Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τι είδα εις την Ρωσσίαν των Σοβιέτ

Posted by sarant στο 28 Νοεμβρίου, 2014


barn-eksoΜόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Αρχείο, σε δική μου επιμέλεια, το βιβλίο του Κώστα Βάρναλη «Τι είδα εις την Ρωσσίαν των Σοβιέτ», που περιέχει τις εντυπώσεις του ποιητή από την επίσκεψή του στη Μόσχα το καλοκαίρι του 1934. (Από τον ίδιο εκδοτικό οίκο είχαν κυκλοφορήσει πέρυσι τα Γράμματα από το Παρίσι, ανταποκρίσεις του Βάρναλη στην εφημ. Πρόοδος το 1926, πάλι σε δική μου επιμέλεια).

Ο Βάρναλης είχε προσκληθεί από την Ένωση Σοβιετικών Συγγραφέων, μαζί με τον Δ. Γληνό αλλά και με δεκάδες άλλους συγγραφείς από καπιταλιστικές και αναπτυσσόμενες χώρες, να παρακολουθήσει το πρώτο Συνέδριο της Ένωσης. Με την επιστροφή του στην Αθήνα, άρχισε να δημοσιεύει τις εντυπώσεις του στην εφημερίδα «Ελεύθερος Άνθρωπος», μια κεντροαριστερή, θα λέγαμε σήμερα, εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας, που την εξέδιδε ο Κ. Αθάνατος από το 1930 έως το 1938. Ως τον Οκτώβριο του 1933, διευθυντής του Ε.Α. ήταν ο Δημ. Πουρνάρας, του Αγροτικού Κόμματος, και σε αυτόν οφείλεται σε μεγάλο βαθμό ο φιλοαριστερός προσανατολισμός της εφημερίδας, που εκδηλωνόταν κυρίως σε διεθνές επίπεδο, με άρθρα φιλικά προς την ΕΣΣΔ και εναντίον του Χίτλερ που τότε βρισκόταν στα πρόθυρα της εξουσίας στη Γερμανία.

Τον μεσοπόλεμο, σε έναν κόσμο όπου δεν υπήρχε η επαφή με άλλες χώρες και πολιτισμούς, που σήμερα την εξασφαλίζουν σε πρωτόγνωρα επίπεδα η τηλεόραση, το Διαδίκτυο και τα ντοκιμαντέρ, άνθιζε η ταξιδιωτική λογοτεχνία που πρόσφερε τέτοιες εικόνες στο αναγνωστικό κοινό. Και μετά την Οκτωβριανή επανάσταση του 1917 και την εγκαθίδρυση του σοβιετικού καθεστώτος, ένας ιδιαίτερος τομέας της ταξιδιωτικής λογοτεχνίας και δημοσιογραφίας ήταν οι επισκέψεις στην ΕΣΣΔ, από δημοσιογράφους, λογοτέχνες ή επιστήμονες που επισκέπτονταν τη χώρα για να περιγράψουν το πρωτόγνωρο πείραμα που πραγματοποιόταν εκεί, και που το δυτικοευρωπαϊκό κοινό δεχόταν, ανάλογα, με ελπίδα ή με φόβο αλλά πάντως με άσβεστο ενδιαφέρον. Βέβαια, πολλές από τις ανταποκρίσεις ήταν εντυπωσιοθηρικές ή και σκανδαλοθηρικές, π.χ. με θέμα τον «ελεύθερο έρωτα» ή την «κοινοκτημοσύνη των γυναικών» στην ΕΣΣΔ.

Από την Ελλάδα ξεχωρίζουν οι δυο επισκέψεις του Καζαντζάκη που αργότερα εκδόθηκαν σε βιβλίο, ενώ το 1930 βιβλίο εξέδωσε και ο γιατρός Γιάννης Αντωνιάδης που είχε βρεθεί στην ΕΣΣΔ για επιστημονικούς λόγους («Η ζωή όπως την είδα στις σοβιετικές χώρες»), ενώ πάρα πολλές ήταν και οι δημοσιογραφικές επισκέψεις. Ο Ελεύθερος Άνθρωπος δημοσίευσε επί έξι ολόκληρους μήνες, το 1931, τις εντυπώσεις του «ρωσομαθούς απεσταλμένου» του Αλέξη Παπαγεωργίου, ενώ νέα σειρά εντυπώσεων του ίδιου απεσταλμένου δημοσιεύτηκαν στην ίδια εφημερίδα από τον Δεκέμβριο του 1932 έως τον Μάρτιο του 1933. Μάλιστα, ο Ριζοσπάστης αμφισβήτησε όχι απλώς την αλήθεια των εντυπώσεων αλλά και αυτή καθαυτή την ύπαρξη του Αλέξη Παπαγεωργίου, υποστηρίζοντας ότι στην πραγματικότητα τα άρθρα τα έγραφε ο ιδιοκτήτης της εφημερίδας, ο Κ. Αθάνατος από το γραφείο του στην Αθήνα και δημοσιεύοντας, ως απάντηση, τις εντυπώσεις κομμουνιστών εργατών που είχαν επισκεφτεί την ΕΣΣΔ.

Το 1934 ήταν μια μεταιχμιακή χρονιά για την ΕΣΣΔ και το κομμουνιστικό κίνημα· παρόλο που επίσημα η Κομμουνιστική Διεθνής ακόμα ακολουθούσε την ακροαριστερή γραμμή της άρνησης κάθε συνεργασίας με τους σοσιαλδημοκράτες, μετά την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία στη Γερμανία είχαν αρχίσει οι διεργασίες που έμελλε τον επόμενο χρόνο να οδηγήσουν στην επίσημη αλλαγή γραμμής στο 7ο συνέδριο της Κ.Δ. (Ιούλιος 1935), βάσει της οποίας καθήκον των κομμουνιστικών κομμάτων ήταν να επιδιώξουν πλατιά αντιφασιστικά λαϊκά μέτωπα σε κάθε χώρα. Η συνεργασία του Βάρναλη με τον Ελεύθερο Άνθρωπο εικάζω ότι είχε τη συγκατάθεση της ηγεσίας του ΚΚΕ, ακριβώς με τον στόχο αυτή η ευνοϊκή για την ΕΣΣΔ αρθρογραφία να διαβαστεί από πλατύτερα στρώματα και όχι μόνο από τους (πεπεισμένους) αναγνώστες του Ριζοσπάστη.

Το 1934 ο Βάρναλης μόλις είχε ολοκληρώσει τη «δημιουργική δεκαετία» του, όπως την αποκαλεί ο Γιάννης Δάλλας, κατά την οποία έδωσε τα πιο σημαντικά έργα του. Είχε καταξιωθεί στην πνευματική ζωή της χώρας ως ένας από τους κορυφαίους λογοτέχνες και συμμετείχε στους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες στο πλευρό του ΚΚΕ, αν και δεν ήταν μέλος του κόμματος (και δεν έχει επιβεβαιωθεί αν έγινε ποτέ μέλος του).

Οι εντυπώσεις από τη Μόσχα δεν είναι βεβαίως λογοτεχνία· είναι δημοσιογραφία, ωστόσο δεν παύουν να είναι γραμμένες από την πένα του Βάρναλη. Ασφαλώς, ο πεπεισμένος κομμουνιστής Βάρναλης γράφει για να πείσει τους αναγνώστες του για την υπεροχή του σοβιετικού συστήματος και για την ανάγκη εγκαθίδρυσης ανάλογου καθεστώτος και στην Ελλάδα και, θέλοντας να φτάσει σε όσο το δυνατόν πλατύτερο κοινό, διάλεξε όχι το κομματικό όργανο, τον Ριζοσπάστη, αλλά μια «αστική», έστω και αριστερίζουσα, εφημερίδα με πολύ μεγαλύτερη κυκλοφορία. Απευθυνόμενος σε αυτό το πλατύτερο κοινό, ο Βάρναλης είναι πιο συγκρατημένος στη φρασεολογία του, αποφεύγει κάποιες «χαρακτηρισμένες» λέξεις της κομμουνιστικής ιδιολέκτου, αλλά δεν κρύβει την τοποθέτησή του.

Εκφράζεται με θαυμασμό για τα επιτεύγματα της χώρας των Σοβιέτ και οι όποιες κριτικές παρατηρήσεις του είναι δευτερεύουσες έως αμελητέες και περισσότερο αφορούν τις διαφορές ιδιοσυγκρασίας του ρωσικού και του ελληνικού λαού. Παράλληλα, ειρωνεύεται συχνά την αρθρογραφία των ελληνικών εφημερίδων, οι οποίες περιέγραφαν την ΕΣΣΔ σαν κόλαση.

Ανυπόκριτος από την άλλη πλευρά είναι ο θαυμασμός του για την φροντίδα του σοβιετικού καθεστώτος για το παιδί. «Γι’ αυτό το παιδί δουλεύει και θυσιάζεται όλη η σημερινή γενεά, γι’ αυτό το παιδί το Σοβιετικό καθεστώς είναι αληθινός… ‘Παράδεισος’», γράφει σε ένα σημείο.

Το στιγμιότυπο του εξωφύλλου, που προέρχεται από την επίσκεψη σε έναν παιδικό σταθμό στα περίχωρα της Μόσχας, το περιγράφει ως εξής: Είδαμε πρώτα-πρώτα πώς ένα αδιάθετο μωρό το θερμομετρούσε η νοσοκόμα. Είδαμε ύστερα -αχ! βοηθήστε, Μούσες του Ελικώνα, να περιγράψω αυτό που είδαμε. Σ’ ένα δωμάτιο καμιά δεκαριά πιτσιρίκοι κάθονται γύρω-γύρω στα γιογιό τους και είναι αφοσιωμένα στην υψηλή λειτουργία της ομαδικής… εντεροκατανύξεως. Μια παραμανίτσα τα επιτηρεί. Το καθένα τους έχει μπροστά τους τα παιχνιδάκια του και παίζει. «Το τερπνόν μετά του… τερπνού» και… κολεχτιβισμός κι αυτού!

Μερικά άλλα αποσπάσματα:

Ας συνεχίσουμε τον περίπατό μας στο δρόμο.
Λένε πως κάθε φυλή έχει την ιδιαίτερη μυρωδιά της. Το ίδιο και κάθε πόλη. Τη μυρωδιά της Αθήνας την ξέρουν όσοι την ανασάνανε και…
«επέζησαν». Η μυρωδιά της Μόσχας είναι… η λαχανίλα.

Σε ρεστοράν, σπίτια, εργοστάσια, σχολεία, μαγειρεύεται σχεδόν κάθε μέρα το εθνικό φαγί των Ρώσων, το μπορς, «ο μέλας ζωμός» των Σπαρτιατών του Βορρά. Φαγί χορταστικό, θερμαντικό και φτηνό για τη φτωχολογιά. Λάχανο και πατάτα είναι από τα πιο χρειαζούμενα ζαρζαβατικά για το ρούσικο πλήθος.

Ακόμα και το Πανεπιστήμιο της Μόσχας μυρίζει λάχανο!

Ή:

Το ένστιχτο του στολισμού και της πολυτέλειας, που υπάρχει σ’ όλους τους ανθρώπους όλων των εποχών και που πολλοί αισθητικοί το θεωρούνε για πηγή της καλλιτεχνικής δημιουργίας, είχε για πολλά χρόνια ατονήσει εδώ στη Ρωσία. Η επανάσταση, ο εμφύλιος πόλεμος, η πείνα, οι θεληματικές θυσίες για την επιτυχία του α΄ πεντάχρονου σχεδίου δεν ήτανε καθόλου οι ευνοϊκές συνθήκες για την ικανοποίηση ανώτερων αναγκών. Και τώρα ακόμα, που οι προσπάθειες για τη σοσιαλιστική ανοικοδόμηση απορροφούν όλες τις υλικές και ψυχικές δυνάμεις της Χώρας, είδαμε πως η πολυτέλεια δεν είναι ακόμα δυνατή. Έτσι η ίδια η ψυχή βρήκε μια διέξοδο για να ικανοποιηθεί. Είναι η μέχρι μανίας αγάπη των λουλουδιών, που χαραχτηρίζει τους σημερινούς προλετάριους. Με λίγα καπίκια αγοράζει κανείς μερικά λουλούδια από τα υπαίθρια ανθοπωλεία, που στήνουνε… το καρτέρι τους στις γωνιές των σταυροδρομιών και τις πλατείες. Αυτά τα ανθοπωλεία κάνουνε «χρυσές» δουλειές. Τα παράθυρα των σπιτιών, κι αν έχουνε κάποτε σπασμένα τα τζάμια τους· και τα μπαλκόνια αν έχουνε λειψά τα κάγκελά τους, όμως έχουνε πολύ συχνά τις γλάστρες τους. Με λίγα
λουλούδια ο εργάτης δίνει στο στενόχωρο δωμάτιό του την άπλα της Άνοιξης. Και με δυο γαρούφαλα… παντρεύεται!

Και αλλού:

Η Μόσχα έχει πιότερα βιβλιοπωλεία από μπακάλικα και δεν έχει σκυλιά και γάτες…
Όλο τον Αύγουστο, που είμαστε εκεί, βρέχει σχεδόν κάθε απόγευμα. Οι δρόμοι, τα δέντρα, τα πάντα δροσίζονται. Κι είναι ευχάριστα τη νύχτα,
που ξαστερώνει, να περπατάει κανείς στους δρόμους που είναι άδειοι από κόσμο.
Γυναίκες; Δε θα συναντήσει λοιπόν κανείς γυναίκες της ηδονής να κάνουνε «τροτουάρ»; Ούτε καν ζεύγη ερωτευμένων να γλιστρούν αγκαλιά τοίχο-τοίχο ή να κάθονται στους πάγκους βυθισμένα στον ίλιγγο της… «συστολής του παντός εις εν και μόνον ον»;

Στα αποσπάσματα του βιβλίου που παραθέτω εδώ έχω (για τεχνικούς λόγους) αφαιρέσει τις υποσημειώσεις μου. Ας πούμε, στη φράση «συστολή του παντός εις έν και μόνον ον» υπάρχει υποσημείωση ότι πρόκειται για παράθεμα από τους Αθλίους του Ουγκό, κάτι άλλωστε που οι τακτικοί αναγνώστες του ιστολογίου θα το ξέρουν, αφού την ιστορία της αναζήτησης του παραθέματος την έχω αφηγηθεί σε άρθρο εδώ.

Και άλλο ένα άρθρο του ιστολογίου είχε θέμα τις εντυπώσεις του Βάρναλη από τη Μόσχα, μια προδημοσίευση ενός αποσπάσματος που περιέγραφε μια παράσταση παιδικού θεάτρου. Μάλιστα, χάρη σε αυτή την προδημοσίευση μπόρεσα να αποφύγω μια γκάφα, καθώς είχα κάνει μια εσφαλμένη υπόθεση για την ταυτότητα της μικρούλας που έβαλε τα κλάματα στο θέατρο -χάρη στα δικά σας σχόλια, κατάλαβα έγκαιρα το λάθος μου!

Τα άρθρα του Βάρναλη δεν γράφτηκαν επιτόπου, αλλά μετά την επιστροφή του στην Αθήνα. Φυσικά, ο ποιητής κρατούσε σημειώσεις όσο ήταν εκεί. Αυτά τα σημειωματάρια, που βρίσκονται στο Αρχείο Βάρναλη, τα κοίταξα και στο βιβλίο παραθέτω μερικά αποσπάσματα.

Εκτός από τα άρθρα του Βάρναλη, το βιβλίο περιλαμβάνει πρόλογο, στον οποίο εξετάζω σε συντομία το συνέδριο των σοβιετικών συγγραφέων και την υποδοχή που είχε στον ελληνικό τύπο, καθώς και τις σχέσεις μεταξύ Ελεύθερου Ανθρώπου και ΚΚΕ, καθώς και επίμετρο, στο οποίο υπάρχει μια συνέντευξη του Βάρναλη στον Ριζοσπάστη και αποσπάσματα από ένα κεφάλαιο της αυτοβιογραφίας του Ιλιά Έρενμπουργκ, με θέμα το συνέδριο των συγγραφέων. Τέλος, υπάρχει και Χρονολόγιο του Βάρναλη, παρόμοιο με αυτό που είχα παραθέσει στα Γράμματα από το Παρίσι, αλλά με κάποιες αλλαγές και διορθώσεις.

Σημειώνω επίσης ότι τα άρθρα της εφημερίδας συνοδεύονταν από άφθονο φωτογραφικό υλικό, που αναπαράγεται στο βιβλίο, ενώ έχουν επίσης προστεθεί άγνωστες φωτογραφίες από την επίσκεψη στη Μόσχα, που προέρχονται από το Αρχείο Βάρναλη στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη.

Το βιβλίο βρίσκεται ήδη στα κεντρικά βιβλιοπωλεία, καθώς και στα ηλεβιβλιοπωλεία, ενώ θα παρουσιαστεί (μαζί με τα άλλα βιβλία του εκδοτικού οίκου) στις 20 Δεκεμβρίου το βράδυ, στο Μπενάκειο Πειραιώς. Αλλά για την εκδήλωση αυτή έχουμε καιρό να τα πούμε.

ΥΓ Όπως θα διαπιστώσατε από τα αποσπάσματα που παραθέτω, οι εντυπώσεις του Βάρναλη είναι γραμμένες στη γνώριμη ρωμαλέα δημοτική του. Βέβαια, η εφημερίδα συνήθιζε να προσθέτει τους δικούς της τίτλους και υποτίτλους, σε μικτή γλώσσα και σε μικτή ορθογραφία. Και σε αυτό το βιβλίο έχω εκσυγχρονίσει την ορθογραφία, με μια εξαίρεση: επίτηδες διατηρήσαμε τη γραφή «Ρωσσία» στον τίτλο, για να μεταφερθεί το άρωμα της εποχής. Ο ίδιος ο Βάρναλης πάντως έγραφε «Ρωσία» και «ρούσικος».

 

117 Σχόλια to “Τι είδα εις την Ρωσσίαν των Σοβιέτ”

  1. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Καλημέρα. Πολύ ωραίο φαίνεται. Ελπίζω να πάει καλά, και πάντα τέτοια.

  2. Γς said

    Καλημέρα. Καλοτάξιδο

    >κοινοκτημοσύνη των γυναικών

    Ακούγεται και σαν κάποια κοινή κτήση των γυναικάπιου
    και όχι τόσο την κοινή κτήση τους

  3. Γς said

    ουπς,
    κάποια κοινή κτήση των γυναικών
    και όχι τόσο την κοινή κτήση τους

  4. Κουνελόγατος said

    «ακριβώς με τον στόχο αυτή η ευνοϊκή για την ΕΣΣΔ αρθρογραφία να διαβαστεί από πλατύτερα στρώματα και όχι»…
    Έχασα κάτι;

    Υ.Γ. Πριν λίγους μήνες, φίλος ακριβός μου έφερε δώρο το «αντίστοιχο» βιβλίο των Στάινμπεκ-Κάπρα, γραμμένο το 1947-1948, εξαιρετικό. Έτσι, με το δικό σας, θα τριτώσει το καλό (έχω και του Καζαντζάκη), ώστε να έχω ακόμη μια εικόνα για το όνειρο που χάθηκε;;; Καλή σας επιτυχία.

  5. spiral architect said

    Καλημέρα. 🙂

  6. Γς said

    3:
    Ουφ, έμπλεξα:
    Σαν να κατέχουν αι γυναί απο κοινού κάτι παρά να ε’ιναι κοινό κτήμα.
    Και μη μου βάζετε ωραίες ιδέες.
    [να γιατί κατέρευσε ο υπαρκτός]

  7. Νέο Kid Στο Block said

    Kαλοτάξιδο το βιβλίο Νικοκύρη!
    Αυτό το «πανεπιστήμιο που μυρίζει λάχανο» μού έλυσε μια απορία ετών για την ετυμολογία του πανεπιστημίου «Λαχανόσοφ».
    (αυτοί οι βόρειοι…πφφ! Οι τευτόνοι με το ζάουερκράουτ και οι ρούσοι με τα άλλα…πάει το «πνεύμα» σύνεφο! 🙂 )

  8. Γς said

    7:
    Και για το Πανεπιστήμιο Λεμονόσοφ;

    [τώρα που δεν παίρνουν και τα λεμόνια μας]

  9. spiral architect said

    Το βιβλίο θα είναι καλοτάξιδο, για θα το πάρω σαν γιορτινό δώρο στη θυγατέρα μου. 😉

  10. Γς said

    STAR TV τώρα Τσαπανίδου.

    Εκείνος ο τύπος, ο Σούκουρας που έμπλεξε Μελά και την άλλη βουλευτίνα των ΑΝΕΛ στο ΦΒ για τον ΄κουμπαρά’ στην εκλογή προέδρου:

    -Κυρία Πόπη όλα αυτά είναι μαλακίες.

    Και δεν τον είχε βάλει η ΝΔ, αφού ψήφισε Λεβέντη.

  11. atheofobos said

    Με την εικόνα του εξώφυλλου μόνο δυσκοίλιοι δεν θα αγοράσουν το βιβλίο!

  12. Κουνελόγατος said

    11. Άπειρες γελαστές φατσούλες, ΕΓΡΑΨΕΣ!!!

  13. Γς said

    Το εξώφυλο.

    Ο Γς 5χρονος στην κατασκήνωση του Δήμου Βύρωνα στην Πεντέλη,

    Και ξαφνικά βρέθηκε στις ο (θντκ) υπαίθριες τουαλέτες των κοριτσιών.
    Τα έχασε. Μια συστοιχία θηλικών έκαναν τσίσα τους απέναντί μου.
    Και εγώ έκανα τις παρατηρήσεις μου!

    Πρώτον. Δεν ήταν όρθιες,
    Δεύτερον. Είχαν αυτές τις κάθετες σχισμές, που δεν ήξερα και πως τις λένε.
    Τρίτον. Η σφαλιάρα που έφαγα ξαφνικά από μια μεγάλη, 7χρονη.

    Μα δεν είχα κάνει τίποτα κακό.

  14. καλοτάξιδο το βιβλίο

    (μήπως να βγάλεις και μια ειδική έκδοση όπου στο εξώφυλλομε φωτοσοπ να βάζαμε τον Γς τετράχρονο να κοιτάζει από κάτω και να μας περιγράφει τι βλέπει ; )

  15. spiral architect said

    @14: Καλό! 😀

  16. Panagiotis said

    Θα το αγοράσουμε φυσικά. Άσχετα αν γνωρίζουμε εκ των προτέρων ότι θα συγχυστούμε…

  17. Μεγάλη αυτή η ιστορία της «κοινοκτημοσύνης των γυναικών» (που υπονοεί, βέβαια, ότι οι γυναίκες είναι κτήμα…).
    Γράφει ο Δούκας (ο χρονικογράφος της άλωσης) για τον σεΐχη Μπεντρεντίν:
    Εδίδαξε τοις Τούρκοις ακτημοσύνην και πλην των γυναικών τα λοιπά πάντα κοινά εδογμάτισεν, και τροφάς και ενδύματα και ζεύγη και αρούρας

  18. Κουνελόγατος said

    17. Αν θυμάμαι καλά, αυτό καταγράφεται στον πρώτο δίσκο του Θ.Μ. «Πολιτικά Τραγούδια», θαρρώ σε μετάφραση Ρίτσου. Κοινοκτημοσύνη σε όλα, εκτός από τις γυναίκες.

  19. spiral architect said

    Αυτό που θυμάται η αφεντιά μου είναι την τροχιοδρόμηση του Boing της Ολυμπιακής στο αεροδρόμιο Σερεμετίγιεβο μια χειμωνιάτικη νύχτα γύρω στο ’80. Κάπου πιο μακρυά στο χώρο του αεροδρομίου φάνταζε ένα γιγαντιαίο μεταγωγικό (Αντόνοφ μου είπαν μετά) τόσο μεγάλο που, το σε πρώτο πλάνο 747 της Singapore φαινόταν σα μύγα. «Τα επιτεύγματα του σοσιαλισμού» γύρισα και είπα στο διπλανό μου. «Και πού να δεις το μετρό» μου αντιγυρίζει. «Φτιάχτηκε μεσούντος του Β’ΠΠ και χρησιμοποιήθηκε και για αντιαεροπορικό καταφύγιο. Οι στοές ανοίχτηκαν με ένα γιγαντιαίο οριζόντιο τρυπάνι».
    (TBM ή μετροπόντικα το μάθαμε χρόνια μετά)
    «Τι να μας πει και ο ηλεκτρικός της Ψωροκώσταινας;»

    Αυτό που επίσης θυμάμαι, είναι ότι, οι Μοσχοβίτες όπου και να κάθονταν, σε καφετέρια ή πάρκο κρατούσαν ένα βιβλίο ανοιχτό, στη δε βιβλιοθήκη του Τεχνικού Πανεπιστήμιου της Μόσχας δεν έβρισκες καρέκλα ούτε καν με επίκληση στη μνήμη του Στάλιν. Γάτες όντως στους δρόμους δεν κυκλοφορούσαν, μια φοιτητική εστία που έμεινα, 3-4 μέρες είχε τις οικόσιτές της που χουζούρευαν στους ζεστούς διαδρόμους δίπλα απ’ τα μαντεμένια σώματα. Τα θυμάμαι, γιατί τράβηξα τότε καμιά δεκαριά 36άρια φιλμ -έγχρωμα 400άρια και α/μ 800άρια- σοφά σκεπτόμενος τα ASA λόγω του αναμενόμενου χαμηλού φωτισμού. Το Αντόνοφ δεν το τράβηξα, γιατί και πρωί να ήταν, δεν είχα τότε τηλεφακό.

    Άλλη χώρα, άλλο σύστημα, (ΤO σύστημα!) 😉 άλλη κουλτούρα. 🙄

  20. spiral architect said

    H εξέλιξη του αεροπλάνου που είδα: Antonov An-225 Mriya (το Θαύμα)

  21. […] ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ […]

  22. alexisphoto said

    το «μπορς» που περιγράφει είναι το ποντιακό «πορτς» όπως το μάθαμε από τις γιαγιάδες μας.
    το τρώγανε οι άντρες το πρωί πριν τη δυλειά. Για νοστιμιά έβαζαν ένα κομμάτι μοσχαρίσιο κρέας και φυσικά το κόκκαλο.

    @20: ΑΠΑΙΧΤΟ ακόμα και σήμερα!

  23. giorgos said

    «Ἡ τάχιστη ἀνάδειξη τῆς πρώην Σοβιετικῆς Ἑνώσεως σὲ διαστημικὴ ὑπερδύναμη μετὰ τὸν πόλεμο, ἐστηρίχθηκε ἀκριβῶς στὶς βάσεις τῆς βιομηχανικῆς ἀνάπτυξης πού ἔθεσε ὁ Στάλιν. Καὶ μιά καὶ σήμερα τὰ πράγματα συζητοῦνται στὰ ΜΜΕ καὶ γράφονται στὰ περιοδικά, πρέπει νὰ ποῦμε καὶ τοῦτο: οἱ σοβιετικοὶ δὲν ἔστειλαν μόνον τὸν πρῶτον ἄνθρωπο στὸ διάστημα, ἀλλὰ ἐν γένει στὴν διαστημική τους τεχνολογία ( σ’ αὐτὸ πού τοὺς ἐνδιέφερε δηλαδὴ ) ἦσαν πολὺ πιὸ προχωρημένοι ἀπ’ ὅσο ὑπέθετε καὶ ἐπροπαγάνδιζε ἡ Δύση. Ὠρισμένοι πύραυλοί τους ἀποτελοῦν ὅριο γιὰ τὴν τεχνολογία τού 21ου αιώνα.»

  24. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα και τα δευτερα σχόλια!

    4: Δίκιο έχεις, είχα ξεχάσει την πρόταση στη μέση, τη συμπλήρωσα!

    11-14: 😉

    16: Γιατί θα συγχυστούμε;

  25. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    13 – «Μα δεν είχα κάνει τίποτα κακό» Ακριβώς γι΄αυτό έφαγες την σφαλιάρα.

  26. Το #23 από εδώ http://katotokerdos.blogspot.gr/2014/09/blog-post_16.html

  27. physicist said

    #26. — Συνήθως, εκείνος που παραθέτει το κείμενο παραθέτει και την πηγή αλλά ο Giorgos το κάνει κέφι νας μας βάζει στο παιχνίδι bres an mporeis apo pou to phra.

  28. 26-27 Έχω την αίσθηση όμως ότι η λύση του παιχνιδιού είναι πάντα η ίδια (αντίθετα με τα κουΐζ του Κιντ) 😉

  29. Νέο Kid Στο Block said

    23. Eχχμμ…σίγουρα είχε βάλει βάσεις βιομηχανικής ανάπτυξης ο Στάλιν, αλλά για να είμαστε και ειλικρινείς και να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας ειδικά για τα διαστημικά ,ο Στάλιν μετξύ των λαφύρων πολέμου πήρε και κάποια έτοιμα «εργοστάσια» βαλιστικής και τα μετέφερε στη Ρωσία, μαζί με καμιά δεκαπενταριά γερμανικά «κεφάλια» στη Rakettenforschung…
    Όπως βεβαίως και οι Αμερικάνοι, τον Φον Μπράουν και άλλους. Τα μοιράσανε τα human resources (ή όποιος πρόλαβε πήρε ό,τι έβρισκε εύκαιρο (αφού βεβαίως το πέρασε ξέξασπρο αμονιαζόλ ξεναζιστέξ…)

  30. spiral architect said

    Και για όσους σχετικά πρόσφατα απέκτησαν οικολογικές ευαισθησίες, ας ρίξουν μια ματιά στο παρακάτω:
    Το 1931 άρχισε την έκδοσή του το πρώτο σοβιετικό περιοδικό που εξειδικευόταν στη μελέτη του περιβάλλοντος, το «Περιοδικό Οικολογίας και Βιοκοινωνίας» (Ζουρνάλ Ιεκόλογκίι ι Μπιοτσιενολογκίι). Ο πρώτος του διευθυντής, ο Κασκάροφ, έγραψε ένα ιστορικής αξίας κείμενο, με τίτλο «Περιβάλλον και Κοινότητα» (Σρέντα ι Σοομπστσιένστβο), που μεταφράστηκε σε διάφορες γλώσσες, και που έμελλε να αποτελέσει αναντικατάστατο σημείο αναφοράς στις μελέτες τις σχετικές με το περιβάλλον.
    (μόλις 3 χρόνια πριν την επίσκεψη του Δήμου Τανάλια στη Ρωσία) 🙄

  31. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #28
    🙂

  32. BLOG_OTI_NANAI said

    Ελπίζω μόνο ο Βάρναλης να μην είδε τα αντίστοιχα με αυτά που «είδε» ο Κορνάρος στην μαοϊκή Κίνα… Το «είδε» για τον Κορνάρο σε εισαγωγικά, διότι είτε δεν τα είδε ποτέ και έγραψε παραμύθια συνειδητά, είτε επίτηδες αναβάθμισε το ελάχιστο ποσοστό σε δυσθεόρατα ύψη για λόγους ιδεολογικούς, είτε μπόρεσε να δει μόνο όσα το καθεστώς ήθελε και τον άφησε να δει.
    Για παράδειγμα, ήταν ντροπή για τον Κορνάρο να δίνει φωτογραφία με τέτοια χοντρά κινεζάκια λες και ήταν αντιπροσωπευτικό δείγμα παιδιών σε παιδικούς σταθμούς, όταν στις επαρχίες ίσα που επιβίωναν, ενώ στο αμέσως επόμενο διάστημα άρχισαν μαζικοί θάνατοι χιλιάδων από πείνα. Αυτά τα μπουλουκάκια ήταν προφανώς παιδιά των καλοζωϊσμένων κομμουνιστών που είχαν τις ηγετικές θέσεις στο καθεστώς. Δεν το είχε καταλάβει άραγε ο Κορνάρος;

  33. "Ετεροδημότισσα" said

    Εντάξει Μπλοκ ό,τι να ναι τα παιδάκια αυτά χοντρά δεν τα λες, και τι σου φταίνε τώρα τα παιδάκια δλδ! Επρεπε όλα να πεινάνε για να είσαι εσύ ευχαριστημένος;
    αυτά που γράφεις δεν ταιριάζουν εδώ αλλά σε κάτι ιστοσελίδες ευφάνταστες τύπου ορθόδοξη ομάδα δόγματος και τέτοια

  34. Theo said

    Καλημέρα,

    Επειδή πάνω απ᾿ όλα αγαπώ την αλήθεια κι αυτό εκτιμώ στους συγγραφείς, αναρωτιέμαι πόσην αλήθεια να περιέχει αυτό το προπαγανδιστικό, όπως φαίνεται, βιβλίο του Βάρναλη, πόσα είδε και δεν τα έγραψε, πόσα δεν θέλησε να δει, πόσα τα διόγκωσε και τα εξωράισε, για να πείσει τους αναγνώστες του για την υπεροχή του σοβιετικού συστήματος και για την ανάγκη εγκαθίδρυσης ανάλογου καθεστώτος και στην Ελλάδα, πόσο αισθάνθηκε τον πόνο και την αγωνία των συναδέλφων του στην ΕΣΣΔ που μπορεί μεν να ήθελαν τον σοσιαλισμό, την κοινωνική δικαιοσύνη και την ισότητα αλλά η συνείδησή τους δεν τους επέτρεπε να κλείνουν τα μάτια τους μπροστά στη βαναυσότητα του νέου στυγνού ολοκληρωτισμού που εγκαθιδρυόταν, και γι᾿ αυτό είχαν φιμωθεί.

    Το 1932 όλες οι λογοτεχνικές ενώσεις διαλύθηκαν και αφομοιώθηκαν δια της βίας την Ένωση Σοβιετικών Συγγραφέων που προσκάλεσε στην ΕΣΣΔ τον Βάρναλη και που δεν είχε αντίστοιχό της στη Δύση. Όσοι συγγραφείς και καλλιτέχνες δεν ακολουθούσαν τον παιδαριώδη «σοσιαλιστικό ρεαλισμό», είτε δεν εκδίδονταν από την εν λόγω Ένωση που είχε το μονοπώλιο, είτε φυλακίζονταν, εξορίζονταν, εκτελούνταν…

    Τι συνέβαινε το 1934 με τους σημαντικότερους Ρώσους συγγραφείς;
    Ο Πάστερνακ και ο Μπουλγκάκοφ δεν εκδιδόταν.
    Ο Μπάμπελ είχε αρχίσει να φιμώνεται, όλα τα τσιράκια του καθεστώτος αναρωτιώνταν κατά πόσον τα κείμενά του συμμορφώνονταν με το καθεστωτικό δόγμα, ούτως ώστε το 1939 να συλληφθεί και, μετά από οχτώ μήνες, να εκτελεσθεί.
    Η Τσβετάγεβα ήταν στο εξωτερικό. Αργότερα επέστρεψε στη Σοβ. Ένωση με τον άντρα της, πεπεισμένο κομμουνιστή σαν τον Βάρναλη, μόνο και μόνο για να τον δει να εξοντώνεται μαζί με την κόρη της· η ίδια, απομονωμένη σε μια άθλια κωμόπολη, πεινασμένη και χωρίς δουλειά, αυτοκτόνησε το 1941.
    Ο Μάντελσταμ συνελήφθη αυτή τη χρονιά, αργότερα εξορίστηκε, απελευθερώθηκε και ξαναεξορίστηκε, για να πεθάνει το 1938 στην Άπω Ανατολή υπό άγνωστες συνθήκες.
    Ο Μπαχτίν ήταν εξόριστος ήδη από το 1929.
    Ο Ζαμιάτιν είχε αναγκαστεί να αυτοεξοριστεί το 1931. Το 1921 είχε γράψει προφητικά: «Φοβάμαι πως το μόνο μέλλον που μπορεί να έχει η σοβιετική λογοτεχνία είναι το παρελθόν της».

    Διαβάζοντας τα απομνημονεύματα των παραπάνω συγγραφέων ή των κοντινών τους προσώπων, σφίγγεται η καρδιά μου με τα προσωπικά τους δράματα· δράματα που έζησαν οι μισοί σχεδόν Ρώσοι της εποχής τους.
    Βέβαια η εξολοθρευτική παράνοια του καθεστώτος κορυφώθηκε τα επόμενα τέσσερα χρόνια, μετά τη δολοφονία του Κίροφ τον Δεκέμβρη του ᾿34. Όμως, τα προμηνύματά της φαίνονταν χρόνια πριν. Ο Βάρναλης μάλλον δεν κατάλαβε(;) τίποτα απ᾿ όλα αυτά, οι κορυφαίοι Ρώσοι λογοτέχνες δεν άξιζαν μία γι᾿ αυτόν μια και ήταν «εχθροί του λαού», δηλαδή των οργάνων ασφαλείας της ΕΣΣΔ, έβλεπε μόνο τα ευτυχισμένα παιδάκια στα γκιογκιά τους και το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν να πείσει τους αναγνώστες του για την ανάγκη εγκαθίδρυσης ανάλογου καθεστώτος και στην Ελλάδα, όπως πολύ γλαφυρά το θέτεις, Νικοκύρη. 😦

    (Αν μου απαντήσει κάποιος πως και άλλοι διανοούμενοι της εποχής του είχαν την ίδια στάση, αυτό δεν μειώνει σε τίποτα τις ηθικές ευθύνες του Βάρναλη. Απλώς, δείχνει πως η στράτευση των λογοτεχνών σε μιαν ιδεολογία και στο ψέμα της μπορεί μεν να τους «ανεβάζει» στα μάτια των συμπαθούντων συγχρόνων τους, αλλά μακροχρόνια τους απογυμνώνει και καθιστά αναξιόπιστα όλα τα ψεύτικα τα λόγια, τα μεγάλα τους.

  35. BLOG_OTI_NANAI said

    Το ότι οι ιστοσελίδες αυτές που αναφέρεις και πολλές άλλες είναι ευφάνταστες, όπως και ότι ευφάνταστες ιστοσελίδες υπάρχουν σε όλες τις ιδεολογικές πλευρές, δεν είναι το θέμα μας. Αυτά που γράφω, τα γράφω διότι είναι επαληθεύσιμα. Εγώ θα ήθελα όλα τα παιδάκια στην Κίνα του Μάο να ήταν έτσι, αλλά δεν ήταν. Απλώς ο Κορνάρος ήθελε να πείσει ότι δεν είναι έτσι όπως τα λένε. Και ναι μεν στην «καπιταλιστική» Ευρώπη έγραφαν πολλές υπερβολές, όμως, και οι στρατευμένοοι όπως ο Κορνάρος, επίσης υπερβολές έγραφαν. Ο Κονάρος έκανε επίσκεψη σε ένα κράτος όπου ως διά μαγείας δεν υπήρχαν διώξεις, φυλακίσεις, εκτελέσεις, καταναγκαστικά έργα, εξορία. Και αυτά δεν είναι φανταστικά. Ο ίδιος ήταν αυτός που περιέγραφε τον παράδεισο σε μια Κίνα που μέτρησε πολλά εκατομμύρια νεκρούς.

  36. "Ετεροδημότισσα" said

    Μπλοκ, χαρακτήρισες τα παιδάκια αυτά χοντρά. τα παιδάκια είναι νορμάλ. και από πού φαίνεται στη φωτογραφία ότι οι γονείς τους είναι γλείφτες; Και τώρα η πλειοψηφία των παιδιών στην κίνα πεινάει, και πάντα έτσι ήταν. όσα δεν πεινάνε να τα βρίζουμε για΄τι είναι οι γονείς τους γλέιφτες;;;
    Εντάξει γράψε ότι θες, είναι φαίνεται στην ιδεολογία σου ότι τα παιδιά πρέπει να λογοδοτούν για τους γονείς τους και δικαιούμαστε να τα βρίζουμε.

  37. "Ετεροδημότισσα" said

    Τελοσπάντων συγχαρητήρια Σαράντ για την έκδοση σου, το εξώφυλλο είναι όλα τα λεφτά, πολύ πιασάρικο. Αν και δεν διαβάζω Βάρναλη , αν δεν είναι πολλές οι σελίδες νθα το ξεφυλλίσουμε (και ανάλογα με τα οικονομικά των γιορτών ποιος ξέρει μπορεί να το αγοράσουμε κιόλας)

  38. Theo said

    Συμπλήρωση στο μνημόσυνο των αγαπημένων μου Ρώσων συγγραφέων που ταλαιπωρήθηκαν από ένα απάνθρωπο καθεστώς:

    Το 1934 Αχμάτοβα δεν εκδιδόταν. Ένα χρόνο μετά, ο γιος της συνελήφθη για πρώτη φορά κι η ποιήτρια έλιωνε στις πόρτες των φυλακών και των στρατοπέδων, προσπαθώντας να μάθει αν ζούσε ή όχι και να του δώσει λίγα από τα αναγκαία, χωρίς να μπορέσει να αποτρέψει τον θάνατό του στα γκουλάγκ. (Τρεις ήταν οι μεγάλοι ποιητές του πρώτου μισού του 20ου αιώνα στη Ρωσία: Ο Μάντελσταμ, ο Πάστερνακ κι η Αχμάτοβα. Τον πρώτο το καθεστώς τον εξόντωσε, ενώ τους δυο άλλους τους φίμωσε και τους εξουθένωσε ψυχικά, φυλακίζοντας κι εξορίζοντας κοντινά τους πρόσωπα, παρακολουθώντας τις κινήσεις και την αλληλογραφία τους, «παγώνοντας» τις δημόσιες εμφανίσεις τους, κλπ.)

    Ο Βικτόρ Σερζ εξορίστηκε το 1933.

    Ο Σαλάμοφ είχε αποφυλακιστεί το 1932, μετά από τριετή φυλάκιση. Το 1937 ξανασυνελήφθη και εστάλη στα πιο δύσκολα γκουλάγκ της Σιβηρίας, της Κολιμά, απ᾿ όπου επέστρεψε στη Ρωσία το 1953 και στη Μόσχα το 1956, με κατεστραμμένη την υγεία του.

    Αλλά ο Βάρναλης δεν τους ήξερε. Ήξερε μόνο τα μεγάλα επιτεύγματα του σοβιετικού καθεστώτος 😆

  39. Spiridione said

    Τελικά ποιος ήταν αυτός ο Γραμματικόπουλος και η κόρη του;

  40. BLOG_OTI_NANAI said

    36: «από πού φαίνεται στη φωτογραφία ότι οι γονείς τους είναι γλείφτες;»

    Από εδώ: http://postimg.org/image/uru04o5th/
    Διάβασε να δεις τι γινόταν στην Κίνα ήδη από το 1958, ένα χρόνο πριν εκδοθεί το βιβλίο του Κορνάρου. Και δεν είναι μόνο αυτά. Και οι διώξεις είναι εξαφανισμένες από το βιβλίο του.
    Είναι γνωστή η ιστορία «Ετεροδημότισσα», δεν είναι δυνατόν να την ακούς πρώτη φορά από εμένα. Στην Κίνα του Μάο είχαμε μία από τις μεγαλύτερες ανθρωπιστικές καταστροφές στην ιστορία της ανθρωπότητας.

  41. BLOG_OTI_NANAI said

    40: Το παράθεμα από το: Γιούνγκ Τσανγκ-Τζ. Χάλλιντεϋ, «Μάο», Εστία, 2007

  42. BLOG_OTI_NANAI said

    Προφανώς ήταν αγένεια να γράψω πρώτα τα υπόλοιπα και μετά να δώσω συγχαρητήρια στον οικοδεσπότη, του οποίου η εργασία είναι φιλολογική και δεν αφορά τα όσα ο Βάρναλης επέλεξε να γράψει.

  43. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    39: Ανταποκριτής ελληνικών εφημερίδων, αυτός που βρήκατε εσείς τότε -και με άλλα στοιχεία που βρήκα πείστηκα ότι είναι αυτός.

    38: Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, ή μάλλον ήταν πολύ πιο σύνθετα. Καταρχάς, οι σημαντικότεροι συγγραφείς που αναφέρεις είναι (ίσως) σημαντικότεροι κρινόμενοι σήμερα, Το 1934 γνωστότεροι ήταν ο Γκόρκι, ο Αλ. Τολστόι, ο Έρενμπουργκ, ο Μπέντνι. Η ίδρυση της Ένωσης Συγγραφέων είχε χαιρετιστεί σαν φορέας που προστάτευε τους «ταλαντούχους» συγγραφείς από τις επιθέσεις των προλετκούλτ. Ούτε είχε (πριν το Συνέδριο) διατυπωθει ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός.

    37: Δυστυχώς 300 σελίδες.

  44. Ιάκωβος said

    Εύγε, εύγε και καλοτάξιδο.

    Συμπτωματικά και στην χτεσινή ανάρτηση μιλήσαμε για τα «γιογιά» .Μου κάνει μεγάλη εντύπωση που κι ο Βάρναλης γράφει «τα γιογιό». Είμουνα σίγουρος οτι πάντα το καθήκι το λέγανε γκιογκιό και οτι γιογιό ήταν πολύ πρόσφατη παραφθορά επί το ευρωπαικότερο και για να αποφευχθεί το βαρβαρο γκ.

  45. Ιάκωβος said

    Το 1934 ήταν και η χρονιά που φούντωσε το κίνημα των εκκαθαρίσεων. Όταν ο Στάλιν, αφού είχε χρησιμοποιήσει τους Ζηνόβιεφ και Κάμενεφ για να φάει τον Τρότσκι, μετά τους εξανάγκασε σε εξευτελιστικές «αυτοκριτικές» και τέλος εκείνη τη χρονιά τους εξαπέστειλε με μια σφαίρα στο σβέρκο. Και μαζί όποιους ο Στάλιν θεωρούσε ύποπτους. Καθημερινά ο ίδιος υπέγραφε εκατοντάδες θανατικές καταδίκες.

    Είναι γνωστό, ότι η εκβιομηχάνιση στη Σοβιετία, στηρίχτηκε σε μεγάλο βαθμό σ’ αυτό το κλίμα τρόμου . Μετά το βίαιο «ξεκουλάκωμα» η επαρχία ήταν αφόρητη και χιλιάδες άνθρωποι συνέρρεαν στις πόλεις χωρίς άδεια. Έτσι και τους πιάνανε, κατευθείαν Σιβηρία, στο Μαγκαντάν και τη φριχτή Κολύμα για εξόρυξη πρώτων υλών και χρυσού και, για πολλούς, θάνατο. Δυστυχώς η πρωταρχική συσσώρευση του κεφάλαιου πάντα είναι συνδεδεμένη με αίμα και δάκρυα. Αλλά το Γκουλάγκ ήταν μια τρομερή κατάσταση. Από τα σχέδια ενός πρώην φρουρού, του Danzig Baldaev:

    Τα στρατόπεδα είχαν δοθεί στην εξουσία των ποινικών, αποκτηνωμένα τέρατα και ίσχυε η ταξική διαστρωμάτωση που ισχύει και σήμερα στις φυλακές της Ρωσίας, άρχοντες ήταν οι Κλέφτες-με-το-Νόμο, και μετά οι «μουζίκοι» και τέλος οι «σκλάβοι». Και μέχρι πρόσφατα, αν ο σκλάβος σήκωνε τα μάτια να κοιτάξει Κλέφτη, η ποινή ήταν θάνατος.Αρκετοί από τους Κλέφτες-με-το-νόμο σήμερα είναι η νέα αστική τάξη της Ρωσίας.

    Φυσικά, ο Βάρναλης δε θα μπορούσε να τα έχει δει αυτά τότε. Ούτε καν ο μέσος Κνίτης του 80.

    Πάντως τώρα μεταξύ μας, πιο λογικό μου φαίνεται, να υπάρχουν άνθρωποι σαν τον Theo, που όλο τους το εσωτερικό σύστημα στηρίζεται στην Πίστη, (δηλαδή σε ένα άλογο συναίσθημα και μια ιδεολογικοποίηση κάποιων ψυχικών αναγκών, και όχι σε μια λογική διεργασία) παρά σαν τους σημερινούς του ΚΚΕ, που μιλάνε για «επιστημονικό σοσιαλισμό» και τέτοια, παρ’ όλα αυτά υποστηρίζουν ένα αποδεδειγμένα πια τόσο απάνθρωπο, αντιλαικό, αντιδημοκρατικό και τελικά αποτυχημένο σύστημα σαν της ΣΕ. Για να μη μιλήσουμε για την Β.Κορέα.

    Χαρακτηριστικό είναι ότι όταν το 1956 είχε γίνει η αποσταλινοποίηση και είχε καταγγελθεί η Προσωπολατρεία, είχε γίνει χαμός στο ίσωμα, διασπάσεις, Τασκένδες, κλπ, ενώ τώρα, η αναστήλωση της εικόνας του Στάλιν στο ΚΚΕ,πέρασε στο ντούκου,στο στυλ Ε; Πως; Στάλιν; ΟΚ, ότι πειτε παιδιά, οτι πει το κόμμα.

  46. "Ετεροδημότισσα" said

    40
    Και που ακριβώς λέει ότι οι γονείς αυτών των συγκεκριμ΄νων παιδιών που χαρακτήρισες χοντρά ήταν αυτοί που εσύ υποστηρίζεις;
    Διαστρέβλωσε οσο θες αλλά αυτό που έκανες στο σχόλιο 32 ήταν εμπαθές και κακό. κι αντί να ψελίσεις ότι παρασύρθηκες πας να βγεις κι απο πάνω. Ντροπή

  47. Ριβαλντίνιο said

    «και δεν έχει σκυλιά και γάτες»
    Γιατί ? Τις είχαν φάει ? 🙂 🙂

    » Σ’ ένα δωμάτιο καμιά δεκαριά πιτσιρίκοι κάθονται γύρω-γύρω στα γιογιό τους και είναι αφοσιωμένα στην υψηλή λειτουργία της ομαδικής… εντεροκατανύξεως.»
    Σιγά την κατάνυξη. Δεν είχαν ακούσει για το «χέσε ψηλά κι αγνάντευε «.

    @ 32 BLOG_OTI_NANAI
    «Αυτά τα μπουλουκάκια » 🙂
    Και ο Μάο μπουλούκος ήταν. Δεν πα να σκυλοπεινάγανε οι άλλοι ? Γι’αυτόν μόνο το καλύτερο .

    @ 34 Theo
    «και για την ανάγκη εγκαθίδρυσης ανάλογου καθεστώτος και στην Ελλάδα»
    Μπρρρρρρρρ. Καλύτερα Μεταξάς και ας μου δίνει και ρετσινόλαδο για να ενεργηθώ. 🙂 🙂 🙂 🙂

  48. Γς said

    Είναι κι αυτό το γιογιό. Το παιχνίδι.

  49. Δεν ξέρω τι είδε ο Βάρναλης στην Ρωσία, ξέρω αυτά που βλέπω στην Ελλάδα με τον ΠΑΟΚ… Τελειώνει το ματς με τους γαύρους, 2 αγωνιστικές και -3 βαθμούς από τα πλαίηοφφ (!) ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ το ματς Αρης-ΠΑΟΚ στο μπάσκετ (31-33) παρ’ ότι διατάχθηκε εκκένωση του γηπέδου διότιδεν έβγαιναν κάποιοι που εξακολουθούσαν να πετάνε αντικείμενα κι λερχεται ο ΑΣΕΑΔ παρά πάσα λογική να διατάξει επανάληψη του αγώνα !!!!!!
    τελικά ο ΠΑΟΚ είναι το μόνο πράγμα που ενοχλει το σύστημα.

  50. BLOG_OTI_NANAI said

    Ετεροδημότισσα, όταν λες τόση ώρα ότι… «βρίζω τα παιδάκια», εννοείς το γεγονός ότι είναι χοντρά και το περιγράφω; Να πω ότι ίσως σου διαφεύγει ότι τα «παιδάκια» αυτά, είναι πλέον 60 ετών… Επίσης, η λέξη χοντρός δεν είναι βρισιά! Πόσο μάλλον, όταν κάποιος είναι όντως πολύ παχύς. Και ειδικά το παιδάκι στα δεξιά, όχι μόνο φαίνεται το πρόσωπο του πολύ παχύ και (απορώ που δεν το βλέπεις…), αλλά αν δεις και το υπόλοιπο σώμα του στην φωτογραφία είναι μισή φορά πιο παχύ από το διπλανό που επίσης είναι παχύ. Θα μου φαινόταν περίεργο να πιστέψω ότι για τα δικά σου μέτρα, τα παιδάκια αυτά λέγονται «κανονικού βάρους». Πάντως, το ζήτημα δεν είναι καθόλου παράξενο, καθώς στην εποχή εκείνη ήταν δείγμα ευημερίας και πλούτου το πάχος, δεν το θεωρούσαν πρόβλημα. Και στις δύο φωτογραφίες από παιδικούς σταθμούς, ο Κορνάρος πήρε ή του έδωσαν φωτογραφίες με παιδάκια καλοζωισμένα όπου ανάμεσα τους είναι κάποια σαφώς παχιά για να δείξουν ότι περνούσαν καλά οι Κινέζοι επί Μάο. Μόνο που τα πράγματα δεν ήταν έτσι.

  51. Theo said

    @43:
    Το 1934 γνωστότεροι ήταν ο Γκόρκι, ο Αλ. Τολστόι, ο Έρενμπουργκ, ο Μπέντνι.
    Φυσικά αυτοί ήταν γνωστότεροι στον πολύ κόσμο στην ΕΣΣΔ και στους συμπαθούντες του εξωτερικού, γιατί αυτούς προωθούσε το καθεστώς, ενώ τους άλλους τους φίμωνε. Όμως, οι επαΐοντες ήξεραν πολύ καλά πως άλλοι ήσαν οι σημαντικότεροι. Από τα απομνημονεύματα της Ιβίνσκαγια, της συντρόφου του Παστερνάκ, φαίνεται πως ο ίδιος ο Στάλιν θεωρούσε τον Παστερνάκ και την Αχμάτοβα ως τους κορυφαίους Ρώσους ποιητές, γι᾿ αυτό και δεν τους πείραξε, ενώ φυλάκισε την Ιβίνσκαγια και τον γιο της Αχμάτοβα. Μάλιστα, λόγω αυτής της εκτίμησης του, τηλεφώνησε στον Παστερνάκ να τον ρωτήσει για την ποιητική αξία του Μαντελστάμ. Κι επειδή ο πρώτος δεν τον υπερασπίστηκε σθεναρά, ο Στάλιν τον ονείδισε και φαίνεται πως μετά απ᾿ αυτό έδωσε το πράσινο φως για τη δίωξη και τελικά τον θάνατο του Μαντελστάμ.

    Ο Βάρναλης δεν είχε συναντήσει κανέναν από τους επαΐοντες, να του πουν ποιοι ήταν οι σημαντικότεροι Ρώσοι συγγραφείς; Δε νομίζω.

    Ούτε είχε (πριν το Συνέδριο) διατυπωθει ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός.
    Στην Encyclopaedia Britannica γράφουν για τον Γκόρκι: «He was now more than ever the undisputed leader of Soviet writers, and, when the Soviet Writers’ Union was founded in 1934, he became its first president. At the same time, he helped to found the literary method of Socialist Realism, which was imposed on all Soviet writers and which obliged them—in effect—to become outright political propagandists.»\
    Φαίνεται, λοιπόν, πως η εν λόγω διατύπωση έγινε τον καιρό του Συνεδρίου, κι όποιος δεν συμμορφώθηκε εξοβελίστηκε από την Ένωση.

    Επίσης, δεν έχει καμιά σημασία πώς είχε χαιρετιστεί η ίδρυση της Ένωσης Συγγραφέων από τα ελεγχόμενα ΜΜΕ. Σημασία έχει πως όποιος ήταν μέλος της είχε πολλά προνόμια κι ένα μόνιμο μισθό, είτε έγραφε και μετάφραζε, είτε όχι, και συνήθως ό,τι έγραφε δημοσιευόταν. Περιόδευαν σ᾿ όλη την ΕΣΣΔ διαβάζοντας σε πολυπληθή κοινά τα έργα τους, παρασημοφορούνταν, κλπ.
    Όποιος όμως διαγραφόταν από την Ένωση δεν είχε στον ήλιο μοίρα.

    Οι ενορχηστρωμένες επιθέσεις που δέχτηκαν οι διαγραμμένοι και το περιβάλλον τους από τα ελεγχόμενα ΜΜΕ είναι άνευ προηγουμένου σε λύσσα, διαστρεβλώσεις και αγραμματοσύνη.
    Διάβασε τα απομνημονεύματα της Ιβίνσκαγια («A Captive of Time»), του Alexander Gladkov («Meetings with Pasternak»), της Ναντέζντα Μαλντεστάμ («Hope Abandoned» και «Hope against Hope») και θα το δεις.

    @45:
    To κίνημα των εκκαθαρίσεων φούντωσε μετά τη δολοφονία του Κίροφ στις 1 Δεκεμβρίου του ᾿34, όπως έγραψα, άρα, ουσιαστικά στις αρχές του 1935.

    Ο Βάρναλης θα ήξερε πολλά από αυτά, γιατί ήταν ένας διανοούμενος που ζούσε στη Δύση κι είχε πολύ καλές σχέσεις και με άλλους αριστερούς διανοούμενους σ᾿ αυτήν και στην ΕΣΣΔ. Δεν ήταν ο μέσος Κνίτης του 80

  52. @4 Κουνελόγατε, δεν ξέρω αν ασυμπληρώθηκε, υπάρχει και το βιβλίο οτυ Μίνου Αργυράκη

  53. Ιάκωβος said

    Για την κίνα μην αρχίσω. Υπάρχει ένα ωραιότατο άρθρο του Γιαν Κοττ, που έχω ξαναφέρει εδώ, στο βιβλίο του Για ένα Θέατρο ουσίας. Ξένος συμπαθών, πάει στη Σαγκάη ΄στην αρχή του σοσιαλισμού και προσέχει στο δρόμο δυό ρακλένδυτα αδύνατα Κινεζάκια. Κι ο συνοδός του, από το Κινέζικο κράτος, του λέει: Κοίτα καλά αυτά τα παιδάκια, σύντροφε. Δεν θα τα δεις πουθενά στην Κίνα. Τυπικό της Κινέζικης νοοτροπίας.Μα μόλις τα είδα ρε κινέζε σύντροφε!

    Η αλήθεια είναι οτι η πρώτη περίοδος σε ΟΛΗ την ιστορία της Κίνας, από τα αρχαία χρόνια, που δεν πείναγε κανείς ήταν το 1949 με 1958 και μετά το Μεγάλο Άλμα προς τα Εμπρός μέχρι και σήμερα. Στη διάρκεια του Μεγάλου άλματος όμως, φάγανε και τις σόλες των παπουτσιών τους, σε αρκετές -μεμονωμένες- περιπτώσεις φάγανε και παιδιά. Και πέθαναν εκατομμύρια από την πείνα. Πάλι η εκβιομηχάνιση αλλά κυρίως η ατομική βόμβα. Ο Μάο έστελνε στη Ρωσία ζαρζαβατικά σε αντάλλαγμα τα σχέδια της ατομικής βόμβας.

    O Λιου σαο σί σε μια περιοδεία στην επαρχία, είδε το χάλι (δε βρήκα τις φωτογραφίες με τις σκελετωμένες γριές) και μαζί με τους «δεξιούς» προσπάθησαν να ανατρέψουν την νπορέια αυτή στο χάος, το αποτέλεσμα ήταν να τον αφήσει ο Μάο να πεθάνει σαν το σκυλί . Εδώ η γυναίκα του Λιου, σε διαπόμπευση.

    Μη ξεχνάμε και τον Γκουμιλιώφ, τον άντρα της Αχμάτοβα. Φυσικά, αντικομμουνιστής. και φυσικά εκτελέστηκε. Ένα καθεστώς που εκτελεί ποιητές, έστω αντικαθεστωτικούς, εμένα δε μου πάει. Ούτε του Φράνκο, ούτε του Στάλιν. Τελεία. Πολύ χειρότερα, που στη ΣΕ εκτελούσαν τους δικούς τους.

    Ούτε αυτοί που ανέφερε ο Νίκος γλυτώσανε την οργή του Πατερούλη. Ο Γκορκι για χρόνια δεν ερχόταν στη Ρωσία και μετά , την εποχή που μιλάμε,ήταν φυλακή.

    Είναι λυπηρό να βλέπεις αριστερούς ανθρώπους και δημοκράτες στην ελλάδα του σήμερα να υπερασπίζονται τη Σοβιετική Ενωση και την Κίνα του Μάο.

    Νίκο Σαραντάκο, σε βλέπω κάπως απολογητικό με τη Σοβιετική Ένωση. Κακώς. Καταγγελτικός θα πρέπει να είσαι. Εμείς δεν έχουμε να φορτωθούμε τα αίσχη του Στάλιν, ούτε συλλήβδην ένα αποτυχημένο πείραμα της ανθρωπότητας , που έσκασε στη μούρη της. Το μελετάμε αλλά συνολικά το κρίνουμε αποτυχημένο, όπως και άλλα, πχ, το Χριστιανισμό, που έδωσε την ταυτότητα στον πολιτισμένο άνθρωπο για κάποιους αιώνες μεν, αλλά και οι ίδιοι οι χριστιανοί έκαναν ουκ ολίγες κτηνωδίες και σήμερα, η εκκλησίες τους, περισσότερο λειτουργούν σαν τροχοπέδη στην πορεία της ευτυχίας του ανθρώπου παρά σαν συστατικό της.

  54. Ο Ιανός το έχδει ήδη, και τρέχει…

  55. Ιάκωβος said

    Τσς, τς, τι Ελληνικά….Θέλω να πω οτι σε ΟΛΗ την ιστορία της Κίνας, από τα αρχαία χρόνια, η πρώτη περίοδος, στην οποία δεν πείναγε κανείς ήταν το 1949 με 1958…

  56. Pedis said

    # Theo + Blog : συχνά επρόκειτο για εκκαθαρίσεις κομμουνιστών. Μην λυπάστε τόσο.

    Και να μη διαβάσω απαντήσεις χριστιανο-ουμανιστικές. Διότι,

    κανείς χριστιανός δεν έχει λυπηθεί για τις εκκαθαρίσεις των άλλων χριστιανών (δηλ. των αιρετικών), μουσουλμάνων, αλλόδοξων. Αφού, λέει, ήταν θέλημα θεού!

    Όποιος θέλει να δει χοντρά παιδάκια ας κοιτάξει γύρω του μεταξύ των λαικών οικογενειών με χαμηλό εισόδημα στο δυτικό κόσμο. Τρώνε σκατολοίδια και χοντραίνουν.

    Αν κανείς θέλει να δει παιδιά πεινασμένα, ας κοιτάξει και πάλι γύρω του.

    Αλλά να κι ένα από την πλούσια και ελεύθερη ΓιουΕςΕι :

    Τι σου είναι η προπαγάνδα! Έντυσαν ένα παιδάκι σα ζητιανάκι για να κάνουν οι κομμουνιστές πλύση εγκεφάλου.

    Θα είναι και ο πρόεδρος στο κόλπο. Κρυφοκομμουνιστής.

  57. physicist said

    #53. — Πολύ χειρότερα, που στη ΣΕ εκτελούσαν τους δικούς τους.

    Γιατί; Ενοοώ γιατί «πολύ χειρότερα»;

  58. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Καλογέννητο και καλοπόρευτο Νικοκύρη.
    Είναι σίγουρο πως θα πάει καλά.Αξίζουν τέτοιες εμνευσμένες και προσεγμένες δουλειές απ΄ άξιους εργάτες τους.
    Τ΄ ανήμενα από πέρισυ. Τα γράμματα από το Παρίσι δεν μετακινήθηκαν από το ράφι δίπλα μου και δεν τα χορταίνω.Τα χάρισα κιόλας. Βάρναλης και …ξερή τυρόπιτα 🙂 .Αλήθεια πώς πάει εκδοτικά;(Κανταριάζω τη διαίσθησή μου που το έβρισκε ιδιαίτερα θελκτικό και …φατσικά)

    >>η επαφή(…), που σήμερα την εξασφαλίζουν σε πρωτόγνωρα επίπεδα η τηλεόραση, το Διαδίκτυο και τα ντοκιμαντέρ,
    -και τί μαθαίνουμε αντίστοιχα σήμερα για τους ανθρώπους,τους χώρους, το κοινωνικό και πνευματικό γίγνεσθαι εκεί; τα παιδιά και τους ποιητές;
    *εντάξει το ότι δεν δικάζουν αντιφρονούντες το ξέρω 🙂

  59. physicist said

    Θέλω να πω, αυτό το παραπάνω ταιριάζει με καταδικαστικές δηλώσεις για την ΕΣΣΔ, τη ΛΔΓ, τη ΛΔ της Κίνας, την Καμπότζη και άλλα ωραία καθεστώτα που συχνά διαβάζω απο «αριστερή» σκοπιά, και που όλες, μετά από προσεκτική ανάγνωση δείχνουν ότι αυτό που καταδικάζεται δεν είναι η απανθρωπιά αλλά η απανθρωπιά απένταντι στους συντρόφους. Ε, και με κάτι τέτοια πάει περίπατο το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς και άλλα στομφώδη, όπως καταλαβαίνετε.

  60. spiral architect said

    Όσοι μιλούν για «αποτυχημένα πειράματα» καλό είναι να σκεφτούν ότι, ήδη ζουν σε ένα καθεστώς κεντρικά ελεγχόμενο οικονομικά και πλήρως αστυνομοκρατούμενο. Δεν υπάρχουν γύρω τους σφυροδρέπανα και αβανγκάρντ γιγαντοαφίσες αλλά brand names, «αγορές» και χρήμα σε διάφορες μορφές παίζοντας το ρόλο μιας υπόσχεσης μελλοντικού πλουτισμού, που ελάχιστοι την έχουν σίγουρη, ή που δρα σαν μέσο καταπίεσης λαών. Ο δε μέσος κνίτης του ’80 ζει το ’10 του επόμενου αιώνα σαν επιχειρηματίας ή έστω σαν μικροαστός μισθωτός. Τότε άκουγε επαναστατικά τραγούδια, τώρα δεν ακούει τίποτα, μα τίποτα, γιατί έχασε την ακοή του.
    Εγώ, αν και τότε άκουγα χέβι μέταλ, έχω ακόμα την ακοή μου και ψιθυρίζω ακόμα για αυτά τα χαμένα χρόνια, που έφυγαν πριν προλάβω να τα ζήσω. Δεν πειράζει όμως, έχω την ελευθερία να επιλέξω. :-/

  61. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    60. Αφερίμ! Πώς γράφουν τα μπλουζάκια του Αρκά; «είμαι ελεύθερος να κάνω αυτό που θέλετε»

  62. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    45: Δεν είναι σωστές οι χρονολογίες σου. Η καμπή είναι τον Δεκέμβρη του 1934 με τη δολοφονία του Κίροφ. Τον Αύγουστο που γίνεται το Συνέδριο Συγγραφέων η κατάσταση είναι ακόμα ανέφελη (βλ. και τα όσα γράφει ο Έρενμπουργκ που τα έχω βάλει επίμετρο στο βιβλίο). Στο συνέδριο μίλησαν ο Ράντεκ και ο Μπουχάριν (που τους παινεύει ο Βάρναλης) και που αργότερα τους έφαγε το σκοτάδι.

    Η αποκατάσταση του Στάλιν από το ΚΚΕ προσφατα (που δεν έγινε με μία απόφαση, αλλά σταδιακά) ασφαλώς δεν θα μπορούσε να προκαλέσει ούτε το ένα χιλιοστό των κραδασμών που προκάλεσε το 20ό συνέδριο -μη νομίζεις πάντως ότι πέρασε απαρατήρητη ή αβρόχοις ποσίν.

  63. sarant said

    51: Eίπαμε, δεν είναι τόσο απλά. Και το «δεν είχε στον ήλιο μοίρα» είναι σχετικό. Ο Μπουλγκάκοφ ας πούμε δεν δημοσιευόταν, αλλά παίζονταν τα έργα του (όχι όλα) και πάντως είχε μονιμη δουλειά. Πολύ αργότερα, όταν ο Πάρνης έπεσε σε δυσμένεια, ζούσε με τις προκαταβολές (τα μισά δικαιώματα) των έργων του που απορρίπτονταν.

    53: Μη γράφεις άκυρα, ο Γκόρκι δεν μπήκε ποτέ φυλακή (επί μπολσεβίκων δηλαδή). Την εποχή που μιλάμε τον είχαν αποθεώσει. Εκτός αν αυτό εννοείς φυλακή.

    Και, ναι, είμαι απολύτως απολογητικός απεναντι στο σοβιετικό πείραμα και θεωρώ πολύτιμη την πείρα που αντλήθηκε.

  64. Ριβαλντίνιο said

    @ 60 Spiral Architect
    «χέβι μέταλ»

    Για «την Ρωσσίαν των Σοβιέτ» θα ταίριαζε το

    @ 49 Gpointofview
    Έχουν κάνει παράγκα στο μπάσκετ τα «σκουλήκια». 🙂

  65. BLOG_OTI_NANAI said

    56: Δεν ήταν εκκαθαρρίσεις κομμουνιστών, ήταν εκκαθαρίσεις «όποιον πάρει ο χάρος», ακόμα και από ζήλια επειδή ο άλλος έκανε σε κάποιον τον έξυπνο, ή είχε ωραιότερο σπίτι, πέρα από απειράριθμες σφαγές αντιφρονούντων. Προσωπικά εμένα δεν με απασχολεί καθόλου το «κομμουνιστών», δεν με ενοχλούν ούτε οι κομμουνιστές, ούτε οι αριστεροί, και γι’ αυτό ψήφισα ΣΥΡΙΖΑ. Οι μόνες πολιτικές θέσεις που με ενοχλούν είναι της άκρας αριστεράς-τρομοκρατίας, και της άκρας δεξιάς-τρομοκρατίας.
    Εμένα απλώς με ικανοποιεί που απέναντι σε κάθε ταλιμπάν που θα τολμήσει να πει ότι για τις σφαγές που διέπραξαν «χριστιανοί» στον μεσαίωνα ευθύνεται «ο χριστιανισμός» γενικά και αόριστα, έχω στα χέρια μου την αντίστοιχη «απόδειξη» της φρίκης που φέρνει η αντιθρησκευτική ή αθεϊστική πίστη και μάλιστα στον εικοστό αιώνα. Έτσι, ο ταλιμπάν, ακόμα κι αν είναι βλάκας, έχει ελπίδες να διορθωθεί, και να καταλάβει ότι οι ισοπεδώσεις κοσμοθεωριών αποτελούν φτηνό λαϊκισμό. Οι άθεοι είχαν ως δικό τους υπέρτατο «θεό» τους μανιακούς δικτάτορες, είχαν ως ευαγγέλιο τα διάφορα ιδεολογικά εγχειρίδια, και είχαν ως αιρετικούς όσους τολμούσαν να παρεκκλίνουν από αυτά. Και η «θεία τιμωρία» ερχόταν πάντα με τον πιο φρικαλέο τρόπο, μετά από απίστευτα βασανιστήρια. Ακόμα και την ιερά εξέταση των παπικών όταν επικαλούνται οι άθεοι για να κατηγορήσουν τις θρησκείες, καταντούν γραφικοί όταν η δική τους ιερά εξέταση δεν σκότωσε μερικές χιλιάδες αιρετικών ή μαγισσών, αλλά εκατομμύρια, μετατρέποντας τους πιστούς της σε πιόνια, ρουφιάνους, καταδότες και εκτελεστές. Το ποίμνιο των άθεων, που προσκυνούσαν και τα ιερά λείψανα των ταριχευμένων «θεών» τους, ήταν ένα πολύ θλιβερό φινάλε για τους άθεους που με τόση αφέλεια κάνουν τον έξυπνο στους χριστιανούς και τους ειρωνεύονται για τα πιστεύω τους ξεχνώντας ότι επικαλούνται την «πρόοδο», κάποιοι που η αντιθρησκευτική πίστη τους έφερε τον κόσμο στα τάρταρα της ιδεοληψίας, της βίας, της τρομοκρατίας, της λογοκρισίας.
    Όπως ξαναείπα, τα παραπάνω αφορούν μόνο τους ταλιμπάν που νομίζουν ότι ανέξοδα μπορούν να ισοπεδώνουν την κοσμοθεωρία του άλλου, «ξεχνώντας» την καμπούρα τους. Κι αν κάποιος απαντήσει ότι δεν ευθύνεται ο αθεϊσμός και δεν είναι όλοι οι άθεοι το ίδιο, συμφωνούμε στο αυτονόητο, αρκεί να μπορεί στο μυαλό του να παραδεχτεί ότι τα ίδια ισχύουν και για τους άλλους.

  66. Ιάκωβος said

    57,physicist
    Όλα είναι κακά, αλλά το να είναι εξ οικείων τα βέλη, είναι χειρότερα, όπως είπε κι ο αητός του Αισώπου όταν είδε στην ουρά του βέλους που τον χτύπησε, το αετίσιο φτερό.

    Αυτό που βλέπω να κυριαρχεί είναι η αποκομμένη σκέψη από ανθρώπους λίγο πολύ λογικούς. Κάθε ένας φυσικά, είναι υπεύθυνος για τα εγκλήματά του, όμως ο Στάλιν, και η κοινωνία του δεν παρήχθη «επί Στάλιν» . Ήταν δημιούργημα της Τσαρικής εποχής. Αν δεν υπήρχε η απανθρωπιά του τσάρου δεν θα υπήρχε και Στάλιν. Όπως οι «κακοί» του Χαλιφάτου δεν θα υπήρχαν αν δεν υπήρχαν οι «καλοί» χριστιανοί, εμείς δηλαδή οι δυτικοί, που προξενούμε ή ανεχόμαστε τις αδικίες απέναντι στους Αραβες. Ή ο Χίτλερ, τα ίδια. Αν δεν πατάγανε οι Αγγλογάλλοι, οι καλοί μας σύμμαχοι, τη Γερμανία, δε θα υπήρχε το φαινόμενο ναζισμός.

    Οι Ρώσοι του μεσοπόλεμου ανδρώθηκαν επί Τσάρου. Στα Πανεπιστήμια του τσάρου ή στον αγώνα κατά του τσάρου. Πατερούλη είχαν τον τσάρο, η ορθοδοξία τους είχε μάθει τις «εδαφιαίες υποκλίσεις», Πατερούλη συνέχισαν να έχουν και μετά και χειροκροτούσαν τον Στάλιν μέχρι να μουδιάσουν οι παλάμες τους. Και όταν πέσανε και οι Σοβιετικοί, πάλι Πατερούλη έχουν τον Πούτιν, αλλά και τους άθλιους πατέρες, Πατριάρχες των διαφόρων πατριαρχείων, που τους φανατίζουν με την Αγία Ζώνη του Εφραίμ ή με τα έθνη τους, και τους σπρώχνουν σε έναν καταστροφικό πόλεμο.

    Το σφάλμα ήταν ότι κάποιοι πίστεψαν πως ο άνθρωπος μέσα σε είκοσι χρόνια μπορεί να αλλάξει και μάλιστα το με ποιο τρόπο θα αλλάξει θα το καθορίσει μία μικρή ομάδα σε ένα γραφείο. Όμως ο άνθρωπος δεν αλλάζει εύκολα, δεν αλλάζει πορεία προς οποιαδήποτε κατεύθυνση και εν πάση περιπτώσει, δεν αλλάζει με το κνούτο.

  67. physicist said

    #66. — Ιάκωβε, φταίει το Προπατορικό Αμάρτημα, μήπως; Όχι, δεν σε ειρωνεύομαι, απλώς παραείναι εύκολος ο δρόμος που διαλέγεις να μεταβιβάσεις τις ευθύνες αλλού. Είμαι ο τελευταίος που θα υπερασπιστεί τις θρησκείες αλλά η μεταβίβαση των ευθυνών στην ορθόδοξη παράδοση της Ρωσίας παρείναι φτηνή. Και καλά, οι Ρώσοι ήταν Ορθόδοξοι, οι Ανατολικογερμανοί τι ήταν, που έφτιαξαν μιαν απέραντη φυλακή για 16 εκατομμύρια ανθρώπους οι μισοί εκ των οποίων ρουφιάνευαν τους άλλους μισούς; Αλλά και με την ανάλυση περί του Χαλιφάτου θα διαφωνήσω γιατί εδώ κάνεις το αντίστροφο: δίνεις πολύ εύκολα και γρήγορα συγχωροχάρτι στον τυφλό θρησκευτικό (εδώ: τον μουσουλμανικό) φανατισμό και στια θηριωδίες που προκαλεί.

  68. sarant said

    54: Λεώνικε, δεν είμαι σίγουρος ότι το έχει ο Ιανός. Η Πολιτεία το έχει σίγουρα.

  69. Ιάκωβος said

    Νίκο,όχι φυλακή μεν, αλλά τον Γκόρκι, μετά τη δολοφονία του Κίροφ, τον είχαν σε κατ΄οίκον περιορισμό.

    Σημασία έχει η αποτίμηση της πείρας της ΣΕ. Η Επανάσταση του 17, ήταν ένα κοσμοϊστορικό γεγονός. Το καθεστώς όμως,που βγήκε από κει, ήταν ακριβώς αυτό που πρέπει να αποφύγει κανείς στο μέλλον. Το ίδιο και η Β.Κορέα σήμερα.

    Είμαστε εχθροί του McΑνάπτυξης, αλλά και αυτή η εντελώς Ασιατική μέσα στην απολυτότυτά της Δικτατορία των Κίμ, δεν παλεύεται. Δεν έχουν σχέση με τα σοσιαλιστικά ιδεώδη αυτά τα κράτη. Είναι στυγνές δικτατορίες. Η Σοβιρτική Ενωση, είχε και μια θετική πλευρά, όμως συνολικά, κανείς από μας δε θα μπορούσε να ζήσει στη ΣΕ, ακόμα και να μας χαρίζαν μια ντάτσα στον καθένα. Γιατί έχουμε γευτεί τον απαγορευμένο καρπό της ελευθερίας, της ελεύθερης σκέψης, της διαφωνίας, της πολιτικής συζήτησης και εκεί δε θα αντέχαμε ούτε στιγμή.

    Στη ΣΕ είχε καταντήσει να μην μιλάνε καθόλου πολιτικά. Τους έκανε μάλιστα εντύπωση στη Ρωσία, που οι Έλληνες πολιτικοί πρόσφυγες μιλούσανε τόσο για πολιτική.

    Και γι αυτό και όταν έπεσε ο σοσιαλισμός, ο κόσμος δεν του κάηκε καρφάκι. Και αφού κάπως συνήρθαν από το σοκ,και αφού οι κλεφτες και τα πρώην στελέχη «ιδιωτικοποίησαν» με ένα γενικό πλιάτσικο την κρατική περιουσία, τώρα είναι όλοι Πουτινικοί. Που είναι οι ηρωικοί προλετάριοι να υπερασπιστούν την εξουσία τους; Τρίχες, τέτοια εξουσία, μετά το 1917, ποτέ δεν υπήρξε.

  70. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    34 τέλος – Αυτή είναι μία συνολική αλήθεια για όλων των ειδών τα δόγματα και τους δογματικούς.

    56 – Συμφωνώ απολύτως. Το πρόβλημα με τους δογματικούς, είναι οτι βλέπουν μόνο απέναντι και μακριά, δίπλα είναι αδύνατον να κοιτάξουν.

  71. 63 [άσχετο με το θέμα] το «είμαι απολύτως απολογητικός απέναντι» είναι αγγλισμός, ή υπάρχει στα ελληνικά;

  72. Παναγιώτης Κ. said

    Θυμάμαι το όνομα Δημήτρης Πουρνάρας να ακούγεται γύρω στο ΄65. Εξέδιδε τον «Ελεύθερο» .Ήταν εβδομαδιαία εφημερίδα κεντροαριστερής τοποθέτησης και διαβαζόταν από νεολαίους εκείνης της εποχής.

  73. Ιάκωβος said

    Spiral, δε μεταβιβάζω ευθύνες. Σε μια δίκη φασιστών πχ,δε θα έλεγα ποτέ οτι φταίνε άλλοι για τα εγκλήματά τους.Απλά θέλω να δείξω οτι η πραγματικότητα είναι πολυσύνθετη άρα, δεν πρέπει και την ανθρώπινη ιστορία να τη βλέπουμε μέσα σε στεγανά, αλλά σαν ένα ενιαίο σύστημα του οποίου όλα τα μέρη αλληλοεπιδρούν.

    Το χαλιφάτο είναι τυπικό παράδειγμα αυτού που λέω. Αν οι Αμερικάνοι δεν ειχαν κανένα «σχέδιο» για την περιοχή ( Sir, I have a cunning plan), αν δεν έσπερναν το θάνατο και την καταστροφή στο Ιρακ δεκαετίες τώρα, αν δεν θεωρούσαν «σύμμαχους » εναντίον του καθεστώτος της Συρίας τους παρανοϊκούς αυτούς, δεν θα υπήρχε έδαφος για να αναπτυχθεί το χαλιφάτο.

    Ομοίως, αν ακούγανε τον Κέυνς που τους έλεγε «οι Γερμανοί δεν μπορούνε να μας πληρώνουν τα ποσά που ζητάτε, θα εξαθλιωθούν και θα ξανάχουμε πόλεμο» πάλι, ο Αδόλφος δεν θα είχε ακροατήριο, πέρα από κανα δυο μπυραρίες.

    Αρα, ειδικά αν μιλάμε για πρόληψη μελλοντικών καταστροφών, η ευθύνη πιάνει και άλλους, πέρα από τους δράστες.

  74. Παναγιώτης Κ. said

    @20.Spiral,πολύ εντυπωσιακή η φωτογραφία για το Αντόνωφ.
    Υπήρχε και ο άλλος τύπος τα Ιλιούσιν.Και εκείνα θηριώδη!

  75. Μαρία said

    71
    Ούτε στα ελληνικά ούτε στα γαλλικά το λέμε για ανθρώπους. Έχω απολογητική στάση θα λέγαμε.

  76. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Άνθρωποι άνθρωποι, προς τί το μίσος κι ο αλληλοσπαργμός, τα πράγματα είναι απλά, ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΣ ΓΚΟΥΛΑΚ, ΚΑΛΑ ΕΣΥ ΣΚΟΤΩΘΗΚΕΣ ΝΩΡΙΣ, σ΄αυτά τα βιβλία βρίσκεται η αλήθεια, και είναι μία, μόνη, και γυμνή.

    Η Δημοκρατία είναι το ιδανικό σύστημα διακυβερνήσεως, είναι ανοιχτό και προσαρμόσιμο στις εξελίξεις, ένα μειονέκτημα έχει μόνο, χρειάζεται όντα υψηλής νοημοσύνης για να λειτουργήσει, κι απ΄ό,τι φαίνεται είμαστε μακριά ακόμα ως είδος απο αυτό το όριο.

  77. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    65 – » και γι΄αυτό ψήφισα ΣΥΡΙΖΑ» Σε ποιά συνιστώσα ανήκεις;

    Στην Ελλάδα χωρίς την βοήθεια του θεού δεν γίνεται να κυβερνήσει κανείς.

  78. physicist said

    #73. — Δεν είμαι ο Spiral 🙂

    Δεν ξέρω βρε Ιάκωβε. Από πού προκύπτει αυτή η ακλόνητη βεβαιότητά σου ότι υπάρχει μονοσήμαντη και αποκλειστική αιτιότητα απέναντι σε ένα συμβάν (Αμερικανική εισβολή στο Ιράκ) και σε ένα άλλο (εμφάνιση του IS). Και καλά, εκεί είναι Ιράκ, με τη Μπόκο Χαράμ τι παίζει; Ποιοι κακοί καπιταλιστές φταίνε πάλι για εκείνα τα τέρατα που μακελεύουν τον κόσμο στο όνομα του Κορανίου; Δεν σου φαίνεται ότι τα παρακάνεις απλά;

  79. Λ said

    Κάποιος, δεν θυμάμαι ποιος, είχε πει ότι ο Γκόρκι μετά από την επιστροφή του από το Μπάρι στη Σοβ. Ένωση ήταν σε χρυσό κλουβί. Το κλουβί άσχετα από τι είναι φτιαγμένο δεν παύει να είναι κλουβί.

  80. Παναγιώτης Κ. said

    Να κοιταχτούμε λίγο βαθύτερα!
    Αντιλαμβανόμαστε το σφάλμα που διαπράττουμε όταν όλα τα δεινά του καθεστώτος τα φορτώνουμε σε ένα πρόσωπο;
    Αν λοιπόν συνεχίσουμε να έχουμε αυτή τη θεώρηση των πραγμάτων, στο τέλος ο Στάλιν θα…αποκατασταθεί.
    Και ναι μεν ο Στάλιν εξέλιπε ο Σταλινισμός όμως ως πολιτική νοοτροπία δεν είναι άγνωστο είδος…

  81. Pedis said

    # Πώς τα κάνει σκατά η ιστορία! Τόσοι και τόσοι αγωνίστηκαν, έφτυσαν άιμα, φάγαν τα σωθικά τους, φαγώθηκαν και μεταξύ τους (άνθρωποι ήταν, οι άγιοι είναι στη φαντασία των πνευματικώς οκνηρών και θρησκόληπτων) για να κάνουν τι; Για να υποκινήσουν, χωρίς τη θέλησή τους, τα new deal με τα οποία έκαναν 4-5 στους δέκα, στο εν τέταρτο του παγκόσμιου πληθυσμού, να νομίζουν ότι έχουν πιάσει τον παπά απ’ τ’αρχίδια στον αιώνα τον άπαντα, αμήν.

    Νερό στο όνομα των μπολσεβίκων πίνουν πολλοί και ας μην το μολογάνε.

    Αλλιώς, Old good deal θα παίρναν όλοι από τότε. Σαν τώρα, καλλιώρα. Και ακόμη βλέπουμε το τρέιλερ.

    «Όπως Αμερική». Η επόμενη φωτογραφία, είναι γνωστό ότι, δεν προέρχεται από τα περίχωρα της Μόσχας τη δεκαετία του ’30. Παιδάκια είναι από την ελεύθερη χώρα της ελεύθερης έκφρασης για ελεύθερο δικαιώμα στην πείνα που απελευθερώνει το πνεύμα από το σώμα. (Για παιδάκια δεν έκανες λόγο; Πάρε παιδάκια)

    ΥΓ. Πρόσεξε, τώρα και σκέψου με ευσυνειδησία και τιμιότητα: Ταλιμπάν δεν είναι ο θρησκόληπτος, ο δεισιδαίμων, ο οπισθοδρομικός, εκείνος που δρα και σκέφτεται με γνώμονα τις ιερές (του) γραφές και βλέπει στους αλλόδοξους θρησκόληπτους τους εχθρούς του μοναδικού αληθινού θεού του, αποβλέπει, δε, στη διαιώνιση της θρησκοληψίας και της θεσμικής της εδραίωσης κάνοντας τα πλακάκια με τους καταπιεστές του κόσμου, είτε βασιλείς είναι αυτοί, είτε φεουδάρχες, είτε καπιταλιστές και τραπεζίτες ;

    Ε, γιατί δεν ψάχνεις στην ενορία σου, θα βρεις ένα σωρό από δαύτους.

  82. Λ said

    Κάτι άλλο, μόλις φέτος έμαθα ότι η Μαρίνα Τσβετάγιεβα ήταν κόρη του καθηγητή Τσβετάγιεβ που ίδρυσε το Μουσείο Καλών Τεχνών στη Μόσχα (το οποίο το 2012 γιόρτασε τα εκατοντάχρονά να του).

    Κατά τα άλλα οι αυτοκτονίες ήταν πολλές. Μαγιακόφσκι, Γιεσένιν, Τσβετάγιεβα μου έρχονται αμέσως στο μυαλό.

  83. sarant said

    69: Και πάλι, μιλάς για την περίοδο μετά τον Κίροφ, ενώ το βιβλίο γράφτηκε πριν.

    71-75: Χρησιμοποιώ τη διατύπωση του σχολίου στο οποίο απαντώ.

  84. Pedis said

    # 81 –> # 65 (στον Blog που θα μου ήταν αγαπητός αν πίστευε σε ό,τι γουστάρει η καρδούλα του αλλά δεν έβγαζε από το μυαλό του ότι ο χώρος προσφέρεται για ενοριακό κατηχητικό προς όφελος θεσμοποιημένων δεισιδαιμονιών)

  85. 83: Α, δεν το είχα προσέξει. Ρωτούσα ειλικρινά μήπως έχει καθιερωθεί, χωρίς να το έχω πάρει χαμπάρι.

  86. Theo said

    @53:
    Ο Γκουμιλιόφ, όταν εκτελέστηκε είχε διαζευχθεί με την Αχμάτοβα κι είχε παντρευτεί την Έγκελχαρτ.

    @63: Δεν εννοούσα τον Μπουλγκάκοφ όταν έγραψα το «δεν είχε στον ήλιο μοίρα», αλλά κάποιους σαν τον Μαντελστάμ και την Τσβετάγεβα που ήταν η πλειονότητα.
    Τον Πάρνη τον είχα γνωρίσει. Εξαιρετικός άνθρωπος!

    @56:
    Αν θέλεις με πιστεύεις, αλλά σε διαβεβαιώνω πως όλες οι εκκαθαρίσεις με πονούν. Αυτές που έγιναν από Χριστιανούς, ακόμα περισσότερο γιατί οι εν λόγω Χριστιανοί δεν καταλάβαιναν Χριστό.

    @66, 67 et al:
    Οπωσδήποτε για τις σφαγές στην ΕΣΣΔ φταίει και το προηγούμενο (τσαρικό) καθεστώς και οι ηγέτες της εκκλησίας (επίσκοποι και ηγούμενοι) που είχαν παρεκκλίνει και ζούσαν μια τρυφηλή ζωή εις βάρος του απλού λαού.
    Υπάρχει ένα βιβλιαράκι «Ο πατήρ Αρσένιος» σε δύο τόμους από τις εκδόσεις «Παράκλητος» (βλ. εδώ το χρονολόγιο της ζωής του και μαρτυρίες συγκρατουμένων του γι᾿ αυτόν . Ο εν λόγω ήταν ένας από τους σημαντικότερους τεχνοκριτικούς της Ρωσίας που έγινε κληρικός τον καιρό της Επανάστασης και πέρασε δεκαέξι χρόνια στα χειρότερα γκουλάγκ.
    Σε μια διαμάχη εκεί μεταξύ τσαρικών και μπολσεβίκων πήρε το μέρος των τελευταίων, λέγοντας ότι έφταιξε (προεπαναστατικά) και η ρωσική εκκλησία (με τον τρόπο που ζούσαν πολλοί κληρικοί της) για όσα δεινά συνέβησαν μετά την Επανάσταση.

  87. Ιάκωβος said

    Νίκο ποτέ η Σοβιετική Ένωση δεν ήταν δημοκρατικός παράδεισος. Ουτε μετά ούτε πρίν τη δολοφονία του Κίρωφ. Η στροφή στην πολυφωνία στην Τέχνη άρχισε το1932, σύμφωνα και με το βιβλίο του Βογιάζου, Σοσιαλισμός και κουλτούρα.

    78, ναι, λάθος μου
    Η αντιστοιχία δεν είναι αμφιμονοσήμαντη. Παίζουν πολύ παράγοντες. Αυτό θέλω να πω. Ο βασικός παράγοντας είναι οτι η κοινωνία στηρίζεται πάνω στο ζώο άνθρωπος, που όπως όλα τα άλλα ζώα, (και περισσότερο από τα άλλα γιατί μπορεί να δράσει σε πλανητικό επίπεδο πια), όταν πιεστεί, πεινάσει, φοβηθεί, τρελαθεί, είναι σε θέση να κάνει τις χειρότερες αγριότητες. Δεν πιστεύω στον αφελή Ευγενή Άγριο του Ρουσσώ (και ίσως του φίλου Λάμπρου).

    Όποιος, όμως, αναγκάζει τις κοινωνίες να εξαγριωθούν, είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό υπεύθυνος για τις αγριότητες αυτές. Νομίζω με τα λίγα που ξέρω ότι οι σοφοί, οι θρησκείες, οι επαναστάσεις, οι ιδανικές κοινωνίες αυτό έχουν σαν στόχο, να βάλουν όρια στον άνθρωπο, που χωρίς αυτά, τελικά βάζει σε κίνδυνο την ύπαρξη του σα βιολογικό είδος.

    Ο καπιταλισμός, φυσικά και είναι κακός. Και μάλλον το πιο σκατόψυχο από τα συστήματα. Ο Φαραώ είχε την ανθρωπιά να μαζεύει και σιτηρά για την εποχή των Ισχνών αγελάδων , για να θρέψει το λαό «του». Η Εταιρεία θα κάνει τον Αμαζόνιο πριονίδι,για να κερδίσει, θα μαζέψει μισό δισεκατομύριο Αφρικάνους στις παραγκουπόλεις, να λιμοκτονούν και δεν την νοιάζει τίποτα εκτός από το κέρδος.

    Δεν είναι όμως το μόνο κακό στον κόσμο. Προϋπήρξε πχ η δυτική φεουδαρχία, που επίσης κάποια στιγμή έγινε ένα απάνθρωπο καθεστώς και τελείωσε μέσα σε ποτάμια αίματος και κομμένα κεφάλια βασιλιάδων.

    Ο καπιταλισμός είναι ΜΕΣΑ στη φύση του ζώου άνθρωπος και γιαυτό είναι και τόσο δυνατός, όπως έχει περιγράψει πολύ καλά ο Μαρξ.

    Όμως μην έχεις αμφιβολία οτι με τις μεγάλες απάνθρωπες και απρόσωπες εταιρείες που έχουν σκοπό μόνο το κέρδος ο πλανήτης θα πάει, πάει ήδη, κατα διαόλου.
    Αφού κοτζάμ Ελληνορθόδοξη Αγία Δημοκρατική Ελλάδα δεν μπόρεσε να στεγάσει 30. 000 άστεγους την ίδια ώρα που υπάρχουν εκατό χιλιάδες άδεια σπίτια, τι περιμένεις.

    Η Αμερική από την άλλη, εκτός από καπιταλιστική είναι και κάκιστη στην εξωτερική πολιτική.Ο κερδισμένος είναι πάλι η Μεγάλη εταιρεία. Φαντάσου την Κέλογκς τι έβγαλε από τον πόλεμο . Εκατό χιλιάδες επί τρία «τετράγωνα Γεύματα» επί μήνες και χρόνια.Μέτρα. Οπότε λέει ας καταστραφεί η γή. (πράμα αρκετά πιθανό, μεταξύ μας).

  88. Αν δούμε θρησκευτικοθεσμικώς την Ρωσία έχουμε :

    Εν αρρχή ην ο Τσάρος…

    Μετά που…Τσάρος ;;

  89. sarant said

    86: Μη χρησιμοποιείς υπερσυντέλικο, ο Πάρνης ζει και βασιλεύει και γράφει ασταμάτητα!

  90. spiral architect said

  91. Theo said

    @89:
    Ωχ!
    Τελευταία φορά, τον είχα δει πριν καμιά δεκαπενταριά χρόνια με το εγγονάκι του, γεννήθηκε και το ’24, και υπέθεσα λάθος 😦

  92. Bro, do you even create lift?

    Αυτό είναι ένα meme με το θρυλικό (και μοναδικό) Αντόνωφ.

    Η δεύτερη φωτογραφία δεν είναι καλαμπούρι, είναι ένα αληθινό αεροπλάνο, που πέταξε λιγάκι (κούνησε τ’ αυτιά του για 10 μέτρα και ξανάπεσε, όπως λέει και ο Ρίζος του ανεκδότου) αλλά στην εποχή του ήταν ο πρόδρομας των υπερβομβαρδιστικών.

  93. sarant said

    91: Πριν από ένα μήνα στην Ηλιούπολη:

    http://www.alfavita.gr/arthron/%CE%B2%CF%81%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CE%AC-%CE%BD%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%85-%CE%B6%CE%B1%CF%87%CE%B1%CF%81%CE%B9%CE%AC%CE%B4%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B7%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CF%8D%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AC%CE%BC%CE%B5%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%B7-%CE%B1%CE%AF%CE%B8%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B1-%CE%AD%CE%BA%CF%80%CE%BB%CE%B7%CE%BE%CE%B7-%CE%B7-%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%BB%CE%AD%CE%BE%CE%B7-%CF%80%CE%AC%CF%81%CE%BD%CE%B7

  94. spiral architect said

    Kάνω το σταυρό μου που είμαι ελεύθερος.

  95. sarant said

    Έτσι πατείς με πατώ σε δεν γινόταν και παλιά, οταν σκόρπιζε δεκάρες στον αέρα ο αφέντης;

  96. 83,
    Για να βεβαιωθώ σχετικά με την απάντηση στην ερώτηση του Στάζυ, το «απολογητικός» χρησιμοποιείται στο αρχικό σχόλιο 53 με την έννοια του απολογούμαι = ανασκευάζω κατηγορία (από τα θρησκευτικά μού ‘χει μείνει ο ορισμός) και όχι με του νεότερου αγγλισμού απολογούμαι = ζητώ συγνώμη, σωστά;

  97. Εαμοβούλγαρος said

    Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί,

    1) Κατ’ αρχάς εύχομαι καλοτάξιδο το νέο βιβλίο του κ. Σαραντάκου, αν και δεν το βλέπω. Οι χρεοκοπημένοι Ρωμιοί αποκλείεται να σκάσουν 16,20 ευρώπουλα για να αγοράσουν τις παρωχημένες ονειρώξεις του μεγάλου – κατά τα άλλα – Βάρναλη… Παρόλα αυτά, ενημερώνω τον αγαπητό οικοδεσπότη μας πως η «Πρωτοπορία» της οδού Γραβιάς το πωλεί με 30% έκπτωση, δηλ. 12,60 ευρώ, πράγμα παράνομο, αφού το βιβλίο είναι φρέσκο. Κι όμως: Ουδείς από τους αναγνώστας του παρόντος Ιστολογίου φιλοτιμήθηκε να ενημερώσει γι’ αυτή την παρανομία τον φίλτατο κ. Σαραντάκο… Ιδού το ποιόν των Ρωμιών…)

    http://www.protoporia.gr/ti-eida-eis-tin-rossian-ton-soviet-p-409956.html?osCsid=7u825uagoo8k7j3kqucpoaobb6

    2) Ξεφύλλισα την Παρασκευή το απόγευμα το νέο βιβλίο στην «Πολιτεία» της οδού Ασκληπιού και είδα ότι ο Βάρναλης, δεν λέει λέξη για τους Εβραίους, εκτός κι αν μού διέφυγε.. Αυτό είναι πρωτοφανές (και άκρως διδακτικό για ανθρώπους περπατημένους, όπως ο Εαμοβούλγαρος), δεδομένου ότι όλοι όσοι έγραψαν για τα πρώτα χρόνια της Μπολσεβίκικης Επανάστασης, αφιέρωσαν πολλές σελίδες για τον ρόλο των Εβραίων και αν το νέο καθεστώς των Μπολσεβίκων ήταν υπέρ τους ή εναντίον τους. Κλασικό παράδειγμα η κορυφαία Πάπισσα του Αναρχισμού Έμμα Γκόλντμαν (1869-1940, Εβραία της Λιθουανίας που μεγάλωσε στις ΗΠΑ),

    http://en.wikipedia.org/wiki/Emma_Goldman

    η οποία στα κλασικά βιβλίο της (που σίγουρα γνωρίζει ο κ. Σαραντάκος) «My Disillusionment in Russia» (1923) και «My Further Disillusionment in Russia» (1924) έχει πάνω από 100 αναφορές (όλες εκπληκτικές!) για τον ρόλο των Εβραίων στην Ρώσικη Επανάσταση. Ο Εαμοβούλγαρος σάς προσφέρει στα ελληνικά το εκπληκτικό αυτό σύγγραμμα της Γκόλντμαν (και τους 2 τόμους) σε 2 φορμά: Σε κανονικό pdf εδώ http://bookos-z1.org/book/2282328/0e521f που όμως δεν είναι searchable και σε djvu που είναι searchable εδώ http://bookos-z1.org/book/2326172/800c27.

    Προτείνω να το κατεβάσετε σε djvu, αφού κατεβάσετε στον υπολογιστή σας τον djvu-reader, που υπάρχει δωρεάν στο Διαδίκτυο.

    Θα μεταφέρω μία μόνο αναφορά της Γκόλντμαν για να δείτε πόσο βαθιά νυχτωμένος ήταν ο Βάρναλης που κάθησε και έγραψε 200 σελίδες για την Μπολσεβίκικη Επανάσταση, χωρίς να γράψει λέξη για τους Εβραίους. Γράφει η Γκόλντμαν (σελ. 147-148):

    « Εξάλλου, η γραμματέας μας δεν ήταν
Εβραία, και αυτό τους δημιουργούσε περισσότερη καχυποψία. Κανόνισα 
να βρεθώ κατ’ ιδίαν με τους Σιωνιστές και σιγά σιγά κέρδισα την εμπιστοσύνη τους. Με αφορμή τις συλλήψεις Σιωνιστών στη Μόσχα, είχα 
μάθει ότι οι Μπολσεβίκοι τούς θεωρούσαν αντεπαναστάτες. Αλλά οι Σι
ωνιστές στην Πολτάβα ήταν απλώς ορθόδοξοι Εβραίοι και δεν έμοιαζαν 
καθόλου με συνωμότες ή επικίνδυνους εχθρούς. Παρ’ όλην την αγανάκτησή τους ενάντια στο καθεστώς των Μπολσεβίκων, δεν αντιδρούσαν.
Υποτίθεται πως οι Μπολσεβίκοι δεν κάνουν πογκρόμ και δεν καταδιώ
κουν τους Εβραίους, μου είπαν· όμως αυτό δεν ήταν εξ ολοκλήρου αλή
θεια. Υπάρχουν δυο είδη πογκρόμ: τα θορυβώδη και βίαια, και τα σιω¬πηλά. Από αυτά τα δύο, οι Σιωνιστές προτιμούν το πρώτο. Το βίαιο πο¬γκρόμ μπορεί να κρατήσει μια ημέρα ή μια εβδομάδα, με επιθέσεις, λη¬στείες, ακόμη και φόνους· έπειτα τελειώνει. Όμως τα σιωπηλά πογκρόμ 
δεν τελειώνουν ποτέ. Διαιωνίζουν τις διακρίσεις, τις διώξεις και τον κα
τατρεγμό. Οι Μπολσεβίκοι είχαν κλείσει τα εβραϊκά νοσοκομεία και τώ
ρα οι άρρωστοι Εβραίοι αναγκάζονται να τρώνε τράιφε [: απαγορευμέ
να φαγητά] στα άλλα νοσοκομεία. Το ίδιο και τα Εβραιόπουλα στα συσσίτια των Μπολσεβίκων. Όποτε συνελάμβαναν έναν Εβραίο και έναν μη 
Εβραίο με την ίδια κατηγορία, το σίγουρο ήταν πως ο Εβραίος θα φυλα
κιζόταν και ίσως να τον εκτελούσαν, ενώ ο άλλος αφηνόταν ελεύθερος.
Ήταν διαρκώς εκτεθειμένοι σε προσβολές και ταπεινώσεις…

    ΠΑΡΕΘΕΣΑ το ανωτέρω απόσπασμα για να αποδείξω το εξής: Είναι μέγα ψέμα αυτό που λένε χρόνια τώρα οι Χρυσαυγίτες και οιλοιποί φασίστες Εθνικοπαράφρονες ότι τάχα οι Μπολσεβίκοι ευνόησαν τους Σιωνιστές κι ότι την Ρώσικη Επανάσταση την έκαναν οι Εβραίοι. Η Πάπισσα του Αναρχισμού, Λιθουανο-Αμερικανο-Εβραία Έμμα Γκόλντμαν, αποδεικνύει ότι οι Μπολσεβίκοι κατεδίωξαν τους Σιωνιστές και τους λοιπούς Εβραίους. Λέει για το κολοσσιαίο αυτό θέμα λέξη ο Βάρναλης, κ. Σαραντάκο; Όχι, βέβαια! Αέρα – πατέρα… Ο μεγάλος αυτός λογοτέχνης λειτούργησε σε αυτό το βιβλίο ως προπαγανδιστής του ΚΚΕ…

    3) Ο ανεξάντλητος Εαμοβούλγαρος προσφέρει σήμερα τον 1ο Τόμο του εκπληκτικού έργου του Σολζενίτσιν «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ» (ο 2ος τόμος δεν έχει ποτέ μεταφραστεί στα ελληνικά κατ’ απαίτηση του ΚΚΕ, για να μή ξυπνήσουν τα πρόβατα οι Ρωμιοί. Στην ίδια διεύθυνση μπορείτε να κατεβάσετε και το πολυδιαφημισμένο «Μία ημέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς»

    http://bookzz.org/s/?q=%CE%A3%CE%BF%CE%BB%CE%B6%CE%B5%CE%BD%CE%AF%CF%84%CF%83%CE%B9%CE%BD&t=0

    Επίσης,σάς προσφέρω (στα αγγλικά) το καλύτερο λογοτεχνικό βιβλίο που έχει γραφεί ποτέ για τα Σοβιετικά στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Πρόκειται για το αριστουργηματικό «Ιστορίες της Κολύμα» («Kolyma Tales» του μεγάλου Varlam Shalamov (1907-1982), που απλώς έγραψε ό,τι έζησε. Ο Σαλάμωφ (γιός Ορθόδοξου παπά) θεωρείται αυτή την στιγμή παγκοσμίως

    http://en.wikipedia.org/wiki/Varlam_Shalamov

    ως ένας από τους 5 μεγαλύτερους συγγραφείς του 20ού Αιώνος. Κατεβάστε τις «Ιστορίες της Κολύμα» εδώ

    http://bookzz.org/s/?q=Kolyma&t=0

    4) Συγγνώμη που μακρηγορώ, αλλά μού είναι αδύνατον να αποφύγω τον πειρασμό: Θα παραθέσω ένα εκπληκτικό απόσπασμα από τον 1ο Τόμο του «Αρχιπελάγους Γκουλάγκ», στο οποίο ο Σολζενίτσιν αποκαλύπτει ότι ο πατερούλης Στάλιν ετοίμαζε το 1951 Γενοκτονία των Εβραίων της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά το έμαθαν οι πανίσχυροι Εβραίοι και τον ξαπόστειλαν στην Κόλαση!.. ΙΔΟΥ το εκπληκτικό απόσπασμα του Σολζενίτσιν, που έχει αποκρυβεί επί 40 χρόνια από όλο τον Ελληνικό Τύπο:

    Σελ. 71-72: «Το 1948 ένας άλλος εθνικός χείμαρρος άρχισε να τρέχει για την εξορία. Ήταν Έλληνες από την Αζοφική θάλασσα, το Κουμπάν και το Σουχούμ. Δεν είχαν φταίξει σε τίποτα μπροστά στον Πατέρα στα χρόνια του πολέμου. Μήπως λοιπόν τους εκδικιόταν για την αποτυχία του στην Ελλάδα; Φαίνεται πως κι αυτός ο χείμαρρος ήταν καρπός του παραλογισμού που τον
    είχε κυριεύσει. Οι περισσότεροι Έλληνες στάλθηκαν εξορία στη Μέση Ασία και κάμποσοι στα απομονωτήρια των πολιτικών κρατουμένων……………..

    ………..Στα τελευταία χρόνια της ζωής του Στάλιν άρχισε να κυλάει και ο χείμαρρος των Εβραίων. (Ήδη από το 1950 οι Εβραίοι είχαν αρχίσει να στέλνονται λίγοι–λίγοι εξορία σαν κοσμοπολίτες). Αυτός ήταν κι ο λόγος που ο Στάλιν έβαλε μπροστά την υπόθεση των γιατρών. Όπως φαίνεται, σκόπευε να αρχίσει μεγάλη εξόντωση των Εβραίων (59). Αυτό όμως ήταν το πρώτο αποτυχημένο σχέδιο στη ζωή του. Τον πρόσταξε ο Θεός – και, όπως φαίνεται, με χέρια ανθρώπινα – να παραδώσει το πνεύμα του».

    Και στην σημείωση (59) γράφει ο Σολζενίτσιν: «59: Είναι αδύνατο να μάθη κανείς κάτι εξακριβωμένο στη χώρα μας, και θα είναι αδύνατο για πολύ καιρό ακόμα. Σύμφωνα όμως με τις φήμες που κυκλοφορούσαν στη Μόσχα, το σχέδιο του Στάλιν ήταν το εξής: Αρχές Μαρτίου στην Κόκκινη Πλατεία θα κρεμούσαν τους «γιατρούς δολοφόνους». Οι αγανακτισμένοι πατριώτες (με την εποπτεία των καθοδηγητών) θα άρχιζαν τότε πογκρόμ κατά των Εβραίων. Και η κυβέρνηση θα έσωζε εκείνη τη στιγμή μεγαλόψυχα τους Εβραίους (δεν αναγνωρίζει κανείς σ’ αυτό τον χαρακτήρα του Στάλιν;) από την οργή του λαού, εκτοπίζοντάς τους την ίδια νύχτα
    από τη Μόσχα και στέλνοντάς τους στην Άπω Ανατολή και στη Σιβηρία (όπου οι παράγκες χτίζονταν κιόλας).»

    Με ειλικρινή Αγάπη Χριστού
    Καληνύχτα σε όλους
    ΕΑΜΟΒΟΥΛΓΑΡΟΣ

  98. Μαρία said

    98
    Ναι, απ’ την απολογητική κλάδο της θεολογίας με την έννοια της υπεράσπισης.

  99. 96 Μιχάλη, κτγμ και της Μαρίας θαρρώ, μπορούμε να μιλήσουμε για απολογητική στάση με την πρώτη σημασία που δίνεις· η δεύτερη είναι αγγλισμός. Όμως ούτε με την πρώτη θα πεις είμαι απολογητικός, μπορείς να πεις είμαι απολογητής.
    http://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/search.html?lq=%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B7%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82&dq=&sourceid=Mozilla-search

  100. Μαρία, έπιασα κόκκινο στο εξώφυλλο

  101. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #97. 1)
    Η ενιαία τιμή ισχύει μόνο στα λογοτεχνικά βιβλία σύμφωνα με την υποπαράγραφο ΣΤ.4 του Ν.4254/2014. (http://www.oaee.gr/client_files/egrafa/2014/N-4254-2014.pdf)

  102. sarant said

    97-101: Πράγματι και εδώ, παρόλο που είναι Βάρναλης, κρίθηκε «χρονικό» μάλλον. Σηκώνει νερό η κατάταξη θα ελεγα.

  103. Γς said

    102:

    Μπορεί η ενιαία τιμή να ισχύει μόνο στα λγοτεχνικά βιβλία και τουτο να κρίθηκε ΄χρονικό΄ αλλά φεύ τέτοιες κρίσεις και διακρίσεις δεν κάνει το νέο επαπειλούμενο υπό της τρόικας ΦΠΑ για τα βιβλία, περιοδικά κλπ.

  104. Pedis said

    # 94 – θλιβερό θέαμα. Τι ήσαντε; Φτωχοί ρώσοι, θύματα του κομμουνισμού, σε δωρεάν διανομή κολγκέιτ;

  105. giorgos said

    ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΥΠΕΡΟΧΉ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ
    Μετά τόν πόλεμο ύπήρξαν «προβέψεις» ότι ή Σοβιετική Ενωση ύπέστη μ’ αύτόν πυρηνική καταστροφή (πράγμα πού άληθεύει ) καί θά χρειασθή «τουλάχιστον 100 χρόνια γιά νά συνέλθη » .
    Παρ’ όλ’ αύτά , στήν ίδια τήν δεκαετία τού πολέμου , ή Σοβ. Ενωση έδειξε πώς τίποτε δέν έχασε άπό τήν σημασία της ώς μεγάλης δύναμης καί μάλιστα , δέκα χρόνια άργότερα , έστειλε τόν πρώτον άνθρωπο στό διάστημα . Η μεταπολεμική τής Σοβ. Ενώσεως έγινε άφ’ έαυτής , χωρίς προγράμματα βοηθείας καί δάνεια , ούτε καί μέσω άποικιοκρατικών σχέσεων μέ άλλες χώρες .
    Αύτό πού πρέπει ίδιαίτερα νά σημειωθή είναι ότι ή μεταπολεμική άνόρθωση τού στρατιωτικού τομέα στήν Σοβ. Ενωση συνεβάδισε μέ τήν άνόρθωση τής έν γένει οίκονομίας , μέ μιάν έντυπωσιακή άνοδο τού έπιπέδου ζωής καί ίδίως τής παιδείας (βλ. π.χ. H.H.Nolte :»Die eine welt»( Abris der Geschichte des internationalen Systems ) ,1982 , σελ.122-3.
    ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ
    Ο σοσιαλισμός προσπάθησε νά φκιάξη άνθρώπους (τόν «σοσιαλιστικό άνθρωπο» ) ένώ ό καπιταλισμός φκιάνει άπλώς αύτοκίνητα . Τό λάθος τού σοσιαλισμού δέν είναι ότι έδημιούργησε τήν ίδεολογία τού «σοσιαλιστικού άνθρώπου» . Τό λάθος του είναι ότι τήν πίστεψε . Οτι δηλαδή έπροσπάθησε νά μπάση έκ νέου ένα ίπποτικό ίδεώδες σέ μιάν έποχή , τήν έποχή τής τεχνολογίας , όπου οί άνθρωποι κάθε άλλο παρά υποχρεωμένοι ήσαν νά διακινδυνεύσουν τήν ζωή τους γιά νά επιβιώσουν .
    Ιπποτικό δέν είναι τό παράδειγμα τού A.Henneke στήν άνατολική Γερμανία καί τής «σταχανωφικής κίνησης» στήν Σοβ. Ενωση παληότερα ?
    Αυτές όμως είναι ίδεολογίες μάλλον άθλητικών συλλόγων πού προετοιμάζονται γιά πρωταθλήματα , παρά ιδεολογίες μέ τίς όποίες μπορούν νά δουλέψουν κοινωνίες . Στό σημείο αυτό ό καπιταλισμός ύπήρξε πολύ πιό προσγειωμένο καί σύμφωνο μέ τά άνθρώπινα σύστημα παραγωγής.
    Οι άνθρωποι στόν σοσιαλιστικό κόσμο έχουν σχεδόν ξεχάσει τί θά πή «ωράριο» καί «έργασία» .
    Η γραφειοκρατια είναι ό δευτερεύων λόγος , γιατί γραφειοκρατία υπάρχει καί στήν Δύση .
    Πρωτεύων λόγος είναι ή ίδια ή σοσιαλιστική ίδεολογία , όπως έφαρμόσθηκε ώς τώρα , πού ύπό τό σύνθημα τής κοινωνικής ίσότητος έπροσπάθησε νά έξαλείψη τήν έκ φύσεως διαφορά τών άνθρώπων καί νά έξισώση τόν προικισμένο μέ τόν άπροίκιστο , ή μάλλον άκριβέστερα : τήν συναίσθηση διαφοράς τού πρώτου–πού τού χρειάζεται σάν κίνητρο δημιουργικότητας –νά άντιπαραθέση ένα κολλεκτιβιστικό ίδεώδες σάν έκφραση τού «γενικού συμφέροντος» . Αλλά σκοπός τής κοινωνικής έργασίας –όπως καί ή πραγμάτωσή της– δέν είναι νά έξισωθή ό βλάκας μέ τόν έξυπνο καί ό έργατικός μέ τόν τεμπέλη , άλλά , ύπό πραγματικές συνθήκες κοινωνικής ίσότητας τού σοσιαλισμού , νά καθορισθή έπακριβώς ή διαφορά τους . Καί ή κοινωνική άναγνώριση αυτού τού πράγματος λέγετα «άμοιβή» . Η έννοια τού «προικισμένου» πού λέμε έδώ δέν έχει νά κάνη μέ τήν έννοια τού νιτσεικού «ύπερανθρώπου» , πού δέν τού χρειάζεται ή ίστορία , άλλά μέ τήν κοινωνικώς προσδιωρισμένη κατάσταση τού προνομιούχου άτόμου–είτε διανοούμενου , είτε έπιχειρηματία , είτε έργάτη , –πού μέτρο της άκριβώς έχει τήν κοινωνική του προσφορά .
    Ο καπιταλισμός , ώς σύστημα τυχοδιωκτικής ύφής όπως ύπήρξε στήν άρχή του , εύρέθηκε πιό κοντά στό δεδομένο τής φυσικής διαφοράς τών άνθρώπων καί άρα πιό κοντά στίς καθημερινές συνθήκες λειτουργίας τών κοινωνιών παραγωγής .
    Αυτά είναι αποσπάσματα από δύο διαφορετικά βιβλία . Τό πρώτο είναι : «επι της δομής τού ελληνικού κρατους» καί τό δεύτερο : «η ελλας ως κρατος δικαίου»

  106. giorgos said

    (ή μεταποεμική ανόρθωση )

  107. Theo said

    @93:

    Ευχαριστώ Νίκο.

    Πέφτω όμως από τα σύννεφα!
    Ο Πάρνης μού είχε χαρίσει Το νησί της Αφροδίτης, που μου άρεσε. Διάβασα και την τριλογία του (Ο διορθωτής, Λεωφόρος Πάστερνακ και Μια Πράγα στον καθένα), όπου «θάβει» τον σταλινισμό, τη γραφειοκρατεία και την προσωπολατρία μέσα στο καυστικό του χιούμορ.
    Και τώρα βλέπω πως διαβάζει με χαρά ένα παλιό του ποίημα για τον Στάλιν (δεν θα το ᾿λεγες και προσωπολατρικό, αλλά τον θαυμασμό του για τον μεγάλο ηγέτη με τις μουστάκες τον έχει) και πως ήταν και παραμένει φίλος του Ζαχαριάδη.

    Δεν ξέρω τι συνέβη: Ήταν σταλινικός και απαρνήθηκε τον Στάλιν και μετά ξανάγινε;
    Ήταν ζαχαριαδικός και τό ᾿κρυβε τόσον καιρό (μέχρι το 2010);
    Άβυσσος η καρδία του ανθρώπου!

  108. konstdim said

    Reblogged this on ΙΣΤΟΡΙΑ-ΤΕΧΝΕΣ-ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ and commented:
    ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ: Τι είδα εις την Ρωσσίαν των Σοβιέτ

  109. Μαρία said

    107
    Δες αυτό και τα σχόλια https://sarantakos.wordpress.com/2011/12/11/parnis/#comments
    Διάβασα μόνο την Πράγα, τον διορθωτή δεν μπόρεσα να τον βρω, είναι δηλαδή εξαντλημένος, και συμφωνώ με την άβυσσο.

  110. Theo said

    @109:
    Ευχαριστώ, Μαρία 🙂
    Αρκετές χρήσιμες πληροφορίες για τον Πάρνη και τις περιπέτειές του έχει το νήμα στο οποίο με παρέπεμψες, αλλά η απορία μου και οι άβυσσος παραμένουν.

  111. Μαρία said

    110
    Τώρα βλέπω οτι τα ξανάβγαλε ο Καστανιώτης αλλά σε ηλεβιβλίο http://www.kastaniotis.com/book/978-960-03-5503-1 όπου διαβάζω:
    «Όπως και να ’ναι ο Αλέξης έχει γράψει πριν απ’ όλους την αλήθεια για τη σταλινική εποχή – το μυθιστόρημά του Ο Διορθωτής γράφτηκε το 1965, πολύ πριν εμφανιστεί ο Σολζενίτσιν και οι υπόλοιποι» – επιβεβαιώνει η Ρωσίδα μεταφράστρια της «ρωσικής τριλογίας» Γκαλίνα Ιβανόβνα σ’ ένα σημείωμά της για τον Έλληνα συγγραφέα στο ρωσικό ηλεκτρονικό περιοδικό Lebed (Νο 477, 28 Μάη 2006).

  112. sarant said

    107κε: Δεν μπορώ να ξέρω τι ήταν ο Πάρνης όλα αυτά τα χρόνια, αλλά συνδεόταν φιλικά με τον Ζαχαριάδη και μετά την καθαίρεση και εξορία του. Σταλινικός δεν νομίζω να είναι, ίσως δεν είναι αντισταλινικός με τον δυτικό τρόπο.

    Νομίζω καλύτερο είναι ο Διορθωτής από την τριλογία του.

  113. Theo said

    @111: Το Μια μέρα στη ζωή του Ιβάν Ντενίσοβιτς δημοσιεύθηκε στη Νόβι Μιρ το 1962. Οπότε, η κ. Ιβάνοβνα κάνει λάθος, με το «πολύ πριν εμφανιστεί ο Σολζενίτσιν».

    @97: Ο ο 2ος τόμος του Αρχιπελάγος Γκουλάγκ, εκδόθηκε πέρσι στα ελληνικά, 39 χρόνια μετά τον 1ο (βλ. εδώ.

    @112:
    Ναι, συμφωνώ πως το καλύτερο βιβλίο της τριλογίας του είναι ο Διορθωτής, όμως σαφέστατα αντισταλινικό.

  114. #44 Ακόμη και στην Κρήτη, όπου συνήθως η προφορά είναι πιο βαριά και το γ συχνά γίνεται γκ, θυμάμαι πάντα τη γιαγιά μου να λέη γιογιό, κι όχι γκιογκιό, μ’ ενα γ ίσως πιο δασύ, αλλά όχι γκ. Ο παππούς μου, πάλι, καθήκι το έλεγε πάντα!

  115. Από την εφημερίδα ‘Κόκκινος Καπνάς» (Σοχούμι-Καύκασος)

    Βάρναλης-Κανονίδης (Απόλλων)-Γληνός στη Μόσχα το καλοκαίρι του 1934
    στο πρώτο Συνέδριο της Ένωσης Σοβιετικών Συγγραφέων

  116. sarant said

    Η ίδια φωτογραφία υπάρχει και στο βιβλίο.

  117. Πιθανόν η φωτογραφία να βγήκε στο συνέδριο σε πολλαπλά αντίγραφα και ο καθένας να πήρε τη δικιά του και να τη χρησιμοποίησε κατά το δοκούν. Πάντως, το ενδιαφέρον συμπέρασμα από εκείνη την εποχή είναι ότι υπήρχαν μεγάλες σχέσεις των Ελλαδικών (και Κύπριων) κομμουνιστών με τους σοβιετικούς Έλληνες (Πόντιους και Μαριουπολίτες) και τις ελληνικές κομματικές οργανώσεις, που υπήρχαν σε πολλά μέρη της ΕΣΣΔ, έως και τη δικτατορία Μεταξά. Σχέσεις που άρχισαν με την έλευση των πρώτων κούτβηδων απ΄το 1922, ολοκληρώθηκαν με την επιβολή του Νίου Ζαχαριάδη στην ηγεσία του ΚΚΕ και ενισχύονταν διαρκώς με τους πολιτικούς φυγάδες από την Ελλάδα (κυρίως μετά το ’29). Στον »Κόκκινο Καπνά» (Καύκασος), στον «Κολεχτιβιστή» (Μαριούπολη-Ντονιέτσκ) και στον «Κομμουνιστή» (Νότια Ρωσία) υπάρχουν κείμενα Ελλαδιτών αλλά και διαφημίσεις του ‘Ριζοσπάστη» αλλά και των περιοδικών νεολαίας που εκδίδονταν στην Ελλάδα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: