Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο αετός και το σπουργίτι

Posted by sarant στο 5 Ιουνίου, 2015


Θα σας έχει τύχει κι εσάς, υποθέτω, να σας κολλήσει ένα τραγούδι που είχατε καιρό ν’ ακούσετε. Εμένα μού συμβαίνει ταχτικά -εννοώ βέβαια τραγούδια που ήδη τα ξέρω, αλλά όχι απαραιτήτως τραγούδια που μου άρεσαν πολύ στον καιρό τους. Πάντως, παλιά και γνωστά κομμάτια. Καινούργια τραγούδια, ομολογώ, είναι μάλλον δύσκολο να μου εντυπωθούν -φαίνεται ότι με το πέρασμα του χρόνου σκληραίνουν τα αυλάκια του μυαλού, του δικού μου τουλάχιστον, και δεν είναι καθόλου εύκολο να ριζώσουν πράγματα καινούργια, και ίσως εκεί να οφείλεται η γνώμη που εκφράζουν πολλοί της ηλικίας μου, ή και μικρότεροι, ότι «δεν γράφονται πια καλά τραγούδια».

Δεν μ’ ενοχλεί όταν μου κολλάει ένα τραγούδι, αντίθετα μάλλον το χαίρομαι. Κι έτσι το σημερινό μας άρθρο θα είναι αφιερωμένο, ακριβώς, στο τραγούδι που μου έχει κολλήσει αυτή τη στιγμή. Αν δεν το ξέρετε, δεν θα σας διαφωτίσει ιδιαίτερα ο τίτλος του άρθρου, μια και δεν συμπίπτει με τον τίτλο του τραγουδιού -τον τίτλο που κι εγώ τον αγνοούσα ως πρόσφατα.

Τις προάλλες λοιπόν, καθώς είχα βάλει ένα παλιό τραγούδι του Νταλάρα στο γιουτούμπ, που ήθελα να ακούσω τους στίχους του για κάτι που έγραφα, μόλις το τραγούδι τελείωσε άρχισε να παίζει άλλο, και μετά άλλο, διότι προφανώς θα ήταν όλα τους σε κάποια λίστα τίτλων (πώς τη λέμε την play list ελληνικά; ). Και περίπου στο έκτο ή έβδομο, άκουσα και το τραγούδι αυτό:

Είναι τραγούδι του Γιάννη Σπανού, σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου, από τον διπλό δίσκο του 1978 «Οι Μάηδες οι ήλιοι μου». Αν δεν θυμάστε (ή δεν έχετε ακούσει) τον δίσκο αυτό, εδώ μπορείτε να βρείτε την «ταυτότητά» του. Όπως βλέπετε, είναι προσωπικός δίσκος του Νταλάρα, με αρκετά ετερόκλητο υλικό, αφού τα 26 συνολικά τραγούδια οφείλονται σε 8 συνθέτες και 11 στιχουργούς.

Να δούμε τα λόγια του τραγουδιού μας:

Δε φταίω

Πάρε σου είπα τα φτερά μου
για να πετάξεις αψηλά
κι είπες μ’ αρέσει εδώ χάμου
κάλλιο τα λίγα και καλά

Ξόδεψα την καρδιά μου όλη
για να σε ντύσω αστραπή
κι αντί για να φωτάς την πόλη
είπες ο κόσμος τι θα πει

Τώρα θα κλαις σε άδειο σπίτι
και θα σε λιώνει ο πυρετός
δε φταίω που ‘μεινες σπουργίτι
δε φταις που ήμουνα αϊτός.

Τον καιρό εκείνο, το 1978 εννοώ, δεν είχαμε πολλά λεφτά, ούτε μπορούσαμε να κατεβάζουμε τραγούδια δωρεάν, οπότε τον διπλό δίσκο του Νταλάρα δεν τον είχα αγοράσει -κι ενώ τα περισσότερα τραγούδια τα είχα ακούσει από το ραδιόφωνο, αυτό που μας απασχολεί δεν το έμαθα τότε, αλλά μερικά χρόνια αργότερα, γύρω στο 1984. Σύχναζα τότε σε μια παρέα νεαρών λογοτεχνιζόντων, και βρισκόμασταν σε ένα ουζερί, πιθανώς στη Μαυρομιχάλη. Ξεκινούσαμε απαγγέλλοντας ποιήματα -των μελών της παρέας ή άλλα- αλλά καθώς πίναμε κι ερχόμασταν στο κέφι το ρίχναμε στο τραγούδι.

Εκεί ξεχώριζε ένας της παρέας, ο Κώστας, λίγο μεγαλύτερος, που εκεί τον γνώρισα και έχω χάσει τα ίχνη του από τότε. Δεν είχε απλώς καλή φωνή, ήταν τενόρος σχεδόν κανονικός, αν και δεν ασχολιόταν επαγγελματικά -πότε πότε έλεγε και καμιάν άρια του Βέρντι, αν και το απέφευγε αφού εμείς οι άλλοι δεν σκαμπάζαμε να τον σιγοντάρουμε. Και στα κανονικά τραγούδια είχε πολύ πλούσιο ρεπερτόριο, και ποτέ δεν παρέλειπε να πει «Τα φτερά», όπως το έλεγε, ένα τραγούδι που μας το σύστησε, την πρώτη φορά που το είπε, ως «ένα παλιό του Νταλάρα». (Παλιό, ενώ ήταν εξαετίας!)

Ο Κώστας το έλεγε «Τα φτερά», αλλά ο κανονικός τίτλος είναι «Δεν φταίω», που μου φαίνεται πολύ αδύνατος τίτλος. Το τραγούδι δεν έγινε ποτέ πολύ μεγάλη επιτυχία, είναι όμως διαμαντάκι, μαζί με πολλά άλλα συγκροτεί το παχύ, εύφορο χώμα που πάνω του ανθίζουν τα αριστουργήματα.

Τρία τετράστιχα όλα κι όλα οι στίχοι, χωρίς ρεφρέν, πολύ απλό πράγμα -αλλά ο στίχος πρέπει να είναι απλός, όπως και η ποίηση πρέπει να είναι απλή, κι ας την έχουν κάνει περίπλοκη οι νεότεροι. «Ένα φεγγάρι πράσινο μεγάλο – που λάμπει μες τη νύχτα, τίποτ’ άλλο», λέει ο Λαπαθιώτης, οχτώ στίχοι και τίποτ’ άλλο, χωρίς καμιάν ανάγκη για ερμηνευτικό οδηγό. Αλλά ας γυρίσουμε στο τραγούδι μας.

Αν θέλουμε να’μαστε αυστηροί, δεν είναι εντελώς αψεγάδιαστοι οι στίχοι -οι δυο πρώτοι στίχοι της τρίτης στροφής, κατά την ταπεινή μου γνώμη τουλάχιστον, είναι εντελώς ξεκάρφωτοι, έξω από το κλίμα που έχουν φτιάξει οι δυο προηγούμενες στροφές (την αντίθεση ανάμεσα στο ένα μέρος που πετάει ψηλά και στο άλλο που φοβάται ή ντρέπεται να ανοιχτεί) -αλλά το δεύτερο δίστιχο είναι τρανταχτό και αντισταθμίζει με το παραπάνω το ψεγάδι, και παρηγοριέται αυτός που το σιγοτραγουδάει και νιώθει έστω και δια πληρεξουσίου αετός με φτερά μεγάλα. Επειδή τραγουδάει άντρας, σκεφτόμαστε ότι ο αϊτός είναι άντρας ενώ το σπουργίτι γυναίκα -άλλωστε το «τι θα πει ο κόσμος» σύμφωνα με τα κλισέ είναι γυναικείο ρητό.

Γλωσσικά θα προσέξω το «να φωτάς», λαϊκότερον τύπο αντί του «να φωτίζεις», που βέβαια εξυπηρετεί και το μέτρο, καθώς και το «χάμου». Όχι απλώς «χάμω», που δεν μας ξενίζει εμάς τους νότιους (δεν μας λένε άδικα ‘χαμουτζήδες’ οι βόρειοι) αλλά και «χάμου«, που ήταν ο κυρίαρχος τύπος παλιότερα, ας πούμε προπολεμικά, αλλά σήμερα έχει υποχωρήσει. Βέβαια, εξυπηρετεί και στη ρίμα έτσι.

Είπα ότι τα λόγια έχουν κάποιο ψεγάδι, να κλείσω με ένα λίγο παλιότερο τραγούδι από τον ίδιο στιχουργό και τον Μίμη Πλέσσα και τον ίδιο συνθέτη, που το βρίσκω στιχουργικά τέλειο, πάλι με τρία τετράστιχα, αν και υπάρχει και πέμπτος στίχος που παίζει το ρόλο ρεφρέν. Γέλαγε η Μαρία, βεβαίως, ένα αριστούργημα.

(Και βέβαια «γέλαγε» η Μαρία, όπως και «κύλαγε» το τσέρκι, να βγάζουν σπυράκια οι βόρειοι!)

 

Advertisements

165 Σχόλια to “Ο αετός και το σπουργίτι”

  1. Με την ευκαιρία, κι αφού δεν έχει αναφερθεί άλλοτε, να πούμε ότι το σπουργίτι στα Σέρρας το λέμε «τσιντσόνι» (προφ. tsin-tsóni).

  2. Μπετατζής said

    Δεν είναι μέρα για να περάσει,
    δεν είναι νύχτα για να διαβεί,
    είναι η ζωή μου σ΄ αυτή την πλάση,
    μία Μεγάλη Παρασκευή.

    Πάλι από τον Νταλάρα, νομίζω του Πυθαγόρα και του Καλδάρα, χωρίς γούγκλισμα.
    Τα λαϊκά τραγούδια έχουνε συχνά τέτοια στιχουργικά σοκ, που σε σημαδεύουν.

  3. Γς said

    1:

    >τσιντσόνι
    και
    Môme Piaf ή Σπουργιτάκι

  4. Παναγιώτης Κ. said

    @1.(Sakis…) Στην ΄Ηπειρο το λέμε τσόνι. Επίσης όταν θέλουμε να αρνηθούμε κάποιο αίτημα σε κάποιον χρησιμοποιούμε την έκφραση, «μαλλιά από τσόνια θα πάρεις».

  5. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια και τα τραγούδια!

    1: Πράγμα που αποδεικνύει τη στενή σχέση της σερραϊκής διαλέκτου με τα κινέζικα 🙂

    4: Το τσόνι θαρρώ πως ακούγεται και σε αρκετά άλλα μέρη.

  6. Παναγιώτης Κ. said

    Τι θέλει να μας πει ο ποιητής Σαραντάκος με αυτό το τραγούδι μου πήγε και ξετρύπωσε;
    Προσωπικά το διαβάζω ως τραγούδι παντός… καιρού.
    Με τον καιρό όμως συμβαίνει το εξής αντιφατικό:Αν υποθέσουμε ότι είναι Φθινόπωρο και βρέχει παρατεταμένα οι κάτοικοι της πόλης μιλούν για χάλια καιρό. Αντίθετα, για τους ανθρώπους της υπαίθρου οι Φθινοπωρινές βροχές είναι ευλογία. Θέλουν να μαλακώσει το έδαφος για να οργώσουν και να σπείρουν.

  7. ndmushroom said

    Η λίστα τίτλων λέγεται και λίστα αναπαραγωγής (από τα προγράμματα αναπαραγωγής πολυμέσων, τουλάχιστον). Εγώ θα προτιμούσα απλά το παλιό καλό «μουσικό πρόγραμμα». Περί αυτού δεν πρόκειται άλλωστε; Μουσικές σε σειρά.

  8. ndmushroom said

    (τελείως διαφορετικό μουσικό ύφος, αλλά παρεμφερές στιχουργικό θέμα)

  9. Jimakos said

    @4 και @5

    Τσόνι ακούγεται και στην Πελοπ/νησο, αλλά δεν είμαι σίγουρος αν αφορά αποκλειστικά το σπουργίτι ή γενικώς οποιοδήποτε μικρό πετούμενο (δε λέω πουλί, χα!). Του κάτω κόσμου τα πουλιά, που’λεγε κι ο ακατανόμαστος, μιας και είναι σχετικό το άρθρο 😀 😀 😀

  10. Πάνος με πεζά said

    Σπάνιο τραγούδι, πολύ λίγες φορές το έχω ακούσει. Το θέμα όμως, σπουργιτιού και αετού, το έχει πιάσει και ο Μάνος Ελευθερίου :

  11. Πάνος με πεζά said

    Κι άλλο ένα βγάζει η αναζήτηση, με στίχους της Σώτιας Τσώτου.

  12. Marco Pantani said

    Καλημέρα και πολλά συγχαρητήρια για το επίπεδο των αναρτήσεων αλλά και των σχολίων. Μια μικρή διόρθωση, ο συνθέτης του «Δε Φταίω» είναι ο Γιάννης Σπανός ενώ του «Γέλαγε Η Μαρία» ο Μίμης Πλέσσας. Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, σταθερός και στα δύο!

  13. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα σχόλια!

    12 Καλώς ήρθατε και σας ευχαριστώ. Δίκιο έχετε φυσικά, έκανα τη διόρθωση!

  14. Πέπε said

    Καλημέρα.

    1. Δεν ήξερα ότι οι παρατατικοί σε -αγα αποτελούν νότιο ιδιωματισμό. Ξέρω μόνο ότι στο Δημοτικό, σε κάποια άσκηση, είχα γράψει συνειδητά «αγαπούσα / αγάπαγα, αγαπούσες / αγάπαγες» κλπ., ξέροντας ότι το βιβλίο ήθελε μόνο τους πρώτους τύπους, και η δασκάλα μου έκοψε τους δεύτερους. Αργότερα ανακάλυψα ότι οι δεύτεροι τύποι είναι πολύ αρχαιότεροι (αρχαιότεροι μάλιστα κι από την ίδια τη συναίρεση – σχεδόν ομηρικοί). Ακόμη αργότερα ανακάλυψα ότι αυτό δεν έχει και τόση σημασία.

    2. Δε φταις που ήμουνα αϊτός, με το συμπάθειο, μου φαίνεται εντελώς σκυλάδικος στίχος. Σα να λέμε «Πειράζει που είμαι και ο πρώτος;», μόνο που αυτό το λέμε συνήθως για πλάκα, ενώ ο στιχουργός του Αετού φαίνεται να το παίρνει στα σοβαρά.

    3. Εδώ και λίγο καιρό στο ΥΤ ό,τι και να βάλεις να παίξεις συνεχίζει μετά με κάτι άλλο. Συγκεκριμένα, με το πρώτο στη στήλη των «σχετικών βιντέων» – η οποία είναι διαφορετική για κάθε υπολογιστή, ανάλογα με τα γούστα του χρήστη. Νομίζω ότι εξαιρούνται μόνο τα βίντεα με πολύ λίγες επισκέψεις, για τα οποία ο Μ. Αδελφός δεν έχει ακόμη αποφασίσει τι σχετικό υπάρχει.

  15. Πάνος με πεζά said

    @ 14 : Το ΥΤ παίζει το «κατεβατό» που σου βγάζει στη στήλη δεξιά.

  16. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Καλημέρα δέσποτα.
    Με το συμπάθειο αλλά ξερνάω μ΄ αυτό το στίχο:
    δε φταίω που ‘μεινες σπουργίτι
    δε φταις που ήμουνα αϊτός.
    Τόσο υπερφίαλο αν μιλάμε για έρωτα.Αιώνιο άλλοθι να την κάνεις ποιητικά.
    Οι αναχωρήσεις δε χρειάζονται τέτοιες εξηγήσεις.

  17. Πάνος με πεζά said

    Μάλιστα, μπορείς να κινηθείς προς το επόμενο YT πριν να τελειώσει κάποιο, πατώνας, κάτω από αυτό που παίζει, το «κουμπί» >>|

  18. Πέπε said

    Παρατηρώ ότι το «χάμου», που όσο κι αν συνηθιζόταν το 1978 δεν παύει να δίνει την εντύπωση της βεβιασμένης επιλογής χάριν ομοιοκαταληξίας, μάλλον και του Νταλάρα δεν του καλοκάθεται, και προφέρει κάτι ενδιάμεσο μεταξύ «χάμω» και «χάμου».
    Από την άλλη, προφέρει ξεκάθαρα «ήμουνα αϊτός» και όχι «ήμουν α-ι-τός» ή «ήμουν α-ε-τός», διατηρώντας δηλαδή τη χασμωδία που μάλλον σκοπίμως έβαλε ο στιχουργός.
    (Παρόλο που η τυχόν εντύπωση ότι ο δισύλλαβος αϊτός είναι πιο γνήσια λαϊκός από τον αετό δεν ισχύει: και ο αετός, τρισύλλαβος, εμφανίζεται σε λαϊκότατα δημοτικά στιχάκια. Όσο για τον πεζό λόγο, ο αετός είναι μάλλον το ίδιο το πουλί ενώ ο αϊτός σήμερα λέγεται συνήθως μεταφορικά για τον γρήγορο, τον ατσίδα -και λιγότερο για τον λεβέντη, τον μεγαλοπρεπή και περήφανο.)

  19. Ε ναι τώρα, δίκιο έχει ο Πέπε (14β). Δεν φταις εσύ που είμαι αετός, παλιοσκούληκο!

  20. sarant said

    14-16-19: Φυσικά, είναι δημαγωγικό, γι’ αυτό και πιάνει.

    18: Ναι, μου κάνει εντύπωση ότι διατηρεί τη χασμωδία -εγώ (που θα το τραγούδησα ίσαμε εκατό φορές τις τελευταίες μέρες, αφού μου είχε κολλήσει) το έλεγα «ήμουν αετός)

  21. Καλημέρα.

    > Το τσόνι θαρρώ πως ακούγεται και σε αρκετά άλλα μέρη.

    Η γιαγιά μου (ξέρετε, αυτή η παραμεθόρια, από τα σύνορα Μεσσηνίας – Αρκαδίας 🙂 ) με έλεγε έτσι χαϊδευτικά όταν ήμουν μικρός, ποτέ μέχρι σήμερα δεν αναρωτήθηκα στα σοβαρά τι να σημαίνει. Αυτόματα και υποσυνείδητα απ’ ό,τι θυμάμαι, το μυαλό μου έκανε (παρετυμολογική) σύνδεση με την ομόηχη παιδική λέξη για το ανδρικό μόριο 😛

  22. cronopiusa said

    Καλή σας μέρα
    Νικοκύρη μας αγαπημένε
    αδύνατον ν’ ακούσω Νταλάρα μια τόσο ηλεκτρισμένη ημέρα περιβάλλοντος
    παίρνω το φτερό από το Ριγκολέττο

    και προσπαθώντας να σταθώ στο πνεύμα του νήματος γράφω στα σύννεφα

    Έϊ γκιουλέ-γκιουλέ, στο καλό να πας

    ο αετός είναι πάντα σταυραετός

    Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό
    θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω

    και σπουργιτάκι

    η Εντίθ Πιάφ

    Non, Je ne regrette rien

    Δεν μετανιώνω για τίποτα….

  23. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Καλημέρα σ΄ όλους, με μια βροχούλα άκρως ποιητική στο Κέντρο.Το νήμα ταμάμ.
    14β.Πέπε,έγραφα δίχως να δω το δικό σου 🙂
    20 α.Προβοκατόρικο αλλά είναι ντυμένο με μουσική μπαλάντας που του δίνει μελαγχολία σαν να είναι της βαθιάς αιμορραγίας.Είναι και η φωνή του Νταλ. που δε μ εκφράζει πια…
    Μου έχει μείνει -στο περίπου- ένα ελεύθερο μονόστιχο ποίημα.Μπορεί να είναι του Μήτσου Κασόλα
    «Μάδησες ένα ένα τ΄άσπρα φτερά μου να στρώσεις πουπουλένιο το κρεβάτι μας.Τώρα κοιμάμαι δίπλα σου κι ονειρεύομαι τις νύχτες πως πετώ»
    Κι επειδή υπήρξα κριτικά λίγο βίαιη(αλλά ειλικρινής) στο 16 σχόλιό μου θα εκτεθώ μ΄ένα στίχο εδώ και τώρα:

    Τα δυνατά εζήλεψες φτερά μου
    στα χάρισα για να σε κάμω αϊτό,
    φρέσκο ψωμί σε τάισα τη χαρά μου (ή την καρδιά μου)
    μα εσύ δε χόρτασες κι εγώ πια δεν πετώ.

  24. Λ said

    Τα σπουργίτια δεν είναι παντού του πεταμάτου (α λα κυπριακά) Τα Σπουργιτόβουνα (Воробьёвы го́ры) στη Μόσχα είναι μια από τις καλύτερες συνοικίες της πόλης και έχουν για καμάρι τους το πανεπιστήμιο Λομονόσωβ. Η μεγαλύτερη επιφάνειά τους είναι καλυμμένη με δάσος και πηγαίναμε εκεί το Μάη να ακούσουμε τ αηδόνια και να δούμε τη θέα και τους λουόμενους στο Μόσχοβα ποταμό.

    https://en.wikipedia.org/wiki/Sparrow_Hills

  25. Κουνελόγατος said

    … άλλοι νομίζανε πως ήμουνα μεγάλος,
    κι από σπουργίτι θα γινόμουνα αητός…
    Θάνος Μικρούτσικος, Μάνος Ελευθερίου;;; Χρήστος Θηβαίος.

    Καλημέρα σας. Που την είδες θα μου πεις; Τεσπα…

  26. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Ξέχασα να πω ότι μ αρέσει πολύ το αψηλά όπως και τ΄αψήλου.
    Λοιπόν, τα περιφρονημένα,ας πούμε,σπουργίτια, δεν ζουν στην αιχμαλωσία! Την τρίτη μέρα δεν τα βρίσκει ο ήλιος στο κλουβί.Ενώ ο αητός, παρά τα φημολογούμενα,άμα μπορεί ν απλώσει τα φτερά και με λίγο κρέας, επιβιώνει.Μαραζιάρικα ίσως,αλλά δεν ψοφά.
    υ.σ. Νικοκύρη ο αϊτός σου, με ϊ , μου μπέρδεψε τη γραφή 🙂

  27. Πάνος με πεζά said

    @ 25 : Ναι, το βάλαμε στο @10. Κι υπάρχουν 4-5 ακόμα με σπουργίτια και αετούς, απλώς πρέπει να ψάξει κανείς με το αε-/αη-/αϊ- και τις πττώσεις

  28. Κουνελόγατος said

    Οϊμέ τι έπαθα, συγγνώμη ΠΜΠ, δε μπορώ εδώ που είμαι να δω βιντεάκια κ.α.

  29. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    22: Τι ωραίο πιάτο!

  30. marulaki said

    Και είμαι αετός χωρίς φτερά, και τα σχετικά. Άνευ εγωισμών. 🙂 Καλημέρα!

  31. Λ said

    Να θυμίσω ότι εμείς τον σπουργίτη το λέμε στρούθο (ακόμη και στρούφο) και την κουβέντα που είχαμε πρόσφατα για το παιγνίδι ιέραξ και στρουθίον

    spatholouro said
    30 Μαρτίου, 2015 στις 10:02
    60/70: αντιγράφω από ένα βιβλίο για τη Λάμαρη Ευβοίας:

    0 Ιέραξ και το στρουθίον

    Το παιχνίδι παίζεται από αγόρια και κορίτσια.
    Δένουν τα μάτια ενός παίκτη που έχασε κατά το λάχνισμα, με ένα μαντήλι, έτσι που να μη βλέπει καθόλου. Κατόπιν τα αγόρια και τα κορίτσια σκορπίζονται γύρω στο χώρο που βρίσκονται. Ο παίκτης με τα δεμένα μάτια φωνάζει: πού είσαι ιέραξ; Οι άλλοι παίκτες έχουν στα χέρια τους δύο μικρές πέτρες, είδος πλάκας, τις οποίες ενώ τις κτυπούν μεταξύ τους, απαντούν: εδώ είμαι στρουθίον. Τότε ο παίκτης με τα δεμένα μάτια που έχει το όνομα στρουθίον προσπαθεί να εντοπίσει το κτύπημα και πηγαίνει προς το σημείο που νομίζει, με απλωμένα τα χέρια, μήπως πιάσει κάποιον παίχτη.
    Εάν καταφέρει και πιάσει κάποιον, τότε γίνεται αλλαγή και το παιχνίδι συνεχίζεται. Εάν όχι, συνεχίζει ο ίδιος.
    https://sarantakos.wordpress.com/2015/03/29/lazos/

  32. Λ said

    Ο αετός έχει σίγουρα τον καλύτερό του, το σταυραετό.
    Την ετυμολογία του σταυραετού την ψάχνω αλλά δεν τη βρίσκω.

  33. cronopiusa said


    Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα
    Γράφει ο Οικοδόμος: Από τη «ζεστασιά» της τάξης του, στο πλευρό αυτών που δε σηκώνουν τ’ άδικο

  34. Πάνος με πεζά said

    @ 30 : …για το οποίο γράφτηκε και sequel, «εγώ είμαι αητός κι εσύ είσαι τα φτερά μου». 🙂

  35. Πάνος με πεζά said

    Μήπως ο σταυραετός έχει προκύψει από το σχήμα, όταν κάθεται με ανοιχτές φτερούγες;
    Πάντως κι εγώ κάποτε έψαχνα το «λαγιαρνί», ώσπου ανακάλυψα ότι είναι το καλύτερο αρνί του κοπαδιού…

  36. Γς said

    Σπουργίτια.

    Ημέρα περιβάλλοντος σήμερα και το Κόκκινο Βιβλίο με τα πουλιά που είναι σε κίνδυνο.

  37. Πάντως, μερικές φορές ακόμα και οι αητοί αποδεικνύονται μεγάλοι μπούφοι

  38. Πάνος με πεζά said

    Και μόλις τώρα βρίσκω ότι λαγιαρνί είναι το..μαύρο αρνί ! Καλά, φαντάσου καημό η μάνα του !

  39. Stella said

    Μιας και μιλαμε για σπουργιτια..
    «Αλητη, μεσ΄την μανια του του βορια μικρο σπουργιτι»
    Το τραγουδι ειναι του Ζαμπετα, σε στιχους Αλεκου Καγιαντα,
    πρωτη εκτελεση Βικυ Μοσχολιου. Αξεχαστο.

  40. Λ said

    ότι ο σπουργίτης έχει σχέση με τον πύργο ομολογώ δεν το ήξερα

    http://www.google.com.cy/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=4&ved=0CDUQFjAD&url=http%3A%2F%2Fwww.stougiannidis.gr%2FAENAON%2FAS1%2Fspoyrgiti.pdf&ei=025xVdSRK4GxU6iWg8gG&usg=AFQjCNFrBOT4ceV2WCZDkoyCEQ5lgmJACg

  41. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    >> «να φωτάς», λαϊκότερον τύπο αντί του «να φωτίζεις»,
    πάλι του Λευτ.Παπαδόπουλου (στην Κοκκινιά):
    Με πήγε στο στενό κελί του
    που το φωτούσε ένα κερί
    Αργά που κύλησε η νύκτα
    γρήγορα που `φυγ’ η ζωή

    κι ένα παραδοσιακό:
    Φωτάει το φεγγαράκι μου
    να πάω στην αγάπη μου
    φωτάει ψηλά και χαμηλά
    γιατ’ έχει λάσπες και νερά
    φωτάει και χαμηλότερα
    να πάω γρηγορότερα
    -Εγώ φωτάω ως το πρωί
    κι όπου έχει αγάπη ας περπατεί

  42. cronopiusa said

    Κορωπί: 150 σπουργιτάκια έμειναν ορφανά επειδή άλλαξαν τα κεραμίδια ενός κτιρίου

    Nació libre como el viento, no tiene amo ni patrón y se mueve por instinto como un gorrión.

  43. Γς said

    Αετός και Αετοί.

    Και ξαφνικά γίνεται ένα τουρνουά μπάσκετ, Open [ετσι δεν λέγεται;] με ελεύθερη συμμετοχή μαθητικών και νεανικών εφηβικών κλπ κλπ ομάδων στον Βύρωνα.

    Και στα τσάκα τσάκα ο μεγάλος μου σκαρώνει με τους φίλους του μια ομάδα. Τους Eagles και άρχισαν αμέσως τις προπονήσεις. Μέρα νύχτα.

    Και ένας ενθουσιασμός…Αλλο πράγμα.
    Πρωταθλητές!

    Κι άρχισαν οι αγώνες Οι πόντοι σαν βροχή.
    Κι οι Αετοί κοτούλες
    😦

  44. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    43 Τώρα που το λες, Αετοί λεγόταν η ομάδα μου σε μια κατασκήνωση που είχα πάει μικρός.

    41 Ναι μπράβο, Απόψε αντάμωσα το Χάρο

  45. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    σπουργίτι κι αετός
    ηύρα ένα νεο-λαϊκό,που συνδέει κάπως τα δυό τραγούδια του νήματος.Αυτός εδώ ήθελε αρχικά να είναι σπουργίτι πίσω απ το τζάμι της (αλλά είναι αετός και σπάει τα τζάμια 🙂 )

    Οι Υδρόγειοι – σπουργίτι κι αετός

  46. Στα ταξίδια μου ανά την Ελλάδα προτιμώ για παρέα τους Σπούργους. Ρίχνουνε και ένα ευχαριστήριο τσιριτρό αμα τους ρίξεις κανένα ψίχουλο

  47. Λ said

    πουλί – αντρικό μόριο
    bird – γκόμενα

    του πουλιού το γάλα στα ρωσικά κα σε άλλες γλώσσες είναι γλυκό Ήταν μάλιστα η πρώτη σοβιετική προστατευόμενη ονομασία τροφίμων.

    https://en.wikipedia.org/wiki/Ptasie_mleczko

  48. Θέλω να πω ότι με τους αετούς δύσκολα βγάζεις άκρη…

  49. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Ένα αρισπουργηματικό :

  50. 49

    ΕΦΗ² σε είδα τι έκανες!

    Οι σπούργοι είναι ωραία τυπάκια και πολύ διακριτικά!

  51. Avonidas said

    Κύλαγε το τσέρκι στην οδό Φυλής
    άστραφτε στον ήλιο κάποια τζαμαρία
    άρπαζες την πέτρα δίχως να σκεφτείς
    τίναζες το χέρι κάτω η τζαμαρία
    γέλαγε η Μαρία η Μαρία

    Αυτή η Μαρία, πολλή παρέα με τους μπαχαλάκηδες έκανε 😉

  52. cyrusmonk said

    Καὶ τί νὰ λέμε τώρα γιὰ τὴ Ρόδο καὶ τοὺς Ἀφαντενούς, ποὺ στήνουνε ξόβεργες, πιάνουνε τὰ σπουργιτάκια καί… τὰ τρῶνε, οἱ φριχτοί!

  53. Avonidas said

    [Μόνο για τους φαν του Game of Thrones]

    Να τα προσέχετε τα σπουργίτια, καμιά φορά είναι αητοί 🙂

  54. Γς said

    Να [ξανα]βάλω και τα όρνια μου. Εκείνα τα αμερικάνικα των γουέστερν

    http://caktos.blogspot.gr/2013/06/blog-post_7734.html

  55. Γς said

    Σπουργίτια

    http://caktos.blogspot.gr/2015/02/blog-post_3.html

  56. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    50.:) >>ωραία τυπάκια

  57. Για το προσωπικό μου γούστο ίσως αυτό να μην είναι το καλύτερο ποιητικό δείγμα του – ανεπανάληπτου – Λευτέρη Παπαδόπουλου (που μας έχει δώσει τόσα λατρεμμένα – τι να πρωτοδιαλέξει κανείς).

    Το θέμα προφανώς είναι στο ρίσκο της επιλογής ανάμεσα στο δειλό βόλεμα μιας μέτριας κατάστασης και στην γενναία προσπάθεια για κάτι καλύτερο μεν αλλά σχετικά άγνωστο και δύσκολο.

    Αλλά κάπου ο συμβολισμός των στίχων με μπερδεύει.

    Πχ, «λίγα και καλά» είναι στον αντίποδα του κλασικού «Χρόνια Πολλά» – μάλλον γενναία και ασυνήθιστη επιλογή, παρά δειλή και συμβατική.
    Έχει τραγουδιστεί κιόλας:

    «Παίξε μπουζούκι μου κι όχι πολλά,
    λίγα χρόνια και καλά»
    (Εβίβα ρεμπέτες, Καλδάρας)

    Μετά, το σπουργίτι δεν είναι για περιφρόνηση – μπορεί να είναι και αξιολάτρευτο:

    «γύρνα χαμένο μου σπουργίτι
    να βρεις την πρώτη σου φωλιά.»
    (Πού να ‘βρω ταχυδρόμο, Μούτσης/Γκάτσος – Μοσχολιού για πάντα)

    Τέλος, το τίμημα για την υποτίθεται λάθος επιλογή του σπουργιτιού («θα κλαις σε άδειο σπίτι, και θα σε λιώνει ο πυρετός») μού φαίνεται ιδιαίτερα βαρύ. Δεν είναι όλοι για αετοί (παρόλο που, φυσικά, ο αετός έχει χιλιοτραγουδιστεί και είναι παγκοσμίως σύμβολο ισχύος) και δεν τους αρμόζει αναγκαστικά να κατακεραυνωθούν γι’ αυτό:

    «They also serve who only stand and wait.»
    (Ο στίχος του Μίλτον αναφέρεται σε κάτι διαφορετικό, βέβαια, αλλά έχει χρησιμοποιηθεί σαν πασπαρτού, οπότε τον χρησιμοποιώ έτσι κι εγώ.)

    Για να τελειώσω, παλιότερο έργο με παρόμοιο δίλημμα που μού άρεσε είναι το «Πελλέ* ο Κατακτητής» – Ο Πελλέ ήταν ο αετός.


    * Με δύο λού για να μην τον μπερδεύουμε με τον εκρηκτικό μπαλαδόρο ή το ηφαίστειο.

  58. Λ said

    Για το μικρό σπουργίτη Ετίτ Πιάφ
    http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%B8_%CE%A0%CE%B9%CE%AC%CF%86

    Για το άρμα της Αφροδίτης με τους στρούθους

    ἄρμ᾽ ὐπασδεύξαισα· κάλοι δέ σ᾽ ἆγον
    ὤκεες στροῦθοι περὶ γᾶς μελαίνας
    πύκνα δίννεντες πτέῤ ἀπ᾽ ὠράνω αἴθε-
    ρος διὰ μέσσω,

    ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/anthology/355#ixzz3cBZom7mw

  59. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    Mιχάλη, μια πραγματολογική παρατήρηση. Πελέ «εκρηκτικός μπαλαδόρος» δεν υπάρχει, ούτε υπήρξε ποτέ. Μήπως μπερδεύεσαι με κάποιον υποστηρικτή του Σεπ Μπλάτερ που θεωρείται από κάποιους πλανεμένους παλαιός καλός «παίκτης» ; (είχε απλώς τεράστιους συμπαίκτες που τον έκαναν «παίκτη», και έπινε πολύ Pepsi-Cola που του έδινε «ενέργεια»). Αλλά εκρηκτικός και δη μπαλαδόρος;; Έλεος!

  60. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Ίβυκος και γέρανοι.

    (Τι πήγα και θυμήθηκα κι εγώ τώρα…Ξεμωράματα. Όσοι, όμως, το διδαχτήκατε στην Πρώτη Γυμνασίου, του παλιού εξαταξίου, μην μου πείτε ότι δεν συγκινηθήκατε με την τύχη του ερωτύλου -αυτό το έμαθα πολύ αργότερα- Ίβυκου!)

  61. Pedis said

    αιτός στο σημάδι το κτήνος

    http://diktiospartakos.blogspot.it/2015/06/video.html

    δειτε το βίντεο.

    Αν σκοτώνουν τους δικούς τους σαν να πατάν ποντίκια, φανταστειτε τι κάνουν στον «πόλεμο κατα της τρομοκρατίας».
    Ρε μπας και είναι βορειοκορεάτες πράκτορες για να βλάψουν την εικόνα του πιο ελύθερου και δημοκρατικού κράτους; να χέσω μέσα ανθρώπινα δικαιώματα!

  62. 59,
    Κιντ, ήμουν σίγουρος ότι αυτό το σχόλιο θα ερχόταν! 🙂
    Δεν ήταν κι άσχημος, πάντως…

  63. Πάνος με πεζά said

    Κουϊζάκι : από τους στίχους της «Μαρίας» του «Δρόμου», μια αποστροφή έχει μπει ως υπότιτλος σε πρόσφατα εκδοθέν «εξειδικευμένο» λεύκωμα.
    Για να βοηθήσω (αν και κάνει νιάου-νιάου), στην παρουσίαση προλόγισε και ο Λευτέρης Παπαδόπουλος.

    Μπα και γνωρίζετε;

  64. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    Mιχάλη, ωραίο το βραζιλιάνικο τραγουδάκι στο 62. Αλλά,για αληθινό ποδόσφαιρο, εδώ: 🙂

  65. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια!

    63 Δεν ξέρω, αλλά θα μάντευα το «Γέλαγε η Μαρία»

  66. Πάνος με πεζά said

    Η απάντηση στο κουίζ αργότερα. όχι πολύ, στις 17:00, μπα και προσπαθήσει και κανένας άλλος.

  67. Γς said

    Και θυμήθηκα το υπόθετου Depon[Dekol λέγεται].
    Δηλαδή ο Γεωργιάδης μου το θύμισε, που μίλησε για «ενα υπόθετο να!» [του Τσίπρα]

    http://www.star.gr/Pages/Politiki.aspx?art=279999&artTitle=georgiadis_to_meil_chardouveli_itan_chapi_oi_protaseis_tsipra_einai_ypotheto

  68. leonicos said

    216 ;Εφούλα έφη τάδε έπη…

    δε φταίω που ‘μεινες σπουργίτι
    δε φταις που ήμουνα αϊτός.
    Τόσο υπερφίαλο αν μιλάμε για έρωτα

    Έχεις δίκιο. Θυμίζει πολύ το δε φοβάμαι τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα κλπ για το οποίο μιλούσαμε προχθές.

    Εντούτοις… και ας μην πρόκειται για έρωτα, είναι μια αλήθεια.

    Αλλά η αλήθεια είναι λίγο διαφορετική: Μερικές φορές νιώθουμε αετοί, αλλά άλλες νιώθουμε σπουργίτια. Η δεύτερη περίπτωση με πληγώνει.

  69. leonicos said

    @16 εννοούσα και βγήκε 216

  70. Παναγιώτης Κ. said

    @31.(Λ).Υπάρχει και ένα βιβλίο του Τσαρούχη.Δεν το έχω διαβάσει παρόλη την ελκυστικότητα του τίτλου του:
    «Ως στρουθίον μονάζον επί δώμασι».

  71. leonicos said

    @ 30 Μαρουλάκι
    αετός χωρίς φτερά, και τα σχετικά. Άνευ εγωισμών

    Αλλά εντελώς χαζό τραγούδι. Γιατί κάθισε νε του τα κόψει και κλαίει μετά;

  72. leonicos said

    @24 Χάι Λ

    του πεταμάτου

    το λένε και οι καλαμαράδες

  73. Πάνος με πεζά said

    Το λοιπόν, μιλάει ο Πάνος Κωσταντόπουλος στο Βασίλη Βασιλικό για το βιβλίο του «Το ελληνικό παιδικό παιχνίδι» (κύλαγε το τσέρκι). Πλήρες βιντεάκι χωρίς ανάγκη άλλων σχολίων.

  74. 5α: Μπορούμε κάλλιστα να ξεκινήσουμε ένα hoax για τη μεταλαμπάδευση της σερραϊκής γλώσσας στην Κίνα το 7000 πΧ. 😀

    4, 5β: Το «τσόνι» λημματογραφείται στο Χρηστικό, στον Μπαμπινιώτη και στο ΛΚΝ, αλλά παντού ο ορισμός είναι «λαϊκή ονομασία του πουλιού σπίνος».

  75. Ηλεφούφουτος said

    0 «ήταν τενόρος σχεδόν κανονικός, -πότε πότε έλεγε και καμιάν άρια του Βέρντι, αν και το απέφευγε αφού εμείς οι άλλοι δεν σκαμπάζαμε να τον σιγοντάρουμε.»

    Κάπως έτσι να το φανταστώ; 🙂

  76. Jimakos said

    Το σπουργίτι στα εγγλέζικα δεν είναι sparrow ;; Αν ναι, έχουμε τον περίφημο καπετάνιο μ’αυτό το επώνυμο 😛

  77. sarant said

    76 Σωστό κι αυτό!

    75 Ήταν καλός σου λέω!

    73 Μάλιστα, δεν θυμάμαι να το έχω ακούσει.

  78. καὶ ὁ περίφημος passer τῆς ἐρωμένης τοῦ Κατούλλου: http://www.vroma.org/~hwalker/VRomaCatullus/002.html

  79. Πάντως, αν και οι ναζί έχουν εμβλήματα αιτούς, θυμάμαι έναν έλληνα νεοναζί από την Ορεστιάδα, που «πολέμησε» κι εθελοντής στο πλευρό του Αρκάν, ονόματι Σπουργίτη.
    Και βέβαια τον «ηρωικό» Σπίνο στο πλευρό του δολοφόνου Καλαμπόκα, εναντίον του κομμουνιστή καθηγητή Τεμπονέρα.

  80. spiral architect said

    H μπαλάντα του σπουργίτη:

  81. gryphon said

    Το «Γελαγε η Μαρια» ειναι και για μενα αριστουργημα.Τοσο απλο και τοσο ωραιο.Ποτε δεν βαριεμαι να το ακουωΚαι ο Μιμης Πλεσας εκεινη την εποχη πρεπει να τα ξεπεταγε αυτα τα τραγουδια σε πεντε λεπτα.Ειναι και η φωνη του Πουλοπουλου.
    Για τον Λευτερη Παπαδοπουλο ενταξει εχουν πει αλλοι κι αλλοι δεν θα πω εγω για την αξια του αλλα θα πω κατι που παντα μου εκανε εντυπωση.
    Ποτε δεν καταφερα να συνδεσω την εξωτερικη του εμφανιση και γενικα την εικονα του προςτα εξω με τους στιχους που εγραφε.
    Δηλαδη απο τοτε που τον θυμαμαι να κανει τον κριτη σε καποια μουσικη εκπομπη πριν χρονια και γενικα αυτη την εικονα του συνοφρυωμενου του μονιμως θυμωμενου σαν να του εχεις σκοτωσει την μανα (που μαλλον ηταν και λιγο επιτηδευμενη) που εβγαζε προς τα εξω δεν ταιριαζε με την ευαισθησια των στιχων.
    Αυτος ελεγα να τον εχεις σπιτονοικοκυρη θα ηταν ο τυπος που καθε τρεις και λιγο θα χτυπαγε την πορτα και θα σου ελεγε οτι κανεις πολυ θορυβο οταν περπατας οτι βαζεις δυνατα την μουσικη κλπ.
    Η αν ειχες αρραβωνιαστει την κορη του θα σε κοιταγε με μισο ματι και θα παρακολουθουσε καθε σου κινηση σαν τον Ρομπερτ Ντε Νιρο σε εκεινη την ταινια που δεν θυμαμαι πως λεγεται.
    Οταν διαβαζα καπου οτι οι στιχοι του ταδε τραγουδιου που μου αρεσε (καλη ωρα σαν το γελαγε η Μαρια η αλλα του Λοιζου κλπ) ηταν δικοι του ελεγα «μπα δεν γινεται αυτος ο στριφνος γκρινιαρης τυπος να εχει γραψει αυτους τους στιχους.

  82. Gpoint said

    Νικοκύρη μετά τον Μότσαρτ, δεύτερη σύγκρουση αλλά αυτή την φορά είναι μετωπική …ακούς Νταλάρα ::::!!!!!! :::::: !!!!!
    Στο εξής θα σε βλέπω μουσικώς με αγάπη και κατανόηση αλλά από εκτίμηση…ντιπ !
    Να πω την αλήθεια άκουσα και γω το τραγουδάκι μια που μου ήτανε άγνωστο, έφριξα κι ευτυχώς, αμέσως ξεπλύθηκα, δροσίστηκα με την Μαρία του Πουλόπουλου που είχα καιρό να την ακούσω.
    Για τον Λευτέρη Παπαδόπουλο η απορία μου παραμένει πως ένας άνθρωπος που γράφει καταπληκτικούς στίχους μπορεί να γράφει και άσχετους. .
    Οσον αφορά την ποιότητα των τραγουδιών και τότε και τώρα γράφονται λίγα καλά τραγούδια απλά τότε κυκλοφορούσαν λίγα τραγούδια και ξεχώριζες τα καλά ενώ τώρα χάνονται στο πλήθος της σαβούρας που ανεβάζει κάθε πικραμένος, περίποου το ίδιο που συμβαίνει με τα βιβλία
    Το κατά την άποψη μου κλύτερο τραγούδι των τελευταίων 30ν χρόνων (κι ας είναι με τον Ηρακλή ο δημιουργός )

  83. Ιάκωβος said

    Αν στα γνωστά νεοελληνικά διλήμματα υπήρχε και το «Παπαδόπουλος ή Γκάτσος;» θα απαντούσα Γκάτσος. Τον Παπαδόπουλο δεν τον πάω σε προσωπικό επίπεδο που λένε. Ευτυχώς δεν μπαίνει το δίλημμα αυτό.

    Αντίθετα ο Πλέσσας (τιμών τα χρώματα τα μπλε σας) πιστεύω οτι έχει γράψει πολύ καλές μελωδίες, ανακαλύπτω τώρα τελευταία τα τζαζίστικά του, που θεωρώ ότι είναι πιο καλά από τα «λαϊκά» .

    Μια που μιλάμε για πουλιά, ιδού: Πεταξε ενα πουλι .Πολύ ωραίο θέμα. Ο ίδιος ο Πλέσσας παίζει Philicordα της Φίλιπς,

    το ουάου της μοντερνιάς του ’60.

    Και βέβαια το Αν σ’ αρνηθώ αγάπη μου. Κορυφή.
    Εδώ με το Χατζή βρέφος.

    Νομίζω ότι η Μαρία πρέπει να ήταν υπαρκτό πρόσωπο, ένα από αυτά τα αγοροκόριτσα, που ήταν στην παιδική- εφηβική αγοροπαρέα του στιχουργού, στην Πλατεία Βικτωρίας, είχε μιλήσει γι αυτά σε συνένετευξη.

    Συμφωνω με ΕΦΗ, Δύτη, και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις. Νομίζω ότι ο στίχος θα ήτανε καλύτερος αν έλεγε τουλάχιστον:

    δε φταις, που έμεινες σπουργίτι
    δε φταίω, που ήμουνα αϊτός.

    Θα ήταν πιο φιλοσοφημένο και λιγότερο κατινέ έτσι.

  84. Gpoint said

    # 83

    τα όνειρά σου κόκκινα, τα όνειρά μου άσπρα
    ρούχα μαζί που πλύθηκαν κι ΄εχουνε γίνει ροζ

    και ξαφνικά συνειδητοποιώ, μετά από 5 χρόνια πως σ’ ένα από τα πιο αγαπημένα ποιήματά μου, τα όνειρα γίνονται ρούχα που αναμιγνύονται στο πλυντήριο και μου είχε διαφύγει εντελώς η σύνδεση !!!! Τι συνειρμούς δημιουργεί αυτό το ιστολόγιο !

    σ’ αυτό το ποιήμα

  85. Πάνος με πεζά said

    Ας μην ξεχνάμε ότι τους στίχους όλων των τραγουδιών του «Δρόμου» τους είχε μέσα στο συρτάρι ο Λευτέρης, για πέταμα. Σχεδόν για πλάκα του είπε ο Πλέσσας να του δώσει κάτι να δοκιμάσει, κι ο Πρόεδρος άρπαξε ό,τι έπιασε η φούχτα και του τα έδωσε.

    Κάπως έτσι δημιουργήθηκε ο πρώτος σε πωλήσεις ποτέ ελληνικός δίσκος…

  86. spiral architect said

    Το στυλ του Λευτέρη Παπαδόπουλου έχει ανοίξει σχολή στο Twitter. Ενδεικτικά:

    😀

  87. Αγάπη said

    Θα το έλεγα λαϊκίστικο – κακό δηλαδή λόγω τής κλάψας στους στίχους, σήμερα αλλά τόοοοτε μού άρεσε 🙂

    Αυτό εδώ όμως https://www.youtube.com/watch?v=415PDNMgYZs και παλιά και τώρα το θεωρώ απαράδεκτο 🙂

  88. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    83
    >>δε φταις,που έμεινες σπουργίτι
    δε φταίω, που ήμουνα αϊτός.
    θα μ άρεσε να το έφερνε κάπως:
    Δε φταις που ήμουνα σπουργίτι*
    δε φταίω που ήσουνα αϊτός
    όπως το
    Εγώ ‘ μαι εργατόπαιδο κι εσύ της νομικής 🙂
    *Βέβαια πρέπει να προσαρμόσουμε και το υπόλοιπο

  89. Ηλεφούφουτος said

    Ti πολιτική ορθότητα είναι αυτή που σας έπιασε;

    Και βέβαια είναι ωραίος στίχος το
    «δε φταίω που ‘μεινες σπουργίτι
    δε φταις που ήμουνα αϊτός.»

    Από πού κι ως πού για να κριθεί κάτι ωραίο πρέπει να σεμνό;
    Έτσι το φαντάστηκε ο «ποιητής», έτσι τό ‘γραψε, και του βγήκε καλά.

  90. Ιάκωβος said

    Α, ναι

    Τσόνι στη Μεσηνία λένε επίσης το σπουργίτι αλλά και κάθε μικρό πουλί πετούμενο. Και το καθούμενο, τσόνι το λένε, αλλά συνήθως των μικρών παιδιών, όχι αυτά που έχουν πάρει κάποια ανάπτυξη.

    Και μια άχρηστη πληροφορία, από κείνες….

    Υπάρχει και ο μίνι μονόλογος στον Άμλετ, εκείνος με το σπουργίτι:

    We defy augury. There’s a special providence in the fall of a sparrow. If it be now, ’tis not to come. If it be not to come, it will be now. If it be not now, yet it will come—the readiness is all. Since no man of aught he leaves knows, what is ’t to leave betimes? Let be.

    Είναι το σημείο που ο Άμλετ, αφού καθυστέρησε με τις εσωτερικές του αμφιταλαντεύσεις, το παίρνει απόφαση, αποδέχεται το ρόλο του(και τη μονομαχία) και λέει, δε γαμιέται, πάμε και ότι γίνει ας γίνει, αφού για όλα υπάρχει προδιαγραμμένη μοίρα από το Θεό. Ακόμα και να πεθάνω πριν της ώρας μου, δε σημαίνει τίποτα. Έτσι κι αλλιώς, σάμπως αυτό που λέμε ζωή ξέρουμε τι σκατά είναι; Και αποφασίζει να δράσει, να μονομαχήσει, να πεθάνει και τα λοιπά.

    Υποτίθεται ότι αυτό το special providence για την πτώση του σπουργιτιού (μια φράση από τη Βίβλο) είναι επιρροή της σκληρής καλβινιστικής γραμμής περί προκαθορισμού της μοίρας του ανθρώπου από το Θεό.

    Αλλού πάλι έχω δει ότι ο Σέξπιρ, μπορεί να ήταν και κρυπτο-καθολικός. Αυτά.

  91. Μιλάτε, μιλάτε, μιλάτε αλλά δεν έχετε δει τα δίχτυα που έχει ρίξει ο σατανικοδεσπότης!
    Θέλει να θυμηθούμε το γαμήλιο άζμα «Απόψε επαντρεύεται ο αητός την περιστέρα» κι αφού θυμηθούμε ποιά είναι η Περιστέρα, να συμπεράνουμε ποιός είναι ο Αητός!

  92. Ιάκωβος said

    88, ΕΦΗ

    Δε φταις που ήμουνα σπουργίτι ;

    Τι λε ρε, μιλάνε τα σπουργίτια; 🙂

    Αν όμως θέλουμε κάτι σε «Εγώ που…, ενω εσύ δεν…» , ΕΝΑ είναι το τραγούδι και νομίζω ότι όταν γράφτηκε άνοιξαν τα σύννεφα και ο Θεός είδε έναν θεσσαλονικιό αρχιτέκτονα που κράταγε κιθάρα και κατέβηκε και του το ψιθύρισε κρυφά στ’ αυτί:

    Εγώ ξυπνάω απ’ τις εφτά
    κι εσύ το μεσημέρι
    κι όταν τινάζω τα χαλιά
    στο βόλεϊ πάντα τρέχεις

    Στην παμπ πηγαίνεις στις εννιά
    κι εγώ έντεκα με μία
    έτσι που όσο κι αν θέλουμε
    ποτές δε θα ιδωθούμε

    Μα πού θα πάει ο καιρός
    κι οι βουρλισμένοι χρόνοι
    θε να `ρθει κάποιο σούρουπο
    ξανά ν’ ανταμωθούμε

  93. Λ said

    70. «Ως στρουθίον μονάζον επί δώμασι».

    Είναι από τους ψαλμούς νομίζω.

    Επίσης υπάρχει μια άλλη βιβλική αναφορά από την καινή διαθήκη. Πρόκειται για τη νεκρώσιμη ακολουθία σε βρέφη

    Ὅτι βρέφος ἄωρον, ἐκ μητρικῶν ἀγκαλῶν νῦν, ὥσπερ στρουθίον τάχος ἐπέτασας, καὶ πρὸς τὸν Κτίστην πάντων κατέφυγες; Ὦ τέκνων, τίς ποτε, μὴ θρηνήση βλέπων σου τὸ ἐμφανὲς πρόσωπον εὐμάραντων, τὸ πρὶν ὡς ῥόδον τερπνόν;

    Υποψιάζομαι δε ότι ο Ρώσος συγγραφέας Αλέξανδρος Κουπρίν είχε αυτή τη φράση υπόψιν του όταν έγραψε το Διήγημα «Ο Σπουργίτης».

    Αφιέρωμα στο Λεώνικο, τον επίτιμο Κύπριο, το τραγούδι соловей αηδόνι (τι воробей τι соловей). Οι στίχοι είναι του Πούσκιν.
    http://feb-web.ru/feb/pushkin/texts/push17/vol03/y03-353-.htm

  94. Ηλεφούφουτος said

    Δηλαδή, αν το πάμε με όρους ηθικολογικούς, σε αυτό εδώ το άζμα
    http://www.youtube.com/watch?v=90GUcjYoMpo

    πόσα ξερατά πρέπει να ρίξει κανείς;
    (συνεχίζω τη σκέψη μου απ το σχ. 89)

  95. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    >>Για τον Λευτέρη Παπαδόπουλο
    η Καισαριανή του για μένα είναι από τα κορυφαία του στιχουργικά.Βέβαια ευτύχησε και σε μελωδία και σε εκτέλεση.
    Έχει γράψει πολλά καλά. Η γκάφα του ήταν(και ο ίδιος το έχει πει) ότι απαξίωσε τη Λίνα Νικολακοπούλου στην αρχή ως ακαταλαβίστικη, μη απομνημονεύσιμη,τραγουδίσιμη,κάτι τέτοιο αλλά έπεσε τόσο έξω. Η άτιμη πιάνει φλέβα κάθε φορά.

    Θέλουμε πολλά
    …………………………………………….
    Γεμίσανε τα μπράτσα ζωγραφιές
    οι πλάτες και τα πόδια δείχνουν δράκους
    Πετράλωνα, Μοσχάτο, Τζιτζιφιές
    οι δρόμοι και τα λόγια έχουν λάκους.

    Στα τζάμια του μετρό μ’ ένα κλειδί
    σημάδια μυστικά είναι χαραγμένα
    ανάποδα σου λέω την έχω δει
    κι αντί Κεραμεικό θα πάω στα ξένα.

  96. sarant said

    78: Βρόμα; 🙂

    81 Πολύ εύστοχο αυτό με τον σπιτονοικοκύρη!

    85 Να είναι αλήθεια αυτό ή να το έπλασε μετά;

    90 Έχει ψωμί αυτό το σχόλιο, αλλά πού καιρός…. 🙂

  97. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Ούτε να το σκέφτεσαι, Νίκο, πως βγάζουν σπυράκια οι βόρειοι με το «γέλαγε» η Μαρία και το «κύλαγε» το τσέρκι. Ακούς ενίοτε αυτούς τους τύπους και εδώ επάνω, χωρίς την έκπληξη του ανοίκειου που νιώθαμε κάποτε με αυτά και με άλλα χαμουτζήδικα. (Μερίδιο συνεισφοράς στην αγαπησιάρικη εξοικείωση των βορειοελλαδιτών με αυτά μπορεί να έχει και ο πολυτραγουδισμένος Λ. Παπαδόπουλος).
    Με την ευκαιρία να πούμε ότι ο Α. Τσοπανάκης, στην (στην πολύ καλή και χρήσιμη) Νεοελληνική Γραμματική του βαφτίζει αυτές τις ιδιωματικές καταλήξεις «Πελοποννησιακές» ενώ ο Τριανταφυλλίδης (με υποσημείωσή του) τις κατατάσσει στις «λογοτεχνικές», έχοντας προφανώς υπ’ όψιν την χρήση του από Σολωμό (ένα εκτύπαε τ’ άλλο χέρι) και άλλους.

  98. spiral architect said

    Γνωστοί (οθντκ) δημοσιογράφοι διαβάζουν Νικοκύρη:

  99. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Εμένα ο Λε.Παπ δε μου φαίνεται πραγματικά μοχθηρόγερος. Μόνο γκώσαμε από την υπερ παρουσία του, κανάλια, εφημερίδες, αφιερώματα, αρθράκια, εκπομπές,Μέγαρα, θέατρα κλπ και πάψαμε να τον συμπαθούμε.Ήταν και καραπασόκ με όλα τα συμπαραμαρτούντα* και μας ξενέρωσε.Αφήνει όμως μεγάλη παρακαταθήκη στο στίχο,ούτε λόγος.
    *σκύλε μη βλέπεις 🙂

  100. Πάνος με πεζά said

    @ 96 (85) : Ήμουν έτοιμος να συμπληρώσω ότι αρκετούς τέτοιους αστικούς μύθους έχουμε ακούσει, για τραγούδια-θρύλους γραμμένα πάνω σε μια χαρτοπετσέτα, σε ένα πακέτο τσιγάρα κλπ. Όμως το συγκεκριμένο το έχω ακούσει δια χειλέων Πλέσσα, που είναι γενικά σεμνότερος και πιο μετρημένος (του Πολυτεχνείου, γαρ… 🙂 ).

    Δεν παύει βέβαια κι αυτός να έχει πει ότι τη μουσική του «Βρέχει φωτιά στη στράτα μου» την εμπνεύστηκε μέχρι να ανέβει, προς το πιάνο, μια στριφογυριστή σκάλα στα στούντιο του Φίνου, κι αφού του είχε πει κάτω στο πλατώ ο Φώσκολος να γράψει ένα τραγούδι για τον Κούρκουλο που καίει τα υπάρχοντά του…

    Η σωστή απάντηση, δεδομένου του ταλέντου αυτών των ανθρώπων, είναι «θα μπορούσε να έχει συμβεί κι έτσι».

  101. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    >>«γέλαγε» η Μαρία και «κύλαγε» το τσέρκι
    εγέλα κι εκύλα στην Κρήτη
    «είχα καρδιά που πάντοτε εγλέντιζε κι εγέλα»

  102. Πάνος με πεζά said

    @ 101 : πως έλεγε κι ο κουφός, «την άκουσα που εβρόντα».

  103. sarant said

    97 Κάμποσοι βόρειοι που ξέρω αντιδρούν αρκετα έντονα στο -αγα 🙂

    98 Ε, όχι και πολύ λιτός 🙂

  104. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Καταγγέλω ρατσισμό: Τα πέντε ή εξι σπουργίτια που βάλατε φωτό τους στο νήμα,είναι όλα αρσενικά.Πλουμιστά βλέπεις 🙂 Οι σπουργιτίνες είναι πιο λεπτούλες χωρίς καφετιά πλουμίδια.
    Στο βίντεο, μια σπουργιτίνα ταϊζει,παράλληλα με τη μητέρα τους, τους νεοσσούς-καναρίνια.Στο 3΄ (και σε άλλα) φαίνεται καθαρά

    Stavroskats

  105. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    104. διόρθωση.Η σπουργιτίνα ταϊζει καρδερίνες.
    Ένα σπου ργί τι

  106. 1: Sakis Serafeim said: Με την ευκαιρία, κι αφού δεν έχει αναφερθεί άλλοτε, να πούμε ότι το σπουργίτι στα Σέρρας το λέμε «τσιντσόνι» (προφ. tsin-tsóni).
    Στην περιοχή Νιγρίτας το σπουργίτι το λέμε (αποκλειστικά και μόνο) σπουρτούδι. Λέμε και τσιντσιόν(ι) [τσιν-τσιόν(ι)] αλλά νομίζω ότι πρόκειται για άλλο στρουμφοειδές και όχι για το κοινό σπουρτούδ(ι).
    103: Νομίζω ότι το -γα του παρατατικού (και μάλιστα διπλό!) το λένε και οι Σούρδοι της Κοζάνης (μεις σας κυνέγαγαμ’, σεις μας κυνέγαγατ’ κλπ.)

  107. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Σπουργιτάκι των δρόμων/για την Πιάφ.
    Νότης Μαυρουδής,Ηλίας Κατσούλης, Σόνια Θεοδωρίδου

  108. Πέπε said

    @103: Αντιδρούν γνησίως ή απλώς έχουν μπει στο τριπάκι «μόλις εμφανιστεί Αθηναίος τσακωνόμαστε για το σουβλάκι, το κασέρι και την μπουγάτσα»;

  109. sarant said

    108: Χαχά!

    106: Στρουθοειδές ήθελες να γράψεις βέβαια, αλλά γούστο έχει και το στρουμφοειδές!

  110. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    >>Γέλαγε η Μαρία,τίναζε το τσέρκι
    Και ο ύμνος Τζαμάικα,του Μάνου Λοϊζου σε στίχους πάλι του Λε.Παπ:
    «Κάθε πρωί που κίναγα να πάω στη δουλειά»
    και βλέπω πόσο δίκιο έχει ο Νικοκύρης ότι πια >>δεν είναι καθόλου εύκολο να ριζώσουν πράγματα καινούργια.
    Ίσως επειδή δεν έχουμε πια την ανεμελιά του μυαλού και της ψυχής, δεν ακούμε καλά καλά τους στίχους.
    Τα φρέσκα δεν τα συγκρατώ κι εγώ αν και ενθουσιάζομαι όταν επισημάνω εμπνευσμένο στίχο.

  111. 100, …του Πολυτεχνείου, γαρ… 🙂

    Όχι πως αλλάζει πολύ, αλλά του πανεπιστημίου.
    Μετά έκανε και διδακτορικό στην χημεία, στο Κορνέλ (Ιθάκη Νέας Υόρκης) αλλά σπούδασε και μουσική (Μινεσότα Ντουλούθ).

    Σπάνιος συνδυασμός εξαιρετικών ικανοτήτων και χαρακτήρα.

  112. Πέπε said

    @106:
    α) Το σπουρτούδ’ φαντάζομαι ότι θα είναι η ίδια η λέξη «σπουργίτι» (ή «σπουργίτης» ίσως – αλήθεια, το διπλό γένος δεν το σχολιάσαμε μέχρι τώρα*), με την κλασική βορειοελλαδίτικη υποκοριστική κατάληξη -ούδι: σπουργιτούδι, σπουργ’τούδ’, και με το δυσπρόφερτο «ργ’τ» να απλοποιείται σε «ρτ».
    β) Οι τύποι «κυνέγαγαμ’ κλπ. δεν έχουν διπλό -γα-, απλώς έχουν ένα γάμμα ήδη στο θέμα του ρήματος (κυνηγάω). Κι εδώ στην Αθήνα λέμε ενίοτε κυνήγ-αγα, οδήγ-αγα (νομίζω πιο συχνά στα πρόσωπα που δεν έχουν άλφα: κυνήγαγες κλπ.) – δε διαφέρει από το κούν-αγα, βρόντ-αγα.

    __________
    *Εκτός από ένα φευγαλέο τσιριτρό χαμένο σε κάποιο από τα παραπάνω μηνύματα, ούτε το παιδικό τραγουδάκι με τη ρώγα από σταφύλι αναφέραμε.

  113. Λ said

    Ψάξε ψάξε για τους στρούθους βρήκα πληροφορίες για ένα πουλί που λέγεται lesbia Victoria χάριν της σχέσης που είχε Σαπφώ με τους πυργίτες.

  114. Λ said

    106. Σπουρτώ, σπούρτης, σπουρτόλοος: κυπριακότατες λέξεις. Να σας την εξηγήσει ο καλός μας ο Λεώνικος.

  115. ΚΑΒ said

    Είμαστε αετοί…μην ευχαριστιέστε με το φαϊ που δίνουν στα κοτόπουλα. σελ. 203-205. Να το θυμηθούν κάποιοι.

    http://ps.privateschools.gr/lykeio/a_lyk/Nea_Ellhnikh_Glwssa/Ekfrasi_Ekthesi_A.pdf

  116. Πάνος με πεζά said

    @ 111 : Α, τον είχα για χημικό μηχανικό ! Έχω και αυτόγραφό του, που, μιλώντας για Πολυτεχνείο, μου υπέγραψε «στο συνάδελφο…». Και ενώ τη Χημεία την ήξερα, δεν έκατσα ποτέ να το διευκρινίσω ! (πω πω, κακή εποχή, όλο τάπες τρώω…)

  117. sarant said

    111-116 Ναι, χημικός είναι.

    Μιχάλη, το άρθρο που λινκάρεις έχει ενδιαφέρον αλλά πρέπει να έχει λάθη στις χρονολογίες -ας πούμε, αποκλείεται ο Πλέσσας να ειχε την εκπομπή «30 Δευτερόλεπτα» το 1939 (ήταν 15 χρονών τότε), πρέπει να είναι το 1969 το σωστό. Και μάλλον έχει κι άλλα λάθη.

  118. Λ said

    Να λινκάρω και εγώ το άρθρο για τη λεσβία βικτόριαε και τον σχετικό πίνακα

    http://en.wikipedia.org/wiki/Black-tailed_trainbearer

  119. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Όχι μόνο στην κατασκήνωση οι αετοί. Γράφει κάποιος:
    Το 1981 παρουσιάστηκα Τρίπολη, Αεροπορία και πήγα στην 3η μοίρα θυμάμαι αυτό:
    η 1η είναι κόρακες
    η 2η σπουργίτες
    η 3η είναι αετοί κι αξιοι σμηνίτες

  120. Λ said

    Αν θυμάμαι καλά ο Περίανδρος Πώποτας περνιόταν για αετός και ο Μανωλάκης για αετόπουλο.

  121. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    «δε φταίω που ‘μεινες σπουργίτι
    δε φταις που ήμουνα αϊτός.» Τώρα τι είναι;

  122. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Σ ένα εξαίσιο ποίημα του Σαχτούρη συνυπάρχει ο αετός και τα σπουργίτια που πρέπει με την ευκαιρία να πούμε ότι στη λαϊκή αντίληψη θεωρούνται ψυχοπομποί.

    Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ ΣΤΟΝ ΠΟΡΟ
    Καὶ νὰ ποὺ φάνηκε ὁ Ἀνδρέας Ἐμπειρίκος
    στὸν Πόρο
    τὰ δάχτυλά του κίτρινα καμένα ἀπ᾿ τὰ τσιγάρα
    τσιγάρα νὰ καῖνε σὰν κεριὰ
    γύρω γύρω στὰ τραπέζια
    τσιγάρα πάνω στὶς καρέκλες
    τσιγάρα παντοῦ
    κι ἄγρια κόκκινα ποδήλατα νὰ περπατᾶνε.
    Ὡραῖος σὰν ἀετὸς ὁ Ἐμπειρίκος
    τὰ μάτια του νὰ καῖνε.
    – Πῶς ἀπ᾿ τὸν Πόρο, Ἀντρέα;
    ἐσὺ πάντα πήγαινες στὴν Ἄνδρο.
    – Κι ἐσὺ Μίλτο, ἔπρεπε νὰ ἤσουνα
    στὴν Ὕδρα, γιατί στὸν Πόρο;
    Καὶ τότε ἔσκασε ἐκεῖνο τὸ ὡραῖο
    τὸ φοβερὸ γέλιο του·
    πετάχτηκαν τρομαγμένα τὰ σπουργίτια
    ἕνα σύννεφο σπουργίτια
    πέρα ἀπ᾿ τὸ θάνατό του.

  123. Λ said

    Και φυσικά έχουμε το Αετοχώρι Πέλλας και τον Σπουργίτη του Κιλκίς

  124. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    121.«δε φταίω που ‘μεινες σπουργίτι
    δε φταις που ήμουνα αϊτός.» Τώρα τι είναι;
    Καπνός 🙂
    Δε φταίω που μεινες στο σπίτι
    δε φταις που ήμουνα εκτός

  125. leonicos said

    @114 Κάνε τον κόπο εσύ. Εγώ πέρα από το ‘φακώ’ και ‘βουρώ’ δεν ξέρω πολλά πράματα. Λίγο Λυμπέρτη μόνο.

  126. leonicos said

    Ο .ερωτας τελείωσε νωρίς

  127. http://www.youtube.com/watch?v=vNEHb6_sdG4

  128. Νατάσσα said

    Από τα πολύ αγαπημένα μου βιβλία όταν ήμουν μικρή Το σπουργιτάκι

  129. Βάταλος said

    Αγαπητοί κύριοι, επιτρέψατε και εις τον γερο-Βάταλον να κάμη ωρισμένας επισημάνσεις επί της παρούσης αναρτήσεως…

    1) Μοί προξενεί κατάπληξιν ότι καίτοι εμεσολάβησαν 14 ώραι, ουδείς αναγνώστης ετόλμησε να ενημερώση τους υπολοίπους ότι ο μέν «αετός» είναι ομηρική λέξις, ο δε σπουργίτης ελληνιστική, προερχομένη από την σύνθεσιν των λέξεων «στρουθός πυργίτης» τουτέστιν «στρουθίον του πύργου». Κάτι επήγε να ειπή η Κυπρία αναγνώστρια κ. Λ. αλλά δεν το ωλοκλήρωσεν, παρά τα αλλεπάλληλα σχόλιά της. Επίσης, ουδείς επεσήμανε ότι είναι σολοικισμός να λέμε «αητός» (ελέχθη 8 φοράς εις τη παρούσαν ανάρτησιν) αντί του ορθού «αϊτός», όπως επισημαίνει και ο γνώστης Γ. Μπαμπινιώτης εις το «Ετυμολογικόν» του

    2) Εξίσου εμβρόντητον με αφήνει το γεγονός ότι ουδείς αναγνώστης επεσήμανε πως και η αγγλική λέξις «sparrow» διά τον σπουργίτην είναι ελληνικωτάτη, προερχομένη από την λέξιν «σπέργουλος», που σημαίνει «μικρόν πτηνόν, στρουθίον, ορνιθάριον άγριον»

    https://books.google.gr/books?id=zpa8BwAAQBAJ&pg=PA245&lpg=PA245&dq=%CF%83%CF%80%CE%AD%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82&source=bl&ots=uI3oR9HxEr&sig=ixdVTr1izUM0JpRb69GOHyK90h0&hl=el&sa=X&ei=a_FxVfKEBsrbUZSMgZgB&ved=0CCAQ6AEwAA#v=onepage&q=%CF%83%CF%80%CE%AD%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82&f=false

    ΙΔΟΥ τί ακριβώς γράφει το Online Etymology Dictionary»

    http://www.etymonline.com/index.php?allowed_in_frame=0&search=sparrow&searchmode=none

    3) Όσον διά την χθεσινήν ανάρτησιν περί Δημοτικής και Καθαρευούσης, διά να μή στείλω και εκεί σχόλιον, επιτρέψατέ μοι να παράσχω εις τον ρέκτην κ. Σαραντάκον εν δοκουμέντον του 1894 από αναφοράν ενωμοτάρχου εις την Κούλουρην της Σαλαμίνος. Πρόκειται περί τρανής αποδείξεως ότι η καθαρεύουσα κάμνει απολαυστικόν συγγραφέα ακόμη και έν ολιγογράμματον κοινόν θνητόν… Ομολογουμένως απολαυστική αναφορά, που αξίζει να διαβασθή…

    Μετά της προσηκούσης τιμής
    Β.

  130. Για τα τσονια έχουμε ξανακάνει κουβέντα εδώ, χωρίς να καταλήξουμε θετικά αν είναι τα σπουργίτι ή άλλα πουλάκια.

  131. Λ said

    Και ο Ιησούς δεν τα είχε περί πολλού τα πυργιωτάκια, κεφ. 10:29

    http://www.imth.gr/inst/imth/gallery/K.D/ToKataMathaion/index.html

  132. Βάταλε, δεν λέει τέτοιο πράμα το λεξικό όπου μας παραπέμπεις! Λέει, και πολύ σωστά, ότι προέρχεται από την ίδια ινδοευρωπαϊκή ρίζα με τον αρχαίο ελληνικό σπέργουλο (που δεν τον είχα ξανακούσει, ομολογώ) και το ψαρόνι.

  133. Βάταλος said

    1) Ελησμόνησα να είπω ότι το «σπουργίτης» είναι τρανή απόδειξις ότι διετηρήθη η αρχαία ελληνική προφορά «ού» του «ύψιλον» εις το στόμα των Ρωμιών: Ο σπουργίτης θα έπρεπε να γράφεται «σπυργίτης» και να προφέρεται «σπουργίτης»

    2) Λίαν αγαπητέ κ. Άγγελε (σχόλιον 132) μήν είσθε προπέτης. Ο γέρων Βάταλος δεν λέγει ρωμέικες παρλαπίπες. Ιδέστε εδώ πώς έχει το θέμα και σάς συμβουλεύω να χρησιμοποιήτε συχνάκις αυτόν τον ιστότοπον, διότι τον γνωρίζουν ελάχιστοι και είναι θησαυρός

    http://etymology_el_en.enacademic.com/6571/%CF%83%CF%80%CE%BF%CF%81%CE%B3%E1%BD%B7%CE%BB%CE%BF%CF%82

    Μετά τιμής
    Β.

  134. Λ said

    Συμφωνώ με τον Άγγελο ότι πρόκειται για λέξεις με κοινή ΠΙΕ ρίζα. Αν θέλετε κοιτάξτε και εδώ στις σελίδες 318-319/ παρ.119
    https://books.google.com.cy/books?id=39UUAAAAIAAJ&pg=PA318&lpg=PA318&dq=PIE+*sparwa+etymology&source=bl&ots=vdKhz1Labn&sig=bVurDvMzSrc7Ks8f0Uh40scG2hQ&hl=en&sa=X&ei=ESRyVdW-FILYU9v-g5AP&ved=0CDkQ6AEwBA#v=onepage&q=PIE%20*sparwa%20etymology&f=false

  135. Πέπε said

    @129:
    > > Sparrowfarts (1886) was Cheshire slang for «very early morning».
    Κορυφαίο νομίζω.

  136. Λ said

    Όταν ο Σκύλος είναι στη Βάλια Κάλντα…we make do with photos by laywomen!

    Πάντως στο χωριό μου πάντα λέγαμε ο στρούφος, το στρουφί και τα στρουφούθκια. Τον σπουργίτη τον έμαθα από τον Ζαχαρία Παπαντωνίου στο σχολείο.
    http://dreamskindergarten.blogspot.com/2011/07/blog-post_11.html

    Κάτι που ξεχάσαμε παντελώς σήμερα είναι η πολιτιστική επανάσταση του Μάο και η εκστρατεία του κατά των στρούθων.

    http://en.wikipedia.org/wiki/Four_Pests_Campaign

  137. Λ said

    http://www.independent.co.uk/environment/nature/nature_studies/nature-studies-by-michael-mccarthy-the-sparrow-that-survived-maos-purge-2068993.html

  138. Λ said

    οι κατά τον Ηρόδοτο στρουθοὶ κατάγαιοι είναι οι στρουθοκάμηλοι.

  139. Γς said

    136:

    >Κάτι που ξεχάσαμε παντελώς σήμερα είναι η πολιτιστική επανάσταση του Μάο και η εκστρατεία του κατά των στρούθων.

  140. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    Δεν είχα ιδέα ότι ο Μάος (για τον γνωστο Τσεντούνγκη μιλάμε,ε;) κυνήγησε τα πλιά και τα τσόνια! Μα καλά, δεν τούς έκοβε ότι τα τσόνια τρώνε τα ζούμπερα κι ότι θα τους φάει η σκνίπα και το κνούπ;; 😦 (αρχαία σινική σοφία ,σού λέει μετά… πφφ!)

  141. Γς said

    Δεν ήταν οικολόγος ο κολόγερος

    http://content.time.com/time/magazine/article/0,9171,975036,00.html

  142. sarant said

    132 Aκριβώς, cognate.

    Γιατί ο Πρόεδρος Μάο τα κυνηγούσε τα τσιν-τσόνια;

  143. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    142. Γιατί λέει έτρωγαν τα σποράκια απ τις σοδειές…ε! πουλάκια ήταν .Τι θες να φάσι ρε Τιμονιέρη; Aστακό γλυκόξινο; 🙂
    Tα σκιάχτρα δεν τα ήξεραν οι Κινέζοι; Μοι φαίνεται απίστευτον!…που θάλεγε και νια ψυχή ταξιδιάρα θαλασσινή…

  144. [video src="http://i.imgur.com/OhtbYCP.webm" /]

  145. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    144.Τα καλά βίντεα ,να φαίνονται! 🙂
    [video src="https://zippy.gfycat.com/DirectUnconsciousIzuthrush.webm" /]

  146. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    145. M’έφαγε η μαγκιά… 😳 😳

  147. Βάταλε, όχι πως έχει σημασία, αλλά είχε γράψει επί λέξει «ουδείς αναγνώστης επεσήμανε πως και η αγγλική λέξις «sparrow» διά τον σπουργίτην είναι ελληνικωτάτη, προερχομένη από την λέξιν «σπέργουλος», που σημαίνει …» — και επικαλέστηκες προς επιβεβαίωση ένα λεξικό που λέει ότι είναι ομόρριζες, κοινής ινδοευρωπαϊκής καταγωγής. Αυτό επεσήμανα. Άλλο συγγενής και άλλο απόγονος!

  148. 146

    Μέχρι να βρώ πώς ενσωματώνουνται αυτά τα γμβίντεοζ, θα ρίχνω .τζιφάκια!

  149. Α. Κίντο, επίσης ο Μεγάλος Τιμονιέρης ήτανε και Μέγας Μεταλλουργός.
    Έβαλε τους Σίνες να φκιάξουν ατσάλι, λιώνοντας τα κατσαρόλια τους σε αυτοσχέδια καμίνια, στα σπίτια τους.
    Κι έλιωσαν τα κατσαρόλια, έκαψαν ό,τι ξύλο υπήρχε στην περιοχή αλλά ατσάλι δεν έφκιαξαν.
    Κι έμειναν χωρίς κατσαρόλια και χωρίς καύσιμα για μαγέρεμα. 😦

  150. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    149. http://media3.giphy.com/media/Xj8orUvjQ2SLS/giphy.gif

  151. 150. http://www.reactiongifs.com/r/ZuMBmk0.gif

  152. http://en.wikipedia.org/wiki/Great_Leap_Forward#Backyard_furnaces

  153. Γς said

    149:

    Και μια υψικάμινος που την τάιζαν με κλαρκ.

  154. 109: Ναι, ευχαριστώ για τη διόρθωση. Επηρεάστηκα από τον εγγονό μου που βλέπει τα στρομφάκια!

  155. Λ said

    Ούτε στον τάφο του δεν μπορούν να χέσουν τα καημένα τα πουλιά αφού είναι ακόμα στο μαυσωλείο του. Όταν ήμουν μικρή υπήρχε ένα κινέζικο βιβλίο με καρτούνς υπέρ του Μάο και χρησιμοποιούνταν κάποιες περίεργες λέξεις της πολιτιστικής επανάστασης. Σαν σ όνειρο το θυμάμαι.

  156. Λ said

    Με λίγα σπουργίτια , μία βρύση και κανέναν άνθρωπο, μ’αυτά μόνον, γίνεται να φτιάξεις το μοναστήρι πασών των θεοτήτων.
    Οδυσσέας Ελύτης

  157. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    140>>Μα καλά, δεν τούς έκοβε ότι τα τσόνια τρώνε τα ζούμπερα κι ότι θα τους φάει η σκνίπα και το κνούπ;;
    H εκστρατεία είχε στόχο τέσσερα «επιβλαβή» όντα: σπουργίτια(κυρίως οι δεντροσπουργίτες-Passer montanuς), ποντίκια, μύγες και κουνούπια.Για τα έντομα ,μοιράζονταν στα παιδιά στα σχολειά τρόμπες με το καταραμένο DTT.
    Από παρόμοιο με το τελευταίο λινκ της Λ στο 136
    http://fr.wikipedia.org/wiki/Campagne_des_quatre_nuisibles

  158. sarant said

    Ο Μεταξάς πάντως, σ’ εμάς, τα περιόρισε πολύ τα γίδια -που είχε βάλει στόχο να τα εξολοθρέψει!

  159. ΚΑΒ said

    158. Σε αντίθεση με το ΠΑΣΟΚ που με τις επιδοτήσεις που έδωσε πολλαπλασιάστηκαν οι κατσίκες στο νησί με αποτέλεσμα να μείνουν από τα μελισσοκομικά φυτά ψωριώσαι φασκομηλέαι και οι ρίζες από τα θυμάρια και άλλα φυτά. Οι μελισσοκόμοι χαρακτηρίζουν τις κατσίκες πιράνχας.

    Διάβασα ότι οι Κρητικοί λένε τους σπουργίτες κοπρίτες (ας μας το επιβεβαιώσει η Εφη),επειδή είναι τεμπέληδες και χρησιμοποιούν τις φωλιές των χελιδονιών για να γεννήσουν τα αυγά τους. Όταν γυρίσουν τα χελιδόνια, αρχίζει πόλεμος με τους σπουργίτες στη διεκδίκηση της φωλιάς, αλλά τελικά νικητές βγαίνουν τα χελιδόνια.

  160. dimi said

    Τα σπουργιτια ,τα ειδα χθες να πεταγονται απο την φωλια του πελαργου οταν τον ειδανε να επιστρεφει,ισως τσιμπολογανε τα απομειναρια της τροφης που φερνει στη φωλια για τα μικρα του .Σπιρουιτια ακουγα να τα λεει ντοπιος κατοικος της ορεινης Πιεριας ,αν ζουσε σημερα θα ηταν ενενηνταπεντε χρονων. Με τα πουλια και με τα τσονια ειναι εκφραση για καποιον που ειναι …οτι ναναι.

  161. Λ said

    Ασφαλώς υπάρχουν αρκετοί εκδοτικοί οίκοι με την ονομασία αετός αλλά σήμερα εντελώς τυχαία βρήκα ένα καλιφορνέζικο οίκο που ονομάζεται μαύρος σπουργίτης. Βασικά όταν ιδρύθηκε ονομαζόταν the black sparrow press και όταν άλλαξε διεύθυνση μετονομάστηκε σε the black sparrow books
    http://www.blacksparrowbooks.com/index.asp

    Για τις αετοεκδόσεις που είναι πολλές παραθέτω την ελληνική και να με συγχωρέσετε αν κάποιος έχει κάνει ήδη αναφορά και δεν το πρόσεξα.
    http://www.aetoseditions.gr/

  162. Λ said

    Το μαύρο σπουργίτι εξέδιδε πρωτοποριακή λογοτεχνία και μάλλον αυτό δικαιολογεί τη λέξη μαύρο, με συνειρμό το μαύρο πρόβατο ίσως. Το ερώτημα είναι γιατί τόσοι εκδοτικοί οίκοι επιλέγουν πουλιά για το λογότυπό τους.

  163. Λ said

    162. Υπάρχει και ο μαύρος κύκνος βέβαια καθώς και το μαύρο τρυγόνι οπότε πάω πάσο με το μαύρο πρόβατο.

  164. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    ‘Ακουσα πως ο Γιάννης Νικολάου ο «Λαθρεπιβάτες» έκανε τραγούδια κρητικότροπα με τον Κρητικό Μιχάλη Κουνάλη κ.α.,Καθώς συμπαθώ και τους δυο τα έψαξα και τ άκουσα αμέσως.»Του Νότου τα πουλιά» τα λέει. Οι στίχοι με αφησαν λίγο μετέωρη,γλωσσικά και νοηματικά (είμαι πολύ αυστηρή όταν πρόκειται για νεοκρητικά) αλλά στο τραγούδι
    «Μαλαματένιο υφάδι» έχει τον εξαιρετικό στίχο-μαντινάδα, που αμέσως είπα είναι ταμάμ για τούτο το νήμα:

    κι εγώ κοντά σου μέρεψα
    και δεν ποθώ τα ύψη
    μπορεί η αγάπη τα φτερά
    και τ΄ αετού να κρύψει

    Οι στίχοι όλων των τραγουδιών είναι της Μαρίας Παπαδάκη.

  165. sarant said

    Πάντως, και ότι υπάρχουν νεοκρητικά είναι ενδιαφέρον.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: