Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Να κεράσει ακόμα ένα κεράσι;

Posted by sarant στο 15 Ιουνίου, 2015


Το σημερινό άρθρο είναι επανάληψη ενός παλιότερου, το οποίο στη συνέχεια συμπεριλήφθηκε και στο βιβλίο μου Οπωροφόρες λέξεις. Οι πιστοί αναγνώστες θα διαμαρτυρηθούν, αλλά έχω αρκετές δικαιολογίες. Καταρχάς, πρόκειται για ένα από τα πιο αγαπημένα μου φρούτα, ίσως το πιο αγαπημένο. Δεύτερον, το προηγούμενο άρθρο είχε δημοσιευτεί τέτοιες μέρες πριν από πέντε χρόνια, άρα δεν θα το θυμούνται/πρόλαβαν πάρα πολλοί. Τρίτον, είναι η εποχή τους. Και τέταρτον, χτες ταξίδευα και δεν πρόλαβα να ετοιμάσω κάτι φρέσκο. Πάντως, έχω κάνει πολλές και σημαντικές προσθήκες στο προηγούμενο άρθρο, που τώρα μοιάζει περισσότερο με τη μορφή που δημοσιεύτηκε στο βιβλίο.

Cherry_Stella444Στο τραγούδι «Ναύτης βγήκε στη στεριά», ο Μάνος Ελευθερίου, που έγραψε τους στίχους, βάζει τον ναύτη να θέλει να κεράσει «μια βανίλια παγωτό και γλυκό κεράσι». Κεράσι θα σας κεράσω στο κεφάλαιο αυτό, επισημαίνοντας πρώτα-πρώτα ότι η ομοιότητα του κερασιού με το ρήμα «κερνάω» είναι εντελώς συμπτωματική.

Η λέξη κεράσι έχει αρχαία ελληνική προέλευση, από το ελληνιστικό κεράσιον, υποκοριστικό του κέρασος, που σήμαινε την κερασιά. Το δέντρο φαίνεται πως ήρθε από τη Μικρασία, αν σκεφτούμε και το τοπωνύμιο Κερασούς, οπότε η ελληνική λέξη θα είναι δάνειο από κάποια μικρασιατική γλώσσα, πανάρχαιο μάλιστα.

Στη Ρώμη, την καλλιεργούμενη κερασιά την έφερε από τον Πόντο ο Λούκουλλος  και ονομάστηκε cerasus. Ο καρπός της κερασιάς, το κεράσι, ονομάστηκε cerasium, στα μεταγενέστερα λατινικά ceresium, και στα λαϊκά λατινικά ο τύπος του πληθυντικού ceresia θεωρήθηκε εσφαλμένα ως ενικός θηλυκού γένους. Από αυτόν παράγεται το γαλλικό cerise και το αγγλονορμανδικό cherise, και επειδή η κατάληξη θεωρήθηκε κατά λάθος ότι δηλώνει πληθυντικό, στα αγγλικά το τελικό –s εξέπεσε κι έχουμε το μεσαιωνικό αγγλικό chery, σημερινό cherry,  που σημαίνει κεράσι. Μέσω των λατινικών πέρασε η λέξη στις πιο πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες (ή και όχι μέσω των λατινικών, π.χ. κιράζ στα τούρκικα,) και από τα αγγλικά επανήλθε ως αντιδάνειο το τσέρι, που είναι σύντμηση του cherry brandy. Να σημειωθεί ότι το σέρι (sherry) είναι και αυτό αγγλικής προελεύσεως και ηδύποτο, αλλά ετυμολογικά δεν έχει καμιά σχέση με το τσέρι, αφού πήρε την ονομασία του από την ισπανική πόλη Xeres απ’ όπου το προμηθεύονταν οι Άγγλοι. Αντιδάνειο και από κεράσια, αλλά λιγότερο διαδομένο είναι το γερμανικό κιρς.

Είπαμε ότι το κεράσι γεννήθηκε στη Μικρασία, αλλά και σήμερα η πρώτη κερασοπαραγωγός χώρα είναι η Τουρκία. Πάντως και η Ελλάδα έχει μεγάλη παραγωγή, ιδίως η βόρεια ή στα βουνά γιατί το κεράσι είναι φρούτο που ευδοκιμεί σε ημιορεινές περιοχές. Φημισμένα είναι τα κεράσια Βοδενών («πήρα κάτι πεντανόστιμα κεράσια, τεράστια, τα λένε βοδινά επειδή είναι πολύ μεγάλα, σαν βόδια», εξηγούσε κάποιος αποδεικνύοντας ότι με την ετυμολογία πλησιάζουμε την αλήθεια των λέξεων -για να μην παρεξηγηθώ, ειρωνικά το λέω αυτό. Τα Βοδενά είναι σλάβικη ονομασία της Έδεσσας επειδή έχει πολλά νερά, αφού voda = το νερό). Ξεχωριστή ποικιλία είναι τα πετροκέρασα, που αξιώθηκαν και τραγούδι: χειλάκι πετροκέρασο και μάγουλο βερίκοκο.

Σε πολλά ορεινά χωριά καλλιεργούσαν την κερασιά, που είναι συχνότατη σε τοπωνύμια. Πέρα από την Κερασούντα που ήδη αναφέραμε (σήμερα λέγεται Giresun), υπάρχουν ένα σωρό μικρά χωριά Κερασιά, ενώ Κερασίτσα είναι το χωριό του Γρηγόρη Λαμπράκη στην Αρκαδία –πιο πέρα υπάρχει και η Βλαχοκερασιά.

Η γνωστότερη παροιμία με τα κεράσια είναι όπου ακούς πολλά κεράσια να βαστάς μικρό καλάθι, που δεν ξέρω αν υπάρχει σε άλλες γλώσσες. Πάντως είναι παροιμία ευεξήγητη, με εικόνα εύληπτη και παραστατική. Καμιά φορά το δεύτερο σκέλος χρησιμοποιείται μόνο του: «Ο πρόεδρος λέει ότι οι καινούργιες μεταγραφές είναι παιχταράδες, αλλά εγώ κρατάω μικρό καλάθι.»

Άλλη γνωστή φράση με το κεράσι είναι το «κερασάκι στην τούρτα», που τη λέμε για μια λεπτομέρεια που έρχεται σαν επιστέγασμα μιας κατάστασης. Αρχικά η έκφραση είχε θετική χροιά, για το επιστέγασμα μιας ευχάριστης κατάστασης, αλλά σιγά-σιγά όλο και περισσότερο τη βρίσκω να λέγεται για αρνητικές καταστάσεις, για τη σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι της αγανάκτησης σε μια κατάσταση που ήδη πήγαινε στραβά· για παράδειγμα, πριν από μερικές εβδομάδες, είχα διαβάσει σε ρεπορτάζ ότι τα ελληνικά ομόλογα δέχτηκαν σφυροκόπημα, τα σπρεντ εκτινάχθηκαν στα ύψη, και το κερασάκι στην τούρτα ήταν η υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας. Καθόλου εύγευστο κερασάκι, θα συμφωνήσετε. Πάντως η φράση είναι σίγουρα δάνειο από τα γαλλικά (le cerise sur le gâteau) ή από τα αγγλικά (cherry on the cake), διότι για να γεννηθεί προϋποθέτει αστική ανάπτυξη· στην αγροτική Ελλάδα που γέννησε τις περισσότερες εκφράσεις της γλώσσας μας δεν έφτιαχναν τούρτες. Υπάρχει πάντως και η φράση «βαστάει απ’ τα κουκιά ως τα κεράσια» που τη λένε σε μερικά μέρη για κάτι που διαρκεί λίγο ή για ρούχα μικρής αντοχής.

Μια και πιάσαμε τη γαλλική έκφραση, να πω ότι σε γαλλικό φρασεολόγιο βρίσκω κάμποσες εκφράσεις με τα κεράσια, όπως κόκκινος σαν κεράσι (rouge comme une cerise, εμείς λέμε σαν παντζάρι ή σαν αστακός) ή avoir la cerise (που σημαίνει έχω γκίνια). Η μαμά μου δεν μ’ αφήνει να σας πω ότι στα αγγλικά cherry είναι η παρθενιά. Οπότε, θα εστιαστώ στο cherry-picking, που χρησιμοποιείται όταν διαλέγουμε κατά προτίμηση (και όχι αντιπροσωπευτικά) μόνο αυτά τα δείγματα που μας συμφέρουν. Π.χ. είσαι ερευνητής και μνημονεύεις μόνο τις κλινικές δοκιμές που υποστηρίζουν τη θεωρία σου και τις άλλες τις αποσιωπάς. Αυτό το είχα μεταφράσει «κορφολόγημα» κάποτε.

Βέβαια, κι εμείς έχουμε την προφανή παρομοίωση των χειλιών με τα κεράσια, που δεν έχει περάσει απαρατήρητη ούτε από τους στιχουργούς μας («χειλάκι πετροκέρασο και μάγουλο βερύκοκο») ούτε από τους ποιητές· «πώς μοιάζουν τα χειλάκια σου γλυκό γλυκό κεράσι», αναρωτήθηκε ο N. Λαπαθιώτης, ενώ για «στόματα κεράσια» έγραψε ο Παλαμάς. Οι κερασιές θ’ ανθίσουν και φέτος είναι ο τίτλος ενός μυθιστορήματος του Μ. Λουντέμη.

Το κεράσι είναι επίσης συχνό στη δημοτική ποίηση, όπου επίσης συμβολίζει τα κόκκινα χείλια, και ιδίως στα νυφιάτικα τραγούδια όπου ήταν αναντικατάστατο, για τον απλούστατο λόγο ότι έδινε ομοιοκαταληξία με την ευχή «να γεράσει» (το αντρόγυνο), για παράδειγμα στο θρακιώτικο:

«Άσπρη σταπίδα ραζακιά και κόκκινο κεράσι,
τ’ αντρόγυνο που στέριωσε ν’ ασπρίσει, να γεράσει.»

Στην Κρήτη, όπου η ζήτηση για γαμήλιες μαντινάδες είναι πάντοτε μεγάλη, ακούγεται πολύ συχνά το εισαγωγικό δίστιχο «ένα τραγούδι θε να πω απάνω στο κεράσι», που κάποτε παρετυμολογείται με το κέρασμα -και που έχει οδηγήσει στο να λέγονται μαντινάδες και με άλλα φρούτα αντί για το κεράσι, π.χ. απάνω στο λεμόνι.

Το ξύλο της κερασιάς είναι πολύ σκληρό και παλιότερα το χρησιμοποιούσαν για να φτιάχνουν μπαστούνια ή μαγκούρες, που κάποτε ήταν απαραίτητο εξάρτημα της αμφίεσης του καλοντυμένου Αθηναίου αλλά και βολικό όπλο για τον τραμπούκο. Στα δύσκολα χρόνια του διχασμού του 1915-17, συχνά ακουγόταν απειλητικά η φράση «θα δουλέψει κερασέα», εννοώντας το ξυλοφόρτωμα με μαγκούρες από ξύλο κερασιάς.

barohjorΣαν ήμασταν μικρά, τα κεράσια σε ζευγάρι με το κοτσάνι τους, όπως στην εικόνα, τα κρεμούσαμε στ’ αυτιά μας. «Με δυο κεράσια ιππαστί στ’ αυτιά / Τελάλης του έαρος να συνεγείρω τ’ αντανακλαστικά», έχει γράψει ο Ελύτης. Τα δυο κεράσια είναι το έμβλημα του ΚΚ Τσεχίας –μπήκαν το 1990 στη θέση του σφυροδρέπανου. Με κουκούτσια από κεράσια είχε πυροβολήσει, αν θυμάμαι καλά, ο βαρόνος Μινχάουζεν ένα ελάφι στο κεφάλι, αλλά χωρίς να το σκοτώσει –το συνάντησε ένα χρόνο αργότερα και είχε φυτρώσει μια μεγάλη κερασιά με νόστιμα φρούτα!

Το κεράσι έχει ξαδερφάκι του το βύσσινο, που συνήθως το χρησιμοποιούμε σε γλυκά και μόνο κάτι φανατικοί σαν κι εμένα το τρώνε ωμό. Ετυμολογείται από το βύσσινος δηλ. φτιαγμένος από βύσσο κι έτσι λέγονταν τα ενδύματα των βασιλιάδων που ήταν φτιαγμένα από εκλεκτό λινό· κι επειδή αυτά ήταν πορφυρά, η λέξη βύσσινος πήρε τη σημασία πορφυρός και μετά χρησιμοποιήθηκε και για το πορφυρό αυτό φρούτο. Σε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες, το βύσσινο ονοματίζεται σαν παραλλαγή του κερασιού.

Σε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες, το βύσσινο ονοματίζεται σαν παραλλαγή του κερασιού – π.χ. στα αγγλικά sour cherry, ξινό κεράσι. Η ελληνική λέξη έχει περάσει και στα τουρκικά, στις βαλκανικές γλώσσες –στα ρουμάνικα, visinata είναι ένα αλκοολικό ποτό από βύσσινα, όχι η δικιά μας βυσσινάδα– αλλά και στις σλάβικες· θυμόμαστε και τον Βυσσινόκηπο του Τσέχοφ. Τη δικιά μας βυσσινάδα, που είναι ένα κι ένα μετά την καλοκαιρινή σιέστα, τη θεωρώ πολιτισμικό επίτευγμα πρώτης γραμμής. Μπορεί όμως να είμαι προκατειλημμένος.

Στη Ρωσία το βύσσινο έχει την πρωτοκαθεδρία απέναντι στο κεράσι. Παλιότερα έβλεπες να πουλιούνται παντού βύσσινα, σε χωνιά από χαρτί, στον δρόμο, σε σταθμούς τρένου (κατέβαινε ο επιβάτης στα γρήγορα ή το έπαιρνε από το παράθυρο – κόβουν και τη δίψα, ξινά όπως είναι). Τα βύσσινα ωριμάζουν λίγο αργότερα από τα κεράσια. Τη διαφορά την επισήμανε και την οριοθέτησε ένας ποιητής, ο Γ. Σεφέρης, που έγραψε για το διάστημα «Ανάμεσα στις μέρες του κερασιού και τις μέρες του βύσσινου / όταν αρχίζουν τα βερίκοκα να γίνουνται / και δεν ακούς να πέφτουνε τα μήλα.»

Πολύ διαδεδομένη είναι η παροιμιακή φράση «να λείπει το βύσσινο» ή «να μένει το βύσσινο», που τη λέει κάποιος όταν αρνείται πρόταση ή προσφορά που του έγινε, επειδή συνοδεύεται από υποχρεώσεις που δεν θέλει να δεχθεί ή επειδή τη βρίσκει ασύμφορη ή επικίνδυνη. Σύμφωνα με το ανέκδοτο, η φράση γεννήθηκε όταν ένας ψηφοφόρος παράγγειλε γλυκό βύσσινο στο καφενείο για τον κομματάρχη του, ζητώντας του παράλληλα ένα ρουσφέτι. Ο κομματάρχης, που δεν ήθελε ή δεν μπορούσε να το ικανοποιήσει, είπε τη φράση αυτή στον σερβιτόρο. Ή ίσως την είπε ο ψηφοφόρος όταν είδε πως το ρουσφέτι ναυάγησε. Πικρό βύσσινο.

219 Σχόλια to “Να κεράσει ακόμα ένα κεράσι;”

  1. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    Schwarzwald kirsch (Σβάρτσβάλντκίρσς) η περίφημος άμα τε και καλλίγευστος κερασοφόρος τούρτα του Μέλανος Δρυμού
    Το «μπλακ φόρεστ» που λέμε στα ελλήνικος, ντε!

  2. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    Το παιδί με τα κεράσα, του Μανέ (ή Μονέ; πάντα τους μπλέκω αυτούς…)

  3. Γς said

    Καλημέρα
    Μόλις είχε έρθει ο πατέρας μου με το λεωφορείο που οδηγούσε Αθήνα Γιάννενα και με φώναξε.
    Σκαρφάλωσα στην ανοιχτή πόρτα και πήρα τις παράξενες κόκκινες λειχουδιές σε μια χαρτοσακούλα,

    Δεν τις γεύτηκα όμως. Γλύστρησα. Σε λίγο στον Σταθμό Πρώτων Βοηθών στην 3η Σεπτεμβρίου τότε.
    -Σφήξε το χέρι σου. Δεν μπορείς;
    Και να γύψος

    Τριών, τέσσερων χρονών.
    Μου έμεινε όμως το παιδικό κερασικό τραύμα.

    Μόλις βγαίναν τα κεράσια στις Λαϊκές, τα τάραζα.
    Δυό τρά από κάθε πάγκο και την έκανα ταράτσα

  4. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    Kαι το Μαρασκίνο (ακούγεται ιταλικό,αλλάείναι δαλματικό) και τα «μαρασκίνο τσέρις» που μπαίνουν στα ποτά και τ’απεριτίφια.

  5. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    Cherries of the night are riper
    Than the cherries pluckt at noon
    Gather to your fairy piper
    When he pipes his magic tune:
    Merry, merry,
    Take a cherry;
    Mine are sounder,
    Mine are rounder,
    Mine are sweeter
    For the eater
    Under the moon.
    And you’ll be fairies soon.

  6. Εδώ στο νότο, μια και τα Βοδενά μας πέφτουν λίγο μακριά, τρώμε κεράσια απ’ το Γερακάρι.

    Υπάρχει και ένα ανέκδοτο με το κερασάκι και την ταινία, αλλά δεν ξέρω αν… Τέλος πάντων! (Πέφτει το επίπεδό [μου], στην παλιά ανάρτηση είχα προτείνει αντίστοιχα τον ύμνο της Κομμούνας του Παρισιού…)

  7. Γς said

    6:

  8. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Νὰ μὴν ξαχνᾶμε καὶ τὸ ἀνέκδοτο μὲ τὸν ἀλλοδαπὸ ποὺ πάει στὸν περιπτερὰ καὶ τοῦ λέει «παγκωτὸ κεράσι;». «Στὸ ψυγεῖο» τοῦ ἀπαντάει. «Εὐχαριστῶ, ἄλλη φορὰ ἐγκὼ κεράσει».

    Στὰ σημερινὰ ἰταλικὰ τὸ κεράσι λέγεται «ciliegia», ὅμως στὴ ναπολιτάνικη διάλεκτο λέγεται «cerase» μαρτυρώντας μὲ ὑπερηφάνεια τὴν ἑλληνικὴ καταγωγὴ τῆς πόλης. Καὶ ἡ Cerasella εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ ἀγαπημένα μου τραγούδια. Ἀπολαῦστε το:

  9. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια, τις αναμνήσεις, τα γιουτουμπάκια!

    8: … και για το ναπολιτάνικο κεράσι!

  10. Γς said

    Και λίγη Ιαπωνία

  11. ΚΑΒ said

    Από τη Σκύρο: Κορασίδα λυερή κότσ’νο φόρεμα φορεί τσι η καρδιά της έν’ σκληρή.

  12. georgeilio said

    Καλημέρα
    Να μνημονεύσουμε μεταξύ των χωριών την Ποντοκερασιά Κιλκίς, όπου έγινε μεγάλη, άγνωστη σε μη ειδικούς, μάχη στις απαρχές του εμφυλίου μας.

  13. Μπετατζής said

    Θυμήθηκα το επεισόδιο που περιγράφει ο Καζαντζάκης στο Ζορμπά, όπου του Ζορμπά τ΄ αρέσανε πολύ τα κεράσια, και μια δόση έφαγε τόσο πολλά που τα μπούχτισε και δεν ξανάφαγε ποτέ στη ζωή του.

  14. Πάνος με πεζά said

    Ε, εκεί κοντά στην Τρίπολη, όπως φεύγουμε για Σπάρτη, είναι το χωριό «Κερασίτσα». Το θυμόμαστε από χρόνια, θα το θυμόμαστε και για τα 200 ευρώ που μας χρέωσε το «όργανο», για πάτημα διπλής γραμμής…Το μέρος φυσικά παράγει κεράσια, που πουλιούνται στο εν λόγω τμήμα του δρόμου, μέχρι να πάρουμε την ανηφόρα για Μανθυρέα. Eμείς βέβαια, το κεράσι το πληρώσαμε για βύσσινο (πιο ακριβό δεν είναι;).

    Κι ως παθών από ξυλέμπορους, σας θυμίζω ότι το ξύλο με την εμπορική ονομασία «Brazilian Cherry» μόνο κερασιά δεν είναι, όπως και πολλά άλλα ξύλα (εγώ την έπαθα από Tasmanian OAK = …ευκάλυπτος !). Ωστόσο το συγκεκριμένο (το πρώτο) είναι από τα πιο σκληρά ξύλα. Μέτρο ελαστικότητας 19Gpa, παρακαλώ, με το σκυρόδεμα να ξεκινάει από 26…

    Cherry, λατρεμένη γεύση σε σοκολατάκια, λικέρ, αλλά και παλιότερο μοντέλο της Nissan.

    Και θυμήθηκα το μπάρμπα μου τόοοοτε, όταν στα 60 του μας είχε φέρει από την Αμερική την τότε νέα του σύντροφο, την Cheryl. Τη γνωρίσαμε στη γιαγιά (τη μάνα του). «Πως τη λένε παιδάκι μου;» «Γιαγιά, εσύ για να το θυμάσαι, λέγε την Κερασούλα !»

    Και το ανέκδοτο με αλβανό στο περίπτερο :
    – Παγκωτό κεράσι;
    – Στο ψύγείο έχει.
    (το παίρνει και φεύγει χωρίς να πληρώσει)
    – Που πας ρε;
    – Αφού είπε «κεράσει» ! Αύριο κεράσει εγκώ !

  15. Γς said

    8, 14:
    Τρίτη και φαρμακερή:
    Το άλλο με τον αλλοδαπό, το περίπτερο και το κεράσι το ξέρετε;

  16. Πάνος με πεζά said

    @ 15 : Μέχρι να το ανεβάσω, είχε μπει πρώτα το σχόλιό σου χωρίς να το έχω δει. Συμβαίνει πολλάκις…

  17. Πάνος με πεζά said

    Δεν υπάρχει κι ένα χωριό «Κεράσοβο», στα Γιάννενα; Άραγε έχει σχέση;

  18. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Έχω δυο κερασιές σε παρτέρια που βλέπουν στους ασφαλτόδρομους του άστεως.Είν αψηλές και φτάνουν ως τους πάνω ορόφους.
    Η μια που τρία χρόνια γράφω «άνθισε και φέτος» ,στη Μπούσγου πάνω από τη Γευσιγνωσία-ουζάδικα Παγόδα-(ταυτότητα μιας εποχής) πλάι στο Πεδίο Άρεως .Η άλλη,για χάρη της τα γράφω,είναι απέναντι και λίγο διαγώνια από την Αγία Βαρβάρα,το εκκλησάκι,καθώς στρίβουμε από Κηφισίας για Χαλάνδρι.Είναι κουκλίτσα τώρα με τα κερασάκια της κόκκινα.Ένα κερασμένο θαύμα από το θεό της πόλης που βρυχάται πιο κει στη σκοτώστρα Λεωφόρο με τα γυάλινα κτίρια-τέρατα που τσουρουφλίζουν το βλέμμα στη ζέστη του Ιούνη.
    Καλημέρα

    Κερασίτσα Αρκαδίας, το χωριό του Γρηγόρη Λαμπράκη
    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CF%81%CE%B7%CE%B3%CF%8C%CF%81%CE%B7%CF%82_%CE%9B%CE%B1%CE%BC%CF%80%CF%81%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82

  19. μυλοπέτρος said

    Στη Σμύρνη υπήρχε χωριό με το όνομα Κερασοχώρι. Ο άλλοι το έλεγαν Κερατοχώρι. Δικαίως ή αδίκως…

  20. Τσούρης Βασίλειος said

    Μπουλοκοβιές λίγοι είχαν στο χωριό αλλά τα κεράσια που έκαναν (τα μπουλόκοβα) ήταν τα καλύτερα όλων.
    Μεγάλα και κρατσιανστά.
    Εμείς είχαμε νεροκέρασα (κιτρινοκόκινα) αλλά δεν ήταν προκοπής και έπιαναν σκ(ου)λήκια που ποτέ δεν κατάλαβα γιατί τα λέγαμε παπάδες -τα σκ(ουλήκια- ενώ είχαν άσπρο χρώμα.
    Νίκο αν θυμάμαι καλά και ο Καζαντζάκης αναφέρει -στο Ζορμπά;- ότι πήρε λεφτά απ΄το παντελόνι του πατέρα του, αγόρασε πολλά κεράσια, τα έφαγε όλα και μετά από μεγάλο πονόκοιλο κλπ δεν ξανάφαγε κεράσια!

  21. Y. G. said

    7 – Le temps des cerises

    Καλημερα!

    Και το υπεροχο βιβλιαρακι του Michel Serres – Temps des c(e)rises – http://institutmichelserres.ens-lyon.fr/spip.php?article41

  22. Τσούρης Βασίλειος said

    13
    Αγαπητέ μπετατζή δεν είχα διαβάσει το σχόλιό σου! Τελικά καλά θυμόμουν

  23. Νίκος Παναγιωτόπουλος said

    Τα καλοκαίρια παλιά στην Πάτρα, στις βεράντες πολλών σπιτιών, έβαζαν την φιάλη με το μίγμα βύσσινου ζάχαρης και μπράντυ, για το σπιτικό τσέρι.
    Τα βύσσινα τα προτιμώ και εγώ ωμά.

  24. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια, κι έχει γούστο που τα μεγάλα σχολιαστικά πνεύματα συναντιώνται 🙂

    17: Ασφαλώς από το κεράσι θα είναι και το Κεράσοβο.

  25. spiral architect said

    Καλημέρα και καλή βδομάδα. 🙂
    […] Να σημειωθεί ότι το σέρι (sherry) είναι και αυτό αγγλικής προελεύσεως και ηδύποτο, αλλά ετυμολογικά δεν έχει καμιά σχέση με το τσέρι, αφού πήρε την ονομασία του από την ισπανική πόλη Xeres απ’ όπου το προμηθεύονταν οι Άγγλοι. Αντιδάνειο και από κεράσια, αλλά λιγότερο διαδομένο είναι το γερμανικό κιρς. […]
    Να που μου λύθηκε σήμερα μια ετυμολογική απορία που είχα για το σέρι.

  26. physicist said

    Θυμάμαι ότι η αδελφή μου, που σπούδασε φιλόλογος, μας έλεγε πως μια ενδιαφέρουσα άσκηση στη Φωνολογία, που ήταν μέρος της Γλωσσολογίας του Μπαμπινιώτη, ήταν να μεταγράψουν φωνητικά τη λέξη «κεράσια» και, συγκεκριμένα, ν’ αποδώσουν την κατάληξη: είναι κεράσ-χια, κεράσ-για ή κεράσ-ια; Κάτι τέτοιο μας έλεγε αλλά πάνε κάπου 35 χρόνια από τότε, οπότε δεν θυμάμαι τις λεπτομέρειες. Εννοείται ότι έπρεπε να το μεταγράψουν στο φωνητικό αλφάβητο, όχι τα μπακάλικα που γράφω εγώ εδώ πέρα.

    Εμένα πάντως, όπως το λέω και το ακούω, πιο πολύ στο «κεράσχια» μου φέρνει.

  27. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    14. .. όπως και το αμερικάνικο New England Mahogany που δεν είναι mahogany (μαόνι) αλλά…Cherry (Κερασιά)!
    Ωραίο ξύλο το cherry, Για έπιπλα και γενικά εσωτερικές χρήσεις. density 850 kgr/m^3 , modulus of Elasticity 7.7 με 8 Ν/μμ^2 (ένα γκρο-μπετουδάκι της πλάκας… 🙂

  28. sarant said

    23 Τέτοιο φτιάχνει η μητέρα μου, ανεβάζει τα μπουκάλια στην ταράτσα 🙂

  29. Γς said

    18:
    Ποια είναι; Η κερασιά.

    https://www.google.gr/maps/@37.991288,23.738088,3a,90y,190.9h,90.77t/data=!3m7!1e1!3m5!1sviV5vemlo1W1Lil_eTfk4Q!2e0!6s%2F%2Fgeo1.ggpht.com%2Fcbk%3Fpanoid%3DviV5vemlo1W1Lil_eTfk4Q%26output%3Dthumbnail%26cb_client%3Dmaps_sv.tactile.gps%26thumb%3D2%26w%3D100%26h%3D80%26yaw%3D350.76044%26pitch%3D0!7i13312!8i6656!6m1!1e1?hl=el

    https://www.google.gr/maps/@37.991288,23.738088,3a,90y,163.42h,113.29t/data=!3m6!1e1!3m4!1sviV5vemlo1W1Lil_eTfk4Q!2e0!7i13312!8i6656!6m1!1e1?hl=el

  30. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    14. Πάνο, όχι Γίγαπασκάλ όμως! 🙂 Mέγκα! (τσάνελ…) 😉 λιμπρες ανά τετρ. ίντσα =μεγαπασκάλ (ή Ν/mm^2)

  31. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    30. Eντάξει, παρντόν! Για το μέτρο του Γιανγκ μιλάνε…Γιγαπασκάλ! 😳

  32. Πάνος με πεζά said

    @ 30 : Κοίτα, πάντα μπερδευόμουν κι εγώ με τις μονάδες, αλλά έτσι δεν τα λέει;
    http://www.digitaldutch.com/unitconverter/pressure.htm

  33. cronopiusa said

    κεράσια δίνουν στον οργανισμό ποικιλία θρεπτικών συστατικών, βιταμινών και ιχνοστοιχείων

    Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΚΕΡΑΣΙΩΝ …… με 3,5 ευρώ το κιλό! ¡¡Ρε δεν πηδιέστε…!!!!! 3,5 τόνους φάπα θέλουν.

    BERTOLT BRECHT

    Ο κλέφτης των κερασιών

    Ένα πρωί κοντά στο ροδοχάραμα
    και πολύ πριν ο πετεινός λαλήσει,
    με ξύπνησε ένα σφύριγμα
    και πήγα στο παράθυρο
    έξω να κοιτάξω τι γινόταν.
    Στην κερασιά μου πάνω – κι ενώ της αυγής το πρώτο φως
    εγέμιζε τον κήπο –
    καθόταν ένας νεαρός με μπαλωμένο παντελόνι
    και με χαρά μεγάλη μάζευε κεράσια.
    Βλέποντάς με μού ’γνεψε,
    και με τα δυό τα χέρια του μετά
    έκοβε κεράσια απ’ τα κλαδιά
    και τά ’χωνε στις τσέπες του.
    Κράτησε ώρα πολλή που, ενώ εγώ
    ξαναπέσει είχα στο κρεβάτι μου,
    τον άκουγα να σφυρίζει έξω
    χαρούμενος πολύ
    του τραγουδιού του τον σκοπό.

    Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής

  34. Αγάπη said

    Λέγονται συχνά και αυτά:

    Απ’ το Μάη ως τα κεράσια.
    Κόκκινα χείλη σαν κεράσια..
    Όμως τελικά ποιο είναι το κερασάκι στην τούρτα;

  35. Τσούρης Βασίλειος said

    23,28

    Εμεις το λέμε Βυσσί (το) και έκαναν όλοι στο χωριό παλιά. Τις γαράφες τις έβαζαν οι νοικοκυρές ψηλά για να τις βλέπει ο ήλιος και κερνούσαν από το Φθινόπωρο και μετά στις γιορτές τις γυναίκες.Θυμάμαι μία χρονιά που κάναμε επιδρομή στη γειτονιά -η παλιοπαρέα- και ήπιαμε σχεδόν την μισή ποσότητα από κάθε γαράφα συμπληρώνοντας βέβαια αυτό που ήπιαμε με νερό.
    Κρυφογελούσαμε μετά όταν όλες έλεγαν ότι δεν τους πέτυχε το βυσσί!

  36. atheofobos said

    Τα κεράσια είναι το μοναδικό και αποτελεσματικό μάθημα που πήρε η κόρη μου ότι δεν κλέβουμε ότι μας αρέσει!
    Φεύγοντας από τον μανάβη όταν ήταν 4-5 χρονών, βλέπω πριν να φτάσουμε στο σπίτι να έχει κρεμάσει στο αυτί της δύο κεράσια και στην χούφτα της να κρατάει μερικά άλλα .
    -Που τα βρήκες αυτά;
    -Τα πήρα από εκεί.
    -Ρώτησες τον κύριο για να τα πάρεις;
    -Όχι!
    -Πάμε λοιπόν πίσω να του το πεις.
    Ο άνθρωπος βέβαια γέλασε και της είπε να τα κρατήσει, αλλά από τότε δεν ξανάπλωσε χέρι για να πάρει οτιδήποτε μετά από την ντροπή που ένιωσε.
    Ακόμη θυμάται αυτή την ιστορία όταν τρώει κεράσια

  37. Πάνος με πεζά said

    Απόρώ πάντως, πώς μετά από τόσες αναρτήσεις, δεν ειπώθηκε ένα σχολικό μας τραγουδάκι

    «Μες στου μαιού τις μυρωδιές, τα κόκκινα κεράσια.
    Για ιδέτε πώς χορεύ(γ)ουνε της Κρήτης τα κοράσια»

    Το θυμάται κανείς;

  38. Gpoint said

    Επειδή τα κεράσια έχουν σχεδόν πάντοτε το κοτσάνι τους που ξεπροβάλλει σαν κέρατο, μήπως το αρχαίον κέρασος συγγενεύει με το κέρατο ;

    Από την άλλη υπάρχει η παροιμία για τους καυγάδες που ξεκινάνε από λογομαχίες :

    Τα λόγια είναι σαν τα κεράσια στο καλάθι, ένα πρόσπαθεί να τραβήξει το χέρι και μια αρμαθιά βγαίνει

  39. Πάνος με πεζά said

    Επίσης κι αυτό το παλιό βαλσάκι του Πάριου. Κάποιοι κακεντρεχείς «Ελληνοφρενείς» το παίζαν όταν την κάναν από το ΠΑΣΟΚ μια η Διαμαντοπούλου και μια η Νταλάρα…

  40. gryphon said

    Πως νομιζα παντα οτι τα πετροκερασα (αυτα με την υπολευκη η κιτρινωπη σαρκα) ειναι τα πραγματικα κερασια και τα αλλα των Βοδενων καποιο κατωτερο γευστικα υποειδος η κατι σαν το βυσινο.
    Κατι σαν τα φυστικια οπου υπαρχουν τα Αιγινης και ο φτωχος συγγενης τα αραπικα κλπ..
    Δυσκολα ομως βρισκω πια καλα πετροκερασα.Μαλλον τα καλυτερα τα στελνουν στο εξωτερικο.
    Και σαν γλυκο του κουταλιου το κερασι το σκληρο ομως πρεπει να απο τα δυο τρια καλυτερα του ειδους αν οχι το καλυτερο.
    Το βυσινο ομως κανει τον καλυτςρο χυμο με την μοναδικη γλυκοξινη και ελαφρα στυφη γευση.
    Νομιζω οτι το πιο κοινο αντιστοιχο με το κερασακι στην τουρτα στα αγγλικα ειναι το icing on the cake

  41. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    38 Ωραία η παροιμία.

  42. Πάνος με πεζά said

    @ 40 : Στην περιοχή που λέω, όμως έξω από την Τρίπολη (Κερασίτσα), οι πλανόδιοι συνήθως πουλάνε πετροκέρασα. Εγώ τα έχω ξεχωρίσει ως εξής : κεράσια-σκούρα κόκκινα και μαλακά, πετροκέρασα=ανοιχτά κόκκινα και πιο σφιχτά.

  43. Ηλεφούφουτος said

    cirasa στα σιτσιλιάνικα

    Και ο Τουρίντου τραγουδά στην αρχή της «Καβαλερία Ρουστικάνα» για τη Λόλα που έχει κατάλευκο πουκάμισο και κατακόκκινα χείλη Si bianca e russa comu la cirasa

  44. Βασίλης Ορφανός said

    (Εξ ιδίας πείρας, έπειτα από συμβουλή γιατρού:) Το αφέψημα από αποξηραμένα κοτσάνια κερασιών (βλ. queues de cerises στο google) βοηθάει πολύ σε κολικούς. Εξίσου αποτελεσματικά και τα φρέσκα, και το κέρδος διπλό: πίνει ο πάσχων το αφέψημα – τρώνε οι υπόλοιποι τα κεράσια!…

  45. cronopiusa said

    χειλάκι πετροκέρασο

  46. sarant said

    Ωραία σχόλια, εμπλουτίζεται το άρθρο, ευχαριστώ!

  47. Παναγιώτης Κ. said

    Η Κερασούντα στον Πόντο έχει σχέση με το κεράσι;
    (Είναι και το κέρας που μπλέκει τα πράγματα…)

  48. Πάνος με πεζά said

    Για την παρήχηση με το «κεράσει», ένα παλιό απόφθεγμα έλεγε «Ο Θεός να σε φυλάει από φαγά κεραστή».
    Πολλοί άκουγαν «κι εραστή», αλλά εννοούσε ότι αυτός που κερνάει πρέπει να είναι αποστασιοποιημένος από το φαγητό, διαφορετικά αφήνει τα ποτήρια των υπολοίπων άδεια…

  49. sarant said

    47 Ναι, ασφαλώς έχει σχέση, από εκεί τα έφερναν οι αρχαίοι

  50. Γς said

    Χειλάκι πετροκέρασο
    και μάγουλο βερί<Kοκο

    [για ποιον το τραγούδαγε;]


  51. cronopiusa said

    Bertolt Brecht singt sein ‘Lied von der Unzulänglichkeit menschlichen Strebens’ – Kurt Weill «Τραγούδι της ανεπάρκειας του
    ανθρώπινου κόπου»

  52. Μαρία said

    14
    >Ε, εκεί κοντά στην Τρίπολη, όπως φεύγουμε για Σπάρτη, είναι το χωριό «Κερασίτσα»

    Συμπτωματικά κι η Κερασούντα είναι κοντά στην Τρίπολη (Tirebolu) με καλό κεράσι επίσης.

  53. Γς said

    Για γιαπωνέζικο κεράσι το πήγαιναν [ チェリー] κάτι σαν κάντρι βγήκε.

  54. Γς said

    0, 14, 18, 52:

    Πέμπτη και φαρμακερή!
    Για την Κερασίτσα 😉

  55. sarant said

    52 Πώς φαίνονται οι ταξιδεμένοι! 😉

  56. Τις κερασιές που θ’ ανθίσουν και φέτος τις θυμηθήκαμε;

    Όχι τίποτ΄άλλο αλλά προψές κατεδαφίστηκε το σπίτι του Λουντέμη, στη λούφα….

  57. Γς said

    54:
    Τέταρτη και φαρμακερή.

    [Το Σχ. 52 δεν πιάνεται]

  58. Χατζηδημητράκος Νίκος said

    Σημειώνω ότι δυο κεράσια, επιλέχθηκαν από το Κομμουνιστικό Κόμμα Βοημίας-Μοραβίας (Τσεχίας) σαν πολιτικό σύμβολο, αφού το σφυροδρέπανο είναι απαγορευμένο. Διάβασα κάπου ότι τα δύο κεράσια παραπέμπουν σε ένα γαλλικό επαναστατικό ποίημα από την περίοδο της Παρισινής Κομμούνας. Αν κάποιος ξέρει σε ποιο ποίημα παραπέμπουν ας βοηθήσει, να μάθουμε.

    Χατζηδημητράκος Νίκος

  59. Βλέπω πολλοί δεν διαβάζουν το άρθρο καν. Για το σπίτι του Λουντέμη, Σκύλε, και για την Κερασούντα, Παναγιώτη Κ., το λέω 🙂

    58 Το ίδιο ισχύει για τα σχόλια 🙂 Στο #6 ανέφερα το Temps de cerises, το τραγούδι που ταυτίστηκε με την Κομμούνα (σχεδόν τυχαία, απ’ ό,τι φαίνεται, δηλαδή δεν φαίνεται να είχε καθόλου επαναστατικό περιεχόμενο, ήταν όμως δημοφιλές ανάμεσα στους Κομμουνάρους–δεν ξέρω αν το συνέδεαν με την άνοιξη των λαών που θα ερχόταν…). Το ανέβασε με τον Υβ Μοντάν ο Γς ένα σχόλιο παρακάτω.

  60. κε Χατζηδημητράκο, δείτε το σχόλιο # 6 του Δύτη

  61. Μαρία said

    58
    Βλ. σχ. 6

  62. Εσύ πάλι, Σκύλε, είδες ότι στη λέω στο 59 και είπες να το σώσεις ε;

  63. 59

  64. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    Mα ο Δύτης στο σχόλιο έξ….ααα! το είπαν κι άλλοι… 😆 😆

  65. Λ said

    43. Κι εγώ τον Τορίντο και τη Λόλα σκέφτηκα μόλις είδα το άρθρο. Να στε καλά για τη ανάρτηση.

    Εγώ φτάνω από πεδινή περιοχή και τα κεράσια τα θυμάμαι να τα φέρνουν οι πλανόδιοι πωρικοπούλιδες στο χωριό που πάντα είχαν μαζί τους και βερίκοκα (εμείς τα λέμε χρυσόμηλα γενικά και υπάρχει μια ποικιλία που τα λέμε καϊσιά). Οπότε η μάνα μου που δεν είχε ρευστό αντάλλαζε ένα άλλο προϊόν, κριθάρι ή καπνό γιατί το σιτάρι ήταν ακόμη σπαρτό στους κάμπους) και γέμιζε ένα κόσκινο κκέράζια και καϊσιά. Τα πλέναμε και τα κάναμε γιάομα (τα εξαφανίζαμε στη στιγμή) Τα δοκιμάζαμε όμως και σαν σκουλαρίκια. Εννοείται η εμπειρία κεράσι – βερίκοκο ήταν πολύ σπάνια, μια το πολύ δυο φορές το χρόνο.

    Τα σκουληκάκια τα λέμε κι εμείς παπάδες όταν σπιτώνονται σε φρούτα, σύκα και βερίκοκα κυρίως.

    Τα πετροκέρασα που κάνουμε γλυκό εμείς τα λέμε γαλλικά κεράσια, δεν ξέρω γιατί.

  66. Αυτό με το παγωτό κεράσι το ξέρετε: 😀

  67. sarant said

    65 Πολύ δροσερή γλώσσα!

  68. Χατζηδημητράκος Νίκος said

    Ευχαριστώ πολύ. Δεν είχα πάει στην παραπομπή του σχολίου. Μου λύθηκε πάντως η απορία.
    Χατζηδημητράκος Νίκος

  69. Γι αυτό είμαστε εδώ! 🙂
    Κι εμένα μου λύθηκε η απορία, γιατί κεράσια οι Τσέχοι.

  70. Νομίζω πως κάποιοι, εδώ μέσα, αντί να πάνε να δουλέψουν, κάθονται και μας δουλεύουν.

  71. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    63. E καλά ρε παιδί! (κταβ…τεσπά.) Δε θα σε τετοιώσουμε κιόλας!

  72. Πάντως, αυτό με τα τσέχικα κεράσια μπορεί να μας το εξηγήσει και η συντρόφισσα Εύα Χερτζίκοβα, που ‘ναι απ’ την Τσεχία μέσα.

  73. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Εκτός από χειλάκι πετροκέρασο και χείλια κοραλλένια,έχουμε και χείλια βυσσινιά τραγουδισμένα.
    Λούζεται η αγάπη μου στο Γουαδαλκιβίρ
    κι όλο φιλάει την κλωστή και βυσσινιά τη βάφει.(Λόρκα,απόδοση Λευτ.Παπαδόπουλος,Λεοντής,Μητσιάς)
    -Για δυο χείλια βυσσινιά τα πίνει (Το καπηλειό-Χαϊνηδες )
    -Είχε δυο χείλια βυσσινιά και ξέπλεκα μαλλιά (Η ανεράιδα-Χαϊνηδες)

    >>ένα από τα πιο αγαπημένα μου φρούτα, ίσως το πιο αγαπημένο.
    Συμφωνώ απολύτως αν και υποψιάζομαι,μα δε θα το ξεδειλιάνω, πως η ομορφιά τους προσθέτει κάτι,εγκεφαλικά ας πούμε, στη γεύση. Πρώτα τα τρώμε με τα μάτια ε;
    Στην ταινία του Κιαροστάμι Η γεύση του κερασιού, ο ήρωας αποφασισμένος ν αυτοκτονήσει, όταν ρωτιέται «και θα χάσεις τη νοστιμιά του κερασιού;» φαίνεται να το σκέφτεται 🙂

    Τώρα δα άκουσα μια διαφήμιση που ξεκινά: Ίσως δεν ξέρετε ότι Λατινικά βερίκοκο θα πει πολύτιμο

  74. cronopiusa said

    Οι κερασιές θ’ ανθίσουνε και φέτος στην αυλή
    και θα γεμίσουνε με άνθη το παρτέρι.

  75. Χατζηδημητράκος Νίκος said

    72. Πολύ καλό σκύλε

  76. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    74,75 Κρόνη, τα σέβη μου. Υπέροχα!

    Ο Απρίλης έχει τη δροσιά κι ο Μάης τα κεράσια.

  77. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Την τρυφερή ταινία «Ανθισμένες κερασιές» την είπαμε;

  78. sarant said

    68-69 Φίλος που επισκέπτεται συχνά την Τσεχία μού λέει ότι γενικά το σφυροδρέπανο δεν πολυφαίνεται. Ωστόσο, η Κομμουνιστική Νεολαία το χρησιμοποιεί -βέβαια, η ΚΝ είχε στο παρελθόν τεθεί εκτός νόμου. Πάντως, δεν βρίσκω απαγόρευση του σφυροδρέπανου στην Τσεχία, όπως υπάρχει σε άλλες πρώην σοσιαλιστικές χώρες της Ευρώπης.

  79. Εγώ εννοούσα κυρίως την απορία, γιατί κεράσια και όχι ξερωγώ φράουλες.

  80. 79 «Πάλι φράουλες;;;;» που λέει και ο πάνκης του ανεκδότου.

  81. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    Tους Τομ και Τσέρυ τους είπαμε;

  82. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    Kαλά, ο Φυσικός πού είναι; Γκεστ σταρ θα το παίζει;
    (αλλά κι ο Pedis και ο Avonidas έχουν πολλές απουσίες…τι έγινε ρε παιδιά; βρέθηκε κανα καινούργιο σωματίδιο; 🙂 )

  83. Ο Φυζικός έχει δουλειά. Ξύπνησε το Φίλαι.

    https://en.wikipedia.org/wiki/Philae_%28spacecraft%29

  84. physicist said

    #82, #83. — Εδώ είμαι, ελαφρώς πνιγμένος αλλά σας βλέπω. 😉 Αφενός έχει πέσει ζόρι, αφετέρου δεν μου προκύπτει κανένα εμπνευσμένο (!) σχόλιο οπότε δεν έχω τι να γράψω.

  85. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    83. Σώπα ρε Φίλαι! 🙂

  86. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    84. H έμπνευση είναι σαν την όρεξη (και την εντροπία) .Ανεβαίνει γράφοντας… 🙂

  87. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    84. Please express yourself precisely! Define «ελαφρώς πνιγμένος αλλά σας βλέπω»!
    Choose one of 1,2,3 or 4. that better describes your situation!

  88. Κουράγιο, Φυσικάρα μας. Στην κλίμακα του Κίντου έχω χτυπήσει ίσαμε και εννιάρι.

  89. physicist said

    #87. — Ανάμεσα 2 και 3, φίλε μου. Ώρες ώρες μάλιστα πάει να εκτραπεί προς 4 και δεν είναι σωστό. Και νάτανε τουλάχιστον για σοβαρούς λόγους … βασικά πνίξιμο στη γραφειοκρατία είναι, το λάδι μας έχουνε βγάλει με ρηπόρτ και κόντρα ρηπόρτ.

  90. physicist said

    #88. — Ωχ, Σκύλε, να τα προσέχεις αυτά τα εννιάρια, έτσι και τ’ αφήσεις να μεγαλώσουν γίνονται επικίνδυνα.

  91. 90

    Everything under control now!

  92. physicist said

    #91. — Προβλέψιμη η απόκρισή μου αλλά αφιερωμένη εξαιρετικά. 🙂

  93. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Αγροτικές παραβάσεις και…η απόδοση δικαιοσύνης
    Εγκλήματα και Τιμωρίες…
    Ένορκες, επώνυμες, -μαρτυρικές- μαρτυρίες,αυτοπτών μαρτύρων.
    Τα κεράσια

  94. Γς said

    6, 7, 33:

    Τρίτη και φαρμακερή;

    [Quand nous chanterons le
    temps des cerises…]

  95. sarant said

    82 Χαχαχά!

  96. Παναγιώτης Κ. said

    @86 ( Kid) Εμπνευσμένο σχόλιο!

  97. Πέπε said

    @37:
    > > «Μες στου μαγιού τις μυρωδιές, τα κόκκινα κεράσια…» σχολικό τραγουδάκι

    Λοιπόν, μου δίνεται η ευκαιρία να εκφράσω μια απορία που ίσως και να ξέρει κανείς να μου τη λύσει.

    Αυτό δεν είναι ακριβώς σχολικό τραγούδι. Είναι τραγούδι που διαδόθηκε μέσω του σχολείου, αλλά θεωρείται δημοτικό. Σ’ αυτό το «θεωρείται», θα πρέπει να υπάρχει κάποιος πυρήνας αληθείας, και από χρόνια διερωτώμαι ποιος ακριβώς να είναι.

    Οι περισσότερες μαντινάδες είναι εμφανώς φτιαχτές, απροκάλυπτα εθνικιστικές, στην ίδια στράτευση όπως ήταν εκ παραδόσεως η διδασκαλία «εθνικών χορών» και γενικά όλη η λαογραφία («οι εθνικοί μας οι χοροί έχουν μεγάλη χάρη…» / «…θα το χορέψουμε και στην Πόλη…»). Φρονώ ότι ακόμη και η εναρκτήρια μαντινάδα, «Μες στου Μαγιού τις μυρωδιές, τα κόκκινα κεράσια / για δέστε πώς χορεύουνε της Κρήτης τα κοράσια», που είναι η πιο γνωστή, πάλι φτιαχτή πρέπει να ‘ναι, αλλά γι’ αυτήν μπορώ να κρατήσω και μια μικρή επιφύλαξη.

    Υποτίθεται ότι είναι Πεντοζάλης. Κάποιος κάποτε το κατέγραψε στην Κρήτη, και έκτοτε διαδόθηκε παντού. Εκτός από τα σχολεία (ή ίσως: από τα σχολεία) έχει περάσει και στη νεότερη λαϊκή παράδοση διάφορων νησιών, π.χ. της Κω που έχει τον «δικό της» Πεντοζάλη σ’ αυτή τη μελωδία, αλλά περιλαμβάνεται επίσης και στους 36 Ελληνικούς Χορούς του Σκαλκώτα (Νο 2: «Κρητικός»), αζ έρλι αζ 1933.

    Στην Κρήτη όμως δεν υπάρχει. Όποτε έχω ακούσει πραγματικό κρητικό Πεντοζάλη, από ηχογραφήσεις της εποχής του γραμμοφώνου μέχρι σημερινούς λυράρηδες και βιολατόρους από οποιοδήποτε μέρος του νησιού, όλοι πάντα παίζουν μια άλλη μελωδία, τη γνωστή με τα 12 γυρίσματα, που όλοι συμφωνούν ότι προέρχεται από τα Χανιά, που συνδέεται μ’ ένα συγκεκριμένο μύθο για τη δημιουργία του, και που δεν τραγουδιέται (καμιά φορά πετάει κανείς καμιά μαντινάδα, αλλά οπωσδήποτε είναι πρωτίστως οργανικός σκοπός).

    Ο Πεντοζάλης κανονικά είναι αντρικός χορός. Σήμερα βέβαια χορεύουν και γυναίκες, αλλά αυτό είναι μια σχετικά πρόσφατη εξέλιξη, που δε θα δικαιολογούσε κανένα ιδιαίτερο βάθος χρόνου στη μαντινάδα «…πώς χορεύουνε της Κρήτης τα κοράσια».

    Η απορία μου λοιπόν έχει τα εξής δύο σκέλη:
    α) Σε σχέση με τη δημοτική παράδοση: από πού προέρχεται αυτό το τραγούδι; Ποια είναι η παλιότερη αναφορά του, ποιος-πού-πότε το κατέγραψε, ποιος και γιατί το χαρακτήρισε Πεντοζάλη; Υπάρχει κανένα μέρος της Κρήτης όπου ο Πεντοζάλης να παίζεται όντως σ’ αυτό το σκοπό;
    β) Σε σχέση με τη διάδοσή του: Τι ακριβώς είναι οι σχολικοί «Εθνικοί Χοροί»; Υπάρχει κάποιο διάταγμα ή κάτι άλλο, και πότε, που να όρισε ότι κάποιο συγκεκριμένο ρεπερτόριο, αυτό και όχι άλλο, θα είναι οι Εθνικοί μας χοροί και θα διδάσκεται στα σχολειά;

    Όποιος ξέρει, ευχαριστώ πολύ.

  98. Εγώ σας είχα ειδοποιήσει πάντως από χτες για το Φίλαι.

  99. Νατάσσα said

    Να θυμηθούμε ακόμη ότι τα κεράσια, μαζί με τα παντζάρια, είναι οι παίκτες της Κόκκινης Θύελλας, αντίπαλης του Πανκιτρινιακού -ένδοξες ομάδες της Φρουτοπίας.

  100. Παναγιώτης Κ. said

    @59. Δύτη έχεις δίκιο.Μου διέφυγε.
    Καλά κάνεις και με διορθώνεις.

  101. Παναγιώτης Κ. said

    (Προς εμπλουτισμόν του 38-Gpoint)
    Τις παρακάτω εκφράσεις-παροιμίες τις έχω διαβάσει σε βιβλία του Σκαρίμπα. Μου αρέσουν πάρα πολύ και τις χρησιμοποιώ στο λόγο μου.

    Η πρώτη: «Κεράσια τρώω, κεράσια μολογάω».
    Χρησιμοποιείται όμως και σε δεύτερο και τρίτο πρόσωπο.
    Η δεύτερη: » Οι κουβέντες σε μια παρέα είναι σαν τα κεράσια που απλώνεις το χέρι στη φρουτιέρα να πάρεις ένα και ανασύρονται δυο-τρία ή και τέσσερα».

    Η δεύτερη, ταιριάζει γάντι στο ιστολόγιο δεν νομίζετε; 🙂

  102. Πάνος με πεζά said

    @ 50 : Δε λες που ανακαίνισε το Μέγαρο Πλακεντίας στην Πεντέλη, για να την πηγαίνει;

  103. Παναγιώτης Κ. said

    @33 (Crono…). Προς το τέλος Μαΐου και κάνουν την εμφάνιση στην αγορά τα πρώτα κεράσια.
    Συναντώ φίλη στο δρόμο με χαρτοσακούλα με το συγκεκριμένο περιεχόμενο.
    -Τολμηρή σε βρίσκω της λέω.5 € το κιλό, το άντεξες;
    -Δυόμισι μου στοίχισαν. Πήρα μόνο μισό κιλό! 🙂
    Είναι πολύ γλυκιά η φίλη μου και έχει…ασυλία 🙂

    Να λοιπόν που οι κουβέντες είναι σαν… τα κεράσια (σχ.101)
    1980 τέτοια εποχή και έχουμε πάρει παραγγελία να στήσουμε ένα μπουφέ σε κάποιο ιδιωτικό Δημοτικό στην Παλλήνη επί τη λήξει των μαθημάτων.
    Έχουμε απλώσει τα διάφορα στους πάγκους τα έχουμε σκεπασμένα, σημάδι ότι δεν ήρθε ακόμη η ώρα για…επέλαση. Μεταξύ αυτών και ένα μεγάλο μπολ με κεράσια. Με πλησιάζει λοιπόν ένας σχετικά νεαρός κύριος και με ευγενικό είναι αλήθεια τρόπο, μου ζητάει την άδεια να πάρει κεράσια για την εγκυμονούσα συμβία του διότι λέει «»της μύρισαν». Φυσικά πήρε αλλά εγώ έμεινα με την απορία:Μα καλά έχουν οσμή τα κεράσια;

    Η γυναίκα μου με ανακαλεί στην τάξη επειδή λέω ότι οι άνθρωποι βρίσκουμε ένα σωρό τρόπους για να δικαιολογήσουμε την λαιμαργία μας.:)

  104. 98: Εσύ το είχες πει αλλά δε σε προσέξαμε

  105. sarant said

    101 Η δεύτερη είναι πολύ καλή και ταιριαστή.
    Για την πρώτη, συχνότερα λέμε Κουκιά έφαγες, κουκιά μολογάς/μαρτυράς

  106. Παναγιώτης Κ. said

    @17. (Πάνος…) Βρήκα τέσσερα χωριά με το όνομα Κεράσοβο.
    Πωγωνίου, Ευρυτανίας, Αιτωλοακαρνανίας και Κόνιτσας.
    Το Κεράσοβο στην Κόνιτσα έχει αλλάξει όνομα και λέγεται, Αγία Παρασκευή.

  107. Πάνος με πεζά said

    104 : Ε τότε ειδοποία ! Που γράφουμε σχόλια με το κιλό ! 🙂

  108. Απορία: ως γνωστόν οι Ιάπωνες λατρεύουν τις ανθισμένες κερασιές. Όταν δέσει ο καρπός, τα τρώνε τα κεράσα;

  109. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    97.>>Υποτίθεται ότι είναι Πεντοζάλης…Στην Κρήτη όμως δεν υπάρχει.
    Πέπε,κάτι έχεις υπόψη για να το λες αυτό.Είναι Πεντοζάλης «τα κόκκινα κεράσια». Όπως χορεύεται ο κάθε πεντοζάλης,χορεύεται κι αυτός.Ίσως προσφέρεται για εκμάθηση, επειδή σα να «διαβάζονται» τα βήματα πάνω στο στίχο. Αυτό το σκέφτηκα τώρα,που αναρωτήθηκα. Τα πατήματα είναι τα ίδια αλλά πιθανόν είναι αναγκαία η εξοικείωση με το σκοπό που πότε παίζεται πολύ γρήγορα και πότε πιο αργά.
    Και τώρα στα γλέντια παίζονται και τραγουδιούνται «τα κεράσια» που είναι «καμπανιστός» πεντοζάλης και αγαπιέται σαν πολύ ζωηρός και προσφέρεται για φιγούρες.
    Εγώ θα σκεφτόμουν ότι πλάστηκε ο στίχος κάποια στιγμή από το λαό στο σκοπό του χορού, όπως έπλασαν π.χ. για το Ζωναράδικο «Μες τα λιανοχορταρούδια,τί τρανός χορός θα γένει»

  110. Βάζοντας «Κερασ» στο γκούγκλε,μαψ βγάζει

    Νέα Κεράσια, Θεσσαλονίκη
    Κερασοχώρι, Ευρυτανία
    Κερασίτσα, Αρκαδία
    Κερασιές, Πέλλα

    Βάζοντας «Κερασι» βγάζει επιπλέον

    Κεράσια, Αιτωλοακαρνανία
    Κεράσια, Καρδίτσα

    Στον Πανδέκτη (http://pandektis.ekt.gr/pandektis/handle/10442/4968?locale=el) βγάζει 24

    Κεράσοβον — Κερασοχώρι
    Κεράσοβον — Κερασέα
    Κερασέα — Κερασιά
    Φατήριον — Κερασοχώριον
    Κεράσοβο — Κερασώνα
    Σουρούστι — Κερασιές
    Κάτω Κερασέα — Κερασέα
    Σίνα Κερασιά — Κερασούλα
    Λούτιστα — Κερασιώνας
    Κερασιά Μεϊδάν — Μεγάλη Κερασιά

    Αρβανιτοκερασέα — Κερασέα
    Κερασοβάκι — Δαφνούλα
    Κροντσέλοβον — Κερασιές
    Δουργουτλή — Κερασιές
    Κεράσοβον — Αγία Παρασκευή
    Πλατσικαίικα — Δάφνη
    Κερεσλή — Κερασιά
    Ιτέα — Κερασιά
    Κερασέα — Κάτω Κρυφοβόν
    Φλιάκα Κερασιά — Θεοτόκος

    Μπαϊρακλή — Νέα Κερασιά
    Κερίσοβα — Κερασιά
    Έμβολον — Νέα Κερασιά
    Τσουραναίσι — Ορθοβούνι

    Μερικά ζευγάρια μετονομασιών, βέβαια, δεν περιλαμβάνουν κάτι που να μοιάζει με κεράσι.
    Μπορεί να κρύβεται στο κουκούτσι, που λέει και το ανέκδοτο…8-)

  111. Παναγιώτης Κ. said

    Μέχρι τώρα κατασκεύαζα μπαστούνια από κρανιά.(Χόμπι) (Πολλοί κόμποι και σκληρό ξύλο!)
    Έχω ακούσει αλλά και σήμερα αναφέρθηκε ότι και η κερασιά έχει σκληρά κλωνάρια. Δεν είναι όμως διαδεδομένη όσο οι κρανιές.Ψάχνοντας, σίγουρα θα βρεις χωρίς βεβαίως να παρανομήσεις… 🙂
    Με την ευκαιρία ας μεταφέρω και το…. know how κατασκευής μπαστουνιών. (Συνήθως με διχάλα στην κορυφή)
    Αν μεν βρείτε ευθυτενή κορμό έχει καλώς.Τον κόβετε και αφού τον «κλαρίσετε» και το αποφλοιώσετε έχετε αποκτήσει μπαστούνι.
    Συνήθως όμως παρουσιάζει μια μικρή καμπυλότητα. Σε αυτή την περίπτωση κάνετε ότι και πριν και τον σφίγγετε με σύρμα σε μια σιδερογωνιά.Το βάζετε σε ένα σκιερό μέρος και το καταβρέχετε κάθε μέρα για δέκα τουλάχιστον μέρες. Αυτό είναι απαραίτητο για να μη σκάσει το ξύλο.Θα το αποθηκεύσετε για ένα χρόνο και ξερό πλέον θα το λύσετε και θα είναι ίσιο. Το γυαλοχαρτίζετε το περνάτε βερνίκι και έχετε ένα τέλειο μπαστούνι οπωσδήποτε απαραίτητο στην πεζοπορία στο βουνό (…τρία σημεία ορίζουν την θέση ενός επιπέδου κ.λπ).Παλιότερα το πύρωναν στο τζάκι και καθώς ήταν ζεστό το περνούσαν με λάδι για να αποχτήσει γυαλάδα.

    Θα κάνετε που θα κάνετε τον κόπο, κόψτε καμιά δεκαριά για να τα χαρίσετε στους φίλους σας! 🙂

  112. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    103 >>Μα καλά έχουν οσμή τα κεράσια;
    Ε αυτή είναι η γοητεία τους.Και μόνο τ όνομά τους να πεις σε πιάνει μανία να ορμήσεις στο μπολ! Για σκέψου όμως ένα ευωδιαστό ζουμερό γιαρμά, ή ασπρο ροδάκινο μελωμένο,δροσερό και θα δεις ότι δεν είναι ακαταμάχητα τα (και πανάκριβα ) κεράσια, λέω στον εαυτό μου 🙂
    ή τα πρωινά σύκα τα μελάτα; τους πήραν τα …κουκούτσια των κερασιώνε 🙂

  113. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    112. >>ή τα πρωινά σύκα τα μελάτα; τους πήραν τα …κουκούτσια των κερασιώνε
    (συμπληρώνω) μην κοιτάς που δε συναντιούνται…

  114. Πέπε said

    @109: Έφη, δεν το ‘ξερα, αλλά και πάλι: το ‘χαν από παλιά, ή από το σχολείο όπως οι Κώτες;

  115. cronopiusa said

    @76 (ΕΦΗ-ΕΦΗ …)
    @103 (Παναγιώτης Κ…)

  116. 111

    Παναγιώτη, πού είσαι να σου στείλω κάναν τόνο κερασόκλαρα;
    Τώρα, στα μέρη μας ωριμάζουν τα κεράσια και κρέμονται τσαμπιά ολόκληρα…

    Για να ισιώσεις το στραβό κλαρί, αρκεί να το αφήσεις κάνα δίωρο στον ατμό, θα μαλακώσει και θα γίνει ευλύγιστο. Και μετά το ισιώνεις με βάρη. Σε μια μερούλα είσαι έτοιμος!

  117. Παναγιώτης Κ. said

    Ξέχασα να σας πω να φτιάξετε και ένα όχι με διχάλα στην κορυφή αλλά με Γ και η επάνω γραμμή κεκλιμένη.Είναι απαραίτητο για την εποχή που βγαίνουν τα σύκα. Στον πρωινό περίπατο-για να είναι δροσερό το… αυτοκέρασμα- πιάνετε με αυτό τον ιδιότυπο γάντζο το κλαρί το λυγίζετε και απολαμβάνετε ένα πολύ ωραίο σύκο. Ένα όμως για να μη μας πούνε και… άρπαγες :).

  118. Παναγιώτης Κ. said

    @116 ( Σκύλος). Πω πω ! Τι ωραίο πράγμα μου είπες. Θα πάω να χώσω μούρη στα φιλαράκια. 🙂

  119. 118

    εδώ ένας μερελός Ιρλανδός το κάνει με κάτι σαν σεσουάρ https://www.youtube.com/watch?v=xtR6qFyGQpE

    κι εδώ ένας το κάνει με φούρνο μικροκυμάτων (αλλά σε μικρά μήκη) https://www.youtube.com/watch?v=nwTFw8Ol2o4

  120. Κι εδώ https://youtu.be/x8tCbI8pnxw πατέντα με Στιρέλλα (ατμοσίδερο), και σωλήνα.

  121. smerdaleos said

    @Νίκο: Τα Βοδενά είναι σλάβικη ονομασία της Έδεσσας επειδή έχει πολλά νερά, αφού voda = το νερό).
    —-

    Καλημέρα Νίκο! Και το αρχαίο τοπωνύμιο Ἔδεσσα «Ὑδατόεσσα» μάλλον σημαίνει φρυγιστί (αν και η ελληνική ετυμολογία δεν μπορεί να αποκλειστεί εντελώς) *wed-wessa < *wed-wassa <*wed-watya < *wed-wn.t-ih2

    Ο Στέφανος Βυζάντιος γράφει πως η Έδεσσα «διὰ τὴν τῶν ὑδάτων ῥύμην οὕτω κληθείσα».

    βέδυ το ὔδωρ φρυγιστί (*wed- = ο ε-βαθμός ablaut της ρίζας *wod/ud- που έδωσε τα ὔδωρ, voda, water κλπ).

    Το επίθημα -έσσα σχετίζται με τα -όεις, -όεσσα που ανάγονται στο ΠΙΕ επίθημα *went- που σχηματίζει κτητικά επίθετα και, όπως η Σανσκριτική, έτσι και η Μυκηναϊκή της Γραμμικής Β δείχνει παραδείγματα χωρίς το θεματικό -ο- που χαρακτηρίζει την αλφαβητική Ελληνική (λ.χ. ἰχθυόεις/ἰχθυόεσσα). Επομένως, αυτή πρέπει να ήταν η αρχική κατάσταση στον Ελληνο-Άριο υποκλάδο της ΙΕ οικογένειας όπου ανήκε και η Φρυγική. Αυτό που δεν γνωρίζουμε, για να αποκλείσουμε τελείως την ελληνική ετυμολογία είναι αν η Φρυγική έκανε όπως η Ελληνική την αναλογική αλλαγή *wn.t-ya > –atsa > –etsa > -ἔσσα, για να βρίσκεται σε συμφωνία με το ε-βαθμο αρσενικό -went-s > -ενς (μετά την δεύτερη αναπληρωματική έκταση -εις).

    Λ.χ. στην Γραμμική Β βρίσκουμε το επίθετο pe-de-we-sa = πέδϝεσσα που θυμίζει περισσότερο το σανσκριτικό padvant- παρά το μεταγενέστερο ελληνικό ποδόϝεις,ποδόϝεσσα, ποδόϝεν.

    https://smerdaleos.wordpress.com/2014/12/09/%cf%84%ce%bf-%ce%b9%ce%b5-%ce%b5%cf%80%ce%af%ce%b8%ce%b7%ce%bc%ce%b1-went-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%ba%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8e%ce%bd-%ce%b5%cf%80%ce%b9%ce%b8%ce%ad%cf%84%cf%89%ce%bd/

    @26: Εξαρτάται ποιον θα πετύχεις να λέει «κεράσια». Υπάρχει η περισσότερο κοινή προφορά /keràsχʲa/ και υπάρχει και η /keraša/, όπως τα /kafàša/ και η /γalàža/ χάντρα στα παρακάτω βίντεο:

    [00:21:38] «έφερε καμιά σαρανταριά καφάšα»

    [00:12:18] «Έχου! Έχου γαλάžα χάντρα».

    Η εξέλιξη sj>š απαντά και σε άλλες γλώσσες, όπως λ.χ. το «πουκάμισο» στην Ανατολική Βαλκανική Ρωμανική:

    λατινικό camisia > /kamèsja/ > βλαχικό cãmeashã ~ ρουμανικό cămașă

    https://en.wiktionary.org/wiki/c%C3%A3meash%C3%A3#Aromanian

  122. sarant said

    116 Μια φορά είχα κάνει μια επιδρ… βόλτα σε ένα κερασεώνα στο Πήλιο, που δεν τα μάζευε κανείς και ήταν τα κλωνιά κατάφορτα και γέρναν, και σου ερχόταν ο καρπός κατευθείαν στο στόμα, ούτε χέρι δεν άπλωνες…!

  123. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    119>> κανα κλαροκέρασο θα θελα γω 🙂

    Βρε αγόρια δεν ξέρετε να φτιάχνετε κατσούνες;

    http://www.madeincreta.gr/el/article/%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CF%85%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CF%83%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CE%BA%CF%81%CF%8D%CE%B2%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9-%E2%80%A6-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%BB%CE%AF%CE%B3%CF%89%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%86%CE%B5%CE%B3%CE%B3%CE%B1%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%8D

  124. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    122.>> βόλτα σε ένα κερασεώνα στο Πήλιο,
    κερασεώνας είναι το σωστό; κερασώνας ή κερασιώνας θα νόμιζα

  125. Πέπε said

    Εθιμικώς μπορεί κανείς να φάει από τα ξένα φρούτα όσο αντέχει. Αυτό που δεν πρέπει είναι να πάρεις μαζί σου.

  126. 123

    ΕΦΗ²

    …ευχαρίστως αλλά εμείς δεν έχομε δέντρα πια. Οπότε, συμβιβαζόμαστε με ό,τι μας ελεήσουν.

  127. Δεν είδα αν αναφέραμε την αβυσσινία,
    παντελή έλλειψη βύσσινων λόγω οικολογικής καταστροφής

  128. Ναι, την διέταξε ο Χαλιέ Σελασιέ!

  129. Πάνος με πεζά said

    @ 127 : Ενώ αν η φύση βάλει δύο κεράσια στο ίδιο κοτσάνι, θα συγκεράσει ! 🙂

  130. Ιωβηλαίο των κερασιών,
    διαιτ(ητ)ικό γλύκισμα (και για διαιτητές)

  131. Συντονισμένη η ομάδα! 🙂

  132. cronopiusa said

    Ο Βασίλης και ο ειδικευόμενος γιατρός. Παράλληλες ιστορίες αρρωστημένης νοοτροπίας.

  133. sarant said

    121: Μπράβο!

    127-131: Πράγματι συντονισμένα κεράσματα!

  134. Παναγιώτης Κ. said

    @125.(Πέπε). Μου αρέσει αυτό που έγραψες :).

  135. Βασίλης Ορφανός said

    @134
    Κρητική παροιμία (δεν ξέρω αν την λένε και αλλού): Στο μοναστήρι τρώνε, μα δεν παίρνουνε.

  136. Spiridione said

    Η κερασιά και η κερατσία (ή τσερατσιά στη Μάνη ή τερατσιά στην Κύπρο)
    http://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/search.html?lq=%CE%9A%CE%B5%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%AD%CE%B1&sin=all

  137. Πάντως, στα μέρη μας, όποιος τολμήσει να φάει πέντε-έξι κεράσα κατευθείαν από το δέντρο, πρέπει να είναι έτοιμος για αγώνα δρόμου μέχρι την πλησιέστερη τουαλέτα. Ψεκάζουν τα δέντρα με ό,τι ΡΒΧΠ έχει το οπλοστάσιο του ΝΑΤΟ.

    View post on imgur.com

  138. physicist said

    #121. — Πράγματι, έτσι είναι, εξαρτάται από τον ομιλητή. Στα «επίσημα» Ελληνικά πάει πιο πολύ το κεράσχια ενώ πράγματι π.χ. οι Ηπειρώτες γονείς μου έλεγαν κεράshα.

  139. smerdaleos said

    @138: οι Ηπειρώτες γονείς μου έλεγαν κεράshα.

    Το ίδιο με τα κορίτσια > κουρίτšα

    Και εδώ τώρα θα ήθελα να ακούσω την γνώμη του Νίκου και των συσχολιαστών.

    Από που προέρχεται το /šα/ στις φράσεις «πάω šα πέρα», «πάω šα πάνω», «πάω šα κάτω». Προέρχεται μήπως από το «ίσια» (πάω ίσια πέρα/πάνω/κάτω);

    http://www.slang.gr/lemma/14346-saperas

  140. sarant said

    139 Εγώ έτσι το καταλαβαίνω, σιαπέρα = ίσια πέρα.

    136 Σα να θυμάμαι τον παππού μου να τη λέει κερατιά.

  141. Πέπε said

    139:
    Ε ναι. Δεν μπορώ να σκεφτώ άλλη πιθανότητα. Και με σκέτο σίγμα, στα ιδιώματα που δεν το κάνουν sh, πάλι έτσι το καταλαβαίνω.

    Στο παλιό νήμα θα πρέπει να είχαμε αναφέρει και το όνομα Κερασιά, που τουλάχιστον στη Σκόπελο γίνεται Κιρατσώ – Κιρατσούλα. (Μήπως και στη Σκιάθο; Έχει τίποτε σχετικό ο Ππδ; )

  142. 139

    Ναι από το «ίσα» με την έννοια του «ίσαμε», δηλαδή μέχρι εκεί πέρα, εκεί κάτω, εκεί δώθε.
    Στην Αιγιάλεια τόχουμε σε τακτική χρήση.

  143. physicist said

    #139. — Σμερδαλέε, αφού προσθέσω ότι κι εγώ συμφωνώ με την ερμηνεία της προέλευσης του šαπέρα, να πω ότι μου θύμισες και τις γιαγιές στο χωριό που λέγανε το šαδ΄ για το επίπεδο έδαφος μιας κατοικίας ή της αυλής της. Φαντάζομαι από το ισιάδι, το έδαφος που είναι (τεχνητά) ίσιο, επίπεδο, σε αντίθεση με λοφώδη ή ορεινά εδάφη.

  144. Μαρία said

    141
    Με υ τα ξέρω. Κύρα, Κυρατσώ, Κυρατσούλα.
    ΚΥρατσώ στον Παπαδιαμάντη.

  145. Φυσικέ, στο 143

    Δεν το λένε μόνο στην Ήπειρο. Φίλη Κρητιτσά, που συνταξιδεύαμε για ζαγόρι, αμάθητη από μεγάλες επίπεδες εκτάσεις, μόλις είδε από ψηλά το θεσσαλικό κάμπο, αναφώνησε «Πωπω… ένα ισάδι!» ❤

  146. ΚΑΒ said

    140,142. Εμείς δεν το λέμε. Πρώτη φορά το άκουσα στη Σάμο το σαπέρα που σήμαινε ίσια πέρα, όχι όμως ίσαμε πέρα.

  147. Idom said

    Εμμ, χμμ, συγνώμη για το τελείως άσχετο, μα μόλις με ειδοποίησαν για αυτό:
    https://drive.google.com/file/d/0B3fkGwUxnFfHRmp5WWJPclFJZzF2eFhoMmNiZjl1S2tKMElV/view?pli=1
    και θεώρησα ότι δεν θα ‘πρεπε να χαθεί…

  148. physicist said

    #145. — Χαχά, σοβαρά, ισάδι ο Θεσσαλικός Κάμπος; Σαν το ανέκδοτο με τον Πόντιο που ρώτησε πόσο βάθος έχει η Σαχάρα, κι όταν του είπαν μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα, απάντησε «πω πω ρε πστ, γουστάρω αμμουδιά!»

  149. Ε, από την Κρήτη ήταν η κοπελλιά, όπου δεν υπάρχει 100 μέτρα ευθεία δρόμος.
    Πού να πήγαινε και κάνα Βλαδιβοστόκ με το τρενο… 🐻

  150. 147

  151. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    141>>Έχει τίποτε σχετικό ο Ππδ;
    αυτά που είπε η Μαρία στο 144, αλλά και η τελευταία αδελφή του, Κυρατσούλα.

    σαπέρα σαπάνω σακάτω,σαδόθε.σακείθε,σαδώ σακεί,σαυτού, πελοποννησιακά και όχι μόνο.
    Στην Κρήτη όχι: Επαέ, εκειέ, ατά,αταχάμαι,ατακάτω,αταπάνω,αταπέρα,ατεπόδε,παραπόδε-παραπέρα,

  152. smerdaleos said

    @143

    šαδ΄, όπως šάξμου = σιάξιμο = ισιάξιμο και η προστατική šάξτου ! = ίσιαξέ το ! (ισιάζω > šάζου).

  153. Μαρία said

    147
    παλιό
    https://sarantakos.wordpress.com/2009/04/08/tsegkies/#comment-146776
    Δες και το άρθρο για τον Τσέγκο.

    151
    Και όλα βέβαια απ’ την κυράτσα http://www.greek-language.gr/greekLang/medieval_greek/kriaras/search.html?lq=%CE%BA%CF%85%CF%81%CE%AC%CE%BA%CE%B1&dq=

  154. Να συνεισφέρουμε και το μακεδονίτικο «κιαπάν»; Δηλαδή, εκεί πάνω.

  155. physicist said

    #149. — Βλαδιβοστόκ με το τραίνο δεν έχω πάει αλλά μια φορά οδήγησα (με παρέα, αλλάζαμε στη θέση του οδηγού λόγω κινδύνου να σε πάρει ο ύπνος) διαμέσου του Οχάιο, της Ινδιάνας και του Ιλλινόι μέχρι την Άιοβα, όπου κατάλαβα τι θα πεί ίσιος τόπος κι ευθεία γραμμή. 😉

  156. smerdaleos said

    @146: 140,142. Εμείς δεν το λέμε. Πρώτη φορά το άκουσα στη Σάμο το σαπέρα που σήμαινε ίσια πέρα, όχι όμως ίσαμε πέρα.
    —-

    Η Σαμιώτικη διάλεκτος είναι βορειοελληνική (σε αντίθεση με αυτήν των γειτονικών νησιών) που την έφεραν πληθυσμοί του βορειοελλαδικού χώρου που μετανάστευσαν εκεί γύρω στο 1500.

  157. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    από τη Φόνισσα του Π΄΄διαμάντη
    |{…}
    Πριν φθάση εις το μέρος, όπου ο δρόμος αποτόμως ανηφόριζε, καθώς διήρχετο έξω από ένα περιβόλι, φραγμένον με πυκνούς βάτους και θάμνους υψηλούς και εν μέρει με τοιχογύρισμα, εντός του οποίου υπήρχον πολλών ειδών οπωροφόρα δένδρα, η Φραγκογιαννού κατά τύχην εσκόνταψεν εις τον δρόμον, έκαμε δε μικρόν θρουν, πεσούσα ελαφρώς επάνω εις ένα θάμνον. Αφήκε μικράν φωνήν ομοίαν με στεναγμόν.{…}
    – Ε! βάρδ’ απ’ τα περιβόλια! Ανοιχτά!… Ανοιχτά!
    Ανεγνώρισε την φωνήν του Ταμπούρα, του δραγάτη. Ενόησε τότε τί συνέβαινε. Το περιβόλι, έξωθεν του οποίου είχε σκοντάψει, ανήκεν εις τον τότε Δήμαρχον του τόπου. Εντός αυτού, σιμά εις τ’ άλλα δένδρα, υπήρχον και ολίγαι κερασέαι, με καρπούς σχεδόν ωρίμους ήδη και περκάζοντας, μελανωπούς εις την αστροφεγγιάν, ανάμεσα εις τα μαυροπράσινα φύλλα. Ο Ταμπούρας, μη έχων τι άλλο να φυλάξη, επειδή δεν ήτο ακόμη η ώρα των οπωρών ούτε των καρπών, εκοιμάτο εις το περιβόλι του Δημάρχου, εντός μικράς καλύβης με τον σκύλον του, κ’ εφύλαγε τα κεράσια, μην τα κλέψουν οι δημόται του άρχοντος.
    Φεύγουσα, ήκουεν ακόμα το γαύγισμα του σκύλου, συγχρόνως δε «αυτιάσθη» και της εφάνη ότι ήκουεν ανθρώπινα βήματα. Αλλ’ ηπατήθη. {…}
    Η Χαδούλα έγινεν άφαντη εις το ύψος του λόφου, όπισθεν των δένδρων. Εκεί εστάθη μίαν στιγμήν κ’ έτεινε το ους. Τίποτε δεν ήκουεν ειμή το λάλημα ενός πουλιού, το σύριγμα ενός νυκτερινού εντόμου, και το φύσημα της αύρας. Τότε της ήλθαν εις τον νουν τα κεράσια, τα οποία είχε διακρίνει αμυδρώς στίλβοντα εις ένα κρεμάμενον κλώνα, εξέχοντα ολίγον έξω του φράκτου του δημαρχικού περιβολίου, σιμά εκεί όπου είχε σκοντάψει, και είπεν:
    – Αχ! Και δεν έκαμα να φτάσω ένα κεράσι, να δροσίσω το στόμα μου, που είναι φαρμάκι. {…}
    Εάν είχε προμελετήσει να κλέψη ολίγα κεράσια από την κερασιά του Δημάρχου, θα επάτει μετά προσοχής, θα επλησίαζε μετά προφυλάξεως, και τότε πιθανώς ούτε ο δραγάτης ήθελεν εξυπνήσει, ούτε ο σκύλος ίσως θα εγαύγιζε.

  158. 156 Από το β’ μισό του 16ου αιώνα και μετά, όταν επανεποίκησε το νησί ο Ουλούτς Αλή Πασάς.

  159. Ουλούτς Αλή Πασάς!

  160. Πειράζει κεράσει τραγουδάκι ρούσικο για κεράσι; Απ’ όλα έχει: αγκορντεόν, μαγουλάκια ρούσικα κι άλλα!

  161. Παναγιώτης Κ. said

    Ξέχασα να αναφέρω ότι το χειροποίητο μπαστούνι στην περιοχή της Κόνιτσας το λένε και shκόπι.
    Χρησιμοποιούνται και οι εξής μεταφορικές εκφράσεις: «Έφαγε shκόπι» : Έφαγε ξύλο.
    » Πήρε shκόπι «: Τον εκδίωξαν από κάποια θέση που κατείχε.

  162. leonicos said

    Ένα από τα χωριά στα οποία ήμουν αγροτικός (με έδρα την Αρτοτίνα, 40 χιλιόμετρα από το Λιδωρίκι / Λιδορίκι και 25 από την Πενταγιού) λέγεται Κερασιά, που αντικατέστησε το ‘Σουρούστ’.

    Κιρς βάζουμε στην κατσαρόλα με το τυρί, μαζί με το κρασί, για το φοντί (fondu).

    Νοικοκύρη, μια απορία, που κάθε μέρα μού βγαίνει αλλά μετά ξεχνάω να ρωτήσω. Επειδή κάποτε κοντράραμε με το κτήριο / κτίριο. Από πότε τ’ αφτιά σου γράφονται με ‘υ’;

    @6 Αυτό που λες δεν γίνεται. Πρώτον η ταινία δεν κατεβαίνει τόσο χαμηλά, δεύτερον δεν τρώει στερεά τροφή, τρίτον δεν μιλάει και τέταρτον, αν την τραβήξεις κπόνεται και δεν παίρνει χαμπάρι.

    Για τα γερακαριώτικα κεράσια, έχω ακούσει πως ‘είναι κόκκινα σαν χείλια’. Έτσι μου έλεγε τουλάχιστον η πρώην.

    @7 Έβαλε και ο Γς κάτι… κάπως καλλιτεχνικό! Θεέ και Κύριε!
    @10 Πρέπει να είσαι τρολλ! Αποκλείεται ο Γς ν’ αναρτά σοβαρά πράγματα.
    @15 Κάνει και χιούμορ!
    @@@ 7, 10, 15 αποκαλύψου! Άσε τις τρολλιές κατά μέρος!

    @ 8 Αρχιμήδη, κάτι πιο πάνω από υπέροχο. Το αναζητούσα. Έχει βέβαια και πιο πικάντικους στίχους. Αλλά να μη γίνουμε όλοι Γς!

    @11 !!!!

    @23 Νίκο Παν. Αυτό γίνεται από πολλούς. Επίσης καταπληκτικό γίνεται με ρόδι και με τσακισμένα φλούδια από βερίκοκο. Να μην ξέρεις ποιο να πρωτοπιείς.

    @28 Να δοκιμάσει και τ’ άλλα

    @ ΠμΠ έχεις δίκιο! Εγώ το θυμάμαι. Μα πιο πολύ θυμάμαι πως μου άρεσε να βλέπω τα κορίτσια να χορεύουν.

    @51 Κρονοποιούσα αχτύπητη όπως πάντα

    @ 121 Σμερδυ, ήσουν και παραμένεις ο πρώτος.

    @ 125 Πέπε. Όντως, μπορούν να σε διώξουν αλλ’ όχι να σε καταγγείλουν. Αν δεν πάρεις, δεν θεωρείται κλοπή. Υπάρχει και στην Π. Διαθήκη τέτοια διάταξη. Ειδικώς δε να κρέμονται προς το δρόμο… ούτε να σε διώξουν μπορούν.

    @139 έτσι νομίζω κι εγώ.

    @ Γενικώς: Σε ελληνικές διαλέκτους που υπάρχει το sh συνήθως το μεταγράφουν ως ‘σι’. Είχα φίλο ονόματι ‘Τάσο’ που ο δικηγόρος του του έγραψε: Αγαπητέ μου Τάσιο. Ουαλικά το ίδιο siarad = μιλάω, προφ. sharad.

  163. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Ονομαστά τα πολίτικα κεράσια με τη γραμμή (πετροκέρασα) του Γερακαριού Ρεθύμνου
    Κεράσια και αίμα ,μπορεί να ήταν ο τίτλος της παρακάτω ιστορίας
    ο Γερμανός βαθμοφόρος αλεξιπτωτιστής StorkWilhelm (δείτε εδώ), με μια ομάδα συμπατριωτών του εισβολέων έφτασαν στο Γερακάρι σε μια επίσκεψη αναγνώρισης, είδε φορτωμένες τις κερασιές και έπεσε ως λαίμαργο αρπακτικό στα δέντρα και κατανάλωσε υπέρ του… δέοντος ποσότητες κερασιού. Επιστρέφοντας στην Πηγή Ρεθύμνου που είχε επιλεγεί ως έδρα του 2ου Συντάγματος των Γερμανών αλεξιπτωτιστών, βρέθηκε σε αδιέξοδο καθώς δηλητηριάστηκε από την υπερκατανάλωση…

  164. Πέπε said

    @153: Αν είναι όντως από την κυράτσα, όπως Κοκκώνα, Αφεντούλα κλπ., τότε δεν έχει δουλειά εδώ και κακώς το ανέφερα. Ωστόσο, έχω την εντύπωση ότι είναι από το Κερασιά. Φωνολογικά δε στέκει βέβαια, αλλά με τα κύρια ονόματα γίνονται πολλά παράξενα.

    (Θα μπορούσε ενδεχομένως και να ‘εχει γίνει εκ των υστέρων υποκοριστικό του Κερασιά, δηλαδή να άρχισαν κάποια στογμή να βαφτίζουν Κερασιές τις εγγονές των Κυρατσουλών συνεχίζοντας να τις φωνάζουν όπως τη γιαγιά: συμβαίνει μερικές φορές αυτό με τα τοπικά ονόματα, αλλά είτε χάριν ευπρεπισμού -εδώ δεν το σώζουνε- είτε για πιο χριστιανικά, που ομοίως εδώ δεν είναι η περίπτωση.)

  165. smerdaleos said

    @158 Δύτη:

    156 Από το β’ μισό του 16ου αιώνα και μετά, όταν επανεποίκησε το νησί ο Ουλούτς Αλή Πασάς.
    —–

    Ωραίος, θυμόμουν ότι ήταν πρώτο μισό τρουρκοκρατίας, αλλά δεν θυμόμουν την ακριβή ημερωμηνία.

    —-

    @161, Παανγιώτη: Ξέχασα να αναφέρω ότι το χειροποίητο μπαστούνι στην περιοχή της Κόνιτσας το λένε και shκόπι.

    Αυτό είναι αλβανικό δάνειο. Η ΙΕ ρίζα είναι *skeh2p- ~ skāp- και έχει δώσει τα ελληνικά σκᾶπτρον > σκῆπτρον και το μη αττικο-ιωνικό ουδέτερο τὸ σκᾶπος = ὁ κλάδος

    http://www.perseus.tufts.edu/hopper/text?doc=Perseus%3Atext%3A1999.04.0057%3Aentry%3Dska%3Dpos

    Στην μετάβαση από την Πρώιμη στην Μέση Πρωτο-Αλβανική συνέβη η τροπή *ā> ua > uo > o λ.χ. *mātēr > *mātra > motër

    https://en.wiktionary.org/wiki/mot%C3%ABr
    https://en.wiktionary.org/wiki/shkop

  166. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    162 Λεώνικε, στα ορθογραφικά κρατάω σε γενικές γραμμές την ορθογραφία του ΛΚΝ, άρα αυτί, αυγό.

  167. ΕΦΗ² στο 163, τέλος

    έκαναν τα κρητικάτσα χημικό πόλεμο στους Ζερμανούς;
    Δες το τέλος του σχολίου 137 για το υπερβολικό ράντισμα των σύγχρονων.
    Με τι διάλο; Πόσα κεράσα έφαγε ο λιμάρης, ο φρίτς;

  168. smerdaleos said

    @162, Λεώνικο @139: Γενικώς: Σε ελληνικές διαλέκτους που υπάρχει το sh συνήθως το μεταγράφουν ως ‘σι’. Είχα φίλο ονόματι ‘Τάσο’ που ο δικηγόρος του του έγραψε: Αγαπητέ μου Τάσιο. Ουαλικά το ίδιο siarad = μιλάω, προφ. sharad.
    —-

    Βρήκα και ένα άλλο. το λατινικό cinis/cinerem = «στάχτη» έδωσε το ύστερο δημώδες λατινικό cinusia > /kinùsja/ > βλαχικό cinushã ~ ρουμανικό cenușă

    https://en.wiktionary.org/wiki/Appendix:Latin/cinusia

  169. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    προ ημερών, με άλλη αφορμή, γράψαμε για τα κεράσια φράουλα του Βόλου. Ξέρουμε και τα Βοδενών και τα πετροκέρασα.Τώρα βρήκα πως έχουμε και την
    τραγανή και Ναπολέων

  170. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    167.>>Πόσα κεράσα έφαγε ο λιμάρης, ο φρίτς;
    Παρά τα ρύζια της οικογένειας,πήγε στο νοσοκομείο εντέλει.
    Τους λένε ουρανίτες τους αλεξιπτωτιστές,δεν το είχα ξανακούσει
    Κατανάλωσαν μεγάλες ποσότητες και επιστρέφοντας οι περισσότεροι,
    αντιμετώπισαν προβλήματα δηλητηρίασης.

  171. Διάβασα, διάβασα, ΕΦΗ²

    και μετά ερχόταν και ξαναρχόταν…

    Δεν με λες: διάβαζα στο «Άλλος δρόμος δεν υπήρχε», το βιβλίο της Αργυρώς και του Νίκου Κοκοβλή, το χαρακτηρισμό για όσους ξέρουν από βουνά, «κατεχάρης» (:εκείνος που ξέρει τον τόπο και τα περάσματα) και «φυσικάρης» (: εκείνος που πρώτη φορά πατάει αλλά καταλαβαίνει αμέσως τη διαμόρφωση του τοπίου και το πού αυτό θα τον οδηγήσει). Παίζει αυτός ο διαχωρισμός εκφράσεων ή μπα;

    ;

  172. Πάνος με πεζά said

    Μου αρέσει αυτό το š ! Το έχει και το αυτοκίνητό μου ! Schkoda !

    @ 171 : Έχει γυριστεί και ταινία.

  173. Νικος Κ. said

    108:»ως γνωστόν οι Ιάπωνες λατρεύουν τις ανθισμένες κερασιές»

    Επίσης: the Peach Orchard, Akira Kurosawa, Dreams

  174. 172, 173

    φχαρ’στώωωωωωωωωωωω…!

  175. Πάνος με πεζά said

    Ναι, σήμερα κόλλαγε και ο Σαββόπουλος : Ανθισμένες κερασιές, κι απόγεμα ζεστό…

  176. sarant said

    168 Και οι Κύπριοι το γράφουν συχνά έτσι, όχι;

  177. Πέπε said

    @171: Σκύλε, θα σου απαντήσει βέβαια αυθεντικά η Έφη όταν το δει, αλλά επειδή το κατεχάρης δεν το λένε μόνο στην Κρήτη, νομίζω ότι σημαίνει γενικά αυτόν που κατέχει (ξέρει), τον έμπειρο. Όχι ειδικώς στα βουνά, σε οτιδήποτε.

  178. Τώρα βλέπω για πρώτη φορά τη σχετική ταινία (Άλλος δρόμος δεν υπήρχε) και έχει κάτι βουνά, απαπαπα… Όχι κατεχάρης, οτιδήποτε λέμε! Εγώ έχω καταφέρει να χαθώ με δύο πυξίδες και τρεις χάρτες.

  179. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    171τέλος>>Παίζει αυτός ο διαχωρισμός εκφράσεων
    Τον κατεχάρη και την κατεχαρά τα λέμε πολύ με την έννοια του πολύξευρου ανθρώπου που έχει επιτηδειότητα σε πολλά.Το φυσικάρη δεν τον λέμε στις μπάντες μας αλλά αυτή την έννοια θα έδινα κι αν δεν το εξηγούσες: ο άνθρωπος που αναγνωρίζει από τα σημεία, κι αποκωδικοποιεί τα της φύσης, της ζωής της εξοχής ας πούμε,τους βασικούς μηχανισμούς τρόπον τινα της λειτουργίας της και από διάφορα σημάδια σχηματίζει και την αφανή εικόνα.Το ανάγλυφο, με τις ρεματιές και τις σπηλιές αν το χρησιμοποιούν στο βιλίο για το κυνηγητό τους σαν αντάρτες.
    Κατόπιν αυτών 🙂 φυσικάρης ειναι ένας κατεχάρης,όχι απαραίτητα και το αντίθετο όμως.

  180. Βάταλος said

    Αγαπητοί κύριοι, επιτρέψατε και εις τον πάππον σας τον γερο-Βάταλον να προβή εις ωρισμένας επισημάνσεις επί της παρούσης αναρτήσεως…

    1) Γράφει ο κ. Σαραντάκος: «Η λέξη κεράσι έχει αρχαία ελληνική προέλευση, από το ελληνιστικό κεράσιον, υποκοριστικό του κέρασος, που σήμαινε την κερασιά. Το δέντρο φαίνεται πως ήρθε από τη Μικρασία, αν σκεφτούμε και το τοπωνύμιο Κερασούς, οπότε η ελληνική λέξη θα είναι δάνειο από κάποια μικρασιατική γλώσσα, πανάρχαιο μάλιστα».

    ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ: Τι καταλαβαίνει ο μέσος Ρωμιός αναγνώστης από αυτό το απόσπασμα; Ότι προϋπήρξεν η λέξις «κέρασος» της Κερασούντος! Αλλ’ εν τοιαύτη περιπτώσει, αγαπητέ κ. Νίκο, διαψεύδετε τον Μέγαν Αθήναιον, όστις εις τον 1ον τόμον των «Δειπνοσοφιστών» γράφει σαφώς ότι η Κερασούς έδωκε το όνομά της εις τον κέρασον;

    https://books.google.gr/books?id=k91PAQAAIAAJ&pg=PA90&dq=%CE%BD%CF%8D%CE%BD+%CE%BA%CE%B5%CF%81%CE%AC%CF%83%CE%B9%CE%BF%CE%BD+%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CE%BD&hl=el&sa=X&ved=0CB8Q6AEwAGoVChMIktHa_LiRxgIVQtcUCh2ADgCR#v=onepage&q=%CE%BF%CE%B9%20%CE%93%CF%81%CE%B1%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%AF%20%CE%B5%CE%BE%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%B5%CE%AF%CF%83%CE%B8%CE%B5&f=false και ουχί το αντίθετον!..

    Ασφαλώς και δεν πταίτε σείς, κ. Σαραντάκο, διότι τα ίδια λέγει ο Μπαμπινιώτης εις το «Ετυμολογικόν» του, τα ίδια λέγει και διά την προέλευσιν του «cherry» το http://www.etymonline.com/index.php?allowed_in_frame=0&search=cherry&searchmode=none «…from Vulgar Latin *ceresia, from late Greek kerasian «cherry,» from Greek kerasos «cherry tree,» possibly from a language of Asia Minor…»

    Ωστόσον, σάς διαψεύδει όλους ο μέγιστος Αθήναιος εις τον 1ον Τόμον των «Δειπνοσοφιστών» και αυτή είναι η μεγάλη αποψινή αποκάλυψις του γέροντος Βατάλου: Ο κέρασος (κεράσιον) έλαβε το όνομά του από την Κερασούντα (λόγω Λουκούλλου) και ουχί το αντίθετον!..

    2) Μοί προξενεί κατάπληξιν πόσον δεν γνωρίζωσι τον παγανιστήν (ως τον απεκάλει ο Ελύτης – Αλεπουδέλης) Παπαδιαμάντην οι αναγνώσται του παρόντος Ιστολογίου. Κάπως επήγε να σώση την κατάστασιν η κ. Έφη εν τω σχολίω 157, ωστόσον το θρυλικόν απόσπασμα του κύρ-Αλέξανδρου διά τα κεράσια υπάρχει εις το μεταθανάτιον (1925) διήγημά του «Το κουκούλωμα», όπου αποκαλύπτει ότι ο αδελφός του Παναγή του Τζιμιχούρη, ο Μιχάλης, έσκασεν εκ δυσπεψίας, όταν εστοιχημάτισεν ότι δύναται να καταβροχθίση 9 οκάδας κεράσια!..

    http://www.papadiamantis.org/works/58-narration/424-04-74-to-koykoylwma-1925 Γράφει ο μέγας Σκιαθίτης: «Συχνὰ εἰς τὰ δεῖπνα τὰ ὑπαίθρια ἐλάμβανε μέρος καὶ ὁ Παναγὴς ὁ Τζιμιχούρης. Οὗτος ἀνῆκεν εἰς ἱστορικὴν οἰκογένειαν. Ὁ μακαρίτης ἀδελφός του ὁ Μιχάλης, ἀφοῦ εἶχε κερδίσει πολλὰ στοιχήματα, κατορθώσας νὰ φάγῃ τὴν μίαν φορὰν ἕνα ταψὶ μπακλαβᾶ, τὴν ἄλλην 14 ζευγάρια σαρδέλες τοῦ λίπους, ἀνὰ δύο τὴν μπουκιὰν ―ἄλλοτε πάλιν ἕνδεκα ὀκάδας ξηρὰ σῦκα― τέλος, ἔχασεν ἕν, τὸ τελευταῖον, καὶ ἀπέθανεν ἐκ δυσπεψίας, μὴ προφθάσας ν᾿ ἀποφάγῃ ἐννέα ὀκάδας κεράσια μετὰ τῶν πυρήνων, ὅπως εἶχε στοιχηματίσει».

    Προφανώς, ούτε ο ρέκτης κ. Σαραντάκος εγνώριζε το θρυλικόν αυτό απόσπασμα του Παπαδιαμάντου, διότι θα το περιελάμβανε εις την θαυμασίαν σημερινήν ανάρτησίν του περί των κερασίων. Διακόπτω εδώ διότι με καλεί η γριά Βατάλαινα. Θα συνεχίσω εντός ολίγου με τον «Κωνσταντίνον Σάθαν του 21ου Αιώνος» κύριον Σμερδαλέον, όστις είναι το ίνδαλμά μου και μοί έχει επιτρέψει δημοσίως να του ασκώ αμείλικτον κριτικήν

    Μετά πλείστης τιμής
    Β.

  181. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Όλα ειπώθηκαν για τα κεράσια, αλλά κάπου διάβασα ότι το σπίτι αυτού που έγραψε «οι κερασιές θα ανθίσουν και φέτος» γκρεμίστηκε, κρίμα.

    Κεράσ(ι) ένα τραγούδι σε όλα τα ξενύχτια του ιστολογίου; Καληνύχτα.

  182. sarant said

    180 Και κάποιος άλλος είχε αποκαλέσει χριστιανειδωλολάτρη τον Ππδ, πριν από τον Ελύτη.

  183. Πέπε said

    @180: Δεν πειράζει. Αφού ειδικά αυτός ξέφυγε και δεν είναι ξέρω γω μέθυσος ή τίποτε χειρότερο, αλλά απλώς παγανιστής, φτηνά τη γλιτώσαμε.

  184. Πέπε said

    Στο 183 εννοούσα «@182», όχι «@180»

  185. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    178. Θα την απολαύσεις. Συγκάτοικος ο γάιδαρος Μακάρθουρ σαν το «Μεταξά έλα δω να σε ταϊσω». Κι εγώ ταινία (ξανα)έβλεπα: Αρης Βελουχιώτης -το δίλημμα. Τη μόνταραν δίπλα μου, όταν ήμουν φοιτήτρια. Ανατριχιάζω με τις μνήμες από το ποδοβολητό των αλόγων.
    ΄Ετοιμους για αντίσταση μας βλέπω…από τις καρέκλες μας 🙂

  186. Βάταλος said

    Αγαπητοί κύριοι, επιτρέψατέ μοι να συγχαρώ τον «Κων/νον Σάθαν του 21ου Αιώνος» κ. Σμερδαλέον (σχόλιον 156), όστις εν τω σχολίω 156 μνημονεύει το κλασικόν βιβλίον του Ροβέρτου Καραμέλα (Robert Browning) «Μεσαιωνική και Σύγχρονος Ελληνική Γλώσσα» (1η έκδοσις 1969) ίνα μας πείση ότι οι κάτοικοι της βορείου Σάμου τυγχάνουν μετανάσται εκ Βορείου Ελλάδος. Ωδινεν όρος και έτεκε μύν, αγαπητέ κ. Σμερδαλέε: Δι’ άλλους λόγους θα έπρεπε να ενθυμηθήτε το κλασικόν αυτό σύγγραμμα του R. Browning, όπως για παράδειγμα διά το ότι είναι ο μόνος ιστορικός της Ελληνικής Γλώσσης που αποκαλύπτει τον ολέθριον ρόλον των Γαλιλαίων εις την καταστροφήν της Ελληνικής Γλώσσης. Παραθέτω τας επιμάχους σελίδας 71 και 72 διά να λάβετε μίαν ιδέαν

    Είχον σχεδιάσει και άλλην κριτικήν εις τον κ. Σμερδαλέον, αλλά προυχώρησεν η νύξ και ίσως συνεχίσω μεθαύριον, διότι αύριον θα ευρίσκομαι εις το εξοχικόν μου. Περαίνων, επιτρέψατέ μοι να προσφέρω το κλασικόν βιβλίον του R. Browning διά την Μεσαιωνικήν και Σύγχρονον Ελληνικήν Γλώσσαν, τόσον εις την ελληνικήν μετάφρασιν, όσον και εις το αγγλικόν πρωτότυπον, μήπως ευρεθή έστω και μία αγαθή ρωμέικη ψυχή και το αναγνώσει, ώστε να φρίξη διαπιστώνουσα τί μάς κρύβουν εδώ εις το Ρωμέικον οι Μπαμπινιώται και οι λοιποί ιστορικοί της Ελληνικής Γλώσσης

    Μετά της δεούσης τιμής
    Β.

  187. Πέπε said

    @156:
    Η Σάμος ερημώθηκε από τον Μπαρμπαρόσα, έμεινε (σχεδόν; ) ακατοίκητη για κανέναν αιώνα και στη συνέχεια εποικίστηκε από διάφορους παντοσύναχτους: οι Μυτιληνιοί (όνομα χωριού) προφανώς από Μυτιληνιούς, ο Πύργος (λένε) από Πυργιώτες της Ηλείας, οι Αρβανίτες και η Λέκκα από Αρβανίτες (ποιος ξέρει από πού), οι Βουρλιώτες από Βουρλιώτες κοντά στη Σμύρνη. Άλλα δεν ξέρω.

    Σίγουρα σε κάποιες περιοχές θα εγκαταστάθηκαν και απόγονοι των παλιών Σαμιωτών που είχαν προσφυγέψει. Και δεν ξέρω αν γλίτωσαν και κάποιοι που να έμειναν στο νησί – η Σάμος είναι τεράστια, δεν μπορώ να φανταστώ πώς την ερήμωσε ολόκληρη ένας πειρατής με οσοδήποτε στόλο.

    Σήμερα η Σάμος μιλάει ένα ενιαίο ιδίωμα. Διαλεκτολογικά, κανένα χωριό ή περιοχή δε μαρτυράει τίποτε για την ιδιαίτερη προέλευση των δικών του κατοίκων. Τα σαμιώτικα δεν είναι άσχετα από τα γειτονικά μυτιληνιά (αν και σαφώς δεν ταυτίζονται), ενώ είναι τελείως άσχετα από τα ακόμη γειτονικότερα ικαριώτικα.

    Δεν ξέρω μήπως είναι κάπως αβασάνιστο να πει κανείς ότι το ιδίωμά τους προέρχεται από Βορειοελλαδίτες εποίκους. Ιδίως που και τα μυτιληνιά ιδιώματα ανήκουν στα βόρεια.

    Εντωμεταξύ, δεν ξέρω αν λέει κάτι αλλά η μουσική παράδοση της αγροτικής Σάμου φαίνεται να είναι κοινή με την απέναντι μ/ασιατική ενδοχώρα, Ντομάτια και Σώκια.

  188. Pedis said

    > # 186 – όλο κάτι τέτοιες γαλιφιές κάνει με τα νταουνλόντια, για να του συγχωρεθούν τα κρίματα και τα βίτσια. Έτερον εκατέρωθεν. Δεκτόν, πάντως, το βιβλιαράκι.

  189. Γς said

    162 @ Λεώ

    “À la vaillante citoyenne Louise”

    Ξέρω κάποιο στενό, 1960.

    Le temps des cerises, 1866.

    Όταν ο Γιώργος Οικονομίδης συναντά τον Jean-Baptiste Clément.
    [ο Μάνος Χατζηδάκις τον Antoine Renard]
    Κι η Νανά Μούσχουρη να σιγοντάρει τον Yves Montand:

    Ξέρω κάποιο στενό
    που δεν βλέπει ουρανό

    Quand nous chanterons
    le temps des cerises

  190. Γς said

    Φτού!

    Ξέρω κάποιο στενό, 1960.

    Le temps des cerises, 1866.

  191. Gpoint said

    Σαν χθες δεν ήταν πού έφυγε ο Μάνος ;

    Πριν 21 χρόνια..

    μεγαλώσαμε, ενηλικιωθήκαμε και …ξεχνάμε !

  192. cyrusmonk said

    Σὰν χθὲς ὁ Μάνος, σὰν σήμερα ὁ Λεοπόλδος παίρνει σβάρνα τοὺς δρόμους τοῦ Δουβλίνου, τὸ μακρινὸ 1904.
    Καλημέρα καὶ happy Bloomsday!

  193. cyrusmonk said

    Συγγνώμην, ξέχασα τὸν ὑπερσύνδεσμο:

    https://www.gutenberg.org/files/4300/4300-h/4300-h.htm

  194. Γς said

    Τα χάπια μου!

    Στο MEGA TV τώρα:

    «Μετά τις άγαμες θυγατέρες και οι άγαμοι γιοι στρατιωτικών θα πέρνουν σύνταξη»

    Α-γα-μοι-Θύ-ται !

  195. Γς said

    Θα παίρνουν

    Το διόρθωσα(ν)

  196. leonicos said

    @ 166 Εμένα μ’ έπεισε ο Μπαμπ. Το ΛΚΝ δεν είναι δικό του;

    Πώς σου φάνηκε η ρουμπρίκα με τις ορθογραφικές επιλογές που βάζω στα βιβλία μου.

    Την επαναλαμβάνω για να μην την ψάχνεις (που λέει ο λόγος)

    ΣΗΜ. Ετυμολογικής αρχής ορθογραφικές επιλογές του συγ-γραφέα, στηριζόμενες, αλλ’ όχι άκριτα, στα λεξικά του Κέ-ντρου Λεξικολογίας (κοινώς Μπαμπινιώτη): μαγγάνι, μαγ-γώνω, πλημύρα, μακελλειό, στριγγλιά, μετανοιώνω (< μετα-νοώ) αλλά νιώθω, βογγάω, περηφάνια αλλά υπερηφάνεια, παλληκάρι, ξύγγι, αβγό, αφτί, τέσσερεις ώρες αλλά τέσσερις η ώρα, ο πήχυς, τον πήχυ, η αχλύς, την αχλύ, ντελικανής, βα-ρυγγωμώ, κεραμικά, λόξυγγας.

    Επίσης ενώ έκανα διάκρισξ μεταξύ καθίζω και κάθομαι. άρα θα καθήσω εγώ στο σκαμνί, αλλά θα σε καθίσω στο σκαμνί, μου την κατάργησε.

    Δεν συμφωνείς;

    Σε παρακαλώ απάντησέ μου, άσχετο με το τι θα κάνω εγώ

  197. sarant said

    To ΛΚΝ είναι το «Λεξικό Τριανταφυλλίδη», όχι του Μπαμπινιώτη, Είπαμε, εγώ αυτό ακολουθώ. Οπότε, ας πούμε, παλικάρι.

  198. leonicos said

    @ 180 Και ο κ. Βάταλος έχει την Φωτεινήν του. Αχ, τι τραβώμεν ημείς οι ύπανδροι!

  199. leonicos said

    Ντεμοντέ, παλληκάρι μου, ντεμοντέ!

  200. leonicos said

    Γς… όλος αυτός ο πίνακας δικός μου;

    Ευυχαριστ΄λω

  201. giorgos said

    Μερικά στοιχεία γιά τόν ιστορικό ρόλο του Χαιδερίν Βαρβαρόσας .
    «…Ο Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς , προσδίδοντας μιάν εσωτερική σύνθεση στόν κόσμο τής Ορθοδοξίας , ξεπέρασε τό κρίσιμο στάδιο τού θρησκευτικού συγκριτισμού καί μετέβαλε τήν όρθόδοξο έκκλησία σέ εσωτερική συνιστώσα τής κατοπινής όθωμανικής Αύτοκρατορίας , διασώζοντας έτσι τήν ίστορικήν ένότητα τού άνατολικού μεσογειακού όργανισμού . Αφού ύπήρχε μιά ((ζώσα θεωρία)) στόν χώρο τού βαλκανίου χριστιανισμού , οί Τούρκοι ώφειλαν νά τήν δεχθούν , διότι άκριβώς αύτό έπέβαλε ή γεωπολιτική δομή τού χώρου , τήν όποίαν ό Μωάμεθ έγνώριζε πολύ εύκρινώς , όπως θά μάς δοθή ή εύκαιρία νά ίδούμε .
    Η ίστορική σημασία τής δράσεως τού Αγ. Γρ. τού Παλαμά έχει διαστάσεις παγκοσμιόττητος , διότι ώθησε τόν βαλκάνιο χώρο σέ νέα ίστορική λειτουργία . Μετά τήν πτώση τής Κων/πόλεως είναι πλέον τά βαλκάνια , δηλ. τό εύρωπαικό μέρος τής άνατολικομεσογειακής όλότητος , πού θά κατευθύνουν τίς τύχες τού νέου ίστορικού μορφώματος τής όθωμανικής Αύτοκρατορίας .
    Οί σπουδαιότερες ίστορικές φυσιογνωμίες τής όθωμανικής διοικήσεως είναι άλβανοί , κροάτες καί έλληνες . Ο πιό περίφημος άπό αύτούς , φυσιογνωμία μέ διαστάσεις ίστορικής παγκοσμιότητος καί μέ ύψιστη σημασία γιά τήν νεώτερη εύρωπαική ίστορία κατά τήν έποχή τού Καρόλου Κουίντου , ήταν ό έκ Λέσβου έλλην άρχιναύαρχος τού όθωμανικού στόλου Χαιδερίν Βαρβαρόσας . (1)

    (1) Οχι «μπαρμπερίνος» καθώς νομίζει ή » ίστορία τού έλλ. Εθνους»…

  202. Να γράψω κι εγώ για τα κεράσια τώρα που βρήκα καιρό.
    Την παλιά εποχή οι μαθητές του δημοτικού δεν ήταν υποχρεωτικό να προβιβαστούν απ’ την μια τάξη στην επόμενη (γνωστό). Επίσης, μπορεί οι μαθητές να μην πλήρωναν τον δάσκαλο αλλά πλήρωναν για τα υπόλοιπα. Μεταξύ αυτών και για το χαρτί προβιβασμού που θα έπαιρναν. Το ότι κάποιοι δεν θα προβιβάζονταν δεν τους απάλλασσε απ’ το να πάνε τα λεφτά για το ενδεικτικό. Έτσι, όσοι δεν έπαιρναν χαρτί τη συγκεκριμένη μέρα έπαιρναν τα λεφτά τους πίσω «ν’ αγοράσουν κεράσια» όπως τους έλεγαν για παρηγοριά. Κι έτσι, υπήρχε το ερώτημα τι έφερε στο σπίτι ο μαθητής: χαρτί ή κεράσια 🙂

    194 Όχι, ατυχήσανε

  203. Καλά, Βάταλε, το ότι οι πρώτοι Χριστιανοί έγραφαν λίγο-πολύ στην κοινή της εποχής τους (μερικοί και με ξενισμούς, αφού δεν ήταν η μητρική τους) ενώ οι κατοπινοί Πατέρες, και μάλιστα οι Τρεις Ιεράρχες, αττίκιζαν, είναι ένδειξη του «ολέθριου ρόλου των Γαλιλαίων εις την καταστροφήν της Ελληνικής Γλώσσης»;

  204. Μαρία said

    202β
    Η υπόθεση είναι κανονικά για τα μεζεδάκια του Σαββάτου.
    Τα σαΐνια του capital ξέθαψαν απόφαση του … 2007 http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=115274

    η οποία στο μεταξύ απορρίφτηκε απ’ την ολομέλεια του ΕΣ το Γενάρη του 2014, όπως άλλωστε φαίνεται και στον αριθμό της απόφασης.
    http://directnews.gr/greece/63005-elegktiko-sunedrio-den-dikaiountai-suntaksh-oi-agamoi-enhlikoi-gioi-stratiotikon-eggrafo.html

    Δημοσιογραφία του κώλου.

  205. sarant said

    Και το thetoc το αναδημοσίευσε αλλά τους έκραξα στο FB και το κατέβασαν

  206. Ριβαλντίνιο said

    @ 187 Πέπε
    «δεν μπορώ να φανταστώ πώς την ερήμωσε ολόκληρη»

    Μάλλον πάντα έμεναν λίγοι κάτοικοι στα ορεινά. Και για άλλα νησιά πίστευαν ότι είχαν ερημωθεί (π.χ. Ιθάκη ή Ίος), αλλά το πιθανότερο είναι ότι πάντα έμεναν κάτι λίγοι κάτοικοι. Οι περιηγητές δεν έβρισκαν κατοίκους στα παράλια και νόμιζαν πως όλο το νησί ήταν έρημο.
    ———————————————————–
    Ο Βαρβαρόσας μπορεί να ήταν Έλληνας ή Ελληνοαλβανός ή Τουρκέλληνας λένε.
    ——————————————————
    Ο Καλύτερος χυμός είναι η φραουλάδα.
    —————————————–

  207. 206

    Μυτιληνιός ήτανε, από τούρκικη οικογένεια βέβαια

    https://en.wikipedia.org/wiki/Hayreddin_Barbarossa#Background

  208. Ιάκωβος said

    Το Temps des cerises, που το ‘χουμε στο μυαλό μας σαν ένα από τα τραγούδια που μιλάνε για την Κομούνα του Παρισιού είχε γραφτεί πιο πριν από το ’71. Βλέπω όμως ότι στη διάρκεια του πολέμου, ο δημιουργός του του πρόσθεσε κι αυτούς τους στίχους:

    Quand il reviendra le temps des cerises
    Pendores idiots magistrats moqueurs
    Seront tous en fête.

    Les bourgeois auront la folie en tête
    A l’ombre seront poètes chanteurs.

    Mais quand reviendra le temps des cerises
    Siffleront bien haut chassepots vengeurs.
    ________
    Pendores, ίσως Pandore, έτσι λέγανε το μπάτσο παλιά.

  209. Ριβαλντίνιο said

    Ο Λούκουλλος (ή κάποιος άλλος, δεν είμαι σίγουρος)
    λένε πως παρέθετε καθημερινώς πλούσια τραπέζια για τους φίλους του, με πολλά εκλεκτά φαγητά.
    Μια μέρα , που δεν είχε κανένα καλεσμένο, ζήτησε στον μπάτλερ να του ετοιμάσει το τραπέζι για βραδινό,
    Ο αρχιυπηρέτης λοιπόν ετοίμασε πιο φτωχικό δείπνο από ότι συνήθως.
    Το βλέπει ο Λούκουλλος και εξοργισμένος τον ρωτάει τι χάλια είναι αυτά και αν τον πέρασε για κανα πληβείο.
    Φοβισμένος ο υπηρέτης του λέει «Μα κύριε, είπα σήμερα που δεν έχετε κάποιον προσκεκλημένο να ετοιμάσω κάτι πιο λιτό».
    Και ο Λούκουλλος του απαντάει «Απαράδεκτο ! Δεν ξέρεις ότι σήμερα στου Λούκουλλου τρώει ο Λούκουλλος?»
    ———————————————–
    @ 207 Σκύλος της Β.Κ.
    Αφού λέει πολλές καταγωγές, γιατί τουρκικής ? Τούρκος κατέληξε.

  210. 209 β

    Ναι, δίκιο έχεις, αλλά ο μπαμπάς του ήταν ήδη τούρκος σ(ι)παχής. Δεν ήταν, δηλαδή, ο Μπαρμπαρόσας πρώτη γενιά μουσουλμάνος.

    Οκ, και η μαμά του λεγόταν Κατερίνα, όνομα που δεν ακριβώς Αισέ ή Φατμέ…

  211. smerdaleos said

    @203, Άγγελο,

    Καλά, Βάταλε, το ότι οι πρώτοι Χριστιανοί έγραφαν λίγο-πολύ στην κοινή της εποχής τους (μερικοί και με ξενισμούς, αφού δεν ήταν η μητρική τους) ενώ οι κατοπινοί Πατέρες, και μάλιστα οι Τρεις Ιεράρχες, αττίκιζαν, είναι ένδειξη του «ολέθριου ρόλου των Γαλιλαίων εις την καταστροφήν της Ελληνικής Γλώσσης»;

    Ακόμα και ο Βάταλος δεν μπορεί παράπονο από το «Κατά Λουκάν»:

    [00:35:05-35]

  212. smerdaleos said

    @211

    Ακόμα και ο Βάταλος δεν μπορεί [να έχει] παράπονο από το «Κατά Λουκάν»:

  213. Ελπίζω πως ακόμα και ο Βάταλος δεν πιστεύει πως οι «Γαλιλαίοι» δημιούργησαν την ελληνιστική κοινή!

  214. giorgos said

    Κι όμως υπάρχει βάση σ’ αυτό πού λέει ό κ.Βάταλος . Στόν παρακάτω σύνδεσμο ύπάρχουν καί στοιχεία
    http://katotokerdos.blogspot.gr/2013/09/2.html

  215. giorgos said

    5] Γιά μᾶς, προσωπικά, ἡ ὑπόνοια αὐτή δὲν χρήζει ἐμπραγμάτων ἀποδείξεων. Ὡστόσο, ὑπάρχουν κι αὐτές. (Βλ. Κ. Μοσκώφ, Ἡ Ἐθνικὴ καὶ κοινωνικὴ συνείδηση στὴν Ἑλλάδα 1830 1909, Ἀθήνα 1994, σελ. 241 242).

  216. Λ said

    162-168

    Να προσθέσω και τα Ιρλανδικά και δεν χρειάζεται να πάμε μακριά. Αν δεν σας αρέσει ο Sean Connery μπορούμε να πούμε για τον Ιωάννη ή Sean Bean.

    Και η Ιωάννα ή Sinéad O’Connor :

  217. Πέπε said

    Ντάξει, τα Ιρλανδικά…! Νομίζω ότι αφήνουν πολύ πίσω ακόμη και τα Αγγλικά στο πόσο δύσκολα μαντεύεις την προφορά από τη γραφή.

  218. Λ said

    Από τα Ουαλικά θυμάμαι μόνο το όνομα της συζύγου του Ουίλιαμ Hague που αρχίζει με δύο εφ. Ffion τη λένε.

  219. Πέπε said

    218: Δε θα εκπλησσόμουν αν προφέρεται Μόιρα και σημαίνει Ιωάννα.
    Αν και από Ουαλικά μόνο το χάρτη έχω δει (π.χ. εκείνο το γνωστό τοπωνύμιο με τα τέσσερα L στη σειρά), ενώ με τα Ιρλανδικά προσπάθησα κάποτε να ασχοληθώ και είδα μόνος μου τι διάολος είναι η γραφή τους (η λατινική, έτσι; χώρια η καθαυτό ιρλανδική).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: