιστούν μια πληθυσμιακή ομάδα που βίωνε την απομόνωση, τη βία και τους εξευτελισμούς. Οι περισσότεροι χωρικοί συνέχισαν να προτιμούν τους Εβραίους για δανειστές τους, ίσως επειδή οι Εβραίοι προσέγγιζαν καλύτερα τον ψυχισμό και τις ανάγκες του αγροτικού κόσμου89. Το προστίχι ήταν ένα πρόσχημα. Ο δανεισμός στην ύπαιθρο και στην πόλη ουδέποτε ήταν αποκλειστικότητα των Εβραίων».
    file:///C:/Users/User/Downloads/-conference2008_proceedings_v1.pdf

  58. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    48 – «Εκτός αν καθιερώσουμε ένα ακόμα σλόγκαν, τα ομόλογα δεν έχουν εγγυημένη απόδοση» Μα δεν έχουν, αν χρεοκοπήσει το κράτος απο πού θα τα πάρεις τα λεφτά; Τόσες φορές έχει συμβεί στο παρελθόν.

  59. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια.

    55-57: Πολύ χρήσιμα όλα αυτά!

  60. Νέο Kid Στο Block said

    54. Λάμπρο, κάνεις υποθέσεις για μένα,ίσως εύλογες…δε λέω!, αλλά λανθασμένες!
    ΔΕΝ έχασα ΑΜΕΣΑ λεφτά από τη μεγάλη αλήτικη ληστεία της Κύπρου ,γιατί απλούστατα ΔΕΝ είχα λεφτά! (αν είχα λεφτά, τόσα που να κινδύνευαν δηλαδή, ασφαλώς θα τα είχα εκεί που τα έχουν και οι λύκοι…). Έχασα όμως ΕΜΜΕΣΑ, καθώς διέλυσαν τον κλάδο των μικροκατασκευαστών στον οποίο ανήκα. Το γιατί δεν προέβλεψα την καταστροφή είναι ένας λόγος ψόγου και μομφής για την «ευφυία» μου το παραδέχομαι, αλλά υπάρχουν και κοινωνικοί /πρακτικοί περιορισμοί και περιορισμοί στα «προληπτικά» μέτρα που μπορεί να πάρει κανείς, ανάλογα με τα μέσα που διαθέτει. Εξάλλου αυτό που έγινε ήταν τόσο πρωτοφανές και θρασύτατο που παραδέχομαι πως -αν και έχω διαβάσει πολλή επιστημονική φαντασία- δεν θα μπορούσα να το προβλέψω ποτέ!

  61. Πάνος με πεζά said

    @ 58 : Μα το λέω αυτό, είναι η μόνη περίπτωση. Δες όμως το @49, να δεις τι σκαρφιστήκαμε…

  62. Πάνος με πεζά said

    Κάλλιο 30% και σε 30 χρόνια, παρά τίποτα…

  63. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Το άρθρο του Παμούκ που αναφέρεται στο #55 εδώ https://drive.google.com/file/d/0B9U6_t0CIZxbZHFCQUxQX1VERFU/view?usp=sharing Ένας φίλος μου το έβαλε, εγώ δεν έχω ιδέα που το βρήκε… 🙂
    Στην Ήπειρο, όσο μπορώ να φέρω στο μυαλό μου, δεν έχω συναντήσει τέτοιου είδους συμβάσεις, τουλάχιστον από τον Αλή Πασά και μετά. Τα μετρητά δανείζονται απευθείας με τόκο (συνήθως «τα δέκα έντεκα» φτάνει και 14). Επίσης μπορεί ο τόκος να υποκρύπτεται μέσα στο δάνειο. Αυτή νομίζω είναι η περίπτωση όταν το δανειζόμενο ποσό δεν είναι στρογγυλό και δεν αναφέρεται τόκος (δανείζεται π.χ. κάποιος 1128 γρόσια και 35 παράδες). Τέλος, προσπαθώντας να ερμηνεύσω γιατί δεν υπάρχουν δάνεια τέτοιου είδους, σκέφτομαι ότι μπορεί να υπήρχαν μετρητά σε αφθονία, αρά το χρήμα ήταν φτηνό, αλλά μπορεί και να μην υπήρχαν τόσο αποδοτικές καλλιέργειες, ή σε μεγάλη έκταση, που να μπορούν να θεωρηθούν καλή εγγύηση. Ίσως, βέβαια, να έχει να κάνει και με συνήθειες της Βενετοκρατίας. [ούτε μία παραπομπή, όποιος θέλει τα πιστεύει… 🙂 ]

  64. Νέο Kid Στο Block said

    «Τέλος, προσπαθώντας να ερμηνεύσω γιατί δεν υπάρχουν δάνεια τέτοιου είδους, σκέφτομαι ότι μπορεί να υπήρχαν μετρητά σε αφθονία, αρά το χρήμα ήταν φτηνό, αλλά μπορεί και να μην υπήρχαν τόσο αποδοτικές καλλιέργειες, ή σε μεγάλη έκταση, που να μπορούν να θεωρηθούν καλή εγγύηση.»
    Λογικότατη η σκέψη σου Γρηγόρη! Άλλωστε «…στα γρόσσια και τα γράμματα» δε λέει το δημώδες; Όχι «στα σπαρτά και τσι ελιές» (που δεν υπάρχουν καν δηλαδή… 🙂 )

  65. cronopiusa said

  66. sarant said

    63: Τα δέκα έντεκα λοιπόν. Και ο Παπαδιαμάντης λέει κάπου και για μιαν άλλη πρόβλεψη: το διάφορο κεφάλι -δηλ. ανατοκισμό.

  67. Γς said

  68. Νέο Kid Στο Block said

    65. Αχχ! Συγκινήθηκα ρε συ Κρόνη! Ειδικά με τον νεαρό Μπακογιάννη ,τον οποίο ο πάνσοφος λαός εξέλεξε Περιφερειάρχη Ανατολικής Στερεάς ,κι αυτός -ως γνήσιος λιβέντς κι πηρήφανους Ρουμελιώτς- αρνήθηκε λέει να πάρει το Ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα ,καθώς φτωχοί ού κείνται ες Ρούμελη… Tιμή και Δόξα!

  69. andreas s said

    Συγγνώμη που πετάγομαι ως Άδωνης σε τηλεσυζήτηση αλλά τώρα είδα την τρολιά και έσκασα από γέλια :

    Ενημέρωση προς Αθηναίους : Αυτό εκεί στο 1:29 είναι μπουγάτσα με τυρί όχι τυρόπιτα, έτσι;

  70. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #66
    Κι αυτό επίσης δεν το έχω συναντήσει. Δεν το είχα συνειδητοποιήσει, αλλά προφανώς η οικονομική ανάπτυξη που «υπαινίσσεται» 🙂 ο Κιντ στο #64 προφανώς έχει να κάνει με λογική δανειακή κατάσταση, αποτέλεσμα είτε αυτορρύθμισης, που δεν μου φαίνεται πολύ πιθανό, είτε επιβολής άνωθεν (βλέπε Αλή Πασάς).

  71. cronopiusa said

    marulaki

    Τζουάνες Παπαδόπουλος, ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΗΣ ΣΧΟΛΗΣ, Αναμνήσεις από την Κρήτη του 17ου αιώνα

    o Παπαδόπουλος ξεκινάει τις αναμνήσεις του περιγράφοντας τα βενετικά οχυρώματα του Χάνδακα. Στη συνέχεια αναφέρεται στην ύδρευση της πόλης και ιδίως στο υδραγωγείο και την κρήνη του Μορεζίνι στην κεντρική πλατεία.

  72. IN said

    57: Πολύ ενδιαφέροντα, συνάδελφε, πρέπει να τα μελετήσω ενδελεχώς όταν έχω πιο πολύ ώρα. Βλέπω, πάντως, ότι το 1524 οι συναλλαγές στα Επτάνησα γινόταν σε «άσπρα», που νόμιζα ότι είναι Τουρκικό νόμισμα (αλλά, από την άλλη μεριά, προέρχεται από βυζαντινό νόμισμα, θα μου πείτε…).

    63: Κρυφο-ήλπιζα ότι κάποιος θα το έβαζε αυτό το άρθρο, αλλά τέτοια ταχύτητα! Μπράβο! Ευχαριστώ πολύ!

  73. Γς said

    65:

    Αυτό το:

    ‘Εδώ & 60 χρόνια’ χρόνια στη φωτογραφία δεν μου αρέσει. Βγάζει μάτι.

    Δεν αντικαθιστά το & το ΄και΄ πάντα και για τα πάντα. Μόνο ομοειδή

  74. gryphon said

    Σελεμι πρεπει να σημαινει και πολυ αδυνατος ανθρωπος.
    Τουλαχιστον με αυτη την σημασια το χρησιμοποιουσε η γιαγια μου που μας ελεγε εμενα και τον αδερφο μου σελεμια οταν ημαστα μικροι γιατι δεν συμπαθουσαμε και πολυ το φαγητο και ημασταν πολυ αδυνατοι..Και μαλλον και αλλους μεγαλυτερους συγγενεις μου ειχα ακουσει να χρησιμοποιουν την λεξη με αυτη την εννοια και την μανα μου

  75. emma said

    35. Γι αυτό και λέγεται Ζαρός ( ζα + ρέω)

    51. ποιός ομολογιούχος με 53,5% κούρεμα βγήκε κερδισμένος και το υπόλοιπο θα το εισπράξει το 2042 ?

    Επι τουρκοκρατίας, ο φόρος των σιτηρών (μουκατάς) έβγαινε σε δημοπρασία και ο πλειοδότης φοροεισπράκτορας (μουρτεζίνης) πήγαινε στα αλώνια και έπαιρνε το 10% του καρπού

  76. BLOG_OTI_NANAI said

    Βρήκα κάποιες λέξεις σχετικές με το θέμα συνώνυμες ή ομόηχες:

    Σελέφι, Σελέμι, Σελεμί:

    Σελέφι = προείσπραξη (Ιστορικό και Παλαιογραφικό Αρχείο ΜΙΕΤ, τ.Ε΄, ΜΙΕΤ, 1992)

    Σελέφι = πληρωμή βοηθού που έστηνε δίχτυα (Β. Βαφειάδου, «Ήθη και έθιμα Σωζοπόλεως», Λαογραφία 29 (1974)

    Σελέμι => Σελέμικα = αδικοπαρμένα (Επετ. Λαογραφικού Αρχείου Ακαδημίας Αθηνών, 1 (1939)

    Σελεμί = χαιρετισμός (Honrath Endre, «Για ένα βιβλίο του κ. Γ.Ν. Χατζιδάκη«, περ. «Γράμματα«, 41 (1919))

  77. # 34

    Πέπε αυτό είναι από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια και τόχω ψάξει αρκετά από τότε που το πρωτοάκουσα σε προπολεμικό 78άρι με τον Βαμβακάρη αλλά μέσα στα χρατς χρουτς ουδέποτε μου φάνηκε πως έλεγε τσελέμη, ούτε σελέμη φυσικά αλλά σελέμι, το σελέμι δηλαδή την πράξη να βουτήξεις κάτι στα κρυφά.
    Και φυσικά έτσι βγάζει και παραβγάζει νόημα η φράση μου ξηγιέσαι βερεσέ, σελέμι κι αβέρτα κόβεις βόλτα για φιλί.
    Το τραγούδι δεν είναι ρεμπέτικο αλλά σμυρνέικο σύμφωνα μ’ά αυτά που μου είχε πει ο Γκολές

  78. cronopiusa said

  79. Γς said

    73:
    >εν αντικαθιστά το & το ΄και΄ πάντα και για τα πάντα. Μόνο ομοειδή

    Μια εξαίρεση:

    boys & noise

  80. sarant said

    34-77: Κι εγώ το καταλαβαίνω όπως ο Τζι.

    73-79: Κι εμένα δεν μου καλοστέκει το & στο σημείο εκείνο.

  81. BLOG_OTI_NANAI said

    Στον Στοβαίο (3,1.98) υπάρχει το «Χίον» ως κρασί από τη Χίο, και ο Σταματάκος («Λεξικόν αρχαίας ελληνικής γλώσσης», Βιβλιοπρομηθευτική, 1999) αναφέρει ότι το χίον σήμαινε και αγγείο συγκεκριμένης χωρητικότητας.

    Μια που η «χιώνα», είδα ότι στα «Κρητικά Χρονικά», σε κάποια άρθρα, αναφέρεται σχεδόν πάντα με όμικρον (χιόνα), μήπως έφτασε «το χίον» να σημαίνει κάποτε και αποθήκη;

  82. Εαμοβούλγαρος said

    1) Κλαίει και οδύρεται στην χθεσινή «Καθημερινή» ο χριστιανούλης αμπελοφιλόσοφος Χρήστος Γιανναράς γιατί οι σκοτεινές δυνάμεις μάς επέβαλαν το Μονοτονικό. Και καταγγέλλει τα Ρωμιόπουλα γιατί γράφουν στο Λατινικό αλφάβητο και με φωνητική ορθογραφία

    http://www.kathimerini.gr/793210/opinion/epikairothta/politikh/pagideymenoi-ston-e8nomhdenismo

    2) Ο προπάτοράς μας Μωϋσής ήταν σχιζοφρενής, αποκαλύπτει ο πρωταγωνιστής της ομώνυμης ταινίας του Χόλλυγουδ.

    http://www.protothema.gr/life-style/Hollywood/article/421702/kristian-beil-o-mousis-itan-varvaros-kai-pithanotata-shizofrenis/

    Προς τιμήν τους, ουδείς Εβραίος αντέδρασε κάνοντάς του μήνυση ή αγωγή. Φαντάζεστε να έβγαινε κάποιος επώνυμος Ρωμιός και να δήλωνε εδώ στο Ρωμέίκο πως οι ουδέποτε γαμήσαντες και ουδέποτε γελάσαντες Ραββίνοι Σαούλ και Ιησούς Χριστός ήσαντε σχιζοφρενείς; Θα ξεσηκωνόντουσαν όλοι οι επαγγελματίες χριστιανούληδες με πρώτους και καλύτερους τους εκλεκτούς σχολιογράφους του παρόντος Ιστολογίου κ.κ. Theo + Blog-oti-nanai και θα ζητούσαν την κεφαλή του επί πίνακι…

    3) Ένα εκατομμύριο αποβλακωμένοι (από τις χριστιανικές παρλαπίπες) Ρωμιοί τρώνε από τα σκουπίδια και την ίδια στιγμή ο 75χρονος αρχιεπίσκοπός τους Ιερώνυμος Λιάπης πάει 10 μέρες πανάκριβο ταξίδι στην Γερμανία για να κάνει καλά το πόδι του, ώστε να μπορεί να στέκεται όρθιος στις λειτουργίες προς τιμήν του Ραββίνου Χριστού

    http://www.protothema.gr/greece/article/429188/sti-germania-o-arhiepiskopos-ieronumos-gia-iatrikous-logous/

    Ο Ιερώνυμος Λιάπης δεν έχει κάν διαβάσει τα συγγράμματα του ανθρώπου από τον οποίο πήρε το εκκλησιαστικό του όνομα, δηλαδή του αγίου Ιερωνύμου του συγγραφέα της Vulgata (347-420). Αλλιώς, θα ντρεπόταν που φέρει το όνομα ενός τέτοιου φοβερού Αντισημίτη, Μισογύνη, εχθρού της καθαριότητας κλπ ανθρώπου… Ο Εαμοβούλγαρος σάς προσφέρει σήμερα τις (Επιλεγμένες) Επιστολές του Αγίου Ιερωνύμου, σε μιά μοναδική έκδοση από τις εκδόσεις Loeb

    http://bookzz.org/book/868453/99282f

    Στην σελίδα 276 υπάρχει η περίφημη φράση του αγίου Ιερωνύμου (35η Επιστολή προς Ηλιόδωρον, γραμμένη το 396 μ.Χ.) «Το πένθος του Εβραίου είναι η χαρά του Χριστιανού»!..
    Λατινικό Πρωτότυπο= «ludaeorum luctus Christianorum gaudium est».
    Αγγλική Μετάφρασις Loeb= «The Jew’s mourning is the Christian’s joy».

    Προτείνω στον κ. Σαραντάκο να κάνει «μόττο» του Ιστολογίου του αυτή την φράση του αγίου Ιερωνύμου, για να δείτε για πότε θα του κλείσουν το Ιστολόγιο. Κι όμως, αυτή η φράση ανήκει στον Άγιο Ιερώνυμο, τον μεγαλύτερο Πατέρα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας που γιορτάζει σαν άγιο και η Ορθόδοξη Εκκλησία μας στις 15 Ιούνη μαζί με τον άλλον φοβερό αντισημίτη και ρατσιστή τον άγιο Αυγουστίνο. Και ο νύν Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος Λιάπης φέρει το όνομα αυτού του αγίου και δεν ντρέπεται καθόλου… Ο ίδιος ο Μαρκήσιος Ντέ Σάντ γράφει στην «Ιουλιέττα» του πως απο αυτή την φράση του αγίου Ιερωνύμου εμπνεύστηκε όλη την (σαδιστική) φιλοσοφία του που συνοψίζεται στο εξής: «Όταν υποφέρει ο Άλλος, χαίρομαι Εγώ»!..

    4) Τελειώνω με το «Παράδοξο του Επικούρου» που καταγράφει ο χριστιανός ιστορικός Λακτάντιος και είναι η αποστομωτική απάντηση του μεγάλου εκείνου Αθηναίου φιλοσόφου στο Πρόβλημα του Κακού

    http://en.wikipedia.org/wiki/Problem_of_evil#cite_ref-105

    «Αν ο Θεός δεν θέλει να αποτρέψει το κακό, τότε δεν είναι πανάγαθος.
    Αν δεν μπορεί να το αποτρέψει, δεν είναι παντοδύναμος.
    Άρα, η παναγαθότητα και η παντοδυναμία του Θεού
    δεν συμβιβάζονται με τον πραγματικό κόσμο.
    Είτε λοιπόν δεν υπάρχει το Κακό, είτε δεν υπάρχει ο Θεός!»

    Και σε αγγλική μετάφραση:

    «If God is willing to prevent evil, but is not able to
    Then He is not omnipotent.
    If He is able, but not willing
    Then He is malevolent.
    If He is both able and willing
    Then whence cometh evil.
    If He is neither able nor willing
    Then why call Him God?»

    http://en.atheismfacts.org/epicurean-paradox.html

    Και κλάααμα οι επαγγελματίες χριστιανούληδες κ.κ. Theo + Blog-oti-nanai..

  83. Απορώ πώς ο Νικοκύρης δεν αναφέρθηκε, έστω υπαινικτικά, και στο μικρό/μεγάλο σ(ε)λέμ 🙂

  84. «Οι αρχικοί αγοραστές τα είχαν ήδη πουλήσει σε χαμηλότερη τιμή από την αξία λήξης αγοράζοντας τίτλους που θεωρούσαν ότι με αυτούς θα είχαν καλύτερες αποδόσεις.»

    Κάποιοι, που προέβλεψαν ή φοβήθηκαν το κούρεμα, ή που απλώς βρέθηκαν σε ανάγκη, μπορεί να τα πούλησαν στη δευτερογενή αγορά. Όταν όμως αγοράζει κανείς κρατικά ομόλογα, το κάνει με την πρόθεση να τα διακρατήσει μέχρι τη λήξη τους — προπάντως αν στο μεταξύ έχει πέσει η αξία τους στη δευτερογενή αγορά. Και πού θα έβρισκε καλύτερη απόδοση για το προϊόν της πώλησης, εκτός αν προεξοφλούσε το κούρεμα; Αν πίστευε ότι για ένα ομόλογο που στη δευτερογενή αγορά πουλιέται 50 ή 60, θα εισέπραττε στη λήξη, σε λίγα χρόνια δηλαδή, 100, γιατί θα το πουλούσε;
    Και πώς «ψηφίσθηκε νόμος που εισήγαγε αναδρομικά στα ομόλογα τις λεγόμενες collective action clauses, δηλαδή…»; Δεν είμαι νομομαθής, αλλά αυτό δεν είναι κατάφωρα αντίθετο στις γενικές αρχές του δικαίου; Δεν βρέθηκε κανείς να το προσβάλει δικαστικώς; Ή μήπως κρίθηκε ότι εμπίπτει στο salus patriae suprema lex;

  85. Spiridione said

    Νοτάριος προστυχίων
    «Ένα θέµα που αφορά και τους συµβολαιογράφους, από τον 16ο αιώνα, σε ορισµένες περιοχές της βενετικής επικράτειας, είναι αυτό της συνηθισµένης πρακτικής της προαγοράς αγροτικών προόντων, δηλαδή της πρακτικής των προστυχίων. Σύµφωνα µε αυτήν, όποιοι διέθεταν χρήµατα µπορούσαν να προαγοράσουν αγροτικά προιόντα µήνες πριν από την περίοδο της εσοδείας. Αυτό εξυπηρετούσε και τον αγοραστή, αφού έτσι εξασφάλιζε τις επιθυµητές ποσότητες ειδών διατροφής, αλλά και τον παραγωγό χωρικό, ο οποίος, έτσι, διέθετε κάποια χρήµατα για την κάλυψη των βιοποριστικών του αναγκών πολύ πριν από τη σοδειά. Προβλήµατα όµως δηµιουργούνταν σχετικά µε τις τιµές αυτών των προόντων κυρίως όταν η σοδειά δεν ήταν καλή.
    Οι συµφωνίες προστυχίων συχνά ήταν έγγραφες και µάλιστα, κατά διαστήµατα, η βενετική διοίκηση όριζε συγκεκριµένους συµβολαιογράφους για τη σύνταξη τέτοιων συµφωνιών, προς αποφυγή σχετικών παραβάσεων. Έτσι, για παράδειγµα, στα 1565-1566 γνωστοποιείται ότι όσοι επιθυµούν να δώσουν χρηµατικά ποσά προκαταβολικά, δεν πρέπει να καθορίζουν και τις τιµές πώλησης, αλλά αυτές θα ορίζονται βάσει των συµφωνηθέντων. Όπως είναι γνωστό, τον καθορισµό των τιµών των προόντων έκαναν οι αρµόδιοι αξιωµατούχοι, οι giustizieri. Κατά διαστήµατα, µάλιστα, η διοίκηση υπενθύµιζε στους κατοίκους του νησιού την οφειλόµενη τήρηση των επίσηµων τιµοκαταλόγων. Στα σχετικά διοικητικά έγγραφα, κάποτε, σηµειώνεται αυτή η υποχρέωση, είτε πρόκειται για προστύχι είτε για αγοραστό. Αποφασίζεται δε από το Συµβούλιο να εκλεγεί ένας νοτάριος επί των προστυχίων, προκειµένου µόνον από αυτόν να συντάσσονται τέτοιου είδους πράξεις. Η θητεία του θα είναι τριετής και για τα επόµενα τρία έτη, µετά το πέρας της θητείας του, δεν θα έχει δικαίωµα να εκλεγεί σε αυτό το αξίωµα, αλλά και σε οποιοδήποτε άλλο. ∆ιευκρινίζεται δε ότι, πλην των άλλων
    κυρώσεων, εάν κάποιος άλλος νοτάριος συντάξει πράξεις προστυχίων, αυτές δεν θα έχουν καµία ισχύ, ως µη γενόµενες. Ο εκλεγµένος αυτός νοτάριος θα λαµβάνει ως αµοιβή ένα grossetto για κάθε συµβόλαιο, ανά ήµισυ από έκαστο συµβαλλόµενο. Ο νοτάριος, επίσης, υποχρεούται να τηρεί αλφαβητικό κατάλογο αυτών των πράξεων, ενώ σε περίπτωση παραβατικής συµπεριφοράς εκ µέρους του, θα είναι υποχρεωµένος να καταβάλει ο ίδιος τα οφειλόµενα ποσά. ∆ιευκρινίζεται, τέλος, ότι ουσιαστικά θα εκλέγονται δύο συµβολαιογράφοι, ένας µόνο για τις συµφωνίες για κρασί και ο άλλος για συµφωνίες για λάδι, σιτηρά και άλλα, µε διετή θητεία».
    http://www.eoaesperia.org/index.php/esperia/article/viewFile/14/11.pdf
    Βέβαια υπήρχαν και νοτάριοι που παράνομα έκαναν πράξεις προστιχίων. Φαντάζομαι επίσης ότι δεν θα τηρούνταν και τόσο αυστηρά και οι διοικητικοί καθορισμοί των προιόντων στα προστίχια. Στην Κέρκυρα δε, κατά τα τέλη του 17ου αιώνα, είχε γίνει και δημόσιο ενεχυροδανειστήριο για την πάταξη των προστιχίων.

  86. Spiridione said

    Για τον δανεισμό των αγροτών διάφορα στοιχεία εδώ:
    file:///C:/Users/User/Downloads/M01.015.0.pdf
    Μία αίτηση «απάντων των προκρίτων της νήσου Κρήτης», του 1692:
    «Η συγκομιδή των προϊόντων ημών των πτωχών ραγιάδων περατούται καθ’ έκαστον
    έτος εν τη νήσω ταύτη κατά τας αρχάς του Αυγούστου, επειδή όμως η είσπραξις και ενοικίασις του κεφαλικού φόρου και του φόρου των αμπέλων μας, διενεργεί­ται εις τας αρχάς του μηνός Μαρτίου (…) αναγκαζόμεθα ως εκ τούτου να δανειζώμεθα με 10 και 15% διά να πληρώσωμεν τους φόρους τούτους, τα εναπομείνα­ντα δε προϊόντα μας μόλις επαρκούν διά την πληρωμήν των τοκογλύφων και ούτω οι δυστυχείς ημείς καταλήγομεν εις την ανάγκην να υστερούμεθα και αυτού του ενός παρά διά να αγοράσωμεν τον επιούσιον άρτον μας. Από τούδε και εις το εξής να εισπράττεται ό τε κεφαλικός και ο επί των αμπέλων φόρος μας εις τας αρχάς του Αυγούστου».

    Για τον δανεισμό και τους μουσουλμάνους:
    «.. Τα προηγούμενα δείχνουν ότι ο δανεισμός, δεν αντιμετωπιζόταν απλώς με ανοχή από το εξουσιαστικό μόρφωμα, αλλά, ακόμη περισσότερο, οι κυριότεροι εκπρόσωποι του -τεμένη, δεφτεράρηδες, γενίτσαροι- συμμετεί­χαν ενεργά σε αυτόν. Τούτο παρά την εντολή του κορανίου, που απαγορεύει τον έντοκο δανεισμό, όπως απαγορεύει επίσης και οποιαδήποτε εμπορική πράξη, στην οποία η αξία των προϊόντων που ανταλλάσσονταν δεν ήταν απο­λύτως ίση. Η χανεφίτικη ερμηνευτική άποψη του ιερού νόμου όμως, την οποία ακολουθούσε η Αυτοκρατορία νομιμοποιώντας τον δανεισμό με τόκο, το riha, είχε φθάσει μέχρι του σημείου να δηλώσει ότι «η ανάγκη νομιμοποιεί ακόμη και ότι, αυστηρά μιλώντας, ήταν απαγορευμένο». Κάποτε βέβαια εμφανί­ζονται και καδήδες που, εφαρμόζοντας με αυστηρότητα τον ιερό νόμο, το seriyat, υποχρεώνουν το δανειστή να αρκεστεί στην επιστροφή του κεφαλαίου του και μόνο. Πρόκειται όμως, κυριολεκτικά, για σπάνιες αποφάσεις, που συναντάμε δύο μόνο φορές ανάμεσα στα 2.800 έγγραφα του Αρχείου που εξέδωσε ο Σταυρινίδης».

  87. Πάνος με πεζά said

    @ 84 : Τα πουλούσαν με 22.5% τόκο το χρόνο, έστω σε εποχή τραπεζικών επιτοκίων σε καταθέσεις προθεσμίας της τάξης του 20-21.. Αυτός όμως δεν ήταν λόγος να γίνουν ταπετσαρίες,εφόσον έγραφαν επάνω «Ελληνικό Δημόσιο», και όχι «Κλωστήρια Τραμπαρίφας»…

  88. Πάνο με πεζά, τη θυμάμαι καλά και την εποχή και τη διαφήμιση που λες. Αλλά τι φυσικότερο; Όταν μπορούσε να έχει κανείς 21% τόκο σε τραπεζικές καταθέσεις, ποιος θα αγόραζε κρατικά ομόλογα που να αποφέρουν κάτω από 22%; Δεν μιλούμε όμως για τις γοργά διολισθαίνουσες δραχμές της δεκαετίας του 1980· μιλούμε για ευρώ του 21ου αιώνα, οι αποδόσεις των οποίων ήταν κάτω από 4%.

    LandS (47), με ονομαστικό επιτόκιο 5% ο συνεχής ανατοκισμός δίνει 5,127% το χρόνο, ο δε ημερήσιος 5,20%. Ασήμαντη η διαφορά, αλλά χρησιμοποιήσιμη για διαφημίσεις… Και αν θυμάμαι καλά, σαφώς υπήρχαν όρια στα επιτόκια των καταθέσεων, τουλάχιστον στις national banks (στις αμιγώς πολιτειακού δικαίου δεν θα είχε, υποθέτω, δικαιοδοσία η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση), που είχαν επιβληθεί δυνάμει νόμων της εποχής του Ρούζβελτ, ακριβώς για να προστατέψουν τις τράπεζες (που πολλές είχαν φαλίρει τότε) από τον ανταγωνισμό (και δευετερευόντως για να κρατούν προσιτά τα επιτόκια των ενυπόθηκων δανείων).

  89. sarant said

    83: Πολύ περισσότερο που αυτή τη δουλειά έκανα το σαββατοκύριακο 🙂

    81: Νάχαμε και ενδιάμεσους τύπους από το χίον αγγείο και μέτρο βάρους ως τη χιόνα, καλά θα ήταν.

    84: Πρόσθεσε και όσους δεν είχαν καν επιλέξει να αγοράσουν ομόλογα αλλά το κράτος τούς έδωσε έναντι οφειλών του.

  90. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    60 – Κίντο μου δυστυχώς απο το ιστολόγιο μόνο εύλογες υποθέσεις μπορώ να κάνω μια και δεν γνωρίζω κάποιον προσωπικά ( κάποιους ίσα που τους γνώρισα) γι΄αυτό προσπαθώ να είμαι όσο το δυνατόν προσεχτικός στις κρίσεις μου γιατί δεν έχω πρόθεση να θίξω κανέναν, πόσο μάλλον εσένα που έχω εκφράσει εδώ την εκτίμηση που σου έχω. Έμμεσα έχασα κι εγώ (αν και το είχα προβλέψει) μια και έχουμε το ίδιο επάγγελμα μόνο που εσύ είσαι μηχανικός ενώ εγώ δέν. Όχι Κιντ δεν μέμφομαι την ευφυϊα σου και κανενός άλλου, αντιθέτως την εκτιμώ βαθύτατα, αλλά εκεί παρουσιάζεται το πρόβλημα, γιατί ευφυέστατα μυαλά δεν «στρίβουν» πέρα απο το αντικείμενό τους, και ειδικά στην διαχείρηση χρημάτων; Και το κυριώτερο, αφού «βλέπουν» γιατί δεν αλλάζουν; Αν δεν αλλάζει το δικό σου μυαλό, τι πιθανότητες έχει να αλλάξει το δικό μου ή των πιο «κάτω» απο μένα; (που δεν είναι και πολλοί).
    Πώς γίνεται εντελώς διαφορετικοί άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, να λειτουργούν σχεδόν νομοτελειακά, και ποιός διάολο κερδίζει απο αυτό; Καταλαβαίνεις τι θέλω να πώ έτσι; δεν γίνεται να βλέπω εγώ και να μη βλέπεις εσύ με τρελαίνει αυτό το πράγμα, το αντίθετο θα έπρεπε να συμβαίνει, κι όμως γίνεται.

  91. Εαμοβούλγαρος said

    1) Κύριε Σαραντάκο, καταγγέλλω από το δημοκρατικό σας Ιστολόγιο ότι πολύ άσχημα ξεκίνησε η ελληνική έκδοση της Huffington Post. Ενώ οι φασίστες δρούν ανεξέλεγκτα και χτυπάνε καθημερινά μετανάστες, έστειλε ένα κοριτσάκι να κάνει ρεπορτάζ για την Μυρτώ της Πάρου, κι άφησε την μάνα της να βρίζει τους Πακιστανούς. Ήδη το ρεπορτάζ αυτό της Huffington Post το έχουν κάνει Σημαία όλα τα Ακροδεξιά Ιστολόγια. Σάς θυμίζω κ. Σαραντάκο το ποιόν της Αριάννας Στασινοπούλου – Χάφφινγκτον που δέχτηκε προ ημερών στο Μαξίμου ο Τρελαντώνης Σαμαράς, όπως προκύπτει από χθεσινό ρεπορτάζ του «Πρώτου Θέματος»: 1) Είναι ακροδεξιά και είχε πατέρα τον μακαρίτη ταγματασφαλίτη δημοσιογράφο Κώστα Στασινόπουλο, ο οποίος ήταν τζογαδόρος και μπεκρής. 2). Έχει δύο κόρες, εκ των οποίων η μία είναι λεσβία και η άλλη πρεζού. 3). Έγινε πλούσια περνώντας από το κρεββάτι αμέτρητων εραστών, μέχρι που παντρεύτηκε τον ρεπουμπλικάνο πετρελαιά Μιχάλη Χάφφινγκτον, ο οποίος ήτο παθητικός ομοφυλόφιλος και πήρε την Αριάννα κατόπιν συμφωνίας, για να δείξει στην συντηρητική οικογένειά του ότι πάει με γυναίκες. 4) Αφού απομύζησε τον κίναιδο πετρελαιά Χάφφινγκτον, πούλησε τους Ρεμουμπλικάνους και πήγε με τους Δημοκρατικούς για να τα κονομήσει εκ νέου κλπ-κλπ…

    2) Μιά και η σημερινή ανάρτηση αφορά τους Κρητικούς, τον Βενιζέλο και το αντισημιτικό πνεύμα που επικρατούσε επί αιώνες στην Κρήτη, προσφέρω δύο βιβλία που θα συνταράξουν το αξιότιμο κοινό του Σαραντακείου Ιστολογίου:

    α. Την εκπληκτική και δυσεύρετη έκδοση του «Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών» «Η γη και οι αγρότες στη μεσαιωνική Κρήτη 13ος-14ος αι. (Land and peasants in medieval Crete, 13th- 14th century)» του Χαραλάμπους Γάσπαρη

    http://bookzz.org/book/904779/f76a25

    β. Το εξαφανισμένο αριστούργημα «11 βιβλία εναντίον του Ελευθερίου Βενιζέλου» που μπορεί όλος ο κόσμος να κατεβάσει δωρεάν από το scribd εδώ

    Δεν μπορώ, αγαπητέ κ. Σαραντάκο, να αντισταθώ στον πειρασμό και να μήν παραθέσω ένα απόσπασμα από το 1ο βιβλίο του Χαραλάμπους Γάσπαρη για να αντιληφθούν όλοι οι αναγνώστες σας(ιδίως οι αποβλακωμένοι Ρωμιοί τοιούτοι) πόσο Αντισημίτες ήσαν οι Βενετσιάνοι. Ιδού (σελίς 77):

    «Το 1353, με σκοπό «την ευημερία και την ενίσχυση του νησιού της Κρήτης» (pro bono et augmento insule nostre Crete), η βενετική Γερουσία αποφάσισε ότι όλοι όσοι θα εγκαθίσταντο στο Χάνδακα, Ρέθυμνο, Χανιά και Σητεία, εκτός από τους Εβραίους, θα έπαιρναν τη βενετική υπηκοότητα με όλα τα προνόμια που τη συνόδευαν».

    ΚΑΙ ΕΡΩΤΩ τους αξιοτίμους Κρητικούς αναγνώστας σας (κυρία Έφη – Έφη,Μαρουλάκι και λοιπούς): Γιατί ποτέ δεν κατήγγειλαν οι Κρητικοί τον φοβερό Αντισημιτισμό των Βενετσιάνων; Μήπως τους βόλευε, γιατί ήθελαν να αρπάξουν τις περιουσίες των κακόμοιρων των Εβραίων, όπως συνέβη με τους Θεσσαλονικείς μετά το 1943;

  92. Μαρία said

    85
    >Προβλήµατα όµως δηµιουργούνταν σχετικά µε τις τιµές αυτών των προόντων κυρίως όταν η σοδειά δεν ήταν καλή.
    >γνωστοποιείται ότι όσοι επιθυµούν να δώσουν χρηµατικά ποσά προκαταβολικά, δεν πρέπει να καθορίζουν και τις τιµές πώλησης

    Η πρακτική της προκαταβολής στους παραγωγούς με μορφή δανείου και με τιμή ακαθόριστη, «άκοπη», μας είναι γνωστή κι απ’ τη λεγόμενη σταφιδική κρίση μετά το 1893. Η τιμή «κοβόταν» (καθοριζόταν) στην αγορά εισαγωγής, συνήθως στη Μ. Βρεττανία. Στην περίπτωση αυτή το πρόβλημα δεν δημιουργήθηκε απ’ την κακή σοδειά αλλά απ’ τον περιορισμό της ζήτησης.

  93. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #91, 2)α.
    Κόψετε κάτι, το βιβλίο του Γάσπαρη είναι προσβάσιμο εύκολα από εδώ http://helios-eie.ekt.gr/EIE/handle/10442/3814
    Ένας ήταν ο «Μέγας Ευεργέτης του παρόντος ιστολογίου» και δεν τον φτάνετε ούτε στο μικρό του δαχτυλάκι… 🙂

  94. Makis said

    Ώρα σας καλή. Πριν από αρκετό καιρό είχαμε ξετυλίξει ένα νήμα στην λεξιλογία με το προστίχι ή προστύχι ή ακόμη και προστοίχι
    Ανάμεσα στα συστήματα ιδιοποίησης της παραγωγής ήταν το «προστύχι», δηλ. η προαγορά της συγκομιδής με συμφωνημένες ή υπό διαμόρφωση τιμές: και στις δύο περιπτώσεις η τιμή συνέπιπτε με την εποχική συμπίεση των τιμών, κατά την εποχή δηλαδή της συγκομιδής. Ο Μακρυγιάννης έτσι έφτιαξε πριν από το 1821 το κεφάλαιό του: με δανεικά προστύχισε δημητριακά στην Αρτα και μάλιστα σε μια χρονιά σπάνης και ακρίβειας.
    Για περισσότερα εδώ: http://lexilogia.gr/forum/showthread.php?14564-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%84%CE%AF%CF%87%CE%B9-(%CE%9F%CE%A7%CE%99-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%84%CF%8D%CF%87%CE%B9)

  95. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    93 – Για να μη πούμε πόσοι ευεργετήθηκαν απο την μισή του περιουσία που στοιχημάτιζε κάθε φορά, μέχρι που την έχασε όλη και ησυχάσαμε όλοι.

  96. nestanaios said

    Νεοπλατωνικός ύμνος.

    «χρήματὸς τε καί ἀργύρου καί τῶν ἄλλων ὑλικῶν ἀγαθῶν ἀπάντων
    τιμιώτερόν ἐστιν ἡ Πατρὶς καὶ σεμνότερον καὶ ἁγιώτερον καὶ ἐν μείζονι
    μοίρᾳ καὶ παρὰ θεοῖς καὶ παρ᾿ ἀνθρώποις τοῖς νοῦν ἔχουσι.»

  97. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #95
    😀

  98. spiral architect said

    Εμείς; Τον καταγγείλαμε! Κι αμήντα! 😆

  99. sarant said

    94: Καλώς ήρθες κι απο εδώ!

  100. Παναγιώτης Κ. said

    @4.Λεώνικε πάρε και ο εξής προβληματάκι:
    Ποιό είναι το ποσοστό κέρδους ενός εργολάβου που δεν έβαλε μία για την ανέγερση μιας οικοδομής;

    Kid εσύ τι λες;

  101. Πέπε said

    @77: G, του Βαμβακάρη δεν είναι προπολεμικό. Δε γνωρίζω ημερομηνία, αλλά αυτό τον ήχο τον είχε στη «δεύτερη καριέρα» του, γύρω στο ’60. Μάλιστα σε άλλο γιουτουμπάκι ένας συλλέκτης έχει βιντεοσκοπήσει το τζουκ-μποξ του να παίζει το συγκεκριμένο τραγούδι, από 45ρι του πικάπ, όχι 78ρι του γραμμοφώνου.
    Στο γιουτουμπάκι που παρέθεσα νομίζω ότι το «τσελέμι» ακούγεται αρκετά καθαρά. Βέβαια μπορεί και να παρασύρομαι από την καταγραφή του ανεβάστορα.

    Όσο για το νόημα:

    Στην καρδιά μου νιώθω νταραβέρι
    να γινείς δικό μου ταίρι.

    Μα κορώνα γράμματα με φέρνεις (σαν κορόιδο [ΧΧΧ] με σέρνεις),
    όλο μου ξηγιέσαι βερεσέ,
    σελέμι, και αβέρτα
    κόβεις ρόδα (βόλτα) για φιλί.

    Μέχρι το «βερεσέ» = αυτός την θέλει, εκείνη τον δουλεύει, όλο του δίνει ελπίδες για να τον σέρνει στα φουστάνια της κι όλο δεν του κάθεται. Μετά; Εγώ είχα καταλάβει ότι όταν φτάνει η ώρα για το φιλί εκείνη το στρίβει (κόβει ρόδα/βόλτα για [να αποφύγει το] φιλί). Εσύ λες ότι επιπλέον θα κλέψει πονηρά το φιλί από κάποιον άλλο (κόβεις ρόδα/βόλτα, πηγαίνεις, για φιλί αλλουνού); Γιατί αν κλέψει φιλί δε θα είναι βέβαια από τον ήρωα. Ή θα κλέψει κάτι άλλο;

    Πάντως είναι σαφές ότι ο Β., ακόμη κι αν έβγαλε νόημα, το ίδιο ή άλλο, τους στίχους τους άκουσε από χαλασμένο τηλέφωνο.

  102. (96) Εμένα παλαιοπλατωνικό χωρίο μου θυμίζει 🙂

  103. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    94.>>η προαγορά της συγκομιδής με συμφωνημένες ή υπό διαμόρφωση τιμές: και στις δύο περιπτώσεις η τιμή συνέπιπτε με την εποχική συμπίεση των τιμών,

    Συχνά οι έμποροι προαγόραζαν το λάδι από τον παραγωγό, σε φθηνότερη τιμή.
    Σ΄αυτή την ταχτική αναφέρονται τα «μπρόχρια» (προ χρέους)
    (Μενεγή Μισσίνη* 5ο Protocollo 3 Φεβρουαρίου 1554,φύλλο λα΄ recto)

    «Μενεγής Μισσίνης νοτάριος(συμβολαιογράφος) στο Μεγάλο Χωριό (σημερινή Ιεράπετρα), καλύπτει με 1800 περίπου συμβόλαια την περίοδο 1532-1572.

  104. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    98. κι αμήντα!
    🙂
    – ε κιαμέ!
    σ.σ.άραγε: κιαμ΄ ίντα , κι αμέ ίντα (ή ήντα), το «αμ΄ τί «

  105. Spiridione said

    84. Πολλοί το προσέβαλαν, έχουν εκδοθεί πολλές αποφάσεις από το Σ.τ.Ε. για τα ομόλογα. Απορρίφθηκαν οι αιτήσεις, όχι πάντως ομόφωνα, με μπόλικη δόση βέβαια από υπέρτατο δημόσιο συμφέρον. Ένα πολύ μικρό απόσπασμα:
    «Επειδή, η επένδυση σε ομόλογα και λοιπούς τίτλους εκδόσεως ή εγγυήσεως κρατών, ως έννομη σχέση παροχής οικονομικής πίστης, δεν είναι απαλλαγμένη του κινδύνου της σύννομης περιουσιακής απώλειας, ακόμη και αν το δίκαιο που διέπει τους τίτλους δεν προβλέπει ότι πριν από τη λήξη τους είναι ενδεχόμενη η επαναδιαπραγμάτευση όρων τους, όπως η ονομαστική αξία, το τοκομερίδιο και ο χρόνος λήξεως. Τούτο, διότι από την έκδοση του τίτλου μέχρι τη λήξη του μεσολαβεί συνήθως ικανό χρονικό διάστημα, κατά το οποίο ενδέχεται να συμβούν γεγονότα απρόβλεπτα που περιορίζουν ουσιωδώς, ακόμη και μέχρι εκμηδενισμού, τις οικονομικές δυνατότητες του κράτους – εκδότη ή εγγυητή των τίτλων. Όταν συμβαίνουν τέτοια γεγονότα, το κράτος νομίμως επιδιώκει επαναδιαπραγμάτευση βάσει της ρήτρας «rebus sic standibus», η οποία οριοθετεί τη γενική αρχή του δικαίου «pacta sunt servanda». Η αντίθετη νομική εκδοχή στηρίζεται στην παραδοχή ότι το κράτος έχει απόλυτη φερεγγυότητα, ήτοι τη δυνατότητα να εξασφαλίζει πάντοτε τα αναγκαία κεφάλαια για την ικανοποίηση των πιστωτών του, λόγω της διαρκούς υπόστασής του, απεριόριστου πλούτου και ακλόνητης πιστοληπτικής ικανότητας. Η παραδοχή αυτή διαψεύδεται από την πραγματικότητα … Από τα ως άνω στοιχεία προκύπτει ότι οι διατάξεις του άρθρου πρώτου του ν. 4050/2012, δυνάμει των οποίων εκδόθηκαν οι προσβαλλόμενες πράξεις, δεν θεσπίσθηκαν κατά τρόπο αυθαίρετο από τον νομοθέτη, αλλά σύμφωνα με τα διεθνή συναλλακτικά ήθη, όπως αυτά εξελίσσονται (οι ρήτρες συλλογικής δράσης έχουν ήδη εισαχθεί στο εσωτερικό δίκαιο της ευρωζώνης και εφαρμόζονται σε όλα τα ομόλογα από 1-1-2013) …. Υπό τα δεδομένα αυτά, οι εν λόγω διατάξεις του ν. 4050/2012, όπως θεσπίσθηκαν υπό όλως εξαιρετικές περιστάσεις, ήτοι προ του κινδύνου στάσης πληρωμών και κατάρρευσης της εθνικής οικονομίας λόγω των ιδιαιτέρως δυσμενών συνθηκών που ήδη εκτέθηκαν, δεν αντιβαίνουν, στο σύνολό τους, στα άρθρα 5 παρ. 1 και 25 παρ. 1 του Συντάγματος και στις αρχές του Συντάγματος, τις οποίες επικαλούνται οι αιτούντες. Συνεπώς, ο ως άνω λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί, ως αβάσιμος..»
    Να προσθέσω ότι το P.S.I ήταν πιστωτικό γεγονός και ενεργοποίησε τα C.D.S.

  106. Γς said

    Μόλις ξύπνησα και έπεσα πάνω στο [Σχ. 91]

    >έστειλε ένα κοριτσάκι να κάνει ρεπορτάζ για την Μυρτώ της Πάρου, κι άφησε την μάνα της να βρίζει τους Πακιστανούς.

    Λες και είναι μια τρελή που θίγει την υπόληψή τους. Θα μπορούσατε να το πείτε πιο κομψά, από σεβασμό και μόνο στο δράμα αυτής της μητέρας.

    Εσεις τι θα κάνατε κύριε ΕΒ, αν η κόρη σας [εκείνη που μένει κοντά στον Αη Δημήτρη, που μας λέγατε] ήταν στην κατάσταση της Μυρτούς;

  107. Εαμοβούλγαρος said

    Αγαπητέ κ. Γς,

    συγγνώμη αν σάς σόκαρε η φρασεολογία μου. Και βεβαίως σέβομαι το δράμα της Μυρτούς. Ήθελα απλώς να πώ ότι η ελληνική έκδοση της Huffington Post άρχισε μέ άρθρα που κολακεύουν τους Ακροδεξιούς. Κι αυτό γιατί η δαιμόνια Αριάννα είναι κόρη του μακαρίτη ακροδεξιού δημοσιογράφου Κώστα Στασινόπουλου, που εσείς (ως παλαιός) μπορεί και να γνωρίζατε. Ομολογώ ότι τώρα που ξαναδιαβάζω το σχόλιο 91, βλέπω ότι το έγραψα αρκετά άγαρμπα και έχετε απόλυτο δίκιο. Αλλά σήμερα έγραψα πολλά σχόλια στο παρόν Ιστολόγιο (αργία μήτηρ πάσης κακίας) και τα ξεπέταξα στο πόδι τα περισσότερα

    Για να ρεφάρω, σάς προσφέρω το εκπληκτικό σύγγραμμα του Ροβήρου Μανθούλη «Αρχαίο Ερωτικό και Συμποσιακό Λεξιλόγιο» για να μάθετε όλες τις κακές λέξεις των Αρχαίων Ελλήνων. Ένα βιβλίο που θα ζήλευε κι ο ίδιος ο Τσιφόρος.

    http://bookzz.org/book/2377500/439c92

    Επίσης, ενημερώνω τον κ. Σαραντάκο ότι τον αντιγράφουν κι οι απόφοιτοι της Σχολής Ευελπίδων. Ας ρίξει μιά ματιά εδώ

    http://sindesmos1976.gr/?p=4860#more-4860

  108. Mindkaiser said

    Επειδή κατά καιρούς αναφέρεται το ζήτημα, τα CDS είχαν ενεργοποιηθεί με το PSI+ καθώς θεωρήθηκε πιστωτικό γεγονός. Στον παρακάτω σύνδεσμο τα αποτελέσματα της σχετικής δημοπρασίας:

    http://creditfixings.com/CreditEventAuctions/holdings.jsp?auctionId=9038

    Το χρονικό της διαπραγμάτευσης:

    http://www.reuters.com/article/2012/02/29/us-europe-greece-idUSTRE81S0NP20120229

  109. sarant said

    Της Μυρτώς, πάντως.

    Η τάξη του 1976, όχι όλοι 🙂

  110. Μαρία said

    109
    Μόνο αυτό σε πείραξε; Απορώ με την ανοχή σου!

  111. Ευχαριστώ, Spiridione και Mindkaiser. Παρόλο που με ενδιέφερε, δεν το είχα ψάξει το θέμα.

  112. # 101

    Πέπε ο δίσκος που το πρωτοάκουσα κάπου την δεκαετία του 70 ήταν 78άρι προπολεμικό σαν ντουτ, που λέμε στη Φωκίδα. Το είχε φίλος συνθέτης και συλλέκτης τέτοιων δίσκων. Τώρα να μην ήταν τραγουδισμένο από τον Βαμβακάρη αλλά να μου είπε πως το έχει πει και ο Βαμβακάρης και να μη το θυμάμαι καλά, παίζει. Εξ άλλου τα λάθος λόγια που λέει ο Μάρκος (γραβάτα, τσελέμη κι άλλα) συνηγορεί για κάτι τέτοιο, δλδ να το άκουσε από χαλασμένο δίσκο. Επίσης κι η μελωδία είναι λίγο αλλαγμένη σε σχέση με αυτήν που έπαιζε ο Γκολές (στο Ντουζένι πριν 30 χρόνια) και μου φαινόταν πιο γνήσια και ταιριαστή με τα λόγια

  113. Πέπε said

    112: Τότε θα ήταν το αρχαίο, αυτό του πρώτου βιντέου. Αυτές οι δύο ηχογραφήσεις υπάρχουν, άλλες δεν έγιναν παρά μόνο πρόσφατα. Και του Βαμβακάρη δεν πρέπει να ήταν και πολύ γνωστή, ενώ η παλιά με σόλο κιθάρα κάπως περισσότερο. Ο Γκολές, που άλλωστε για τους ρέκτες είναι στην κιθάρα κυρίως μάστορας κι όχι τόσο στο μπουζούκι, την παλιά θα έπαιζε, το πιθανότερο.

    Η παλιά ηχογράφηση λέει σαφώς σελέμι (ή σελέμη).

  114. Να το παίξω και λίγο Γς βρε Πέπε, θυμάμαι που έχω πάει στο Ντουζένι με την πρώην μου που ήταν κολλητή με την γυναίκα του ιδιοκτήτη του κέντρου. Ο Γκολές να τραγουδάει και η στάθμη από την νταμιζάνα (!) με την ρακή στα πόδια του να κατεβαίνει επικίνδυνα. Στο διάλειμμα έρχεται στο τραπέζι μας και του λέω αν ξέρει ένα τραγούδι ¨Πάψε να μου κάνεις πια την πάπια». κι αν μπορεί να το παίξει Με ενημερώνει σχετικά όπως σου είπα, μου λέει πως δεν το έχει στο πρόγραμμα και επιστρέφει στο πάλκο. Η φίλη της πρώην μου με πληροφορεί πως ο Γκολές δεν παίζει παραγγελιές κι η δικιά μου σιγοντάρει. Κι όμως μετά από τρία τέσσερα τραγούδια το λέει και…κάγκελο οι κυρίες!!

  115. Γς said

    109:

    >Της Μυρτώς, πάντως.

    Το Μυρτούς ήταν σπέσιαλ αφιέρωση στον Νικοκύρη 😉

    >Η τάξη του 1976

    Δεν κινδυνεύουμε από αυτήν την τάξη. Ετσι δεν είναι;

  116. Πέπε said

    Ναι, αλλά πρέπει να αρχίζεις με «και»:

    Και είμαστε στο Ντουζένι…

  117. Σωστός !

    (πρέπει όμως να πλησιάζω μόνο το πρότυπο, όχι να το αντιγράφω ! )

  118. Μαρία said

    113
    Κι ο Γκολές με τον Αγάθωνα σελέμη λένε.

  119. Πέπε said

    118: Μα δεν υπάρχει αμφιβολία ότι με σίγμα είναι ο σωστός στίχος. Ακόμη κι ο Βαμβακάρης, μπορεί να λέει σίγμα και να μην ακούγεται καθαρά. Εκεί που εγώ προσωπικά έχω κάποιες αμφιβολίες είναι αν όλο μαζί λέει κάτι, στο οποίο κάθε λέξη να έχει λόγο ύπαρξης, ή είναι απλώς ένα επίτομο slang.gr της εποχής.

  120. Γς said

    107:
    >Για να ρεφάρω, σάς προσφέρω το εκπληκτικό σύγγραμμα του Ροβήρου Μανθούλη «Αρχαίο Ερωτικό και Συμποσιακό Λεξιλόγιο»

    Μερσί.
    Μόνο που το άφησα στην πάντα.
    Καταπιάστηκα πάλι με το άλλο του ΡΜ.
    Τον Ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο

    Το ξαναβλέπω:

  121. BLOG_OTI_NANAI said

    Για τη σύνδεση που αναφέρθηκε, αν το χιόνι συνδέεται με τη χιόνα = αποθήκη, υπάρχει μια αναφορά ότι στην αρχαιότητα διατηρούσαν ασκούς ή και αποθήκες με χιόνι και πάγο για το κρασί τους (Αλ. Ραγκαβής, «Λεξικόν της Ελληνικής Αρχαιολογίας», Β΄, 1891, σ.814). Δεν ξέρω βεβαίως αν θα μπορούσε αυτό να καταλήξει στην αλλαγή της έννοιας της λέξης.

  122. Γς said

    121:

    ΄οι Φιξ είχαν να αντιμετωπίσουν διάφορα λειτουργικά προβλήματα σχετικά με την παραγωγή μπύρας, η οποία, σε κάποιο στάδιο, απαιτούσε ιδιαίτερα χαμηλές θερμοκρασίες και ψύξη. Ελλείψει, τότε, των αναγκαίων ψυκτικών μηχανημάτων αλλά και του χιονιού, ο Βαυαρός ζυθοποιός ανέθετε στους χωρικούς από το Μενίδι να αποθηκεύσουν την πρώτη ύλη στην Πάρνηθα και κατόπιν να την μεταφέρουν μέσα σε σακιά, με τα μουλάρια, στο εργοστάσιο στο Κολωνάκι’.

  123. Γς said

    Χαϊκάλης στην ΤιΒι τώρα (ΣΚΑΙ):

    -Για την κυβέρνηση οι συζητήσεις στο Παρίσι θα γίνουν το Τελευταίο Ταγκό στο Παρίσι 😉

  124. sarant said

    121-122: Ναι, το χρησιμοποιύσαν το χιόνι για ψυκτικό. Αλλά χιόνια στην Ελούντα; Τέλος πάντων, θα μείνει αγνώστου ετύμου η λέξη.

  125. BLOG_OTI_NANAI said

    124: Δυστυχώς.
    Στο άρθρο αναφέρεις το «χώνος, του χαίνω». Ποια είναι η διαδρομή της λέξης μέχρι το «Χιώνα=αποθήκη»;

  126. Κουνελόγατος said

    Συνέχεια από 8: Η μια άποψη είναι ότι η παραλία άσπριζε (διότι έχει πολλούς αέρηδες στην περιοχή). Η άλλη, ότι έβαζαν ένα «μηχάνημα» που το λέγαν χιώνα (αλλά δε θυμάμαι τι έκαναν με το μηχάνημα).
    Τώρα, τι στέκει από αυτά, θα σας γελάσω.
    Θα προσπαθήσω να μάθω από μεγαλύτερους σε ηλικία, όταν πάω το Πάσχα.

  127. sarant said

    125: Δεν λέει ο Πιτυκάκης ποια είναι η διαδρομή.

    126: Περιμένουμε!

  128. Κουνελόγατος said

    Τελευταία νέα: Το αλάτι που εμφανιζόταν, έδωσε το όνομα στην παραλία, λένε κάποιοι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής. Να’ναι τάχα αυτό; Κάποτε θα κάνω επιτόπιο ρεπορτάζ. :mrgreen:

  129. Γς said

    2:

    «Την κάνει ο σελέμης» = τράκα, ορισμός σε παλιά σταυρόλεξα

    Ναί έτσι είναι. Ο τρακατζής.

    http://caktos.blogspot.gr/2015/12/blog-post_4.html

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: