Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης: Ο Τάκης

Posted by sarant στο 2 Δεκέμβριος, 2014


Εδώ και κάμποσο καιρό έχω αρχίσει να δημοσιεύω, κάθε δεύτερη Τρίτη, αποσπάσματα από το βιβλίο του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, “Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης” (εκδ. Ερατώ, 1995, εξαντλημένο), που είναι μια βιογραφία του παππού μου, του Νίκου Σαραντάκου (1903-1977), ο οποίος είχε το ψευδώνυμο Άχθος Αρούρης (που είναι ομηρική έκφραση και σημαίνει ‘βάρος της γης’). Η σημερινή συνέχεια είναι η τριακοστή. Η προηγούμενη συνέχεια βρίσκεται εδώ. Βρισκόμαστε στην κατοχή, στον πρώτο χειμώνα της, τον φριχτό χειμώνα του 1941-42.

Η σημερινή συνέχεια είναι κάπως σύντομη, αλλά δεν μπορούσε να χωριστεί αλλιώς.

mimis_jpeg_χχsmallΈνα βράδυ του Γενάρη του ’42, υστέρα από τις τακτικές, τρεις κατά κανόνα, παρτίδες σκακιού, ο Χαράλαμπος τούς καληνΰχτισε και σηκώθηκε να φύγει. Ο Νίκος τον ξεπροβόδισε ως την εξώπορτα της αυλής για να την κλειδώσει κιόλας. Βγαίνοντας όμως ο Χαράλαμπος σκόνταψε σ’ έναν, όπως του φάνηκε μέσα στο απόλυτο λόγω συσκοτισμού σκοτάδι, μαύρο μπόγο. Οι δυο φίλοι έσκυψαν να δουν περί τίνος επρόκειτο και ταραγμένοι διαπίστωσαν πως ο μπόγος αυτός κουνιόταν και έβγαζε έναν σιγανό κλαυθμηρισμό. Ήταν ένα παιδά­κι ως πέντε χρονών.

Αναστατωμένοι το πήραν μέσα στο σπίτι. Ο Χαράλαμπος έπρεπε να φύγει γιατί σε λίγα λεπτά άρχιζε η απαγόρευση της κυκλοφορίας. Το παιδάκι ήταν σκελετωμένο, ρακένδυτο, κατατρομαγμένο και γε­μάτο ψείρες. Η Ελένη σηκώθηκε αμέσως, έβαλε νερό να ζεσταθεί και στο μεταξύ έδωσε στο μικρό να φάει λίγο από το βραδινό τους πληγούρι που είχε απομείνει. Από τον τρόπο που το παιδάκι καταβρό­χθισε το φαΐ του φάνηκε πως λιμοκτονούσε.

Εξακολουθούσε να ’ναι τρομαγμένο και γι’ αυτό δεν του κάνανε καμιά ερώτηση για το πώς βρέθηκε στην πόρτα τους. Όταν αργότε­ρα η Ελένη με την Ευανθούλα το απάλλαξαν από τα κουρέλια του, το λούσανε και το ντύσανε εκ των ενόντων με όσα παιδικά ρούχα του Μίμη βρήκανε, το μικρό φάνηκε να ησυχάζει. Στις ερωτήσεις που του κάνανε απάντησε πως το λέγαν Τάκη και πως ο πατέρας του τ’ άφη­σε στην πόρτα τους για λίγη ώρα, λέγοντάς του πως θα ερχόταν γρή­γορα να το πάρει. Για μητέρα δεν ανέφερε τίποτα. Αποφάσισαν να το κρατήσουν αυτή τη νύχτα κι αν αύριο ερχόταν ο πατέρας του είχε καλώς, διαφορετικά θα απευθύνονταν στην Εκκλησία ή στα Φιλαν­θρωπικά Καταστήματα. Το βάλανε να κοιμηθεί με την Ευανθούλα.

Το πρωί αποδείχτηκε πως ήταν πολύ δύσκολο να βολέψουν το μικρό. Κατ’ αρχήν κανείς πατέρας δε φάνηκε. Ο ίδιος ο Τάκης στις ερωτήσεις τους δεν μπόρεσε να τους δώσει καμιά πληροφορία για το πού έμενε, για τη μητέρα του ή για άλλους συγγενείς. Ο εφημέριος των Αγίων Αποστόλων στο σχετικό διάβημα του Νίκου απάντησε αρ­νητικά. Η Εκκλησία έδινε προτεραιότητα στα ορφανά της ενορίας κι ύστερα, εφ’ όσον το παιδί είχε πατέρα δεν ήταν ορφανό. Στο Ορφα­νοτροφείο του είπαν πως ήδη είχαν υπεράριθμα είκοσι παιδιά, τε­λείως ορφανά. Το απόγευμα σε σύσκεψη με τη συμμετοχή και του Χαράλαμπου, αποφασίσανε να το κρατήσουν «μέχρι νεοτέρας». Στο κάτω κάτω, φιλοσόφησε ο Νίκος κοντά στους τέσσερις μπορούσε να φάει κι ένας πέμπτος. Ο Χαράλαμπος υποσχέθηκε κάποια αρωγή και η Ελένη πήρε σβάρνα τη γειτονιά και βρήκε του Τάκη κάποια ρούχα της ηλικίας του. Αργότερα, καθώς ήταν πολύ επιδέξια στο ράψιμο, του έφτιασε μια ποδίτσα κι ένα παντελόνι.

Την πρώτη βδομάδα που έμεινε μαζί τους, ο Τάκης την πέρασε κολλημένος σχεδόν στη σόμπα, ως που ζεστάθηκαν τα κοκαλάκια του, ποιος ξέρει μετά από πόσους μήνες παγωνιάς, εκείνο τον κατάψυχρο χειμώνα του ’41 -’42. Κατόπιν ξεθαρρεύοντας άρχισε να παίζει με τον Προκόπη και με παιχνίδια του γιου τους, ιδίως με μια μεγάλη σβού­ρα που έπαιρνε στροφές όταν ανεβοκατέβαζες μια δυο φορές τη λαβή της.

Τή δεύτερη βδομάδα ο Νίκος κατάφερε να τον γράψει στον Παι­δικό Σταθμό, του οποίου γνώριζε τη διευθύντρια. Αυτό εξασφάλισε στον Τάκη πρωινό και γεύμα και, το κυριότερο, παρέα με παιδιά της ηλικίας του. Σε λίγο ο Τάκης εξοικειωμένος πια με τη γειτονιά κατη­φόριζε κάθε απομεσήμερο από τον Παιδικό Σταθμό, κουνώντας το τενεκεδένιο τάσι του και τραγουδώντας τα τραγούδια που του μάθανε εκεί.

Έμεινε μαζί τους ως τον Απρίλη. Χάθηκε από τη ζωή τους το ίδιο ξαφνικά όπως είχε μπει σ’αυτήν. Όταν ο καιρός άνοιξε άρχισε να έρχεται όλο και πιο αργά από τον Παιδικό Σταθμό και ένα βράδυ δεν ξαναγύρισε. Κάποιοι γείτονες τούς είπαν πως τον είδανε να κουβε­ντιάζει με έναν άντρα ως τριάντα χρονών. Ο ίδιος άντρας, όπως έμα­θαν αργότερα, πήγαινε και τον έπαιρνε από τον Παιδικό Σταθμό. Ο Τάκης, όπως είπανε τα παιδιά και οι υπάλληλοι του σταθμού, τον φώναζε μπαμπά. Τελικά έφυγε μαζί του.

 

Είκοσι χρόνια μετά, κι αφού ο ποιητής και η οικογένεια του είχαν φύγει προ πολλού από τη Μυτιλήνη, χτύπησε την πόρτα του παλιού σπιτιού τους ένα παλικάρι που έδειχνε ναυτικός και ζητούσε επίμονα να μάθει νέα τους.

Advertisements

55 Σχόλια to “Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης: Ο Τάκης”

  1. spiral architect said

    Καλημέρα.:)
    Απότομα κόπηκε η περιγραφή. Ξανασυναντήθηκαν τελικά;

  2. spiral architect said

    … o συνήθης ύποπτος μάλλον κοιμάται. 🙄

  3. Καλημέρα.

    Από τις πιο συγκινητικές ιστορίες του πατέρα σου, Νίκο.

  4. Παναγιώτης Κ. said

    Καλημέρα,

    Περιμένουμε λοιπόν την άλλη Τρίτη για να δούμε τι είπε ο ναυτικός.

  5. Εγώ κατάλαβα ότι ο ναυτικός δεν βρήκε κανέναν, έφυγε και δεν ξαναφάνηκε.

  6. Κουνελόγατος said

    4. Δυστυχώς την παράλλη…

    Παλιότερα ήταν πάντως συνηθισμένο ν’ αφήνουν παιδιά σε ξένες πόρτες (για διάφορους λόγους, κι όχι μόνον οικονομικούς), έχω κι εγώ μια τέτοια ιστορία στην οικογένεια…

  7. Πάνος με πεζά said

    @ 6 : Μόνο σε ξένες πόρτες; Υπήρχε και «επίσημη» υποδοχή…

  8. atheofobos said

    Είναι προφανές ότι ο πατέρας του όταν μπόρεσε τον ξαναπήρε κοντά του και αυτός όταν μεγάλωσε ήθελε να βρεί αυτούς που τον έσωσαν από τον θάνατο από την πείνα.

  9. atheofobos said

    @7
    Σχετικά με τις βρεφοδόχους έχω γράψει πρίν 7 χρόνια στο ποστ μου ΟΙ ΚΑΘΑΡΟΙ, ΟΙ ΑΛΒΙΓΙΝΟΙ, Η ΒΡΕΦΟΔΟΧΟΣ ΚΑΙ Ο ΠΑΠΑΣ.
    http://www.atheofobos2.blogspot.gr/2007/10/blog-post_06.html

  10. Πάνος με πεζά said

    @ 9 : …κι ανατρίχιασα όταν διάβασα στο άρθρο σου για την επανέλευσή τους…

  11. vrach said

    Υποθέτουμε ότι ο ναυτικός είναι ο Τάκης που έψαχνε τους παλιούς ευεργέτες του…; Θα το μάθουμε σε δυο βδομάδες.Η ιστορία μου έφερε στο νου τη διαφήμιση – φιλμάκι που κυκλοφόρησε πρόσφατα, με την ιστορία του μικρού Ταϊλανδού κλεφτράκου που κλέβει ένα ψωμί από το φούρνο αλλά ο φούρναρης, όταν έρχεται η αστυνομία, αρνείται να τον καταγγείλει. Και καμιά τριανταριά χρόνια αργότερα, ο κλεφτράκος έχει γίνει γιατρός και πληρώνει όλα τα έξοδα του γερο-φούρναρη που βρίσκεται τυχαία μπροστά του, με σοβαρό πρόβλημα στο νοσοκομείο. Ίσως την έχετε δει, κυκλοφορεί ως ένα από τα βιντεάκια με τα περισσότερα likes (δυστυχώς δεν μπορώ να το προωθήσω από τον υπολογιστή μου, αλλά η αναζήτηση γίνεται εύκολα). Μόνο που στην περίπτωση του Τάκη η ιστορία είναι αληθινή. Και αναρωτιέμαι πού έχει πάει περίπατο η ανθρωπιά μας -στο κάτω κάτω σίγουρα το 41-42 ήταν πολύ σκληρότερα χρόνια από τα τωρινά…

  12. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Θυμίζει περίληψη (υποθετικού) διηγήματος του Σαμαράκη.
    Η ανθρωπιά, για την οποία μιλάς, όταν γίνεται λογοτεχνική μανιέρα, παύει κατ’ ουσίαν να υφίσταται. Προτιμώ την καθημερινή ανθρώπινη επαφή, χωρίς τίποτα δακρύβρεχτο και τραγικό. Να χαμογελάει, ας πούμε, ο υπάλληλος το πρωί στην τράπεζα ή στην εφορία, να σταματούν οι οδηγοί στη διάβαση των πεζών για να περάσω, ιδίως όταν έχω βάλει το πόδι μου στην άσφαλτο, αντί να πρέπει να πηδάω σαν κατσίκι, … τέτοια πράγματα, δηλαδή. Καθημερινά.

  13. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Ζητώ συγγνώμη για την παράλειψη: το 12 αναφέρεται στο 11, και όχι στο σύνολο της ανάρτησης αναγκαστικά.

  14. "Ετεροδημότισσα" said

    είστε σκληρός που μας το κόψατε έτσι! εύχομαι μα τον τουτάτη για το καλό σας να υπάρξει συνέχεια την παράλλη τρίτη ειδαλλιώς θα πέσει ο ουρανός στα κεφάλια σας.

    όσο για τις βρεφοδόχους ειδικά τις σύγχρονες με τα συστήματα ειδοποιήσης, εγώ το θεωρώ καταρχήν καλό. όπως υπονόησε ο κουνελόδρακος παραπάνω, βρέφη εγκαταλείπονταν και εγκαταλείπονται όχι μόνο για οικονομικούς λόγυος και όχι μόνο σε περιόδους κρίσης προσθέτω εγώ. Το να υπάρχει η επιλογή να το αφη΄σεις κάπου που έχει πιθανότητητες να επιζήσει και να φοθει προς υιοθεσία είναι απειρα καλύτερο από το να το πετάξεις στον υπόνομο (όχι ότι κι αυτό θα σταματήσει να υπάρχει)

  15. Κουνελόγατος said

    14. Κουνελόγατος παρακαλώ, όλα κι όλα…
    7 και άλλοι: Η οικογενειακή ιστορία έχει πόρτα. Έχεις όμως δίκιο, υπάρχουν πολλές άλλες ιστορίες-αμαρτίες.

  16. "Ετεροδημότισσα" said

    @15
    συγγνώμη Κουνελόγατε παρασύρθηκα μάλλον από το Τουνελόδρακος παραμύθι του τριβιζά. (τόσες φορές που τα διαβάζω σούπα έγινε το μυαλό μου)

  17. cronopiusa said

    Αχ, έχουμε δυο βδομάδες μέχρι να μάθουμε για το τι έγινε ο Τάκης…

    Τον φαντάζουμε εβδομήντα τόσα χρόνια μετά συνταξιούχο με πρόσβαση στο διαδίκτυο και φίλο του Νοικοκύρη να εμπνέεται και να γράφει την συνέχεια

    με την βοήθεια του Θράσου Καστανάκη «Η αφεντιά μου κι ο Πετρής», (1937-8), φαντάζομαι τον πατέρα με το δωδεκάχρονο Τάκη «ζιζάνιο», «παιδί μπαρούτι» να κάνει «το λήσταρχο Τσακιτζή, και τον ανθρωποφάγο, και τον ταυρομάχο…»

    και γέμισε η πλατεία Τάκηδες

    που, όπως καταλαβαίνετε οι ξενιτεμένοι, κινδυνεύουν στου Αισχύλου την κατεχόμενη χώρα

  18. Alexis said

    #12: Η ανθρωπιά, για την οποία μιλάς, όταν γίνεται λογοτεχνική μανιέρα, παύει κατ” ουσίαν να υφίσταται.

    Δηλαδή κ. Λυκοτραφίτη υπάρχουν δύο «ανθρωπιές» κατά τη γνώμη σας, η «καθημερινή ανθρώπινη επαφή» που λέτε εσείς και η «άλλη» που εκτρέπεται σε φτηνό μελό κατά τη γνώμη σας. Το να κάτσει δηλαδή κάποιος και να περιγράψει στο χαρτί μία 100% αληθινή ανθρώπινη ιστορία είναι φτηνός και δακρύβρεχτος μελοδραματισμός;
    Ομολογώ ότι δεν σας καταλαβαίνω.
    Όπως επίσης δεν καταλαβαίνω και τη #13 διευκρίνησή σας. Σε τι αναφέρεστε αν όχι στην ανάρτηση; Αυτή δεν σχολιάζει και το σχόλιο 11;

  19. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Εννοώ, και όχι κατ’ ανάγκην, σε αντιπαράθεση, την λογοτεχνική εξ επαγγέλματος έκφραση της ανθρωπιάς, από τη μια (fiction) και την καθημερινή εκ φύσεως άσκησή της ή μη (action).
    Πάντως, είναι ενδιαφέρον που απαντήσατε εσείς και όχι ο/η Vrach, στο σχόλιο του οποίου ή της οποίας παρέπεμπα.

  20. vrach said

    14. «..βρέφη εγκαταλείπονταν και εγκαταλείπονται όχι μόνο για οικονομικούς λόγυος και όχι μόνο σε περιόδους κρίσης προσθέτω εγώ. Το να υπάρχει η επιλογή να το αφη΄σεις κάπου που έχει πιθανότητητες να επιζήσει και να φοθει προς υιοθεσία είναι απειρα καλύτερο από το να το πετάξεις στον υπόνομο (όχι ότι κι αυτό θα σταματήσει να υπάρχει)»

    Αγαπητή Ετεροδημότισσα,

    έχω την εντύπωση ότι τα παραπάνω περιγράφουν μια ρομαντική και παρωχημένη εικόνα της πραγματικότητας. Τα βρέφη και νήπια εγκαταλείπονται πλέον …εντός σπιτιού (πόσες περιπτώσεις δεν ξέρετε που οι γονείς είναι από αδιάφοροι έως ανύπαρκτοι ή επιθετικοί, τέλος πάντων τελείως ακατάλληλοι, που τα παιδιά είναι ουσιαστικά εγκαταλελειμμένα κι ας έχουν τάχα σπίτι;;) Γιατί πια όλες σχεδόν που δεν έχουν διάθεση ή τρόπο να μεγαλώσουν ένα παιδί, μια έκτρωση θα καταφέρουν να την κάνουν! (Οι μόνες περιπτώσεις που δεν θα την καταφέρουν και που μπορώ να σκεφτώ είναι τίποτα τελειωμένα πρεζόνια π.χ. που είναι μαστουρωμένες σε όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης τους κ.λπ.) Οπότε, πλέον, η αγριότητα προκύπτει ανάποδα, όχι από την πληθώρα των κακόμοιρων εγκαταλελειμμένων αλλά από την έλλειψή τους. (Το γράφει κάπου στη «Σκιά της Πεταλούδας» ωραία και ο Ζουργός, μου φαίνεται). Ουρά τα ζευγάρια που αναζητούν ένα μωρό προς υιοθεσία (στα ύψη η υπογονιμότητα, άλλωστε, αυτονόητοι οι λόγοι) αλλά πού να το βρουν; Στα γαριδάκια; Τα μόνα που υπάρχουν διαθέσιμα σε ιδρύματα είναι παιδιά μεγάλης ηλικίας (δεν τα θέλουν), άρρωστα (δεν τα θέλουν) ή αυτά που έχουν γονείς οι οποίοι όμως δεν τα έχουν αποδεσμεύσει και δεν υπογράφουν για να δοθούν προς υιοθεσία, αφού υποθέτουν ότι κάποια στιγμή θα έχουν τα μέσα να τα μεγαλώσουν και να τα πάρουν. (Να πάρεις παιδί από Αφρική ή Ασία δεν γίνεται στην Ελλάδα ακόμα -αν είσαι βέβαια η Αντζελίνα γίνονται όλα). Κι επειδή σήμερα είναι η μέρα κατά της δουλείας, να επισημάνω μια σύγχρονη (σχετική με το θέμα αυτό) μορφή δουλείας: Τη δουλεία της μήτρας. Αφού …μωρά δεν υπάρχουν, το νέο στιλ είναι να εξαναγκάζονται (με πληρωμή βέβαια, το μεγαλύτερο μέρος της οποίας όμως πάει σε μεσάζοντες) διάφορες ταλαίπωρες, φτωχές και σε ανάγκη κοπέλες να πουλήσουν το σώμα τους ως αναπαραγωγικό πλέον μέσο. Δηλ. να συλλάβουν, κυοφορήσουν και γεννήσουν παιδιά που εξαρχής είναι συμφωνημένο ότι θα δώσουν. Κι αν συμφωνήσουν και για δεύτερο μωρό η ταρίφα μεγαλώνει (έτσι οι θετοί γονείς θα έχουν το προνόμιο να έχουν δύο παιδιά, υγιή, που τα παίρνουν από μωρά και είναι και φυσικά αδέρφια…).
    Συγγνώμη που ξέφυγα από το θέμα του άρθρου, αλλά το ένα φέρνει τ’ άλλο.

  21. vrach said

    19.
    Η λογοτεχνία είναι λογοτεχνία και μας αρέσει ακόμα κι αν περιγράφει ωραία ένα περιστατικό ανθρωπιάς ένας λογοτέχνης που στη ζωή του είναι απάνθρωπος. Προσωπικά βέβαια, επειδή ανήκω σ’ αυτές που αναζητούν το συγγραφέα πίσω από τα γραφόμενα, αν ήξερα κάτι τέτοιο θα με χαλούσε. Δεν θα μείωνε τη λογοτεχνική αξία αυτού που θα είχα διαβάσει (υπάρχει και μια αίσθηση δικαίου…) αλλά θα μείωνε το συναισθηματικό της αντίκτυπο πάνω μου. Αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση.

  22. Alexis said

    #19: Σωστός ο διαχωρισμός αλλά το πρώτο είδος «ανθρωπιάς» που λέτε δεν προκύπτει από πουθενά από την ανάρτηση. Δεν βλέπω δηλαδή σε καμία περίπτωση «επαγγελματικό μελό» στα γραφόμενα του Δημήτρη Σαραντάκου.

    Και μία ερώτηση προς Νικοκύρη (σίγουρα θα έχει απαντηθεί κάπου, κάπως αλλά δεν μπορώ να ψάξω αυτή τη στιγμή) : Ο παππούς Νίκος Σαραντάκος έχει γράψει δικά του βιβλία, και αν ναί κυκλοφορούν κάποια ακόμα ή είναι εξαντλημένα;

  23. 12 Έλεγα ότι είχαμε καταλάβει πια ότι ο χαμογελαστός υπάλληλος ή ο ευγενικός οδηγός μπορεί να είναι ο χειρότερος τύραννος στην οικογένειά του ή ότι ο ολντ-στάιλ ταξιτζής που καπνίζει στο ταξί του μπορεί να είναι ακριβώς εκείνος που θα περιμαζέψει το παιδάκι κλπ.

    Προσωπικά (και χωρίς παρεξήγηση) αυτή η εξιδανίκευση της «καθημερινής ανθρωπιάς» μου θυμίζει τους «καθημερινούς ήρωες» που ήταν κάποτε της μόδας («ο νέος που τίμια προσπαθεί να βγάλει το ψωμί του» κλπ –και πώς να χαρακτηρίσει κανείς την Κούνεβα π.χ., τότε;)

  24. "Ετεροδημότισσα" said

    Vrach για την παρένθετη μητρότητα είσαι σε λάθος νήμα.
    δεσ από σχόλιο 260 περίπου και μετά: https://sarantakos.wordpress.com/2014/10/04/meze-137/

    επίσης για να να υιοθετήσεις ένα παιδάκι από την αφρική δεν χρειάζεται να είσαι η Τζολί
    http://tvxs.gr/news/ellada/oi-ellines-protoi-stis-yiothesies-paidion-apo-tin-aithiopia

    και για να μη μακρυγορώ γονείς από αδιάφοροι έως ανύπαρκτοι ή επιθετικοί υπήρχαν πάντοτε και κάποτε ακόμα περισσότεροι ίσως,
    ο παπούς μου μου έλεγε ότι μέχρι 7 χρονών νόμιζε ότι το όνομά του είναι «Σκάσε» 🙂

  25. "Ετεροδημότισσα" said

    @22
    http://www.sarantakos.com/axtos.html

  26. "Ετεροδημότισσα" said

    23
    κάποια φίλη μου Σλοβάκα το περιέγραφε «το πρόσφατο τσουνάμι της καθημερινής ευγένειας που δεν μας επιτρέπει να πάμε μια μέρα μουτρωμένοι στη δουλειά μας γιατί στραβοκοιμηθήκαμε!»

  27. Alexis said

    #25: Ετεροδημότισσα ευχαριστώ για την απάντηση!

    #23: Ενδιαφέρουσα συζήτηση αυτή Δύτη!
    Νομίζω ότι δεν υπάρχουν γενικοί κανόνες αλλά έχω την αίσθηση ότι ο ευγενής και χαμογελαστός είναι πολύ πιο πιθανό να διαθέτει αυτό που λέμε «ανθρωπιά» από τον συμπεριφερόμενο ως κάφρο.
    Αλλά από την άλλη τα πρότυπα συμπεριφοράς αλλάζουν σχετικά γρήγορα. Ο ολντ-στάιλ ταξιτζής που λές πριν από 25 χρόνια ήταν μια χαρά αποδεκτός. Και βέβαια δε μπορούν να μπουν όλες οι «μη ορθές» συμπεριφορές στο ίδιο τσουβάλι. Ο υπάλληλος που απαντάει αγενώς δεν είναι το ίδιο με αυτόν που γκαζώνει όταν μια γυναίκα με μικρό παιδί πάει να περάσει τη διάβαση…

  28. "Ετεροδημότισσα" said

    νομίζω ότι ο Δύτης εννοεί ότι δεν θα έπρεπε να συγχέουμε την στάση ανθρωπιάς με τις σύγχρονες επιβαλλόμενες συμβάσεις ευγένειας .
    Επιτρέψτε μου ένα προσωπικό παράδειγμα. οι γονείς μου με δίδαξαν να λέω «ευχαριστώ» όταν κάποιος μου δίνει ένα δώρο/ σοκολάτα κτλ και να λέω «παρακαλώ» όταν κάποιος μου έλεγε «ευχαριστώ. Δεν χρειαζόταν να ευχαριστοπαρακαλώ και να χρησιμοποιώ τη λέξη συγγνώμη σε κάθε μου αίτημα, όχι γιατί δεν ήταν άνθρωποι καλλιεργημένοι αλλά όσο να ‘ναι δεν επιβαλλόταν από τα ήθη της εποχής, άσε που η ελληνική γλωσσα μέσα έχει γραμματικές δομές και τονισμό πρότασης που φαίνεται στους χρήστες της πότε κάποιος είναι ευγενικός ή όχι. Ακόμα και η φράση «φέρε μου ένα ποτήρι νερό» παρόλο που έχει προστακτική, με τον κατάλληλο επιτονισμό δεν είναι παρεξηγίσημη ως αγενής, το «παρακαλώ» εννοείται.

    Τώρα, η ίδια μητέρα, επιμένω και διδάσκω την κόρη μου να λέει συνεχώς ευχαριστωπαρακαλώμεσυγχωρείτε και γιατί μένουμε στο εξωτερικό και η σύμβαση αυτή είναι πιο ισχυρή (μου είχε γίνει πλειστάκις «φιλική» παρατήρηση στα πρώτα χρόνια) και γιατί το κύμα ευγένειας επεκτείνεται κι εκεί που δεν υπήρχε,( ασ πούμε στην Ελλάδα που αλλιώς τα ήξερα τα πράματα.)

    ναι μεν ο υπάλληλος στην τράπεζα με καλημερίζει και μου χαμογελάει, με ευχαριστεί και με παρακαλέι αλλά δεν κουνιέται ρούπι να φάω γλίστρα και το πόδι μου γυρίσει ανάποδα στο παγωμένο ρείθρο έξω από την πόρτα του υποκαταστήματος. Ευγένεια δεν σημαίνει πάντα και ανθρωπιά λοιπόν

  29. Alexis said

    Από το ποίημα «ο γερο-Φριτς» του Άχθου Αρούρη (μπήκα στο «τριπάκι» και διάβασα κάποια ποιήματα από το λινκ του #25):

    Αλλά κι ο Φριτς, ο γερο-Φριτς (θα τά’ χε τα σαράντα)…

    Δηλαδή αν ζούσε σήμερα ο παπππούς πως θα ονόμαζε το ιστολόγιό σου Νίκο;
    Στέκι υπεραιωνόβιων;

  30. 28 Κι αυτό εννοώ, και ότι η ζωή επιμένει να μας εκπλήσσει διαρκώς εννοώ, και κάτι άλλο εννοώ όμως, ότι βαφτίζοντας ανθρωπιά ξερωγώ την παραμικρή ευγένεια χάνουμε τα μεγέθη, όπως έγινε και με τον ηρωισμό στις στήλες της Καθημερινής τη δεκαετία του 2000. Ήρωας ο καθημερινός άνθρωπος, ήρωες ο καθένας μας (αυτό είναι το πραγματικό υπονοούμενο), και ξαφνικά έρχεται μια Κούνεβα για παράδειγμα και πώς θα την πεις; Όχι απλά θεός, ημίθεος;

  31. "Ετεροδημότισσα" said

    (φαντάζομαι αυτό το «θεός ημίθεος» θα είναι καποιο εσωτερικό αστείο. πετυχημένο δε λέω…)

    ωστόσο αυτό που λες έχει πολλές διαστάσεις. Δεν το έκανε μόνο η Κ (που δεν διαβάζω) αλλά ήταν μια τάση γενικά των παγκοσμιοποιημένων ΜΜΕ. είχαν καθιερώσει νομίζω κια ένα βραβείο για «ήρωα της καθημερινότητας». η αποθέωση «του μικρού ανθρώπου». οι καθημερινές ιστορίες, η διπλανή πόρτα, η διπλανή-και η παραδιπλανή- κλειδαρότυρπα κτλ

  32. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Το μόνο σίγουρο, είναι οτι στις αναπτυγμένες κοινωνίες η ανθρωπιά είναι άκρως επιλεκτική, και κυρίως απενοχοποιητική.
    Γι΄αυτή την απανθρωπιά ποιός ευθύνεται άραγε;

    27 β – Αυτο λέγεται παιδεία, η ανθρωπιά με την σημασία που τις δίνουμε είναι άλλο.

  33. marulaki said

    #23 Δύτη, αυτό που λες μου θυμίζει ένα ντοκυμαντέρ στην ΕΡΤ όπου μιλούσε η κόρη ενός βασανιστή των ναζί (SS; δε θυμάμαι να σου πω) και έλεγε ότι αυτός ο φριχτός άνθρωπος δε θύμιζε σε τίποτα τον ‘γλυκό πατερούλη’ που έβλεπε αυτή στο πρόσωπό του όταν εκείνος επέστρεφε σπίτι από τη δουλειά. Έλεγε ότι τον άνθρωπο που περιέγραφαν όλοι, εκείνη δεν τον αναγνώριζε. Ανατριχίλα.

  34. BLOG_OTI_NANAI said

    Νομίζω και η κόκα-κόλα, η αμίτα μότιον και το μίλκο προσπαθούσαν να πιάσουν πελάτες με κάτι καθημερινούς «ήρωες» στις διαφημίσεις τους.

  35. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα, τα δεύτερα και τα τρίτα σχόλια!

    Επιτέλους επέστρεψα στη βάση μου.

    1-4: Ο Δύτης στο 5 και ο Αθεόφοβος στο 8 μάντεψαν τι συνέβη. Δεν υπαρχει συνέχεια στην ιστορία του Τάκη, εννοώ δεν υπάρχει συνέχεια που να την ξέρουμε.

    11: Ομοίως.

    14-17: Δεν υπάρχει συνέχεια.

    22: Ο παπούς δεν έβγαλε τίποτα όσο ζούσε. Μετά τον θάνατό του, εκδώσαμε τη συλλογή ποιημάτων Της Κατοχής και του Στρατόπεδου, που την είχα μοιράσει κάποτε. Ιδού εδώ:
    http://kiwi6.com/file/jh67byktr7

    29: Κι ο παππούς μου τότε, τόσο θα ήταν. Γέρος για φαντάρος.

  36. physicist said

    Χμ, κάποιος λοιπόν που επιδεικνύει «ανθρωπιά παλαιάς κοπής», δηλ. θα σταματούσε επιτόπου το αυτοκίνητό του να περιμαζέψει έναν τραυματία αλλά συγχρόνως έχει και «συμπεριφορά παλαιάς κοπής», δηλ. δεν τόχει σε κακό να οδηγήσει υπό την επίδραση του αλκοόλ, έχει ανθρωπιά ή όχι;

    Δεν θα τολμήσω καν να σκεφτώ να δώσω απάντηση, επειδή μου φαίνεται άσκοπο. Νομίζω δηλαδή ότι φτιάχνουμε στερεότυπες εικόνες (ο ευγενικός μα ψυχρός άνθρωπος του Βορρά σε αντίθεση με τον ημιάξεστο άνθρωπο του Νότου που όμως έχει ζεστή καρδιά και αυθαίρετες παραλλαγές των παραπάνω) ώστε να στηρίξουμε ετούτο ή το άλλο συμπέρασμα. Θα πω, ωστόσο, ότι η άσκηση της έγνοιας για τον συνάνθρωπο είναι καθημερινότητα, κι έχει πολύ μεγάλη αξία εκεί, στα καθημερινά, στα μικροπράγματα. Δεν με νοιάζει αν αυτό το λένε ανθρωπιά ή όχι, η ζωή είναι πράξη δεν είναι ονόματα και κουβέντες.

  37. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    31 – Θεός ημίθεος.

  38. "Ετεροδημότισσα" said

    Φυσικέ αυτό το στερεότυπο που λες ήταν καποτε. πιο πολύ εστιάζουμε για το φαινόμενο πέρα από τα σύνορα ή καθαρά μέσα σε αυτά τα ίδια. Συμβατικά ευγενικοί και «παλαιάς κοπής» αγροίκοι υπάρχουν παντού. Κοίτα κι εσύ τους ας πούμε «μη ευγενικούς» τους χαρακτηρίζεις «παλαιάς κοπής». κάτι σαν απολιθώματα του παρελθόντος δηλαδή που δεν κατάλαβαν την αντεπίθεση της ευγένειας. Σαν παρεξηγημένους κουτούς γίγαντες που από αφελή αδεξιότητα δημιουργούν ατυχήματα.

  39. physicist said

    Όχι σαν απολιθώματα, λάθος εντύπωση έδωσα … είχα στο νου μου συγκεκριμένους ανθρώπους, ας πούμε της γενιάς των γονιών μου, που έδειχναν τέτοια συμπεριφορά και είχαν τέτοιες αρχές. Νομίζω ότι δεν είναι είδος υπό εξαφάνιση.

  40. "Ετεροδημότισσα" said

    @35
    φάουλ τότε! τι χρειαζόταν η τελευταία πρόταση; θα μπορούσε να είναι ο οποιοσδήποτε! κανένας χαμένος συγγενής της Ευανθούλας ή κανας φίλος του Πρόδρομου .
    Και οι Σαραντάκαίοι, που δεν αφήνουν κουβέντα να πέσει χάμω χωρίς να την ερευνήσουν μέχρι εξαντλήσεως, ποτέ δεν ενδιαφέρθηκαν να μάθουν ποιος και τι;
    τέλοσπάντων απογοήτευση

  41. vrach said

    Ετεροδημότισσα, σ’ ευχαριστώ για τα links στα οποία με έστειλες, η συζήτηση περί παρένθετης ήταν άκρως ενδιαφέρουσα. Επίσης συμφωνώ με τα περισσότερα από τα σχόλιά σου. Το περί υιοθεσιών από εξωτερικό, μάλλον κάτι έχω χάσει, κάτι άλλαξε τα τελευταία χρόνια, βέβαια οι διακρατικές συμφωνίες είναι μεμονωμένες -τώρα βλέπω παίζει Αιθιοπία- οκ!

    Για να έρθω όμως και στο σημερινό θέμα, αναρωτιέμαι πώς και πόση ανθρωπιά μπορεί να υπάρξει σε ανθρώπους πραγματικά θυμωμένους, έως εξοργισμένους; Γιατί γύρω γύρω αυτό βλέπω κυρίως (τουλάχιστον στην Αθήνα)-θυμό. Και όπου υπάρχει θυμός η ανθρωπιά, δυστυχώς, εξορίζεται.

  42. Νέο Kid Στο Block said

    «Ντάνκεσεν-Μπίτεσεν,ντάνκεσεν-μπίτεσεν,ντάνκεσεν-μπίτεσεν,ντάνκεσεν…ΕΕΕ! κανεί σιόρ! Kλείστη τη ρημάδα την ατμομηχανή! 😆

  43. "Ετεροδημότισσα" said

    ευτυχώς η κόρη μου δεν τα λέει στα γερμανικά Νεοκιδ 😀

  44. sarant said

    40: Γιατί φάουλ; Δεν είναι μυθιστόρημα, αφήγημα είναι. Έτσι συνέβη.
    Οι Σαραντακαίοι είχαν να τραβιούνται με φυλακές και κυνηγητό και είχαν φύγει από τη Μυτιλήνη.

  45. # 40

    δηλαδή αν γύρναγε, τους έπαιρνε δανεικά κι εξαφανιζόταν πάλι θα ήταν πέναλτυ ;;

  46. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    45 – Τότε θα ήταν οφσάϊντ, κι αν ήταν Ολυμπιακός, θα χαιρόταν κι απο πάνω.

  47. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    44.>>Οι Σαραντακαίοι είχαν να τραβιούνται με φυλακές και κυνηγητό και είχαν φύγει από τη Μυτιλήνη.
    κι έτσι γλίτωσε κι ο μαυρο-Τάκης ανάλογα μπλεξίματα με την έννομη τάξη αν έμενε ή επέστρεφε κοντά τους.Ξέρεις τί μεταδοτική ασθένεια είναι αυτή η, πώς την είπε ο φυσά δυνατός Βορίδης, ιδεολογική ηγεμονία; Θεός φυλάξοι 🙂 .
    Νικοκύρη,πάντα εξαιρετικές αυτές σας οι αφηγήσεις(της οικογένειας εννοώ,καθώς γράφει ο πατέρας τα του παππού και ο εγγονός μάς τα προσφέρει απλόχερα εδώ). Δεν ξέρω τί συνέβη αλλά ήξερα για τον Τάκη.Να το διάβασα σε κάποιο παλιό απόσπασμα εδώ; αλλού;

  48. Και τώρα περιμένεις να κάτσουμε ήσυχοι και να περιμένουμε τη συνέχεια την μεθεπόμενη Τρίτη. Είσαι …. μην το πω και στο πούνε κι άλλοι. Ακόμα και αν μαντεύουμε τη συνέχεια, τα ενδεχόμενα είναι τόσα που είναι αδύνατο να μην αδημονήσουμε.

    Προτείνω να δώσεις τη συνέχεια αύριο. Για να σε συγχωρήσουμε.

  49. Σήμερα παρευρέθηκα σε μια καταπληκτική εγχείρηση. Τετραπλό μπαι-πας χωρίς εξωσωματική. Οι αναστομώσεις έγιναν σε πάλλουσα καρδιά. Μπαίνει μια ειδική λαβή που απομονώνει το σημείο που θα γίνει η αναστόμωση των αγγείων, και με λίγο συντονισμό με τη λειτουργία της καρδιάς περνάνε οι βελονιές μια μια, μια χαρά. Αυτό σημαίνει ότι δεν ταλαιπωρούνται τα υπόλοιπα αγγεία του αρρώστου με καθετηριασμούς για να μπει η εξωσωματική κυκλοφορία, το είμαι δεν έρχεται σε επαφή με ξένα υλικά, δεν χρειάζεται τουλάχιστο 300 κυβικά αίματος για να γεμίσει η συσκευή της εξωσωματικής, μειώνονται οι συναφείς κίνδυνοι, κ.ο.κ.

    Γι’ αυτό άργησα.

    Δεν έχω την άδεια να δώσω το όνομα του χειρουργού ανοιχτά, μόνο σε ε-μέιλ αν κάποιος έχει πρόβλημα

  50. sarant said

    48: Λεώνικε, δεν εξηγήθηκα καλά φαίνεται. Δεν υπάρχει συνέχεια με τον Τάκη. Έφυγαν οι δικοί μου από τη Μυτιλήνη και στη δεκαετία του 60 οι γειτόνοι τούς μήνυσαν ότι πέρασε κάποιος νεαρός και χτυπούσε την πόρτα τους.

  51. 16, 🙂
    Ο Τουνελόδρακος μού θυμίζει τον Τηγανόσαυρο Ρεξ που τελικά μού βγήκε όταν στραβόχυσα το κουρκούτι προσπαθώντας να φτιάξω τηγανίτες (πάνκεϊκ) σε σχήμα τυραννόσαυρου, όπως μού είχαν παραγγείλει τα πιτσιρίκια μου πριν αρκετά χρόνια (το θυμούνται ακόμα).

  52. sarant said

    Το θυμούνται ακόμα 🙂

  53. Και τι έγινε που νόμισα ότι είχε συνέχεια; Δεν μπορούσες εσύ να φτιάξεις μία; Πλάκα κάνω. Αφού σκέφθηκα να σε μετωνομάσω από ΣΣ σε ΣΣΣ (Σερ Σαραντάκο Σαδιστή)

    Και πάνω απ’ όλα, δεν χρειάζεται να ‘εξηγείσαι’ μαζί μου. Ωραίο σασπένς, όπως καινά’ναι. Έρρωσο για να ε.ιμαστε όλοι καλά!

  54. @50 Σερ Σαρ τι έπαθες; Τι να εξηγήσεις και να εξηγηθείς; Ήταν τόσο ωραίο που μας φάνηκε ότι το έκοψες επίτηδες στο ‘πιο ωραίο’. Απ’ ό,τι είδα και άλλοι το σχολίασαν. Φταίω εγώ που φαντάστηκα σασπένς; Θα μπορούσες να φτιάξεις ένα δικό σου. Έρρωσο για να είμαστε καλά, όπωςλέω και σε κάποιον άλλο που κρυφοδιαβάζει εδώ μέσα.

  55. Σκέφτηκα προς στιγμή να σε μετονομάσω από ΣΣ σε ΣΣΣ, δηλαδή από Σερ Σαραντάκος σε Σερ Σαραντάκος Σαδιστής. (Μετά από το Νικ. Νοικ.)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: