Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Καλή και ανάποδη: Ο πολιτισμός του πλεκτού

Posted by sarant στο 19 Δεκεμβρίου, 2014


b193565Καλή και ανάποδη είναι ο τίτλος του πρώτου βιβλίου της Κατερίνας Σχινά, της γνωστής και λαμπρής μεταφράστριας και βιβλιοκριτικού. Πρώτο δικό της, ύστερα από τόσες χιλιάδες λέξεις που αφιέρωσε για να μεταφέρει ή να αναδείχνει βιβλία άλλων -και ακόμα κι αυτό ξεκίνησε να γράφεται υπό μορφή επιφυλλίδων σε βιβλιοφιλικό περιοδικό και μόνο εκ των υστέρων πήρε μορφή ενιαίου βιβλίου με εφτά κεφάλαια, έναν επίλογο και ένα ποιητικό επίμετρο, συν έξι παρένθετα αφηγηματικά πεζά.

Καλή και ανάποδη όψη έχουν τα υφάσματα, και από εκεί προκύπτει και η λαϊκή έκφραση «τον ξέρω από την καλή και την ανάποδη», που τη λέμε για να δείξουμε ότι ξέρουμε πολύ καλά κάποιον: όχι μόνο τη φανερή του όψη (την καλή) αλλά και αυτήν που δεν φαίνεται, την ανάποδη, ξέρουμε παναπεί και τα κρυφά του χαρακτηριστικά και ελαττώματα. Λέμε ακόμα «του τα είπα από την καλή και την ανάποδη» για να δείξουμε ότι τα ψάλαμε σε κάποιον για πολλή ώρα, χωρίς να παραλείψουμε τίποτα.

Αλλά παρασύρθηκα με τις δικές μου εμμονές, που επιπλέον εδώ λειτούργησαν και παραπλανητικά, διότι η καλή και η ανάποδη του τίτλου δεν αναφέρονται σε όψεις υφάσματος αλλά στη φορά κίνησης της βελόνας του πλεξίματος (μου το εξήγησε η Νικοκυρά, αλλά τα υπόλοιπα δεν τα συγκράτησα). Του πλεξίματος, διότι το βιβλίο της Κατερίνας Σχινά δεν ασχολείται και τόσο με τη γλώσσα και τις λέξεις, αλλά με το πλέξιμο, πράγμα που φαίνεται και από τον υπότιτλό του: ο πολιτισμός του πλεκτού.

Το βιβλίο κυκλοφόρησε την άνοιξη από τον καλό εκδοτικό οίκο Κίχλη, και το έχω πάρει εδώ και καιρό, καθώς έτυχε να βρεθώ στην Αθήνα τη μέρα που γινόταν η παρουσίασή του στο βιβλιοπωλείο Επί λέξει κι έτσι το έχω με αφιέρωση της συγγραφέα. Το πρώτο κεφάλαιο που διάβασα μού άρεσε πάρα πολύ κι έτσι το διάβασα ολόκληρο παρόλο που το αντικείμενο μού είναι εντελώς ξένο -και εδώ και καιρό λογάριαζα να γράψω κάτι στο ιστολόγιο αλλά δίσταζα για λόγους, θα έλεγα, μεθοδολογικούς που θα τους εξηγήσω πιο κάτω.

Οι βιβλιόφιλοι έχουμε μια στοίβα που βαραίνει στη συνείδησή μας, και που μπορεί να έχει και υλική μορφή, τη στοίβα με τα αδιάβαστα βιβλία. Δεν ξέρω τι κάνουν οι άλλοι ιστολογούντες βιβλιόφιλοι, αλλά εγώ έχω δύο στοίβες: τη στοίβα με τα αδιάβαστα, που πλησιάζει το Έβερεστ σε ύψος, και τη σαφώς μικρότερη στοίβα με τα βιβλία που έχω διαβάσει και για τα οποία θα ήθελα να γράψω κάτι. Κάθε τόσο, αφαιρείται από την πρώτη στοίβα ένα βιβλίο (αλλά δεν κονταίνει πολύ το Έβερεστ) και, μερικές φορές, έρχεται να προσγειωθεί στην κορυφή της δεύτερης. Οπότε, είπα να ξεπεράσω τους δισταγμούς μου και να γράψω.

Οι δισταγμοί προέρχονταν από το γεγονός ότι το ιστολόγιο ασχολείται με τις λέξεις, κι όμως το βιβλίο της Κατερίνας Σχινά, ενώ εξετάζει από όλες σχεδόν τις απόψεις τον «πολιτισμό του πλεκτού», προσπερνάει σχεδόν εντελώς τις λέξεις και τις φράσεις του πλεκτού. Αυτό δεν το χρεώνω στα μειονεκτήματα του βιβλίου, διότι είναι ολοφάνερο ότι η συγγραφέας δεν έβαλε τέτοιον στόχο.

Σκεφτόμουν λοιπόν, με αφορμή το βιβλίο της Κατερίνας Σχινά, να γράψω εγώ ένα άρθρο στο ιστολόγιο για τα λεξιλογικά του πλεκτού, που είναι πάρα πολλά, ξεκινώντας από την ετυμολογία και τις συγγενικές λέξεις (πλοκή και διαπλοκή, πλέγμα, πλεκτάνη, πλοκάμι κτλ.) και καταλήγοντας στα φρασεολογικά. Όμως, θα ήταν άκομψο να γράψω τέτοιο (εκτενές) άρθρο και να πω και δυο λόγια για το βιβλίο. Κι έτσι, άλλαξα γνώμη: γράφω πρώτα την παρουσίαση του βιβλίου της Κ. Σχινά, και σε δεύτερη φάση θα ακολουθήσει το άρθρο για τα λεξιλογικά.

Όπως λέει η Κ.Σχ. στον επίλογο του βιβλίου, «το βιβλιαράκι αυτό θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και αυτοβιογραφία μιας πλέκτριας -η δική μου». Το κατεξοχήν αυτοβιογραφικό κεφάλαιο είναι το πρώτο, από το οποίο ξεσηκώνω ένα απόσπασμα:

Στο μυστήριο του πλεκτού με μύησε μια Ιταλίδα, η Πατρίσια, το καλοκαίρι του 1976 στη Σκιάθο. Ούτε είκοσι δεν ήμουν ακόμη, φορούσα κελεμπίες από την Υεμένη και σιγκούνια από την Ήπει­ρο, κι άφηνα τα σγουρά μαλλιά μου να φουντώνουν. Λαχταρού­σα όσο τίποτα ένα περουβιανό πλεκτό, άσπρο, σταχτί και καφετί, από νήμα αλπακά ή βικούνα, με τα γνωστά σχέδια των λάμα σε παράταξη, όπως εκείνα που έρχονταν πότε πότε απ’ το Παρίσι ή το Λονδίνο φορεμένα από ταξιδεμένες φίλες. Ώς τότε είχα στα συρτάρια μου ένα αχνοπράσινο τετραγωνάκι και την ανάμνηση της πρώτης μου δασκάλας στις βελόνες, ένα μπλοκ με δείγματα πλέξεων από το μάθημα των Οικοκυρικών της πρώτης τάξης του γυμνασίου και μια αμιγώς αρσακειακή, και απολύτως κακότε­χνη, ανολοκλήρωτη απόπειρα για ένα μοχέρ κασκόλ. Κάτι ήταν κι αυτό. Ήξερα την καλή και την ανάποδη, είχα ανακαλύψει με ποιο τρόπο η εναλλαγή τους φτιάχνει point de riz και point de damier, είχα δοκιμάσει να πετύχω μονές κοτσίδες. Δεν ξεκινούσα από το μηδέν. Με την Πατρίσια, με κάτι δικά μου κουτσοϊταλικά που θυ­μόμουν απ’ όταν, παιδί, περνούσα τις μοναχικές μου ώρες λύνο­ντας γραμματικές ασκήσεις από την «Ιταλική άνευ διδασκάλου» του παππού μου, και με τα δικά της υποτυπώδη αγγλικά, κάναμε άνω κάτω τα μαγαζάκια της Σκιάθου, ανακαλύψαμε κάτι άθλιες κούκλες μαλλί κι αρχίσαμε να αντιγράφουμε, βήμα το βήμα, εκεί­νο το δικό της, το περιπόθητο πλεκτό. Και μολονότι το αποτέ­λεσμα πολύ απείχε από το περουβιανό μου ιδεώδες, το φόρεσα εκείνο το πλεκτό, περιφέροντάς το περήφανα σε αμφιθέατρα και ταβέρνες, σε συνελεύσεις και καφενεία. Αλλά δεν μου αρκούσε.

Άρχισα να πλέκω μανιωδώς. Έγινα η καλύτερη πελάτισσα των εξειδικευμένων καταστημάτων – και υπήρχαν τότε πολλά: Ζαχαριάδης και Μολοκότος, Πρατικάκης και Σακαλάκ. Ερωτεύτη­κα τα χρώματα και τις υφές, τις άπειρες δυνατότητες των πλεκτικών συνδυασμών. Έφτιαξα πλεκτά για φίλους, μια καλή απομίμηση των ναυτικών πουλόβερ από τα νησιά Άραν για τον καλό μου, σάλια με πολύχρωμα νήματα για τη συντηρητική μαμά μου, που τα δεχόταν με μισό χαμόγελο για να τα καταχωνιάσει έπειτα στην ντουλάπα της, ζακάρ εκκεντρικότητες για τον εαυτό μου. Δεν αποχωριζόμουν ποτέ το πλεκτό μου – έγινε κάτι σαν σήμα κατατεθέν μου. Απέκτησα μια δεξιότητα που παραξένευε τους πάντες: κατάφερνα να πλέκω στα τυφλά, και πολύ γρήγορα ανακάλυψα ότι μπορούσα ταυτόχρονα να διαβάζω. Το βιβλίο στο τραπέζι, πατικωμένες οι σελίδες μ’ ένα βαρύ αντικείμενο για να μην κλείνουν, και οι βελόνες να ξιφομαχούν μηχανικά, χωρίς μέριμνα αλλά και χωρίς λάθη. Όμως, σε μια εποχή που αυτοπροσδιοριζόμασταν ως αριστερές και φεμινίστριες, αποτελούσα ένα παράδοξο: εξωκοι­νοβουλευτική οργάνωση και εργόχειρο δεν συμβιβάζονταν. Πολύ γρήγορα, εγκατέλειψα την οργάνωση. Θα περνούσαν δεκαετίες πριν εγκαταλείψω το πλεκτό.

Αν έχετε περιέργεια, η εξωκοινοβουλευτική οργάνωση ήταν η ΠΠΣΠ (δεν κατονομάζεται αλλά γίνεται λόγος για την Προλεταριακή Σημαία, την εφημερίδα της). Ωστόσο, αυτοβιογραφικό είναι μόνο το πρώτο κεφάλαιο και όχι ολόκληρο. Τα υπόλοιπα έχουν σαφώς δοκιμιακό χαρακτήρα και προσεγγίζουν το καθένα το πλέξιμο από διαφορετική οπτική γωνία, ας πούμε τη σχέση με τα κινήματα αμφισβήτησης («Οι βελόνες της εξέγερσης»), τους άντρες που έπλεκαν («Μια ανδροπρεπής τέχνη») ή το πλέξιμο για την πατρίδα («Η φανέλα του στρατιώτη»).

plexΤα κεφάλαια συνοδεύονται από (πολλές) θαυμάσιες ασπρόμαυρες φωτογραφίες, που κάποιες από αυτές παρουσιάζουν διάσημες και διάσημους να πλέκουν -φαίνεται μάλιστα πως το πλέξιμο ήταν και ίσως είναι ακόμα το αγαπημένο χόμπι των ηθοποιών, καθώς περιμένουν στις ατέλειωτες ώρες του γυρίσματος. Πολλές τέτοιες φωτογραφίες έχει το βιβλίο, από γυναίκες και άντρες, αλλά διάλεξα να παρουσιάσω αυτήν που βλέπετε αριστερά, με στρατιώτες που πλέκουν σε αμερικανικό στρατιωτικό νοσοκομείο το 1918.

Τα δοκίμια της Σχινά είναι πλούσια, πολυεδρικά, πολύ καλογραμμένα, με πλήθος πληροφοριών αντλημένων από διάφορους τομείς αλλά και με αρκετό χιούμορ. Ίσως μάλιστα να περιέχουν πάρα πολλές πληροφορίες, δοσμένες πολύ πυκνά -σε μερικά σημεία μπορεί και να κουράζει η καταιγιστική παράθεση ονομάτων, τίτλων έργων, χρονολογιών και άλλων πληροφοριών. Και χωρίς διάθεση ελληνοκεντρισμού, θα περίμενα λίγο περισσότερες ελληνικού ενδιαφέροντος πληροφορίες και αναφορές (υπάρχουν πάντως κάποιες, ιδίως στο κεφάλαιο για τη φανέλα του στρατιώτη) -αν και καταλαβαίνω ότι η έλλειψη εγχώριας βιβλιογραφίας είναι μεγάλο πρόβλημα.

Παρόλο που αρχικά γράφτηκαν για περιοδικό, τα δοκίμια στην τωρινή μορφή τους συνοδεύονται από εκτενή βιβλιογραφία στο τέλος του βιβλίου -αγγλόγλωσση βέβαια. Καθώς η Σχινά είναι και πολύ καλή μεταφράστρια, όλος αυτός ο όγκος πληροφοριών συνυφαίνεται αρμονικά και απρόσκοπτα στα δοκίμια, χωρίς να φαίνονται οι ραφές (αυτό το λογοπαίγνιο ήρθε μόνο του). Βέβαια, θα ήταν δύσκολο με τόσες εκατοντάδες ονόματα να μη βρω και καναδυό να γκρινιάξω, οπότε γκρινιάζω: Το παραμύθι των Γκριμ, σελ. 45, είναι Ρουμπελστίτσκιν, όχι Ρουμπελστίνκιν (άλλωστε αυτό το -στιτσκιν είναι stitzchen στα γερμανικά, υποκοριστικό της βελονιάς ας πούμε). Επίσης, στη σελ. 49 υπάρχουν δυο ανορθογραφίες (*Tuilleries αντί του σωστού Tuileries και *sans cylotte αντί για το σωστό sans culotte) ενώ θα διαφωνήσω με την απόδοση «ξεβράκωτη» για το sans culotte. Τους σαγκυλότους της γαλλικής επανάστασης είναι καλύτερο να τους λέμε αβράκωτους, όχι ξεβράκωτους, λέξη η οποία στα ελληνικά έχει πολύ συγκεκριμένη σημασία  (η culotte φυσικά δεν ήταν κιλότα με τη σημερινή σημασία της λέξης, ήταν το παντελόνι των αρχόντων, που στένευε στα γόνατα -ενώ οι άντρες του λαού φορούσαν φαρδύτερα παντελόνια από φτηνό ύφασμα με ρίγες).

Αλλά είναι άχαρο να γκρινιάζει κανείς για δυο-τρία φάλτσα σε έναν τέτοιον όγκο πληροφοριών. Από την άλλη, θα ήταν παράλειψη να μην αναφερθώ στις ιστορίες (πεζογραφήματα, δηλαδή) που παρεμβάλλονται ανάμεσα στα δοκιμιακά κεφάλαια: είναι όλες τους πολύ καλές -νομίζω ότι τώρα που έκανε το πρώτο βήμα και πήρε το βάπτισμα, θα δούμε σύντομα και αμιγώς πεζογραφικό έργο από την Κατερίνα Σχινά.

Υστερόγραφο: Θυμίζω τις εκδηλώσεις που θα γίνουν σήμερα και αύριο.

1. Σήμερα, 19 Δεκεμβρίου, στις 6.30 μ.μ., στο Μουσείο Εθνικής Αντίστασης (Σοφοκλή Βενιζέλου 146 & Μαρίνου Αντύπα, Ηλιούπολη), θα γίνει εκδήλωση για τα 40 χρόνια από τον θάνατο του Κώστα Βάρναλη, εστιασμένη στο βιβλίο «Φέιγ βολάν της Κατοχής» που περιλαμβάνει χρονογραφήματά του. Θα μιλήσουν ο Γιώργος Ζεβελάκης (επιμελητής του βιβλίου), ο Γιώργος Πετρόπουλος, ο Στέλιος Ελληνιάδης, ο Ν. Καράβελος και εγώ. (Η πρόσκληση της εκδήλωσης εδώ).

2. Αύριο, 20 Δεκεμβρίου, πάλι στις 6.30 μ.μ., στο αμφιθέατρο του Μουσείου Μπενάκη (Πειραιώς 138), οι εκδόσεις Αρχείο παρουσιάζουν τα καινούργια τους βιβλία. Ένα από αυτά είναι το «Τι είδα εις την Ρωσσίαν των Σοβιέτ«, του Κ. Βάρναλη, σε δική μου επιμέλεια. Στην παρουσίαση που θα γίνει θα μιλήσω κι εγώ (η πρόσκληση της εκδήλωσης εδώ).

106 Σχόλια to “Καλή και ανάποδη: Ο πολιτισμός του πλεκτού”

  1. Κουνελόγατος said

    Θα περάσω (για μια καλησπέρα, γιατί έχει προπόνηση ο κούνελος μεγάλος γιος μου). Λυπάμαι, γιατί εκτιμώ πολύ και τον Ελληνιάδη. Εκτός αν…

  2. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρες !

    Βλέπω ότι πλέκεις το εγκώμιο του βιβλίου, και θα το αναζητήσω, ως δώρο για κατάλληλο άτομο.

    Ο κύριος Σακαλάκ… Συμπαθέστατος. Τέταρτη γενιά, έχει ακόμα μαγαζί στην Αθήνα, και κάνει και σεμινάρια πλέξης (έτσι μου αρέσει να το λέω, όχι πλεκτού).

    Έχουμε να πούμε πολλά για το πλεκτό (π.χ.την ταύτιση της λέξης με τα ποδοσφαιρικά δίχτυα), αλλά ας κρατηθούμε για το σχετικό άρθρο !

    Πρώτος πόντος από μένα;

  3. spiral architect said

    Καλημέρα. 🙂
    Λένε ότι, το πλέξιμο ηρεμεί.
    Πλέκτρια η συγγραφεύς;

  4. Παναγιώτης Κ. said

    Αγαπάμε τα διάφορα κείμενα των συγγραφέων και μέσω αυτών μας βγαίνει αγάπη προς αυτούς έστω και να δεν τους γνωρίσαμε ως πρόσωπα. Έτσι θαρρώ συμβαίνει με τον κάθε δημιουργό του οποίου το έργο κάτι λέει σε μας.
    Την Κατερίνα Σχινά την «γνώρισα» ως κριτικό και μου αρέσει.
    Αν μου ζητήσουν να πω δυο ονόματα βιβλιοκριτικών, ενός άνδρα και μιας γυναίκας τότε αυθόρμητα θα αναφέρω τον Δημοσθένη Κούρτοβικ και την Κατερίνα Σχινά.

  5. leonicos said

    Δεν το είπα εγώ! Κουνελόγατος, αουτσάιντερ!

  6. leonicos said

    Να δείτε γιατί λέω (το γνωστό) για την ατυχία μου:

    Επειδή δεν έβρισκα ανάρτηση, έγραφα στο χθεσινό:

    • leonicos said
    19 Δεκεμβρίου, 2014 at 09:59
    Ακόμα να βγει το σημερινό;
    Γράφω τώρα για να ξέρετε πως ήμουν εδώ. Εσείς λείπατε!

    leonicos said
    19 Δεκεμβρίου, 2014 at 10:16
    Ακόμα; 10.16

    leonicos said
    19 Δεκεμβρίου, 2014 at 10:19
    Πειμένωωωωωωωω 10.19

    leonicos said
    19 Δεκεμβρίου, 2014 at 10:21
    Να δεις πλάκα! Εγώ θα διαμαρτύρομαι εδώ… και θα μπαίνει κανένας Γς (μπλιαχ!), κανένας Λαντς (εντάξει…) ή κανένα Μαρουλάκι (πολύ δροσιά!)

    leonicos said
    19 Δεκεμβρίου, 2014 at 10:21
    10.22 να μην ξεχνιόμαστε!

    Αχ το χάλι μου! Και η ατυχία μου!

    Και να μην είναι ο Γς να τον πνίξω! Ο κουνελόγατος τι μου φταίει;

  7. leonicos said

    Αλλά δεν τον ξέρετε τον Λεώνικο καλά! Εγώ έχω σχολιάσει Π.Π.Α. = προ παρούσης αναρτήσεως.

    @4 από χθες.

    18 Δεκεμβρίου, 2014 at 09:51

    Καθυστερημένο λόγω… Αναφέρομαι στο «Καλή και Ανάποδη» 14/12/2104

    Λόγω των γνωστών μου περί το ιστολόγιο περιπετειών, αδυναμία πρόσβασης στα σχόλια, και προσωπικών που σας διαφεύγουν ασφαλώς, εκτός πιθανώς του πράκτορος Γς, αν με κατασκοπεύει ακόμα (σκιά μου έχει γίνει το μουστάκι του) είδα μόλις σήμερα το άρθρο για την κ. Σχινά.

    Κι εντελώς τυχαία, μόλις είχα αποκτήσει μια μετάφρασή της του Πόε (Edgar Allan Poe – Μεταίχμιο 2013) ένα κατακόκκινο βιβλίο μ’ ένα γεράκι απ’ έξω. Το πήρα για δώρο προς την εξαιρετική μου φίλη, από το 1962, ποιήτρια και διηγηματογράφο Μαρία Καλλιαντά, μη αγγλομαθή λάτρι του Γερακιού (κι αυτό υπάρχει, ΣΗΜ: το ‘ι’ στο ‘λάτρι’ δεν μου ξέφυγε), αλλά το κράτησα και της πήγα ένα άλλο βιβλίο.

    Πράγματι μου έκανε εντύπωση η καταπληκτική απόδοση του εκνευριστικά οφιοειδούς ύφους του Πόε, που κάνουν μάλλον υποχρεωτική τη διατήρηση και μερικών αγγλισμών που ‘ακούγονται’. Μου έκανε εντύπωση ο όρος ‘νομισματόσημα’ όταν αποδίδει το «graceful medallions of the Hebrews» ως ‘νομισματόσημα των Εβραίων’ (Λιγεία). Δεν ξέρω αν ο όρος υπάρχει, διότι προφανώς δεν πρόκειται για ‘μετάλλια’ με τη σημασία που έχει πάρει η λέξη στον αθλητισμό. Αλλά εκείνο που με κατέπληξε πραγματικά ήταν η ελευθεριότητα αλλά κι ευρηματικότητα ν’ αποδώσει το my whole recreant heart yielded ως ‘η ρίψασπις καρδιά μου παραδόθηκε’, που ένας πιο απλός μεταφραστής θ’ απέδιδε ‘προδότρα’ κι ένας μυστήριος και απορριπτέος, σαν εμένα, ‘επιλήσμων’. (Καλά μη με σκοτώσετε κι όλας! Μια λεξούλα είπα).
    Η λέξη ‘ρίψασπις’, εκτός του ότι είναι ωραία και εκφραστική, τα λέει όλα, είναι μια λέξη που θα ήθελα, αν έχει νόημα το τι θέλω εγώ, να επανέλθει. Υποθέτω ότι όλοι όσοι έκαναν μια στάλα αρχαία, θα θυμούνται τον Αρχίλοχο. ( Για να λέμε και του στραβού το δίκιο… αμφιβάλλω αν και στην αρχαία γραμματεία υπάρχει αλλού).

    Έχω αναφερθεί κι εγώ ‘στα πλεχτά από τα χεράκια της μαμάς μου’ που δεν ήταν μεν τεχνίτρα αλλά υπηρεσιακή και μας έκανε πλεκτά για να καλύψει πραγματικές ανάγκες μας, γεγονός που περιλάμβανε και το να γίνει η ‘κούκλα’ κουβάρι, δηλαδή να στέκομαι κανένα μισάωρο με τα χέρια σε στάση ικεσίας, με την κούκλα (μορφή που κυκλοφορούσε το μαλλί στην αγορά προφανώς για να μπαίνει σε άλλου είδους μηχανές) τεντωμένη ανάμεσά τους ή και να τα κουνάω ελαφρώς κυκλικά, ενώ η μάνα μου τύλιγε το κουβάρι.
    Η ανάποδη βελονιά έβγαζε άλλου είδους πλέξη στην όψη. Επίσης στο τελείωμα υπάρχει το ‘λάστιχο’, μια ειδική πλέξη που έσφιγγε. Σπάνια την έπιανε το καλλιτεχνικό της, ιδίως όταν έκανε παρέα με την Αντριάνα Στασινοπούλου (άγνωστη κατά τα λοιπά) που ήξερε τα πάντα… μα τα πάντα… και μας έκανε καμιά διακοσμητική ‘κοτσίδα’. Πάντως έχω την εντύπωση ότι με τα πλεχτά μπορούσες να κάνεις πολύ εντυπωσιακά πράγματα. Π. χ. Ν’ αφήνεις έναν πόντο και άλλα κόλπα.

    Δυστυχώς δεν μου ανοίγουν τα σχόλια και δεν ξέρω τι έγραψαν οι άλλοι και ιδίως ο Γς, ο οποίος ασφαλώς θα έχει πλέξει κουβέρτες στη ζωή του.

  8. sarant said

    Καλημέρα, είμαι πια στη βάση μου και ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια!

    Ναι, ο Λεώνικος έκανε ένα σπάνιο ρεκόρ, κατάφερε να σχολιάσει ‘με καθυστέρηση’ μιαν ανάρτηση που δεν είχε ακόμα δημοσιευτεί (κανονικά)!

    2: Η Σχινά χρησιμοποιεί καμιά φορά και το απαρέμφατο.

    Εγώ πάλι παθαίνω έναν περίεργο αναγραμματισμό, έχουμε στη γειτονιά ένα πλεκτήριο (που δεν λειτουργεί πια, αλλά χρησιμεύει ως τοπόσημο) και όταν μιλάω γι’ αυτό συχνά λέω «στο κλεπτήριο».

  9. spiral architect said

    Αμάν, ο Λεώ πέρασε από τη σκουληκότρυπα! 😮

  10. "Ετεροδημότισσα" said

    καλημέρα!
    όσο δεν ταίριαζε το πλεκτό με την εξωκοινοβουλευτική οργάνωση στο εσωτερικό, τόσο ταίριαζε στο εξωτερικό όπου πολλοί φίλοι που ήταν ανήσυχοι πολιτικά στα φοιτικά τους χρόνια μου λέγανε γι αυτήν την «επαναστατική» συνήθεια να πλέκουν το δικό τους πουλόβερ ακόμας και εν ώρα μαθήματος!

    Θα ήθελα να σημειώσω και την αναβίωση αυτής της συνήθειας – come back στα ελληνικά- από τη σημερινή σχολική νεολαία που πλέκουν φανατικά βραχιολάκια και ζωάκια με τα τα κυκλικά χρωματιστά ελάσματα -rainbow loops στα αγγλικα, πλέξι-φλέξι στα ελληνικά. Όλη ηευρωπαϊκή πιτσιρικαρία πλέκει! Το κοριτσάκι της φιλενάδας μου μου βλέπει καθημερινά βίντεα με οδηγίες στο τιουμπ ακόμα και σε γλώσσες που δεν γνωρίζει! Και το βήμα στο πραγματικό πλεκτό δεν άργησε, ίσα που τις πήραμε έναν στρογγυλο αργαλειό χειρός και νήμα και να το το μοχερ κασκόλ!

  11. LandS said

    Ναι αλλά από την περασμένη Δευτέρα είχαμε επισημάνει την ύπαρξή του. Χωρίς βέβαια να σχολιάσουμε, αν και το είχαμε διαβάσει στο μέιλ ήδη από το βράδυ της Κυριακής

    https://sarantakos.wordpress.com/2014/12/15/woty2014-2/#comment-259175

  12. sarant said

    10: Πολύ ενδιαφέρον αυτό με την αναβίωση!

    11: Σωστα!

  13. leonicos said

    Βέβαια από χθες μέχρι σήμερα διάβασα λίγο ακόμα από το βιβλίο του προηγουμένου μου σχολίου και δη τις ‘Δολοφονίες της οδού Μοργκ – The Murders in the Rue Morgue’ και διασκεδάζω βρίσκοντας λέξεις που ανατρέχω για να δω ποια λέξη αποδόθηκε έτσι. Εδώ ομολογώ ότι έχω μερικές επιφυλάξεις, αλλά πολύ συχνά η απόδοση μια λέξης η φράσης είναι αποτέλεσμα και του συνόλου του βιβλίου αλλά και του συνολικού ύφους του μεταφραστή. Με αυτό εννοώ ότι η λέξη ‘επιφυλάξεις’ δεν έχει κριτική σημασία αλλά διαφοροποίησης ως προς εμένα προσωπικά.

    Άλλωστε η μετάφραση στο σύνολό της είναι γλυκύτατη και αποτελεσματική στο ν’ αποδώσει το ιδιαίτερο ύφος μυστηρίου, τρόμου και αγωνίας του Πόε.
    Εντούτοις, για να πω κάτι πολύ απλό, το ingenuity θα το απέδιδα ‘ευρηματικότητα’ αντί ‘εφευρετικότητα’. Σίγουρα όμως οι phrenologists είναι ψυχίατροι και όχι φρενολόγοι· αντίθετα, θεωρώ εξαιρετικά επιτυχημένη την απόδοση των writers on morals ως ψυχολόγων. Μια ‘ακριβής’ μετάφραση θα ήταν ατυχής και χωρίς νόημα (προδοτική). Επίσης με παραξένεψε το ‘ουίστ’ (σ. 180) που έμεινε αμετάφραστο (και ασχολίαστο παραδόξως), ενώ είναι το κοινότατο, αν και ίσως εκτός μόδας σήμερα κουμ-καν, που ήταν το παιχνίδι συναναστροφών τη δεκαετία του 50, και στο οποίο η μαμά ‘επιδιδόταν αρκούντως’. Επίσης αμφιβάλλω αν το mansion στο οποίο έμειναν ο αφηγητής και ο Ντιπέν είναι ‘μέγαρο’. Πιο πολύ θα μου πήγαινε ‘ανεξάρτητο σπίτι’ με τη σημασία του ‘βιλίτσα’. Τι να το έκαναν το μέγαρο δυο εργένηδες που ζούσαν απομονωμένοι, χωρίς επισκέπτες, όταν μάλιστα έχει επιπλωθεί και νοικιαστεί για προσωρινή διαμονή. Φυσικά, στο Φομπούρ Σεν-Ζερμέν δεν θα μπορούσε να είναι αγροικία.
    Απόρησα με τη φράση ‘πλαστογραφούμε την παρουσία της’. Φυσικά δεν ξέρω τον Πόε απέξω και ανέτρεξα στο κείμενο. Όντως ο Πόε λέει counterfeit her presence και η μετάφραση είναι τυπικά σωστή. Αλλά πώς πλαστογραφείται μια παρουσία; Μπορείς να φαντασιωθείς μια παρουσία, και αν δεν σου αρέσει η λέξη, ‘να φέρεις την (όποια) φαντασιωσικά μπροστά σου’. Έγ;ω θα το απέδιδα το we could counterfeit her presence ως ‘μπορούσαμε να τη φέρουμε φαντασιωσικά (με τη φαντασία μας) ανάμεσά μας’.
    Μου άρεσαν τα λιανοκέρια tapers
    Έχω όμως κάθετη αντίθεση με τη διατήρηση των όρων nebula για τον Ωρίωνα (κατά την επίδειξη των αναλυτικών ικανοτήτων του Ντιπέν) και tibia (στην περιγραφή του πτώματος). Οι λέξεις είναι όντως λατινικές, αλλά ως όροι, αστρονομικός ο ένας ανατομικός ο άλλος είναι επίσης και αγγλικές, και θα έπρεπε ν’ αποδοθούν κανονικά, ‘νεφέλωμα’ και ‘κνήμη’ αντίστοιχα.
    Τέλος υπάρχει και μια περίεργη αβλεψία. Γράφει je menagais (τα βόλευα), αλλά τα γαλλικά ρήματα σε –cer και –ger έχουν την ιδιαιτερότητα τα μεν σε –cer, όταν η κατάληξη θα τους άλλαζε την προφορά να παίρνουν cidille ενώ τα σε –ger παίρνουν ένα e που απλώς διατηρεί τη μαλακή προφορά του g. Επομένως je menageais
    Και… ώς εδώ!

    Μην ακούτε τους γκρινιάρηδες! Είναι απολαυστικό βιβλίο αν δεν είναι κανένας μυστήριος. Και γι’ αυτό εγώ δεν θεωρώ τον εαυτό μου καλό μεταφραστή. Δεν τολμώ!

  14. "Ετεροδημότισσα" said

    12a
    γινεται χαμός λέμε, και αγοράκια και κοριτσάκια, σε όλη την Ευρώπη

  15. Καλημέρες,
    πρώτον, Νίκο, στην πρώτη αράδα της δεύτερης παραγράφου του κειμένου της συγγραφέως βλέπω ένα παστωμένο URL, που μάλλον θάπρεπε να λείπει.
    δεύτερον, το πλέξιμο είναι πολύ ωραία και ψυχωφελής απασχόληση.

  16. Κουνελόγατος said

    Κι ο μικρός μου γιος (γάτος) επίσης… Κι όλη η παρέα του.

  17. Νέο Kid Στο Block said

    Αυτά τα λαστιχάκια μεγάλο σουξέ στα πιτσιρίκια πράγματι! Κι εδώ στις εσχατιές γίνεται χαμός. Kαι Γιούνισεξ απασχόληση.

  18. LandS said

    10 Πριν λίγο καιρό, είδα μια κοπελιά να πλέκει κατά τη διάρκεια συνέλευσης της πολιτικής της νεολαίας. Αλλά έπλεκε κανονικά, με βελόνες και κούκλα.

  19. sarant said

    15: Μαγικά πράγματα, μόνο του ξεφύτρωσε 🙂

    13: Λεώνικε, δεν ξέρω για τα άλλα που γράφεις, αλλά το ουίστ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ το κουμκαν, είναι το whist, πρόγονος του μπριτζ, παιχνίδι τεχνικό και ουχί τυχερό, με μπάζες.

  20. Θυμάστε τη ραδιοφωνική διαφήμιση:

    «Ο καθείς το πλεκτό του,
    με μαλλιά Μολοκότου!»
    ;

  21. Avonidas said

    «εξωκοινοβουλευτική οργάνωση και εργόχειρο δεν
    συμβιβάζονταν.»

    μα, υπάρχει μεγαλύτερη ένδειξη αλληλεγγύης προς την εργατική τάξη από το εργόχειρο; 😉

  22. LandS said

    7. Εκεί που με πρόλαβε ο Λεώνικος είναι στη περιγραφή του πλεξίματος από την Μητέρα. Ευτυχώς, γιατί δεν ξέρω αν θα κατάφερνα να δώσω την ατμόσφαιρα τόσο καλά.
    Βεβαια για τη δικιά μου οι κοτσίδες ήταν το λιγότερο, άμα δεν βαριόταν τις έκανε σε άλλο χρώμα. Δεν μας έφτιαχνε μόνο πουλόβερ με όλων των ειδών τους γιακάδες, έφτιαχνέ και ζακέτες, και καζάκες με σχέδια τόσο της πλέξης όσο και στο χρώμα.

  23. "Ετεροδημότισσα" said

    @21
    Νομίζω πως στην Ελλάδα η προσπάθεια των γυναικών για χειραφέτηση-μέχρι φεμινισμό- συνοδεύτηκε τα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια από απαξίωση και απόρριψη όλων των παραδοσιακά γυναικείων ενασχολήσεων. Πέρα όμως από τη ρητορεία και επειδή-Ελληνίδες μάνες γαρ- δεν μπορούσαν να σταματήσουν να μαγειρεύουν, να συγυρίζουν το σπίτι και να μπαλώνουν όλη την οικογένεια, απλά απέτρεψαν τις κόρες τους να μαθαίνουν τις παραδοσιακές τέχνες. τα οικοκυρικά ακόμα και στο σχολείο φανταζαν σαν απολίθωμα.
    Εγώ και οι αδελφές μου όσο που φύγαμε από το σπίτι για σπουδές δεν ξέραμε να ράβουμε ούτε ένα κουμπί (τα έκανε βέβαια όλα η μάνα μας που δουλευε επιπλέον και σαν το σκυλί). κι έπειτα αν βλέπαμε καμιά να πλέκει τη λέγαμε οπισθοδρομική και παλαιομοδίτισσα. Τώρα όμως τα πράματα άλλαξαν και μετανιώνουμε που σνομπάραμε την τέχνη .

  24. Πάνος με πεζά said

    Το πλέξιμο έχει ξαναγίνει της μόδας.Κι όπως μου έλεγε ο Σακαλάκ, στα σεμινάρια παρακολουθούν, σε μια μικρή αναλογία βέβαια, ακόμα και άντρες.

    Και να πω και κάτι ρε παιδιάα επειδή κι η γυναίκα μου πλέκει μανιωδώς; Πόσο πιο εύκολα είναι τα πράγματα σήμερα ! Μπαίνεις στο youtube και βλέπεις πώς να φτιάξεις ό,τι θες. Και το ίδιο ισχύει και για μας που ασχολούμαστε με τη μουσική : «How to play My babe just cares for me on piano», ή solo για ηλεκτρικές κιθάρες, ή ό,τι άλλο ήθελες να παίξεις και δεν ήξερες πώς…

  25. Νομίζω πως εκεί στα σέβεντιζ οι ΠΠΣΠήδες δεν συμπαθούσαν το πλέξιμο γιατί έψαξαν στο λεξικό και είδαν πως στα αγγλικά λέγεται Knitting και καταλαβαίνετε…

  26. Νέο Kid Στο Block said

    25. Αει στο καλό σου! Μ’έπνιξες και καίει κιόλας ο παλιονέςκαφές! EIΔΟΠΟΙΑ ΡΕ!! που λέει κι ο Γρηγόρης. 😆

  27. alexisphoto said

    η ημιάσχετη πληροφορία της ημέρας:
    πριν από αρκετά χρόνια η φράση «να δοκιμάσω τώρα Σεξ ή πλέξιμο» ήταν η αφορμή για την δεύτερη παραίτηση του Νίκου Δήμου από το περιοδικό RAM. Γράφτηκε απο τακτικό συνεργάτη του περιοδικού και είχε στόχο το άρθρο του ΝΔ, που επέμενε να ασχολείται με τα κουμπάκια του ΗΥ παρά την ηλικία του. Όσοι τον διαβάζανε εκείνη την εποχή θα θυμούνται το γεγονός. Είχε σχολειαστεί αεκετά στο διαδίκτυο….
    καλημέρες….

  28. LandS said

    25. Επειδή όμως το Κ στο Knitting δεν προφέρεται θα άρεσε σε αυτούς που το ΚΚΕ το έγραφαν «Κ»ΚΕ.

  29. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    25-28: Κέφια έχουμε!

    27: Δεν το ήξερα…

  30. Κι άλλοι μπήκαν στη σκουληκότρυπα αλλά δεν το έκαναν θέμα 😉

  31. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Με αφορμή την πρόσφατη συγκεντρωτική έκδοση των Ποιημάτων του Σαχτούρη από τον «Κέδρο», λαμβάνω, διαδικτυακώς, την βιβλιοπαρουσίασή της, υπό τον τίτλο «Σαχτούρης ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΜΕΝΟΣ» (τα κεφαλαία από μένα), «της Άλκηστις Σ……άννη» και, στο τέλος, ονοματεπώνυμο εκ νέου + «Διδάκτωρ Φιλολογίας και κριτικός βιβλίου».

    Μα είναι ελληνικά, τώρα, αυτά, από μια διδάκτορα Φιλολογίας και κριτικό βιβλίου;

  32. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Εννοείται ότι ζητάω συγνώμη για το 31 από Σαραντάκο, Κριτσέλη, Σχινά και Βάρναλη: άσχετο με το θέμα αλλά δεν ήξερα πού να το χώσω…

    (Ο τελευταίος είναι ο μόνος που, νομίζω, μ΄έχει συγχωρήσει!)

  33. vioannis said

    Τι είδους ζώο είναι ο μολοκότος, που τα μαλλιά του κάνουν ωραία πλεκτά; 😆

  34. Ηλεφούφουτος said

    Θυμάμαι πόσο εντύπωση μού είχε κάνει κάποτε όταν είχα διαβάσει μια αφήγηση θεατρικού συμβάντος όπου ο αφηγητής βρήκε την Παξινού να πλέκει.
    Απ τη μια η μεγαλοπρεπής αίγλη της μεγάλης κυρίας (τραγωδού και πρωταγωνίστριας του πολύ σοβαρού θεάτρου), από την άλλη το πλέξιμο και το «Κατίνα» ήσαν πράγματα που μέσα μου δεν έδεναν μεταξύ τους.

    Να γκρινιάξω κι εγώ επί της γκρίνιας: Είτε έτσι είτε αλλιώς, η γραφή για το Ρουμπελτέτοιο βασίζεται στην αγγλική παραλλαγή. Ο κόσμος όμως το έμαθε από τους αδελφούς Γκριμ, άρα Ρουμπελστίλτσχεν http://www.grimmstories.com/de/grimm_maerchen/rumpelstilzchen

    όπως γκερμανικά!
    αλλιώς ελληνικά: Κακονανούλης
    http://www.biblionet.gr/book/92126/%CE%9F_%CE%9A%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%B7%CF%82

    Και αυτό το «της συγγραφέα» τι ήταν πάλι; Αλλαξοπίστησες, Νικοκύρη;

  35. Βιωάννη, στο 33

    Δεν είναι ζώος. Φυτός είναι, Μολόχας αλλά κάπως αλλόκοτος!

  36. Pedis said

    # 25 – Καλό! Μάλλον οι ΠΠΣΠίδες θα είχαν μάθει τη προφορά των αγγλικών από τους Ισπανούς ή τους Ιταλούς. Ύποπτο αυτό … αλλά, πάλι, δεν κολλάει … Πώς θα την πρόφεραν αυθόρμητα τη λέξη οι Κινέζοι;

  37. Νέο Kid Στο Block said

    https://translate.google.com/#en/zh-TW/Knitting
    Τσεντσιι 😆

  38. Ιάκωβος said

    25, knitting, τέλειο.
    Πρέπει να εισαχθεί στις Κοβες.
    -Δεν μπορώ σήμερα, έχω κνίτινγκ.Υπενθυμίζω το αρχαιοπρεπές θηλυκό του Κνίτης, η Κνίσσα.

    Τη μόδα την επιβεβαιώνω. Φίλος, γιατρός που κάνει αγροτικό, πλέκει μετά μανίας με τη φίλη του.
    Οικογενειακός φίλος των γονιών μου,σε μεγάλη ηλικία (έχει πεθάνει τώρα) είχε προχωρήσει πιο πολύ στην ίδια κατεύθυνση. Είχε βρει αργαλειό, τον εγκατέστησε στο διαμέρισμά του στην Αθήνα και τάκου τάκου, ύφαινε.

  39. Spiridione said

    Stitch ‘n Bitch
    http://en.wikipedia.org/wiki/Stitch_%27n_Bitch

  40. Αγαπημένος φίλος και σύντροφος, παρουσιάστηκε στο στρατό, στη μονάδα του στη βόρεια Ελλάδα, και το πρώτο κιόλας βράδυ στο θάλαμο, βγάζει κλωστές και βελόνες κι αρχίζει να πλέκει. Τρελλάθηκαν οι παλιοί! Φαντάζεστε τι μπινελίκι και ειρωνία έπεσε. Ο Κώστας εκεί! Με χαμόγελο, συγκατάβαση και υπομονή συνέχισε το πλεκτό του.
    Μετά από δύο μήνες, όχι μόνο έπλεκε σχεδόν όλος ο λόχος αλλά κι όποιος έφευγε με άδεια έπρεπε να γυρίσει με καινούργιες κλωστές (μπούκλες δεν τι λένε;) και νέα σχέδια! Και να σκεφτείς πως οι πεζικάριοι αποκαλούν τος αεροπόρους μοδίστρες!

  41. παλιοσειρά said

    Λεώνικε όχι, το ουιστ είναι η απλούστερη παραλλαγή στην οικογένεια του μπριτζ, το κουμκαν (Conquian) είναι ο πρόγονος της οικογένειας του τζιν-ραμμυ (μη με ρωτήσεις λεπτομέρειες, δεν παίζω ποτέ χαρτιά, και ουδέποτε κατάφερα να συγκρατήσω στην μνήμη μου τους ακριβείς κανόνες).

  42. παλιοσειρά said

    Λεώνικε, mansion δεν είναι μόνο η έπαυλη, είναι επίσης και αυτό που οι Γάλλοι ονομάζουν hotel (υποθέτω ότι έτσι μεταφράζει και ο Μπωντλαίρ στα γαλλικά, αλλά βαριέμαι να το ψάξω γιατί το βιβλίο είναι στο πιό ψηλό ράφι), οπότε σωστά η λέξη μεταφράστηκε στα ελληνικά ως «μέγαρο». Από την άλλη μεριά, mansions στα βρετανικά αγγλικά είναι και οι παλιές πολυτελείς πολυκατοικίες με την επιβλητική εξωτερική εμφάνιση .

  43. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    40: Κούκλες νομίζω, όχι μπούκλες.

    34: Στα ελληνικά έχει εκδοθεί αρκετές φορές Ρουμπελστίτσκιν. Εμείς αυτό είχαμε:
    http://books.vres.gr/book.php?book_id=74962

    31: Κι εγώ σε συγχωρώ, αλλά είσαι βέβαιος πως λέει «της Άλκηστις» και όχι «της Άλκηστης»; Το δεύτερο στέκει.

  44. Μιας και πιάσαμε το εργόχειρο, νομοτελειακά κάποιος θα αναφέρει τη γνωστή παροιμία για το πώς φτιάχνονται οι προίκες. Οπότε, πρέπει να τονίσουμε πως οι κατεξοχήν προκισμένοι χιπστεράδες εκτιμούν βαθύτατα το πλέξιμο. π.χ.

  45. Παναγιώτης Κ. said

    @40. (Σκύλος) . Τελικά, η πραγματικότητα ξεπερνά και την πιο καλπάζουσα φαντασία ! 🙂

  46. ππαν said

    Ωραίο φαίνεται το βιβλίο, ωραιότατο και το ουίστ, να βρεθούμε να παίξουμε

  47. Νομίζω πως το ουίστ παίζεται στην Ελλάδα με την επωνυμία «μπάζες»

    Απέναντι από το σπίτι μου έμενε κοντά στο 70 ο εισπράκτορας που έπλεκρ και είχε γίνει θέμα στην τιβί
    Και μένα η μάνα μου μου είχε πλέξει διάφορα κι αθάνατα αλλά πάχυνα και δεν μου μπαίνουν. Το σύνολο όμως από τις βελόνες της μέσα σ’ ένα βάζο είναι ένα όμορφο διακοσμιτικό

  48. Πάνος με πεζά said

    Τη δεκαετία του 80 ήταν της μόδας πάνω στα πλεχτά να μπαίνουν κομμάτια δέρματος, με διάφορα σχέδια, «θυρεοί» κι άλλα τέτοια, από αυτά που πουλάει ο Καλυβιώτης… Ε ρε τι είχε τραβήξει κι η δικιά μου η μάνα, με 3-4 «προχώ» που μου έφτιαξε τότε…

  49. sarant said

    46: Να παίξουμε πλέκοντας!

    47: Νομίζω πως οι μπάζες είναι απλουστευμένη μορφή του ουίστ, αλλά δεν είμαι βέβαιος.

  50. physicist said

    Το ουίστ μου θύμισε ηχητικά την Ουίπεστ, που μαζί με τη Φερεντσβάρος ήταν κάποτε από τις πολύ υπολογίσιμες ομάδες στην Ευρώπη. Όμως στο δρόμο το ουγγρικό ποδόσφαιρο γενικώς κάπου σκάλωσε και τις χάσαμε.

  51. …το βιβλίο της Κατερίνας Σχινά…προσπερνάει σχεδόν εντελώς τις λέξεις και τις φράσεις του πλεκτού…δεν έβαλε τέτοιον στόχο.

    Διαφορετικά το βιβλίο θα γινόταν μάλλον πολύ-πλοκο και σχ(ο)ινοτενές!
    ( 🙂 )

  52. 25, Ντουζ πουάν στο knitting!

  53. Ένεκα των σημερινών αποκαλύψεων ψάχνω να βρώ καμια εικόνα με τον Χαϊκάλη ως γριά του Λαζόπουλου να πλέκει αλλά, φτού γμτ! δεν υπάρχει τίποτα.

  54. 8, …Ναι, ο Λεώνικος έκανε ένα σπάνιο ρεκόρ, κατάφερε να σχολιάσει ‘με καθυστέρηση’ μιαν ανάρτηση που δεν είχε ακόμα δημοσιευτεί (κανονικά)!…

    Ο Λεώνικος Λουκ πυροβολεί πιο γρήγορα κι απ’ την σκιά του! 🙂

  55. Ριβαλντίνιο said

  56. Θενκς, Ριβαλντίνιε!
    Την αγαπούσα αυτήν την κωλόγρια!
    Αλλά πλάκα δεν έχει που ένας από τους καλύτερους σύγχρονους κωμικούς διακρίθηκε σ’ αυτόν τον τόσο δραματικό ρόλο; Τι κάμερες-ρολόγια, τι συσκευές καταγραφής ήχου, τι μπλοκαρίσματα κινητών, Τζέιμς Μποντ μας βγήκε η κωλόγρια:
    My name is High-Kalis. Paul High-Kalis!

  57. sarant said

    51-54: Ρέντα είπαμε!

    Πάω στην εκδήλωση της Ηλιούπολης για τον Βάρναλη, θα απουσιάσω από το ιστολόγιο.

  58. 23, …δεν ξέραμε να ράβουμε ούτε ένα κουμπί…

    Αυτή η δεξιότητα αντικαταστάθηκε από το πώς να πιέζεις ένα κουμπί, ιδίως μπροστά στο κο(υ)μπιούτερ…

  59. Ριβαλντίνιο said

    A, σόρρυ. τώρα είδα ότι έπρεπε να πλέκει.

    —————————————————————-

    @ 50
    Η Φερεντσβάρος φοράει πράσινα γι’αυτό ήταν ομαδάρα ! 🙂

    ( Και το γνωστό κακό σύνθημα
    «Τώρα έχεις μες τον κ… ένα βάρος
    Φερεντσβάρος, Φερεντσβάααρος» )

  60. physicist said

    #59. — Το σύνθημα το φωνάζουν έτσι οι αντίπαλοι της Φ. στην Ουγγαρία ή είναι μετάφραση/ελεύθερη απόδοση από τα Μαγυάρικα;

  61. Πάνος με πεζά said

    Τη μέρα του Χαϊκάλη, σκαρώνω κι ένα χαϊκούλι :

    Μίζες γυρνάνε.
    Πες μου πού πάνε όλες
    κι εγώ πεινάω;

  62. …γράφω πρώτα την παρουσίαση του βιβλίου της Κ. Σχινά, … θα ακολουθήσει το άρθρο για τα λεξιλογικά….

    Πρώτα πλεξιλογούμε!

  63. Ριβαλντίνιο said

    @ 60 Physicist
    🙂
    Με δουλεύεις ? 🙂
    Οι δικοί μας για να πικάρουν τους αντιπάλους π.χ.

    http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%BF%CF%81%CE%B5%CE%AF%CE%B1_%CF%84%CF%89%CE%BD_%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8E%CE%BD_%CE%BF%CE%BC%CE%AC%CE%B4%CF%89%CE%BD_%CF%83%CF%84%CE%B1_%CE%B5%CF%85%CF%81%CF%89%CF%80%CE%B1%CF%8A%CE%BA%CE%AC_%CE%BA%CF%8D%CF%80%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B1_%CF%80%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CF%83%CF%86%CE%B1%CE%AF%CF%81%CE%BF%CF%85_(1990-1999)#.CE.9A.CF.8D.CF.80.CE.B5.CE.BB.CE.BB.CE.BF_UEFA_8

    Ολυμπιακός – Φερεντσβάρος 2-2 1-3

  64. Ριβαλντίνιο said

    Ρε παιδιά σόρρυ που γίνομαι σπασ@ρχί …. αλλά μια μικρή βοήθεια παρακαλώ !
    Θα σκάσω ! Μπαμ που λένε !

    https://sarantakos.wordpress.com/2014/12/13/meze-146/#comment-259958

  65. leonicos said

    Περί Ουίστ: Εγώ ξέρω μόνο κοντσίνα, και αν μου ερχόταν στο μυαλό, κοντσίνα ή κολτσίνα (;) θα έγραφα. Οπότε έκανα λάθος στον εντοπισμό του ακριβούε παιχνιδιού. Και δεν ξέρω τι είναι οι μπάζες. Ξέρω πως η τράπουλα έχει 52 χαρτιά, σε δύο χρώματα, δύο παραλλαγές το κάθε χρώμα, σπαθιά και (αγκάθια;) τα μαύρα, κούπες και καρό τα κόκκινα. Διατάσσονται από το 1-10 κι έχουν και τρεις φιγούρες, τον γέρο ή παπά ή βασιλιά, τον νέο ή βαλέ και την κυρία ή ντάμα. Τα χρησιμ,οποιώ πολύ όταν θέλω να διδάξω σύνολα σε μικ΄ρα παδιά. Άλλο σύνολο τα κόκκινα, άλλο τα μαύρα, άλλο κλπ. Και παίζω καμιά φορά στον Υ κυψέλες. Μικρός ‘έπαιζα και ξερή, εκείνο που βάζεις ένα χαρτί στο πλάι. Α! Ναι! Έχω παίξει και μουτζούρη.

    Το κουμ-καν το ανέφερα επειδή θυμάμαι τη μάνα μου να καταστρώνει κάτι σειρές και να βάζουν και καπέλο. Μια φορά έπαιξα (άλλος έπαιζε για μένα) και κέρδισα ένα 500-σάρικο. Δηλαδή η ομήγυρις αποφάσισε να μου χαρίσει ένα 500-σάρικο, έκαναν πως το κέρδισα, έκανα πως το πίστεψα και το τσέπωσα με μεγάλη χαρά.

    Αυτά που σημείωσα είναι παρατηρήσεις μια εδώ και μια εκεί, πραγμάτων που βρίσκει κανείς όταν θέλει να βρει. Το δικό μου βιβλίο είχε 200 τυπογραφικά, 100 ορθογραφικά, είκοσι μετακινήσεις και σαράντα ‘φαγώματα’ εντούτοις είναι καταπληκτικό βιβλίο. Και ο Πόε της κ. Σχινά είναι υπέροχος, αποδίδει πιστότατα το ύφος και το κλίμα που θέλει να δώσει ο συγγραφέας, και αν άφησε μια tibia όπωςε τη βρήκε, ασφαλώς δεν χάλασε ο κόσμος ούτε άλλαξε την εκτίμησή μου. Απλώς εδώ βρίσκουμε τεχνικές λεπτομέρειες. Θα μπορούσε κάποιος ν’ αντιτείνει ότι καλώς άφησε αμετάφραστους τους λατινικούς όρους, ιδίως αν οι σημείώσεις, επειδή επεξηγούνται στις σημειώσεις, είναι της αρχικής έκδοσης, κάτι που δεν έλαβα υπ’ όψη.

    Ξεκάθαρα δεν κάνω κριτική ούτε της μετάφρασης, ούτε ακόμα περισσότερο της μεταφράστριας. Ταχνικές λεπτομέρειες συζητώ, κι έτσι πρέπει να τα δούμε.

    Για παράδειγμα, κοίταζα τις Αιασθητικά…….. του Νίκου Αλεξίου (Ρίζος δεκαετία 80 και μετά) και κάπου γράφει: ο διάλογος του έργου τέχνηε με τον θεατή διαμοίβεται εν σιγή.

    Με παραξένεψε. Και ρωτάω: διαμοίβεται ο διάλογος;
    Λέμε: ξέρω τι διαμοίφτηκε (= διεμοίφθη) μεταξύ των… Αλλά δεν ξέρω αν το ρήμα ‘πάει’ με τον διάλογο. Αλλά ποιο ρήμα ‘πάει’ με τον διάλογο;

    Αυτό δεν είναι παρατήρηση ούτε κριτική. Είναι απορία που απευθύνεται σε ανθρώπους με την ίδια λόξα/ευαισθησία σχετικάμε τέτοιους είδους λεπτομέρειες. που δεν ενοχλούν την αξία του βιβλίου.

  66. Ντεν κσέρω αρκαία, καρντγιά μου…

  67. leonicos said

    Α, Σερ Σαρ.

    Σήμερα μπήκα από το χθεσινό.

    Για λόγους που δεν κατάλαβα, οι αναρτήσδεις σου δεν μου έρχονται ποια στο η-μέιλ.

    Μη μου πεις ότι πρέπει να κάνω τικ το τετραγωνάκι πιο κάτω!!! Τώρα το είδα. Νέα εγγραφή, προφανώς πρέπει να το κάνω.

    Θα σε κρατήσω ενήμερο

  68. leonicos said

    ς

  69. Κουνελόγατος said

    ΓΜΤ «baby sitting».

  70. Ριβαλντίνιο, μου κάνει εντύπωση πόσο δύσκολα καταλαβαίνω το κείμενο του Γρηγορίου που παρέθεσες (νόμιζα πως είχα μάθει κάποια αρχαία στο σχολείο, τρομάρα μου!). Απ’όσο καταλαβαίνω πάντως, μάλλον λέει πως η καταγωγή του Βασιλείου δεν έχει τίποτε να ζηλέψει από διάφορων που ανάγουν τη δική τους στους Ηρακλείδες, τους Αλκμεωνίδες κλπ. Εξάλλου, οι Μολιονίδες, που πρώτη φορά τους άκουσα τώρα, ήταν θύματα και όχι συγγενείς του Ηρακλή — για να μην πούμε ότι πατέρας της Εκκλησίας μάλλον δεν θα καμάρωνε ότι κατάγεται από γιο του Δία 🙂 Οπότε, με κάθε επιφύλαξη — γιατί όπως είπα, δεν βγάζω σαφές νόημα από το κείμενο του Γρηγορίου — μάλλον τείνω να πιστέψω ότι κάτι έχει μπερδέψει ο π. Μεταλληνός…

  71. Λεώνικε, «διαμΕΙβεται». Είναι από τους παραλογισμούς της ορθογραφίας μας, μαζί με τα «αλείφω/αλοιφή». (Πρόκειται φυσικά για το ίδιο φαινόμενο με τα στρέφω/στροφή, μένω/μονή κλπ. — αλλά όταν σχηματίζεται δίψηφο, δικαίως αγανακτεί ο μαθητής που πρέπει να μάθει τη διαφορά…)
    Το ουίστ δεν το θυμάσαι από το Γύρο του Κόσμου σε 80 ημέρες;

  72. 71 Από τότε το ουΐστ μου θυμίζει πάντα γκινέες. 🙂

  73. Ριβαλντίνιο said

    @ 70 Αγγελος
    ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ !

    ( Και εγώ το ίδιο συμπέρασμα έβγαζα και χαίρομαι που δεν είμαι τόσο σκράπας τελικά.)
    ——————————————
    @ 66 Σκύλος
    Όπως και να έχει σε ευχαριστώ πολύ που ασχολήθηκες. 🙂

  74. Πάνος με πεζά said

    @ 71 : Και το συνηθισμένο λάθος, στον αόριστο «διεμείφθη» αντί του σωστού «διημήφθη». (εφόσον χρησιμοποιήσετε καθαρεύουσα).

  75. Πάνος με πεζά said

    Αλλά το -μή- τι έκανα κι εγώ λάθος : διημείφθη. Mα ρήμα είναι αυτό, χριστιανέ μου; Λέγε με «Γύλο» να τελειώνουμε !

  76. Πέπε said

    @64: Δεν καταλαβαίνω Jesus. Κι εγώ, όπως ο Άγγελος, συνήθιζα να λέω ότι ξέρω μερικά αρχαία, αλλά μάλλον θα πρέπει να κόψω αυτή τη συνήθεια. Το απόσπασμα του Γρηγορίου μού θύμισε κάποια κείμενα που είχαμε κάνει στη Σχολή, του Μ. Βασιλείου, σχόλια στον Όμηρο: πολύ πιο δύσκολα από τον ίδιο τον Όμηρο!

    @65: Ασφαλώς διαμείβεται ο διάλογος. Στενά σχολαστικά, πρόκειται για πλεονασμό του «διά» που και στις δύο λέξεις σημαίνει το ίδιο, ότι αντηλλάγησαν κουβέντες μεταξύ δύο προσώπων, αλλά παρά ταύτα είναι αποδεκτό. Τώρα, δεν ξέρω αν έχω δίκιο ή απλώς έχω βρει ένα συμπτωματικό μνημοτεχνικό κόλπο, αλλά εμένα το «τι διημείφθη» (που σημαίνει τι λόγια αντηλλάγησαν – αν και νομίζω ότι μερικοόι το καταλαβαίνουν, εσφαλμένα βέβαια, ως «τι έγινε, τι παίχτηκε») ή το να «διαμείβεται» ένας δίαλογος μου φέρνει στο νου μια εικόνα κάπως σαν αγώνα πινγκ-πονγκ, όπου ο λόγος περνάει από τον ένα στον άλλο, όπως στην έκφραση εξ υπαμοιβής (= εκ περιτροπής, ένας-ένας).

  77. Ριβαλντίνιο said

    @ 76 Πέπε
    Φαντάσου εγώ που ήμουν της θετικής κατεύθυνσης ! Ότι πιάνω από τα συμφραζόμενα.

  78. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Σκύλε παραισθησιογόνα γατοτροφή τρώς και «ζωγραφίζεις» τις τελευταίες μέρες; Είσαι απίθανος φίλε, πολύ γέλιο.

  79. Μαρία said

    64
    Συμπληρώνοντας τον Άγγελο.
    Αναφέρεται στα αξιώματα που είχαν άνθρωποι απ’ την οικογένεια της Εμμέλειας και επικρίνει όσους ενώ δεν έχουν να επιδείξουν κάτι φανερό για τους προγόνους τους επινοούν διάφορους μύθους για την καταγωγή τους, πράγμα στην καλύτερη περίπτωση απιστία και στη χειρότερη ύβρις. Με τις αντωνυμίες ο Γρ. έχει μπλέξει τα μπούτια του.
    Το πραγματολογικό σφάλμα για τους Μολιονίδες http://www.greek-language.gr/Resources/ancient_greek/mythology/lexicon/crete/page_011.html , αν πράγματι ο Μ. Βασίλειος εκαυχάτο -πράγμα απίθανο, είναι του παπά. Στο 22.3 κι ο Γρ. ο Νανζ. αναφέρει τους Μολιονίδες με την ιδιότητα των σιαμαίων και τη φιλία Ορέστη Πυλάδη, όταν μιλάει για τις σχέσεις των μαθητών.

  80. Ριβαλντίνιο said

    @ 79 Μαρία
    Σε ευχαριστώ πολύ Μαράκι για την πολύτιμη βοήθεια και ιδιαίτερα που βρήκες τους Μολιονίδες στο ίδιο κείμενο . Όπως πάντα είσαι τρομερή, καταπληκτική! Βέβαια με στεναχώρησε το «του παπά» 😦 ( έτσι σκέτο μου έβγαλε μια κακία ). Θα προτιμούσα το «ιερολογιότατος» 🙂

    Εγώ τους Ακτορίονες τους ήξερα γιατί μου αρέσει πολύ η μυθολογία. Γι’αυτό και είχα αγοράσει την μυθολογία του Γκρέηβς με τις πολλές παραλλαγές. Ήξερα μέχρι ότι είχαν σκοτώσει τον Ιφικλή. Γενικά στην μυθολογία ψάχνω περίεργα πράγματα. Π.χ. ποιος σκότωσε τον Πολυδάμα, τον Γλαύκο κ.α. περίεργα.

  81. Μαρία said

    80
    Αυτόν τον επικήδειο έτσι και τον εκφωνούσε αντί να τον γράψει, δεν θα καταλάβαινε κανείς τίποτα απ’ τους φτωχούς που ευεργετήθηκαν απ’ το Μ. Βασίλειο.
    Εκτός κι αν https://sarantakos.wordpress.com/2011/06/22/original/#comment-75500

  82. Σκοπεύω να πετάξω τα βιβλία των Μαθηματικών και της Φυσικής που έκανα στο Πανεπιστήμιο.
    Αν ενδιαφέρεται κανείς ας μου το πει.
    Είναι κάτι Κάποι, Μάλιοι, Αλεξόπουλοι, Ανδρεαδάκηδες και λοιποί συγγενείς…
    Δώρο η Μετεωρολογία του Καραπιπερι(μ)

  83. NM said

  84. antpap56 said

    Πριν μερικά χρόνια σε παγκόσμιο ιατρικό συνέδριο κάπου στη Β. Αμερική είδα, σε πρωινή συνεδρία, μια μεσόκοπη ξένη συνάδελφο να πλέκει ενώ παρακολουθούσε ευλαβικά και τους διάφορους ομιλητές στα θέματα της ειδικότητάς μας (όχι, δεν μιλούσαν για τη γκιλοτίνα). Μου έκανε εντύπωση και την λαθροφωτογράφισα με το κινητό, αλλά αυτή τη στιγμή δεν έχω πρόχειρη τη φωτογραφία.

  85. Γς said

    >το πλέξιμο ήταν και ίσως είναι ακόμα το αγαπημένο χόμπι των ηθοποιών

    Ο πιτσιρικάς Γς είχε δει ότι ήταν τότε αγαπημένο χόμπι και κάποιων άλλων.

    Μου έπλεξε κι ένα πουλοβεράκι. Και με έβαλε να το φορέσω. Και με καμάρωνε.

    Αμέ!

  86. Λάμπρε (και φίλοι)

    ευχαριστώ αλλά πρέπει να γελάμε· δεν τους κάνομε το χατήρι!

  87. Αναστασία said

    Κι εγω πλεκω, μου αρεσει πολυ, αλλα μονο με σχεδια γραμμενα στα αγγλικα! Πολυ ενδαφερομαι να διαβασω το αρθρο για την ορολογια του πλεξιματος στα Ελληνικα! Δυστυχως, αν και εχω προσπαθησει, δυσκολα βγαζω ακρη. Στο ravelry.com (ειναι σαν να λεμε το facebook του εργοχειρου) υπηρχε παλιοτερα θεμα σε φορουμ για την Ελληνικη ορολογια του πλεξιματος και για την ιδια τεχνικη ειχε και αλλο ονομα αναλογα με την γεωγραφικη καταγωγη της γιαγιας απο την οποια εμαθε η καθε κοπελα να πλεκει.

    Να πω τελικα, για καποιο λογο στην Ελλαδα το εχουμε παρεξηγημενο το πλεξιμο, σαν παλιομοδιτικη απασχοληση, καποιοι το εχουν σχεδον και για ντροπη (προσφατα διαβασα για πρωτοβουλια λεσχης πλεξιματος για μια μερα να τολμησουν τα μελη να πλεκουν στο μεσα μεταφορας καθως θα πηγαιναν στη συναντηση, λες και ειναι κανενα ταμπου). Ανακαλυψα χωρις ιδιαιτερη ταλαιπωρια οτι η συγκεκριμενη προκαταλυψη ειναι απο αχρηστη ως ανοητη: οι περισσοτεροι ανθρωποι δεν δινουν σημασια και οσοι δινουν εκφραζουν μαλλον θαυμασμο η εχουν καλα σχολια. Τα παιδακια δε σε μεσα μεταφορας κοιτανε λες και κανεις μαγικα κολπα.

    Οσο για τον κυριο Σακαλακ που καποιος τον ανεφερε, οφειλω κι εγω να πω οτι ειναι εξαιρετικος.

    ΥΓ. Διαβαζω το ιστολογιο εδω και καιρο και ειναι το μονο Ελληνικο ιστολογιο που παρακολουθω. Δεν διαβαζω ομως σχεδον ποτε τα σχολια ουτε και εχω ξαναγραψει σχολιο, γι’ αυτο με την ευκαιρια αυτη ηθελα να σας συγχαρω και να σας ευχαριστησω για τα πολυ ωραια αρθρα σας και τα απολαυστικα μεζεδακια.

  88. leonicos said

    Νίκο, ξαναγράφτηκα αλλά δεν μου έρχονται τα άρθρα όπως πριν. Τίκαρα τα σχόλια (κουτάκι) και μου ήρθΑΝ σχόλια το ένα πάνω στο άλλο.
    Εδώ μπήκα από το χθεσινό. Τι πρέπει να κάνω!

  89. sarant said

    Καλημέρα, να με συμπαθάτε για την συμβολική παρουσία που οφείλεται σε ανειλημμένες υποχρεώσεις και λοιπά ζιαφέτια.

    88: Για να σου έρχονται τα άρθρα Λεώνικε ίσως πρέπει να κλικάρεις εκεί που λέει (δεξιά πάνω στην κεντρική σελίδα) «Ηλενημέρωνέ με». Αλλά ας πει και κανείς άλλος.

  90. Foteini said

    Κάπως καθυστερημένα, θα ήθελα να προσθέσω ότι η λέξη phrenologist σημάνει φρενολόγος και όχι ψυχίατρος.

    Στα 1800, γιατροί και ανατόμοι συμπέραναν ότι οι πνευματικές και ψυχικές ιδιότητες και -γενικότερα- οι λειτουργίες του εγκεφάλου εδράζονται και πραγματοποιούνται από συγκεκριμένες περιοχές αυτού. Οι φρενολόγοι ήταν η πρώτη συγχρονη επιστημονική ομάδα που επιχείρησε να περιγράψει εναν λειτουργικό-ανατομικό χάρτη του εγκεφαλικού φλοιού, αλλά λόγω της έλλειψης των κατάλληλων μεθόδων απεικόνισης του εγκεφάλου κατέληξαν σε διάφορες ακρότητες. Για τα συμπεράσματα τους βασίζονταν πολύ στο σχήμα του κρανίου-δεδομένου ότι το σχήμα του κρανίου ακολουθεί, σε ορισμένο βαθμό, το σχήμα του υποκείμενου εγκεφαλικού φλοιού. Έτσι, η καταστροφικότητα εντοπιζόταν στην περιοχή του εγκεφάλου πάνω από το αυτί γιατί η αντίστοιχη περιοχή του κρανίου των σαρκοφάγων είναι ιδιαιτερα ανεπτυγμένη! Ο Ιδεαλισμός εντοπιζόταν κάτω από εκείνο το σημείο του κρανίου που έτριβαν οι ποιητές καθώς σκέφτονταν! Κατέληξαν, δηλαδή, να γίνουν Φυσιογνωμιστές, και βέβαια ξεπεράστηκαν από τις επιστημονικές εξελίξεις του 1900.

    Η Φρενολογία υπάρχει ακόμη στις Νευροεπιστήμες αλλά με πολύ πιο στέρεη επιστημονική βάση χάρη στο functional MRI που εντοπίζει την τοπική εγκεφαλική λειτουργία όταν εκτελούμε μία δράση, όταν σκεφτόμαστε, όταν νιώθουμε κλπ. Συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου όντως είναι σημαντικές για τις διάφορες λειτουργίες του και -το κυριότερο- συγκεκριμένα σύνολα εγκεφαλικών δομών (νευρικά κυκλώματα ας τα πούμε) φαίνεται πως ενεργοποιούνται ή σιωπούν καθώς πραγματοποιείται κάποια εγκεφαλική λειτουργία.

  91. ΕΦΗ ΕΦΗ said


    γύρω στο 3:40 κάτι λέει για «μαθηματικά και πλεκτό» ( για να πάνε κι εδώ τα σχόλια τάκα τάκα τριψήφια όπως σερί τελευταία 🙂 )

    25.>> είδαν πως στα αγγλικά λέγεται Knitting
    και για ένα γρήγορο
    αρμ κνίτιν

  92. "Ετεροδημότισσα" said

    νομίζω και στο ελληνικό μυθιστόρημα «γιάντες» ο πατέρας στη σύνταξη γλωσσολόγος ή κάτι τέτοιο δεν θυμάμαι ακριβώς, επλεκε ένα συγκεκριμένο μοτίβο πάνω στην θεωρία του για τα πράγματα. Δυστυχώς το είχα διαβάσει πολύ παλιά

  93. sarant said

    91: Μπράβο Έφη

  94. 91, Both knotty and nice!

  95. ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ said

    Εχω ένα σεμεν που το αγόρασε η μητέρα μου τη 10ετία του ’70 όταν, επισκεπτόμενη τον νοσηλευόμενο πατέρα μου στο νοσοκομείο Σωτηρία, γνώρισε έναν άνδρα ασθενή που έπλεκε με σαϊτα (εργαλείο πλεξίματος). Επίσης ξέρω ότι στις φυλακές οι πολιτικοί κρατούμενοι έπλεκαν. Αλλά και τώρα σε μερικές ποινικές φυλακές έχουν γίνει επιτυχημένες απόπειρες για να πλέκουν οι άνδρες .

    http://www.newsbeast.gr/world/arthro/745266/sklirotrahiloi-kratoumenoi-xekinisan-to-pleximo/

    Σε κάποιο ντοκιμαντέρ είδα ότι στις Σκανδιναβικές χώρες (αν δεν κάνω λάθος στη Νορβηγία) είναι πολύ διαδεδομένο το πλέξιμο στους άνδρες.

  96. Αναστασία said

    95: Επειδη ζω στη Νορβηγια… δεν εχω δει αντρα να πλεκει, αλλα σχεδον ολοι ξερουν να πλεκουν γιατι το μαθαινουν στο σχολειο. Η Νορβηγια εχει μεγαλη παραδοση στο πλεξιμο και πολλα απο τα σχεδια που βλεπουμε σε χειμωνιατικα πουλοβερ ειναι νορβηγικης καταγωγης. Αν ψαξετε για το λεγομενο «νορβηγικο αστερι», για γαντια Selbu (selbuvotter) η για το μοτιβο «marius» στο google θα δειτε μερικα απο τα πιο δημοφιλη.

  97. sarant said

    95-96: Ευχαριστούμε!

  98. leonicos said

    @90 Φωτεινή και όλοι οι πιο πάνω… άρα υπάρχουν και σήμερα φρενολόγοι; Δεν το ήξερα.

    Εντούτοις, έχω την εντύπωση ότι εκεί που το γράφει ο Πόε, δεν εννοεί αυτούς που περιγράφει η Φωτεινή.

    Όπως τους περιγράφει, βεβαίως, πρέπει να είναι εξειδίκευση της Νευρολογίας. Και τέτοιες, ιδίως στην έρευνα, υπάρχουν πολλές, και είναι φυσικό, με την ανάπτυξη νέων μεθόδων προσέγγισης του προβλήματος, να αλλάζει και το περιεχόμενό της. Οι τότε φρενολόγοι ασφαλώς δεν είναι οι φρενολόγοι του Πόε, και δεν είναι οι φρενολόγοι του αύριο.

    Είναι σα να λες λαρισαίοι και θεσσαλοί. Αλλά οι λαρισαίοι είναι θεσσαλοί.

    Αυτό που θα πω αμέσως πιο κάτω παρακαλώ να μην εκληφθεί ως ειρωνεία εξ αιτίας της συνωνυμίας των δύο σημασιών.
    Θα ήθελα να πω πως υπάρχουν και φρενολόγοι αυτοκινήτων, κατ’ ουσία όμως είναι εξειδικευμένοι μηχανικοι, και προφανώς κάνουν κι άλλες δουλειές. Κι εκείνοι που ασχολούνται με την ανάρτηση, πέρασαν από τιςσούστες στις πνευματικές αναρτήσεις, και κάποτε ίσως θα περάσουν στις μαγνητικές (αν ποτέ εφαρμοστούν). Θα μείνειο όρος αλλά το περιεχόμενο είναι άλλο.

  99. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Διαβάζοντας τόσα σχόλια για το αντρικό πλέξιμο και ειδικά σήμερα τα 95-96 μου ήρθε στο μυαλό η διαφήμιση της Άμστελ με τα κουλουράκια. Πάντως, καλύτερο χαλαρωτικό για άντρες και γυναίκες απο το σέξ, δεν νομίζω οτι υπάρχει.

  100. Foteini said

    σχ 98, leonicos, δεν καταλαβα σε ποιο βιβλίο του Πόε αναφέρεσαι και δεν ειμαι και τόσο δεινή αναγνώστρια για να μπορέσω να θυμηθώ ποια από τα έργα του είχαν αναφορά στη Φρενολογία. Όμως μια αναζητηση στο google, Poe , phrenology, δίνει πολλές αναφορές στο θαυμασμό του συγγραφέα για τη Φρενολογία.
    Και μια επαναδιατυπωση : Η Φρενολογία δεν υπάρχει σήμερα με τους όρους του 1800. Αποδειχτηκε οτι ηταν ψευδοεπιστήμη. Αυτό που κρατήθηκε από τη Φρενολογία ήταν ότι oι νοητικές και ψυχικές λειτουργίες κατανέμονται στον εγκέφαλο κατα τοπογραφικά οργανωμένο τρόπο.

  101. leonicos said

    Αναφέρομαι στους Φόνους της Οδού Μοργκ. Φυσικά έγραψα ήδη ότι η Φρενολογία δεν υπάρχει σήμερα με τους όρους του 1800. Διατηρήθηκε ο όρος για άλλου είδους ερευνητικές εξειδικεύσεις. Κατανοητό. Εγώ αμφισβήτησα την μετάφραση της λέξης phrenology ως φρενολογία, διότι είχα την εντύπωση ότι αντιστοιχεί με τη σημερινη ψυχιατρική. Αλλά φαίνεται ότι ούτε αυτό ήτασν ακριβές.

  102. Foteini said

    Α, ζητώ συγγνώμη Λεώνικε, δεν κατάλαβα τι εννoούσες στο σχόλιο 98.
    Οι, ας τους πούμε, «καθαροί» φρενολόγοι δεν ήταν ψυχίατροι. Ηταν βεβαια γιατροί, φυσιολόγοι, νευροανατόμοι, εκ Γερμανίας ορμώμενοι. Gall και Spurzheim τα ονοματα των πρώτων.
    Δε γνωρίζω την ιστορία της Ψυχιατρικής, αλλά υποθέτω ότι ενα τόσο ισχυρό ρεύμα θα επηρέασε την Ψυχιατρική της εποχής.
    Ο γιατρος της Μοργκ ήταν, λοιπον, ψυχίατρος με ισχυρές επιρροές από τη Φρενολογία??

  103. leonicos said

    Φωτεινούλα, έχεις και το όνομσ της γυναίκας μου, γι’ αυτό δεν λέω ποτέ ‘Φωτεινή’, άσ’ το.

    Σχετικά με τους φρενολόγους, τους φυσιολόγους που ασχολήθηκαν με τη λειτουργία του εγκεφάλου, έχεις απόλυτο δίκιο. Είναι όπως το λες.

    Στην οδό Μοργκ έγιναν εγκλήματα. Δεν υπήρχε ψυχίατρος. Ο Πόε λέει κάτι γενικότητες περί επαγωγικής σκέψης, (αναλυτική τη λέει) που οδηγεί στην εξιχνίαση του εγκλήματος, και ανάμεσα σε πολλά άλλα, υποθέτω ότι ξέρεις πόσο ‘οφιοειδής’ είναι στο λόγο του, αναφέρει κάτι και για φρενολόγους, κι εγώ θεώρησα ότι έπρεπε η μεταφράστρια να τους αποδώσει ως ‘ψυχιάτρους’. Πιθαν’ώς ο Πόε να εννοούσε όντως φρενολόγους, οπότε και η δική μου θέση να είναι οφφφφ.

    Και: Αν δεν έχεις διαβάσει Πόε, δεν χρειάζεται να το κάνεις, εκτός αν σου αρέσει το είδος. Αλλά αν σου άρεσε, θα τον είχεςήδη διαβάσει. Ο θάνατος με όλη του την ανατριχίλα. Εκεί κανένας δεν ζει. Πλήξη, έρεβος και διαστροφή, που σε καλεί να την συμμεριστείς, τη θεωρεί φυσιολογική. Έχει απλώς την πρωτοτυπία να είναι γοητευτικά τρομακτικός. ίσως και να μην ξεπεράστηκε ποτέ σ’ αυτό. Τέτοιες διαστροφές είναι σαν τη ζωή. Δεν επαναλαμβάνονται.

    Και 2: Ζητάμε συγνώμη (αστεία το λέω) όταν έχουμε κάνει κάτι κακό. Εσύ είχες δίκιο σ’ αυτά που έλεγες.

    Και 3: όπως σου είπα και πιο πάνω, μου αρέσει το όνομά σου. Το λέω συνεχώς, στη γυναίκα μου.

    Ελπίζω να μη μας διαβάζει αυτός ο απίσιος ο Γς!

  104. Αφιερωμένο εξαιρετικά στον Σκύλο (σχ. 25)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: