Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο φύλακας στη σίκαλη κι ο πιάστης

Posted by sarant στο 30 Απρίλιος, 2015


Το σημερινό άρθρο το γράφω επειδή δυο φίλοι μου ζήτησαν τη γνώμη μου για τον καινούργιο τίτλο του κλασικού «Ο φύλακας στη σίκαλη» του Σάλιντζερ, παρόλο που το βιβλίο δεν βρίσκεται στην επικαιρότητα -αν δεν κάνω λάθος η νέα έκδοση, με την ξαναδουλεμένη μετάφραση και τον αλλαγμένο τίτλο, κυκλοφόρησε, από τις εκδόσεις Γράμματα, πέρυσι τέτοιες μέρες. Δεν ξέρω αν και για ποιο λόγο ξαναέγινε επίκαιρο τώρα, ή αν απλώς και οι δυο φίλοι μου έχουν ανεπίκαιρα ενδιαφέροντα.

Και τότε ήθελα να γράψω, ιδίως μάλιστα όταν το συζητήσαμε στη Λεξιλογία (μια συζήτηση από την οποία θα αντλήσω υλικό), ήθελα όμως να βρω την καινούργια μετάφραση, να ξεθάψω την παλιά, να τις αντιπαραβάλω και να δω τι είδους είναι οι άλλες αλλαγές που έκανε στο μεταφρασμένο κείμενο η Τζένη Μαστοράκη -κι έτσι το ανάβαλα. Χαμένα όνειρα! Τέτοιες δουλειές μερακλήδικες και χρονοβόρες γινόντανε παλιά, τότε που ήταν ο ουρανός χαμηλά.

Οπότε τώρα, που με βάλανε στα αίματα οι δυο φίλοι, γράφω εντελώς απαράσκευος -κι έτσι θα περιοριστώ απλώς στο να σχολιάσω την αλλαγή του τίτλου.

Αλλά επειδή δεν είναι όλοι μυημένοι στο θέμα, καλύτερα να ξεκινήσω εξηγώντας περί τίνος πρόκειται.

Το γνωστότερο έργο του διάσημου και ιδιόρρυθμου Αμερικανού συγγραφέα Τζ.Ντ.Σάλιντζερ (J.D.Salinger, 1919-2010) είναι το μυθιστόρημα The Catcher in the Rye, που κυκλοφόρησε το 1951 και μεταφράστηκε ευρύτατα. Στην Ελλάδα, το μυθιστόρημα κυκλοφόρησε το 1977 από τις εκδόσεις Επίκουρος με τίτλο «Ο φύλακας στη σίκαλη», σε μετάφραση της Τζένης Μαστοράκη, μιας από τις κορυφαίες Ελληνίδες μεταφράστριες. Όπως σωστά ειπώθηκε στη συζήτηση στη Λεξιλογία, είναι από τα βιβλία που «μεγάλωσαν γενιές», πολύ περισσότερο που το θέμα του βιβλίου είναι η εφηβεια με όλες τις συγκρούσεις και τα προβλήματά της -κι αν το βιβλίο το διαβάσεις στην εφηβεία ή τη μετεφηβεία σου, σε αγγίζει κατάβαθα -και σου μένει και ο τίτλος.

Ο τίτλος δεν φαίνεται να έχει σχέση με την υπόθεση, αλλά τον εξηγεί ο συγγραφέας σε ένα σημείο προς το τέλος του βιβλίου.  Ο ήρωας και αφηγητής, ο Χόλντεν Κόλφιλντ, γυρίζει στο σπίτι έχοντας κάνει κάποια αταξία, και συζητάει με την αδερφή του, την πανέξυπνη 14χρονη Φοίβη, μερικά χρόνια μικρότερή του. Το παραθέτω πρώτα στο πρωτότυπο.


«Daddy’s going to kill you. He’s going to kill you,» she said.
I wasn’t listening, though. I was thinking about something else—something crazy. «You know what I’d like to be?» I said. «You know what I’d like to be? I mean if I had my goddam choice?»
«What? Stop swearing.»
«You know that song ‘If a body catch a body comin’ through the rye’? I’d like–»
«It’s ‘If a body meet a body coming through the rye’!» old Phoebe said. «It’s a poem. By Robert Burns
«I know it’s a poem by Robert Burns.»
She was right, though. It is «If a body meet a body coming through the rye.» I didn’t know it then, though.
«I thought it was ‘If a body catch a body,'» I said. «Anyway, I keep picturing all these little kids playing some game in this big field of rye and all. Thousands of little kids, and nobody’s around—nobody big, I mean—except me. And I’m standing on the edge of some crazy cliff. What I have to do, I have to catch everybody if they start to go over the cliff– I mean if they’re running and they don’t look where they’re going I have to come out from somewhere and catch them. That’s all I’d do all day. I’d just be the catcher in the rye and all. I know it’s crazy, but that’s the only thing I’d really like to be. I know it’s crazy.»
Old Phoebe didn’t say anything for a long time. Then, when she said something, all she said was, «Daddy’s going to kill you.»
«I don’t give a damn if he does,» I said.

Η μετάφραση του 1977

«Ο μπαμπάς θα σε σκοτώσει. Θα σε σκοτώσει», μου λέει.
Δεν την άκουγα όμως. Σκεφτόμουνα κάτι άλλο — κάτι τρελό. «Ξέρεις τι θα ‘θελα να ‘μαι;» της λέω. «Ξέρεις τι θα ‘θελα να ‘μαι; Θέλω να πω, αν μπορούσα να διαλέξω μόνος μου, διάολε;»
«Τι; Μη βρίζεις».
«Ξέρεις εκείνο το τραγούδι που λέει, <Όταν πιάνεις κάποιον που ‘ρχεται μέσ’ απ’ τη σίκαλη;> Θα ‘θελα —»
«Δε λέει έτσι. Λέει, <Όταν ανταμώνεις κάποιον που ‘ρχεται μέσ’ απ’ τη σίκαλη>», μου κάνει το Φοιβάκι. «Είναι ποίημα. Του Ρόμπερτ Μπερνς».«Το ξέρω πως είναι ποίημα του Ρόμπερτ Μπερνς».
Πάντως είχε δίκιο. Έτσι λέει: «Όταν ανταμώνεις κάποιον που ‘ρχεται μέσ’ απ’ τη σίκαλη». Δεν το ‘ξερα όμως τότε. «Νόμιζα πως ήτανε: <Όταν πιάνεις κάποιον>», της λέω. «Τέλος πάντων, να, φαντάζομαι όλα κείνα τα πιτσιρίκια να παίζουνε ένα παιχνίδι σ’ ένα μεγάλο σικαλοχώραφο και τα ρέστα. Χιλιάδες πιτσιρίκια, και δεν είναι κανένας εκεί — θέλω να πω, κανένας μεγάλος — εκτός από μένα. Και γω στέκομαι φύλακας, στο χείλος ενός τρελογκρεμού. Αυτό που πρέπει να κάνω, είναι να τα πιάνω άμα κάνουνε να πέσουνε στο γκρεμό — θέλω να πω, άμα τρέχουνε και δε βλέπουνε πού πάνε, πρέπει να πετάγομαι από κάπου και να τα πιάνω. Αυτό θα κάνω όλη μέρα. Θα ‘μαι μονάχα ο φύλακας στη σίκαλη, να πιάνω τα παιδάκια και τα ρέστα. Το ξέρω πως είναι παλαβομάρα, αλλά είναι το μόνο πράμα που θα ‘θελα να ‘μαι στ’ αλήθεια. Το ξέρω πως είναι παλαβομάρα».

Το Φοιβάκι δεν είπε τίποτα για κάμποση ώρα. Μετά, όταν είπε κάτι, το μόνο που είπε ήτανε, «Ο μπαμπάς θα σε σκοτώσει».

«Καρφάκι δε μου καίγεται κι αν με σκοτώσει», της λέω.

Η μετάφραση εκείνη μεγάλωσε γενιές, όπως είπαμε, αλλά η μεταφράστρια, η Τζένη Μαστοράκη, ήθελε να αλλάξει τον τίτλο, διότι, όπως λέει, η κατά λέξη απόδοση (;!) ήταν όρος απαράβατος τους είχε επιβληθεί από τον συγγραφέα. Και το 2014, τριανταεφτά χρόνια μετά την πρώτη έκδοση, μια ζωή ολόκληρη, παρουσίασε από τις εκδόσεις Γράμματα μια ξαναδουλεμένη μετάφραση του κλασικού βιβλίου, με εντελώς διαφορετικόν τίτλο: Στη σίκαλη, στα στάχια, ο πιάστης.

Ο νέος τίτλος ξένισε (και ενόχλησε) πολλούς. Η μεταφράστρια, μια από τις καλύτερες που έχουμε, και καλή ποιήτρια επιπλέον, εξήγησε σε συνέντευξή της τα επιχειρήματα υπέρ της αλλαγής του τίτλου. Αλλά ας δούμε το ίδιο ακριβώς απόσπασμα, στη νέα έκδοση του 2014. Όπως θα δείτε, η νέα μετάφραση είναι όντως ξαναδουλεμένη, οι αλλαγές δεν είναι διακοσμητικές.

«Θα σε σκοτώσει ο μπαμπάς» μου λέει. «Θα σε σκοτώσει». Εγώ ούτε που την πρόσεχα όμως. Αλλο σκεφτόμουνα εγώ – μια τρέλα. «Ξέρεις τι θα ‘θελα;» της λέω. «Ξέρεις τι διάολο θα ‘θελα να γίνω; Λέω, ας πούμε, άμα ήτανε στο χέρι μου;».

«Τι; Μη λες παλιόλογα».

«Ξέρεις ένα τραγούδι που λέει όταν κορμί πιάνει κορμί, στη σίκαλη, στα στάχια; Ε, θα ‘θελα -».

«Οταν κορμί σμίγει κορμί, στη σίκαλη, στα στάχια» μου λέει η δικιά μου. Ποίημα είναι. Του Ρόμπερτ Μπερνς» […]

«Εγώ νόμιζα πως λέει όταν κορμί πιάνει κορμί» της λέω. Αλλά τελοσπάντων, φαντάσου παιδάκια, όλο παιδάκια, που θα ‘ναι σ’ ένα μεγάλο χωράφι με σίκαλη και που θα παίζουνε ξερωγωκάτι, ένα παιχνίδι. Μιλάμε, χιλιάδες παιδάκια, κι εκεί γύρω να μην είναι κανείς – κανένας μεγάλος, λέω δηλαδή – μονάχα εγώ. Κι εγώ θα στέκομαι άκρη άκρη σ’ ένα ξεκούδουνο γκρεμό. Και η δουλειά μου εμένα θα ‘ναι να τα πιάνω εκεί που θα κοντεύουνε να πέσουνε στον γκρεμό – λέω, ας πούμε, εκεί που τρέχουνε και που δεν βλέπουνε πού πάνε, εγώ θα πρέπει να πετιέμαι από κάπου και να τα πιάνω. Μόνο αυτό θα ‘κανα όλη μέρα. Θα ‘μουνα ξερωγώ στη σίκαλη, στα στάχια, ο πιάστης. Τελείως παράνοια είναι, και το ξέρω, αλλά μόνο αυτό θα ‘θελα εγώ στο βάθος βάθος. Το ξέρω που είναι παράνοια».

Η δικιά μου έκανε ώρα να μιλήσει. Κι ύστερα, όταν μίλησε, είπε μόνο «Ο μπαμπάς θα σε σκοτώσει».

«Σκασίλα μου κι αν με σκοτώσει» της λέω […]
Να συγκρίνουμε τις επίμαχες φράσεις.
That’s all I’d do all day. I’d just be the catcher in the rye and all.
Αυτό θα κάνω όλη μέρα. Θα ‘μαι μονάχα ο φύλακας στη σίκαλη, να πιάνω τα παιδάκια και τα ρέστα. (1977)
Μόνο αυτό θα ‘κανα όλη μέρα. Θα ‘μουνα ξερωγώ στη σίκαλη, στα στάχια, ο πιάστης. (2014)
Κατά τη γνώμη μου, το «ξερωγώ» είναι καλύτερο από το «και τα ρέστα», και το «θάκανα» σωστότερο από το «θα κάνω», αλλά εδώ δεν κρίνουμε όλη τη μετάφραση, τους τίτλους κρίνουμε.
Και ο νέος τίτλος, στα δικά μου τα αυτιά και στα δικά μου μάτια, ηχεί και φαίνεται εντελώς αποτυχημένος.
Καταρχάς, τι είναι τάχα ο πιάστης; Υπάρχει τέτοια λέξη; Πιάστης είναι αυτός που πιάνει. Το μυαλό μου πηγαίνει σε κάποιο εργαλείο, σαν την πιάστρα και τα πιαστράκια, ίσως σκεύος της κουζίνας, που το έχουμε για να πιάνουμε καυτά πιάτα. Στα αμερικάνικα, catcher είναι ο παίχτης του μπέιζμπολ με το γάντι, που δουλειά του είναι να πιάνει τη μπάλα όταν τη χτυπάει ο άλλος με το ρόπαλο. Στον δικό μας πολιτισμό, δεν έχουμε μπέιζμπολ, οπότε δεν έχει νόημα να προσπαθήσουμε να αποδώσουμε τον όρο κατά λέξη -κι επειδή, όταν μεταφράστηκε, με την ευκαιρία του 2004, η ορολογία του εξωτικού αυτού αθλήματος στα ελληνικά, τη μετάφραση την κάνανε λόγιοι, ο catcher έχει αποδοθεί στα ελληνικά «λήπτης», που είναι για να ξεκαρδίζεται μια στάνη παρδαλά κατσίκια.
Ο φύλακας, η πρώτη επιλογή της Τζένης Μαστοράκη, ήταν καταπληκτική ιδέα, διότι φέρνει στο μυαλό όχι τον αμερικάνο κάτσερ αλλά τον πασίγνωστο και οικείο στα δικά μας μέρη τερματοφύλακα, που στέκεται όχι στα γκολπόστ αλλά στην άκρη του γκρεμού και πιάνει όχι τη μπάλα αλλά τα παιδιά που πάνε να πέσουν στο γκρεμό.
Επειτα, ο αρχικός ελληνικός τίτλος διατηρούσε τη σφιχτή δομή, την οικονομία και τη ρυθμικότητα του αγγλικού τίτλου: ίδιος περίπου αριθμός λέξεων, ίδιος ακριβώς αριθμός βαριών λέξεων (δύο: catcher-rye / φύλακας-σίκαλη), ίδιος ρυθμός. Ο νεότερος ελληνικός τίτλος έχει ολωσδιόλου διαφορετικόν ρυθμό, χαλαρή δομή, τρεις βαριές λέξεις, χώρια που έχει μια φριχτή παρήχηση του «στ» (τέσσερις φορές σε έξι λέξεις!)
Ούτε με πείθουν τα επιχειρήματα της Τζένης Μαστοράκη, ότι τα παιδιά του 1977 δεν ήξεραν τι είναι η σίκαλη ή ότι ο catcher στα ελληνικά λεγόταν κατσέρ (ο κατσέρ ήταν ο παλαιστής του κατς, ο Καρπόζηλος). Βέβαια, η μεταφράστρια είναι αρμόδια για το πώς θα βαφτίσει το παιδί της (έστω, μαζί με τον εκδότη -αλλά στην προκείμενη ειδική περίπτωση το εκδοτικό προνόμιο εξασθενίζει πολύ). Ωστόσο, μια ιστορική μετάφραση έχει αποκτήσει δικαιώματα κατά κάποιο τρόπο αυτόνομα από τον δημιουργό της. Το αναγνωστικό κοινό είχε επιβάλει στον Άρθουρ Κόναν Ντόιλ να αναστήσει τον Σέρλοκ Χολμς κι έτσι ο θρυλικός ήρωας έκανε την επανεμφάνισή του παρόλο που είχε προηγουμένως χαθεί στους καταρράχτες του Ράιχενμπαχ. Θα μπορούσε τάχα να φύγει ο πιάστης, τουλάχιστον από το εξώφυλλο, και να ξανάρθει ο φύλακας;
Βέβαια, μπορεί να είμαι απλώς γερογκρινιάρης, ενοχλημένος από την αλλαγή ενός εμβληματικού τίτλου με τον οποίο γαλουχήθηκα. Μπορεί τα νέα παιδιά, οι σημερινοί εικοσάρηδες, να αγαπήσουν τον καινούργιο τίτλο αν και ομολογώ πως θα με παραξενέψει αν γίνει εμβληματικός. Ίσως να είναι και χάσμα γενεών. Μια φίλη είπε στους φοιτητές της ότι όταν ακούει τη λέξη «ο πιάστης» της έρχεται στο νου κάποιο εργαλείο, Οι φοιτητές της δεν είχαν την ίδια γνώμη.
— Δηλαδή, όταν ακούτε ‘πιάστης’ σας έρχεται στο νου άνθρωπος; τους ρώτησε η φίλη.
— Όχι άνθρωπος, μπάτσος -απάντησαν εκείνοι.

 

Advertisements

183 Σχόλια to “Ο φύλακας στη σίκαλη κι ο πιάστης”

  1. Ορεσίβιος said

    Καλημέρα Νικοκύρη.
    Τι μου θύμισες τώρα!
    Κι εγώ, με τίποτα δε μπορώ να δεχτώ το νέο τίτλο!

  2. Ορεσίβιος said

    Τι; Πρωτιά; Δεν το πιστεύω!

  3. μήτσκος said

    Να γράψω κι εγώ τη σαχλαμάρα μου, αν και δεν είμαι του επαγγέλματος;
    Κάτι που μου χτυπάει άσχημα και στις δύο μεταφράσεις, αλλά πιο πολύ στη δεύτερη, είναι η τελείως αφύσικη ερώτηση με το «τι διάολο»: «Ξέρεις τι διάολο θα ‘θελα να γίνω;».
    Νομίζω ερώτηση με «τι διάολο» κάνουμε όταν αγανακτούμε με κάτι και ζητάμε εξηγήσεις (πχ «τι διάολο έκανες τόση ώρα;»). Για να αποδωθεί το «goddamn» εγώ θα πρότεινα το «ρε γαμώτο». Αν ήθελα να μπλέξω το διάολο σώνει και καλά θα το έβαζα σε προστακτική , «Ξέρεις τι θα ‘θελα να γίνω, διάολε;»

  4. Καλημέρα!
    «Τότε που ήταν ο ουρανός χαμηλά»;

  5. spiral architect said

    Δεν ήξερα περί της επανέκδοσης και του αλλαγμένου τίτλου, αλλά ο τελευταίος είναι «κουφός». 😮
    (που λέγαμε παλιά …)

    “Catcher in the Rye” author J.D. Salinger worked on the novel during the war.Photo: Accosiated Press

  6. Αθηνητσι said

    Καλημέρα. Όταν το διάβασα μου φάνηκε καταθλιπτικό. Όχι απο τα αγαπημένα μου βιβλία. Μήπως ξέρει κανείς γιατί έχει τη φήμη του αγαπημένου βιβλίου των selial killers στο Αμέρικα; Ή άκουσα λάθος;

  7. spiral architect said

    Για τη φωτό του #5:
    «This undated image provided by The Story Factory, shows J.D. Salinger working on «Catcher in the Rye» during World War II. Shane Salerno, a screenwriter, has taken on a surprising and news-making identity: the latest, and, apparently, greatest seeker of clues about J.D. Salinger.(AP Photo/The Story Factory, Paul Fitzgerald)»
    (από τα metadata του ψηφιακού αντιγράφου – δεξι κλικ –> Ιδιότητες ή με Exif Viewer)

  8. atheofobos said

    Δεν ξέρω αν το βιβλίο είχε κυκλοφορήσει την 10ετια του 50-60 και το είχα διαβάσει στην εφηβεία μου τι εντύπωση θα μου είχε κάνει, αλλά όταν το διάβασα πριν λίγα χρόνια το βρήκα τελείως ξεπερασμένο και ανούσιο.
    Ακόμα και το επαναστατικό εκείνα τα χρόνια στην Ελλάδα Θα φτύσω στους τάφους σας, του Boris Vian, σήμερα δεν ξέρω τι συναισθήματα θα μας δημιουργούσε.

  9. cronopiusa said

    Καλή σας μέρα,
    τι ωραίο βιβλίο για μια τόσο λαμπερή μέρα!!!

    έχω διαβάσει και αγαπώ πολύ τον φύλακα, αλλά σήμερα θα δανειστώ απ΄ τη βιβλιοθήκη του σχολείου την μετάφραση της ποιήτριας Τζένης Μαστοράκη, που πολύ αγαπώ

  10. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    Για σήριαλ κίλερς δεν ξέρω. Αλλά η φήμη του βιβλίου εδραιώθηκε όταν ο δολοφόνος του Τζων Λένον είπε στους μπάτσους, «εκεί (δηλαδή στον Catcher θα βρείτε την εξήγηση » (ή κάπως έτσι).
    ΝΑ ΦΥΓΕΙ Ο ΠΙΑΣΤΗΣ! (άκου πιάστης!) άντε μπράβο, παλιοκάλπηδες όλοι!… 😉

    Στην ιστορία του Σάλιντζερ και στο κόνσεπτ «ΈΝΑ βιβλίο ΜΌΝΟ αλλά ΤΟ βιβλίο, και μετά την κάνω από προσώπου Γης» στηρίζεται και μια πρόσφατη σχετικά ταινία με τον Σων Κόνερυ ,αλλά δεν θυμάμαι τον τίτλο και βαρκούμαι να ψάχνω.

  11. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Συμφωνώ απολύτως με τον Αθεόφοβο, στο 8: το βιβλίο ξεθώριασε. Έπαθε, για να αναφέρω ένα ακόμη παράδειγμα εκτός του Βιαν, ό,τι κι «Ο Μεγάλος Μωλν», του Φουρνιέ: συγκίνησε, δεν συγκινεί πια. Κι όταν, με το θάνατο του συγγραφέα του (του Σάλιντζερ, εννοώ), χάθηκαν και οι εκκεντρικότητες που συντηρούσανε το μύθο του, η εφηβική μαγεία της ανάγνωσης ξεφούσκωσε για τα καλά (μαζί με άλλες συνέπειες, δυστυχώς, απείρως σοβαρότερες…).
    Είναι απορίας άξιον, λοιπόν, γιατί η αναγνωρισμένη μεταφράστρια και καλή ποιήτρια έχασε τον χρόνο της ξαναμεταφράζοντας τα μεταφρασμένα. Χαθήκανε τα αμετάφραστα που θα άξιζαν έναν τέτοιο κόπο;

  12. Alexis said

    Καλημέρα.
    Σαφώς και δεν υπάρχει λέξη «πιάστης» στα ελληνικά. Είναι ξεκάθαρη επινόηση της μεταφράστριας. Αν τη γκουγκλίσεις, βγάζει είτε σελίδες που αναφέρονται στο συγκεκριμένο βιβλίο, είτε «πιαστείς», είτε άλλα άσχετα…
    Επίσης στη νέα μετάφραση θεωρώ άστοχη τη αλλαγή του «τρελογκρεμού» σε «ξεκούδουνο γκρεμό». Λέμε συνήθως «στο ξεκούδουνο» ως επίρρημα (πρβλ. στο άσχετο=άσχετα, στο χαλαρό=χαλαρά).

    #0: Όχι άνθρωπος, μπάτσος -απάντησαν εκείνοι. :
    -Μπαμπά, μπαμπά σε ζητάνε!
    -Ποιός είναι παιδί μου;
    -Δύο άνθρωποι κι ένας φαντάρος!
    (Παλιό αλλά classic 🙂 )

  13. Μπετατζής said

    Mη μου πεις ότι άλλαξε και το εμβληματικό «κάλπηδες» ;;; Το χρησιμοποιώ ακόμα και σήμερα.

  14. Μπετατζής said

    Εννοείται ότι δεν κατανοώ καν τις αρνητικές κριτικές για το βιβλίο. Και δεν είναι θέμα του όποιου μύθου του συγγραφέα. Εξακολουθεί να είναι από τα καλύτερα βιβλία για την τρικυμία της εφηβείας.

  15. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    Nα κάνει εκπομπή ο αδεφός της Τζένης,για τον πιάστη! (να πιάνει μπαλάκια αγχολυτικά…όπως παλιά):mrgreen:

  16. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    Περίμενα να το πει κανένας άλλος, να μην έχω όλες τις καλές ιδέες εγώ βρε αδερφέ, αλλά αν θέλουμε ντε και καλά να αλλάξουμε το «φύλακα» μόνο ΜΙΑ λέξη μπορεί να πει εναλλακτικά «ΦΡΟΥΡΟΣ»
    Ο Φρουρός στον γκρεμό. (ή στη σίκαλη και τα ρέστα)

  17. cronopiusa said

    … έψαξα στη βιβλιοθήκη μου το παλιό αγαπημένο βιβλιαράκι, μετάφραση Τζένης Μαστοράκη, ξαναδουλεμένη μετάφραση,δηλαδή, βιβλίο που έχει στοιχειώσει την ποιήτρια!!!

    ¿serial killer?

  18. Alexis said

    #15: Α, ώστε είναι αδερφή του …Nick the Greek… 😀

  19. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Μια και δεν το γνώριζα το βιβλίο, και βλέπωντας εδώ τις δύο εκδοχές του τίτλου, μπορώ να πώ ότι δεν με παραξενεύει τόσο ο νέος τίτλος, ίσως να ήταν καλύτερος αντί για πιάστης να είχε φύλακας, αλλά δεν βλέπω και μεγάλη διαφορά απο τον πρώτο, που δεν μου άρεσε ιδιαίτερα, είναι κάπως άγριος και ξένος για μάς. Πόσοι έχουν δεί άλλωστε χωράφια με σίκαλη; Εγώ πάντως όχι, ούτε που ξέρω πως είναι το φυτό σίκαλη, παρ΄όλο που μικρός πήγαινα στον Έβρο, αλλά και σε όλη την Ελλάδα, και έχω δεί διάφορα χωράφια. Μάλλον συμβαίνει αυτό που γράφεις, είσαι απλώς γερογκρινιάρης (χαμόγελο). Τώρα που το σκέφτομαι, μπορείς να κάνεις μια σύγκριση με τις μεταφράσεις του Αστερίξ, όσοι διαβάσαμε τα παλιά, ξέραμε τον αρχηγό ως Μοναρχίξ, πέρυσι που έπαιρνα το Έθνος (κράταγα τον Αστερίξ και πέταγα στην ανακύκλωση τα υπόλοιπα σκουπίδια) τον είχε Μαζεστίξ και μου έκατσε στο στομάχι, τις κόρες μου όμως, δεν τις ενόχλησε καθόλου.

  20. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Μπετατζή, νομίζω ότι εννοείς εμένα, στο 14, όταν λες ότι δεν κατανοείς καν τις αρνητικές κριτικές για το βιβλίο. Δεν έκανα καμία αρνητική κριτική, μόνο θέλησα να πω πώς το βλέπω πλέον εγώ. Και να διαφωνήσω, βέβαια, με την επανέκδοσή του υπό το νέο τίτλο. Αυτό που κάποτε χάρισα σαν δώρο, τώρα δεν θα το ξαναχάριζα.

  21. cronopiusa said

    15

    that’s a low blow loblaw, L’errance d’Arabie !

  22. Γς said

    8:
    Η στιγμή που την έκανε δική του.
    Λίγο η εφηβεία, λίγο τα γαλλικά, λίγο κι ο Καμύ ακόμα, η εποχή [μας].

    Ολα αυτά μας έχουν αφήσει χρόνους.
    Μαζί με «τη μέρα της βροχής και τα πιο όμορφα φρούτα του κόσμου» κι άλλα τέτοια.

    >Τι συναισθήματα θα μας δημιουργούσε.
    [σήμερα]

  23. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα και τα δεύτερα σχόλια!

    3: Δεν έχεις άδικο!

    4: Δική μου έκφραση αν και νομίζω πως υπάρχει και μυτιληνιά παροιμία (Τότε που ήταν ο ουρανός χαμλά και τον τσιμπούσαν οι όρνιθες). Τότε που ήταν εύκολα τα πράγματα, καλύτερες οι συνθήκες.

    12: Να πω την αμαρτία μου, ούτε ο τρελογκρεμός μ’ αρέσει, ούτε ο ξεκούδουνος. Αλλά ο ξεκούδουνος είναι χειρότερος. Εγώ θάβαζα κάτι πιο χαμηλότονο, πχ φοβερός γκρεμός.

  24. Alexis said

    #19:

  25. spiral architect said

    Το άλλο το κουφό το ξέρατε; 75 minutes and 6 seconds of blue screen, what else must you know?

  26. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    21. Κακώς με ψέγεις Κρόνη. Δεν υποννοούσα κάτι σε σχέση με τον αδερφό της. Είμαι ο τελευταίος που θα απέδιδα «οικογενειακή» ευθύνη στον οποιονδήποτε! Aπλά ο πιάστης μού φαίνεται τόσο αστείος όρος που μού ήρθε στο μυαλό ότι θα ταίριαζε σ’εκείνα τα παλιότερα μπαλάκια του Μαστοράκη , και το έγραψα. Τεσπά, ας το αφήσουμε εδώ καλύτερα.

  27. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Και για να σοβαρευόμαστε: ποιο είναι το ποίημα του Ρόμπερτ Μπερνς, στο οποίο αναφέρεται το (επίμαχο;) απόσπασμα;
    Ε, δεν είναι και Μπάιρον, ο Σκωτσέζος, για να τον παίζουμε στα δάχτυλα…

  28. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    υπάρχει και η λέξη «Γκρεμίλα» (το «βάραθρο» δεν κολλάει με το λεξιλόγιο και τις γραμματικές γνώσεις του Χόλντεν)

  29. Γς said

    22:
    Και το λίκνο:
    Δεν πέτυχε. Το Λε ζουρ ου λα πλυί βιαντρά.

    Ενα άλλο του Ζιλμπερ Μπεκό
    Το «Ε μεντενάν»

    Η μάλλον τίποτα.
    😦

  30. Παναγιώτης Κ. said

    Περιμένουν οι εκδότες να σταδιοδρομήσει με τον καινούργιο τίτλο;

    Είχε μια έκθεση βιβλίου στο σχολείο πριν τέσσερα χρόνια και το αγόρασα επηρεασμένος από τους διθυράμβους που έπλεξαν κάποιοι συγγραφείς. Παραμένει προς ανάγνωση, όπως εξάλλου και αρκετά ακόμη βιβλία της βιβλιοθήκης μου.
    Ο τρόπος με τον οποίο λειτουργώ ως αναγνώστης δεν αχρηστεύει σχεδόν κανένα βιβλίο,μια και ειπώθηκε ότι είναι ξεπερασμένο.Θα το διαβάσω οπωσδήποτε.Τώρα μάλιστα έχω έναν λόγο ακόμα αφού έγινε θέμα στο ιστολόγιο.

  31. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    «Και για να σοβαρευόμαστε»
    Παρακαλώ διευκρινίστε σε ποιους ή ποιον απευθύνεστε!

  32. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    Gin a body meet a body, comin thro’ the rye,
    Gin a body kiss a body, need a body cry;
    Ilka body has a body, ne’er a ane hae I;
    But a’ the lads they loe me, and what the waur am I.

    Gin a body meet a body, comin frae the well,
    Gin a body kiss a body, need a body tell;
    Ilka body has a body, ne’er a ane hae I,
    But a the lads they loe me, and what the waur am I.

    Gin a body meet a body, comin frae the town,
    Gin a body kiss a body, need a body gloom;
    Ilka Jenny has her Jockey, ne’er a ane hae I,
    But a’ the lads they loe me, and what the waur am I

  33. Θε μου, σκοτσέζικα είναι αυτά; Ποιος θα μεταφράσει σε κάποια γνωστή γλώσσα;

  34. Γς said

    31:
    Μην το ψάχνεις!

  35. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    @32,

    moran taing!

  36. cronopiusa said

    Αποτάσσομαι, είπα, τον σατανά.
    Έκανα δήλωση μετανοίας
    στο Θεό και στην
    καθεστηκυία τάξη.

  37. «Ο σικαλοφύλακας»

  38. cronopiusa said

    Κιντάκο μου, αν είχα διαβάσει το 26 δεν θα έγραφα το 36, να έχεις μιαν όμορφη και λαμπερή ημέρα, λατρεύω το χιούμορ σου…

  39. cronopiusa said

    το 38, συγνώμη Γς

  40. Τόχα διαβάσει πολύ παλιά, δεν με είχε εντυπωσιάσειί αλλά ομολογώ πως ο παλιός τίτλος έχει γίνει εμβληματικος. Δεν ανήκει, πλέον, ούτε στη μεταφράστρια, ούτε στον εκδότη.
    Σα να λέμε, δηλαδή, να ξανακυκλοφορούσαν οι Άθλιοι του Ουγκό χωρίς Τιτίκα, Γιάννη Αγιάννη και Ιαβέρη.
    Ε, δε, γίνεται, ρε αδερφέ!

  41. Σοβαρά, η κα Μαστοράκη πρόσθεσε τις λέξεις «στα στάχια» διότι έκρινε ότι οι νεαροί αναγνώστες δεν ξέρουν τι είναι η σίκαλη; Ούτε εγώ έχω σαφή ιδέα της όψης της, ούτε κατά πάσαν πιθανότητα και ο αφηγητής (δεν ξέρω να καλλιεργείται στα περίχωρα της Ν. Υόρκης), αλλά διάβολε, ποιος δεν ξέρει ότι είναι κάποιο από τα σιτηρά; Φρυγανιές σικάλεως δεν έχουνε δει; Λογικότερο μου φαίνεται να το έβαλε για το μέτρο, ώστε να βγει κανονκός 15σύλλαβος το «όταν κορμί πιάνει κορμί στη σίκαλη, στα στάχια»!
    Στα αγγλικά, η λέξη rye παραπέμπει βέβαια και στο ουίσκι, αλλά στο βιβλίο δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι υπονοείται το φυτό και μόνο το φυτό.

  42. George said

    Καλημέρα! Σαν εκπρόσωπος νεότερης γενιάς (γεννημένος το 1984) ας καταθέσω την αμαρτία μου: Διάβασα τον φύλακα τη στιγμή που θεωρητικά «έπρεπε», 18-19 ετών, με μεγάλες προσδοκίες, τόσο από την φήμη που ακολουθούσε το βιβλίο, όσο και από τον αινιγματικό (όπως μου φαινότανε) τίτλο. Δεν με κέρδισε ποτέ. Μου άρεσε μεν, αλλά δεν με κέρδισε. Ο τίτλος είναι πάντως όντως εμβληματικός, και ο καινούριος ξενίζει ακόμα και μένα, που το βιβλίο το ίδιο δε σημαίνει και πολλά πράγματα. Αλλά όπως λέτε και στην κατακλείδα, ο χρόνος θα δείξει – αν και αμφιβάλλω προσωπικά αν θα μείνει.

  43. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    41. …και επιπροσθέτως να τιτλοφορούνταν (rings a recent bell this? 🙂 ) «Oι Ταλαίπωροι» ή «Οι Φτωχομπινέδες» (αν και μεταξύ μας έπρεπε εξαρχής να ήταν «Οι Κατατρεγμένοι» (για να μην τους μπερδεύει η πιτσιρικαρία με τους Άθλους του Ηρακλέους)

  44. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    Τα σχόλια 42 και 37 τα είχε πιάσει η σπαμοπαγίδα, τα απελευθέρωσα, ίσως σας χάλασα κάποια αρίθμηση.

    42 Καλώς ήρθες, αγαπητέ. Να σου πω την αλήθεια, κι εγώ δεν το έχω από τα βιβλία που με σημάδεψαν, προσωπικά. Αλλά μου άρεσε.

    40 Κάπως έτσι.

    30 Α, πολύ χαίρομαι.

  45. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    στο 40. πήγαινε το 43. παρντόν!

  46. Κι εδώ, κυρίες και κυριοι, βλέπετε τον ιστορικο πίνακα Lisa Gherardini. Δεν κάνω πλάκα, έτσι λεγόταν η σχωρεμένη!

  47. Ριβαλντίνιο said

    Tην προτιμώ έτσι

  48. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    24 – Ευχαριστώ Αlexis για την φωτογραφία, αλλά δεν νομίζω ότι θα ξεχώριζα εύκολα ακόμα κι απο κοντά, ένα χωράφι με σίκαλη, απο ένα με σιτάρι ή κριθάρι, ούτε οι περισσότεροι Έλληνες πλέον νομίζω, αλλά σχεδόν όλοι ξέρουμε ότι παράγουμε σιτάρι.
    Θέλω να πώ, ότι ο τίτλος «ο φύλακας στη σίκαλη» μου φέρνει πιο πολύ σε φύλακα σε κάποια αποθήκη με σίκαλη, και θα προτιμούσα «στα σταροχώραφα» ενώ «στη σίκαλη, στα στάχυα…….» είναι πιο οικείος, ο πιάστης είναι ενα θέμα, που όμως θα πρέπει να ιδωθεί με την ματιά του νεανικού κοινού στο οποίο απευθύνεται ο καινούριος τίτλος.
    Το παράδειγμα με τον Αστερίξ και τις κόρες μου, νομίζω ότι είναι πιο κοντά στην σημερινή πραγματικότητα. Άλλωστε, δεν νομίζω ότι απ΄όσοι έχουν διαβάσει το βιβλίο, και σχολίασαν αρνητικά τον τίτλο, είναι κάποιος κάτω απο 40, η δύναμη της συνήθειας είναι τεράστια, και επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό την κρίση μας, και πολλές (δυσ)λειτουργίες του κοινωνικού συστήματος, βασίζονται πάνω σ΄αυτήν. Αν δεν είναι στάση ζωής, είναι δύσκολη η αποδοχή της κοινωνικής εξέλιξης, όμως γερνάμε, γι΄αυτό καλύτερα ενόσω γερνάμε, να παραμένουμε νέοι, τουλάχιστον στην σκέψη (χαμόγελο).

  49. sarant said

    48; Έχουμε και νέους, βλ. 42

  50. Κασσάνδρα said

    Το διάβασα μεγάλη και δεν με εντυπωσίασε,καταθέτω όμως, ότι αυτό το βιβλίο ήταν η αφορμή να ασχοληθεί ο γιός μου με το διάβασμα.
    Ο καινούργιος τίτλος ,χωρίς έμπνευση.

  51. Pedis said

    «Μια φίλη είπε στους φοιτητές της ότι όταν ακούει τη λέξη «ο πιάστης» της έρχεται στο νου κάποιο εργαλείο, Οι φοιτητές της δεν είχαν την ίδια γνώμη.
    — Δηλαδή, όταν ακούτε ‘πιάστης’ σας έρχεται στο νου άνθρωπος; τους ρώτησε η φίλη.
    — Όχι άνθρωπος, μπάτσος -απάντησαν εκείνοι.»

    Εγώ συμφωνώ με τον Νικοκύρη, (δυστυχώς). Να κάνουμε μία στατιστική έρευνα στους σχολιαστές. Και όσοι είναι της γνώμης ότι είναι εργαλείο … ‘»να φευγουμε σιγά-σιγά», τα παιδιά έχουν δίκιο, το κακό το κάναμε …

    Τους «αφήσαμε» τους μπάτσους να τα «φυλάνε». Κόλαση!

  52. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    49 – Το είδα μετά, ΑΛΛΑ, (ας με συγχωρέσει ο νέος φίλος του ιστολογίου) δεν είναι και τόσο νέος, και με τα σημερινά ηλεκτρονικά δεδομένα, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί παλιός (όχι γέρος, δεν ξέρω αν το αποδίδω σωστά αυτό που θέλω να πώ). Έχουν περάσει πάνω απο δέκα χρόνια απο τότε που διάβασε το βιβλίο, (είναι πιο κοντά στα 40 -χαμόγελο) και πιστεύω πως η δύναμη της συνήθειας σίγουρα έχει επιδράσει σημαντικά στην κρίση του. Επιμένω στην άποψή μου, πως το καλύτερο κριτήριο για τον τίτλο, αποτελούν οι ηλικίες κάτω των 23 ετών που απ΄όσο έχω καταλάβει κυρίως απευθύνεται. Αν δεν το έχουν διαβάσει, κάνε ενα τέστ με τις κόρες σου.

    Υ.Γ- Σχετικά με το «νέος» (δεν έχει να κάνει με τον George) νομίζω ότι στη σημερινή εποχή, έχει χαθεί τελείως το μέτρο, σχεδόν όλοι «χάνονται-φεύγουν» νέοι. Tα γηρατειά τελούν υπο «χριστιανικό» διωγμό, και πολύ φοβάμαι, ότι το σύστημα εκμεταλλεύεται για άλλη μια φορά την ψευδαίσθηση, για να επιμηκύνει το όριο συνταξιοδοτήσεως (χαμόγελο).

  53. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    51 – Μην αγχώνεσαι Pedis, εξ απ΄ανέκαθεν που λένε, οι μπάτσοι φύλαγαν τα παιδιά, κι εμάς μπάτσοι μας φύλαγαν, και δεν μας άρεσε. Θα μου πείς, τότε γιατί αφήσαμε τους μπάτσους να φυλάνε τα παιδιά μας; Γιατί αν δεν το κάναμε, θα ανατρέπαμε και θα αλλάζαμε το σύστημα πραγματικά, είναι ο μόνος τρόπος, όμως λίγοι επιθυμούν αληθινές αλλαγές, οι περισσότεροι τις φοβούνται, και βολεύονται με ψευδαισθήσεις, η δύναμη της συνήθειας που λέω και πιο πάνω. Οικογένεια και άμεση δημοκρατία, είναι ασύμβατες έννοιες ακόμα, έχουμε πολλά χρόνια ξηρασίας μπροστά μας, που λέει κι ο ποιητής.

  54. Alexis said

    #51, 53: Μα οι φοιτητές που απάντησαν πιάστης=μπάτσος δεν είχαν στο νου τους τη φύλαξη αλλά το «πιάσιμο», δηλ. τη σύλληψη.
    Πιάστης=αυτός που πιάνει=μπάτσος.

  55. cronopiusa said

    «πίαστρες»

    και σάτιρες

    sátira

    και σάτιρα

  56. Pedis said

    # 54 – ξέρουν τι νιώθουν τα παιδιά. Ας ελπίσουμε ότι θα το καταλάβουν. (Οι μεγαλύτεροι έχουν ψευδαισθήσεις και με αυτές θα πεθάνουν οι περισσότεροι. Αμήν)

  57. Pedis said

    # 55 (α) Crono: μπράβο, συνεννοούμαστε!

  58. Τώρα πια οι αστυφύλακες, οι επιφορτισμένοι με συλλήψεις, δεν λέγονται «πιάστες» αλλά «snatch squad». Ευρώπη είμαστε για!

    Πιάστης, εμένα στο μυαλό μου, είναι ο πόνος από το «πιάσιμο» στην καρέκλα. Όπως ο «σφάχτης» που με χτυπάει αποτομα στη μέση, ας πούμε!

  59. «Draiglet» = σούρνει
    «wat» = wet, υγρός
    «Gin» = when,
    and «ken» = know, υποθέτω όπως λέμε beyond my ken

    Should a body meet a body
    Coming through the rye,
    Should a body kiss a body,
    Need a body cry?

    Το ποίημα είναι σεξουαλικό. Όταν το τραγουδάει ένα παιδάκι, υπογραμμίζεται η αθωότητά του στα μάτια του πρωταγωνιστή της τύπου coming of age ιστορίας του Σάλιγκερ, που όμως δεν έχει coming of age. Ίσως έχει για τους αναγνώστες του.
    ________

    Ααα, τι μου θυμίζεις. Αυτός ο Φύλακας στη σίκαλη είναι επικίνδυνο βιβλίο. Μπορεί να στον στείλουν στη μονάδα που υπηρετείς,να τον διαβάζεις αμέριμνος στο στρατό και ξαφνικά να βρεθείς παντρεμένος…:-)

  60. Pedis said

    ένα παράδειγμα «πιαστών»:
    «Το δημοσίευμα του Guardian επισημαίνει ότι η έκθεση περιλαμβάνει λεπτομερείς περιγραφές βιασμών και σοδομισμού εναντίον νεαρών αγοριών από Γάλλους στρατιώτες που είχαν αναπτυχθεί στην χώρα και εργάζονταν μαζί με την ειρηνευτική αποστολή των Ηνωμένων Εθνών.»
    http://diktiospartakos.blogspot.it/2015/04/blog-post_328.html

  61. Pedis said

    # 58 – πιάστης-σφάχτης; Ε, και το ένα και το άλλο ταιριάζει στις δυνάμεις εσωτερικής κατοχής -> στραταστυνομία

  62. Γιωργής said

    Λοιπόν θα το πω αν και πολύ πιθανόν να με αποδοκιμάσετε τα μέγιστα.
    Στα πολλά μου νιάτα, επίδοξος ποιητής, είχα πάρει και βραβείο και ασκούμενος καθηγητής Αγγλικής, διάβασα το βιβλίο στο πρωτότυπο, σαν άσκηση. Μου άρεσε, χωρίς ενθουσιασμούς.Κατόπιν είδα την ελληνική έκδοση,την οποία πήρα, είχε γίνει ντόρος τότε, και τη διάβασα. Η μετάφραση ΔΕΝ μου άρεσε. Δεν μου άρεσε ΚΑΘΟΛΟΥ, παρ’ οτι γνωριζα την Κα Μαστοράκη (όχι προσωπικά). Έτσι με τον ενθουσιασμό της νεότητας, είπα, θα το μεταφράσω σωστά, εγώ. Καμμιά πείρα. Μόνο «ζωντανές» μεταφράσεις Καβάφη και Ελύτη για αγγλόφωνους φίλους. Μετέφρασα πέντε σελίδες και τες πήγα σε τρείς εκδότες, δεν θυμάμαι ποιούς, με την ελπίδα να μου δώσουν δουλειά μεταφραστή. Λοιπόν κανείς τους δεν έκανε τον κόπο να τα διαβάσει. Όλοι, σαν ένας, μου είπαν, δηλ. εννοούσαν, «άσε τη Μαστοράκη στο μεταφραστικό της θρόνο και κοίτα να μάθεις απ΄ αυτήν». Απογοητεύτηκα βεβαίως και ξαναδιάβασα το μεταφρασμένο, για να διδαχθώ. ΔΕΝ άλλαξα γνώμη. Εξακολούθησα να θεωρώ ότι η μετάφραση, μπορούσε να βελτιωθεί, αμά σε ποιόν να το πώ και ποιός να με πιστέψει.
    Και τώρα, χαρά μου μεγάλη, έρχεστε όλοι, να με δικαιώσετε. Καλή η Κα Μαστοράκη, αμά όχι θεά. Στον μεταφραστικό χώρο. Μην έχουμε άλλα..
    Οσο για τον «πιάστη» εμένα μου θυμίζει τα «πιάσματα ή πιασίδια» που είχε η μάνα για βγάζει τα καυτά ταψιά απο το φούρνο.
    Μακρύ μου βγήκε.. αμά το χάρηκα πολύ.

  63. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    Δεν σχολιάζω, αλλά διαβάζω πολύ ωραία σχόλια και μ’ αρέσει.

  64. aerosol said

    Υπάρχει ένα εργαλείο λεπτό και πολύ μακρόστενο. Στην μια άκρη του έχει λαβίδα που ανοιγοκλείνει και στην άλλη -απ’ όπου το κρατάς- έχει λαβή ή κάποιο απλό «κουμπί» ή σκανδάλη που πιέζεις για να ανοίξει η λαβίδα και το αφήνεις για να επανέλθει στην κλειστή/σφιχτή θέση της. Μου είχαν πει πως είναι πιάστης, αλλά δεν ξέρω πόσο διαδεδομένη ονομασία ήταν. Θα μου ήταν βολικό για τα ψιλοπράγματα που μου πέφτουν πίσω από το πλυντήριο αλλά γκουγκλάροντας Catcher tool βλέπω κάμποσα ανάλογα εργαλεία να χρησιμοποιούνται για να πιάνεις φίδι από μια σχετική ασφάλεια.

    Ο νέος τίτλος μου φαίνεται τραγικός. Λάθος ρυθμός, αδόκιμη λέξη και αλλαγή ενός εμβληματικού τίτλου που έχει καθορίσει την ελληνική καριέρα του βιβλίου. Όμως… από το μικρό δείγμα της νέας μετάφρασης νομίζω πως καλό που έγινε. Το βιβλίο έχει την γλώσσα ενός εφήβου, θυμωμένου, αποξενωμένου και απογοητευμένου από τον υποκριτικό κόσμο της ενήλικης ζωής που βρίσκεται μπροστά του. Είναι μια νεανική καθομιλούμενη με πολλά αργκό στοιχεία και για να μείνει φρέσκια (και να δίνει την νεανική αίσθηση που θέλει ο συγγραφέας) χρειάζεται αυτή την «αναστήλωση». Μου ηχούν σωστά και το ξεκούδουνο και η παράνοια και ο συνολικός τόνος της μετάφρασης -αν και ελπίζω να μην έχει πειραχτεί ο κάλπης, τον οποίο ακόμα θυμάμαι και καμιά φορά χρησιμοποιώ κι εγώ!

    Ο Φύλακας Στη Σίκαλη είναι κλασικό ανάγνωσμα στις ΗΠΑ. Μεγάλο σουξέ στην αρχή, στάνταρ σχολικό ανάγνωσμα στη συνέχεια αλλά και το πιο συχνά απαγορευμένο βιβλίο στα αμερικάνικα σχολεία. Δεν είναι παράδοξο το να έχει επηρεάσει περιθωριακές και αποξενωμένες φιγούρες -όχι όμως κατά συροή δολοφόνους αλλά κάποιους «μοναχικούς εκτελεστές» τύπου Τσάπμαν (που σκότωσε τον Λένον).

  65. atheofobos said

    Ο ΦΩΝΤΑΣ ΤΡΟΥΣΑΣ έχει κάνει μια πολύ ενδιαφέρουσα παρουσίαση για την ποιήτρια, με τίτλο :ΤΖΕΝΗ ΜΑΣΤΟΡΑΚΗ ιστορίες και τεκμήρια, στο ΔΙΣΚΟΡΥΧΕΙΟΝ γράφοντας , εκτός των άλλων και για τα νεανικά της χρόνια που από 14 χρονών έγραφε στους ΜΟΝΤΕΡΝΟΥΣ ΡΥΘΜΟΥΣ του αδελφού της.
    Η ίδια έχει προσθέσει πληροφορίες στα σχόλια.
    http://diskoryxeion.blogspot.gr/2014/05/blog-post_19.html

  66. Γς said

    54:
    >Πιάστης=αυτός που πιάνει=μπάτσος.

    και που ενίοτε τα πιάνει κιόλας

  67. sarant said

    64 Σε κάποια συζήτηση άκουσα ότι οι κάλπηδες άλλαξαν αλλά δεν ξέρω αν είναι βέβαιο -ούτε τι μπήκε στη θέση τους.

    65 Μπράβο, είναι πολύ καλό άρθρο.

  68. Avonidas said

    Καλημέρα.

    Για άλλη μια φορά, θα αναφερθώ στο βιβλίο του Douglas Hofstadter, «Le Ton Beau de Marot», που μπορείτε να το βρείτε εκεί έξω (wink wink nudge nudge) σε ένα τεράστιο pdf — μου γραφε παλιότερα ο Νικοκύρης ότι τον κατέστρεψα να το κατεβάζει 😉

    Το βιβλίο καταπιάνεται σε βάθος, και με τον εξαιρετικά ιδιοσυγκρασιακό τρόπο του Hofstadter, με τις προκλήσεις και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο μεταφραστής, ή γενικότερα ο διασκευαστής, καθώς και με το τι σημαίνει να «μεταφυτεύεις» ένα έργο από ένα μέσο, μια γλώσσα ή μια κουλτούρα σε μιαν άλλη.

    Με αφορμή το παρόν άρθρο, μου ήρθαν στο μυαλό δύο σημεία του βιβλίου. Το πρώτο είναι κάποια σχόλια του Hofstadter που αφορούν ακριβώς το The Catcher in the Rye του Salinger. Περιγράφει τη δυσφορία και τη «ζάλη» που βίωσε, όταν έπιασε, σε μεγάλη σχετικά ηλικία, να ξαναδιαβάσει το βιβλίο από μια βρετανική έκδοση. Ξεκινάει γκρινιάζοντας για απειροελάχιστα θέματα, όπως το μήκος που είχαν οι παύλες (–), τα ενωτικά στις λέξεις και τα απλά εισαγωγικά αντί των διπλών, και προχωράει σε θέματα όπως «αγγλισμοί» (βρετανισμοί;), colour αντί color, kerb αντί curb, gaol αντί jail, πράγματα που κάποιος που δεν έχει τα αγγλικά ως μητρική γλώσσα πιθανόν δεν θα πρόσεχε ποτέ, αλλά που για έναν Αμερικάνο (ίσως τον συγκεκριμένο μόνο) βγάζουν μάτι. Παραδόξως, ο Hofstadter λέει ότι θα αντιδρούσε πολύ λιγότερο σε μια ριζοσπαστική διασκευή του έργου, ακόμη και σε μια «πολιτισμική μετάφραση» που τοποθετεί τη δράση στην Αγγλία — αρκεί να ήταν συνεπής!

    Το δεύτερο σημείο, στην πραγματικότητα ένα ολόκληρο κεφάλαιο του βιβλίου, αφορά τις απόψεις του Hofstadter για την μετάφραση στα αγγλικά του εξαιρετικού έμμετρου μυθιστορήματος του Πούσκιν «Ευγένιος Ονέγκιν» από τον Vladimir Nabokov. Ο Nabokov πήρε την απόφαση να μεταφράσει τον (περίτεχνο και ιδιάζοντα) στίχο του Πούσκιν στον «Ονέγκιν» σε πεζό λόγο, με το σκεπτικό ότι είναι αδύνατον για έναν μεταφραστή να αποδώσει πιστά όλο το λεξιλόγιο του ρωσικού πρωτοτύπου, διατηρώντας ταυτόχρονα το μέτρο — χαρακτηριστικά, γράφει ότι θυσίασε στο βωμό της «Αλήθειας» το στυλ, τη γραμματική, την ευφωνία, τη χάρη του λόγου. Ο Hofstadter σχολιάζει ότι μια τέτοια απόφαση θα ήταν ίσως υπερασπίσιμη, αν ο Nabokov δεν είχε το θράσος να επιτεθεί, χυδαιότατα, σε κάθε έναν πριν και μετά από τον ίδιο που επέλεξε να ακολουθήσει το δρόμο της έμμετρης διασκευής, και να αναλάβει τις σχετικές προκλήσεις και συμβιβασμούς. Κι ακόμη γράφει (και συμφωνώ απόλυτα) ότι αντιμέτωποι με ένα τέτοιο αριστούργημα δεν μπορούμε πραγματικά να διαχωρίσουμε το περιεχόμενο από τη δομή και το ύφος, ότι μέρος της «Αλήθειας» του Ευγένιου Ονέγκιν είναι η εξαιρετική χάρη του στίχου και το αβίαστο της ροής του λόγου, κι ότι η «πιστή» μετάφραση του Nabokov είναι το πτώμα του Ονέγκιν πάνω στο τραπέζι του ανατόμου, κι όχι μια ζωντανή μεταφορά στα αγγλικά.

    Κάποια χρόνια αργότερα, ο ίδιος ο Hofstadter επιχείρησε μια έμμετρη διασκευή του Ονέγκιν. Δεν έχω ιδέα κατά πόσον θεωρείται αξιόλογη από τους ρωσόφωνους, είμαι όμως σίγουρος ότι προσέγγισε το έργο με τον υπέρτατο σεβασμό και την πιο βαθιά αγάπη, τόσο για τη γλώσσα όσο και για το περιεχόμενο.

    Τέλος, για να επιστρέψω στον Salinger, δεν ξέρω αν πράγματι απαίτησε από τους μεταφραστές μια κατά λέξη απόδοση, αν όμως το έκανε, είναι πολύ κρίμα. Θα έπρεπε να γνωρίζει ότι μια τέτοια απόδοση, και μάλιστα σε γλώσσες που ο ίδιος δεν κατέχει και άρα δεν μπορεί να ελέγξει, παράγει συνήθως φρικαλέα αποτελέσματα, που προδίδουν τόσο το ύφος όσο και το περιεχόμενο. Είναι ενδιαφέρον ότι ο Hofstadter ασχολήθηκε προσωπικά με τη μετάφραση σε πολλές γλώσσες (ανάμεσά τους τα ρώσικα και τα κινέζικα) του πιο αριστουργηματικού έργου του «Gödel, Escher, Bach», βιβλίο γεμάτο λογοπαίγνια και δομική αυτοαναφορά. Αντίθετα από τον Salinger, συχνά έδινε το πράσινο φως στους μεταφραστές να αλλάξουν το περιεχόμενο, σε δραματικό βαθμό κάποτε, για να διατηρήσουν τη δομή. Μερικές φορές μάλιστα πήγαινε κόντρα στους μεταφραστές, που ήθελαν μια πιο πιστή απόδοση!

  69. sarant said

    68 Νομίζω μόνο στον τίτλο ήθελε πιστή απόδοση ο Σάλιντζερ, έτσι κατάλαβα από τη συνέντευξη,

  70. Επί της ουσίας.
    Φύλακας, όχι πιάστης.
    Τα στάχια σωστό, τα παιδιά της πόλης δεν έχουν την εικόνα του χωραφιού με τη σίκαλη. Μεταξύ μας κι εγώ τη σίκαλη την έμαθα από το βιβλίο.Είχα ακούσει τη λέξη, αλλά την εικόνα χωραφιού με σίκαλη δεν την είχα στο μυαλό μου.

    Νομίζω οτι η ιδέα του χωραφιού στην άκρη του γκρεμού, που παίζουν τα παιδιά και ο πρωταγωνιστής που τα φυλάει μη πέσουν, συμπυκνώνει τα αισθήματα όλου του βιβλίου και έχει να κάνει με την Πτώση. Συμβολίζει το χάσιμο της αθωότητας. Ο πρωταγωνιστής, που βρίσκεται στη μεταιχμιακή εφηβική φάση, δεν είναι ετοιμος να ωριμάσει όπως τα στάχυα του χωραφιού και θα ήθελε να σώσει και τα παιδιά από το ωρίμασμα, την πτώση στον αληθινό κόσμο. Ίσως, λέω, τελικά ο Χόλντεν να ωρίμασε, αλλά ο Σάλιγκερ ,για τον ίδιο λόγο, να μην ήθελε να τον δείξει.

    Αυτά τότε. Σήμερα, chat και ξερό ψωμί. Ποια σίκαλη; Λένε οτι σήμερα με το ιντερνρετ και πάλι οι πατεράδες,πρέπει να προσέχουν τι κατεβάζει ο γυιός και τι ανεβάζει η κόρη.

  71. Μια παρατηρησούλα από τη συνέντευξη της μεταφράστριας στο λινκ που παραθέτει ο Νικοκύρης

    Λέει η κα Μαστοράκη:

    Το πικάντικο ρήμα «φασώνω» για παράδειγμα, «που το ακούω τα τελευταία είκοσι χρόνια τουλάχιστον να το λένε τα πιτσιρίκια», ήλθε να αποδώσει, έτσι όπως εξελίσσεται και αλλάζει η γλώσσα στην πορεία του χρόνου, το περίφημο necking για το οποίο δεν υπήρχε αντίστοιχος όρος στην ελληνική.

    και ρωτάει ο δημοσιογράφος:

    ιατί όμως μεταφράζει το crap ως «μαβλακεία» και τον jerk ως «μουρόχαβλο»;

    Δεν είμαι σίγουρος πως κάποιες ελληνικές λέξεις του 21ου αιώνα ταιριάζουν σε αμερικάνικο έργο του 1950. Σίγουρα μπορεί να αποδίδουν καλύτερα κάποιες έννοιες αλλά αναρωτιέμαι μήπως θάπρεπε η ελληνική γλώσσα να αντανακλά κάπως και την κοινωνία πριν 65 χρόνια. Άλλωστε, υπαρχουν και οι υποσημειώσεις.

    Με τούτο, βέβαια, καθόλου δεν θέλω να μειώσω τη μεταφράστρια, ούτε και τη δημιουργική εμμονή της, από την οποία είμαι σίγουρος πως θα είχε (αν είχε) ελάχιστα οικονομικά οφέλη.

  72. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    http://www.pu.if.ua/depart/Inmov/resource/file/samostijna_robota/Catcher_In_The_Rye_-_J_D_Salinger.pdf
    Yπάρχει και το ελληνικό θρυλικό γκρίζο βιβλιαράκι στο Σκριμπντ ,αλλά αυτό θα το λινκάρει ο καπετάνιος…

  73. Avonidas said

    #69. Αυτό είναι ασφαλώς πιο λογικό, όμως και πάλι θα έλεγα, τι είναι αυτό που πρέπει να αποδοθεί; Σίγουρα όχι οι λέξεις οι ίδιες, αλλά η εικόνα που αποκομίζει κάποιος διαβάζοντας τον τίτλο. Κι εδώ είναι που δημιουργείται το πρόβλημα. Κάποιος που δεν έχει διαβάσει το βιβλίο (όπως εγώ), δεν αποκομίζει πραγματικά κάποια εικόνα από τον τίτλο, παρά μόνο αφού φτάσει στο επίμαχο απόσπασμα. Κατά τη γνώμη μου, λοιπόν, ο σωστός τρόπος να αποδοθεί ο τίτλος είναι ο μεταφραστής να διαβάσει το βιβλίο, και να σκεφτεί σοβαρά: πώς μου φάνηκε ο τίτλος υπό το φως του περιεχομένου στο πρωτότυπο, και πώς θα μπορούσα να δημιουργήσω την ανάλογη εντύπωση στον αναγνώστη της μετάφρασης; Εδώ είναι που εισέρχεται όλη η μαεστρία του μεταφραστή. Πρέπει να σκεφτεί ταυτόχρονα με βάση δύο κουλτούρες, και να μεταφράσει την «καλωδίωση» της μίας στην άλλη. Μια μεταφορά από το μπέιζμπολ δεν θα λέει τίποτα σε έναν Έλληνα. Αντίθετα — και με αφήνει κατάπληκτο η δικαιολογία της Μαστοράκη για τη σίκαλη — ένας Έλληνας αναγνώστης έχει την ίδια εικόνα ενός χωραφιού με στάχια σίκαλης όπως κι ενός χωραφιού με στάρι. Η εικόνα έρχεται αβίαστα.

    Ξανά θα φέρω ένα παράδειγμα του Hofstadter: σκέφτεται πώς θα μεταφράζαμε καλύτερα, στα γαλλικά, τον τίτλο της ταινίας All the President’s Men («Όλοι οι άνθρωποι του Προέδρου» στα ελληνικά), με θέμα τον Νίξον και το Watergate. Η δυσκολία βρίσκεται στην αλληγορία του τίτλου, που παραπέμπει στον Humpty Dumpty:


    Humpty Dumpty sat on a wall,
    Humpty Dumpty had a great fall;
    All the king’s horses and all the king’s men
    Couldn’t put Humpty together again.

    και το νόημα είναι ότι η υπόληψη του Νίξον δεν έπαιρνε γιατρειά, ακριβώς όπως ένα αυγό που πέφτει και σπάζει δεν ξανακολλάει. Όμως, η αλληγορία χάνεται στα γαλλικά (και στα ελληνικά), όπου ο Humpty Dumpty δεν είναι μέρος της περιρρέουσας κουλτούρας.

    Αλήθεια, πώς θα αποδίδατε εσείς τον τίτλο, αν έπρεπε να διατηρήσετε την αλληγορία;

  74. Avonidas said

    #71. Δεν είμαι σίγουρος πως κάποιες ελληνικές λέξεις του 21ου αιώνα ταιριάζουν σε αμερικάνικο έργο του 1950. Σίγουρα μπορεί να αποδίδουν καλύτερα κάποιες έννοιες αλλά αναρωτιέμαι μήπως θάπρεπε η ελληνική γλώσσα να αντανακλά κάπως και την κοινωνία πριν 65 χρόνια.

    Γιατί όχι; Αν η μετάφραση μπορεί να αλλάξει τη γλώσσα, γιατί να μην αλλάξει και την εποχή; Άλλωστε, αυτό που θέλουμε να αποδώσουμε είναι το πώς είναι να είναι κανείς έφηβος, κι αυτό ελάχιστα αλλάζει με το πέρασμα των γενεών (αν και μέρος του να νιώθεις έφηβος είναι και το να φαντάζεσαι ότι καμιά κωλογενιά πριν από σένα δεν είχε νιώσει έτσι 😉 )

  75. Νέο Kid L'errance d'Arabie said



    Mα πώς αποδόθηκε ο κάλπης στη νέα βερσιόν;

  76. Avonidas said

    Θυμήθηκα τώρα ότι είχα δει το βιβλίο, με τον καινούριο τίτλο, στην Πρωτοπορία. Μου είχε κάνει πολύ κακή εντύπωση, το σχολίασα εκεί σε έναν υπάλληλο, βέβαιος ότι είναι δουλειά κάποιου καινούριου μεταφραστή (έχω κάψει κι αν έχω κάψει εγκεφαλικά κύτταρα από άτεχνες μεταφράσεις, μέχρι που το πήρα απόφαση να διαβάζω το πρωτότυπο). Έμεινα άναυδος όταν άκουσα ότι είναι της ίδιας μεταφράστριας που έκανε την αρχική απόδοση (γνώριζα τον τίτλο, αν και δεν έχω διαβάσει το βιβλίο).

  77. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    Και πού είναι ο Δύτης να μας πει αν ο Πύντσον ήταν ο Σάλιντζερ ή όχι; ε; 🙂

  78. Ο Δύτης βρίσκεται σε επικίνδυνη αποστολή

    (στο βάθος η Δύταινα)

  79. ἔχω τὴν παλιὰ μετάφρασι (τὸ εἴχαμε συζητήσει λίγο τὸ βιβλίο μὲ ἀφορμὴ μιὰ δική μου ἀναφορά, ἀλλὰ δὲν τὴν βρίσκω τώρα). νομίζω ὅτι ὁ νέος τίτλος εἶναι κάπως τερατώδης, γιὰ τὴν ὅλη μετάφρασι ὅμως δὲν μπορῶ νὰ ἔχω γνώμη. δὲν μὲ ξενίζει ἁπλῶς (μὲ ξενίζει τὸ «Ἔτσι μίλησε ὁ Ζαρατούστρα» ἀντὶ γιὰ τὸ «Τάδε ἔφη Ζαρατούστρα), ἁπλῶς μοῦ φαίνεται κακός.

  80. τώρα γιὰ τὸ ἴδιο τὸ βιβλίο, ἐμένα μὲ συνεκίνησε. καὶ δὲν τὸ διάβασα στὴν ἐφηβεία μου.

  81. sarant said

    73 Νομίζω πως ο τίτλος της ταινίας καλώς μεταφράστηκε έτσι. Ότι χάνεται ο υπαινιγμός προς τον Χάμπτι Ντάμπτι δεν διορθώνεται.

  82. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    80. Σε συνεκίνησε, γιατί κατά βάθος είσαι ένα επαναστατημένο δικηγορικό νιάτο, άσχετα αν σ’αρέσει να παριστάνεις το συμβιβασμένο και συντηρητικό δικηγορικό μούχλιο… 😆

  83. Avonidas said

    #81. Μα, τι σημαίνει στο κάτω-κάτω αυτός ο τίτλος; «Όλοι οι άνθρωποι του Προέδρου» τι; Τι κάνουν; Μήπως η ταινία αφορά του συμβούλους και παρατρεχάμενους του Νίξον;

    Κατά τη γνώμη μου, όλη η ουσία του τίτλου βρίσκεται στην αλληγορία του.

  84. 75,Kid
    To κάλπης το έχω δει σε πολλές μεταφράσεις, δε μου αρέσει. Δεν το λέει κανείς σήμερα. Καλύτερα κάλπικος. Ή απλά ψεύτης, ψεύτικος.

    Το phoney, που νομίζω οτι δεν πολυλέγεται, μπορεί να έχει διάφορες σημασίες, ανάλογα με το σενάριο. Ο έφηβος του 60 εννοούσε τους μικροαστούς, ή τους εξεζητημένους, τους ladida. The phoneys, πάλι, για το μέσο Αμερικάνο ήταν οι πιο καλλιεργημένοι και πιο πολιτικοποιημένοι από τον ίδιον. Θα μπορούσε σε ορισμένες περιπτώσεις να μεταφραστεί και «οι κουλτουριάρηδες».

  85. Νίκος Α. said

    Άραγε το «κάλπης» διατηρήθηκε; Ήταν μια λέξη που την επαναλάμβανε συνέχεια ο ήρωας. Όταν διάβαζα το βιβλίο μου φαινόταν σαν πλαστή λέξη (δεν την έχω δει ή ακούσει ποτέ αλλού). Παρόλα αυτά ήταν κάτι σαν σήμα κατατεθέν του βιβλίου που ακόμα το θυμάμαι. Πράγματι πως να μεταφράσεις το phony;
    Σήμερα που είδα τη νεα μετάφραση του τίτλου μου χτύπησε άσχημα η λέξη πιάστης. Πάντως θυμάμαι οτι και τότε που το διάβασα ο τίτλος δεν έβγαζε νόημα κυρίως όμως για τη σίκαλη. Όχι γιατί δεν ήξερα τι είναι η σίκαλη αλλά δε μπορούσα να το συνδέσω με χωράφι. Το «Φύλακας μέσα στη σίκαλη» θα ήταν προτιμότερο (με τον περιορισμό του συγγραφέα).
    Πολύ δύσκολη μετάφραση πάντως.

  86. stratosbg said

    Reblogged this on a hairless ape.

  87. Ηλεφούφουτος said

    Δεν ήξερα ότι στο «Όλοι οι άνθρωποι του Προέδρου» κρυβόταν αυτό το παιχνίδι.
    Μου έδινε την εντύπωση πως εννοούσε ότι παντού υπήρχαν άνθρωποι του προέδρου, όπως λέμε «έχει άκρες παντού», πράγμα που δε βγαίνει βέβαια απ την ταινία.
    Θα ήταν αφελές άλλωστε· αν όντως είχε τόση εξουσία στις ΗΠΑ ο Πρόεδρος, δεν θα εκλεγόταν, έστω και ανάμεσα από υποψηφίους δύο όμοιων κομμάτων.

    Για το επίμαχο θέμα, πρώτα πρώτα να πω ότι δεν έχω διαβάσει το βιβλίο ούτε σηματοδοτεί κάτι ο τίτλος του σε μένα. Παρεπιφτού, το «Όνειρο θερινής νυκτός» είναι πολύ κλαστικότερο και έφτασε να γίνει παγιωμένη έκφραση, όλα αυτά δεν εμπόδισαν όμως τους νεότερους σκηνοθέτες να το ανεβάσουν εκδημοτικισμένο σε Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας.

    Τούτων δοθέντων, από τον καινούργιο τίτλο που έφτιαξε η Τζ Μαστοράκη το μόνο που δέχομαι είναι το «στάχυα». Θα το επαινούσα μάλιστα αν αντικαθιστούσε πλήρως το «σίκαλη» για τους λόγους που παρέθεσε ο Ιάκωβος 70.

    Για έμβλημα σε τέτοια μεταφραστικά διλήμματα έχω τον μοσχοπόντικα.
    Με αυτή τη λέξη διάλεξε να μεταφράσει ο Χριστοδούλου μια παρομοίωση που κάνει ο Μέλβιλ κάπου στο Μόμπυ Ντικ, μεταφράζοντας κατά λέξη εκεί που κατ εμέ θα ήταν προτιμότερο να είχε χρησιμοποιήσει ένα ζώο πιο οικείο στο αναγνωστικό κοινό του.
    Σε άλλες περιπτώσεις πιστεύω ότι πρέπει να διατηρείται το πολιτισμικό πλαίσιο με συντηρητική στάση του μεταφραστή. Εδώ όχι.

    Ακόμα και τον πιάστη θα μπορούσα να τον δεχτώ αν
    1) δεν υπήρχε catcher ούτε στα Αγγλικά και νεολόγιζε ο συγγραφέας βάζοντας μια φτιαχτή λέξη στο στόμα του ήρωά του χάριν εκφραστικότητας· (όπως μας πληροφορεί όμως ο Νικοκύρης η λέξη είναι υπαρκτή και είναι παρμένη από το εξωτικό μπέιζ-μπολ)
    2) ήταν η λέξη που θα έφτιαχνα κι εγώ για μια τέτοια περίσταση αλλά μπα! αρπάχτης, θα έλεγα, αρπάζος, αρπάχτουλας ή σώστης («Ο (άγιος) Σώστης μεσ από τα Στάχυα» – πώς λέμε «΄Αγιος ΜΑρτίνος στους Αγρούς»)
    Συμπληρωματικά προς το τεστ με τους φοιτητές θα πρότεινα να τεθεί το ερώτημα ποια λέξη θα φτιάχνατε εσείς για να δηλώσετε τον catcher. Θα μπορούσε ποτέ να είναι «πιάστης»; Προεξοφλώ πως όχι.

  88. Ηλεφούφουτος said

    87 εε, το «Όνειρο θερινής νυκτός» είναι πολύ κλαΣικότερο

    Άτιμη ορθογραφική διτυπία με τα διλήμματά σου!

  89. Γς said

    51:

    >Μια φίλη είπε στους φοιτητές της ότι όταν ακούει τη λέξη «ο πιάστης» της έρχεται στο νου κάποιο εργαλείο, Οι φοιτητές της δεν είχαν την ίδια γνώμη.

    Κι ο Γς έλεγε στους συμμαθητές του στην τρίτη τάξη του Δ’ Δημοτικού του Βύρωνα [που είχε μια δασκάλα Παναγουλα κι ένα δάσκαλο Πανάγο]:

    -Του Πανάγου το πιάνο της Παναγούλας το βάζο.

    Κι άρπαξε την πρώτη αποβολή της ζωής του 😦

  90. Γάτος!

  91. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    85 Είπα και πριν, άκουσα ότι το κάλπης έχει αλλάξει αλλά δεν ξέρω τι μπήκε στη θέση του.

  92. …εργαλείο, σαν την πιάστρα

    Πιάστρα και υποδιαίρεση της λίρας της Αιγύπτου.

  93. Στη σίκαλη, στα στάχια, ο πιάστης.

    Ρε τον πιάστη…

  94. Μάθε τέχνη κι άστη, κι αν πεινάσεις πιάστη!

  95. Έχει ενδιαφέρον, επίσης, ότι μερικές από τις εκφράσεις που η Βίκη εξηγεί πως ήταν τότε στο λεξιλόγιο των εφήβων, χρησιμοποιούνται σήμερα από όλες τις ηλικίες:

    Critical reviews agree that the novel accurately reflected the teenage colloquial speech of the time.[15] Words and phrases that appear frequently include:

    «Phony» – superficial and pretentious
    (Υπάρχει το αστείο: «Unlike an MD, who is a real Doctor, I am a PhD, a Phony Doctor!»)

    «That killed me» – I found that hilarious or astonishing

    «Flit» – homosexual (Αυτό δεν το ήξερα)

    «Crumbum» – inadequate, insufficient, and/or disappointing
    (Δεν το ήξερα – ίσως η κατάληξη -bum έχει μεταλλαχτεί σε «bummer!» που δηλώνει έντονη απογοήτευση, κάτι σαν «Όχι, ρε γαμώτο!»)

    «Snowing» – sweet-talking
    (Tο ήξερα με λίγο διαφορετική έννοια: (φραστικό) μπουρδούκλωμα, μπαλαμούτιασμα)

    «I got a bang out of that» – I found it hilarious or exciting
    (…και με παραλλαγές αντί για bang, πχ crack)

    «Shoot the bull» – have a conversation containing false elements

    «Give her the time» – sexual intercourse
    (Αυτό δεν το ήξερα)

    «Chew the fat» – small-talk
    (Αυτό δεν το ήξερα)

  96. aerosol said

    Το catcher είναι μεν υπαρκτή λέξη ως όρος του μπέιζμπολ αλλά αυτό δεν νομίζω πως έχει σχέση ή κάποια αναλογία με την χρήση του στο βιβλίο. Δεν είναι ο κάτσερ στη σίκαλη, είναι αυτός που πιάνει, που προστατεύει από την πτώση. Πιστεύω πως απλά ο συγγραφέας χρησιμοποιεί την θαυμαστή ευκολία των αγγλικών να δημιουργούν «θεμιτά» ουσιαστικά κοτσάροντας το -er σε ένα ρήμα. Και ο νεαρός ήρωας του βιβλίου τελικά αντιμετωπίζει ως «πτώση» την προσγείωση από την παιδική ηλικία στην ανειλικρινή, υποκριτική και συμβατική ενήλικη ζωή που βλέπει γύρω του.

    Το phony είναι ο ψεύτικος και ο υποκριτής. Όλες οι άλλες πιθανές ερμηνείες είναι εξειδικεύσεις που εκπορεύονται από την βασική σημασία, ανάλογα με το ποιός μιλάει και για ποιόν. Δηλαδή ένας εξεζητημένος ή ένας κουλτουριάρης μπορεί να είναι phony αλλά phony δεν σημαίνει τον κουλτουριάρη ή τον εξεζητημένο -οποιοσδήποτε μπορεί να θεωρηθεί υποκριτής και ψεύτικος στην συμπεριφορά του από οποιονδήποτε.

    Παραδόξως, μου άρεσε το κάλπης ακριβώς γιατί είναι σπάνια λέξη. Μου μετάφερε την αίσθηση της εφηβικής αργκό που συχνά είναι τοπική, ενός σχολείου, μιας γειτονιάς ή και μόνο μιας παρέας ή ενός ανθρώπου (δηλαδή όχι αυτό που συνηθίζεται στην ευρύτερη κοινωνία).

  97. Διάβασα το βιβλίο πρόσφατα (στα «προχωρημένα» 36) και το βρήκα ιδιαίτερα καλό. Όπως κάθε βιβλίο στην Αγγλική, προτίμησα να το διαβάσω στο πρωτότυπο κείμενο. Ο νέος τίτλος – για τον οποίο δε γνώριζα – θεωρώ ότι δεν έχει νόημα, ενώ και το απόσπασμα που παραθέτει ο Νικοκύρης κάθε άλλο παρά με ενθουσιάζει…

    Αν η κα. Μαστοράκη είναι στην αφρόκρεμα των μεταφραστών μας (για τους οποίους δεν έχω και ιδιαίτερη γνώση), ευτυχώς που τα αγγλικά μου είναι αρκετά καλά ώστε να μου δίνουν τη δυνατότητα να διαβάζω αρκετά βιβλία στο πρωτότυπο κείμενο.

  98. Περί Phony

    ποιά είναι η διαφορά του απο το Phoney;

    Μην μου πείτε η ίδια μεταξύ Whiskey και Whisky 😎

    http://en.wikipedia.org/wiki/Phoney_War

    Η φάση του Β’ Π.Π. από Σεπτέμβριο 1989 μέχρι Μάιο 1940, όταν στο δυτικό μέτωπο επικρατούσε ως επί το πλείστον απραξία. Ψευδοπόλεμος.

  99. sarant said

    95: Ενδιαφέρον.

    98: Ο λεγόμενος drole de guerre γαλλιστί.

  100. 68, …αριστουργηματικού έργου του [Douglas Hofstadter] «Gödel, Escher, Bach», βιβλίο γεμάτο λογοπαίγνια και δομική αυτοαναφορά.

    Ήταν το πρώτο βιβλίο (μαζί με το Drawing on the Right Side of the Brain, της Betty Edwards) που αγόρασα όταν πήγα (ήρθα) στην Αμερική to ’84 για μεταπτυχιακά, και το απόλαυσα όσο λίγα. Το Metamagical Themas (αναγραμματισμός του Mathematical Games) του ίδιου είναι επίσης ωραίο (αν και όχι στο ίδιο επίπεδο ευρηματικότητας).

  101. Spiridione said

    Ο κάλπης ιμιτασιόν νομίζω μεταφράζεται.

    Και εγώ δεν το ήξερα αυτό για την ταινία Όλοι οι άνθρωποι του προέδρου, και πάντα κάτι δεν μου πήγαινε καλά στον τίτλο. Αλλά φαίνεται ότι έχει πολλαπλές αναφορές, αφού παραπέμπει και στην πολιτική διαφθορά του Όλοι οι άνθρωποι του βασιλιά.

  102. 98, Phoney και phony είναι όντως όπως το αναλύεις (επίσης όπως storey και story).
    «…separated by a common language…»

  103. 102

    ε, βέβαια, ο GBS!

  104. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    http://www.physixfan.com/wp-content/files/GEBen.pdf
    The sentence I am now writing is the sentence you are now reading. 🙂

  105. leonicos said

    Με το κτήριο μου φασγώθηκες. Το θέλεις κτίριο. Τ’ αυτιά σου δεν έγιναν ακόμα αφτιά; Μήπως τ’ αβγά σου είναι ακόμα αυγά;

    Εγώ ξέρω μονο έναν πιάστη, της μέσης, που αν θυμώσει γίνετα;ι σφάχτης (πόνος). Και τα πιαστράκια για να βγάζω το ζεστί ταψί από το φούρνο.

    Και ο καινούργιος τ’ίτλος είναι πιο μπούρδα από τον παλιό, μόνο που ο παλιός ήταν υποχρεωτικός

  106. Αγάπη said

    Καλησπέρα
    Διάβασα τον Φύλακα στη Σίκαλη πριν από πολλά χρόνια, όχι στην εφηβεία όμως, και δέν μού έκανε καμία εντύπωση. Για να μήν αδικήσω όμως τον συγγραφέα, μιας και ο catcher in the rye ήταν ένα μυθικό βιβλίο, βρήκα και διάβασα το Franny and Zooey και το Raise High the Roof Beam, Carpenters and Seymour: An Introduction τού ιδιου. Μού άρεσαν πολυ περισσότερο. Και ξαφνικά μού θυμίσατε την έκπληξή μου (είχα νοιώσει ελαφρως χαζή που χάρηκα δυο πιό «άσημα» βιβλία ενώ δέν εκτίμησα το «κλασικό) 🙂 Ωστόσο πόσο άχαρος ο καινούριος τίτλος…

  107. Mindkaiser said

    Η συμπαθητική ταινιούλα με τον Σων Κόνερυ που αναφέρει ο Κιντ, είναι το «Finding Forrester» (2000).

    Βέβαια, απ’ όσα έχω διαβάσει για τη ζωή του Σάλιντζερ, η ταινία παρουσιάζει μία αρκετά εξωραϊσμένη εικόνα του παλαβιάρη συγγραφέα.

  108. sarant said

    106 Και σε άλλα βιβλία του Σάλιντζερ έχει αλλάξει ο τίτλος, ας πούμε το αρχικό «Ψηλά σηκώστε τη σκεπή, μαστόροι» έγινε «Ψηλή σηκώστε στέγη, ξυλουργοί» στη νέα έκδοση. Αλλά η αλλαγή δεν πολυσχολιάστηκε.

  109. Παύλος said

    #72
    Δεν είμαι καπετάνιος αλλά μπορώ να το λινκάρω κι εγώ:
    http://bookzz.org/dl/862585/2217a8

  110. leonicos said

    @3 Μίτσκος, αυτά που λες είναι σωστά (τα περί προστακτικής… άσ’ το). Όντως το διάολε δείχνει αγανάκτηση. Θα μπορούσε να βάλει και ‘τι στα κομμάτια’ ή ‘τι στον δαίμονα’ αλλά και πάλι υποφώσκει η αγανάκτηση. Δεν πάει. Το ρε γαμώτο είναι το μόνο σωστό.

    @6 Αθηνίτσι… κι εσύ έχεις δίκιο. Είναι υπερβολή το ‘μεγαλώσαμε μ’ αυτό’ με Κρόνιν, με τα σταφύλια της οργής, με Χάμσουν… Τους διαβάσαμε. Δεν μας μεγάλωσαν ούτε μας ανέθρεψαν.

    Διαφωνώ λίγο με τον Αθε΄φοβο και τον Λυκοτραφίτη. Τα βιβλία δεν ξεθωριάζουν αν είναι όντως διαχρονικής εμβέλειας. Τοσυγκεκριμένο δεν ήταν, και ασφαλώςδεν πρέπει να συγκρίνεται με τον Μεγάλο Μων.

    @23 Τι σημαίνει η λέξη ξεκούδουνος; (παλιός, αναγνωρισμένος λεξιπενικός) και τι σχέση έχει με τον γκρεμό; Ας τον έλεγε ‘παλίνψηστο’, εξ ίσου άσχετο.
    Η νέα μετάφραση έχει κάποια σημεία βελτιωμένα αλλά έχει και αποτυχημένα.

    @36 Κρόνη η μεγάλη, η υπέροχη

  111. Αγάπη said

    108 Είναι στίχος τής Σαπφούς από επιθαλαμιο και το βιβλίο μιλά για μιαν αποτυχημενη γαμήλια τελετή… ποιά είναι, άραγε, η πιο πετυχημένη μετάφραση τού στίχου που να ταιριάζει, όμως, και στο αφήγημα τού Σάλιντζερ ; – το οποίο είχα διαβάσει στα αγγλικά, σε ένα μικρό βιβλίο με ασημί εξώφυλλο, όμως χάθηκε σε κάποια μετακόμιση

  112. sarant said

    111 Ναι, ναι, το ξέρω.

  113. Βάταλος said

    Αγαπητοί, κύριοι: Επιτρέψτε μου ορισμένες παρατηρήσεις επί της παρούσης αναρτήσεως, παρακαλών υμάς να μή επικεντρώνετε την κριτική σας στο ελληνικώτατο ψευδώνυμό μου. Σάς θυμίζω την ρήσιν του Μεγάλου Πλουτάρχου εις τα περίφημα «Ηθικά» του, τα οποία έχουν απεμπολήσει (δι’ ευνοήτους λόγους) απ’ όλες τις βαθμίδες του ρωμέικου σχολειού: «… μή λοιδόρει κίναιδον, μηδέ μαλακόν, μηδ’ ακόλαστον…»
    https://books.google.gr/books?id=xlYhAAAAQBAJ&pg=PA176&dq=%CE%BC%CE%AE+%CE%BB%CE%BF%CE%B9%CE%B4%CF%8C%CF%81%CE%B5%CE%B9+%CE%BA%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%BF%CE%BD&hl=el&sa=X&ei=g4ZCVYDcJcm0aa6ggMAF&ved=0CC0Q6AEwAg#v=onepage&q=%CE%BC%CE%AE%20%CE%BB%CE%BF%CE%B9%CE%B4%CF%8C%CF%81%CE%B5%CE%B9%20%CE%BA%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%BF%CE%BD&f=false

    1) Πόθεν ο κ. Σαραντάκος αναφέρει την Φοίβη ως 14έτιδα κορασίδα, ενώ ο μέγας Harold Bloom (σελ. 21), ο κορυφαίος των κριτικών της Αγγλοφώνου Λογοτεχνίας, αναφέρει σαφώς ότι είναι 10έτις; ΙΔΟΥ: «Phoebe Caulfield is Holden’s younger sister, whom he thoroughly loves and respects. Phoebe is ten, but very clever and sympathetic. However, towards the end of the novel, he is disappointed that Phoebe scolds him for being expelled from school and questions what he is going to do with his life…».

    2) Γιατί αποκρύπτετε από τους αναγνώστες σας ότι ο Σάλινγκερ ήτο 100% Εβραίος και αφιέρωσε τον «Φύλακα στην Σίκαλη» στην μητέρα του, για να την ευχαριστήσει που από Ιρλανδέζα έγινε Εβραία, αμέσως μόλις παντρεύτηκε τον μεγαλοεισαγωγέα Εβραίο πατέρα του; 15 ώρες έχει αναρτήσει το θέμα ο κ. Σαραντάκος, και ούτε είς αναγνώστης δεν κατέφυγε εις την σοφή Wikipedia δια να ενημερωθή
    http://en.wikipedia.org/wiki/J._D._Salinger

    Αυτό δυστυχώς είναι το επίπεδο του Ρωμέικου… Κι αν δεν πιστεύετε την συκοφαντημένη Wikipedia, δείτε τί γράφει ο μέγας Harold Bloom (100% Εβραίος και αυτός) στην σελίδα 9 του βιβλίου του που σάς παρέθεσα ανωτέρω: «Jerome David Salinger was born in the fashionable apartment district of Manhattan on January 1, 1919, the second child of Sol, a prosperous Jewish importer and Marie Jillich, of Scots-Irish descent, who changed her name to Miriam when she married Sol.»

    ΕΡΩΤΩ: Πώς είναι δυνατόν να καταλάβεις τον «Φύλακα στην Σίκαλη» αν δεν ξέρεις αυτή την λεπτομέρεια; Ότι, δηλαδή, ο Σάλινγκερ αφιέρωσε το βιβλίο στην Ιρλανδέζα μαμά του από ευγνωμοσύνη επειδή έγινε Εβραία, πράγμα που έμαθε στα 13 του χρόνια, όπως ορθώς επισημαίνει η Wikipedia; Επίσης, γιατί αποσιωπάτε ότι ο Σάλινγκερ ήτο εγγονός Ιουδαίου Ραββίνου απο την Λιθουανία, όπως σαφώς αναφέρει η W.;

    3) Γιατί δεν λέτε τίποτα για τους θρησκευτικούς συμβολισμούς της «Σικάλεως»; Δείτε και πάλι πώς το θέτει ο μέγας Bloom: «… The principal setting of the novel, New York City, is the spiritual wasteland of Isaiah; it is associated with Biblical places
    which in the prophetic literature are traditional images of the bondage of man before the Incarnation: Babylon, Sodom-
    Gomorrha, and Egypt. The Babylon-New York association is not new. New York has often been described as the city of
    wealth and dissipation as well as the city of the Anti-Christ. (The Babylonian captivity of the Jews was broken by Cyrus, a
    savior of his people and a prefiguration of the Messiah.) The prostitute Sunny’s profession is appropriate to Babylon, while
    her pastime (move-going) is appropriate to New York. Because of the prevalence of perverts New York becomes another
    Sodom and Gomorrha..»

    Σάς συμβουλεύω, επίσης, να δείτε τί λέει ο Bloom στην σελ. 102 για τον ρόλο που παίζει στο έργο του Σάλινγκερ η ελληνική λέξις ΙΧΘΥΣ (= Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ»)

    4. Βάζω στοίχημα πως ουδείς από τους αξιοτίμους αναγνώστες υποψιάζεται γιατί ο Σάλινγκερ διάλεξε το ελληνικότατο όνομα «Φοίβη» για την ηρωΐδα του: Διότι όλοι οι καινοδιαθηκολόγοι παραδέχονται (Ρωμ. 16,1) ότι η Ελληνίδα Φοίβη είναι αυτή που βοήθησε όσο κανείς τον Απόστολο Παύλο να αλώσει την Ελλάδα και να την μετατρέψει σε Ρωμέϊκο… Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο το όνομα «Φοίβη» είναι ιδιαιτέρως δημοφιλές μεταξύ των Orthodox Jews…

    5. Συμφωνώ με τους αναγνώστες που επισημαίνουν πως η ρωμέικη μετάφρασις της πολυδιαφημισμένης Τζένης Μαστοράκη είναι για τα πανηγύρια, ίνα μή είπω για τα μπάζα… Αυτό το εξώφθαλμο γεγονός το έχει επισημάνει πρώτος ο διάσημος αδελφός της, Νίκος Μαστοράκης (ο γνωστός Mr Bingo επί 21ης Απριλίου) που έχει επανειλημμένως δηλώσει πως όποτε διαβάζει τον «Φύλακα στην Σίκαλη» στην μετάφραση της αδελφής του, νομίζει πως πρόκειται για εντελώς άλλο, δευτεροκλασάτο βιβλίο. Δείτε και μόνοι σας, κατεβάζοντάς την πρώτη ελληνική μετάφρασι της Τζένης από εδώ

    Σταματώ εδώ, για να μή γίνω κουραστικός, και για να μή νομίζετε ότι κάνω επίδειξη πολυμάθειας…

    ΥΓ: Όσοι δεν έχουν το πρωτότυπο αγγλικό κείμενο του Σάλινγκερ, ας το κατεβάσουν από εδώ σε epub

    https://www.google.gr/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=5&ved=0CD8QFjAE&url=http%3A%2F%2Fvk.com%2Fdoc61462747_133413306%3Fhash%3D29616ea832a635e8e4%26dl%3D318e699d4a2ece5cac&ei=ADdCVaqyKJXtaM7BgcAH&usg=AFQjCNFesRc_QxwTaXzQB1JOQYBS96faFw&sig2=WuazmTG-dcBmXaD6gUYjWg

    Δεν πρόκειται ακριβώς για την πρώτη έκδοση του 1951, αλλά για αναθεωρημένη έκδοση, δεδομένου (όπως ορθώς επισημαίνει η Μαστοράκη στην συνέντευξή της που μάς παραπέμπει ο κ. Σαραντάκος) ότι πρίν 64 χρόνια υπήρχε λογοκρισία ακόμη και στην λέξη «FUCK»..

  114. Πέπε said

    Καλησπέρα.

    α) Ως «πιάστη» ξέρω κι εγώ το εργαλείο τοτυ #64. Δεν είναι λέξη του παιδιόθεν λεξιλογίου μου: την έμαθα από τους υποτίτλους εκείνης της ταινίας που ένας παππούς διασχίζει την Αμερική καβάλα στο χορτοκοπτικό. Λίγο πριν ξεκινήσει το σημαντικό αυτό ταξίδι πάει σ’ ένα μαγαζί του χωριού του να ψωνίσει τα αναγκαία, και μεταξύ αυτών έναν πιάστη.

    Έμπορας: -Πιάστη; Τι τον θες;
    Παππούς: -Για να πιάνω.

    (A grabber? What for? -For grabbing. Νομίζω ότι έτσι το έλεγαν, με επιφυλάξεις.)

    β) Δε μ’ αρέσει η αλλαγή του εμβληματικού τίτλου, γιατί είμαι γενικά αρτηριοσκληρωτικός και δε μ’ αρέσει να μου αλλάζουν αυτά που ήξερα, ιδίως άνευ λόγου. Ούτε τον Μοναρχίξ.
    Παρά ταύτα, είχα διαβάσει το βιβλίο γύρω στα 20, παρακινημενος από τον θρύλο ότι ήταν το αγαπημένο του Τσάπμαν που έφαγε τον λένον (μπητλικός εγώ), και δε μου έλεγε τίποτε. Δεν αποκλείω να έφταιγε η μετάφραση, ούτε αποκλείω η καινούργια να είναι καλύτερη. Τότε στα κοντά το διάβασα και στα αγγλικά, με τα όχι επαρκή αγγλικά μου, και πάλι έχανα την ουσία. Εν ολίγοις, εξακολουθώ να μην έχω καταλάβει τι τρέχει μ’ αυτό το βιβλίο.

    γ) Μια λεπτομέρεια από τις λίγες που έχω συγκρατήσει, που μ’ είχε ενοχλήσει, ήταν ακριβώς η λέξη κάλπης που τόσο συζητήθηκε εδώ. Την καταλάβαινα μεν, από το κάλπικος κι από το συμφραζόμενο, αλλά μου φαινόταν φτιαχτή, ανύπαρκτη – κάτι που θα το προσπερνούσα αν ήταν 1-2 φορές αλλά όχι τόσο συχνά.
    Πλέον δε μου φαίνεται έτσι. Την έχω ενσωματώσει. Δε θυμάμαι προχείρως αν τη λέω συχνά, αλλά έστω κι όταν την ακούω/διαβάζω τη δέχομαι πια σαν μια κανονική λέξη του νεοελληνικού λεξιλογίου, η οποία μάλιστα σημαίνει κάτι για το οποίο δεν μπορώ να σκεφτώ άλλο ακριβές συνώνυμο.
    Αυτό λοιπόν πρέπει να είναι της Μαστοράκη έργο.

    δ) Της σίκαλης το κοτσάνι είναι πιο χοντρό από του σταριού. Είναι ένα λεπτό καλάμι. Παλιά τα παιδιά φτιάχναν αυλούς με τη σίκαλη, αυτούς που τώρα φτιάχνουν τα γυφτάκια με το καλαμάκι του φραπέ και παίζουν σαν κλαρίνο.

  115. Πέπε said

    @113: Ωφουουου!!

  116. Νέαρχος said

    Βρήκα κι εγώ την πρώτη μετάφραση του «Φύλακα» πολύ κακή, σε βαθμό μάλιστα
    που να θέλω να παρατήσω το βιβλίο, αλλά με συνεπήρε τόσο σαν μυθιστόρημα που το διάβασα σχεδόν απνευστί (σε 2/3 μέρες) στην προχωρημένη ηλικία των 40κάτι.
    Μεταφραστικά μαργαριτάρια, όπως «Η γυναίκα του ψωμά» ή (άκουσον άκουσον) «Τα 39 βήματα» για τις πολύ κλασικές ταινίες «La femme du Boulanger» του Μαρσέλ Πανιολ και «39 steps» του Χίτσκοκ, ή ακόμα το «Σήτλ, Ουάσινγκτον», αντί του Σηάτλ, βεβαίως βεβαίως και το ξιφομαχία αντί για το άθλημα της ξιφασκίας στο οποίο αναφέρεται ο Χόλντεν, με έκαναν να απορώ με το υμνολόγεια για τη μεταφράστρια. Καθώς δεν μου άρεσε ούτε ο καινούργιος τίτλος δεν ξόδεψα χρήματα για να δω αν τα παραπάνω χονδροειδέστατα λάθη, αλλά και άλλα λιγότερο «βγαζομάτικα», διορθώθηκαν. Ένα τελευταίο «ωραίο» που θυμάμαι είναι που η μεταφράστρια βάζει τον (καταφανώς λόγω ονόματος) Εβραίο Νέο Υορκέζο ταξιτζή γερό Χόρβιτς να ορκίζεται στο όνομα της Παναγίας όταν μιλά με τον Χόλντεν για το πού πάνε τα ψάρια (και οι πάπιες) όταν παγώνει η λίμνη το χειμώνα. Βέβαια το πρωτότυπο στα αγγλικά βάζει το γεροβραίο να λέει συνεχώς «for Crissake», αλλά κατά τη γνώμη μου, αυτό δεν δίνει την ποιητική άδεια στην καλή, τη λογοτέχνιδα, μεταφράστρια να βάζει στο στόμα του γεροεβραίου ένα «μα τη Παναγία». Τουλάχιστον αυτό θα περήμενα από τον καλό μεταφραςτή. Καταχράστηκα το χώρο με το σεντόνι μου, μετά απο χρόνια σιωπής, γιατί, καθώς αγάπησα πραγματικά το έργο αυτό του Σάλιντζερ, τσατίζομαι αφάνταστα με τα λιβανίσματα υπερεκτιμημένων μετριοτήτων, όπως για παράδειγμα η δήλωση του πρώτου εκδότη του βιβλίου στα ελληνικά που κόμπαζε ότι ήταν τόσο καλή η μετάφραση της κ. Μαστοράκη που δεν χρειάσθηκε να αλλάξουν ούτε μια λέξη. Και αναρωτιέμαι, ούτε κάν το «Σήτλ»;;;;; Κάτω οι κάλπηδες (μαζί με τις διαλεκτικές των τεχνικών της εξουσίας)

    ΥΓ Όσον αφορά τέλος τη σχέση του βιβλίου με ψυχασθενείς δολοφόνους, το συνδέουν κυρίως με το φονιά του Λέννον, Μάρκ Τσάπμαν ο οποίος υποτίθεται είχε το βιβλίο μαζί του και μάλιστα δήλωσε στο μπάτσο που τον συνέλαβε «I could be a catcher in the rye, saving children from the phonies of this world.» Επίσης, νομίζω ότι συνδέουν το βιβλίο και μ´αυτόν που αποπειράθηκε να φάει τον Ρέιγκαν.

  117. sarant said

    116: Παρόλο που οι σημερινοί μεταφραστές έχουν στη διάθεσή τους εργαλεία που οι μεταφραστές του 1978 ουτε να τα φανταστούν δεν μπορούσαν, τα «39 βήματα» είναι βεβαίως λάθος χοντρό -διότι η ταινία είχε έρθει στην Ελλάδα. Για τον Πανιόλ όμως δεν έχεις δίκιο, νομίζω ότι ο ελληνικός τίτλος του έργου είναι ακριβώς «Η γυναίκα του ψωμά».

    Το Σιάτλ / Σιτλ δεν το θεωρώ σοβαρό λάθος, εντύπωσή μου είναι ότι το 1978 έτσι το λέγανε στην Ελλάδα, αν και μπορεί να κάνω λάθος.

  118. Γς said

    116:
    >«for Crissake»[…] αυτό δεν δίνει την ποιητική άδεια στην καλή, τη λογοτέχνιδα, μεταφράστρια να βάζει στο στόμα του γεροεβραίου ένα «μα τη Παναγία»

    Να βάζει ένα «για όνομα του Χριστού» ;

    [for Crissake = for Christ’s sake]

    Και αστεία αστεία χόντρυνε μια συζήτηση και πέσανε και μερικές Χριστοπαναγίες.
    Και πετάγεται ένας παλαιστήνιος ποστντογκ:

    -Μην βρίζεις την Παναγία δάσκαλε.
    -Σόρυ ρε. Αλλά για στάσου. Τι σε νοιάζει εσένα; Αφού είσαι μουσουλμάνος;
    -Ναι αλλά ήταν πατριώτισσα μου.

  119. Γς said

    117:

    >Το Σιάτλ / Σιτλ δεν το θεωρώ σοβαρό λάθος

    Σιάτλ και «πιάστης»:

    Λάθος μου ήταν ότι κατεβαίνοντας στο παγωμένο ΣιΤακ για ένα συνέδριο από το Σαν Ντιέγκο των 100 βαθμών νοίκιασα αυτοκίνητο και έψαχνα μάταια να βρω ρέζιντενσι σε μοτέλ.
    Ματαίως όμως, Ηταν κάποια γιορτή και όλα ήταν «πιασμένα».
    Για ώρες έψαχνα με ανοιχτό παράθυρο. Μέχρι το Βανκούβερ κόντεψα να φτάσω.

    Για 5 χρόνια με τυραννούσε το «πιάσιμο», ο σφάχτης, η ψύξη που οικονόμησα εκείνο το βράδυ.

  120. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Είχε ξανά αναφερθεί εδώ η νέα μετάφραση.Κάτι είχαμε πει και τότε.Ο πιάστης μου φάνηκε αποτυχία.Μ΄αρέσει ο ποιητικός φύλακας (φύλακας-άγγελος). Ποιητικά (ουτοπικά) και τα σπαρτά με το γκρεμό στην άκρη που έτσι κι αλλιώς δεν έχουν φύλακες.Ο από μηχανής μικρός θεός θα σώζει τσακώνοντας ακαριαία τα αμέριμνα πιτσιρίκια όταν ξεφεύγουν προς το γκρεμό παίζοντας μες τα στάχυα.
    Σαν φάρσα είναι αυτός ο πιάστης(σφάχτη της μέσης μου θυμίζει κι εμένα).

    Κάλπης δεν είν ο σκάρτος;

    Καλή Πρωτομαγιά.

  121. Γς said

    Πιάστης και Τζόκερ

  122. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    121. 🙂
    -Τί θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;
    -Θέλω να γίνω πιάστης του τζόκερ

  123. daeman said

    @33. Δύτη, ο Μπιλ Χάλεϊ σού κάνει για μετάφραση; 😀

  124. Γς said

    Η γκουγκλ σήμερα. Για την εργατική πρωτομαγιά.

    Ενας σφιγκτήρας, δυο γάντια, δυο ταινίες υδραυλικού τεφλόν, ένα γαλλικό κλειδί κι ένα μέτρο.

    Λείπει ένα καράβι [για να μην πω αυτό που το …].
    Γιατί;
    Επρεπε να δείτε τι γινόταν εδώ στο λιμάνι χτες για να προλάβουν την σημερινή απεργία των ναυτεργατών.

    Κι εμείς θέλαμε να πάμε απέναντι στο Μαρμάρι, αλλά είχαν θέσεις μόνο για «επιλαχόντες» [της λίστας αναμονής, ήθελαν να πουν].

    Τα ξενοδοχεία στα νησιά αργοσαρωνικού Αίγινα, Αγκίστρι, Πόρος δίναν τσάμπα μια μέρα μπας και πατήσει κανένας χριστιανός από την παραμονή.

    Κι ήταν κι ο Σταύρος Σουμάκης υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας του Σημίτη και πολλοί αναρωτιόντουσαν τι δουλειά έχει με τα καράβια ένας γιατρός.
    [Ο καθ ύλην αρμόδιος: Μαιευτήρας, γυναικολόγος]

  125. Avonidas said

    #122. Ο Μπάτμαν, ας πούμε; 😛

  126. Γς said

    Πιάστης, πιάνω και πιάνο.

    Στο Μπάρι:

    Χάζευε η δικιά μου έναν μακρόστενο, αγγουροειδή κάκτο.
    Και περνάει ένας Ιταλός και της λέει: Πιάνο, πιάνο!

    Κι ήρθε και με ρώτησε.

    -Τι πιάνο, πιάνο μου είπε αυτός; Τι σχέση έχει ο κάκτος με το πιάνο;

    -Σιγά σιγά, σου είπε.
    -Γιατί σιγά σιγά;
    -Γιατί έχει αγκάθια!

    Πότε πήγατε, τελευταία φορά σε πιάνο μπαρ;

  127. Γς said

    εμετός

    http://www.enallaxnews.gr/2015/04/30/arnisi-ksirou-logw-thriskeftikwn-pepoithisewn/

  128. Gpoint said

    Εγώ το μόνο Catcher in the Rye που ξέρω ήταν ένα διάσημο άλογο στις ΗΠΑ, Οταν μεταφράσθηκε ήμουν αρκετά μεγάλος για μυθιστορήματα και αρκετά μικρός ώστε να με εξιτάρουν άλλα πράγματα

  129. Gpoint said

    Πιάστη λένε κάποιοι ηλεκτρολόγοι-ηλεκτονικοί την λαβίδα με τα καμπυλωμένα άκρα

    # 62

    είθισται οι εκδότες να μη διαβάζουν ούτε μεταφράσεις ούτε κείμενα. Αλλα καθαρά εμπορικά είναι τα κριτήριά τους

    # 62, 97

    στην πραγματικότητα οι μεταφράσεις δεν μπορούν να κριθούν αντικειμενικά παρά μόνο από τον συγγραφέα ο οποίος όμως αν ήξερε τη γλώσσα της μετάφρασης θα την έκανε ο ίδιος ώστε να πει ακριβώς αυτά που ήθελε να πει

  130. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ για τα νεότερα!

    123 Γεια σου Δαεμάνε!

  131. cronopiusa said

    127

    Όλοι οι Ειδικοί Φρουροί ήρθανε στο μητάτο,
    γιατί Ξηρό εβάφτισα τον τράγο το βαρβάτο.

  132. Αγάπη said

    https://www.google.gr/search?q=%CF%83%CE%AF%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%B7&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ei=QnxDVZuJLMWa7AauwYHAAQ&ved=0CAcQ_AUoAQ&biw=1280&bih=891
    Τελικά όλες, – οι έχουμε μάλλον δει σίκαλη αλλά ζώντας σε πόλεις δέν την αναγνωρίσαμε.
    Και μού θυμίζει ένα – πώς το έχετε βαφτίσει; ραμόνι, ε; – από τα παιδικά μου σχεδόν χρόνια. Ακουγα τραγούδι (Γκάτσος) να λέει «και σίκαλη» και άκουγα «και συ καλή», τόσο άγνωστο μού ήταν το φυτό 🙂 Μα είναι τραγούδι στα Παράλογα, ή στις Μπαλάντες τής οδού Αθηνάς; Αδυνατώ να το θυμηθώ αυτή τη στιγμή

  133. Αγάπη said

    το θυμήθηκα! Ο ιππότης και ο Θάνατος (Ηλίας Λιούγκος) από τις Μπαλάντες τα Παράλογα

  134. http://users.uoa.gr/~nektar/arts/poetry/nikos_gkatsos_o_ippoths_kai_o_8anatos.htm

  135. Α, πρόλαβες, την ώρα που αντέγραφα Βούτση…

  136. Στο τεύχος των Χριστουγέννων 1987 (1451) της Νέας Εστίας «Η ελληνική λογοτεχνία και οι επιδράσεις των ξένων πνευματικών ρευμάτων», Ο Κίμων Λώλος, στο άρθρο του «Παρουσία της Αμερικανικής Γραμματείας», αναφέρει (σ. 208):
    Ανάμεσα στους νεότερους Αμερικανούς πεζογράφους που έχουν σχολιαστεί στην Ελλάδα είναι: Ο J. D. Salinger για το μυθιστόρημά του Πιάστης (ή δραγάτης) στη βρίζα
    https://app.box.com/s/kfeg1er9jnt272j2f2egxkha2ua3vgrt

  137. sarant said

    136 Το ;αστείο είναι ότι ο Λώλος μεταφράζει χωρίς να παίρνει υπόψη του τον ελληνικό τίτλο. Ο Λώλος ήταν καλός συγγραφέας.

  138. 127, Γς said
    εμετός

    Άρνηση Ξηρού για βραχιολάκι λόγω θρησκευτικών πεποιθήσεων

    Ακόμα και να μην τον χαπώσανε στη φυλακή, δεν είναι περίεργο. Είναι παπαδοπαίδια τα αδέρφια. Όταν όλοι κοροιδεύατε το λουκ του άλλου αδερφου, με τα γένεια και τα ξανθά μαλλιά, σκέφτηκα οτι πράγματι δεν είναι φυσιολογικό αυτό. Μετα μου έκανε κλικ: Ο Ιησούς Χριστός. Δεν κάνω πλάκα. Νομίζω οτι ασυνείδητα ο Ξηρός ενεδύθη τη μορφή του αίροντος τις αμαρτίες του κόσμου, και μάλιστα στη δυτική του εκδοχή. Ποιος ξέρει τι αμαρτίες πληρώνουν αυτά τα παιδιά και ποιανού.
    Μυστήριαι αι βουλαί του ανθρώπου.

    Πάντως οι χρήστες ουσιών, συχνά μέσα στη σύγχυσή τους και την εξαρτητική τους γκρίνια, νομίζουν οτι είναι ο Χριστός, ότι σταυρώνονται για μας τους υπόλοιπους, και καλά για να δούμε κάτι. Αλλά αν το σκεφτείς κάπως αλλιώς, σάμπως δεν είναι;

  139. Αγάπη said

    136 ωραία επιλογή η βρίζα, αλλά δουλειά τού δραγάτη δέν είναι αυτή που είχε στο μυαλό του ο Σάλιντζερ νομίζω 🙂

  140. Μαρία said

    136, 137
    Φοβερή σύμπτωση! Απο μια ματιά που έριξα στο άρθρο το ίδιο κάνει και στο Billy Budd, Sailor του Μέλβιλ (σ. 201) που το μεταφράζει Μπ. Μπ., αρμενιστής, ενώ υπήρχε η μετάφραση της Ρ. Πατεράκη Μπ. Μπ. , Ναυτικός.
    Μήπως δεν πήρε είδηση τις μεταφράσεις;

  141. Κι εμένα μου φάνηκε περίεργο να το κατατάσσει στα αμετάφραστα.

  142. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    εδώ δεν ξέρουμε τη σίκαλη…η βρίζα μάς μάρανε! :mrgreen:

  143. Μην βρίζεις!

  144. sarant said

    140 Δεν τις πήρε είδηση, ζούσε στην Αμερική υποθέτω. (Έχει και το γκουγκλ μια χρησιμότητα 🙂 )

  145. Μαρία said

    141
    Πρόσεξα επίσης οτι τον Γουίτμαν τον αποδίδει Χουίτμαν, όπως στο Τέξας 🙂 http://el.forvo.com/word/walt_whitman/#en
    Μπορεί να ζούσε στο νότο.

  146. georgeilio said

    Νικοκύρη, συμφωνώ και διαφωνώ. Ελεεινός ο πιάστης (εμένα μου θυμίζει αυτούς που χουφτώνουν στον συνωστισμό των λεωφορείων), όμως απαίσιο ΚΑΙ το «ξερωγώ» (ιδίως όταν το βλέπεις γραμμένο) και απλώς ανελλήνιστο, δυστυχώς, το «ανάβαλα» που κανείς στοιχειωδώς μορφωμένος δεν το λέει και εσύ χρησιμοποιείς για λόγους ιδεολογικά καθορισμένους.

    Επίτρεψέ μου να σου πω, επίσης ότι το χάσμα μεταξύ λογίων και υπολοίπων (πώς τους προσδιορίζεις, αλήθεια, τους τελευταίους και υπάρχουν άραγε ΟΙ λόγιοι γενικώς;) μπορεί ενίοτε να γεφυρώνεται πολύ ομαλά και όμορφα. Τι θα λέγαμε αν στο ελληνικό μπέιζμπολ (κατά τις ελληνικές καλένδες) είχαμε «υποδοχέα»; Δεν θα λέγαμε τίποτε και θα αφήναμε τα παρδαλά κατσίκια ήρεμα στη στάνη τους.

  147. sarant said

    146 Υποδοχέας είναι (στα δικά μου τα αυτιά, αλλά όχι μόνο) άλλο πράγμα που έχει να κάνει με τη βιολογία ή με τα ηλεκτρονικά. Αν είχαμε ελληνικό μπέιζμπολ, μπορεί να έφτιαχναν κάποιον όρο εκείνοι που θα το έπαιζαν -ή μπορεί να δανείζονταν τον αγγλικό (βέβαια υπάρχει το πρόβλημα με τους κατσέρ). Αναγνωρίζω πάντως ότι ο υποδοχέας είναι καλύτερος από τον λήπτη.

    Το ξερωγώ το χρησιμοποιώ και μ’ αρέσει -αλλά περί ορέξεως κτλ. Αν πάλι το «ανάβαλα» είναι ανελλήνιστο (και δεν ειναι η προστακτική: ανάβαλε), τότε έχω καλή παρέα. Το έχουν γράψει ο Σικελιανός, ο Κοσμάς Πολίτης και ο Τόλης Καζαντζής. Πού θα βρω καλύτερα;

  148. georgeilio said

    Το «επίτρεψέ μου» φαίνεται, όμως, ότι το «επέτρεψες». Κι εδώ, μάλλον, θα προτιμούσες να πεις ότι «επίτρεψες», αλλά μάλλον σ’ αυτό δεν βρήκες παρέα. Η παρέα που επικαλείσαι είναι συμπαθέστατη και αγαπητή, νομίζω όμως όχι και αλάνθαστη· προέρχεται από εποχή (ή από τον απόηχό της, αν μου επισημάνεις ότι ο Καζαντζής είναι νεότερος) κατά την οποία το κυνήγι των αυξήσεων θεωρήθηκε συνώνυμο του δημοτικισμού, πλην όμως σιγά σιγά και συν τω χρόνω (σικ) μετριάστηκε καθ’ οδόν (σικ, πάλι) προς την κατάκτηση μιας (εύθραυστης και περιορισμένης, έστω) ισορροπίας μεταξύ λόγιας και ομιλούμενης γλώσσας.
    Και για να μην παρεξηγηθώ: ΔΕΝ θεωρώ τον Μπαμπινιώτη ενσαρκωτή (δική μου λέξη;) του οράματός μου.

  149. georgeilio said

    147 Ναι, αλλά επέτρεψες το «επίτρεψέ μου», if you know what I mean.

    Καλή και συμπαθέστατη η παρέα σου, είναι από την εποχή (ή έστω από τον απόηχό της, διότι βεβαίως ο Καζαντζής είναι νεότερος), κατά την οποία οι δημοτικιστές προσπαθούσαν να βρουν την ταυτότητά τους και είχαν αποδυθεί σε άγριο κυνήγι των (υπέρ το δέον πολλών, ασφαλώς) αυξήσεων της καθαρεύουσας.

  150. georgeilio said

    149 Συγγνώμη (με δύο γ, πάντα), αλλά αρχικά είδα ότι το 148 δεν ανέβηκε και φαντάστηκα ότι το έπιασε η λεγόμενη «σπαμοπαγίδα». Μήπως τελικά η δεύτερη εκδοχή είναι καλύτερη;

  151. sarant said

    Ναι,, δεν θα πω «του επίτρεψα», αν αυτό εννοείς.

  152. georgeilio said

    151 Ούτε και κανείς θα πει ότι «επίστρεψες» στην οδό της λογικής (μου αρκεί ότι τώρα βρίσκεσαι εκεί).

  153. Πέπε said

    146-152:
    Μιας κι έχω κάνει κι εγώ την ίδια κουβέντα εδωμέσα, αναφέρω απλώς ότι οι θέσεις και η επιχειρηματολογία του Georgeilio εκφράζουν κι εμένα. Θα τις επεξέτεινα για να περιλάβω και τα «εισάξω» κ.τ.ο..
    Δεν είναι της εποχής μας να καταβάλλει κανείς προσπάθειες για τον εκδημοτικισμός της γλώσσας.

  154. Πέπε said

    …ποιος έβαλε αυτό το τελικό -ς ;

  155. π.σ. said

    ε νομίζω δίκιο έχουν οι #8 και #11, εξάλλου οι ίδιοι έχουν γράψει πολύ καλλίτερα βιβλία, αυτό είναι γεγονός.

  156. ΠαπαΣτρούμφ said

    Μάλλον είμαι ο μοναδικός ακαλλιέργητος και αναίσθητος εδώ μέσα, αλλά δεν αντέχω άλλο θα το πω: Όταν πριν από καμιά εικοσαριά χρόνια διάβασα το βιβλίο του Σάλιντζερ (στο αγγλικό πρωτότυπο), από περιέργεια να δω τι ήταν τέλος πάντων αυτό το αριστούργημα που μου έλεγαν, έπαθα μια…. τίποτα. Βαρέθηκα, εκνευρίστηκα, αναρωτήθηκα «μα τι διάολο του βρίσκουν του χάστη και λυσσάνε» (χάστης=loser, πώς λέμε «πιάστης»). Βέβαια παρόμοια αντίδραση είχα και με το On the road του Κέρουακ που διάβασα για τον ίδιο λόγο. Είπαμε, αναίσθητος και ακαλλιέργητος.

  157. sarant said

    Πες το, το είπαν κι άλλοι θαρρώ -είναι απελευθερωτικό να το λες. Υπάρχει και το άλλο, να σου αρέσει απλώς και να μην τρελαίνεσαι -ενώ ο φίλος σου το αποθεώνει και το έχει ευαγγέλιο. Ή, να το βρίσκεις έτσι κι έτσι -το ευαγγέλιο των άλλων.

  158. georgeilio said

    Να προστεθώ κι εγώ σ’ αυτούς που απορούν με τη φήμη του βιβλίου. Μια λογική εξήγηση (η παράλογη θα ήταν να μιλήσουμε για εβραιοκίνητη συνωμοσία…) θα συνέδεε τη δημοφιλία του και τον θετικό θόρυβο που προκάλεσε με τις ιδιόμορφες συνθήκες της εποχής της συγγραφής του. Εξ άλλου αυτό τόνισε κι ο Νίκος εξ αρχής. Όμως έτσι παύει να έχει νόημα και η επικαιροποίηση της μετάφρασής του. Να πω ότι ξαναμεταφράζουμε τον Όμηρο, τον Δάντη, τον Γκαίτε – ναι, όχι όμως και τον Σάλιντζερ. Μάλλον η μεταφράστρια-ποιήτρια την πάτησε (υπονόμευσε το ίδιο το δικό της έργο) από την τελειομανία και τις εμμονές της.

    Υ.Γ. Από τα λίγα που ξέρω για το βόλλεϋ (είμαι τόσο καλός, όσο και στο μπέιζμπολ), εκεί υπάρχει η «υποδοχή».

  159. Πέπε said

    @156-157:

    Α, ήρθε η ώρα των απελευθερωτικών εξομολογήσεων;

    Ε λοιπόν, το On the road το ‘χω ξεκινήσει δύο φορές, το πήγα με λίγο ζόρι μέχρι τη μέση και δεν κατάφερα (δε με κατάφερε) να το τελειώσω.

  160. georgeilio said

    159 Ξέχασες και τον 158. Και στις περιπτώσεις του Κέρουακ και του Μπουκόφσκι (και άλλων ασφαλώς, δεν γνωρίζω τι λέει σχετικά ο πολύς Μπλουμ) ισχύει η σύνδεση του έργου με το πνεύμα της εποχής. Αν πάμε στη φιλοσοφία, θα βρούμε επίσης ανάλογες περιπτώσεις. Ο Σαρτρ, ο Αλτουσέρ και ο Μαρκούζε, τουλάχιστον, σήμερα δεν διαβάζονται το ίδιο όπως τότε (το ότι διαβάζονται λιγότερο μετά από κάποιες δεκαετίες από μόνο του δεν είναι καθοριστικό).

  161. Πέπε said

    160
    [Απαντώ μόνο στο σκέλος που αφορά τη λογοτεχνία – για τη φιλοσοφία ΔΞΔΑ]:

    Σίγουρα ισχύει κι αυτό, μιλάμε όμως και για γούστα, που ο καθένας τα διαμορφώνει / καλλιεργεί ανάλογα και με όλα τα άλλα διαβάσματα και τις αναζητήσεις του κλπ.. Τον Κέρουακ, που σ’ εμένα δεν έπιασε, ένας βασικός λόγος που ήθελα να τον γνωρίσω ήταν επειδή ο Μπουκόφσκι με είχε καταγοητεύσει και εξακολουθώ να τον ξαναδιαβάζω συχνά με αμείωτη αυτή τη γοητεία (ακόμη κι όταν ξαναγράφει τις ίδιες ιστορίες δεύτερη και τρίτη φορά!). Από την ίδια αφορμή, δοκίμασα και τον Μπάροουζ. Εδώ το πράγμα πέτυχε περισσότερο απ’ ό,τι με τον Κέρουακ, λιγότερο απ’ ό,τι με τον Μπουκόφσκι.

    Όταν η γραφή δεν είναι κλασική, σημαντικό ρόλο παίζει και ο μεταφραστής βέβαια (καλά, το ίδιο κι όταν είναι βέβαια, απλώς εδώ είναι ίσως πιο δύσκολο το έργο του). Όταν διαβάζω για τη χαρά της ανάγνωσης, το βράδυ στο κρεβάτι δηλαδή, πολύ σπάνια είμαι σε θέση να πω «καλή μετάφραση / κακή μετάφραση», δεν παύει όμως να παίζει το ρόλο της.

  162. skol said

    Υπάρχει και ένα χωριό που το λένε Κυνοπιάστες, δεν είμαι σίγουρος για την ετυμολογία άλλα μάλλον σε ανθρώπους αναφέρεται 🙂

  163. sarant said

    162 Αλλά δεν καλλιεργούν σίκαλη, ε;

  164. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    160 – «μιλάμε όμως και για γούστα, που ο καθένας τα διαμορφώνει / καλλιεργεί ανάλογα και με όλα τα άλλα διαβάσματα και τις αναζητήσεις του κλπ.»
    Συμφωνώ μ΄αυτή την τοποθέτηση, αλλά έχω την εντύπωση (βεβαιότητα θα έλεγα) ότι δεν ισχύει απο το 2000 και μετά, αλλιώς πως εξηγείται η τεράστια (τρομακτική;) επιτυχία του 50 αποχρώσεις του γκρί, που παρ΄όλες ανεξαιρέτως τις κακές κριτικές απ΄όλους τους «ειδικούς» έχει πουλήσει δεκάδες εκατομμυρίων αντίτυπα; Εκτός κι αν υποθέσουμε ότι όσοι το διάβασαν, είναι χαμηλού πνευματικού επιπέδου, αλλά μάλλον αποφεύγουμε την δύσκολη (οδυνηρή) απάντηση έτσι.

  165. skol said

    Ας βάλω και μια παροιμία μιας και απ’ ό,τι βλέπω δεν τη θυμήθηκε κανείς

    Πουλοπιάστης και ψαράς έρημο το σπίτι του

  166. sarant said

    Δεν την ήξερα -εννοώ μ’ αυτή τη μορφή.

  167. skol said

    Ούτε κι εγώ, το γκούγκλ να ναι καλά
    Κοραής
    Πολίτης

    Για να υπάρχει σε ονόματα χωριών και σε παροιμίες μήπως κάποτε δεν ακουγόταν τόσο αστείος ο πιάστης;

  168. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Σαν τον πουλοπιάστη,βρήκα να λέει κάποιος από ομάδα περί τα ορνιθολογικά, σε σχόλιο του,το πουλί :muscicapa striata δηλ ραβδωτος μυγοπιαστης .Όμως συνήθως τον λέμε μυγοχάφτη.
    Παιδοπιάστης θάτανε δηλαδή ο της σίκαλης.

  169. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    και ποντικοπιάστης που μου κατέβηκε τώρα, είδα να αναφέρονται έτσι για μια ταινία του 1999, αλλά και
    https://sarantakos.wordpress.com/2014/05/25/ekloges-4/ σχόλιο 188 🙂

  170. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Ώπα! και η ταινία Foxcatcher (2014)- Αλεπουδοπιάστης.
    Καληνύχτα όμως τώρα χωρίς «ονειροπιάστες».

  171. Μια και μιλάτε πάλι για τον «Φύλακα στη Σίκαλη», παραθέτω εδώ μία δική μου κριτική του θέματος που έγραψα πριν από μια πενταετία και δεν βρέθηκε κάποιος να διαφωνήσει…
    http://sfrang.blogspot.gr/2010/03/blog-post.html

  172. skol said

    Μιας και το συνέχισε η Έφη, ας βάλω και κάποια άλλα ευρήματα …
    Ο πουλοπιάστης υπάρχει και σε αρχαιότερη μορφή, στρουθοπιαστής (πέφτει ο τόνος).
    Υπάρχει επίσης και ο ληστοπιαστής και, τέλος, ο σμηνοπιάστης που δεν είναι άνθρωπος αλλά εργαλείο!

    (Αυτά τα βρήκα βάζοντας «*πιάστης» εδώ)

  173. sarant said

    Α, έχουν βάλει ονλάιν το LSJ, ωραία!

  174. Νικος Κ. said

    Ας προσθέσω (για το phony) και την άποψη της Φωτεινής Τσαλίκογλου από πρόσφατη συνέντευξή της [1]:

    Αν αξίζει όμως να παλεύει κανείς για κάτι είναι για μια αληθινότητα που διαρρηγνύει τη συμμόρφωση σε ξένες επιταγές. Ο νεαρός Χόλντεν Κολφιλντ στο αριστουργηματικό Φύλακα στη Σίκαλη του Σάλιντζερ καθιερώθηκε ως εμβληματική φιγούρα δίνοντας έναν τέτοιο αγώνα, «αποκιβδηλοποίησης». Ένας έφηβος που αγωνίζεται να μην είναι «phony» κίβδηλος, ψεύτικος, πλαστός.

    [1] Στη σχέση μητέρας και κόρης παίζεται ένα παιχνίδι της ζωής με το θάνατο»
    http://www.lifo.gr/team/miteres/48263

  175. Και φύλακας και πιάστης: η νέα μετάφραση του Σάλιντζερ, του Ηλία Κολοκούρη

  176. Βάγια said

    Αν και είναι παλιό άρθρο, ως φαν του βιβλίου θα ήθελα να σχολιάσω. Από τα αποσπάσματα που βάλατε, η νέα μετάφραση μου άρεσε πιο πολύ. Μου φάνηκε ότι διατηρεί πιο πολύ την τρέλα και την προφορικότητα της γραφικής ιδιόλεκτου του Χόλντεν. Κρίμα πάντως που η μεταφράστρια δεν κράτησε τη λέξη «κάλπης». Αν και ανύπαρκτη, αποδίδει πολύ καλά το νόημα που θέλει να πει ο συγγραφέας, δηλαδή ψεύτικος, προσποιητός, δήθεν. Όλες οι άλλες συνώνυμες λέξεις που μου ‘ρχονται στο νου είναι πολύ κοινές ή πολύ κουλτουριάρικες για να τις χρησιμοποιεί ο τρελάκιας ο Χόντεν. Η μόνη που μου φαίνεται ότι ταιριάζει αρκετά είναι η λέξη «δηθενιά».
    Ο νέος τίτλος δεν μ’ αρέσει όμως καθόλου! Μου φαίνεται πολύ ψευδοποιητικός και δεν ταιριάζει με το ντόμπρο, μάγκικο στυλ του βιβλίου και του πρωταγωνιστή. Επίσης, η λέξη «πιάστης», όπως είπαν κι άλλοι σχολιαστές, μου θυμίζει εργαλείο κι όχι άνθρωπο. Και γιατί να προστεθεί η λέξη στάχια στη σίκαλη; Νομίζω, αν και οι περισσότεροι άνθρωποι ως παιδιά της πόλης, δεν ξέρουμε πως μοιαζει η σίκαλη, είναι γνωστό ότι είναι κάποιο δημητριακό. Κι άντε, θες να κάνεις πιο σαφές ότι η σίκαλη είναι δημητριακό, πες στο «σικαλοχώραφο».

  177. sarant said

    176 Μα δεν είναι ανύπαρκτη η λέξη «κάλπης»

  178. Βάγια said

    177. Δεν το ήξερα! Την είχα συναντήσει μόνο στο φύλακα στη σίκαλη και νόμιζα είναι εφεύρεση της μεταφράστριας. Αλήθεια, που συναντάται αυτή η λέξη;
    Συγνώμη που ανασταίνω παλιά νήματα!

  179. spatholouro said

    ΚΑΛΠΗΣ/ΚΑΛΠΗΔΕΣ

    Η λέξη «κάλπης» λημματογραφείται από παλιά στα λεξικά μας (π.χ. Πρωία/Δημητράκος/Σταματάκος)

    Κάλπης: κίβδηλος άνθρωπος, απατεώνας, ψεύτης, δόλιος, ανειλικρινής (προέρχεται από το τουρκικό kalp: ψεύτης, απατεώνας, αφερέγγυος)

    Και στη λογοτεχνία συναντάμε από παλιά τους κάλπηδες, σε Σουρή, Νιρβάνα, Μυριβήλη κλπ.

    Μια παρεμφερής λέξη, ο «καλπουζάνος», απαντούσε συχνά ήδη από τον 19ο αιώνα

  180. Ριβαλντίνιο said

    @ 179 spatholouro

    «Καλπουζάνος»

    Ναι . Σε ένα βιβλίο του Τσιμπιδάρου ( «Το ’21 χωρίς δάφνες και στέφανα» ) είχε απόσπασμα από εφημερίδα της Επανάστασης του ’21 που μιλούσε για τον Σισίνη ( αντικυβερνητικός πρόκριτος της Ηλείας ) και την «καλπουζανία» του.

  181. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @179. Στὰ Θερμιὰ τὸ λέγανε κάρπης μὲ τὴν χαρακτηριστικὴ (στὶς Κυκλάδες, ἀπ᾿ ὅσο ξέρω) τροπὴ τοῦ λ σὲ ρ (ἀδελφὸς=>ἀδερφός, βόλτα=>βόρτα κλπ).

  182. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Από το περσ. αρχής τουρκ. kalpazan = παραχαράκτης.

  183. 10 σημεία για τον σπουδαίο Φύλακα στην Σίκαλη, του Τζ. Ντ. Σάλιντζερ

    http://luben.tv/nerdcult/books-and-comics/130070

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: