Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Η ρύθμιση των ήχων και οι ζωές των άλλων

Posted by sarant στο 13 Μαΐου, 2015


Τον παλιό καιρό, θυμάμαι, τότε που άκουγα φανατικά ραδιόφωνο, στην αρχή ή στο τέλος κάθε εκπομπής, εκεί που αναφέρονταν οι συντελεστές της, ακουγόταν και η στερεότυπη αναφορά: «Στη ρύθμιση του ήχου ο τάδε».Τώρα ακούω σπανιότερα ελληνικό ραδιόφωνο -και κυρίως από τον υπολογιστή- αλλά, στο Κόκκινο 105,5 τουλάχιστον, η στερεότυπη αναφορά έχει τροποποιηθεί: στη ρύθμιση των ήχων ο τάδε. Πάλι από το ραδιόφωνο, ακούω πολύ συχνά ότι την τάδε ώρα ο τάδε «διαλέγει/βάζει μουσικές», ενώ στα νιάτα μου διάλεγε τη μουσική, έβαζε μουσική ή, στον πληθυντικό, έβαζε τραγούδια.

Έχουν βέβαια προηγηθεί οι πολιτικές, οι τακτικές, οι δράσεις, όλοι αυτοί οι (να ‘μαι κι εγώ) ευρωπληθυντικοί, αφού από μεταφρασμένα κείμενα της ΕΟΚ (νυν ΕΕ) έγινε μαζική διείσδυση τέτοιων τύπων στα ελληνικά πριν από εικοσιπέντε-τριάντα χρόνια. Είναι και η επιρροή των αγγλικών, διότι στα αγγλικά λες στο αντικείμενο του πόθου σου ότι θες να ζήσετε μαζί for the rest of our lives, δηλαδή κατά λέξη «για το υπόλοιπο των ζωών μας», ενώ στα ελληνικά λέμε «για την υπόλοιπη ζωή μας» (ή, πιο απλά, «για όλη μας τη ζωή»). Το παράδειγμα το παίρνω από ένα παλιότερο άρθρο του φίλου Γιάννη Χάρη, στο οποίο παραπέμπει και η της πιο πρόσφατη επιφυλλίδα του στην ΕφΣυν. Όπως σωστά σημειώνει ο Χάρης, «στη γλώσσα μας «υπόλοιπες ζωές» έχουν μονάχα οι οπαδοί της μετενσάρκωσης και οι γάτες»

Κάτι παρόμοιο είχε ειπωθεί πριν από μερικά χρόνια για τον τίτλο της ταινίας «Οι ζωές των άλλων», όπου χρησιμοποιήθηκε αυτός ο κάπως αφύσικος για τα ελληνικά πληθυντικός, κατά μίμηση του αγγλικού τίτλου The lives of others (και όχι του πρωτότυπου γερμανικού, που ήταν στον ενικό: Das Leben der Anderen).

Πράγματι, υπάρχουν ουσιαστικά για τα οποία ο πληθυντικός φαίνεται καταχρηστικός -υπάρχει μόνο σε ειδικές χρήσεις. Ας πούμε, η πείνα, που, όπως πάλι λέει ο Χάρης, σε πληθυντικό θα μπορούσε να σταθεί μόνο σε εκφράσεις του τύπου «έχω κάτι πείνες που δεν βλέπω μπροστά μου».

Αλλά ας δώσω τον λόγο στον Χάρη -θα παραθέσω ολόκληρο το άρθρο του:

«Ανησυχητικές εκτάσεις παίρνουν οι μεταναστεύσεις, οι φυγές ανθρώπων από τους τόπους τους, που παίρνουν τους δρόμους των ξενιτιών, που επιλέγουν τις μοίρες των προσφυγιών, αναζητώντας καλύτερες ζωές, να εξασφαλίσουν έστω ζωές αντί για βέβαιους θανάτους από τις πείνες και τις εξαθλιώσεις…»

Κάτι δεν πάει καλά; Προφανώς· ή τουλάχιστον έτσι ελπίζω: ελπίζω δηλαδή να είναι ολοφάνερα αδόκιμος εδώ ο πληθυντικός όλων των λέξεων, με μοναδική εξαίρεση το «ανθρώπων», σ’ αυτό το κατασκευασμένο χωρίο.

Είναι απλό: κατά κανόνα το ίδιο το αισθητήριό μας μάς υπαγορεύει τον ενικό σε αφηρημένες έννοιες, όπως ιδίως η μετανάστευση, η φυγή, η ξενιτιά, η προσφυγιά, η πείνα και η εξαθλίωση, που εντελώς φυσικά δεν έχουν πληθυντικό (άλλο είναι βέβαια εκφράσεις όπως: «έχω κάτι πείνες, που δεν βλέπω μπροστά μου»).

Είναι, είπα, απλό, όταν χρησιμοποιούμε απλές, καθημερινές έννοιες, όταν δεν βρισκόμαστε μπροστά σε καινούριες, ξενόφερτες κατά κανόνα, που δεν έχουν άρα ζυμωθεί ακόμα με την καθημερινή γλώσσα και δεν έχουν αποβάλει την ξενική καταγωγή τους.

Παράδειγμα, οι «μεταναστευτικές ροές», που έχουν εγκατασταθεί τελευταία, μαζί με το τραγικό σημαινόμενό τους, στη ζωή και τη γλώσσα μας. Αλλά τι περισσότερο λένε από τη «μεταναστευτική ροή»; Ότι δεν είναι γραμμικό και ενιαίο στον χρόνο το φαινόμενο; Μα το ίδιο ισχύει με τον αντίστοιχο και γενικότερο όρο «μετανάστευση». Όπως δηλαδή μιλάμε για τη μετανάστευση των Ελλήνων (και όχι για τις «μεταναστεύσεις»), κι ας έγινε σε διαφορετικές δόσεις ή κύματα, σε διαφορετικές εποχές και χώρες.

Έτσι, ο πηχυαίος τίτλος: «Ροή μεταναστών από στεριά και θάλασσα» που διάβασα προ καιρού ήταν αυτονόητο πως δεν αναφερόταν σε μία συγκεκριμένη μέρα, άντε μήνα, αλλά στο γενικότερο φαινόμενο των τελευταίων χρόνων. Δόξα τω Θεώ, είπα, τις γλιτώσαμε τις «ροές». Αρχίζω όμως να διαβάζω το άρθρο, και οι «ροές» ήταν εκεί, απτόητες: «Σημαντική, συνεχόμενη και ανησυχητική είναι η αύξηση των μεταναστευτικών ροών μέσω της Τουρκίας προς τη χώρα μας».

Έτσι και: «η διαχείριση των μεταναστευτικών και προσφυγικών ροών προς την Ευρώπη»· «εντείνεται το κύμα των μεταναστευτικών ροών εξαιτίας των εξελίξεων στη Μέση Ανατολή» (προσοχή εδώ στο ταυτολογικό «κύμα των ροών», σαν να λέγαμε «το κύμα των κυμάτων» ή «η ροή των ροών»!) κ.ά.

Ας αντικαταστήσουμε σε όλα αυτά τα παραδείγματα τον πληθυντικό με ενικό: αλλάζει τίποτα; Επιμένω πως όχι. Αλλά θα πείτε: και με τον πληθυντικό, ποιο τάχα το σπουδαίο πρόβλημα; Κανένα, θα πω· όμως θα παραπέμψω στο αρχικό, πλαστό χωρίο μου.

Και οι άρσεις των ασυλιών

Είναι λοιπόν οι καινούριες έννοιες, από τη μια, η κυρίαρχη αγγλική σύνταξη, από την άλλη· αντιγράφω παλιό παράδειγμα και σχόλιό μου: «θα ζήσουμε μαζί for the rest of our lives», λέει στην καλή του ο ερωτευμένος· κατά λέξη: «για το υπόλοιπο των ζωών μας», αυτό που λέμε εμείς: «όλη μας τη ζωή», «την υπόλοιπη ζωή μας» –γιατί σ’ εμάς «υπόλοιπες ζωές» έχουν μονάχα οι οπαδοί της μετενσάρκωσης και οι γάτες.

Συχνό πάντως το φαινόμενο, και σαν να εξοικειωνόμαστε μαζί του. Έτσι, μιλάμε για «ετήσιους τζίρους της τάξης των 2.000.000 ευρώ», αντί, απλούστατα, για ετήσιο τζίρο, ή για «τζίρο της τάξης των 2.000.000 ευρώ τον χρόνο».

Τα «κόστη» πάλι δίνουν και παίρνουν από καιρό: «με τις νέες διατάξεις τα κόστη προβλέπονται [= προβλέπεται!] να αυξηθούν κατακόρυφα»· «αψηφώντας όλα τα πολιτικά κόστη», αντί για: αψηφώντας κάθε πολιτικό κόστος. Και έρχεται εφιάλτης, σύμφωνα με άλλη ισοπεδωτική τάση, και η γενική: «των κοστών»: «η διαχείριση των κοστών απαιτεί αναθεώρηση της κλασικής συνταγής…»

Και άρχισαν και οι «φόρτοι»: «Οι προβλεπόμενοι κυκλοφοριακοί φόρτοι με την πεζοδρόμηση της Πανεπιστημίου…»

Ακόμα: «ψήφισαν για την άρση των ασυλιών τους [=των βουλευτών της ΧΑ]», και «η ψήφιση των άρσεων των ασυλιών», όπου μπήκε στον πληθυντικό και η άρση (τότε και «οι ψηφίσεις»;)·

ή: «το υδάτινο στοιχείο των ιδιαίτερων πατρίδων και των τεσσάρων», αντί: της ιδιαίτερης πατρίδας του καθενός·

και: «πολλοί μετανάστες επέστρεψαν στους τόπους καταγωγής τους» (τότε και «τόπους καταγωγών τους»;).

Έγραψα παραπάνω πως, με ενικό ή πληθυντικό, δεν αλλάζει τίποτα στην ουσία, μπορεί απλώς να δημιουργείται κάποτε αμηχανία ή και ιλαρότητα, όπως με τις «φυγές» και τις «εξαθλιώσεις» της εισαγωγής μου. Κάποτε όμως, θα πω τώρα, χρησιμοποιώντας πάλι ένα παλιό παράδειγμά μου, αλλάζει: άλλο «σήκωσαν ψηλά τα χέρια τους», να παραδοθούν ή επειδή τους ληστεύουν, και άλλο «σήκωσαν ψηλά το χέρι τους», σε μια ψηφοφορία.

Για την ώρα, προσωπικά, σηκώνω εγώ τα χέρια ψηλά.

Νομίζω ότι σε όλα αυτά τα παραδείγματα θα συμφωνήσω με τον Χάρη, ότι ο πληθυντικός είναι αφύσικος -αν και, όπως λέει, εξοικειωνόμαστε μαζί του. Τα κόστη, πάντως, όσο κι αν φαίνονται φρικαλέα, τα πρωτάκουσα πριν από τριάντα χρόνια, σε συμφραζόμενα όπου ήταν σχεδόν δικαιολογημένη η χρήση τους («αθροίζουμε τα κόστη» έλεγε ο δάσκαλος -εννοώντας τα επιμέρους στοιχεία κόστους, πάγιο, λειτουργικό πρώτου χρόνου, λειτουργικό δεύτερου χρόνου κτλ. Εδώ είναι πιο βολικό να πεις «τα κόστη» παρά «τα επιμέρους στοιχεία του κόστους», όπως και πιο πάνω στο άρθρο χρησιμοποίησα το «ευρωπληθυντικοί», ενώ το σωστότερο θα ήταν «περιπτώσεις ευρωπληθυντικού» (δηλ. περιπτώσεις καταχρηστικού πληθυντικού).

Στο προχτεσινό μου άρθρο έγραψα ότι οι ανεμογεννήτριες προκαλούν «τις αντιδράσεις των κατοίκων» της περιοχής όπου σχεδιάζεται η εγκατάστασή τους. Είναι τάχα κι αυτός ο πληθυντικός καταχρηστικός; Από μια άποψη, ναι -τι αλλάζει από το «προκαλούν την αντίδραση των κατοίκων»; Θα λέγαμε, άραγε, «τις κατακραυγές των κατοίκων», «τους θυμούς των κατοίκων» ή «τις αγανακτήσεις των κατοίκων»; Ασφαλώς όχι. Τότε, γιατί λέμε «τις αντιδράσεις»; Μάλλον επειδή μπορούμε να φανταστούμε πολλών ειδών αντιδράσεις, από ενθουσιώδεις έως οργισμένες, ενώ η κατακραυγή κι η αγανάκτηση μας φαίνονται κάτι το ενιαίο. Ίσως όμως να μην υπάρχει κατά βάθος άλλη διαφορά από το ότι η αντίδραση έχει ήδη τριφτεί στον πληθυντικό και δεν ξενίζει.

Κι έτσι, ενώ σε γενικές γραμμές δέχομαι τα επιχειρήματα του φίλου Γιάννη Χάρη, παίρνω υπόψη μου και τον αντίλογο που είχε εκφράσει παλιότερα ο φίλος Μπουκανιέρος, σε ένα σχόλιό του εδώ. Ο Μπουκανιέρος μάλιστα έχει επινοήσει και τον όρο «γλωσσικός παρμενιδισμός» για τη συλλήβδην απόρριψη όλων αυτών των πληθυντικών, επειδή ο Παρμενίδης έλεγε ότι υπάρχει μόνο το Ένα, ενώ η πολλαπλότητα ή ο πληθυντικός είναι αυταπάτη των αισθήσεων.

Παραθέτω λοιπόν και το σχόλιο του Μπουκανιέρου (ολόκληρο, εδώ)

Ας πάρουμε το παράδειγμα με τις ζωές. Αυτό που λένε (…) για εφτάψυχες γάτες κλπ. υπονοεί ότι η ζωή είναι Μία κι ότι είναι παράλογο να μιλάμε για πολλές ζωές. Όμως:
1) Αν ήταν θέμα λογικής, όλες οι γλώσσες θα απαγόρευαν τον πληθυντικό στη λέξη «ζωή» – εκτός αν πιστεύουμε ότι υπάρχουν λογικές και παράλογες γλώσσες. Λίγο πιο πίσω, παραμονεύει ασυνείδητα η (μακριά από μας!) άποψη ότι τάχα η γλώσσα καθρεφτίζει πιστά κάποιαν αντικειμενική πραγματικότητα.
2) Η λέξη ζωή δεν έχει πάντα την ίδια έννοια. Σε κάποιες έννοιες μπορεί να μη στέκει ο πληθυντικός, σε άλλες όμως καταρχήν ναι. Άλλο η ζωή στον πλανήτη ή στο σύμπαν και το μυστήριο της ζωής, και άλλο η ζωή η δική μου (που μπορεί να είναι π.χ. μαύρη κι άραχλη) και άλλο η ζωή της Σοφίας (που μπορεί να είναι ευτυχισμένη). Στη δεύτερη περίπτωση έχουμε δύο διαφορετικά και διακριτά πράγματα.
3) Υπάρχουν επίσης οι Βίοι Παράλληλοι και οι βίοι των αγίων – χωρίς να εγείρουν φιλοσοφικούς προβληματισμούς.
4) Βγήκε πρόσφατα ένα γαλλικό μυθιστόρημα με τον τίτλο «Autres vies que la mienne». Δεν πιστεύω ότι η έννοιά του είναι αμετάφραστη στα ελληνικά, π.χ. ζωές διαφορετικές από τη δική μου. Δεν μπορώ να σκεφτώ απόδοση με την επίμαχη λέξη στον ενικό (εκτός αν το στραμπουλήξουμε εντελώς).

Ο εαυτός [εννοεί στην αντιπαθέστατη φράση «να προσέχετε τους εαυτούς σας» -ν.σ.] είναι πιο μπερδεμένη υπόθεση και δε θα ήθελα να την κουβεντιάσω τώρα. Να παρατηρήσω μόνο ότι, πρώτον, η λέξη υπάρχει σε πολλούς ξενισμούς (ή μεταφραστικά δάνεια), όπου, αν είναι προβληματική, είναι προβληματική ανεξάρτητα από τον αριθμό – και, δεύτερον, ότι δεν πάει πολύς καιρός που διάφοροι καθαρολόγοι υποστήριζαν ότι δεν υπάρχει λέξη «εαυτός» ούτε καν στον ενικό, δηλ. ότι έχει μόνο αιτιατική.

Με όλ’ αυτά, δεν υποστηρίζω ότι όλες οι λέξεις έχουν απαραίτητα πληθυντικό, ούτε ότι η χρήση στον πληθυντικό είναι καλύτερη από τη χρήση στον ενικό (εκεί που και οι δύο είναι εφικτές). Εξαρτάται από την περίπτωση, από το ύφος, από το αν γίνεται κάποια διάκριση ή υπάρχει δισημία κλπ. Διαμαρτύρομαι μόνο ενάντια στο παρμενίδικο επιχείρημα για το οποίο μίλησα παραπάνω.

Το ίδιο ισχύει και για τους πληθυντικούς νεολογισμούς, είτε έχουν καθιερωθεί είτε όχι, τις πολιτικές, τις πρακτικές, τα κόστη, τις δράσεις κ.ά. Μερικοί από αυτούς δεν μου αρέσουν, μπορεί να είναι μηχανιστικές μεταφορές (ή και μεταφραστικά λάθη, κάποτε), άλλοι ανταποκρίνονται σε πραγματικές ανάγκες και νομίζω ότι στέκονται μια χαρά. Διαφωνώ όμως (το ξαναλέω) με όσους τους απορρίπτουν προκαταβολικά με το αξίωμα «η τάδε λέξη δεν έχει πληθυντικό».

Κατά σύμπτωση, πριν ανοίξω το κομπιούτερ και δω τις εκκλήσεις σας, διάβαζα μια ξένη μπροσούρα όπου γινόταν λόγος για «τις ανθρωπότητες». Όπως ήταν φανερό από τα συμφραζόμενα, οι συγγραφείς χρησιμοποιούσαν αυτό τον πληθυντικό για να κριτικάρουν την ιδέα μιας ενιαίας, γραμμικής, προκαθορισμένης κι αναπόδραστης διαδρομής που να ισχύει για ολόκληρη την ανθρωπότητα, για να υπογραμμίσουν τις πολλές και διαφορετικές εμπειρίες που υπάρχουν μέσα στον ανθρώπινο κόσμο.

Θα κλείσω αυτό το μεγαλύτερο σχόλιο που έγραψα ποτέ (μάλλον) με μια φράση που την είχε εντοπίσει ο ίδιος ο Νικοκύρης, στην παλιά μας κουβέντα πάνω στο ίδιο θέμα:
«Δέκα έως δώδεκα νάνοι, με κόκκινα πρόσωπα και μαύρα γένεια […] με μαύρα μαντήλια στα κεφάλια τους και με αστραφτερά μαχαίρια στα ζωνάρια…» (Εμπειρίκος, «Η Μανταλένια»)
Ελπίζω να συμφωνήσετε ότι η φράση είναι σωστή, και μάλιστα καλύτερα έτσι παρά αν είχε ενικό – παρόλο που τούτοι οι νάνοι δεν είναι τέρατα κι έχει ο καθένας τους ένα κεφάλι κι ένα πρόσωπο.

Τελικά, βέβαια, η άποψη του φίλου Μπουκανιέρου δεν είναι ακριβώς αντίθετη με την άποψη του φίλου Γιάννη Χάρη, και αυτό είναι το ωραίο με τη γλώσσα, ότι μπορείς να πεις και στους δύο «δίκιο έχεις» χωρίς να θυμίσεις την παλιά ιστορία με τον Χότζα!

166 Σχόλια to “Η ρύθμιση των ήχων και οι ζωές των άλλων”

  1. Γς said

    Καλημέρα

    >σήκωσαν ψηλά τα χέρια τους

    αλλά και σήκωσε το χέρι του

    Και με τα πόδια:

    Πάτησε πόδι.
    Του πάτησε το πόδι.

    «Ανοιξε το πόδι» όμως θέλει πληθυντικό

    [όταν δεν μιλάμε για τρέξιμο αλλά για …]

  2. spiral architect said

    ΓουΣού οι συχνές σου σχολαστικές πρωτιές προκαλούν τις αντιδράσεις των υπόλοιπων σχολιαστών!

  3. Γς said

    Δεν μου απάντησες όμως εχτές που σε ρώτησα σε ποια πρωτιά μου αναφερόσουν

    https://sarantakos.wordpress.com/2015/05/12/ntrabala-2/#comment-287841

  4. akindynos said

    Είμαι πρόθυμος να ρισκάρω εγκαύματα στο χέρι, για την ρύθμιση των ήχων υπεύθυνος πρέπει να είναι ο Γιάννης Τζανετάκος.

  5. Γς said

    4:

    Εκεί [στο Κόκκινο 105,5] δουλεύει τώρα ο Γιάννης Τσανετάκος [ο δηνοσιογράφος];

    Σαν την άλλη του ανεκδότου [τη λαντζέρισσα, όχι την Αγία, μεγάλη η χάρη της]:

    -Ρε παιδιά εδώ δουλεύει τώρα η Βαρβάρα;

  6. antonislaw said

    Πολύ ενδιαφέρον το άρθρο. Ο νόμος που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ στις 11 Μαΐου με αριθμό 4325 έχει τον τίτλο «Εκδημοκρατισμός της Διοίκησης-Καταπολέμηση Γραφειοκρατίας και Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση. Αποκατάσταση αδικιών και άλλες διατάξεις». Πέρα από τα αδικαιολόγητα-κατά τη γνώμη μου- κεφαλαία για τη διοίκηση, τη γραφειοκρατία κλπ μου έκανε εντύπωση ο πληθυντικός στο «αποκατάσταση αδικιών» αλλά νομίζω ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση ο ενικός «αποκατάσταση -της-αδικίας»θα έδινε ένα χαρακτήρα βαρύγδουπο έως μεσσιανικό. Το θέμα είναι βέβαια ότι ο τίτλος είναι βαρύγδουπος ούτως ή άλλως και τίθεται και το θέμα και κατά πόσον είναι θεμιτός ένας τέτοιος τίτλος σε ένα νομοθέτημα, εφόσον κατά τεκμήριο κάθε νομοθέτημα θέτει δίκαιο και συνεπώς αποκαθιστά μια προηγούμενη άδικη ή μη ρυθμισμένη από το δίκαιο κατάσταση.

  7. Αγάπη said

    Καλημέρα
    Μόλις ειχα τελειώσει την ανάγνωση τού άρθρου και συνέχιζα την περιήγηση στο διαδίκτυο
    Έπεσα στο μαργαριτάρι «τής βορείου κλιτύος» εδώ:
    http://www.efsyn.gr/arthro/ta-moyseia-giortazoyn-kai-sas-proskaloyn

  8. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρες !

    Η Παπαζαφείρη είχε στο βιβλίο της ένα αντιπαράδειγμα που κάποιος «συγκίνησε τις ανθρωπότητες», όπως επίσης και κάτι για «ατμόσφαιρες». Βεβαίως, όπως τα έβλεπα, μου έμοιαζαν μηδέποτε γραφθέντα, αλλά για να τα παραθέτει, και μια που το ένα το αναφέρει κι ο Μπουκανιέρος…

    Ωραίο είναι το θέμα, και παλιό. Εκτός από πράγματα που είναι κανιβαλισμοί (τί θα πει «μας διαλέγει ωραίες μουσικές»;), υπάρχουν και επαμφοτερίζουσες, κατά περίπτωση, καταστάσεις : ας πούμε, «προκάλεσε την αντίδραση των κατοίκων», αλλά και «προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις από τους κατοίκους». Άρα, σαν γενική λογική, μπορούμε να ξεκινάμε από τη λιτότητα του ενικού, και να αυξάνουμε κατά περίπτωση.

  9. Γς said

    5:
    >Γιάννης Τσανετάκος [ο δηνοσιογράφος];

    Ακου … δηνοσιογράφος.

    Δεινόσαυρος;

  10. Πάνος με πεζά said

    Από την άλλη, υπάρχουν και «καθιερωμένοι» πληθυντικοί, που δεν παίρνουν εύκολα ενικό. Στο θέατρο ή στις ταινίες, π.χ., λέμε «φωτισμοί : Τάδε», ενώ πρόκειται για κατά περίπτωση/σκηνή/πλάνο φωτισμό.

  11. LandS said

    Πρώτη φορά άκουσα «στη ρύθμιση των ήχων» από τον Γιάννη Τζανετάκο. «Ειρήσθω εν παρόδω» λεγόταν η εκπομπή. Θες η ιδιότυπη, αλλά σωστή εξ όσων μπορούσα να κρίνω, καθαρεύουσα του, θες το πολύ πλουσιότερο από το δικό μου λεξιλόγιο, με έκαναν να θεωρήσω ότι έτσι θα πρέπει να είναι το σωστό. Κάποιος μου έδωσε και μια τεχνική εξήγηση ανάλογη με την εξήγηση για «τα κόστη».

    «Προκαλούν τις αντιδράσεις των κατοίκων» vs «προκαλούν την αντίδραση των κατοίκων».
    Νομίζω το δεύτερο σωστό. Αλλά και το σκέτο «προκαλούν αντιδράσεις» σωστό δεν είναι; (Αποφεύγεις και τη γενική)

  12. Γς said

    8:

    > να ξεκινάμε από τη λιτότητα του ενικού, και να αυξάνουμε κατά περίπτωση.

    Εχοντας εξασφαλίσει ισοδύναμα μέτρα

  13. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Ἔγραψες γιὰ τὴ «ρύθμιση τοῦ ἤχου» καὶ δὲν ἀναφέρθηκες καθόλου στὴ «φροντίδα τοῦ ἤχου», ποὺ ἔχει ἐκτοπίσει τὴν πρώτη ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Διαύλου, παρδὸν τοῦ Δίαυλου 10… Ἐντάξει τὸ εἶπε κάποιος γιὰ νὰ κάνη ἐντύπωση καὶ ὅλα τὰ πρόβατα τῆς ἐποχῆς τὸν μιμήθηκαν. Ἀπὸ ἕνα σημεῖο καὶ μετὰ δὲν ἤσουν in ἐκφωνητὴς (συγγνώμη γιὰ τὴν ξενόγλωσση γραφή) ἂν δὲν ἔλεγες «φροντίδα τοῦ ἤχου» ἢ «φροντίζει τὸν ἦχο»

  14. Πάνος με πεζά said

    Άλλο υπό καθιέρωση : «Οι πληρωμές των προμηθευτών, των προστίμων, των οφειλών κλπ.», στη θέση της πληρωμής.

  15. Πάνος με πεζά said

    Σήμερα πάντως στο ραδιόφωνο (και όχι φυσικά «στα ραδιόφωνα»), ακούμε «στον ήχο ο Τάδε», ή απλοποιημένα «ηχολήπτης ο Τάδε».

  16. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    Ώστε ο Τζανετάκος λάνσαρε τη ρύθμιση των ήχων; Ενδιαφέρον. Πάντως, δεν νομίζω να είχε ποτέ΄καμιά΄σχέση με το Κόκκινο, επαγγελματικά ή ιδεολογικά.

    6: Καλό παράδειγμα. Το νομοσχέδιο αποκαθιστά συγκεκριμένες περιπτώσεις αδικίας, πολύ εντοπισμένες, και όχι την αδικία γενικά ή έστω στη δημόσια διοίκηση, οπότε νομίζω ότι κάποιος πληθυντικός (αδικίες / περιπτώσεις αδικίας) χρειαζόταν.

  17. Πάνος με πεζά said

    Και φυσικά, «βγαίνουμε σε όλα τα κανάλια», δε βγαίνουμε σε όλες τις τηλεοράσεις…

  18. Πάνος με πεζά said

    Ο Τζανετάκος, βασικά λάνσαρε την «πολυοδική τράπεζα των ήχων», προς αντικατάσταση του ξένου «κονσόλα». Εκεί, ο πληθυντικός φυσικά και έχει νόημα, αφού η συσκευή διαχειρίζεται πολλά κανάλια διαφορετικών ήχων..

  19. Γς said

    15:
    >Σήμερα πάντως στο ραδιόφωνο.

    Ποιος ακούει σήμερα ραδιόφωνο;

    Εγώ το ανοίγω μόνο όταν φεύγω απ το σπίτι.

    [για να νομίζουν οι κλέφτες ότι είμαι μέσα]

  20. Πάνος με πεζά said

    @ 19 : Με τα ακουστικά στο δρόμο, μέσω κινητού, τουλάχιστον όλοι…

  21. physicist said

    Ο πιο αγαπημένος μου ήχος είναι ο ήχος της σιωπής, άλλοτε και οι ήχοι της σιωπής, γουγλίζονται και τα δύο. Όπως και νάχει, ταιριάζει.

    (Γενικώς, αποφεύγω να βάζω βίντεα, ελπίζω επομένως να μου συγχωρεθούν μερικές σποραδικές παραβάσεις)

  22. Merops said

    «και αυτό είναι το ωραίο με τη γλώσσα, ότι μπορείς να πεις και στους δύο «δίκιο έχεις»»

    ή ότι έχουν και οι δύο «χίλια δίκια» 🙂

    καλημέρα

  23. sarant said

    13: Καλά λες!

    14: Σωστό!

    20: Εγώ όχι, δεν το έχω συνηθίσει αυτό.

  24. Λ said

    Η ρωσική γλώσσα αγαπά τον ενικό νομίζω. πχ λένε μπιζέλι, φασόλι, ψάρι. Και στα κυπριακά λέμε φακή και όχι φακές. Το ίδιο και με την μπάμια.
    Οι πολιτικές παρόλο που δεν μου αρέσουν χρησιμοποιούνται πολύ και είναι αργά να διακοπεί η πορεία τους
    Και επειδή εδώ αστράφτει και βροντά πρέπει να πω ότι στην σγγλική συμβαίνει το αντίθετο καμιά φορά. Λένε lightning and thunder για τις αστραπές και τις βροντές. Και να μην ξεχνούν τα λεφτά και τα νέα. Money is the devil, no news is good news.

  25. Πάνος με πεζά said

    @ 23 (20) : Εδώ στην Αθήνα, και μάλιστα από την κρίση και μετά, σπάνιο να δεις στο δρόμο άνθρωπο χωρίς ακουστικά…Εντάξει, δεν ακούν και όλοι ραδιόφωνο, αλλά είναι θέαμα των τελευταίων 4-5 χρόνων, όχι πιο παλιό…

  26. Πάνος με πεζά said

    @ 25 : Τηρουμένων των αναλογιών (mutatus muntandis), βέβαια. Μιλάω για νεαρόκοσμο έως μεσήλικες…

  27. sarant said

    26: Είπα, δεν το έχω -και τα ακουστικά μού τα υπεξαίρεσε η κόρη μου 😉

  28. Πάνος με πεζά said

    Παράπλευρο λαθάκι πληθυντικού βεβαίως, είναι και «Οι ασκοί του Αιόλου»…

  29. Πάνος με πεζά said

    Και να συζητήσουμε μια μέρα και για «τα πλαίσια». Εγώ σαν μηχανικός φυσικά, είμαι με «το πλαίσιο», αφού έτσι το μάθαμε κι έτσι το λύνουμε (ακόμα και χωρικό).
    Το πλαίσιο είναι αυτό που τα περικλείει όλα, αλλά πολλοί για να υπερθεματίζουν λένε «μέσα στα πλαίσια του….»

  30. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Τὸ «μοῦ κόπηκαν τὰ ἥπατα» καὶ τὸ «πονᾶν τὰ λαιμά μου» πιάνονται; 🙂

  31. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    «Έλληνες, φύγετε από το ΔΝΤ, ελάτε στους BRICS»
    http://www.nooz.gr/economy/ellines-figete-apo-to-dnt-elate-stous-brics

    Yes,yes Sir! Very welcome the Greek brothers brothers,sir! We will lend them many many rupees sir! Maaany,many rupees . Very small interest sirs! Veeery,very small!

  32. sarant said

    29 Κάποιος, οπαδός του ενικού, έλεγε «Πόσα είναι τα πλαίσια;» Βέβαια, εδώ υπάρχει απάντηση: 42 (που είναι η απάντηση σε όλα τα ερωτήματα) 🙂

  33. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    Στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων μου δηλώνω πληθυντικατζής! Ross Daly και Μαύρος Πητ for eva!

  34. Πάνος με πεζά said

    Τόσα, αλλά πάντα ένα τα περικελίει όλα !
    https://beanz145.files.wordpress.com/2013/10/illusion-edit.jpg?w=960&h=678

  35. Ἁρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    32. 42 ποῦ;

  36. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    35. Όταν θα γίνει το σχόλιο 42. θα καταλάβεις! …mpou,ha,ha,haaaa…

  37. Πάνος με πεζά said

    Μια σειρά από επίπεδα πλαίσια, που συνθέτουν ένα χωρικό πλαίσιο.

  38. Ἁρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    32-35-36 Θἆναι 42 τὰ ὑποκαταστήματα μᾶλλον. Δὲ ντρέπεσαι νὰ μὲ δουλεύεις;

  39. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    Nτροπή…

  40. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    ..να αμφισβητείς…

  41. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    ..τον…

  42. sarant said

    38: The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy
    In the radio series and the first novel, a group of hyper-intelligent pan-dimensional beings demand to learn the Answer to the Ultimate Question of Life, The Universe, and Everything from the supercomputer, Deep Thought, specially built for this purpose. It takes Deep Thought 7½ million years to compute and check the answer, which turns out to be 42. Deep Thought points out that the answer seems meaningless because the beings who instructed it never actually knew what the Question was

  43. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    ΜΑΣΤΕΡ ΟΦ ΔΕ ΓΙΟΥΝΙΒΕΡΣ!!! 👿

  44. sarant said

    Ωχ, δεν είχα δει τον Κιντ και παραβίασα το Στοπ 🙂

  45. Λ said

    Επίσης σπάσανε τα νερά όταν πρόκειται για γέννα. Στα αγγλικά επίσης λένε her waters broke. Μετά έχουμε βέβαια τα γεννητούρια.

  46. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    42. Πωωω!! Μα τι σπαστικός Νικοκύρης! Μου πήρε το 42. μέσα απο το στόμα…. 😦

  47. Ναι αλλά πάνω στην ώρα 🙂

  48. Λ said

    και πριν τα γεννητούρια έχουμε του πόνους που εμείς λέμε τζοιλιοπόνημα (labour pains).

  49. Πάνος με πεζά said

    Και «προτού του γεννημένου, και κωλόπανα».

  50. Γς said

    25:
    Δεν νομίζω ότι ακούνε όλοι ραδιόφωνο. Μουσική ακούνε και αν ακούνε κάποιο σταθμό, συνήθως είναι μουσικός, που διαφέρει από αυτό που λέμε [λέγαμε] ραδιόφωνο.

    Ναι κυκλοφορεί πολύς κόσμος με ακουστικά και θυμήθηκα τη τρέλα με τα ραδιόφωνα-ηχεία.
    Που κάθε νέος αφροαμερικανός κυκλοφορούσε με ένα τέτοιο στον ώμο λικνιζόμενος και τραγουδώντας.

    Και μπαίνω μια μέρα στο Πλαίσιο της Αγίας Παρασκευής.
    Πήχτρα ο κόσμος, εποχή που ο κόσμος αγόραζε ακόμα.

    Κι εκεί που προσπαθούσα ν ανοίξω δρόμο πέφτω πάνω σε μια μεγαλούτσικη και αφρατούλα, που μόλις με βλέπει μου γουρλώνει τα μάτια και μου λέει θυμωμένη:
    -Δεν σου’ χω πει 100 φορές να μη το ξανακάνεις;
    -Εμένα;
    -Δηλαδή τι πρέπει να γίνει;
    -Αμάν!

    -Να τσακιστείς να πας σπίτι αμέσως!

    Το τελευταίο το είπε σ έναν άλλο δίπλα μου.
    Προσπάθησα να δω αν υπάρχει ακουστικό, αλλά τα πλούσια μαλλιά της δεν μου επέτρεψαν να το τσεκάρω.
    Πάντως καλώδια είδα.
    Μιλούσε στο κινητό.

    Αλλη μια μεγάλη κατηγορία με ακουστικά στ αυτιά

  51. Πέπε said

    Δεν μπορώ παρά να δεχτώ τη λογική του Γιάννη Χάρη. Διαφωνώ όμως με το τελικό συμπέρασμα: κάποια πράγματα όντως ποτέ δεν τα λέγαμε έτσι (σε πληθυντικό), έλα όμως που τώρα τα λέμε! Μπορεί και λόγω επιδράσεως από τ’ αγγλικά. Αυτό δεν καθιστά το γεγονός λιγότερο πραγματικό. Ο καθένας μπορεί να συνεχίσει να λέει «η ροή των μεταναστών» και ασφαλώς θα γίνεται κατανοητός χωρίς να ξενίσει κανέναν. Ταυτόχρονα όμως άλλοι θα λένε και «οι ροές».

    Βέβαια, σε μερικές περιπτώσεις ο πληθυντικός συνιστά αντικειμενικό λάθος. Τέτοια περίπτωση είναι τα πλαίσια. Λέμε «στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων μου» γιατί, πράγματι, πρόκειται για ένα πλαίσιο. Αν εκτός από το πλαίσιο των αρμοδιοτήτων μου υπάρχει και ένα δεύτερο πλαίσιο ή περισσότερα (π.χ. «στα πλαίσια του νόμου και της παράδοσης» – μπορεί άλλο να προβλέπει ο νόμος και άλλο να γίνεται κατά παράδοση), τότε και μόνο στέκει ο πληθυντικός. Αυτό δεν είναι ιδιορρυθμία της ελληνικής, είναι κάτι που πράγματι ανάγεται στην περιγραφόμενη πραγματικότητα.

    Τώρα, από κει και πέρα υπάρχει κι ένα άλλο φαινόμενο της σημερινής γλώσσας που δεν το αναφέρει ο Χάρης, ούτε η ανάρτηση: να αλλάζει η σημασία του ενικού σε ορισμένες λέξεις. Για παράδειγμα, τελευταία ακούμε συχνά «θα οργανώσουμε μια δράση». Κανονικά «δράση» είναι το να δρας, είναι μια αφηρημένη έννοια, μη μετρήσιμη. Λίγο παλιότερα η παραπάνω φράση θα ήταν αδιανόητη – θα λέγαμε μάλλον «θα οργανώσουμε μια δραστηριότητα». Από τη στιγμή που αυτό (έστω και για ορισμένους μόνο ομιλητές) έχει αλλάξει, και πλέον «δράση» σημαίνει και το συγκεκριμένο πράγμα που κάνει εκάστοτε ο δραστήριος, τότε μπορεί φυσικά και να οργανώσει δύο ή τρεις δράσεις. πώς όμως να το θεωρήσεις αυτό λάθος και να το διορθώσεις, από τη στιγμή που και η λέξη «δραστηριότητα», τυπικά, πάλι την ιδιότητα του δραστήριου σημαίνει; Δε θα ‘πρεπε να λέμε ούτε «μια δραστηριότητα», αλλά το λέμε.

    Αντίστοιχα, μουσική είναι και η Τέχνη της Μουσικής, είναι όμως και το κάθε μουσικό είδος. Άλλο μουσική του κόσμου, άλλο μουσικές του κόσμου. Το πρώτο μοιάζει να υποστηρίζει ότι τελικά η μουσική είναι μία, το δεύτερο αντιθέτως τονίζει (και γιορτάζει) την ποικιλότητα. (Τώρα δε, που ‘χω μπει στο τριπάκι, αποφεύγω να πω «την ποικιλία» αφού ποικιλία είναι μεν και η ποικιλότητα, ανκάουνταμπλ, είναι όμως και η υποδιαίρεση του είδους -π.χ. ποικιλίες μανταρινιών-, κάουνταμπλ, και είναι και ο μεζές «ποικιλία» που δεν μπορείς να παραγγείλεις πέντε και να πληρώσεις μία.)

    Ο ήχος πάλι, κατά παράδοση είχε και ανκάουνταμπλ σημασία (το φαινόμενο του ήχου) και κάουνταμπλ (οι διάφοροι ήχοι). Στην ανκάουνταμπλ όμως εκδοχή έχει προστεθεί και μια επιπλέον σημασία, αυτή της ηλεκτρονικής ή ηλεκτρικής ενίσχυσης/επεξεργασίας των ήχων: οι μουσικοί λένε «θα παίξουμε με ήχο ή σκέτα;», εννοώντας αν θα υπάρχει ενίσχυση (μικρόφωνα) ή μόνο ό,τι ακούγεται κατευθείαν από τα όργανα και τα λαρύγγια. Και έχω ακούσει και «αγοράσαμε δικό μας ήχο» (=μικροφωνική εγκατάσταση). (Ωπ! εγκατάσταση; Κι αυτό μόνο στον ενικό δε θα ‘πρεπε να το λέμε; Είναι πράξη, δεν είναι αντικείμενο. Αμ’ έλα που είναι και αντικείμενο. Και οι αθλητικές εγκαταστάσεις είναι όλες μαζί ένα «αντικείμενο», δεν είναι άλλη εγκατάσταση το γήπεδο κι άλλη η πισίνα.)

    Πέρα απ’ όλα τ’ άλλα, το «στον ήχο ο τάδε» είναι επαγγελματική αργκό. Απευθυνόμενοι στο ευρύ κοινό οφείλουμε να πούμε «στη ρύθμιση του ήχου». Κι ο Σιδηρόπουλος (ε; ο Σιδηρόπουλος δεν ήταν; ) έχει σε κάποιο δίσκο ένα τραγούδι που μιλάει για …τους συντελεστές του δίσκου, και για τον ηχολήπτη λέει «…κουμπάκια και πίου-πίου», αλλά δε θα μου άρεσε να το άκουγα έτσι στο ραδιόφωνο όταν «πέφτουν τα γράμματα» του τέλους της εκπομπής.

  52. Kαι κάποιοι από τους πιο «θείους του Ηλία» και κακόγουστους χαιρετισμούς που υπάρχουν, νέα φρούτα και πολύ δήθεν μάγκικα, τα «καλημέρες» και «καληνύχτες»…

  53. Alexis said

    Πολύ ενδιαφέρον άρθρο!
    Εξαιρετική η επιχειρηματολογία τόσο του Χάρη όσο και του Μπουκανιέρου, τόσο που τείνω κι εγώ να συμφωνήσω με το Νικοκύρη ότι κι οι δυό δίκιο έχουν!
    Νομίζω όμως πως ούτε κι ο Χάρης είναι υπέρ της δια ροπάλου απαγόρευσης του πληθυντικού, αλλά καυτηριάζει την καταχρηστική χρησιμοποίησή του, εκεί που δεν υπάρχει πραγματική ανάγκη.

    Πάντως το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο.
    Δημήτρης Χορν: Καταπλήξαμε τα πλήθη! (1958)

    Και μία περίπτωση όπου ο αγγλικός τίτλος «Taking lives» νομίζω πως ορθώς μεταφράστηκε «Κλεμμένες ζωές».

  54. Πιστεύω πως πρέπει να ξεχωρίζουμε:
    1. το ζήτημα των περιπτώσεων πολλών κτητόρων με ένα κτήμα ο καθένας. Στα γαλλικά, όπου η διάκριση ενικού/πληθυντικού είναι συνήθως μόνον ορθογραφική, τα παιδάκια ταλαιπωρούνται αρκετά μέχρι να μάθουν αν πρέπει να γράφουν ces enfants ont perdu leur mère ή leurs mères (=αυτά τα παιδιά έχουν χάσει τη μάνα τους/τις μανάδες τους). Στα ελληνικά σαφώς λέγονται και τα δύο, αλλά συχνά με λεπτές αποχρώσεις. Στο προκείμενο παράδειγμα εγώ θα έλεγα «στο μαιευτήριο υπήρχε ειδικός θάλαμος για τα μωρά που είχαν χάσει τη μάνα τους στη γέννα» αλλά «κάτι παιδάκια που είχαν χάσει τις μανάδες τους στο συνωστισμό έκλαιγαν», ίσως διότι στη δεύτερη περίπτωση αν λέγαμε «τη μάνα τους» θα μπορούσε να καταλάβει ο αναγνώστης ότι ήταν αδέρφια, ενώ στην πρώτη είναι σαφές ότι δεν θα υπήρχε ειδικός θάλαμος για τα παιδιά μιας συγκεκριμένης άμοιρης μάνας.
    2. το ζήτημα των λέξεων που για οποιοδήποτε λόγο δεν συνηθίζονται στον πληθυντικό. Δεν θα πούμε βέβαια ποτέ «η υπηρεσία ερεύνησε τα παρελθόντα των υποψηφίων», κι ας έχει κάθε υποψήφιος διαφορετικό παρελθόν — αλλά αυτό είναι και συναφές με την προηγούμενη περίπτωση, παρόμοιο με τη φράση «τους ζήτησε το ποινικό [τους] μητρώο». Εκεί, ένας ελαφρός βιασμός της γλώσσας είναι δικαιολογημένος, όταν πραγματικά χρειάζεται ο πληθυντικός. Αλλο είναι η εν γένει πολιτική (αγγλ. politics) και άλλο η πολιτική (αγγλ. policy) που ασκείται σε κάθε επί μέρους τομέα, δηλ. η εξωτερική πολιτική, η γεωργική πολιτική, η δημοσιονομική πολιτική κλπ. : αυτές πώς αλλιώς να τις πούμε, αν όχι πολιτικές; (κι ας είχε άλλη σημασία η λέξη πριν από μερικούς αιώνες 🙂 )
    Αλλά βέβαια κι αυτό είναι υποκειμενικό. Τις πολιτικές και τις στρατηγικές τις έχω χωνέψει, τα κόστη μου κάθονται ακόμα στο στομάχι…

  55. (53) Κάθε άλλο παρά καινούργιο: «ιδών τους όχλους» λέει επανειλημμένως το Ευαγγέλιο!

  56. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    54: Ενδιαφέρον αυτό με τα γαλλικά.

    53: Έτσι είναι 🙂

    51: Σωστό αυτό για τη δράση/ δραστηριότητα

  57. Λ said

    Να μια ωραία πρόταση για ανάλυση από τη σημερινή εφημερίδα «the times». So far this year, there have been 49 rate cuts as country after country has taken action to stop their currencies appreciating against the euro and the yen,for fear of the competitive hit and the deflationary impact.

  58. sarant said

    55: Ενώ σήμερα, δεν θα λέγαμε «τους όχλους» (και το γκουγκλίζω και μου βγαίνει η ευαγγελική φράση)

  59. Πάνος με πεζά said

    @ 51 : Για κάτι τόσο ποιοτικό, ίσως και να προτιμούσα «στο πλαίσιο του νόμου και της παράδοσης», ή «τόσο του νόμου, όσο και της παράδοσης», υποννοώντας ίσως και τον κοινό τόπο όπου συναντιούνται. Όμως σίγουρα αλλού δε μπορούμε να το αποφύγουμε, π.χ. «απόφαση εντός των πλαισίων του Αστικού και του Ποινικού Κώδικα», όπου και πάλι κάποιο κοινό τόπο εννοούμε, αλλά δε μπορούμε να το πούμε αλλιώς.
    @ 52 : Εγώ ! Όλο «καλημέρες» γράφω, Ακόμα και τότε είναι «στο (κοινό)πλαίσιο του νόμου και της παράδοσης». Στον κοινό τους τόπο, που κι αυτός είναι ΕΝΑ πλαίσιο, που ικανοποιεί και τα δύο.Αν

  60. Γς said

    Και καλά ο πληθυντικός ευγενείας που φοριόταν πολύ κάποτε. είναι κι εκείνες οι Άι Πατράι [του ανεκδότου] και «Αι Αθήναι».

    «Εν Αθήναις 1η Μαρτίου 1950».

  61. Πάνος με πεζά said

    @ 59 : Κόλλησε ένα παλιο-paste στο τέλος !

  62. Πάνος με πεζά said

    Και στο αυτοκίνητο την πατάμε : «Θα αλλάξω λάδια (=το λάδι του κινητήρα)», ή ανάλογα, «Θα αλλάξω βαλβολίνες».

  63. Ωραιο αρθρο!

  64. akindynos said

    Τον Τζανετάκο τον θυμάμαι να λέει για τη ρύθμιση των ήχων όταν ήταν στον Φλας. Αλλά δεν αποκλείεται να το έλεγε και στον 984

  65. Τις νέες και ρηξικέλευθες πολιτικές τις αναφέραμε;

  66. Πάνος με πεζά said

    Ναι, ακούμε ακόμα και τη σαχλαμάρα «να συμφωνήσουν σε κοινές πολιτικές» !

  67. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    65. Nαι βρε! Ο http://media.giphy.com/media/TFRw68KlrnpMA/giphy.gif στο 54.

  68. Ο Victoria’s Secret; Ααααα, γι’ αυτό!

  69. spiral architect said

    Σουσουδισμοί των ’50s

    – Από που είσαστε κυρία μου;
    – Εγώ; Εγώ είμαι από τας Αθήνας. Εσείς;
    – Εγώ είμαι από τας Πάτρας. Kαι η κυρία δίπλα σας;
    – Α, αυτή είναι από απέναντι, από τας Μισολόγγας!

  70. Διαφωνώ με την κατακλείδα του άρθρου. Οι δύο απόψεις είναι ριζικά αντίθετες· του ΓΧ είναι υπερβολική και κανονιστική, σε κάτι που δεν κανονίζεται, όπως παραστατικά εξηγεί ο Μπουκάν. Δεν μπορείς ούτε να απαγορεύσεις σε ένα ουσιαστικό/όνομα να έχει και δεύτερη έννοια εκτός από την περιληπτική/αφηρημένη, αλλά ούτε και τη χρήση του πληθυντικού και με αυτήν την ίδια την περιληπτική/αφηρημένη έννοια.

    21: Ο τίτλος του τραγουδιού εξαπανέκαθεν ήταν στον ενικό. Το δεύτερο άλμπουμ τους είχε τίτλο (του άλμπουμ) στον πληθυντικό

  71. Πάνος με πεζά said

    Ε καλά, στους τίτλους τραγουδιών όλα επιτρέπονται.

  72. Ανεκδοτάκι ημέρας: Ευ. Βενιζέλος: Η δωροδοκία είναι θέμα ηθικής υπόστασης

    Μίλησε ο Βράχος της Ηθικής!

  73. aerosol said

    #51:
    Συμφωνώ.
    Και κάνω μια μικρούλα διόρθωση: στο τραγούδι «Απροσάρμοστοι» ο Σιδηρόπουλος λέει πως στο «πιάνο γενικά, σύνθια και πίου-πίου» είναι ο Λουκάς (Γκέκας), ο κημπορντίστας της μπάντας του. Ή αλλιώς: ο κύριος που παίζει πλήκτρα (για να μην θιχτεί και κανείς ευαίσθητος σε βαρβαρισμούς!).

  74. Ξέχασα το λινκ

    http://www.naftemporiki.gr/story/952137/eu-benizelos-i-dorodokia-einai-thema-ithikis-upostasis

    άιντε, άιντεεεεε

  75. aerosol said

    Άλλο ενδιαφέρον με ενικό/πληθυντικό:
    Στις ταμπέλες καταστημάτων (συνήθως ένδυσης και υπόδησης) συχνά υπάρχει το είδος που πωλείται. Κάποιες φορές είναι στον ενικό («Παιδικά Σούλα» κι από κάτω «Ρούχο-Παπούτσι») κι άλλες φορές στον πληθυντικό (ρούχα ή παπούτσια). Νομίζω πως ο ενικός είναι παλιότερο φαινόμενο. Πώς σας φαίνεται, έχετε προτίμηση;

  76. sarant said

    70: Από τα συγκεκριμένα παραδείγματα που αποδοκιμάζει ο Χάρης, με ποια διαφωνείς;

    75 Νομίζω ότι σε ρούχα και παπούτσια είναι παλιότερος ο πληθυντικός (από τότε που ήταν «Είδη ένδυσης» και «Υποδήματα»)

  77. 75

    ειδικά το παπούτσι, οφείλει να είναι στον πληθυντικό· ή έστω στον δυικό

  78. …Τα κόστη, πάντως, όσο κι αν φαίνονται φρικαλέα, τα πρωτάκουσα πριν από τριάντα χρόνια, σε συμφραζόμενα όπου ήταν σχεδόν δικαιολογημένη η χρήση τους («αθροίζουμε τα κόστη» έλεγε ο δάσκαλος -εννοώντας τα επιμέρους στοιχεία κόστους, πάγιο, λειτουργικό πρώτου χρόνου, λειτουργικό δεύτερου χρόνου κτλ. Εδώ είναι πιο βολικό να πεις «τα κόστη»…

    Σε συντομία, «Mη σκιάζεστε στα κόστη!»

  79. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    Άμα μας φοβίζουν τα κόστα (Cypriot version) να μάς φοβίζουν και οι δαπάνες, και τα φραπεδάκια με τις 36 ζάχαρες…

  80. Πάνος με πεζά said

    @ 75 : Άλλο πράγμα έχει γίνει μόδα : «ΣΟΥΡΔΟΥΜΠΑΣΗΣ Γλυκό-Παγωτό-Καφές».
    Όσο για το «παπούτσι» (Μοσχούτης -παπούτσι-τσάντα-ρούχο), μου θύμισε την αγγελία «Ανάπηρος από το δεξί πόδι ζητάει ανάπηρο από το αριστερό πόδι, για ν’ αγοράζουν μαζί παπούτσια Νο42″…

  81. Νίκος Α. said

    77 Ακόμη και απ’ τον τόπο σου;

    6 Συμφωνώ. Ο τίτλος θέλει να γίνει βαρύγδουπος και η «αποκατάσταση αδικιών» περιττεύει. Ας γράφανε απλώς στο τέλος «… – α και μη ξεχάσω η ελπίδα έρχεται».
    Θυμάμαι και εκείνο το άπαιχτο «κατάργηση των εφαρμοστικών νόμων με ένα άρθρο». Πάντα αναρωτιόμουν πώς διάολο μπορεί να γίνει αυτό. Καταλαβαίνω να γίνεται όπως τώρα στην παιδεία και στην ΝΕΤ π.χ. (σταδιακή επαναφορά πρότερης κατάστασης) αλλά με πολλά άρθρα βρε αδερφέ! Ακόμα και ο Βαρουφάκης δίνει ποσόστωση 70/30, είναι δυνατόν να ήταν όλα κακά;

  82. Avonidas said

    […]στα αγγλικά λες στο αντικείμενο του πόθου σου ότι θες να ζήσετε μαζί for the rest of our lives, δηλαδή κατά λέξη «για το υπόλοιπο των ζωών μας», ενώ στα ελληνικά λέμε «για την υπόλοιπη ζωή μας» (ή, πιο απλά, «για όλη μας τη ζωή»).

    Το σωστό είναι, βεβαίως, «για την τομή των υπολοίπων των ζωών μας» 😉

  83. 79

    κι ο άλλος δεν πρόσεχε και πήγαινε κόστα-κόστα και τόριξε το Costa στα βράχια

  84. Στα καταστήματα ρούχων, και γενικότερα αριθμήσιμων (countable) ειδών, μου φαίνεται πολύ αφύσικος ο ενικός. Νεωτερισμοί / Ανδρικά-Γυναικεία / Εσώρουχα / Επιπλα / Υποδήματα / Είδη κήπου / Εδώδιμα και Αποικιακά… Πιο συνηθισμένο μου φαίνεται σε καταστήματα που πουλούν ένα είδος τροφίμων και δη με το ζύγι (Καφές / Μέλι / Λάδι / Ψωμί, αλλά π.χ. Ξηροί Καρποί (πολλών ειδών)), και επίσης όταν υπάρχει περιγραφικό επίθετο (Φρέσκο Ψάρι).

  85. Ο ενικός εμφανίστηκε στις βιτρίνες, νομίζω, με την εισβολή των «επώνυμων» ρούχων και παπουτσιών. Δηλαδή, όχι παπούτσια χύμα αλλά ΤΟ παπούτσι, μάρκας τάδε…

  86. Πάνος με πεζά said

    Όταν θες να επαινέσεις για το ντύσιμο, χρησιμοποιείς slang ενικό : «Και πολύ παπούτσι, δικέ μου!», «Φοβερό σκουλαρίκι !» «Τέλειο νύχι», κλπ.

  87. Γς said

    Μπα!
    Καί γαμώ τα παπούτσια, τα σκουλαρίκια, τα νύχια.

  88. Γς said

    85:
    Μπά.
    Παπούτσια, μάρκας τάδε…

    Μόνο [παει μόνο του] το παπούτσι από τον τόπο σου.

    [κι ας είν’ και μπαλωμένο]

  89. Γς said

    84:
    >όταν υπάρχει περιγραφικό επίθετο (Φρέσκο Ψάρι).

    Ομως:
    -Κολιοί χοντρά!

  90. Γς said

    82:
    Ψυχή, ζωή!

    Εχει ψυχή;
    Ή ψυχές;
    Και πόσες ζωές;

    Η [επτάψυχη] γάτα

  91. Πάνος με πεζά said

    @ 87 : Μου ‘βαλες και το σκούρο το γυαλί ! (μονοκλ)

  92. 52: Εγώ έχω ακούσει σαν αποχαιρετισμό στο τηλέφωνο και το αντίθετο, το μίζερο και τσουρούτικο «φιλί»!

  93. Πάνος με πεζά said

  94. Πάνος με πεζά said

    @ 92 : Και «φιλάκι !’, ως σύντμηση του «Σου δίνω φιλάκι»…Ρε που πμάμε…(βάζω π με μ, όπως το λέει ο Αυλωνίτης)

  95. 66, ακούμε ακόμα και τη σαχλαμάρα «να συμφωνήσουν σε κοινές πολιτικές» !

    Αυτό είναι άλλο.Το «οι πολιτικές» μεταφράζει το policies για το οποίο δεν νομίζω οτι υπάρχει παλιό αντίστοιχο στα Ελληνικά. Αρα είναι σωστό, έτσι δεν είναι;

    Άλλωστε δεν υπάρχει περιθώριο μπλεξίματος, γιατί από τότε που τις πόρνες την αποκαλούσαν «πολιτικές» έχουν περάσει αιώνες. Τώρα γίνεται το αντίθετο.

  96. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    77-78: Έχουμε κέφια!

    Σε καμιάν ώρα θα τα μαζέψω και θα αναχωρήσω για αεροδρόμιο, θα τα πούμε αύριο το πρωί, ίσως όμως και νωρίτερα από καμιάν αίθουσα αναμονής.

  97. Και μια και αναφέρθηκε και η ταινία, «οι ζωές των άλλων», τι συγκινητική (αν και εύκολη) τελευταία ατάκα με την διπλή έννοια!

    – Να σας το τυλίξω; Είναι για δώρο; [ή κάτι παρόμοιο, ο υπάλληλος αναφερόμενος στο βιβλίο]
    – Όχι, είναι για μένα! 🙂

  98. Νίκος Α. said

    Και μια και μιλάμε για ρούχα:
    Πώς λέγεται το προφυλακτικό του παππού;

  99. Πάνος με πεζά said

    Έχουν κι εκεί δωρεάν wi-fi ? http://www.retromaniax.gr/vb/images/newsmilies/AddEmoticons0019.gif http://www.retromaniax.gr/vb/images/newsmilies/AddEmoticons0019.gif

  100. 8, …τί θα πει «μας διαλέγει ωραίες μουσικές»…

    Ίσως είναι συλλογή με μουσικές εξαίσιες, με φωνές…ιδίως τα μεσάνυχτα! 🙂

  101. Φεύγει ο Νικοκύρης;

    Λετσ’, Πάρτυ!

    98

  102. sarant said

    Ακόμα εδώ είμαι, ε;

  103. # 21 και 70

    Λένε οι φήμες πως την δεκαετία του 60 ελιχε κυκλοφορήσει ένα 45άρι με τον ευρηματικό τίτλο «you»
    η άλλη πλευρά του δίσκου είχε πάλι ένα τραγουδάκι με τίτλο «you» αλλά τώρα ήταν πληθυντικός !

  104. Νίκος Α. said

    101 καλό το πάρτυ! κάποια στιγμή μπορείς να πεις πώς βάζεις τις εικόνες;

  105. Νικο Α. στο 104

    τυχαία το ανακάλυψα: πάω στην εικόνα ή το τζιφάκι που υπάρχει ήδη στο διαδίκτυο και με δεξί κλικ επιλέγω «αντιγραφή τοποθεσίας εικόνας» κι έρχομαι εδώ και το επικολλώ.

    Για να φαίνεται, όμως, δεν πρέπει να υπάρχει άλλος χαρακτήρας στην ίδια γραμμή. Δες το σχόλιο του Κιντ στο 67.

  106. Ωχ, οι ταμπλετοφόροι επικριτές δημοσίευσης εικόνων και .τζιφακίων θα με γδάρουνε που δείχνω και σε άλλους…

  107. Νίκος Α. said

    105 Θενκς. Προσπάθησα χτες με html tag αλλά το εξαφάνισε. Δε θα καταχραστώ. Ξέρω οτι τα πολύ μεγάλα είναι ενοχλητικά μερικές φορές και παρεμπ. τα youtube τα κόβουν οι proxies ή σε κάποιες συσκευές αν πας να τα παίξεις μερικές φορές κολλάει το σύμπαν 🙂

  108. stratosbg said

    Reblogged this on a hairless ape.

  109. 103, …Λένε οι φήμες πως την δεκαετία του 60 ελιχε κυκλοφορήσει ένα 45άρι με τον ευρηματικό τίτλο «you»
    η άλλη πλευρά του δίσκου είχε πάλι ένα τραγουδάκι με τίτλο «you» αλλά τώρα ήταν πληθυντικός !…

    To λες και επιτυχία των U2! 🙂

  110. Πάνος με πεζά said

    @ 109 : 🙂 Κι όταν αλλάζεις πλευρά, u-turn !

  111. Λ said

    Πάντως η εφ. Τάιμς γράφει σήμερα «grasses are coming into flower».

  112. 103, 109, 110

    Υπάρχει στο U-tube; 😎

  113. Λ said

    Είναι τα γενέθλια του Stevie Wonder σήμερα αν θέλετε να βάλετε κανένα τραγουδάκι.

  114. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    Λ, δεν είναι πολύ του γούστου μου ο Στήβης ,αλλά για χάρη σου (και για να μην είμαστε προληπτικοί…)

  115. ConspiRaki Theologist said

    «Η αντιδράση των κατοίκων» είναι μία, ενιαία και τρισχιλιετής, ώπα! πήρα φόρα…
    Οπότε, στο δικό μου μυαλό υπονοείται ότι όλοι οι κάτοικοι, ή εστω η συντριπτική τους πλειοψηφία (ή μήπως πλειονότητα?), συντάσσονται με αυτήν την αντίδραση.

    «Οι αντιδράσεις των κατοίκων» όμως είναι πολλές και διαφορετικές, όπως και οι κάτοικοι, και άρα, πάλι στο δικό μου μυαλό, αυτή η φράση υπονοεί ότι «κάποιοι κάτοικοι έχουν κάποιες αντιδράσεις» και άρα όχι όλοι οι κάτοικοι την ίδια αντίδραση, συνεπώς, επειδή η ισχύς εν τη ενώσει, δημιουργείται η εντύπωση ότι η συνολική αντιδράση είναι πιο ασθενής.

    Οπότε σε αυτό το παράδειγμα
    «Η αντιδράση των κατοίκων» > «Οι αντιδράσεις των κατοίκων».

    Σε ό,τι αφορά άλλους πληθυντικούς που μας ενοχλούν (πχ εαυτούς, ζωές, ξενιτιές), πέρα από το ξενόφερτο και την έλλειψη τριβής, θα τολμήσω να πω, χωρίς να το αναλύσω, μια που σηκώνει πολύ ανάλυση, ότι είναι ιδεολογικό αντανακλαστικό όσον δεν αποδέχονται τη μάντρα του νεοφιλελευθερισμού «Eίστε όλοι μοναδικοί«.

    Πχ, αν η ξενιτιά είναι μία, εγώ που είμαι στέλεχος επιχειρήσεων στο Σίτι βιώνω την ίδια ξενιτιά με τον λαντζέρη μετανάστη της προηγούμενης γενιάς?
    Για τις ζωές το πχ είναι προφανές.

    Τώρα συνειδοτοποίησα ότι και στην περίπτωση των αντιδράσεων και στων ξενιτιών/ζωών κλπ, αυτό που επιτυγχάνει ο πλυθηντικός είναι μια σχετικοποίηση κάποιας μέχρι πρότινος απόλυτης έννοιας. Και ταιριάζει γάντι αυτή η σχετικοποίηση με τη νέα γλώσσα και την ..δημιουργική ασάφεια όπου ο καθένας (και κυρίως η προπαγάνδα/διαφήμιση) μπορεί να λέει ό,τι θέλει χωρίς να μπορεί να αντικρουστεί γιατί «Κοιτά, αυτό είναι σχετικό….»

  116. Πάνος με πεζά said

    Δεύτερο ρατσιστικό ανέκδοτο σήμερα (βαράτε !) :

    – Ρε συ, έχεις δει τη γυναίκα του Stevie Wonder?
    – Όχι.
    – Ούτε αυτός…

  117. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    116. Δεν ξέρω κατά πόσο είναι θεμιτό να σπονσάρεις

    έτσι απροκάλυπτα…

  118. emma said

    λέμε επίσης σαρδέλλες ψητές
    και γαύρο μαρινάτο
    ποτέ γαύρους

  119. # 118

    σαρδέλλες … στα κάρβουνα με χοντρό αλάτι !!

    γαύρος μαριναρισμένος ποτε Μαρινακισμένος

  120. 110, 112,
    You too, Brutus? 🙂

  121. cronopiusa said

    AΦΙΕΡΩΜΑ: Τι σημαίνει να είσαι Δαπίτης

  122. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    Φοβερό! Κλικάρω στο λινκ της Κρόνης ,και μου βγάζει:
    http://www.anonymous.com.bh/ 😆

  123. ακρ. said

    120
    Το ευρημα του δίσκου, τυπικά, λειτουργεί και στα ελληνικά, γαλλικά και γερμανικά, αν χρησιμοποιούμε πληθ. ευγενείας -όπως, άλλωστε, είναι και το ενικό you στα αγγλικά.
    Όμως μόνο στα αγγλικά (όπου δεν υπάρχει πλέον εσύ) λειτουργεί και ουσιαστικά: θα ακουγόταν παράξενο να χρησιμοποιούμε το εσείς στον ενικό σε δίσκο.
    Σε κάθε περίπτωση, το εύρημα παύει στα λατινικά:
    tu-vos

    (Ανούσιοι συνειρμοί με αφορμή το tu quoque, fili)

  124. 123, Ωραίο.

    Να δοκιμάσω και
    «You two, Bruti?»
    και για τους δυο τους (σχ. 110, 112).

    (Πώς είναι ο πληθυντικός του Brutus, αν υπάρχει;)

  125. Μαρία said

    124
    Τον πέτυχες.

  126. ακρ. said

    124
    Ωραίο κι αυτό, αλλά χαλάει την ομοι-ου-μορφία: yu-tu-bru-tus (όπως: μου-στου-κου-λου-ρου).
    Σε κλαθε περίπτωση, βγάζω το καπέλο, κύριε Νικολάου, είστε ο άρχων του λογοπαίγνιου

  127. Ηλεφούφουτος said

    Το είχαμε συζητήσει και παλιότερα αυτό το θέμα.
    Δεν με πείθει η ρυθμιστική προσέγγιση του Γ Χάρη και νομίζω ότι δίνει καινούργια και ανέλπιστη τροφή σε μελλοντικούς λαθολόγους.

    Μου θύμισε μια καλή κατά τ άλλα φιλόλογο που είχα στο Γυμνάσιο, η οποία όμως με εκνεύριζε, γιατί διαισθανόμουν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, όταν έβγαζε κατά καιρούς κηρύγματα κατά της χρήσης αόριστου άρθρου με αφηρημένες έννοιες, όπως «ένιωσα μια θλίψη» ή «μου ρθε μία χαρά» («Γιατί, θα μπορούσαν να σου είχαν έρθει δύο χαρές», έλεγε για να μας πείσει, και εκνευριζόμουν ακόμα πιο πολύ αλλα τον εξοπλισμό δεν τον είχα για να την αντικρούσω).
    Τέλος πάντων, η γλώσσα είναι οι άνθρωποι και δεν μπορεί κανείς να απαιτεί να υποτάσσεται στη Λογική.

    Δεν λέω ότι δε βρήκα αχώνευτους πολλούς απ τους πληθυντικούς των παραδειγμάτων του Χάρη. Και εξακολουθώ να μη χωνεύω τις πολιτικε΄ς και τις δράσεις, μεταξύ άλλων επειδή ξέρω το μηχανισμό πού τους γέννησε. Βέβαια ξέρω και ανθρώπους που αντιδρούν με τις στρατηγικές, έναν πληθυντικο που εγώ τον είχα συνηθίσει από παλιά και δε μου φαίνεται αφύσικος.

    Αν αφήσουμε τις αγλωωσολόγητες εκλογικεύσεις και μεινουμε στο ότι η φυσική τάση της Ελληνικής, όταν δεν μπαίνουν ξένες επιδράσεις, είναι προς τον ενικό, θα είμαστε πιο μέσα. Γι αυτό και αποκτά μεγαλυτερη εκφραστικότητα ο λόγος με «αποκλίνοντες» πληθυντικούς τύπου «χαρές έχουμε σήμερα». Τάση δηλαδή. Όχι νόμος απαράβατος.

  128. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    ΕΛΑ ΡΕ ΓΙΟΥΒΕ!!!

  129. 76: Διαφωνώ πρώτα πρώτα με το ύφος, και μετά με την πρόταξη για λόγους εντυπωσιασμού κι επιχειρηματολογίας του φτιαχτού παραδείγματός του. Μετά:

    Είναι απλό: κατά κανόνα το ίδιο το αισθητήριό μας μάς υπαγορεύει τον ενικό σε αφηρημένες έννοιες, όπως ιδίως η μετανάστευση, η φυγή, η ξενιτιά, η προσφυγιά, η πείνα και η εξαθλίωση, που εντελώς φυσικά δεν έχουν πληθυντικό (άλλο είναι βέβαια εκφράσεις όπως: «έχω κάτι πείνες, που δεν βλέπω μπροστά μου»).

    (1) Το αισθητήριό μας δε φτάνει, χωρίς τριβή με το λόγο, (2) το αισθητήριο αυτό μας υπαγορεύει τόσο τον ενικό ενίοτε, όσο και τον πληθυντικό, άλλοτε (3) Η παρατήρηση είναι ευκαιριακή, και δεν ξέρω που την στηρίζει -όπως ευκαιριακά κάποιοι άλλοι, π.χ., κάνουν άλλες παρατηρήσεις για το κακό των γκρικλις στην ελληνική γλώσσα

    Είναι, είπα, απλό, όταν χρησιμοποιούμε απλές, καθημερινές έννοιες, όταν δεν βρισκόμαστε μπροστά σε καινούριες, ξενόφερτες κατά κανόνα, που δεν έχουν άρα ζυμωθεί ακόμα με την καθημερινή γλώσσα και δεν έχουν αποβάλει την ξενική καταγωγή τους.
    Ομοίως, βλέπε (3) πριν. Πού το στηρίζει αυτό ο ΓΧ;

    Παράδειγμα, οι «μεταναστευτικές ροές», που έχουν εγκατασταθεί τελευταία, μαζί με το τραγικό σημαινόμενό τους, στη ζωή και τη γλώσσα μας. Αλλά τι περισσότερο λένε από τη «μεταναστευτική ροή»; Ότι δεν είναι γραμμικό και ενιαίο στον χρόνο το φαινόμενο; Μα το ίδιο ισχύει με τον αντίστοιχο και γενικότερο όρο «μετανάστευση». Όπως δηλαδή μιλάμε για τη μετανάστευση των Ελλήνων (και όχι για τις «μεταναστεύσεις»), κι ας έγινε σε διαφορετικές δόσεις ή κύματα, σε διαφορετικές εποχές και χώρες.

    Έτσι, ο πηχυαίος τίτλος: «Ροή μεταναστών από στεριά και θάλασσα» που διάβασα προ καιρού ήταν αυτονόητο πως δεν αναφερόταν σε μία συγκεκριμένη μέρα, άντε μήνα, αλλά στο γενικότερο φαινόμενο των τελευταίων χρόνων. Δόξα τω Θεώ, είπα, τις γλιτώσαμε τις «ροές». Αρχίζω όμως να διαβάζω το άρθρο, και οι «ροές» ήταν εκεί, απτόητες: «Σημαντική, συνεχόμενη και ανησυχητική είναι η αύξηση των μεταναστευτικών ροών μέσω της Τουρκίας προς τη χώρα μας».

    Έτσι και: «η διαχείριση των μεταναστευτικών και προσφυγικών ροών προς την Ευρώπη»· «εντείνεται το κύμα των μεταναστευτικών ροών εξαιτίας των εξελίξεων στη Μέση Ανατολή» (προσοχή εδώ στο ταυτολογικό «κύμα των ροών», σαν να λέγαμε «το κύμα των κυμάτων» ή «η ροή των ροών»!) κ.ά.

    Ας αντικαταστήσουμε σε όλα αυτά τα παραδείγματα τον πληθυντικό με ενικό: αλλάζει τίποτα; Επιμένω πως όχι. Αλλά θα πείτε: και με τον πληθυντικό, ποιο τάχα το σπουδαίο πρόβλημα; Κανένα, θα πω· όμως θα παραπέμψω στο αρχικό, πλαστό χωρίο μου.

    Άκυρο παράδειγμα. Ναι έχουμε πολλές ροές: άλλη από το νότο, άλλη από την ανατολή, άλλες θαλάσσιες, άλλες χερσαίες. Κι από το δημοτικό είχαμε την Α΄ και τη Β΄μετανάστευση των Ελλήνων στην αρχαιότητα, αν θυμάμαι καλά.

    Και οι άρσεις των ασυλιών. Και η επίκληση στο τέλος στο τεχνούργημά του δεν στέκει ως σοβαρό επιχείρημα.

    Είναι λοιπόν οι καινούριες έννοιες, από τη μια, η κυρίαρχη αγγλική σύνταξη, από την άλλη· αντιγράφω παλιό παράδειγμα και σχόλιό μου: «θα ζήσουμε μαζί for the rest of our lives», λέει στην καλή του ο ερωτευμένος· κατά λέξη: «για το υπόλοιπο των ζωών μας», αυτό που λέμε εμείς: «όλη μας τη ζωή», «την υπόλοιπη ζωή μας» –γιατί σ’ εμάς «υπόλοιπες ζωές» έχουν μονάχα οι οπαδοί της μετενσάρκωσης και οι γάτες.

    Μια χαρά στέκουν οι πολλές ζωές. Ξαναλέω, για το καφενείο η επινόηση υπερβολών δίκην επιχειρήματος, στέκουν, για επιφυλλίδες ή τεκμηρίωση άποψης, θαρρώ πως όχι.

    Συχνό πάντως το φαινόμενο, και σαν να εξοικειωνόμαστε μαζί του. Έτσι, μιλάμε για «ετήσιους τζίρους της τάξης των 2.000.000 ευρώ», αντί, απλούστατα, για ετήσιο τζίρο, ή για «τζίρο της τάξης των 2.000.000 ευρώ τον χρόνο».

    Τα «κόστη» πάλι δίνουν και παίρνουν από καιρό: «με τις νέες διατάξεις τα κόστη προβλέπονται [= προβλέπεται!] να αυξηθούν κατακόρυφα»· «αψηφώντας όλα τα πολιτικά κόστη», αντί για: αψηφώντας κάθε πολιτικό κόστος. Και έρχεται εφιάλτης, σύμφωνα με άλλη ισοπεδωτική τάση, και η γενική: «των κοστών»: «η διαχείριση των κοστών απαιτεί αναθεώρηση της κλασικής συνταγής…»

    Και άρχισαν και οι «φόρτοι»: «Οι προβλεπόμενοι κυκλοφοριακοί φόρτοι με την πεζοδρόμηση της Πανεπιστημίου…»

    Κόστη, φόρτοι, τζίροι, μπορεί να ξενίζουν τον ΓΧ κι όποιον μη συγκοινωνιολόγο, ή οικονομολόγο τα δει μπροστά του, αλλά πράγματι χρησιμοποιούνται με την μη περιληπτική ή αφηρημένη έννοια, οπότε μια χαρά στέκουν στον πληθυντικό. Να μούλεγε ο ΓΧ, ή εσύ νικοκύρη, για «τα κόστα» που πολλοί πραγματικά αμόρφωτοι γλωσσικά χρησιμοποιούν, να το καταλάβω.

    Ακόμα: «ψήφισαν για την άρση των ασυλιών τους [=των βουλευτών της ΧΑ]», και «η ψήφιση των άρσεων των ασυλιών», όπου μπήκε στον πληθυντικό και η άρση (τότε και «οι ψηφίσεις»;)·

    ή: «το υδάτινο στοιχείο των ιδιαίτερων πατρίδων και των τεσσάρων», αντί: της ιδιαίτερης πατρίδας του καθενός·

    Σ’ αυτά να συμφωνήσω, αλλά προφανώς, δεν φτάνανε για να βγει ολόκληρο άρθρο.

    και: «πολλοί μετανάστες επέστρεψαν στους τόπους καταγωγής τους» (τότε και «τόπους καταγωγών τους»;).
    Αν κάποιος δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι ο πληθυντικός του τόπου καταγωγής είναι οι τόποι καταγωγής, ναι, δεν έχει καλό αισθητήριο. Αλλά να γράψει «πολλοί μετανάστες επέστρεψαν στους τόπους καταγωγής τους» θαρρώ είναι μια χαρά.

  130. cronopiusa said

    122 Νέο Kid L’errance d’Arabie

    http://luben.tv/blogosphere/blogs/56168

    Νάσου Δετζώρτζης: Ό,τι πολύ επιθύμησες

  131. Μαρία said

    129
    Τα κόστα έλεγε ο καθηγητής σε κείνο το επιχειρησιακό σεμινάριο που είχε παρακολουθήσει ο Νικοκύρης παλιά. Έτσι έλεγε η πιάτσα τότε.

    Υπάρχει κι ο λαϊκός πληθυντικός τα φάρδη(υ)τα, που άκουγα απο θεία μου μοδίστρα.

  132. Παναπεί να καταπιούμε τα κόστα και να διυλίσουμε τα κόστη;

  133. Γς said

    Ραδιόφωνο και μου ανοίξατε την όρεξη.
    Κατέβηκα Αθήνα [στο φροντιστήριο της κόρης μου] χτες το απόγευμα και είπα ν ακούσω ραδιόφωνο στη διαδρομή.

    Και τι κατάφερα;
    Να συμπληρώσω άλλη μια περίπτωση στην παλιά λίστα που κρατώ στο μυαλό μου τώρα πιά:

    Ραδιόφωνο αυτοκινήτου και πως δεν θα το ακούσεις.
    Δίπλα στα
    Ασανσέρ και πως δεν θα σε ανεβάσει [αν πατάς ισόγειο, όντας στο ισόγειο]
    Ξυριστική μηχανή [τότε] και πως δεν θα ξυριστείς [αν δεν έχεις βάλει ξυράφι μέσα].
    Και άλλα.

    Και ετοιμάστηκα λοιπόν να φύγω και πήρα, γυαλιά οδήγησης Νο 1.5. Τα χάπια μου, κι ένα μπουκάλι νερό για να τα πιω. Το τηλέφωνο. Το τάμπλετ με τις ασκήσεις και την pdf Αλγεβρα και εκείνο το μαντζαφλέρι, την αποσπώμενη πρόσοψη του ραδιοφώνου.

    Ετσι νόμιζα.

    Και έτσι:

    Ραδιόφωνο αυτοκινήτου και πως δεν θα το ακούσεις [αν έχεις πάρει μαζί σου το τηλεκοντρόλ της τηλεόρασης, αντί για το μαντζαφλέρι του]

  134. Γς said

    124:

    et tu Brute?

  135. 131,… τα φάρδη(υ)τα…

    Πρόσθετο -τα και στα θάρρητα, αλόγατα.
    Από πού έρχεται αυτό, παραδρομή απ’ τον κανονικό πληθυντικό σε -τα (πχ στρώμα-τα);

  136. 134, Brute force! 🙂

  137. 133, 😀

  138. Πάνος με πεζά said

    @ 133 : Και μετά, μη μου πεις ότι σταμάτησες σε μαγαζί με μουσικά όργανα, και ρώτησες πόσο κάνει το ακκορντεόν και το τρομπόνι ! (= το καλοριφέρ και ο πυροσβεστήρας)

  139. Πέπε said

    @73, Αεροζόλ:
    Ευχαριστώ για τη διόρθωση.

    > > ο κημπορντίστας της μπάντας του. Ή αλλιώς: ο κύριος που παίζει πλήκτρα (για να μην θιχτεί και κανείς ευαίσθητος σε βαρβαρισμούς!).

    Οι επαγγελματικές αργκό, όπως άλλωστε και οι ανεπάγγελτες, έχουν πολύ χιούμορ. Ήδη, το γεγονός ότι ένα όργανο ονομάζεται «πλήκτρα» είναι τυπικά παράλογο. Επιπλέον όμως, και αυτό ακούγεται και στον ενικό: «τελικά να φέρω και το πλήκτρο αύριο στην πρόβα;»

    @87:
    > > Καί γαμώ τα παπούτσια, τα σκουλαρίκια, τα νύχια.

    Κι αυτό το ακούω καμιά φορά στον ενικό (και γαμώ το παπούτσι). Αυτό δεν το θεωρώ νεωτερισμό αλλά ξεκάθαρη άγνοια. Η έκφραση αυτή λέγεται ΜΟΝΟ στον πληθυντικό. Θεωρώ δε ότι το νόημά της είναι: «αυτό το παπούτσι είναι τόσο καλό που, συγκριτικά, τα υπόλοιπα τα γαμάω (είναι γτπ)».

    @Ενικοί στις βιτρίνες (ρούχο, παπούτσι, κόσμημα, ψάρι, μπιζέλι, πλακάκι, κουβάς κλπ.): Ανεκδιήγητος εξυπνακισμός. Με κάποιον ανεξήγητο τρόπο περνάει την ιδέα ότι το δικό τους ρούχο, ψάρι κλπ. είναι κάτι το τόσο εξαιρετικό ώστε αξίζει να το δεις μόνο του, σε ατομικό βάθρο με βελούδινο μαξιλάρι και όλα τα φώτα πάνω του. Ίδια κατηγορία με τα «μπουτίκ φρούτων», «γκαλερί κρεάτων». Άσε μας ήσυχους ρε άνθρωπε, δεν είσαι ο Σόθμπι, ένα εμπορικό της γειτονιάς είσαι επιτέλους.

  140. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    To «και γαμώ| συντάσεται υποχρεωτικά με πλούραλ!
    Και γαμώ τα οχήματα, και γαμώ τα παιδιά, και γαμώ τους πρωθυπουργούς (άσε δηλαδή που το «και γαμώ τον πρωθυπουργό» θα εθεωρείτο προσβολή…)

  141. spiral architect said

    @140: «Γάμα, τον Άρη Προτοσάλτε»: 😀

    http://www.youtube.com/watch?v=0gJEGeVzfJE

  142. Πέπε said

    Μιας και θυμήθηκα διάφορα από τη μουσική αργκό, να προσθέσω κι άλλο ένα: «Στις κιθάρες ο τάδε».

    Υποτίθεται ότι στο ροκ οι ρόλοι των κιθαριστών είναι ξεκάθαροι: άλλος παίζει ρυθμική, άλλος σολάρει. Οψέποτε αυτό εφαρμόζεται με σχολαστική ακρίβεια (δηλαδή όχι πάντα), ο ένας παίζει κιθάρα, ο άλλος επίσης, κι οι δυο μαζί παίζουν κιθάρες. Οπότε, αν στη στουντιακή ηχογράφηση κάποιος κάνει κατ’ εξαίρεση και τα δύο, δηλαδή γράφει σ’ ένα κανάλι το σόλο και σ’ ένα άλλο τη συνοδεία (τα ακόρντα), έχει όντως παίξει κιθάρες. Πόσο μάλλον που μπορεί και να το έχει κάνει αυτό με δύο διαφορετικές κιθάρες.

    Μέχρι αυτό το σημείο, τα πράγματα είναι σαφή ακόμη και για τον μη μουσικό, εφόσον είναι σοιχειωδώς ψαγμένος ακροατής. Από κει και πέρα όμως άρχισε μια αδικαιολόγητη γενίκευση της έκφρασης, που τείνει προς το να ονομάζουμε το όργανο του κιθαρίστα «κιθάρες». Θυμάμαι λάιβ με ένα συγκρότημα που αποτελούνταν από έναν κιθαρίστα, έναν μπασίστα και έναν ντράμερ, όπου ο κιθαριστας έπαιζε μία κιθάρα και κατά τις ανάγκες του κάθε κομματιού άλλοτε σολάριζε κι άλλοτε συνόδευε, και στην παρουσίαση είπαν «στις κιθάρες ο Βασίλης». Ο Βασίλης όμως δεν είχε κάνει απολύτως τίποτε διαφορετικό απ’ ό,τι θα φανταζόταν κανείς αν άκουγε «στην κιθάρα ο Βασίλης». Και από κάτι τέτοια μερικοί έχουν συνηθίσει να λένε «κιθάρες» σε οποιαδήποτε πλέον περίσταση, που να μην είναι ούτε ροκ, να μην υπάρχει ούτε διάκριση μεταξύ σόλου και συνοδείας, κλπ..

  143. Πέπε said

    @142: Επίσης: τα ντραμς ως είδος οργάνου (π.χ. «Εσύ τι παίζεις;» -«Ντραμς») λέγονται στον πληθυντικό. Θα πούμε λ.χ. ότι τα ντραμς σ’ αυτό το κομμάτι ακούγονται καλά ή κακά. Όταν όμως αναφερόμαστε σ’ ένα συγκεκριμένο «όργανο» (που δεν είναι όργανο, είναι σύνολο από όργανα, αλλά είναι ένα συγκεκριμένο σύνολο), ένα drum kit ή drum set, εκεί είναι *η* ντραμς: «του τάδε η ντραμς είναι παλιά» / «θα φέρεις την ντραμς ή θα ‘χουν δική τους;»,

  144. Ως συνήθως με εξέφρασε ο Ηλεφού. Τι θα γίνει μ’ αυτή την ιστορία;

  145. sarant said

    Καλημέρα και από εδώ!

    118 Σωστό αυτό!

    127 Το «χαρές έχουμε σήμερα» είναι ο εκφραστικός πληθυντικός, που κι ο Χάρης τον παραδέχεται (δεν ξέρω όμως αν ο όρος είναι σωστός, τώρα τον έβγαλα).

    129: Οκ. Δεν συμφωνούμε πάντως.

    Αλλά «τα κόστα» δεν τα πρότεινε κανείς (εκτός από αυτόν πυο αναφέρει η Μαρία)

    139 Πώς μπορεί να δείχνει άγνοια η έκφραση «μεγειά το πατούμενο / το παπούτσι»; Όπως είπε και κάποιος πρωτύτερα, το «Παπούτσι από τον τόπο σου…» δεν είναι συμβουλή σε μονοπόδαρους.

  146. Πάνος με πεζά said

    Κι άλλος ενικός :

  147. Νίκος Α. said

    133 Το μαντζαφλέρι το αφήνω στη θέση του εδώ και 10 χρόνια και κανένας δεν καταδέχτηκε να σπάσει το τζάμι για να πάρει το ραδιόφωνο. Είχα δώσει γύρω στα 200 ευρώ. Υποθέτω οτι θεωρούνται τόσο ευτελή πια που κανείς δεν μπαίνει στον κόπο. Μάλλον έχουν και κάποιο κωδικό αν βγούν απο την παροχή που τα καθιστά άχρηστα.

  148. Νίκος Α. said

    127 129
    Δε βλέπω κάποια ρυθμιστική προσέγγιση. Κάποιες παρατηρήσεις κάνει προσπαθώντας να εξηγήσει τάσεις και φαινόμενα της γλώσσας. Φυσικά και το αισθητήριο του καθενός θα τον οδηγήσει στη μία ή στην άλλη χρήση τελικά.

    Γιατί εμένα σε αντίθεση με ΓΧ ο τίτλος «Ροή μεταναστών από στεριά και θάλασσα» είναι αυτονόητο οτι αναφέρεται στις τελευταίες ημέρες και όχι «στο γενικότερο φαινόμενο των τελευταίων χρόνων»;

  149. Πέπε said

    @145 τέρμα κάτω (>139):

    Η «άγνοια» αναφερόταν ειδικώς στην έκφραση «[και] γαμώ» + ενικός. Μεγειά το πατούμενο είναι μια χαρά, αλίμονο!

  150. Ριβαλντίνιο said

    @ 128 ΛΑΜΠΡΟΣ

    Όλοι με την Γιούβε ήμαστε χτες μου φαίνεται !

  151. physicist said

    #150. — Αν κάνει το θαύμα της η Τορινέζα στις 6 Ιουνίου στο Βερολίνο, θα στήσω πανηγύρι. Πάντως, Ριβ, από την άμυνα την πήρε την πρόκριση. Φοβερή ψυχραιμία πίσω, κάνανε τα νεύρα του Μπέηλ και του Ρονάλντο τσατάλια.

    Ωραία παικτάκια ο Χάμες κι ο Τσιτσαρίτο, ο δε γερμανόφωνος εκφωνητής είχε πάθει αρχικά σύγχυση ανάμεσα στον Κιελλίνι (Chiellini) και στον Τσιτσαρίτο (Chicharito) επειδή γράφονται και οι δύο με Chi-, οπότε έλεγε τον δεύτερο Κικιαρίτο. Μετά, κάποιος του το σφύριξε και το διόρθωσε. 🙂

  152. 151, …Μετά, κάποιος του το σφύριξε και το διόρθωσε….

    He got Chi- fair and square! 🙂

  153. Ριβαλντίνιο said

    @ 151 physicist
    Όπως τα λες. Αν και σε μερικές στιγμές μετά το 1-1, επειδή ήθελα πολύ να περάσει η Γιουβέντους, φοβόμουν μην φάει κανένα γκολ και γίνει όπως πέρυσι στον τελικό με την Ατλέτικο. Πιο πολύ χάρηκα για τα «γερόντια» Μπουφόν και Πίρλο. Στον τελικό δεν με νοιάζει και πολύ ποιος θα το πάρει. Όταν θα προηγηθεί η μία ομάδα, θα υποστηρίζω την αντίπαλη και το αντίστροφο. Μακάρι να κρατήσει ο τελικός όσο περισσότερο γίνεται. Κυρίως ήθελα ζευγάρι Μπάγερν-Γιουβέντους (για σπάσιμο επειδή όλοι ήθελαν Μπάρτσα-Βασίλισσα) , αλλά τι να κάνουμε … 😦

    Εγώ τον Chiellini δεν τον είχα πρωτοακούσει καλά και νόμιζα ότι είναι απόγονος αυτουνού http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CE%BD%CF%81%CE%AF%CE%BA%CE%BF_%CE%A4%CE%B5%CE%BB%CE%AF%CE%BD%CE%B9 🙂 🙂

    Τώρα για το Μπάσκετ θέλω να το πάρει η Ούλκερ. Όχι ότι είμαι κανένας φιλότουρκος (αντίθετα είμαι ένας τουρκοφάγος εγώ, αρρρρ… 🙂 ), αλλά για καθαρά ανταγωνιστικούς λόγους. Αν το πάρει η Ρεάλ ξεφεύγει στα 9 τρόπαια, αν το πάρει η ΤΣΣΚΑ στα 7 και αν το πάρει ο ΟΣΦΠ φτάνει επικίνδυνα στα 4 ( τώρα έχουμε διπλάσια από αυτούς και μέχρι το 2012 είχαμε εξαπλάσια 🙂 ).

  154. physicist said

    Βρε βαζελογενίτσαρε, θα υποστηρίξεις Τούρκο για να μην το πάρει ο γάβρος; Μαζί σου ρε παλικάρι! 😉

  155. Ριβαλντίνιο said

    @ 154 physicist
    E, τι Τούρκοι ? Μισοί-μισοί είναι. Μιλάμε για πολυεθνική ομάδα . Εξάλλου υπάρχει και ένας Έλληνας. 🙂

    http://en.wikipedia.org/wiki/Fenerbah%C3%A7e_Men's_Basketball#Current_roster

  156. Spiridione said

    Η απόδοση του τίτλου της συγκεκριμένης ταινίας στα ελληνικά «Οι ζωές των άλλων» εμένα προσωπικά μου αρέσει πολύ∙ έχοντας δει και την ταινία μου φαίνεται πολύ εκφραστικός (εκφραστικός πληθυντικός που λέγατε παραπάνω). «Η ζωή των άλλων» θα μου φαινόταν λίγο στεγνός τίτλος, σαν μια εξιστόρηση των ζωής κάποιων άνθρωπων, όπως θα λέγαμε π.χ. η ζωή των ανθρώπων στην επαρχία, ενώ οι ζωές των άλλων δίνουν ας πούμε και μία αίσθηση εισβολής στον προσωπικό τους χώρο. Ή κάπως έτσι.
    Να επισημάνω επίσης, σχετικά με το άρθρο του Γ.Χ. και τα παραδείγματα που φέρνει, λέγοντας ότι δεν έχει καμία διαφορά, δεν προσθέτουμε κάτι αν χρησιμοποιήσουμε τον πληθυντικό αντί για τον ενικό, ότι αυτό συμβαίνει πολλές φορές και σε πιο απλές περιπτώσεις, δηλ. σε ουσιαστικά που δεν είναι αφηρημένα αλλά μετρήσιμα: δηλαδή στις φράσεις «όλοι οι άνθρωποι έχουν μύτη» και «όλοι οι άνθρωποι έχουν μύτες», νομίζω και οι δύο συντάξεις έχουν το ίδιο νόημα, και νομίζω ότι είναι εξίσου σωστές στα ελληνικά. Αυτός είναι ο λεγόμενος dependant plural, που έχει γράψει για το θέμα αυτό πρώτος ο Τσόμσκυ. Στα ολλανδικά π.χ. διαβάζω ότι δεν υπάρχει αυτό το φαινόμενο, δηλ. οι Ολλανδοί θα έλεγαν «όλοι οι άνθρωποι έχουν μύτη» (αλλά δεν ξέρω περισσότερα), και φαντάζομαι και στα γερμανικά, αν κρίνω από τον τίτλο της ταινίας. Και στα αγγλικά φαίνεται ότι δεν είναι ξεκαθαρισμένο το θέμα (όπως λέει για τα γαλλικά παραπάνω ο Άγγελος), ακόμα και για τους φυσικούς ομιλητές, αν κρίνω από το παρακάτω άρθρο. Κατά τα λοιπά συμφωνώ με Μπουκάν, Σταζύμπο και Ηλεφού για την ποικιλία των συντακτικών μορφών, την εκφραστικότητα κλπ. Και πολύ σωστό αυτό που λέει ο Στάζι για τους τόπους καταγωγών.
    http://linguaphiles.livejournal.com/5762317.html

  157. sarant said

    156 Ναι, ο Τσόμσκι έχει γράψει το περίφημο Unicycles have wheels. Εμείς όμως, νομίζω, ότι θα λέγαμε μάλλον «Το κέρατο των μονόκερων είναι θαυματουργό» παρά «Τα κέρατα των μονόκερων είναι θαυματουργά».

  158. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    To κέρατο των μονόκερων είναι θαυματουργό;… και τα μητρικό γάλατα επίσης! 😆

  159. Μαρία said

    156
    Άμα διαβάσω έχουν μύτες, θα τους φανταστώ τουλάχιστον με 2 ενώ αυτά έχουν μύτες 🙂

  160. Spiridione said

    159. Δηλαδή δεν θα τόλεγες; Εμένα μου φαίνεται φυσιολογικό!
    158. Παλιότερα μπορεί και να έλεγαν και το κέρατο του μονόκερου. Όπως σε κάποια παλιά βιβλία ιστορίας που έλεγαν, ο Τούρκος ή ο Βούλγαρος π.χ. είναι βάρβαρος κλπ.

  161. Μαρία said

    160
    Με τίποτα. Μακριά απο τέτοιες ανωμαλίες.
    Και του μονόκερου. Πες οτι έχεις μια φανταστική ζωολογία με λήμματα π.χ. μονόκερος, χίμαιρα και λοιπά θαυμάσια. Αναγκαστικά θα χρησιμοποιήσεις ενικό.

  162. sarant said

    160-161 Ναι, σωστά.

  163. leonicos said

    Δεν είναι οι αφηρημένες έννοιες που δεν έχουν πληθυντικό αλλά τα collective, που δεν μού’ρχεται στα ελληνικά τώρα. Σ’ αυτά περιλαμβάνονται οι περισσότερες αφηρημένες έννοιες αλλ’ όχι εξ ορισμού, και άλλα ουσιαστικά όπως υλικά, σίδηρος, μπετόν, λάσπη, χώμα, κ.ο.κ. άλλο η χρήση έπεσε στις λάσπες και στα χώμΑΤΑ, ΚΑΙ ΆΛΛΟ ΈΠΕΣΕ ΣΤΗ ΛΆΣΠΗ (=ΚΟΙΝΩΝΙΚΌ ΒΟΎρΚΟ) Συγνώμη για τα κεφελαία αλλά βαριέμαι να διοορθώσω.

  164. skol said

    Παρατηρώ ότι αντίθετα με το «πολιτικό κόστος», τα «πολιτικά οφέλη» εμφανίζονται πιο συχνά έτσι, στον πληθυντικό. Γιατί το κόστος να είναι ένα και τα οφέλη πολλά; Είχε δεχτεί άραγε νωρίτερα το όφελος την επίδραση των αγγλικών και μας φαίνεται τώρα πιο(ή εξίσου) φυσικό στον πληθυντικό; ‘Η μήπως ήταν από παλιά έτσι;

    Επίσης, παρόμοια υπερβολή με τους «τόπους καταγωγών», που επισήμανε ο Στάζιμπος, είναι και η επίκληση της γεν. πληθ. «των κοστών». Είπαμε, ούτε και οι κότες* έχουν γενική στον πληθυντικό άλλα δεν θα τους τον κόψουμε τελείως!

    *ακόμα και γιαυτό έχω κάποιες αμφιβολίες γιατί θυμάμαι κάποια «τσου κοτώνε», «τω γκοτώνε» κλπ. Να και ένα ευρηματικό νικ:
    https://twitter.com/tugotone/status/385145682631213056

  165. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Τις «ροές μεταναστών» τις είχαμε σχολιάσει τυχαία σε παρέα, που δεν πολυαπασχολείται με τα γλωσσικά, σαν κάτι φρικτά ή και εσκεμμένα άστοχο αφού σε δυο τουλάχιστον από μας πήγε ο νους ,σαν να παρέπεμπε δηλαδή, σε «ορδές μεταναστών».

  166. Πέπε said

    @164α :

    Πράγματι, καλή παρατήρηση. Αν κάτσω να το σκεφτώ λίγο, μου φαίνεται λογικό να υπάρχουν όφέλη διαφορετικών τύπων ενώ το κόστος είναι πάντα ένα, αλλά αν κάτσω να το σκεφτώ λίγο παραπάνω τελικά δε μου φαίνεται και τόσο λογικό – διαπιστώνω δηλαδή ότι όλη κι όλη του η λογική στηρίζεται στο ότι γλωσσικά έτσι το έχω συνηθίσει.

    Δεν υπάρχει κανόνας. Κι αν υπάρχει, θα είναι ιδιαίτερα περίπλοκος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: