Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης: Εγκατάσταση στο… Ντάντσιχ

Posted by sarant στο 2 Ιουνίου, 2015


Εδώ και κάμποσο καιρό έχω αρχίσει να δημοσιεύω, κάθε δεύτερη Τρίτη, αποσπάσματα από το βιβλίο του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, “Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης” (εκδ. Ερατώ, 1995, εξαντλημένο), που είναι μια βιογραφία του παππού μου, του Νίκου Σαραντάκου (1903-1977), ο οποίος είχε το ψευδώνυμο Άχθος Αρούρης (που είναι ομηρική έκφραση και σημαίνει ‘βάρος της γης’). Η σημερινή συνέχεια είναι η τεσσαρακοστή δεύτερη και είναι η τριτη του 9ου κεφαλαίου. Η προηγούμενη συνέχεια βρίσκεται εδώ. Βρισκόμαστε στα 1946 και ο ποιητής αποφυλακίζεται ώσπου να δικαστεί και αποφασίζει να μετοικήσει στην Αθήνα -οπότε η δράση μεταφέρεται εκεί.

Ο τίτλος του σημερινού αποσπάσματος είναι ελαφρώς παραπλανητικός, αλλά μού άρεσε. Όπως και το προηγούμενο απόσπασμα, και το σημερινό αφηγείται στην αρχή ιστορίες της Κατοχής, τις περιπέτειες του Γιώργου και του Μιχάλη Σαραντάκου, αδελφών του ποιητή.

mimis_jpeg_χχsmallΟ Γιώργος [αδελφός του ποιητή] είχε αποσπαστεί από τους Γερμανούς, που είχαν φυ­σικά επιτάξει τη Συρματουργία του Αγγελόπουλου, ως διευθυντής σε ένα μικρό εργοστάσιο μεταλλικών κουμπιών στον Πειραιά, που το είχαν επίσης επιτάξει. Τώρα το εργοστάσιο αυτό έφτιαχνε επάργυ­ρα και επίχρυσα κουμπιά για τις στολές των Γερμανών αξιωματικών. Σε πολύ σύντομο διάστημα ο Γιώργος με μερικούς άλλους εαμίτες εργάτες οργάνωσαν στο ΕΑΜ το σύνολο των απασχολούμενων στο εργοστάσιο και άρχισαν να αφαιρούν, για λογαριασμό της Οργάνω­σης, τα δύο τρίτα του μεταλλικού χρυσού και αργύρου που τους έδι­ναν οι Γερμανοί για ανόδια (τα ηλεκτρόδια της ανόδου, που αποτελούνται από το μέταλλο με το οποίο γίνεται η επιμετάλλωση). Ο Γιώργος, εμπειρότατος γαλβανοτέχνης, είχε βρει τρόπο να νοθεύει το χρυσό και τον άργυρο χωρίς να προδίδεται η νοθεία από την εμφάνιση των κουμπιών, παρά μόνο με χημική ανάλυση, η οποία όμως ως τότε δε γινόταν.

Όπως ήταν όμως φυσικό τελικά οι Γερμανοί μυρίστηκαν τη νοθεία και τότε η Οργάνωση του εργοστασίου, έγκαιρα ειδοποιημένη, έβα­λε φωτιά στο κτίριο που κάηκε ως τα θεμέλια. Ύστερα από αυτό, το φθινόπωρο του ’43, ο Γιώργος έφυγε οικογενειακώς από την Αθήνα και πήγε στη Μάνη, όπου αναδείχτηκε ηγέτης της τοπικής οργάνω­σης του ΕΑΜ, στη θέση του δολοφονημένου Κλέαρχου Κουρούνη. Σημειωτέον ότι ο πατέρας τους είχε εκλεγεί πρόεδρος του τοπικού Λαϊκού Δικαστηρίου, μόλο που δεν είχε οργανωθεί στο ΕΑΜ και γενικώς ήταν μάλλον συντηρητικών πολιτικών αρχών. Όταν τις πρώ­τες μέρες της Κατοχής οι Ιταλοί ήρθαν στη Γέρμα, ζήτησαν από τους κατοίκους να παραδώσουν τα όπλα που είχαν, για τα οποία ήταν άριστα πληροφορημένοι από κάποιο τομάρι. Ο Δημήτρης ο Σαραντάκος παράδωσε τα προκατακλυσμιαία εμπροσθογεμή και τα κυνηγε­τικά δίκανα, αλλά τα πολεμικά όπλα τα πασάλειψε με γράσο, τα τύ­λιξε σε λαδόχαρτα και λινάτσες και τα ’κρύψε σε μιαν αλεπότρυπα στον Λόγγο. Όταν κατέβηκε ο Γιώργος, του ’δείξε την κρυψώνα και τα όπλα παραδόθηκαν στον ΕΛΑΣ.

Στις εκλογές που προκήρυξε η ΠΕΕΑ τον Μάρτιο του ’44 για την ανάδειξη του Εθνικού Συμβουλίου, ο Γιώργος εξελέγη εθνοσύμβου­λος Οιτύλου και μαζί με όλους τους πελοποννήσιους εθνοσύμβουλους στάλθηκε στη Ρούμελη, στην έδρα της «Βουλής του Βουνού». Η πορεία μέσα από το Μόριά, πολλές φορές δίπλα από γερμανικά φυλάκια ή καταυλισμούς των Ταγμάτων, και ο διάπλους με ψαρόβαρκες του Κορινθιακού έγιναν με απόλυτη επιτυχία, χωρίς καμιά απώλεια, χάρη στην υποδειγματική οργάνωση της επιχείρησης και στην άρτια λειτουργία όλων των τοπικών εαμικών οργανώσεων.

Στις Κορυσχάδες, ο Γιώργος προσχώρησε στο Σοσιαλιστικό Κόμμα του Σβώλου, ακολουθώντας το φίλο του καθηγητή Άγγελο Αγγελόπουλο, που είχε κι αυτός βγει στο βουνό. Μετά την επιστρο­φή του στη Μάνη, αλώνισε όλη την ελεύθερη Λακωνία μεταφέροντας τα μηνύματα και το πνεύμα της ΠΕΕΑ και του Εθνικού Συμβουλίου.

Με το κύρος του, και από το γεγονός ότι απόφευγε όσο ήταν δυνατό τη βία και τις υπερβολές, είχε γίνει αγαπητός και σεβαστός σε όλο το λαό της επαρχίας, ανεξαρτήτως πολιτικών φρονημάτων. Σε μια επι­δρομή των Ταγμάτων στη Γέρμα, στα τέλη Αυγούστου του ’44, δεν πρόφτασε να φύγει και πιάστηκε αιχμάλωτος, ενώ το πατρικό σπίτι λεηλατήθηκε. Κρατήθηκε στο Γύθειο, υπό περιορισμό στην έδρα τους, αλλά οι επικεφαλής των Ταγμάτων στην περιοχή, και κυρίως ο Κατσαρέας, δεν τον κακομεταχειρίστηκαν, γιατί βλέποντας επικείμενη την αποχώρηση των Γερμανών ήθελαν να έχουν επαφή με τις εαμικές αρχές. Πράγματι ο Γιώργος συνετέλεσε στην αναίμακτη παράδοση των Ταγμάτων του Γυθείου και στον περιορισμό τους στο Μαραθονήσι. Ο ίδιος αργότερα θεωρούσε την ενέργειά του αυτή λανθασμέ­νη, γιατί οι Άγγλοι μεταφέραν τους ταγματασφαλίτες στην Ύδρα, όπου τους επανεξόπλισαν και τους χρησιμοποίησαν τον Δεκέμβρη στο χτύπημα του ΕΛΑΣ στην Αθήνα.

Ο Μιχάλης, προσωπάρχης στο Υπουργείο Εργασίας και στέλεχος του ΕΑΜ, έπαιξε σοβαρότατο ρόλο στη ματαίωση των επιστρατεύσεων εργατών για τη Γερμανία, εξαφανίζοντας τις καταστάσεις του Γρα­φείου Ευρέσεως Εργασίας με τα ονόματα των ανέργων και ειδοποιώ­ντας την Οργάνωση για τις προγραμματισμένες επιδρομές στις εργατογειτονιές για τη σύλληψη εργατών. Ο Ταβουλάρης, υπουργός Εργα­σίας της κατοχικής κυβέρνησης Ράλλη, είχε αρχίσει να τον υποπτεύε­ται. Για ένα διάστημα αναγκάστηκε να διανυκτερεύει σε άλλα σπίτια, από το φόβο μη συλληφθεί. Τον πιάσαν όμως, οι Άγγλοι αυτή τη φορά, μετά τα Δεκεμβριανά και τον έκλεισαν στο Γουδί για ένα μήνα.

Ο ποιητής είχε με ταδέλφια του πολλές συζητήσεις σχετικά με την πολιτική κατάσταση. Εκτός από τον Νίκο που ήταν από το ’41 μέλος του ΚΚΕ και τον Γιώργο που είχε οργανωθεί στο ΣΚΕ, οι άλλοι ήταν απλά μέλη του ΕΑΜ χωρίς κομματική ένταξη. Όλοι όμως πίστευαν στον πρωτοποριακό ρόλο του κομμουνιστικού κόμματος και περίμεναν πως ο πρόσφατα φερμένος από το Νταχάου Νίκος Ζαχαριάδης θα ξεκαθάριζε το κόμμα από τους υπεύθυνους των κατοχικών λαθών και θα χάραζε μια ξεκάθαρη γραμμή πορείας του κόμματος για το καλό του ελληνικού λαού. Ο ποιητής βρέθηκε για πρώτη φορά σ’ ένα περιβάλλον, που ενώ ήταν φιλικό προς το Κόμμα, δεν αποδεχόταν ασυζητητί τις αποφάσεις της ηγεσίας του αλλά τις αντιμετώπιζε κρι­τικά. Στη Μυτιλήνη, μονάχα στον Λευκία είχε παρατηρήσει ανάλο­γη συμπεριφορά. Όλοι οι άλλοι εαμίτες συναγωνιστές του πίστευαν ακράδαντα στο Κόμμα και δέχονταν ανεπιφύλακτα τις αποφάσεις της ηγεσίας, ακόμα κι αυτές που πονούσαν βαθιά, όπως η αποκήρυ­ξη του Άρη Βελουχιώτη, ή ήταν αμφιλεγόμενες, όπως η απόφαση για την αποχή στις εκλογές του ’46.

Ο Νίκος με τη γυναίκα του και το γιο του εγκαταστάθηκαν προ­σωρινά στο Ντάντσιχ, δηλαδή σ’ ένα δωμάτιο που βρισκόταν στη μέση των δύο τμημάτων του σπιτιού και το διεκδικούσαν τόσο ο Κώστας όσο και η Τασία και που γι’ αυτόν το λόγο ονομάστηκε έτσι. Το νοι­κοκυριό τους είχε μείνει στη Μυτιλήνη. Στην Αθήνα ήρθαν κυριολεκτικά με τα ρούχα τους. Απροσδόκητη βοήθεια τους ήρθε από την Αμερική. Από τη Μυτιλήνη η Ελένη είχε στείλει κάποια ποιήματά της στην αριστερή εφημερίδα της Νέας Υόρκης “Ελληνοαμερικανικό Βήμα”. Μερικά ποιήματα δημοσιεύτηκαν με επαινετικά σχόλια και αργότερα πήραν ένα γράμμα από κάποια κυρία Έθελ Νικολάου, που της είχαν αρέσει πολύ. Ακολούθησε αλληλογραφία και τελικά κατέφθασε μεγάλο κιβώτιο με πάσης φύσεως ρουχισμό! Όπως αποκαλύφτηκε, ήταν αποτέλεσμα πρωτοβουλίας της μακρινής εκείνης Ελληνίδας που τη συγκίνησαν είτε τα ποιήματα είτε η εξιστόρηση των μετακατοχικών περιπετειών της οικογένειας.

40 Σχόλια to “Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης: Εγκατάσταση στο… Ντάντσιχ”

  1. cyrusmonk said

    Καλημέρα. Ἄσχετον μέν, ἐπίκαιρον δέ:
    Χρόνια πολλά, φίλτατε (ἂν καὶ ἄγνωστέ μου) Γς.
    Καὶ ἑμᾶς δὲν μᾶς πτοοῦν τὰ χρόνια, ὅσα κι ἂν ἔχουμε διανύσει.
    Τὸ θέμα εἶναι ἀπὸ ποιὰ πλευρὰ βλέπει κανεὶς τὰ πράγματα:

    https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSsPiS6G0rOUa7uLK5XgyDNrDaJ3A7skdnhPdw2WGVH6T5HHnPO

    https://encrypted-tbn1.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcS2ltvmjW3O6Pc-Zc3QKG1E1KnmfFjreKSv9tc6FfQFl2ORSSJb

  2. Gpoint said

    Καλημέρα και χρόνια πολλά τον Γς

  3. atheofobos said

    Το γιατί ονόμασαν το δωμάτιο Ντάντσιχ μπορείτε να την διαβάσετε, όσοι δεν το γνωρίζετε, στο ποστ μου Θ΄ ΤΟ ΓΟΗΤΕΥΤΙΚΟ ΓΚΝΤΑΝΣΚ.
    http://atheofobos2.blogspot.gr/2014/09/blog-post_6.html

  4. Γς said

    1:

    Ευχαριστώ αγαπητέ μου.

    Ε, λοιπόν Νοικοκύρη δεν είναι μόνο εκείνα τα νοίκια που μου χρωστάτε για το ξυλουργειο στο Οίτυλο. Πρέπει ο Γιώργος ο εθνοσύμβου­λος Οιτύλου να ήταν φιλαράκι του μπάρμπα μου του Πότη στο Οίτυλο.
    Εκείνος που την κοπάνησε για την Βενεζουέλα για να γλυτώσει [και από την κυρά του]
    [παίρνοντας και την γκομενίτσα του μαζί, την κόρη της νονάς του]

  5. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    3. Mία σχολαστική παρατήρηση (επαγγελματική διαστροφή…) στο ωραίο κείμενό σου. «Είναι η μεγαλύτερη εκκλησία στον κόσμο που είναι χτισμένη με τούβλα και έχει 105 μήκος και 66μ. πλάτος, μπορεί δε να δεχτεί 25.000 άτομα»
    Μήπως 2500 άτομα; Ακόμα και «νετ» να υπήρχε εμβαδό 105*66=6930 τετρ.μέτρα, ήτοι 25000/6930= 3.6 άτομα /τετραγωνικό. Πολλά! 🙂

  6. Γς said

    5:
    Ντάξει μωρέ, οι υπόλοιποι έξω με τα μεγάφωνα. Οπως εδώ που είναι άδεια η εκκλησία και τα μεγάφωνα στην δια πασών [τω ρωσιών].

    Πολύ ωραίες φωτό [του Αθεόφοβου]

  7. atheofobos said

    5
    Η πληροφορία είναι από την Wikipedia η οποία γράφει:
    it was the largest Lutheran church in the world. It is 105.5 metres (346 ft) long, and the nave is 66 metres (217 ft) wide. Inside the church is room for 25,000 people.
    http://en.wikipedia.org/wiki/St._Mary%27s_Church,_Gda%C5%84sk

  8. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    7. Τότε αλλάζει το πράγμα, γιατί η Βίκη λέει για τις διαστάσεις του nave («Kυρίως ναός») ότι είναι 105 Χ 66.Όχι όλος ο ναός. Ο κυρίως ναός είναι σχεδόν καθαρή επιφάνεια ,οπότε έτσι βγαίνει το νούμερο (αν και λίγο στριμωχτά…)

  9. Δεν ήξερα ότι ο Σαραντάκος για τον οποίο διάβαζα σε βιβλία για το ΕΑΜ Λακωνίας ήταν ο δικός μας Γιώργος Σαραντάκος:

    « Πράγματι ο Γιώργος συνετέλεσε στην αναίμακτη παράδοση των Ταγμάτων του Γυθείου και στον περιορισμό τους στο Μαραθονήσι».

    Αυτό σημαίνει λογικά, κοίτα πως τα φέρνει η τύχη, πως διασταυρώθηκε πολλές φορές με τον πατέρα του Φίρερ της ναζιστικής συμμορίας:

    Η ιστορία του αρχιφύλακα Γεώργιου Μιχαλολιάκου: Πρόδωσε το ΕΑΜ για να πάει στα Τάγματα Ασφαλείας, μένοντας πιστός στον όρκο του προς τον Χίτλερ μέχρι το τέλος
    https://xyzcontagion.wordpress.com/2015/02/19/georgios-mix-drvda-father/

  10. atheofobos said

    8
    Από ότι φαίνεται έχεις δίκιο.
    Καθώς δεν έχω ιδιαίτερη σχέση με τις εκκλησίες με την μετάφραση του nave ως ο κυρίως ναός θεώρησα ότι αναφέρεται σε όλο τον ναό ενώ βλέποντας το τι αναφέρεται ως nave στην ουσία είναι ο μισός, όπως φαίνεται και στο σχήμα εδώ:
    http://en.wikipedia.org/wiki/Nave

  11. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    9: Αμ δεν μου το’λεγες, να του το πω να πράξει τα δέοντα!
    (Στα σοβαρά τώρα, ασφαλώς θα είχαν διασταυρωθεί!)

    3: Ναι, έπρεπε να αναφέρω τα περί Ντάντσιχ, καλά που έβαλες το λινκ.

  12. @5 ¨οπως μπορέις να δεις εδώ http://www.gkstill.com/Support/crowd-density/CrowdDensity-1.html μπορούν να μπουν και πάνω από 3,6 άτομα/m² μέχρι και 5,0 άτομα/m² αν στριμωχτούν. Βέβαια με την παραδοχή των αρχιτεκτόνων ότι ένας άνθρωπος έχει πλάτος 0,60 m και …πάχος 0,30 m, άν έχει λίγη κοιλιά παρπάνω είναι εκτός των παραδοχώ υπολογισμού.

  13. Γς said

    12:

    Πιτσιρικάς πήγα να θάψω όλη την ανθρωπότητα σε έναν κοινό τάφο!
    Εμεινα έκθαμβος από το μήκος[=πλάτος=ύψος] του τάφου. Δεν το περίμενα τόσο μικρό.

    Εκτοτε βέβαια ο πληθυσμός υπερδιπλασιάστηκε. Αλλά και πάλι σχετικά μικρός θα είναι ο τάφος.

    Υπολογίστε το γιατί βαριέμαι.

    [Επιτρέπεται το σαρδελοειδές στούμπωμα των σωμάτων]

  14. Γς said

    13:

    Απο την Ομόνοια μέχρι το Δέλτα Φαλήρου, ένα τετράγωνο με τόσο βάθος.

    Ντάξει δεν είναι και μικρός τάφος αλλα γλυτώνεις από όλους τους χαραμοφάηδες του πλανήτη.
    Και μένεις μόνος με την καλή σου [και μίαν καλύβην]

  15. leonicos said

    υποδειγματική οργάνωση της επιχείρησης και στην άρτια λειτουργία όλων των τοπικών εαμικών οργανώσεων

    συνέβη τέτοιο πράγμα εν Ελλάδι;

  16. leonicos said

    Ο ίδιος αργότερα θεωρούσε την ενέργειά του αυτή λανθασμέ­νη,

    απλώς, δεν μπορείς να κάνεις πάντα το σωστό και να θέλεις, ιδίως όταν έχεις να κάνεις με μια μπάλα που δεν ξέρεις πού θ απάει στην επόμενη κλοτσιά.

    Παράδειγμα ο Γς! Ό..τι και να κάνει… ο ίδιος είναι

  17. leonicos said

    @3 Αθεόφοβε, καταπληκτικό ποστ. Προσπάθησα να σου το γράψω αλλά δεν ξέρω τι θα πει ‘διαλέξτε προφίλ’ και τι κάνουν από κξει και κάτω. Το ίδιο έχω πάθει με τον Τζι

    Συγχαρητήρια.

    Είμαι ο Λεώνικος. Και με ξέρεις καλά… αν οιπληροφορίες που έχω για σένα ευσταθούν.

  18. leonicos said

    Βασιλική Τρουλοφόρε, υπέροχο

  19. leonicos said

    Έτσι καταδικάστηκε ο ΝΙΚΟΣ ΓΟΔΑΣ εις θάνατον και οδηγήθηκε στις φυλακές στο Λαζαρέτο της Κέρκυρας. Αφού έμεινε εκεί 3 χρόνια, αρνήθηκε να υπογράψει »δήλωση μετανοίας» και τελικά στις 19 Νοεμβρίου 1948

    Να δω αν θα το θυμηθείς στο εορτολόγιο του Νοεμβρίου

  20. sarant said

    15: Αφού έφτασαν από τη Μάνη στην Ευρυτανία χωρίς πρόβλημα,…

  21. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    >>καταστάσεις του Γρα­φείου Ευρέσεως Εργασίας
    και τότε,με τη φρίκη της αποστολής στη Γερμανία,αλλά και μετά μερικά χρόνια τα γραφεία ευρέσεως εργασίας έκρυβαν ιστορίες πόνου.
    » Γραφείον ευρέσεως εργασίας» του Μένη Κουμανταρέα
    Τα αδιέξοδα των νέων στη μεταπολεμική Ελλάδα.
    Δυστυχώς το ξαναζούμε και στις μέρες μας.

  22. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    >>Ο Ταβουλάρης, υπουργός Εργα­σίας της κατοχικής κυβέρνησης Ράλλη,
    {…}
    Βέβαια ο Ταβουλάρης έπεσε στα μαλακά. Αν και κατηγορήθηκε και για άλλες υποθέσεις (υπερτιμολογημένη προμήθεια ταχυδρομικών οχημάτων κ.λπ) στο τέλος απαλλάχτηκε πανηγυρικά.
    {…}
    Για την ιστορία αναφέρουμε ότι ο Ταβουλάρης εξακολούθησε να πολιτεύεται. Την περίοδο της κατοχής ολοκλήρωσε την καριέρα του μετέχοντας στις δωσιλογικές κυβερνήσεις Λογοθετόπουλου και Ράλλη (1942-44) στο καίριο πόστο του υπουργού Εσωτερικών και Δημόσιας Ασφάλειας. Ούτε γι’ αυτή του τη δράση υπέστη κάποιες συνέπειες μετά την απελευθέρωση.{…}

  23. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    >>τη Συρματουργία του Αγγελόπουλου,
    Το 1932 όμως, εγκαθιστούν ένα εργοστάσιο παραγωγής ειδών συρματουργίας, στην οδό Πειραιώς 197, με την επωνυμία Ελληνικά Συρματουργεία Θ.Α. Αγγελόπουλος & Υιοί και περνούν έτσι στον κλάδο της μεταποίησης.

  24. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    «Όλοι οι άλλοι εαμίτες συναγωνιστές του πίστευαν ακράδαντα στο Κόμμα και δέχονταν ανεπιφύλακτα τις αποφάσεις της ηγεσίας, ακόμα κι αυτές που πονούσαν βαθιά, όπως η αποκήρυ­ξη του Άρη Βελουχιώτη, ή ήταν αμφιλεγόμενες, όπως η απόφαση για την αποχή στις εκλογές του ’46.»

    Απόσπασμα απο ποίημα του Χριστιανόπουλου.

    «Είμαι εναντίον των εφημερίδων. Χαντακώνουν αξίες, ανεβάζουν μηδαμινότητες, προβάλλουν ημετέρους, αποσιωπούν τους απροσκύνητους. Όλα τα μαγειρεύουν, όπως αυτές θέλουν. Δεξιές, αριστερές, κεντρώες -όλες το ίδιο σκατό.

    Είμαι εναντίον των κλικών. Προωθούν τους δικούς τους· τους άλλους, όλους τους θάβουν. Όποιοι δεν τους παραδέχονται, καρατομούνται. Κυριαρχούν οι γλύφτηδες και οι τζουτζέδες. Δεν έχω καμμιά αμφιβολία πως το μέλλον ανήκει στα σκουπίδια.»
    ———————————————————————————–
    Είμαι εναντίον κάθε ιδεολογίας, σε οποιαδήποτε απόχρωση και αν μας την πασέρνουν. Όσο πιο γοητευτικές και προοδευτικές είναι οι ιδέες, τόσο πιο τιποτένια ανθρωπάκια μπορεί να κρύβονται από πίσω τους. Όσο πιο όμορφα τα λόγια τους, τόσο πιο ύποπτα τα έργα τους. Όσο πιο υψηλοί οι στόχοι, τόσο πιο άνοστοι οι στίχοι.»

    Kάπως έτσι ήταν και είναι τα πράγματα, ίσως τώρα χειρότερα.

  25. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Γς σου εύχομαι να φτάσεις όσο θέλεις κι όπως θέλεις, και πάντα τρελαμένος με την ζωή και το σέξ, που είναι τελικά η ίδια η ζωή.
    Το τραγούδι αφιερωμένο στο πιο τρελό αγόρι του ιστολογίου, που έχει τα γενέθλιά του σήμερα.

    Εσύ μάλλον ξέρεις τι να κάνεις με τον εαυτό σου, το έβαλα για την χορεύτρια, για δώρο.

  26. κι όπχοιο κωλόπσαρο πει κάτι…

  27. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

  28. Γς said

    26:

    Σκύλε [που τα βάζεις με τα πσαράκια],
    πες αλεύρι!

    Ενα Σκυλόπσαρο σε γυρεύει

  29. Γς said

    25:

    Ευχαριστώ

    εν Βίλχελμ Ράιχ αδελφέ Λάμπρο

  30. atheofobos said

    17
    Βεβαίως και με ξέρεις από αμνημονεύτων χρόνων!
    Για να γράφεις σχόλια, όπως εδώ, θα διαλέξεις το WordPress όπου έχεις λογαριασμό, αλλιώς ο Blogger θα εμφάνιζε αυτόματα το αβαταρ σου εάν είχεις λογαριασμό στην Google.
    Αλλά επίσης απλό είναι να διαλέξεις το ανώνυμος και να βάλεις το ονομα σου στο σχόλιο.

  31. spiral architect said

    Ωραία η ανάρτησή σου Αθεόφοβε! 🙂
    (ολλανδική αρχιτεκτονική στο Γκντάνσκ;) 🙄

  32. spiral architect said

    Οσονούπω, μας βλέπω να φιλοξενούμε τους συγγενείς, όπως οι συγγενείς του παππού στο Ντάντσιχ, εμείς στο δωμάτιο πλυντηρίου ή σε κάνα ξενοίκιαστο μαγαζί με μπαλαντέζα. 🙄

  33. Γς said

    31:

    Αυτό μου έκανε και μένα εντύπωση

  34. Γς said

    32:

    Στη σοφίτα σαν την Αννα Φρανκ. Αόρατοι από την Εφορία και τους θεσμούς

  35. spiral architect said

    Φόρος Κατοχής.

  36. sarant said

    32 Λες να γίνει έτσι;

  37. spiral architect said

    @36: Ήδη έτσι γίνεται Νίκο. Στη γειτονιά μου δυο αδέλφια πτυχιούχοι μένουν σε ξενοίκιαστο ψηλοτάβανο μαγαζί διαμορφωμένο σε κατοικία με γυψοσανίδες και ψευδοροφές με ρεύμα από μπαλαντέζα από το άνωθεν ευρισκόμενο πατρικό τους.
    Για αποκατάσταση ούτε λόγος. 😦

  38. Γς said

    37:

    Και δεν άντεχα την γκρίνια της μακαρίτισσας. Και κάνα δυο βραδιές πήγα και κοιμήθηκα σε ξενοδοχείο.
    Εκείνο το βράδυ όμως πήρα ένα πάπλωμα και την έπεσα στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου μου. Σε ένα ήσυχο δρόμο πάνω στο λόφο του Πέτρου και Παύλου δίπλα στο σπίτι της Ισιδώρας Ντάνκαν της χορεύτριας [που ήταν τότε ποδοσφαιράκια].

    Και κατά τις δύο, που κοιμόμουν βαθιά ήρθε ένας στο τσακιρ κέφι με τις μουσικές του να παρκάρει πίσω μου. Κι άρχισαν τα μπαμ-μπουμ.
    Στην αρχή έκανα υπομονή. αλλά μετά φοβήθηκα ότι θα μου κάνει μεγάλη ζημιά.

    Και σηκώθηκα.
    Και βλέπει ο τύπος μια παλάμη να καθαρίζει το πίσω τζάμι από τα χνότα μου, και μετά την αγριομουτσουνάρα μου!

    Τα έπαιξε!
    Ακόμα θα το θυμάται

  39. Σωτήρς said

    21:
    Δεν ξέρω τι ήταν αυτά τα γραφεία ευρέσεως εργασίας και πως λειτουργούσαν. Επίταξη, εθελοντισμός;
    Στην Ισπανία πριν ένα μήνα έσκασε ένα σκανδαλάκι στα 70 χρόνια από την απελευθέρωση του Μάουτχάουζεν. Αποκαλύφθηκε ότι ο πρόεδρος των ισπανών επιζώντων στρατοπέδων συγκέντρωσης μόνο τέτοιος δεν ήταν. Αντίθετα είχε πάει εθελοντής για δουλειά στη Γερμανία μέσω μιας συμφωνίας Φράνκο – Χίτλερ. Το κλού της υπόθεσης είναι ότι υπερασπίζεται τα ψέματα που έλεγε όλα αυτά τα χρόνια!
    http://www.bbc.com/news/world-europe-32582420

  40. Γς said

    13, 14:

    Τελικά είχα κάνει λάθος. Είναι χίλιες φορές μικρότερος!

    Ετσι, με έναν τάφο μήκους[=πλάτος=ύψος] μόνο 700 μέτρων ξεμπερδεύεις.

    Τους θάβεις όλους Αγγλους, Γάλλους,
    Πορτογάλους. Κινέζους, Ινδούς, Αμερικάνους και Αμποριγίνες και Μαορί και Ουϊγούρους. Ολους.

    Εκεί δίπλα στον Αγνωστο Στρατιώτη σε έναν τάφο όσο περίπου ο Εθνικός Κήπος [και λίγο βαθύ].

    Και μένεις μόνος με την καλή σου [και μίαν καλύβην]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: