Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Το φρούτο (ή τα φρούτα) από τη Συρία, ξανά

Posted by sarant στο 16 Ιουλίου, 2015


Δυο είναι οι λόγοι που με σπρώχνουν σήμερα να επαναλάβω ένα παλιότερο άρθρο. Ο ένας, ότι έχω κάποια προβλήματα με τη σύνδεσή μου στο σπίτι, οπότε ίσως δεν θα μπορώ να γράψω φρέσκο άρθρο. Και ο δεύτερος, ότι μετά τη χτεσινή ψηφοφορία για το νεομνημόνιο θα είμαστε όλοι μπουχτισμένοι, οπότε με ένα φρουτάκι ίσως δροσιστούμε. Άλλωστε, τα σχόλιά σας για τα πολιτικά μπορείτε να τα αφήνετε στο χτεσινό άρθρο, όπου η συζήτηση καλά κρατεί.

Το παλιότερο άρθρο, που αργότερα συμπεριλήφθηκε στο βιβλίο μου Οπωροφόρες λέξεις , είχε  δημοσιευτεί πριν από τέσσερα χρόνια και πέντε μέρες, σε μια σημαδιακή μέρα, όταν έγινε η έκρηξη στο Μαρί, που αποτέλεσε καίριο πλήγμα για την κυπριακή οικονομία. Και λίγες εβδομάδες αργότερα, οι διαδηλώσεις διαμαρτυρίας στη Συρία μετεξελίχτηκαν σε εμφύλιο πόλεμο, έναν πόλεμο που έχει μετατρέψει την κάποτε παραδεισένια και κάποτε ευημερούσα χώρα σε μαύρη τρύπα. Μακάρι τούτο εδώ το άρθρο να είναι πιο γούρικο.

Greengages

Δαμάσκηνα, κορόμηλα ή ρεγκλότες;

Μια από τις πιο παλιές πόλεις του μεσογειακού χώρου που κατοικούνται συνεχώς από την αρχαιότητα ως τα σήμερα, είναι κι η Δαμασκός, η πρωτεύουσα της Συρίας. Δαμασκός στα ελληνικά, Ντιμάσκ αλ-Σαμ στα αραβικά, Damas στα γαλλικά, πόλη που κάποτε ήταν ζηλευτή για τα πλούτη της και είχε δώσει τ’ όνομά της σε ένα σωρό περιζήτητα προϊόντα της, όπως είναι το δαμάσκο ύφασμα, πολύχρωμο μεταξωτό με αργυρά και χρυσά νήματα (damask στα αγγλικά), το δαμασκηνό ατσάλι, που διακρινόταν για την σκληρότητα και την αντοχή του ή το δαμασκί σπαθί, φτιαγμένο από δαμασκηνό ατσάλι αλλά και με ένθετα χρυσά ή αργυρά σχέδια. Αλλά εδώ δεν κάνουμε γεωγραφία· ταξιδεύουμε στον κόσμο των οπωρικών, και το άρθρο αυτό είναι αφιερωμένο στο φρούτο από τη Δαμασκό, το δαμάσκηνο.

Είναι όμως ένα φρούτο το δαμάσκηνο ή μια οικογένεια; Τι γίνεται με τα κορόμηλα; Με τις μπουρνέλες ή βανίλιες; Πρόκειται για ποικιλίες που προέρχονται από πολύ συγγενικά δέντρα· εδώ θα τα εξετάσουμε όλα μαζί, και τα μοβ ελλειψοειδή μεσαίου μεγέθους  (τα δαμάσκηνα), και τα μικρά στρογγυλά πράσινα ή κόκκινα ή κίτρινα (τα κορόμηλα), και τα μεγάλα στρογγυλά μοβ ή κίτρινα (μπουρνέλες ή βανίλιες), ακόμα και τους καρπούς της εικόνας, που εγώ δαμάσκηνα θα τα έλεγα, αλλά η ελληνική βικιπαίδεια τα θέλει κορόμηλα.

Ίδια ποικιλία ονομάτων είχαν και οι αρχαίοι. Στη βιβλιογραφία βρίσκουμε το κοκκύμηλον, που ίσως είναι η μπουρνέλα, το προύμνον, που ίσως είναι το κορόμηλο, το βράβυλον, το οποίο είναι κάποια άλλη παραλλαγή, και το δαμασκηνόν ή δαμάσκηνον, που αρχικά ήταν επίθετο, δαμασκηνά κοκκύμηλα, και μετά, όπως συχνά συμβαίνει, έγινε ουσιαστικό. Ότι τα δαμάσκηνα της Δαμασκού τα ξέραιναν από τότε, μας το λέει ο Διοσκουρίδης, στην ενότητα που αφιερώνει στα κοκκύμηλα: τῶν δὲ Συριακῶν καὶ μάλιστα τῶν ἐν Δαμασκῷ γεννωμένων ὁ καρπὸς ξηρανθεὶς εὐστόμαχος καὶ κοιλίας σταλτικός. Δεν αποκλείεται βέβαια η λέξη κοκκύμηλα να χρησιμοποιήθηκε για περισσότερες από μία ποικιλίες· ο Ιππώναξ τον 6ο αιώνα π.Χ. μιλάει για «στέφανον κοκκυμήλων και μίνθης», από μικρούς καρπούς επομένως, κορόμηλα μάλλον, αλλά δυο αιώνες αργότερα, ο κωμικός Άλεξις παρομοιάζει το πρόσωπο ενός αποπληκτικού με βραστή γεμιστή σπλήνα ή με «κοκκυμήλων σπυρίδα πεπόνων», δηλαδή πανέρι με ώριμα (πρόκειται το επίθετο πέπων, όχι το πεπόνι!) κοκκύμηλα, που εδώ μάλλον οι μπουρνέλες θα είναι.

Το προύμνον, που είπαμε πιο πάνω, πέρασε στα λατινικά ως prunus, το οποίο έδωσε στη συνέχεια, από διαφορετικούς δρόμους, τo γαλλικό prune και το αγγλικό plum. Οι άγγλοι έχουν και το prune, αλλά το χρησιμοποιούν για τα ξερά δαμάσκηνα μόνο, ενώ το plum είναι για τα νωπά. Πάντως, και στα αγγλικά υπάρχει αρκετό μπέρδεμα με τις ονομασίες των καρπών της οικογένειας.

Στον βυζαντινό Πωρικολόγο εμφανίζεται ο πρωτονοβελίσιμος Δαμάσκηνος, σε μια από τις πρώτες θέσεις της οπωρικής ιεραρχίας. Άλλο όνομα καρπού της οικογένειας (κορόμηλα κτλ) δεν εμφανίζεται. Νωρίτερα όμως, ο Πτωχοπρόδρομος πεθυμάει δαμασκηναπιδόμηλα, δαμάσκηνα κροκάτα, τα λέγουν Ανατολικά, τα λέγουν λαγηνάτα. Τα δαμασκηναπιδόμηλα δεν είναι κάποια εξωτική τριπλή διασταύρωση καρπών, είναι συλλογική ονομασία, όπως λέμε μαχαιροπίρουνα. Τα κροκάτα, τα ανατολικά και τα λαγηνάτα είναι ονομασίες που δεν ξέρουμε σε ποια σημερινή ποικιλία αντιστοιχούν, αν και ασφαλώς τα λαγηνάτα θα ήταν μακρουλά –ο Κοραής τα ταυτίζει με τα βαρδάσια.

Το δαμάσκηνο δεν πολυκαλλιεργήθηκε στα μέρη μας (με εξαίρεση τη Σκόπελο) αλλά έχει παρουσία στη φρασεολογία μας, στην παροιμιώδη φράση Άγουρα δαμάσκηνα και πικρές ελιές, που λέγεται για ανάξια λόγου πράγματα. Αυτή είναι η παραλλαγή που καταγράφεται στις παροιμίες του Ν. Πολίτη, ενώ νεότερη παραλλαγή, που έγινε και τίτλος εκπομπής του Χάρρυ Κλυνν, είναι Πράσινα δαμάσκηνα και ψιλές ελιές. Πάντως, πρέπει να υπάρχει και κάποιο σεξουαλικό υπονοούμενο, αν σκεφτούμε ότι ο Πολίτης καταγράφει και δεύτερο στίχο Άγουρα δαμάσκηνα και πικρές ελιές / τα κρυφομιλήματα είν’ άσκημες δουλειές, που σχεδόν ολόιδιος βρίσκεται στο ρεφρέν τραγουδιού του Απόστολου Καλδάρα.  Μια άλλη παροιμία που καταγράφει ο Πολίτης είναι του εχθρού σου δος δαμάσκηνα, του φίλου σου απίδια, ίσως επειδή το δαμάσκηνο είναι δύσπεπτο. Γενικά δεν έχει καλή μεταχείριση στην παροιμιολογία μας το δαμάσκηνο!

Μετά το δαμάσκηνο ας πάμε στο κορόμηλο. Η ετυμολογία του δεν είναι βέβαιη, ίσως προέρχεται από το ορόμηλον (αμάρτυρος τύπος, αλλά βρίσκουμε το ορομηλίς) με διασταύρωση με το κοκκύμηλον, ίσως πάλι από το (αμάρτυρο επίσης) καρυόμηλον. Για το κορόμηλο υπάρχει η πασίγνωστη φράση «κορόμηλο το δάκρυ» που τη λέμε όταν κάποιος κλαίει ασταμάτητα. Πρόκειται βέβαια για στερεότυπη υπερβολή, όπου το μέγεθος των δακρύων δηλώνει την ένταση ή τη διάρκεια του κλάματος.

Στην Κέρκυρα και στην Ήπειρο τα κορόμηλα τα λένε κούμπουλα. Η λέξη πρέπει να  προέρχεται από το κοκκύμηλα. Υπάρχει και παροιμία, άλλο το κούμπουλο και άλλο το δαμάσκηνο, για πράγματα που δεν είναι ίδια. Στα Οπωροφόρα της Αθήνας, ο Σωτήρης Δημητρίου, που είναι από την Ήπειρο, κάνει λόγο για κουμπουλιές και μετά εξηγεί, κορομηλιές. Υπάρχει και παροιμία, στα μέρη εκείνα, «Άλλο το κούμπουλο και άλλο το δαμάσκηνο»,  που λέγεται για πράγματα που δεν είναι ίδια.

Μια ποικιλία από κορόμηλα είναι και τα τζάνερα. Ο Μένος Φιλήντας, ο μεγάλος εμπειρικός γλωσσολόγος, είχε προτείνει ετυμολογία από το «διάνερα», επειδή πράγματι τα τζάνερα είναι όλο νερό. Όμως, η λέξη στην πραγματικότητα έχει τουρκική αρχή από το caneriği, που είναι μια ποικιλία πράσινων κορόμηλων, αλλά θα πει κατά λέξη «κορόμηλο της ψυχής»! (can είναι η ψυχή). Αρχικά, η ελληνική λέξη ήταν τζανερίκι, η οποία και σήμερα υπάρχει σε διαλέκτους, αλλά το –ίκι θεωρήθηκε υποκοριστικό επίθημα κι έτσι προέκυψε το τζάνερο. Ο Σουρής σε έναν στίχο του λέει για κάποιον που έχυνε δάκρυα φριχτά «που το καθένα ήτανε σαν τζάνερο».

Το κορόμηλο είναι συχνά ξινό, όταν δεν είναι στον καιρό του. Υπάρχει η παροιμία «Ο γονιός τρώει το τζάνερο και το παιδί μουδιάζει», που είναι παραλλαγή του βιβλικού «οι πατέρες έφαγον όμφακα και οι οδόντες των τέκνων ημωδίασαν». Ο Δημ. Λουκάτος έχει μελετήσει εξαντλητικά τη φράση αυτή.

Όπως είδαμε, στα τούρκικα το κορόμηλο είναι ερίκ, λέξη που έχει κι αυτή περάσει στα ελληνικά, ως ερίκια· αλλού λέγονται έτσι τα κορόμηλα γενικώς, αλλού μια ποικιλία τους.

Όσο για τις μπουρνέλες, είναι δάνειο από το ιταλ. prunella, που ανάγεται στο λατινικό prunus. Και επειδή αυτό έχει ελληνική αρχή, από το προύμνον, η μπουρνέλα είναι αντιδάνεια λέξη.

Αν ζαλιστήκατε από τις πολλές ονομασίες και τις πολλές παραλλαγές των δαμάσκηνων και των κορόμηλων, μάθετε ότι ακόμα δεν τελειώσαμε. Σε κάποιες περιοχές τα κορόμηλα λέγονται και αβράμηλα, που ίσως ετυμολογείται από τα αρχαία βράβυλα, στη Χίο πάλι τα λένε νεράμπουλα· μια παλιά ονομασία που δεν ξέρω αν χρησιμοποιείται ακόμα είναι τα βαρδάσια, ενώ υπάρχουν και οι ρεγκλότες, που είναι εξελληνισμός της εκλεκτής γαλλικής ποικιλίας Reine-Claude, που πήρε το όνομά της από την «καλή βασίλισσα» Κλοντ (1499-1524), κόρη του Λουδοβίκου του ΙΒ’ και συζύγου του Φραγκίσκου του Α’ της Γαλλίας, που πέθανε στα εικοσπέντε της χρόνια, αλλά κέρδισε την αθανασία χάρη στα πράσινα γευστικά δαμάσκηνα. Μια άλλη γαλλική ποικιλία, με καρπούς μικρούς, κιτρινωπούς και πολύ αρωματικούς, που μόνο στη Λωρραίνη της Γαλλίας καλλιεργούνται, είναι οι μιραμπέλες, που πιθανόν να έχουν ελληνική αρχή, ετυμολογικά εννοώ, μια και ίσως το γαλλικό mirabelle να ανάγεται στο ελληνικό μυροβάλανον. Τέλος, οι τυχεροί που έχουν επισκεφτεί τη Σαμοθράκη θα έχουν γνωρίσει τα πράουστα, που είναι η ντόπια ποικιλία κορόμηλων. Πολύ πιθανό να ξέρετε κι άλλα ονόματα, περιμένω να τα προσθέσετε.

Ο Γιώργος Θεοτοκάς στον βιωματικό Λεωνή του θυμάται πως στην Πόλη η παράγκα του Δημοτικού Κήπου πουλούσε, εκτός από σοκολάτες και ξηρούς καρπούς, και πράσινα κορόμηλα: «Δέκα κορόμηλα μια δεκάρα, αν παζάρευες μπορεί να έπαιρνες και έντεκα, το βράδυ αρρωστούσες λιγάκι, μα άξιζε ο κόπος». Άλλοτε οι συνέπειες ήταν πιο σοβαρές. Σε μιαν επιδημία χολέρας, ο Σουρής παροτρύνει ειρωνικά τους Αθηναίους:

Εάν υγείαν θέλετε, καλοί μου πατριώται,
και φόβο νά μήν έχετε καθόλου της χολέρας,
κορόμηλα, βερύκοκα και τζάνερα νά τρώτε,
όσο μπορείτε πιο πολλά τετράκις της ημέρας.

Την εποχή του ραδιενεργού νέφους του Τσερνόμπιλ, που είχε έρθει στα μέρη μας Μάη μήνα, θα θυμάστε ότι οι μπουρνέλες και τα κορόμηλα ήταν από τα πρώτα που έπρεπε να αποφεύγει κανείς. «Κανείς δεν πέθανε από τα κορόμηλα», έλεγε κάποιος γνωστός μου, αλλά έπεφτε έξω: ο αγωνιστής του 21 Παναγιώτης Κάλλας ή Τσοπανάκος (1789-1825), γνωστός για τα αυτοσχέδια ποιήματα με τα οποία εμψύχωνε τους πολεμιστές, καθώς πήγαινε στη Δημητσάνα με το άλογο που μόλις του είχε χαρίσει ο Νικηταράς, έφαγε στο δρόμο πάρα πολλά κορόμηλα, έπαθε δυσεντερία και, όπως ήταν ασθενικής κράσης, πέθανε.

 

85 Σχόλια to “Το φρούτο (ή τα φρούτα) από τη Συρία, ξανά”

  1. Νίκος Παναγιωτόπουλος said

    Slivovitz or Slivovitsa is a fruit brandy made from Damson plums, often referred to as plum brandy.

  2. venios said

    Λείπει μια παράγραφος για τα αποστάγματα – στη Γαλλία δεν παραλείπουν να φτιάχνουν αποστάγματα (eaux-de-vie) από τις διάφορες ποικιλίες δαμάσκηνων.

  3. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Kαλημέρα
    Κούμπλα λένε τα κορόμηλα και στο Σοφικό στον Έβρο, έτσι τα λέει ακόμα η μητέρα μου. Θυμάμαι την γιαγιά μου την δεκαετία του 60 που πηγαίναμε κάθε καλοκαίρι, που έφτιαχνε ένα νερουλό σιροπιαστό κάπως γλυκό με βραστά κορόμηλα, το κουσιάφ(ι) που το έβαζαν στο κελάρι να κρυώσει και ήταν πολύ δροσερό, και ξεδιψαστικό γιατί ξίνιζε λιγάκι.

  4. attikanet said

    Μου θυμίσατε και το περίφημο δαμασκηνό σπαθί του Καραϊσκάκη στο Δημοτικό Μουσείο Ιωαννίνων. Τα δαμασκηνά σπαθιά θεωρούνταν πολύ κοφτερά…

  5. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    3: Ή αλλιώς χοσάφι, χουσάφι (χρυσό νερό στα πέρσικα). Με διάφορα ξερά φρούτα.

    2: Πράγματι, κι εμείς εδώ έχουμε αποστάγματα από μιραμπέλες.

  6. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Κι ένα άσχετο, ο Φυσικός τι έγινε, ξέρεις κανείς; έχει πολύ καιρό να σχολιάσει. Ελπίζω να είναι καλά στην υγεία του, και απλώς να απέχει για τους δικούς του λόγους.

  7. Πάνος με πεζά said

    Ανατρεπτική φωτογραφία, όλα αυτά τα φρούτα τα ξέρουμε βαθυκόκκινα ! 🙂

  8. vperle said

    Στο χωριο μου (ανατολικα παραλια Οσσας νομου Λαρισας) τα κορομηλα τα λεγαμε σαν παιδια «τζερνίκια» .
    Τα πρασινα ,προς κιτρινα στρογγυλά της φωτογραφιας τα λεγαμε «κουτορικια» .
    Οι ποικιλιες των δαμασκηνιων που υπηρχαν εκει ,και υπαρχουν ακομα σε εγκαταλελειμενα κτηματα, ηταν τα μωβ τα μακροστενα και αντιστοιχα πιο σπανια τα ιδια σε κιτρινο.Δεν ειχαν πολυ στους μπαχτσεδες τους αλλα ηταν «στοχος» μας παντα οταν ωριμαζαν απο ολα τα παιδια .

  9. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Καλημέρα με ένα από τα τετράστιχα του χωριού από τα πολλά που ξεκινούσανε με το «θυμάσαι»
    Θυμάσαι απού τσι τρώαμε
    στ αμπέλι τσι μπουρνέλες
    κι ήτρωα γω τς αγένωτες
    κι εσύ τσι γενωμένες

    Μπουρνέλια τα μικρόσωμα.
    Και αμπουρνέλες/αμπουρνελιά λεγότανε στα πέριξ.
    Μπορεί να είναι δαμάσκηνα τα της φωτογραφίας.Εμείς έχουμε μια ποικιλία τέτοια μικρόκαρπα αλλά μελιτζανιά, που είναι θεονόστιμα.Ακριβώς χθες ρωτούσα γι αυτά την αδελφή μου που με πήρε τηλέφωνο από μια εξοχή μας κάτω,εις ανάμνησιν, με στέρνα και κηπούλια κι όπου στις άκρες ,μισοπαρατημένα και τότε, ζούσαν κάτι μουσκλιές με αυτά τα μουσκλάκια .
    Μούσκλα,τα δαμάσκηνα και μουσκλιά το δεντρό.
    Τα μικρά δαμάσκηνα θα τα ξεχώριζα από τα αντίστοιχα μπουρνέλια,απ τ΄ ότι τα δαμάσκηνα είναι πιο στενόμακρα(αυγουλάτα) έχουν πιο κρουστή σάρκα και ξεκουπίζουν(αποχωρίζονται το κουκούτσι) χωρίς δυσκολία και χωρίς υπολείμματα.

  10. Sarant said: «Το δαμάσκηνο δεν πολυκαλλιεργήθηκε στα μέρη μας (με εξαίρεση τη Σκόπελο)».
    Επίσης, «Το προύμνον …πέρασε στα λατινικά ως prunus»
    Επίσης, «Μια ποικιλία από κορόμηλα είναι και τα τζάνερα».
    1) Στην περιοχή Νιγρίτας υπήρχαν πολλές δαμασκηνιές μέχρι τα τέλη της 10/ετίας του ’50. Τόσες πολλές που πρόδιδαν την προηγούμενη ύπαρξη συστηματικών δαμασκηνεώνων! Τα δαμάκηνα ξηραίνονταν και τρώγονταν τον χειμώνα, είτε ως ξηροί καρποί είτε ως κουσιάφι, δηλαδή κομπόστα. Τον χειμώνα, έφτιαχναν ένα φαγητό με πράσα και δαμάσκηνα, που το λέγαμε καπαμά
    2) Στην ίδια περιοχή υπήρχαν και άγριες δαμασακηνιές, τις οποίες τις λέγαμε πουρνιές. Οι καρποί τους ήταν μικροί, στρογγυλοί και κάπως στυφοί στη γεύση.
    3) Μια αγροτική τοποθεσία στο χωριό μου τη λέγαμε «Τζινουριά», από ένα χαρακτηριστικό δένδρο-τζάνερο που υπήρχε

    Τέλος 1, Νίκος Παναγιωτόπολος said «Slivovitz or Slivovitsa is a fruit brandy made from Damson plums, often referred to as plum brandy».
    Όταν πήγαμε την καθιερωμένη φοιτητική εκδρομή (ε! μη ρωτάτε πότε!) είχαμε πιει στο Βελιγράδι (ή στο Ζάγκρεμπ) ένα αλκοολούχο ποτό (φαρμάκι!) από δαμάσκηνο το οποίο, αν θυμάμαι καλά, το λέγανε πρεπετσένιτσα.

  11. smerdaleos said

    @8: Στο χωριο μου (ανατολικα παραλια Οσσας νομου Λαρισας) τα κορομηλα τα λεγαμε σαν παιδια «τζερνίκια» .
    —–

    Λοιπόν με την λέξη «τζιρνίκια» μου έχει συμβεί η εξής ιστορία.

    Εγώ μεγάλωσα χρησιμοποιώντας αποκλειστικά την λέξη «τζιρνίκια» νομίζοντας ότι πρόκειται για λέξη γνωστή σε όλη την Ελλάδα κια χωρίς να ξέρω ότι το πανελλήνιο όνομά τους ήταν «κορόμηλα». Είχαμε μια τζιρνικιά στη γειτονιά στην οποία σκαρφαλώναμε όταν παίζαμε κρυφτό και τον Αύγουστο, η μανάδες μας μάζευαν τα τζιρνίκια της και έκαναν μαρμελάδα. Μια μέρα λοιπόν που έπινα καφέ με δύο συμφοιτήτριες (η μία από Αλεξανδρούπολη και η άλλη από Λέσβο) ανέφερα αυτήν την «τζιρνικιά» της γειτονιάς και δεν κατάλαβαν για ποιο δένδρο μιλούσα.

    Άρχισα λοιπόν να ρωτάω και άλλους γνωστούς από Αθήνα, Κρήτη και Πελοπόννησο και είδα ότι και αυτοί αγνοούσαν την λέξη.

    Τότε κατάλαβα ότι ο όρος ήταν επιχωρικός και άρχισα να «χαρτογραφώ» τα μέρη στα οποία είναι γνωστή.

    Η λέξη «τζιρνίκια» είναι γνωστή σε Ημαθία, Πιερία, Κοζάνη, Γρεβενά και τώρα από εσένα έμαθα ότι είναι γνωστή και στον νομό Λάρισας.

    Όποιος άλλος την γνωρίζει ας μας ειδοποιήσει.

  12. Κουνελόγατος said

    Είχαμε στο -ο θεός να το κάνει- εξοχικό μια φοβερή κορομηλιά, θυμήθηκα τι έγινε ένα καλοκαίρι με μια τρελή παρέα στη θάλασσα κι ακόμη γελάω, έως ότου είδα και τον καπαμά του 10, τώρα πάει, δε μαζεύομαι. Ανάγκη το είχα με τόσα που έχουν γίνει.
    Καλημέρα σας.

  13. Δύσπεπτα τα δαμάσκηνα; Μα εγώ ξέρω να τα συνιστούν (ιδίως το ζουμί τους) για τη δυσκοιλιότητα!

  14. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    6: Και διακοπές μπορεί να είναι.

    11 Ωραία, ευκαιρία για αποτύπωση της διάδοσης της τζερνικιάς

  15. cronopiusa said

  16. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Και τζάνερα βεβαίως βεβαίως! κάτι κίτρινα μοσκοβολιστά από μια θεόρατη τζανεριά στη Βασιλική Βρύση.
    Μόλις με πήραν απ τα νότια ότι μου στέλνουν το μερδικό μου από τις βανιλιές του μπαξέ που φέτος είναι κατάφορτες. Και αχλάδια (είναι η χρονιά τους).
    Αυτά τα τζανερικά φρούτα, ανακατεμμένα γίνονται ένας πολτός που τον απλώνουν τον ξεραίνουν και πουλιέται σε λεπτά φύλλα.Πέτσες τις λένε θαρρώ ή έτσι τις λέγανε τα παιδιά που τα γλείφανε και κοκκίνιζε η μουρίτσα ως ψηλά στα μάγουλα. Μας έφερναν μια περίοδο από το Ιράν κάποιοι φίλοι που δούλευαν εκεί και γινόταν σκοτωμός.Μυθική στ΄αλήθεια η γεύση και το άρωμα.Τα έκοβα με το ψαλίδι σε ακριβοδίκαιες λουρίδες να γευτούμε όλοι.
    Δαμασκινάκης, γεραπετρίτικο επώνυμο.

  17. a said

    τα δαμασκηνα λογο των φυτικων ινων που περιεχουν αλλα και αλλων συστατικων εχουν ηπια καθαρκτικη δραση

  18. smerdaleos said

    @14, Νίκο

    Όμως, η λέξη στην πραγματικότητα έχει τουρκική αρχή από το caneriği, που είναι μια ποικιλία πράσινων κορόμηλων, αλλά θα πει κατά λέξη «κορόμηλο της ψυχής»! (can είναι η ψυχή). Αρχικά, η ελληνική λέξη ήταν τζανερίκι, η οποία και σήμερα υπάρχει σε διαλέκτους,
    —–

    Να υποθέσω τζανερίκι > τζανιρίκι > τζενρίκι > τζερνίκι ~ τζερνίκι

    με «umlaut»/«ι-μετάλλαξη» (a/o..i > e..i) τζανι- > τζενι- (λ.χ. άροτρον > αρότριον > αλότριον > αλέτριον > αλέτρι, calix > γερμ kelch, αλβανικό qelq) και αντιμετάθεση νρ>ρν.

    https://en.wiktionary.org/wiki/Kelch#German
    https://en.wiktionary.org/wiki/qelq#Albanian

  19. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Ένα εύκολο δροσερό γλύκισμα, η κομπόστα δαμάσκηνο με κόκκινο κρασί και λίγο λικέρ .
    Σε γυάλινο μπωλ, (και με παγωτό μπορεί), είναι χάρμα οφθαλμών και αισθήσεων.

    Άσχετο: έχουνε λυσσάξει οι ΜαϊΜουΈδες με το φιλί της Ζωής.

  20. smerdaleos said

    @13, Άγγελο: Δύσπεπτα τα δαμάσκηνα; Μα εγώ ξέρω να τα συνιστούν (ιδίως το ζουμί τους) για τη δυσκοιλιότητα!
    —-

    Μα ακριβώς επειδή είναι δύσπεπτα βοηθούν στην δυσκοιλιότητα.

    Ό,τι είναι δύσπεπτο δεν υπόκειται πλήρη πέψη (= διάσπαση σε απορροφήσιμα μονομερή) και, κατά συνέπεια, δεν απορροφάται και μένει στον εντερικό αυλό, όπου «τραβάει» ωσμωτικά νερό εντός του αυλού, το οποίο βοηθάει την εκκένωση.

    Λ.χ. εκείνα τα άτομα με δυσανεξία στην λακτόζη που παθαίνουν ευκοίλια μετά από γαλακτοποσία, εμφανίζουν αυτό το σύμπτωμα επειδή δεν μπορούν να διασπάσουν την λακτόζη σε απορροφήσιμα μονομερή και η τελευταία «τραβάει» ωσμωτικά νερό εντός του εντερικού αυλού (και, επιπλέον, γίνεται τροφή για τα βακτηρίδια που υπάρχουν στον αυλό, τα οποία παράγουν αέρια και άλλα παραπροϊόντα κατά τον μεταβολισμό της λακτόζης).

  21. Stella said

    Φίλτατε, ο κολπος του Μιραμπελλου ή Μεραμβέλλου, στην Ανατολικη Κρητη, Αγιος Νικόλαος. Ακουγεται να προερχεται απο λατινικα, διολου παραδοξο για εκεινη την περιοχη και οπωσδηποτε καζανευαν ρακι – τσικουδια απο μιράμπελλα.Το eau de vie des mirabelles ειναι γαλλικο apellation d: origine controllee οπως το cognac, της ομωνυμης περιοχης. Ακριβο ποτο , προσφερεται ιδιως για χωνευτικο. Αν βρεις καποιο μπουκαλακι, και ξεπερασεις τα capital controls, παρε μου ενα. Στην υγεια σας.

  22. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    21.ο κόλπος του Μιραμπελλου
    Από το δεσπόζον φρούριο Castro Mirabelli (αναφέρεται περί το 1374), πήρε το όνομά του ο κόλπος ,και η επαρχία μετά, Μιραμβέλλου λέει η Βίκι.
    Αμύγδαλα μεραμπελιώτικα, τα ονομαστά:
    Ε πετραμυγδαλάκι μου από το Μεραμπέλλο
    κι ίντα ψεγάδι να σου βρω να πω πως δε σε θέλω 🙂

  23. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    21.και ξέχασα: Stella , από το αεροδρόμιο της Τουλούζης σε συσκευασία τριων μικρών μπουκαλακιών πήρα το κονιάκ des mirabelles που λες. Σαν κολώνια ένα πράμα, γύρω στα 15 ευρώ, προ τετραετίας

  24. Γς said

    13:

    >Δύσπεπτα τα δαμάσκηνα; Μα εγώ ξέρω να τα συνιστούν (ιδίως το ζουμί τους) για τη δυσκοιλιότητα!

    -Μια στιγμή δυσκοιλιότητα δεν μου είχες πει ότι έχεις;
    -Όχι διάρροια.
    -Φτου!

    http://caktos.blogspot.gr/2013/09/blog-post_4.html

  25. Alexis said

    #20: Μα ακριβώς επειδή είναι δύσπεπτα βοηθούν στην δυσκοιλιότητα.

    Δεν είναι ακριβώς έτσι.
    Ή μάλλον για να ακριβολογούμε, το δαμάσκηνο δεν θα το λέγαμε δύσπεπτο.
    Δύσπεπτα λέγονται τα τρόφιμα τα οποία δυσκολεύεται ο ανθρώπινος οργανισμός να χωνέψει, λόγω των συστατικών τους που απαιτούν μακρά παραμονή στο στομάχι και στον εντερικό σωλήνα προκειμένου να διασπαστούν. Δύσπεπτες με αυτή την έννοια είναι οι ζωικές πρωτεΐνες και τα ζωικά λίπη (ειδικά αυτά που έχουν υποστεί θερμική επεξεργασία, όπως τηγάνισμα, ψήσιμο κλπ.).
    Και φυσικά όσο πιο πολύπλοκο και με διαφορετικά είδη τροφής είναι το γεύμα τόσο πιο «δύσπεπτο» γίνεται, αφού «απασχολεί» τον οργανισμό πολύ περισσότερο χρόνο προκειμένου να το αφομοιώσει.
    Αντίθετα τα ωμά φρούτα και λαχανικά σε καμία περίπτωση δεν θα τα λέγαμε δύσπεπτα, αφού κατά βάση αποτελούνται από νερό και σάκχαρα, τα οποία απορροφώνται ταχύτατα από το πεπτικό σύστημα (αψευδής μάρτυρας η …πείνα που σε κόβει ελάχιστη ώρα μετά την κατανάλωσή τους).
    Οι φυτικές ίνες που περιέχουν σε σχετικά μεγάλες ποσότητες, είναι μεν άπεπτες και βοηθούν στην κένωση του εντέρου, με το μηχανισμό που ανέφερες, αλλά αυτό σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να ονομαστεί δυσπεψία.

  26. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Μπορεί να είναι άσχετο με το άρθρο, αλλά εδώ ταιριάζει καλύτερα.
    Για όσους αγαπούν την αστρονομία και το διάστημα, μία υπέροχη είδηση. Το διαστημικό σκάφος Νέοι ορίζοντες, έφτασε χθές στον Πλούτωνα, δείχνοντάς μας πως το ανθρώπινο είδος, είναι ταυτόχρον το πιο ηλίθιο αλλά και το πιο έξυπνο είδος τουλάχιστον στον πλανήτη μας. Όλοι εμείς οι εραστές της εξερεύνησης του αγνώστου και της διεύρυνσης γνώσης, πιστεύουμε ακράδαντα πως θα επικρατήσει τελικά η έξυπνη ιδιότητα του ανθρώπου. Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια σε όλους τους επιστήμονες αλλά και τους απλούς ανθρώπους που συνέλαβαν την ιδέα, και συνέβαλλαν στην υλοποίησή της. Η εξερεύνηση του διαστήματος, ίσως είναι το μόνο πεδίο που το ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ, γίνεται πραγματικότητα. Μιά ιστορική στιγμή που γεμίζει με αισιοδοξία τις μαυρισμένες ψυχές απο την καθημερινή δύσκολη πραγματικότητα.
    Υ.Γ – Οι στάχτες του ερασιτέχνη αστρονόμου Κλάιντ Τόμποου που ανακάλυψε τον Πλούτωνα το 1930, έφτασαν στον προορισμό που θα ήθελε κι ο ίδιος.
    Τα αστέρια είναι ο προορισμός μας, γι΄αυτό πρέπει να ξεφύγουμε από την μεγάλη βαρύτητα που δίνουμε στην Γή.

    http://physicsgg.me/2015/07/14/%cf%84%ce%b1-%cf%80%ce%b9%ce%bf-%ce%ba%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%bd%ce%ac-%cf%80%ce%bb%ce%ac%ce%bd%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%80%ce%bb%ce%bf%cf%8d%cf%84%cf%89%ce%bd%ce%b1/

  27. Χατζηδημητράκος Νίκος said

    1, 10
    Την εποχή που σπούδαζα στο Βελιγράδι (στην πάλαι ποτέ ενιαία Γιουγκοσλαβία) είχα εντυπωσιαστεί από τα πολλά είδη ρακίς. Εμείς στην περιοχή μας ξέραμε μόνο την ρακί από σταφύλια (απλά ξεχωρίζαμε εκείνη με γλυκάνισο ή χωρίς). Επίσης ξέραμε για άλλες ρακιές από νησιά κυρίως (Κρήτη, Χίο κλπ) που όμως άλλαζαν απλά στον τρόπο παρασκευής ή περιείχαν κάποια μυρωδικά. Κάποιοι επίσης παραγωγοί βάζανε μέσα στα καζάνια μερικά φρούτα (αλλά πάντα σαν πρόσθετα στα σταφύλια για άρωμα). Αργότερα έμαθα φυσικά ότι σε αρκετές περιοχές της Ελλάδας κάνουν ρακί από άλλα φρούτα (ακόμη και από άγρια). Η διάδοσή τους όμως είναι πολύ μικρή. Στην Γιουγκοσλαβία, αντίθετα, τα διαφορετικά είδη ρακί ήταν πολύ διαδεδομένα. Δεν ήταν όμως του γούστου μας (συνήθως πολύ δυνατά ή έντονα αρωματικά). Εμένα προσωπικά πάντως εκείνο που μου άρεσε από τις παραγωγές τους ήταν η Σλιβοβίτσα και ειδικά η Μαναστίρσκα Σλιβοβίτσα (από τα Μπίτολα).
    Τα πιο γνωστά είδη ρακί που κυκλοφορούσαν ήταν
    Шљивовица (Σλιβοβίτσα, ρακί από δαμάσκινα), Лозовача (Λοζόβατσα, ρακί από σταφύλια), Комовица (Κομόβιτσα, ρακί από σταφύλια διαφορετικής παρασκευής), Кајсијевача (Καϊσιεβάτσα, ρακί από βερίκοκα), Бресковача (Μπρετσκόβατσα, ρακί από ροδάκινα), Крушковача ή Виљамовка (Κρουσκόβατσα ή Μπιλιάμοβκα, ρακί από αχλάδια), Јабуковача (Γιαμπουκόβατσα, ρακί από μήλα), Дудовача (Ντουντόβατσα, ρακί από μούρα), Дуњевача (Ντουνιέβατσα, ρακί από κυδώνια), Смоквовача (Σμοκβόβατσα, ρακί από σύκα), Вишњевача (Βισνιέβατσα, ρακί από βύσινα), Трешњевача (Τρεσνιέβατσα, ρακί από κεράσια).
    Εκτός από τα παραπάνω υπήρχαν και άλλα με αναμίξεις φρούτων ή με πρόσθετα μυρωδικών (γλυκάνισο, μέλι, καρύδια κλπ.). Το ρακόμελο το βρήκα και εδώ στην Βόρεια Ελλάδα.

  28. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    (το ανάρτησα στο χτεσινό νήμα περί της δεδηλωμένης από λάθος)

    Στου κήπου την κορομηλιά
    δίπλα στο μπαλκονάκι,

    Στείλε ουρανέ μου ένα πουλί
    ένα χελιδονάκι,
    να πάει να χτίσει τη φωλιά
    στου κήπου την κορομηλιά
    δίπλα στο μπαλκονάκι,
    στείλε ουρανέ μου ένα πουλί
    να πάει στη μάνα υπομονή
    Έχω ξαναπεί για το προσωπικό μου βίωμα.Έκλαιγα μ αυτό το τραγούδι και το δέντρο και σαν κόρη και σα μάνα. Φύτεψα και μεγάλωσα την κορομηλιά και την έχω λυγερή και καρπερή να την τρυγώ από το μπαλκόνι. Φέτος είχε 3-4 κιλά.Κι ακόμη έχει και τη φλερτάρουν τα κοτσύφια προς χαρά μου.
    και κάτι άλλο:
    το χελιδονάκι (που λέει ο στίχος να πάει να χτίσει φωλιά στην κορομηλιά) δε χτίζει ΠΟΤΕ φωλιά σε δέντρο, ως γνωστόν. Πώς το λέμε αυτό το φαινόμενο που χάριν της ρίμας το τρένο πάει σε γαλανό νησί π.χ τη Μάνη (σαν τον Παναγιώτη) 🙂

  29. smerdaleos said

    @25: Αντίθετα τα ωμά φρούτα και λαχανικά σε καμία περίπτωση δεν θα τα λέγαμε δύσπεπτα, αφού κατά βάση αποτελούνται από νερό και σάκχαρα, τα οποία απορροφώνται ταχύτατα από το πεπτικό σύστημα (αψευδής μάρτυρας η …πείνα που σε κόβει ελάχιστη ώρα μετά την κατανάλωσή τους).
    Οι φυτικές ίνες που περιέχουν σε σχετικά μεγάλες ποσότητες, είναι μεν άπεπτες και βοηθούν στην κένωση του εντέρου, με το μηχανισμό που ανέφερες, αλλά αυτό σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να ονομαστεί δυσπεψία.
    —-

    Νομίζω πως λέμε το ίδιο πράγμα Αλέξη απλώς εσύ έχεις κατανού την εξειδεκευμένη σημασία του όρου «δυσπεψία» ως (παθολογικό) σύμπτωμα και εγώ την γενικότερη (δύσπεπτος = ο μη εύπεπτος = αυτός που δεν χωνεύεται πλήρως, δλδ που περιέχει συστατικά που διασπώνται μεν σε κάποια μικρότερα μέρη ώστε να δράσουν ωσμωτικά, αλλά που δεν φτάνουν μέχρι το τελευταιο στάδιο των απορροφήσιμων μονομερών = πλήρης πέψη).

    Ίσως θα έπρεπε να είχα χρησιμοποιήσει τον όρο «ατελέσπεπτος» (λ.χ. ατελεσφόρητος = ανολοκλήρωτος), ώστε να αποφευχθεί οποιαδήποτε σύγχυση με την εξειδικευμένη έννοια της [παθολογικής] «δυσπεψίας».

  30. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Αντιγράφω:
    Σχολικά μαργαριτάρια…
    -Η βιομηχανία στη Δαμασκό είναι μικρή. Πρώτα κατασκευάζονταν εκεί τα Δαμασκηνά ξίφη, τα Δαμασκηνά υφάσματα, τώρα κατασκευάζουν μόνο τα υφάσματα που έχουν χρώμα δαμασκηνί, έχει επίσης ωραία δαμάσκηνα
    🙂

  31. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Εμένα πάντως μου πέφτουν βαριά στο στομάχι τα δαμάσκηνα. Σα να ζορίζεται να τα φέρει βόλτα το στομάχι μου.Τα δαμάσκηνα αλλά όχι τα κορόμηλα.Να ακόμη μια διαφορά.

  32. Ριβαλντίνιο said

    Το σπαθί το έλεγαν και διμισκί ή ντιμισκί. Η μάνα του Καραϊσκάκη λεγόταν Ζωή Διμισκή ( Ντιμισκή ) και ήταν από την «μαγευτική και παραθαλάσσια» Σκουληκαριά Ραδοβιζίου.

  33. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Στην ταινία «Το δέντρο που πληγώναμε» έχει μια ωραία σκηνή με τη φορτωμένη κορομηλιά που οι πιτσιρικάδες ορμάνε,τρώνε ό,τι τρώνε, την τινάζουν μετά και στο τέλος χοροπηδάνε και λιώνουν με μανία τους πεσμένους καρπούς.

  34. Ριβαλντίνιο said

    «ο αγωνιστής του 21 Παναγιώτης Κάλλας ή Τσοπανάκος (1789-1825), γνωστός για τα αυτοσχέδια ποιήματα με τα οποία εμψύχωνε τους πολεμιστές, καθώς πήγαινε στη Δημητσάνα με το άλογο που μόλις του είχε χαρίσει ο Νικηταράς, έφαγε στο δρόμο πάρα πολλά κορόμηλα, έπαθε δυσεντερία και, όπως ήταν ασθενικής κράσης, πέθανε.»

    Και όπως ωραία λέει ο Φωτάκος:

    Εὑρεθεὶς δὲ εἰς μίαν μάχην, εἰς τὴν ὁποίαν ὁ
    στρατηγὸς Νικήτας ἐνίκησεν, καὶ οἱ στρατιῶταί του
    ἐπῆραν πολλὰ λάφυρα καὶ ζῶα, ἔλαβεν ἕνα ἄλογον, τὸ
    ὁποῖον τοῦ ἐχάρισεν ὁ Νικήτας διὰ νὰ περιπατῇ
    καβάλα· ἀλλ᾿ ἐπειδὴ ἦτο πτωχὸς καὶ δὲν εἶχεν ἔξοδα νὰ
    τὸ θρέψῃ, ἔκαμεν ἕνα γράμμα τοῦ Νικηταρᾶ, οὕτως
    τότε ἔλεγον, καὶ τοῦ ἔγραφε·
    «Τὸ δῶρό σου Νικηταρᾶ, ἄλογο χωρὶς νουρὰ,
    ἢ μοῦ στέλλεις καὶ κριθάρι, ἢ σοῦ στέλνω τὸ τομάρι».
    Ἠθέλησε νὰ ὑπάγῃ εἰς Δημιτσάναν τὴν πατρίδα
    του καβάλα μὲ τὸ νέον ἀποκτηθὲν ἄλογον, εἰς δὲ τὸν
    δρόμον ὅπου ἐπήγαινεν εὑρῆκε δένδρα ὀνομαζόμενα
    κορομηλιαῖς, αἱ ὁποῖαι εἶχον τοὺς καρποὺς, τὰ κορόμηλα,
    τοὺς ὁποίους ἀφοῦ εἶδε, ἐστάθη καβάλα ἀπὸ κάτω ἀπὸ
    ἕνα δένδρον, καὶ ἐπειδὴ ἔφθανεν εὔκολα τοὺς καρποὺς,
    ἔφαγε πολλοὺς ἀπὸ αὐτοὺς, καὶ τοῦ ἔφερον τὸν θάνατον.
    Τοιουτοτρόπως ἐχάθη ὁ πτωχός. Ἀφοῦ ἡ φύσις τὸν
    ἐστέρησε τὸ σῶμα, τοῦ ἔδωκε μὲν πνεῦμα πολὺ, ἀλλὰ
    κοιλίαν μικρὴν καὶ ἀδύνατον καὶ διὰ τοῦτο μὴ
    δυνάμενος νὰ χωνεύσῃ τὰ κορόμηλα ἀπέθανεν.

  35. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Έμβλημα της Λορένης/στέψη βασίλισσας του κορόμηλου στο Metz.

    Ανάμεσα σε όλα τα είδη του κορόμηλου ξεχωρίζουν τα μιράμπελα. Είναι σκούρα κίτρινα, πολύ γλυκά και ίσως τα πιο ονομαστά διεθνώς (με τίτλο Προστατευόμενης Γεωγραφικής Ένδειξης). Προέρχονται από τη γαλλική περιοχή της Λορένης, που παράγει περίπου το 70% της ετήσιας παγκόσμιας παραγωγής του φρούτου. Προς τιμή τους κάθε Αύγουστο διοργανώνεται στις πόλεις και τα χωριά της περιοχής η γιορτή τους, όπου μαρμελάδες, τάρτες, λικέρ, σιροπιαστά και φρέσκα φρούτα πάνε και έρχονται ανάμεσα σε παρελάσεις με άρματα, συναυλίες και πυροτεχνήματα, με αποκορύφωμα την τελετή στέψης της βασίλισσας του κορόμηλου στο Metz.

  36. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Ο μύθος του χρυσού μιράμπελου
    Όπως αναφέρει ένας γαλλικός θρύλος, το όνομα mirabelle δόθηκε στο φρούτο προς τιμήν της όμορφης, καλόψυχης πριγκίπισσας Μίρα, η οποία ζούσε σε ένα όμορφο κάστρο. Όταν κάποια ημέρα πρόσφερε γενναιόδωρη φιλοξενία σε μια άγνωστη ηλικιωμένη γυναίκα (η οποία ήταν στην πραγματικότητα νεράιδα), εκείνη μετέτρεψε με το μαγικό ραβδί της όλα τα στείρα δέντρα που περιέβαλλαν το κάστρο σε πλούσια οπορωφόρα δέντρα με κατάλευκα λουλούδια και ολόγλυκους, χρυσούς καρπούς. Η νεράιδα δεν παρέλειψε να βαφτίσει το φρούτο «όμορφη Μίρα» (mirabelle) από το όνομα της πριγκίπισσας και τη γαλλική λέξη belle, που σημαίνει όμορφη. Όμως αυτός ο μύθος δεν είναι ο μοναδικός. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, η προσευχή που έκανε κάποτε ο δούκας Ferry του Nancy γονατιστός μπροστά στην εικόνα του πολιούχου Αγίου Νικολάου για να σωθεί η πόλη του από τον πόλεμο, την πείνα και την πανούκλα απέδωσε στην κυριολεξία… καρπούς. Ο Άγιος έδωσε την ευλογία του και ένα μικρό δέντρο με φρούτα χρυσά (σαν τον θρόνο του Θεού) φύτρωσε παντού στο έδαφος της Λορένης θρέφοντας τον λαό και θεραπεύοντάς τον από την πανούκλα.

    σ.σ. αυτό και το σχ 35 , από δω:(τα είπαμε και πέρυσι αλλά είναι ωραίο)
    http://www.gardenmagazine.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=796:2014-07-30-06-30-30&catid=13&Itemid=132

  37. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    >>στη Σαμοθράκη θα έχουν γνωρίσει τα πράουστα,
    πράουστο,πραούστι ή πράουστι, που είπε η Μαρία, όπως είχε πει ο Στάζυ :
    http://www.greekmasa.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=2219&Itemid=49

  38. Δώ χάμου έχουμε ωραία κορόμηλα και βανίλιες. Αλλά δεν είναι ακόμα η εποχή τους. 😦

    Για το δαμασκηνό ατσάλι, να πούμε ότι στην πραγματικότητα προέρχεται από την Ινδία. Πρωτοφιάχτηκε από ένα ειδικό σιδηρούχο ορυκτό, το wootz, που περιέχει άνθρακα. Με τις απανωτές σφυρηλατήσεις, διπλώματα και πάλι σφυρηλατήσεις, δημιουργιότας ένα δίκτυο νανοσωληνιδίων από άνθρακα, το οποίο βελτίωνε την κρυσταλλική δομή του. Η εμφάνιση των διακοσμητικών σχεδίων όταν ακονιζόταν και αποκαλύπτονταν οι απανωτές στρώσεις οφείλεται σ’ αυτά τα ανθρακικά νανοσωληνίδια και ήταν το σήμα κατατεθέν, ας ειπούμε.
    Ονομάστηκε δαμασκηνό γιατί οι Δυτικοί σταυροφόροι το είδανε πρώτη φορά στη Δαμασκό, στα χέρια των Σαρακηνών.

  39. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #10 τέλος
    Πρεπετσένιτσα (препеченица) σημαίνει (χοντρικά) «παραψημένο» – overcooked και είναι το ρακί διπλής απόσταξης, μεταβγαλμένο στα ελληνικά.

  40. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Η σλίβοβιτσα «γοήτευσε» και τη γνωστή και μη εξαιρετέα καλλιτέχνιδα Lady Gaga που μετά την πρόσφατη επίσκεψή της στο Βελιγράδι ανέβασε την παρακάτω φωτογραφία:

    http://ink361.com/app/users/ig-184692323/ladygaga/photos/ig-1026045163621077247_184692323

  41. cronopiusa said

    38

    Memed My Hawk (Ince Memed)

  42. smerdaleos said

    @39, Γρηγόρη: Πρεπετσένιτσα (препеченица) σημαίνει (χοντρικά) «παραψημένο» – overcooked και είναι το ρακί διπλής απόσταξης, μεταβγαλμένο στα ελληνικά.
    ——

    Έτσι, και όχι χονδρικά Γρηγόρη … κυριολεκτικά. 🙂

    ΙΕ *per-pekw-ti > νοτιοσλαβικό prěpetʲi > σερβοκροατικό prepeći

    Η πρόθεση *per(i)- εδώ έχει επιτατική σημασία όπως στα ελληνικά περίοχος, περιβόητος και στο λατινικό tenax > pertinax

    https://en.wiktionary.org/wiki/tenax
    https://en.wiktionary.org/wiki/pertinax

    Το δε *pekw- «ετοιμάζω φαγητό ~~μαγειρεύω» που κρύβεται πίσω από το πρωτο-σλαβικό petʲi έχει δώσει:

    – τα ελληνικά *pekw-tis > πέψις, *pekw-yō > πέσσω και ο μακεδονικός «αετός» αἰγίποψ = αιγοφάγος
    – το λατινικό pekw- > kwekw- > coquo > αγγλικό cook
    – το αλβανικό pjek

    κλπ.

  43. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια!

    21-23: Δεν είχα σκεφτεί την ομοιότητα και την ενδεχόμενη σχέση ανάμεσα σε κόλπο Μεραμπέλου και τις μιραμπέλες. Όλα τα αποστάγματα είναι ακριβούτσικα, πράγματι. Αλλά το Μεραμπέλου μην είναι απλώς Καλλιθέα (mira + bello)

    27 Εντυπωσιακή ποικιλία, πράγματι! Να πω βέβαια ότι κάποιες από αυτές τις φρουτορακές χτυπάνε στο κεφάλι περισσότερο επειδή φτιάχνουν αρωματικές αλκοόλες.

    Και να προσέξουμε ότι η ρακή από βερίκοκα στα σέρβικα είναι καϊσιέβατσα δηλαδή από καϊσιά, όπως το λέμε κι εμείς σε πολλά μέρη, τούρκικη λέξη.

    38 Πολύ ενδιαφέρον!

    40 Μόνο που δεν φαίνεται ολόκληρος ο μπάρμπας στη στάμπα (πρέπει να μοιάζουμε πολύ με τους Σέρβους, ε; )

  44. Θεοδώρα said

    Και στην Ήπειρο τα λέμε κούμπλα τα κορόμηλα ! Και φυσικά τα δαμάσκηνα (ειδικά τα αποξηραμένα) είναι αποτελεσματικότατα για την αντιμετώπιση της δυσκοιλιότητας !
    ΥΓ. Πρώτη φορά γράφω εδώ. Σας διαβάζω κάθε μέρα εδώ και λίγο καιρό…συγχαρητήρια για την ωραία δουλειά!

  45. Ευαγγελία Ανδρουλάκη said

    Πολύ ωραίο άρθρο που με συγκίνησε γα δύο λόγους. Για την αναφορά στη δύσμοιρη Δαμασκό την οποία είχα την τύχη να επισκεφθώ το 1998 και για τα τζάνερα. Η μαμά μου που ήταν έγκυος στην κατοχή, συχνά πυκνά μου έλεγε πως το μόνο που είχε να φάει ηταν τζάνερα, από τη μεγάλη θαυμάσια τζανεριά που είχαμε στην αυλή μας, στον Άϊ Κυρ Γιάννη, στην Κίσσαμο. Επίσης απο φίλη μου μακεδονίτισα έμαθα να μαγειρεύω φαγητά με δαμάσκηνα (συνταγή 1950), που στην Κρήτη καθόλου δεν τα συνηθίζαμε.

  46. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    45.>>τη μεγάλη θαυμάσια τζανεριά που είχαμε στην αυλή μας,
    και θυμήθηκα τη νουβέλα Η Κορομηλιά του Κοσμά Πολίτη.

  47. Γς said

    Βανίλιες στου Μαρινόπουλου της Ραφήνας σήμερα:

    Και στη λαϊκή της Νέας Μάκρης σήμερα:

    Κι ο Γς μόλις τελείωσε με τα βλήτα που καθάρισε και έβρασε.
    Πήρε και γαύρο απ την λαϊκή [ακουσον άκουσον με ένα ευρώ το κιλό] αλλά μου είπε η κυρά ότι θα τον φτιάξει αυτή μόλις γυρίσει απ το γραφείο.

  48. Stella said

    Φιλτατε Sarant.Mirabello θα μπορουσε να προερχεται ,κυριως απο ισπανογενοβεζικα,διαδεδομενο ιδιωμα των παραλιων της Μεσογειου,προπαντων στη ναυτικη ορολογια. Το πρωτο συνθετικο να ειναι απο το ισπανικο mirar. Aν ηταν ιταλικη Καλλιθεα,θυμησου το Belvedere.Οσο για την φιλη Ευαγγελια (45), επειδη ειμαι κρητικομακεδονισσα ( ο συζυγος ειναι απο τη δυτικη Κρητη) να σε δωσω συνταγες με δαμασκηνα (και απο γαλλικο τσελεμεντε, συνηθως πηγαινουν με κοκκινα κρεατα), και να με φερεις λιγη μουρνορακη .Οχι ρακομελλο, που η κρητικη οικογενεια το θεωρει σχετικα προσφατο ευρημα των μπαρμεν της Μυκονου.

  49. Γιάννης Ιατρού said

    @47 Γς, τον γαύρο μαρινάτο ή τηγανητό / φούρνου;

  50. 49

    Πρόσεχε λιγάκι, στο μαρινάτο η κατάληξη γράφεται -κη. 😉

  51. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Βάλια 38. >>δεν είναι ακόμα η εποχή τους 😦
    Ο καιρός είναι φέτος πίσω.Άργησε το θέρος, είσαστε και κομμάτι ψηλούλια κειαπάνου. Αφού και στα νότια (πιο νότια δε γίνεται) ,τώρα μέλωσαν οι βανίλιες.
    Και φρέσκα αμύγδαλα θα μου πέψουν λέει.Αφράτα.Θα έπεσε κακοχρονιά στους πόντικες γιατ΄αυτοί από αμύγδαλα δεν αφήνουν ελέχι(τίποτα).
    Ένα τσίπουρο από βερίκοκα πολύ ευωδιαστό είχα από την Ουγγαρία,επί Υπαρκτού. Μα δεν πέταγα το μπουκάλι γιατί ενώ το είχαμε πιει,κράταγε χρόνια το άρωμα του φρούτου.
    Η μουρνόρακη είναι η βασίλισσα στην Κρήτη αλλά είναι αρκετά δυσεύρετη.

    42>>«παραψημένο» – overcooked και είναι το ρακί διπλής απόσταξης,
    διπλοψημένη ρακή την ακούω τώρα τελευταία εδώ στην Αθήνα. ψημένη στην Αμοργό.

  52. Γιάννης Ιατρού said

    @50 🙂 🙂

  53. 51

    Για ορεινή Αχαΐα μιλάω!
    Σε Πίνδο και Γράμο οι αγριοκορομ(π)ηλιές καλόν Αύγουστο να ωριμάσνε.

  54. Ζωή said

    Στην Κύπρο τις βανίλιες τις λένε φορμόζες. Μήπως ξέρετε γιατί; http://2.bp.blogspot.com/-EKRz_VPenHE/UgiERg3ey5I/AAAAAAAADG0/g7U4MHdOtO8/s1600/IMAG2388.jpg

  55. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    44-45 Καλώς ήρθατε!

    54: Φορμόζα εκτός από το κινέζικο νησί θα πει και όμορφος (κατά λέξη «εύ+μορφος»). Μάλλον από εκεί.

  56. Theban said

    Εγώ μικρός, μόνο κορόμηλα τα ήξερα. Φοιτητής, σε φροντιστήριο Γερμανικών, σε τάξη με φοιτητές από πολλά μέρη της Ελλάδας, συναντησαμε το φρούτο σε κάποιο κείμενο.
    – Τι σημαίνει ΧΧΧΧΧ; ρωτάω εγώ.
    -Α! ΧΧΧΧΧ είναι τα ερείκια, λέει η καθηγήτρια.
    -Δηλαδή;
    Οπότε, όλη η τάξη αρχίζει να μου δίνει εναλλακτικές εξηγήσεις, όλες ακατανόητες για μένα. Η πέμπτη ή έκτη προσπάθεια (από κρητικό μάλιστα) ήταν τελικά τα κορόμηλα, για να μου φύγει και μένα η απορία.
    Το ίδιο βράδυ, είπα την ιστορία σε μια παρέα συμφοιτητών μου, με όλα τα ονόματα που μου είχαν πεί. Όλοι γελάσανε εκτός από ένα Γιαννιώτη. Γυρίζει στο δεύτερο Γιαννιώτη και τον ρωτάει;
    -Τελικά ποια φρούτα λέει;

  57. Παναγιώτης Κ. said

    Περιοχή Κόνιτσας. Τα κορόμηλα τα λέμε μπούρνα και την κορομηλιά… μπουρνιά.
    Υπάρχει και η ποικιλία «πολίτικη μπουρνιά» -όχι πολύ διαδεδομένη- που δίνει γλυκά κορόμηλα, εξόχως ελκυστικά για τα παιδιά. Τόσο ελκυστικά που τα οδηγούσε να κάνουν…επιθέσεις για το γνωστό πλιάτσικο!. ( Περισσότερο για να… καταξιωθούν στα μάτια των φίλων τους και λιγότερο από λαιμαργία). Όλα αυτά στη δεκαετία του ΄60.

  58. sarant said

    56 Πολύ γέλασα με αυτό!

  59. το 56 είναι πραγματικά η Βαβυλωνία μέσα σ’ ένα τελάρο.

  60. κουτρούφι said

    Προς ΕΦΗ-ΕΦΗ
    Ποια ακριβώς φρούτα λέτε στην Κρήτη για μπουρνέλες (ή αμπουρνέλες);
    Εμείς, στη Σίφνο (επίσης αμπουρνέλες, αλλά προφέρεται με διπλό λ) έχουμε αυτά που φαίνονται στο #15 και εδώ:
    http://androslivadia.blogspot.gr/2010/07/blog-post_25.html

    Είχα, κάποτες, και βαρδάσες αλλά ηξεραθήκανε τα δεντρικά.

    Κάποιοι, παλαιότερα, κάνανε μπουρνελλότσαρκες στα περιβόλια τέτοια εποχή.

  61. Βάταλος said

    Αγαπητοί κύριοι, επιτρέψατέ μοι να εκφράσω ωρισμένας απόψεις επί της παρούσης αναρτήσεως.

    1) Μοί προξενεί κατάπληξιν ότι εις έν άρθρον διά τα δαμάσκηνα – κορόμηλα – τζάνερα, ο ρέκτης κ. Σαραντάκος μνημονεύει Διοσκουρίδην, Ιππώνακτα, Άλεξιν, Πωρικολόγον, Πτωχοπρόδρομον, Σουρήν, Καλδάραν κλπ., αλλά ΔΕΝ ΒΓΑΖΕΙ ΑΧΝΑΝ διά τον Αθήναιον, ο οποίος πρώτος εις την θείαν Ελληνικήν Γλώσσαν αναφέρει τα Δαμάσκηνα εις τους «Δειπνοσοφιστάς» του!..

    https://books.google.gr/books?id=k91PAQAAIAAJ&pg=PA88&dq=%CE%B1%CE%BA%CF%81%CF%8C%CE%B4%CF%81%CF%85%CE%BF%CE%BD+%CE%B4%CE%B1%CE%BC%CE%B1%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CF%8C%CE%BD&hl=el&sa=X&ved=0CCEQ6AEwAGoVChMIufHU-JrgxgIVAtUUCh3i6AA2#v=onepage&q=%CE%B1%CE%BA%CF%81%CF%8C%CE%B4%CF%81%CF%85%CE%BF%CE%BD%20%CE%B4%CE%B1%CE%BC%CE%B1%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CF%8C%CE%BD&f=false

    Και αυτό συμβαίνει τόσον εις το σημερινόν, όσον και εις το άρθρον του Ιουλίου 2011. Πού οφείλεται, άραγε, η ανεξήγητος αύτη λογοκρισία του Αθηναίου υπό του κ. Σαραντάκου; Εις ασχετοσύνην; Το αποκλείω. Τον δωροδόκησεν η «κλίκα» του Μεταλληνού διά να αποσιωπήση τας Αρχαιοελληνικάς πηγάς και να μνημονεύση τας Βυζαντινάς; Μοί φαίνεται απίθανον.

    2) Κατά την γνώμην του γέροντος Βατάλου, η λογοκρισία των «Δειπνοσοφιστών» του Αθηναίου υπό του κ. Σαραντάκου εις έν άρθρον διά τα δαμάσκηνα το οποίον περιέλαβε και εν τω βιβλίω του «Οπωροφόραι Λέξεις» (συνεπώς το εμελέτησε και το επεμελήθη δεόντως) οφείλεται εις άλλον λόγον: Δια να μη αντιληφθούν οι μακαρίως κοιμώμενοι Ρωμιοί αναγνώσται του ότι η λέξις «κορόμηλα» ετυμολογικώς προέρχεται από τα «ορό-μηλα», τουτέστιν άγρια μήλα, μήλα του όρους, όπως αναφέρει εις το Ετυμολογικόν του και ο Μπαμπινιώτης

    Και ναι μέν ο κ. Σαραντάκος αναφέρει εν τω άρθρω του την πιθανότητα τα «κορόμηλα» να προέρχωνται από τα «ορόμηλα», ωστόσον δεν αναφέρει «γρύ» διά το ότι «ορόμηλα» σημαίνει «άγρια μήλα», όρον που πρώτος καταγράφει ο Αθήναιος εις την φωτοτυπίαν των «Δειπνοσοφιστών» που σας παρέθεσα ανωτέρω.

    3) Περαίνω, μεταφέρων τι γράφει ο Πτωχοπρόδρομος διά τα δαμάσκηνα (αυτό το αναφέρει ο κ. Σαραντάκος, προς μεγάλην χαράν της Μεταλληνιστών) και πώς το σχολιάζει ο Μέγας Κοραής εις τα «Άτακτά» του.

    Μετά λύπης μου παρατηρώ ότι ο αγαπητός κ. Σαραντάκος έχει περάσει εις την χορείαν των ετυμολόγων που «θάβουν» τας ελληνικάς ετυμολογίας και προωθούν προθύμως τας τουρκικάς, αλβανικάς, σλαβικάς κλπ. Εις την ομάδα αυτήν των ετυμολόγων που θάβουν τας ελληνικάς ετυμολογίας (πρώτος διδάξας ο μακαρίτης Νικόλαος Ανδριώτης 1906-1976) ανήκει – δυστυχώς – και ο «Σάθας του 21ου Αιώνος» κ. Σμερδαλέος

    Μετά πάσης τιμής
    Β.

  62. smerdaleos said

    @61, Βάταλο: Τον δωροδόκησεν η «κλίκα» του Μεταλληνού διά να αποσιωπήση τας Αρχαιοελληνικάς πηγάς και να μνημονεύση τας Βυζαντινάς; Μοί φαίνεται απίθανον.

    Μετά λύπης μου παρατηρώ ότι ο αγαπητός κ. Σαραντάκος έχει περάσει εις την χορείαν των ετυμολόγων που «θάβουν» τας ελληνικάς ετυμολογίας και προωθούν προθύμως τας τουρκικάς, αλβανικάς, σλαβικάς κλπ. Εις την ομάδα αυτήν των ετυμολόγων που θάβουν τας ελληνικάς ετυμολογίας (πρώτος διδάξας ο μακαρίτης Νικόλαος Ανδριώτης 1906-1976) ανήκει – δυστυχώς – και ο «Σάθας του 21ου Αιώνος» κ. Σμερδαλέος
    ——

    Δηλαδή Βάταλέ μου τι πρέπει να κάνουμε. Να μπούμε μαζί σου στην κλίκα του παπα-Μεταλληνού και να λέμε ότι η Rōma προέρχεται από την Ελληνική ῥώμη = «δύναμη»;

    [07:05-55]

    Σε λίγο θ΄ακούσουμε ότι η Chuka της Κένυας ιδρύθηκε από αρχαίους «Μακεντόντσι» αποίκους από την Bugarska Čuka (Βουλγαροκορυφή) του όρους Galičica, που ακολούθησαν τον «Saše Velikiot» στην Αφρική.

    čuka εκ του *kju-kā < ΠΙΕ *keu-keh2, η ίδια ΙΕ ρίζα έδωσε και το αγγλικό high (πρωτο-γερμανικό *hauhaz).

  63. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    60.Kουτρούφι.
    Στην ανατολική Κρήτη λέμε και αμπουρνέλες* μα το έχω βρει κι αλλού. Ο Κοσμάς Πολίτης Στου Χατζηφράγκου περιγράφει τη ζωή της Πόλης και μου έμεινε στη μνήμη που λέει για ένα τέμπλο πως είχε σκαλισμένα όλα τα φρούτα κι εκεί μιλάει για καϊσιά,αμπουρνέλες και τζάνερα.

    «Τζανεριές» είναι παλιά παραρεμάτια περιοχή στο Χαλάνδρι που έγινε ο Προσφυγικός συνοικισμός (της 4ης Αυγούστου!-δεν το ήξερα αυτό το τελευταίο και τώρα ψάχνοντας λινκ το είδα)και ακούγεται πια μόνο «Συνοικισμός»
    Τζανεριές Χαλανδρίου

    * στη ντοπιολαλιά μας έχουμε το φαινόμενο προσθήκης του α (ή άλλου φωνήεντος) στην αρχή της λέξης π.χ αβδέλα, ανεράιδα

  64. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    60: Ωραίες οι μπουρνελότσαρκες!

    61-62: Ξεσκεπάστηκα…

    63 Ωραίο το μικροτοπωνύμιο.

  65. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Σε «τροχιά σύγκρουσης» ο Βάτman με το σημερινό! 🙂 Δεχόμεθα στοιχήματα πότε θα το πάει για την κόκκινη.

  66. sarant said

    Χαχά!

  67. cronopiusa said

    Ο Πειρατής της Καραϊβικής με 4.200.000 ευρώ «αγόρασε» το νησί Stroggino (πιθανολογείται ότι εννοεί το νησί Στρογγυλή στα Δωδεκάνησα, που έχει έκταση 0,20 χιλιόμετρα και σήμερα είναι ακατοίκητο.
    και το δάκρυ κορόμηλο …

  68. cronopiusa said

    Η Αγιά Μαρίνα μάρανε το εξηκοστό έβδομο σχόλιο

    Χρόνια πολλά στις Μαρίνες και τους Μαρίνους!!

  69. Alexis said

    #65: Πολύ φοβούμαι φίλτατε Γρηγόριε ότι υπό το βάρος των συγκλονιστικών αποκαλύψεων του Βάτman ο αγαπητός Νικοκύρης θα αναγκαστεί να κλείσει μόνος του το παρόν ιστολόγιο.
    Μη σου είπω να εγκαταλείψει και την χώραν και να γίνει μόνιμος κάτοικος Λουξεμβούργου! 😆

  70. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #69
    Ξέχασες να πεις ο «ρέκτης» Νικοκύρης… 🙂

  71. Alexis said

    #70: 😀 😀

  72. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    69. 🙂
    >>μόνιμος κάτοικος Λουξεμβούργου
    άκουσα ένα ΧΑβγουλο-ακροατή χθες βράδυ στο ράδιο να στρεβλώνει το πρόσφατο δημοψήφισμα των Λουξεμβούργιων περί της επέκτασης των εκλογικών δικαιωμάτων στους κατοίκους,υπηκόους άλλων χωρών,που διαμένουν 10 χρονια στη χώρα αυτή και αυτός να λέει ότι τελικά αρνήθηκαν την ψήφο στους ξένους (σε μη Λουξεμβούργιους εξ αίματος !!) κι ότι έτσι πρέπει κι εμείς να απομονώσουμε από την ελληνικότητά μας ,να διώξουμε τους αλλοδαπούς κλπ ΧΑβγίτικα. Βέβαια αποκαταστάθηκε η αλήθεια σε λίγο αλλά όμως βρήκε μπόσικο το δημοσιογράφο να μην ξέρει ακριβώς το θέμα κι έτσι ν΄ αφήσει ν΄ακουστεί η δολερή ανακρίβεια.

  73. leonicos said

    Με πρόλαβε ο Βπέρλε στο @8

    τα μωβ τα μακροστενα

    Ήθελα να πω ότι στις πάλαι ποτέ Κουκουβάουνες (των 3000 κατοίκων που μιλούσαν 85% αρβανήτικα σπίτι τους) είχαμε μια ‘κορομηλιά’ που έβγαζε μωβ μακρόστενα, σαν μεγάλη ελιά (αν και σας φώτισα, γιατί δεν ξέρετε ποια ελιά εννοώ), ή σαν ατρακτοειδές κουφέτο (καλά, τα κουφέτα δεν είναι ατρακτοειδή), πάντως καταλάβατε περίπου. Εντάξει, δεν σκοτωνόμασταν κι όλας!

  74. sarant said

    72 Πολιτογραφημένοι είναι ήδη πάρα πολλοί Λουξεμβούργιοι πολίτες, βέβαια.

  75. leonicos said

    Μη διώξεις τον Βάταλο! Τι μας πειράζει; μας διασκεδάζει. Τι λένε αυτοί πιο πάνω;

    Και τον Εαμοβούλγαρο κακώς τον έδιωξες μόλις του είχα απαντήσει. Ό,τι και να πουν… η λέπρα δεν κολλάει ηλεκτρονικά

  76. leonicos said

    Το διασκεδάζει και ο ίδιος, όταν λέει ‘απέρχομαι εις οικογενειακήν διασκέδασιν’. Δυδ=στυχώς δεν μας λέει πού πάει να πιάσουμε το διπλανό τραπέζι. Είναι δυνατόν με τέτοια εμμονή να κουβεντιάζει γι’ άλλα; Χάνουμε επεισ’όδια.

  77. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    75 – «Ό,τι και να πουν… η λέπρα δεν κολλάει ηλεκτρονικά» Πιστεύω ότι κάνεις πολύ μεγάλο λάθος Λεώνικε, απόδειξη τα ΜΜΑ, αλλά είναι μεγάλη συζήτηση για να την κάνουμε εδώ, και μάλιστα οι δυό μας.Ίσως φταίει που είμαι προκατειλημμένος με τον φασισμό, και δεν μπορώ να διασκεδάσω με τα αστεία του.

  78. Στέλλα said

    Στην Πυλαία Θεσσαλονίκης τα λέμε μπομπότες. Στα φοιτητικά μου χρόνια συνειδητοποίησα ότι μόνο εγώ τα αποκαλούσα έτσι. Πρόσφατα έπαθα το ίδιο και με το καρφοβάκι (βάτος).

  79. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    16.>>ένας πολτός που τον απλώνουν τον ξεραίνουν και πουλιέται σε λεπτά φύλλα.Πέτσες τις λένε θαρρώ
    Σήμερα είδα αυτές τις φρουτοζελατίνες σ΄ένα παλιό ξηροκαρπάδικο, «ζαχαρώδη-ξηροί καρποί», να διαφημίζεται στη βιτρίνα και να το λέει πεστίλι.
    Και η κυρα γούγλη δίνει:
    http://illaboratoriodimmskg.blogspot.gr/2012/10/pestil-di-susine.html

    Εντάξει,δεν είναι το σημαντικότερο της ημέρας αλλά η ζωντανή ζωή (!) έχει και γλυκουδάκια.
    Καλημέρες και πάω στο νήμα της ημέρας με τις ψιλοάχαρες πλατφόρμες.

  80. sarant said

    Μπράβο, πεστίλι λέγεται!

  81. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    >>Σε μιαν επιδημία χολέρας, ο Σουρής παροτρύνει ειρωνικά τους Αθηναίους{…}κορόμηλα, βερύκοκα και τζάνερα νά τρώτε,

    Διαβάζοντας,αργόσυρτα,ιδιότυπα ηδονικά,την Πικρή Ζωή του Κοτζιούλα βρίσκω για την εποχή που έπεσε η επιδημία γρίππης,το φοβερό θανατικό στα Γιάννινα, πως όσοι ξελαγάρισαν,το χρωστούσαν στο ζεστοκοπιό.’Επαιρναν άδεια από κει(μιλάει για στρατιώτες)και περπατώντας δέκα ώρες έφταναν,μ΄όλη τους την αρρώστια στο χωριό.Εκεί έβαναν τις γυναίκες και τους βράζαν λιασμένα κορόμηλα,πίναν αράδα κουμπλοζούμι. Αυτό τους έσωσε, λέγαν.
    Το βραστό κουμπλοζούμι όμως ήταν καλό για τη γρίππη λοιπόν !

  82. nikiplos said

    Υπάρχει και ο Τύπος Ζέρδελα… Αλλά δεν ξέρω αν αναφέρεται σε είδος κορόμηλου ή ροδακινοβερύκοκου…

  83. sarant said

    Και στα δυο, κατά περιοχές, αν δεν κάνω λάθος

  84. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Απόσταξη κορόμηλων από τους μικρούς αποσταγματοποιούς (διήμερους) του Δ.Δ. Γεράνειας Ελασσόνας του νομού Λάρισας.(φεκ Β 23.1.2015)
    («Επιτρέπουμε την απόσταξη…»)
    Έπεσα τυχαία(λόγω επίκαιρων)πάνω του κι επειδή δεν ήξερα ότι βγαίνει τσίπρο κορομηλίσο είπα να το τρατάρω.

  85. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    84.αριθμός του φεκ Β΄ 190/2015 (άδεια απόσταξης κορόμηλων)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: