Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης: Η ζωή στη φυλακή

Posted by sarant στο 5 Μαΐου, 2015


Εδώ και κάμποσο καιρό έχω αρχίσει να δημοσιεύω, κάθε δεύτερη Τρίτη, αποσπάσματα από το βιβλίο του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, “Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης” (εκδ. Ερατώ, 1995, εξαντλημένο), που είναι μια βιογραφία του παππού μου, του Νίκου Σαραντάκου (1903-1977), ο οποίος είχε το ψευδώνυμο Άχθος Αρούρης (που είναι ομηρική έκφραση και σημαίνει ‘βάρος της γης’). Η σημερινή συνέχεια είναι η τεσσαρακοστή πρώτη και είναι η δεύτερη του 9ου κεφαλαίου. Η προηγούμενη συνέχεια βρίσκεται εδώ. Βρισκόμαστε στη Μυτιλήνη στα μέσα του 1945 και ο ποιητής είναι κρατούμενος, υπόδικος για «στάση». 

mimis_jpeg_χχsmallΗ επιτροπή της ομάδας συμβίωσης ανάθεσε στον ποιητή αφ’ ενός μεν την έκδοση μιας χειρόγραφης εφημερίδας, (που ονομάστηκε Αλύγιστος και του οποίου διασώθηκαν, χάρη στον Βαγγέλη Καραγιάννη, δυο ή τρία φύλλα), αφ’ ετέρου δε την ευθύνη των πολιτιστικών εκδηλώ­σεων. Ο Νίκος ρίχτηκε με κέφι στη δουλειά και καθώς ήταν καλλιγρά­φος την έγραφε εξ ολοκλήρου, μολονότι στα πολιτικής φύσεως άρθρα τα κείμενα ήταν του Γώγου και του Γιοσμά κατά κύριο λόγο. Κάπου κάπου έγραφε κανένα άρθρο κι ο «Δάσκαλος» Απόστολος Αποστόλου. Στα ποιήματα και πεζά εκτός από το επίσημο ψευδώνυμό του Αχθος Αρούρης, χρησιμοποιούσε και το Ματσ. Αρ. Άγκας.

Από τον Γενάρη του 1946 άρχισε να γράφει κι άλλη μια μικρότερη εφημερίδα, αποκλειστικά σατιρική, τον «Χαφιέ – Όργανο των απαντα­χού δοσιλόγων», στην προμετωπίδα του οποίου υπήρχε το σύνθημα: Δοσίλογοι όλου τον κόσμου, Ενωθείτε! Στο Χαφιέ, που δεν είχε τους περιορισμούς ενός επίσημου οργάνου, η σάτιρα του Σαραντάκου δε γνώριζε όρια. Τα βέλη του χτυπούσαν τους πάντες, ακόμα και τους συναγωνιστές του. Είχε στήλη με μικρές αγγελίες του τύπου

ΚΙΟΣΚΛΗΣ – ΑΜΠΑΤΖΗΣ
Δικηγόροι
(Καλά που έμπλεξε το ΕΑΜ με δίκες
και βρήκαμε κι εμείς πελατεία)

Στο Χαφιέ δημοσίευσε το χασάπικο ο Γκιγκίλας αφιερωμένο στον δεσπότη Ιάκωβο, που χορευόταν στο σκοπό του «ήρθ’ ο χειμώνας κι ο κοσμάκης τα ’χει χάσει».

Είμαι ο Γκιγκίλας που ποτέ δεν θα γεράσω
με τ’ άσπρα γένια και το μαύρο μου το ράσο
είμαι ο Γκιγκίλας με τη μαύρη την ψυχή
φίλος του Βάλτερ και του Χανς στην Κατοχή.

 Όταν ο κόσμος εψοφούσε από την πείνα
είχα τα πάντα και την επερνούσα φίνα
κι έστελνα ζάχαρη κι αλεύρι τσουβαλιές
και τις γλυκιές παρηγορούσα κοπελιές
.

Τον Μάρτη του ’46, οι δικηγόροι του ΕΑΜ τούς ανακοίνωσαν ότι αρκετοί από τους υπόδικους μπορούσαν να βγουν με εγγύηση. Πε­ριέργως ο Γώγος, που και μέσα από τη φυλακή εξακολουθούσε να καθοδηγεί όλες τις κομματικές και εαμικές οργανώσεις, απαγόρευσε την υποβολή παρόμοιας αίτησης. Η απόφαση αυτή μαθεύτηκε στην Αθήνα και τον Απρίλη έφτασε στη Μυτιλήνη ένα φύλλο του Ριζοσπά­στη, όπου υπήρχε το ακόλουθο σχόλιο: « Μαθαίνουμε ότι κάποιοι συναγωνιστές στη Μυτιλήνη αποφάσισαν να μην επωφεληθούν από το μέτρο της απόλυσης από τις φυλακές με εγγύηση. Δεν μπορούμε να κατανοήσουμε αυτή την πρωτοβουλία των συναγωνιστών». Με εντολή του Γώγου, το φύλλο αυτό του “Ρίζου” δεν έφτασε ποτέ μέσα στη φυλακή. Ο Νίκος όμως που έμαθε το περί ου ο λόγος σχόλιο, έγρα­ψε στις μικρές αγγελίες του επόμενου “Χαφιέ” :

ΑΠΩΛΕΣΘΗ
το φύλλο του “Ριζοσπάστη”
της 16ης Απριλίου.
Ο ευρών παρακαλείται να το καταστρέψει αμέσως.

Ο Γώγος δεν είπε τίποτα αλλά με νεότερη απόφασή του ακύρωσε την απαγόρευση.

Η διεύθυνση της φυλακής δεν αντιδρούσε τότε στις δραστηριότη­τες αυτές των πολιτικών κρατουμένων. Τα πράματα δεν είχαν πάρει ακόμα την αγριότητα των κατοπινών ετών. Άλλωστε η Μυτιλήνη δε σήκωνε τότε κάτι τέτοια. Οι φυλακές ήταν στις παρυφές της «κόκκι­νης» Λαγκάδας και οι οργανώσεις του ΕΑΜ, παρά την τρομοκρατία και την αποψίλωση που προκάλεσαν οι συλλήψεις, υπήρχαν, λειτουρ­γούσαν και μπορούσαν να κινητοποιήσουν μέγα πλήθος.

Οι ποινικοί κρατούμενοι, οι περισσότεροι για αγροζημίες, χρέη και μικροπαραβάσεις του ποινικού κώδικα ήταν επίσης ευνοϊκά δια­τεθειμένοι. Μερικοί άλλωστε απ’ αυτούς ανήκαν στο ΕΑΜ. Προβλή­ματα προσπάθησε να δημιουργήσει ο αναγνωρισμένος νταής των φυ­λακών, Στρατής Βιτούλιας ονόματι, βαρυποινίτης με δυο καταδίκες για φόνο στην πλάτη του, ο οποίος έμπαζε στη φυλακή χασίς για δική του χρήση και για μεταπώληση, διατηρούσε χαρτοπαίγνιο και γενικά απο­κόμιζε σημαντικά κέρδη σε βάρος των συγκρατουμένων του. Χώρια που περιβαλλόταν από ένα είδος μικρής αυλής και απολάμβανε το αναμφισβήτητο κύρος του αρχηγού στο μικρόκοσμο της φυλακής.

Όλα αυτά όμως ως την άφιξη, σε διαρκώς μεγαλύτερους αριθ­μούς, των πολιτικών κρατουμένων. Από τις πρώτες ενέργειες της επιτροπής διαβίωσης ήταν η απαγόρευση της χαρτοπαιξίας στους εαμίτες. Η απαγόρευση αυτή, σε συνδυασμό με τα μαθήματα, τη γυμναστική και τις πολιτιστικές εκδηλώσεις, μείωσε δραστικά την πελατεία του Στρατή, γιατί κοντά στους πολιτικούς ξέκοψαν από τον τζόγο και αρκετοί ποινικοί. Η δεύτερη απαγόρευση της επιτροπής αφορούσε το χασίς. Μετά την απελευθέρωση είχε παρατηρηθεί ση­μαντική έξαρση της χασισοποτείας τόσο στην Αθήνα όσο και στην επαρχία. Η ηγεσία του ΕΑΜ είχε κατηγορήσει ευθέως τα αγγλικά στρατεύματα ως υπαίτια αυτής της αύξησης. Οι οργανώσεις του ΕΑΜ και της ΕΠΟΝ είχαν αναλάβει πραγματική εκστρατεία κατά των ναρκωτικών. Οι επονίτες επισημαίναν τους τεκέδες και τα άλλα στέ­κια διακίνησης και χρήσης των ναρκωτικών, αλλά πολύ συχνά αντι­μετώπιζαν, αντί επιδοκιμασίας και αρωγής, την οργή και τον κατα­τρεγμό της αστυνομίας, που από κει ακριβώς στρατολογούσε τους χα­φιέδες και τα όργανά της στον αντικομμουνιστικό αγώνα της.

Ο Στρατής υπέθεσε ότι ο Νίκος, που τον έβλεπε να έχει την επιμέλεια των πολιτιστικών εκδηλώσεων, ήταν ο εμπνευστής αυτών των απαγορεύ­σεων κι αποφάσισε να «ξηγηθεί» μαζί του. Την ώρα του περίπατου στο προαύλιο τον πλησίασε και βαδίζοντας δίπλα του, του είπε χαμη­λόφωνα:

«Άκου να δεις, παλικάρι. Εμένα που με βλέπεις έχω δυο φόνους στην πλάτη μου και τρίτος δε θα μου κακοφανεί. Σταμάτα αυτές τις σαχλαμάρες κι άφησε τον κόσμο να παίζει τζόγο και να καπνίζει μαύρη γιατί θα ’χεις κακά ξεμπερδέματα».

Ο Νίκος τον άκουσε με προσοχή κι υστέρα του είπε το ίδιο χαμη­λόφωνα, δείχνοντας του δυο μεγαλόσωμους και γεροδεμενους κρα­τούμενους, παλιούς ελασίτες:

«Τους βλέπεις αυτούς τους δύο; Λοιπόν αν δεν κάτσεις φρόνιμα θα τους βάλω να σου ρίξουν τόσο ξύλο, που θα μείνεις δυο βδομάδες στο νοσοκομείο κι όταν γυρίσεις θα σε ξαναδείρουν και θα σε ξαναστείλουν πίσω. Κι αυτό θα γίνεται συνέχεια, ώσπου να βάλεις μυα­λό».

Ο νταής το γύρισε αμέσως το φύλλο:

«Κι εγώ πώς θα ζήσω, κυρ-Νίκο; Τι θαρρείς, έχω έξω κανένανε να μου στέλνει τίποτα; Ό,τι κονομήσω δω μέσα. Κι έρχεστε σεις και μου σφαλάτε όλες τις πόρτες».

«Άκου λοιπόν να δεις τι θα γίνει. Μια φορά χαρτί και μαύρη κομμένα. Πάνω σ’ αυτό δεν ακούμε κουβέντα. Θ’ ανοίξεις όμως μια καντίνα, να πουλάς τσιγάρα, χαρτοφάκελα κι ό,τι άλλο γουστάρεις κι εμείς θα πούμε στους δικούς μας να ψωνίζουν από σένα».

Τελικά κλείστηκε συμφωνία κι ο Στρατής άνοιξε καντίνα, Άρχισε μάλιστα, μη έχοντας τι να κάνει, να παρακολουθεί τα μαθήματα και τα Χριστούγεννα του ’45, σε μια γιορταστική εκδήλωση των πολιτικών κρατουμένων, σήκωσε ο Στρατής το χέρι του και ζήτησε να μιλήσει:

«Ακούστε δω, ρε παιδιά», είπε στο ακροατήριο, «εγώ τόσα χρόνια στη φυλακή τέτοιους ανθρώπους σαν και σας δε ξανάδα. Εγώ πολλές κουβέντες δεν έχω. Αλλά για να καταλάβετε πως είμαι ξηγημένος άνθρωπος, από σήμερα την κόβω τη μαύρη», και βγάζοντας την πίπα του την έσπασε τελετουργικά.

Σε μια από τις περιορισμένες αμνηστίες, «προς αποσυμφόρησιν των φυλακών», που έγινε αρχές του ’46, βγήκε κι ο Στρατής. Τον ξεπροβόδισαν όλοι με ευχές για μια καινούρια ζωή. Δυο μήνες μετά πάλι μέσα ο Στρατής. Με μάτια κόκκινα από το χασίς και με πεσμέ­νο το ηθικό. Δεν ήταν πια ο παλιός νταής.

«Ρε συ, Στρατή, πάλι τα ίδια. Τι μας έλεγες;»

«Τι να κάνω ρε παιδιά. Κανείς δε μ’ έπαιρνε σε δουλειά. Ξανάπεσα στο ίδιο το λούκι. Μπορντέλο, τεκές, έπεσα σε σφάλμα και να ’μαι. Δε βαριέσαι, δε γίνεται τίποτα. Κοιτάξτε μονάχα σεις να φτιάξτε αυτή τη λαϊκή δημοκρατία που λέτε, μπας και δούμε και μεις άσπρη μέρα».

Ο Στρατής δεν ήταν η μοναδική περίπτωση. Ενώ ήταν ακόμα φυλακισμένοι ο Σαραντάκος με τον Ευαγγελινό προσηλύτισαν στην εαμική ιδεολογία και… έναν μπουραντά. Ήταν ο τακτικός εθνοφύ­λακας που συνόδευε τους κρατούμενους όταν πήγαιναν από τη φυ­λακή στα δικαστήρια για ανάκριση ή τίποτα συμπληρωματικές κατα­θέσεις. Μετρίου αναστήματος, με μουστάκι ποντικοουρά, ύφος βαρύ και περπατησιά αλαφροπάτητη. Τυπικός κουραδόμαγκας του Ψυρρή. Σε μια τέτοια μετάβαση, ο Ευαγγελινός, ψυχολογώντας σωστά το φρουρό του, του πρότεινε να πιουν ένα ούζο σ’ ένα ουζάδικο της Λαγκάδας. Ο άλλος δέχτηκε και το ένα ούζο έγινε πολλά, που δημιούρ­γησαν ατμόσφαιρα εγκαρδιότητας. Η επόμενη μετάβαση, με τον ίδιο πάντα φρουρό, αφορούσε τον Σαραντάκο, που κατάλληλα ορμηνεμένος από τον Πάνο, επανέλαβε την ουζοποσία, με μεγαλύτερη επιτυ­χία, «αφόσον ήτανε και κείνος από τ’ Αυλάκι και κάτου» όπως κι ο εθνοφύλαξ Πίκουλας Χαράλαμπος. Ύστερα από τρεις ή τέσσερις τέτοιες μεταβάσεις υπό συνοδείαν, ο Πίκουλας είχε γίνει αδελφοποι­τός με τον Νίκο και τον Πάνο, στους οποίους εκμυστηρεύτηκε την ιστορία της ζωής του.

«Εγώ, να πούμε, διατηρούσα μπαρμπουτιέρα, στην οδός Σαρρή, δίπλα στην πλατεία Κουμουντούρου και στην Κατοχή την έβγαζα καθαρή. Καμία ανάμειξις περί τα πολιτικά, αλλά από το ’43 και μετά μπουκάρανε κάτι λέτσοι των Ταγμάτων και βάζανε χέρι στην γκα­νιότα. Οπλοφορούσανε βλέπεις. Πάω τώρα εγώ στο μπάρμπα μου το στρατηγό τον Σπηλιωτόπουλο, που ήταν στο Υπουργείο Στρατιωτι­κών και του λέω. Μπάρμπα, το και το. Θέλω να μου εξασφαλίσεις σι­δερικό, με άδεια όμως. Να μην έχω μπλεξίματα με τους Γερμανούς. Εντάξει μου λέει ο μπάρμπας μου, αλλά να γραφτείς στην Ειδική. Να γραφτώ αλλά να μη με τραβάνε σε μπλόκα και έρευνες. Εγώ έχω τη δουλειά μου. Γράψου συ και γω θα σε αποσπάσω στο Υπουργείο, υπασπιστή μου. Έτσι κονόμησα μπιστόλι κι όταν ξανάρθαν στο μαγαζί οι μάγκες και πήγαν να βάλουν χέρι στην γκανιότα το τρα­βάω και τους λέω. Πίσω, ρουφιάνοι, και σας έφαγα. Να δεις πώς φύγανε. Μπουχός έγιναν».

Ο εθνοφύλαξ Πίκουλας εκτίμησε πολύ το κέφι, την ανθρωπιά και την απλότητα των νέων φίλων του. Τον κολάκεψε και το γεγονός ότι μορφωμένοι άνθρωποι αυτοί του έκαναν παρέα σαν ίσοι του. Στο τέλος τους δήλωσε πως ήταν μαζί τους, πως παραδεχόταν τις ιδέες τους και πως αν είχαν σκοπό να την κοπανήσουν από τη φυλακή και να βγουν στο βουνό, αναλάμβανε αυτός να τους καλύψει και να τους δώσει και όπλα. Οι φίλοι του τον ευχαρίστησαν για την προσφορά του, την οποία υποσχέθηκαν να λάβουν σοβαρά υπόψη εν καιρώ και για την ώρα του συνέστησαν να μην εκδηλώνεται και βρει τον μπελά του. Άδικα όμως. Ο Πίκουλας με το ζήλο του νεοφώτιστου, όχι μόνο μιλούσε αλλά γρήγορα πέρασε από τα λόγια στα έργα. Ένα βράδυ σε μια ταβέρνα στο Συνοικισμό, όταν ένας υποκελευστής του Λιμενι­κού διέταξε την ορχήστρα να παίξει «του Αητού το γιο» ο παρευρισκόμενος σε άλλο τραπέζι Πίκουλας έβγαλε το πιστόλι του, το ακούμπησε εμφανώς στο τραπέζι και είπε:

«Απαγορεύονται τα πολιτικά άσματα. Όποιος παίξει “του Αητού το γιο” θα πεθάνει!»

Ο λιμενικός κι η παρέα του φύγανε με την ουρά στα σκέλια ενώ η πελατεία της ταβέρνας αποθέωνε τον Πίκουλα. Ύστερα από κάτι τέτοια επεισόδια ο Πίκουλας μετατέθηκε στην Αθήνα από όπου έγραψε στον Πάνο τον Ευαγγελινό μακροσκελή επιστολή που άρχι­ζε με τη φράση:

«Αγαπητέ συναγωνιστά κυρ-Πάνο, σου γράφω από τα βάθη της σοσιαλιστικής μου ψυχής», και τέλειωνε με την προτροπή:

«Κουράγιο, παιδιά, και τη βγάλαμε!»

50 Σχόλια to “Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης: Η ζωή στη φυλακή”

  1. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    Γουάου!! Mου κάνει εντύπωση η …μεταστροφή του πατέρα σου Νίκο σε αυτό το κομμάτι, σε πολύ μάγκικη γλώσσα (που δεν είναι «τυπική» γι’αυτόν νομίζω). Παίζουν ρόλο και τα εξιστορούμενα «τής φυλάκας» υποθέτω. Πολύ ωραίο!

  2. cronopiusa said

    «Κουράγιο, παιδιά, και τη βγάλαμε!»

    Καλή σας μέρα

  3. IN said

    Καλημέρα κι από μένα.

    Εκ πρώτης όψεως, στο φύλλο της 16ης Απριλίου 1946 του Ριζοσπάστη, που υπάρχει ψηφιοποιημένο στο σάιτ της Εθνικής Βιβλιοθήκης, δεν βρίσκω το σχόλιο για το οποίο γράφει ο μακαρίτης ο πατέρας σου.

  4. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    3: Την ίδια διαπίστωση έκανα κι εγώ χτες. Κάποιος δεν θυμόταν σωστά -ή έχουμε οικογενειακό μύθο.

  5. spiral architect said

    A, πολύ καλό το σημερινό! 🙂

  6. spiral architect said

    Ανεξάρτητα με την ύπαρξη ή μη του παραπάνω οικογενειακού μύθου γεγονός είναι ότι οι κομμουνιστές κρατούμενοι των μετακατοχικών – εμφυλιακών χρόνων έπαιρναν ζεστά τον ρόλο τους και τέτοιες ενέργειες, που στη συγκεκριμένη περίπτωση θα τους ελάφρυναν, τις έβλεπαν με επιφύλαξη, αν όχι και με άρνηση.
    Ήταν και θέμα χαρακτήρα βέβαια …

  7. NM said

    Ασχετο πλην χρήσιμο: Ακουσα πριν λίγο από τον ρ/σ «στο κόκκινο» τον Κραουνάκη να διορθώνει -επικαλούμενος την επέμβαση του Νικοκύρη- την προ ημερών πατάτα του με το άρθρο-φάρσα του Τσάτσου.
    Δε μ’άρεσε ο τρόπος που έκανε τη διόρθωση ο ταλαντούχος και συμπαθής μουσουργός. Το έκανε με κρύα καρδιά και ελαφρά ξυνίλα. Ετσι το αντιλήφθηκα εγώ τουλάχιστον -να του πεις-
    Πάντως χαρά στο κουράγιο σου Νικοκύρη που επικοινώνησες μαζί του για να διορθώσει. Πολλοί είχαμε ακούσει την εκπομπή και τη γκάφα, αλλά ούτε που διανοηθήκαμε να πάρουμε τηλέφωνο ή να στείλουμε μέηλ.
    Ελπίζω τα σχετικά ηχητικά αποσπάσματα να βρουν τη θέση που τους αρμόζει στα σαββατιάτικα.

  8. Για τη χασισοποτεία, η αλήθεια είναι πως τα αγγλικά στρατεύματα δεν την επέβαλλαν αλλά την βρήκαν έτοιμη, καθώς η κάνναβη καλλιεργιόταν ελεύθερα μέχρι το 1936, νομίζω.
    Πάντως, εκτός από τους πόλεμους του οπίου, με τους οποίους οι Βρετανοί επέβαλαν στην Κίνα την εισαγωγή του ναρκωτικού, το οποίο στη συνέχεια έκανε θραύση στα κατώτερα στρώματα του πληθυσμού, το καλό μας Ηνωμένο Βασίλειο έχει κι άλλο περιστατικό χασισοπολέμου: πριν 100 χρόνια, στην εκστρατεία στα Δαρδανέλλια, η οποία έληξε με την ήττα της Καλίπολης, οι Βρετανοί «έριχναν κατά λάθος» από αέρος προμήθειες τσιγάρων στα τουρκικά χαρακώματα, ενώ υποτίθεται πως προορίζονταν για τα δικά τους. Μόνο που τα τσιγάρα, που έπεφταν στα χέρια των χαρμάνηδων τούρκων φαντάρων, ήταν τίγκα στο χασίς, κι έτσι το βράδυ ήταν όλοι ντίρλα κι εύκολοι στόχοι.

    Όχι πως αυτό βοήθησε ιδιαίτερα την έκβαση της εκστρατείας αλλά…

  9. spiral architect said

    […]
    Γιατί μεσ’ στην πολιτεία, φυλακή και εξουρία,
    φυλακή και εξουρία, με πρόστυχ’ χασισοποτεία,
    με πρόστυχ’ χασισοποτεία, φυλακή και εξουρία.

  10. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    8: Είναι μια μπλεγμένη ιστορία με την κάνναβη, είχαν δώσει μια παράταση για να εξαντληθούν τα αποθέματα -τα οποία άργησαν πολύυυυ -έτσι τουλάχιστον έχω ακούσει.

    7: Κι εγώ το άκουσα, αλλά δεν διέγνωσα την ξινίλα. (Μήνυμα είχα στείλει, έχουμε επαφή)

  11. spatholouro said

    Κατ΄αρχάς μια διόρθωση:πού ΄χει η χασισοποτεία (όχι «με πρόστυχ΄κλπ)

    Και μια παρατήρηση: η παράπλευρη «απώλεια» του αριστερού αγώνα, κατοχικά και μετακατοχικά, να χτυπηθούν τεκέδες, λέσχες και πορνεία, ήταν να πάρει η μπάλα και το έρμο το ρεμπέτικο, το οποίο άκουσε τα μύρια όσα…

  12. sarant said

    11 Ε ναι, όλο και βρίσκω αναφορές και στη δεκαετία του 50 στα αριστερά έντυπα.

  13. spatholouro said

    Ποια δεκαετία του 50, Νίκο; Εδώ και στη δεκαετία του 80 υπάρχει θέμα, εδώ το 1990 ο εμβληματικός από αυτή την άποψη Αλέκος Ξένος επαναλαμβάνει όσα έλεγε το 1947…

  14. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    8. Kαλό αυτό με τους εγγλέζους που έριχναν στριφτairάκια στα μεμετοφάνταρα!
    Το άλλο με τους ρώσους που έριχναν πάγο στους εσκιμώους, το ξέρεις; 😆

  15. sarant said

    13 Εννοώ ότι από τη δεκ 60 τουλάχιστον με τον Μπιθικώτση και τον Χιώτη υπήρξε ανοχή -ο Ξένος το 1990 είναι παραφωνία.

  16. 14, Kid are you kidding?

  17. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    Dog, no kidding!

  18. Και γιατί τους έριχναν πάγο; Στα πλαίσια του Ψυχρού Πολέμου, να υποθέσω; 😎

  19. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    18. Ναι,ναι! 😆 😆 You are so Eskimo cool!

  20. Δεν βοηθάς!

  21. 14, …Το άλλο με τους ρώσους που έριχναν πάγο στους εσκιμώους, το ξέρεις;

    Όχι, αλλά να υποθέσω ότι ήταν για επίρρωση της ρωσικής οικονομίας;

    «Fun­nily enough, in Rus­sia the ice cream on a stick had become syn­ony­mous with the word eskimo»

  22. Πάνος με πεζά said

    @ 20 : Συνδυασμός Παναγιώτη Φασούλα και Γιάννη Ιωαννίδη !

  23. 18, 😀

  24. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

  25. Pedis said

    Ωραιότατο!!

  26. Γς said

    Ανυπόφορη κατάσταση.
    Είναι κι αυτός ο Σούρας.
    Αέρα!

  27. Pedis said

    Από μία άλλη φυλακή:
    «Ανάγκασαν τους κρατούμενους να παρακολουθήσουν ένα ντοκιμαντέρ για το ολοκαύτωμα την Ημέρα του Ολοκαυτώματος, και όταν τους ζήτησαν να πουν την γνώμη τους, είπαν στους φύλακες, «τώρα ξέρουμε τι είστε: Ναζί». »

    Ο ισραηλινός ιστορικός Ίλαν Πάπε για τη φυλάκιση του γιου του για «εγκατάλειψη στρατιωτικής θητείας»
    https://left.gr/news/o-israilinos-istorikos-ilan-pape-gia-ti-fylakisi-toy-gioy-toy-gia-egkataleipsi-stratiotikis

  28. Pedis 27

    τρομερή ιστορία

    προψές διαδήλωσαν στο Τελ Αβίβ οι Αιθίοπες Εβραίοι, οι οποίοι αντιμετωπίζονται ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας κι ας στήθηκε ολάκερη επιχείρηση αερομεταφοράς και σωτηρίας τους.

    http://en.wikipedia.org/wiki/Operation_Solomon

  29. Pedis said

    # 28 – ναι.
    http://www.timesofisrael.com/police-protesters-clash-in-tel-aviv-as-anti-racism-protest-turns-violent/

  30. Ηλεφούφουτος said

    13 Πάντως τη δεκαετία του ’90 ο 902 (ο σταθμός του ΚΚΕ) είχε βραδυνή εκπομπή αφιερωμένη στο ρεμπέτικο που παρουσίαζε τα τραγούδια με όλο το κομματικό τυπικό.
    Ένας που έβαζε τα τραγούδια και ήξερε το αντικείμενο και ένας δεύτερος με ξύλινη γλώσσα που σχολίαζε τα τραγούδια αναδεικνύοντας την ιδεολογική τους αξία.

    0 «ένας υποκελευστής του Λιμενι­κού διέταξε την ορχήστρα να παίξει «του Αητού το γιο» …»

    Σε εποχή που ακόμα δεν υπήρχαν οι δίοποι/-ες
    Δεν τους πρόλαβα εγώ στη θητεία μου. Τη λέξη την ήξερα από:

  31. sarant said

    Ευχαριστω για τα νεότερα!

    30: Για να τα λέμε όλα, αργότερα ο τηλεοπτικός 902 είχε εκπομπή για τα ρεμπέτικα με πολλή πρωτότυπη δουλειά, όχι ξεσηκώματα, και χωρίς ιδεολογικό υπεύθυνο 🙂

  32. Μαρία said

    28
    Έχουμε δει για τους Φαλάσα κι αυτή την εξαιρετική ταινία που σχετίζεται με την επιχείρηση Μοσέ http://en.wikipedia.org/wiki/Live_and_Become

  33. Πάνος με πεζά said

    @ 30 : Και μετά ο Πάρης Μήτσου, με…κομματικό ονοματεπώνυμο, και την εκπομπή «Τα παντελόνια είναι περίεργα ρούχα»…

  34. a said

    τα κουμαντα των ελληνικων φυλακων συντομα θα επιβεβαιωσουν την προφητεια του οψιμου συντροφου πανουση

  35. Βιτούλιας (Γιώργος, εεεε, Γεώργιος ήθελα να πω) ήταν αργότερα υποψήφιος με το Εθνικό κόμμα Χιτών και αργότερα βουλευτής του Συναγερμού και της ΕΡΕ. Δεν ξέρω αν ήταν συγγενής και είχε κάποια ιδιαίτερη μεταχείριση ο άλλος.

  36. Αγάπη said

    και πώς σβήνω μιά λάθος ανάρτηση όπως η 36?

  37. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    >>αφ’ ενός μεν την έκδοση μιας χειρόγραφης εφημερίδας,/αφ ετέρου δε την ευθύνη των πολιτιστικών εκδηλώ­σεων
    «Ελεύθεροι φυλακισμένοι» αυτή η δυνατή παρέα.
    Όσα κι αν έχω ακούσει από τις αφηγήσεις,έχω διαβάσει, έχω δει μεταπλασμένα σε τέχνη και λογοτεχνία γι αυτές τις μαύρες περιόδους, πάντα πάντα με συγκλονίζουν τέτοιες σελίδες. Αγριεύω,συγκινούμαι μα και ψυχώνομαι ταυτόχρονα.
    Μην ξεχνούμε Μόνον όταν θυμόμαστε, μπορούμε να ξεχνούμε.Να πετούμε στη λήθη εκείνα που πρέπει.

  38. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    37: Έτσι!

    36: Το λες σε μένα και τη σβήνω (όπως έγινε)

    35: Δεν τον ήξερα.

  39. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    37 – Γνωρίζοντας απο πρώτο χέρι, ότι για όλα αυτά που πάλευαν και πίστευαν αυτοί οι άνθρωποι εδώ, δεν υπήρχε το αντίκρισμα εκεί που νόμιζαν, κάθε φορά που διαβάζω για κείνα τα χρόνια, μένω με ένα ερωτηματικό (;) έτσι σκέτο, χωρίς να ξέρω τι να ρωτήσω, 40+ χρόνια, δεν έχω βρεί ακόμα την ερώτηση, το οξύμωρο, είναι ότι γνωρίζω την απάντηση.

  40. cronopiusa said

    Ο κώδικας τιμής των φυλακών και η υπουργική ανοησία

    Η Τάλα και η Άννυ: δυο 4χρονα κοριτσάκια που ποτέ δεν θα παίξουν μαζί

  41. voulagx said

    #20,#24 κ.α. Βλέπω πως οι αιγόκυνες τζιφάρουν ακατάπαυστα! Αντε μετά να βάλεις τον σκύλο να φυλάει τα γίδια! Που πάμε, ορέ!

  42. Pedis said

    # 28 – Σκύλε – κοίτα κι αυτό: κάναν, λέει, την πλάκα τους και βάραγαν στο ψαχνό από πλήξη. Κάτι θυμίζει αλλά … τζιζζ, υπάρχει και ο αντιρατσιστικός …

    «Israeli veterans say permissive rules of engagement fueled Gaza carnage»

    (τι σου είναι η γλώσσα! » permissive rules of engagemen» … πάντως βγαίνει και καμιά αλήθεια, πού, στη washington post! Κάτι τρέχει, δεν μπορεί … να μου το θυμηθείτε.)

    http://www.washingtonpost.com/world/middle_east/israeli-veterans-say-permissive-rules-of-engagement-fueled-gaza-carnage/2015/05/04/ab698d16-f020-11e4-8050-839e9234b303_story.html

  43. Alexis said

    Καλημέρα.
    Όταν διαβάζω την παράγραφο όπου ο Πίκουλας εξιστορεί τη ζωή του νομίζω πως ακούω τη φωνή του Νίκου Φέρμα σε παλιά ελληνική ταινία…

    Πολύ ωραίο άρθρο!

  44. sarant said

    42 Είδες πόσοι κοπιάζουν για να βρίσκουν ευγενικές διατυπώσεις;

  45. Pedis said

    # 44 – (έτσι για πλάκα κι αν κάνεις κέφι:) Πώς θα το μετάφραζες, Νικοκύριε, με αντίστοιχο διακριτικό τρόπο, στα ελληνικά;

  46. Pedis said

    # 43 – «Όταν διαβάζω την παράγραφο όπου ο Πίκουλας εξιστορεί τη ζωή του νομίζω πως ακούω τη φωνή του Νίκου Φέρμα»

    Ναι γειασου!

  47. sarant said

    45 χαλαρούς κανόνες είναι λίγο βαρύ;

  48. Μια ωραία συλλογή βρετανικών πολιτικών προσβολών

    http://www.telegraph.co.uk/culture/culturenews/11519453/best-british-political-insults.html

  49. Pedis said

    # 47 – «χαλαρούς κανόνες είναι λίγο βαρύ;»
    Δεν ξέρω, μα νομίζω ότι θα είναι βαριές οι πέτρες που θα φάει όποιος τολμήσει να μην πει τα πράγματα με το όνομά τους και τα κάνει χειρότερα μεταφράζοντάς το έτσι στα ελληνικά. «έτρωγαν άμαχους στο χαλαρό και στο έτσι».

    Στο τελευταίο του βιβλίο ο Έκο αφιερώνει παραπάνω από μία σελίδα συζητώντας μία κοινότυπη έκφραση που χρησιμοποιούν τα ιταλικά μμε όταν αναφέρονται στη δράση των αστυνομικών: «οι αστυνομικοί έδρασαν με επαγγελματισμό», γράφουν και έχει πλάκα (βέβαια, δεν είναι καθόλου αστείο το μήνυμα που περνάνε στον αποδέκτη) διότι δεν λένε ποτέ το ίδιο για τον υδραυλικό που ξεβουλώνει με επιτυχία το σιφώνι της τουαλέτας.

    Έτσι λοιπόν, για να δώσω καμιλα ιδέα στους εκκολαπτόμενους μεγκαδημοσιογράφους της σύνταξης, θα έλεγα

    «Οι ισραηλινοί στρατιώτες δεν ακολούθησαν στις μάχες τους σωστούς επαγγελματικούς κανόνες».

    Ωραίο;

  50. Pedis said

    «In their own words: Israeli troops break ranks on Gaza campaign»
    http://www.theguardian.com/world/2015/may/04/in-their-own-words-israeli-troops-break-ranks-on-gaza-campaign

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: