Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Μίκης Θεοδωράκης, ενενήντα χρόνια

Posted by sarant στο 29 Ιουλίου, 2015


Σήμερα γιορτάζει τα ενενήντα του χρόνια ο μεγάλος μουσικοσυνθέτης, πολιτικός και αγωνιστής της Αριστεράς Μίκης Θεοδωράκης, γεννημένος στις 29 Ιουλίου 1925 στη Χίο, με καταγωγή από την Κρήτη (εκ πατρός) και τη Μικρασία (εκ μητρός). Το έργο του Μίκη δεσπόζει στην ελληνική μουσική, μαζί με του άλλου μεγάλου, του Μάνου Χατζιδάκι, και έχει συγκινήσει και αναθρέψει γενιές και γενιές -ουσιαστικά το μουσικό ρεύμα που ονομάζεται έντεχνο (λαϊκό) τραγούδι οφείλεται στον Μίκη Θεοδωράκη.

Η πολιτική του δράση, στην οποία ξεχωρίζει κατά τη γνώμη μου η ανεκτίμητη συμβολή του στον αντιδικτατορικό αγώνα συνήθως ήταν στενά συνυφασμένη με τη μουσική του. Ξεκίνησε από την αριστερά, και με όλες τις παλινωδίες εκεί έμεινε, ακόμα και όταν έκανε το φάλτσο να συνεργαστεί εκλογικά με τη Νέα Δημοκρατία ύστερα από τους σεισμούς του 1989.  Τα τελευταία χρόνια της κρίσης έκανε και κάποιες αμφιλεγόμενες κινήσεις ή δηλώσεις, αλλά προσωπικά δεν θεωρώ ότι έχουν μεγάλη σημασία -υπάρχει βέβαια η παροιμία «τα στερνά τιμούν τα πρώτα» αλλά δεν πρέπει να τη χρησιμοποιούμε μισαλλόδοξα ή/και υποκριτικά, όπως κάνει δυστυχώς το ΚΚΕ’ και τουλάχιστον για τον Μίκη, τα στερνά δεν μπορούν να σβήσουν τα πρώτα.

Το ιστολόγιο έχει αρκετές φορές ασχοληθεί παρεμπιπτόντως με τον μέγιστο Μίκη, ας πούμε στα άρθρα που βάζω με σκίτσα του Μποστ της δεκαετίας  του 1960, όπου συχνά πρωταγωνιστεί ο Θεοδωράκης (παράδειγμα) που άλλωστε ήταν στενός φίλος με τον Μποστ, ο οποίος μάλιστα τον αποκαλούσε και… Επιμήκη (εδώ, απολαυστικό κείμενο του Μποστ για μια νύχτα στον Αιγάλεω με τον Μίκη). Ωστόσο, δεν έχουμε αφιερώσει κανένα άρθρο στο έργο του συνολικά -αντίθετα, έχουμε δημοσιεύσει δυο άρθρα το 2010 και το 2011 (το ένα από τα οποία μάλιστα, με θέμα ένα μικροεπεισόδιο του 2011 κατέχει, νομίζω, το ρεκόρ σχολίων) σε πολιτικές τοποθετήσεις του και σε αμφιλεγόμενες δηλώσεις του (το άλλο, αναδημοσίευση άρθρου του Γ. Χάρη, είναι εδώ).

Οπότε, σήμερα που ο Μίκης γιορτάζει, σκέφτομαι να του αφιερώσω το άρθρο. Θα βάλω ένα αυτοβιογραφικό του κείμενο από το 1960, που δεν (φαίνεται να) υπάρχει στο Διαδίκτυο, και θα σας καλέσω στα σχόλια να πείτε τη γνώμη σας για τον Μίκη Θεοδωράκη, που θα σας παρακαλέσω, ένεκα η περίσταση, να είναι σεβαστικά -όχι απαραίτητα επαινετικά, αλλά σεβαστικά. Και γιουτουμπάκια μπορείτε να βάλετε, με τα αγαπημένα σας τραγούδια του Μίκη, αλλά με ρέγουλα παρακαλώ.

Το κείμενο που θα δημοσιεύσω το πήρα από τον ιστότοπο mikistheodorakis.gr, που είναι το ελληνικό αντίστοιχο του πρωτοποριακού ιστότοπου του Λουξεμβουργιανού Γκι Βάγκνερ. Πρόκειται για δακτυλόγραφο με τίτλο ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ Ι και τοποχρονολογική ένδειξη Παρίσι 1960. Έχω εκσυγχρονίσει την ορθογραφία του πρωτοτύπου. Το δακτυλόγραφο έχει τρία διαγραμμένα χωρία, που έχουν ενδιαφέρον. Από αυτά αναπαράγω το τελευταίο, επειδή είναι η κατακλείδα του κειμένου -τα άλλα μπορείτε να τις δείτε ανατρέχοντας στο πρωτότυπο.

ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ Ι

Η περίπτωσή μου, μπορώ να πω, υπήρξε ιδιαίτερα δραματική. Κι αυτό γιατί στα πρώτα 17 μου χρόνια, ζώντας συνεχώς στην ελληνική επαρχία (μεταξύ Χίου – Ιωαννίνωνν – Κεφαλονιάς και Τριπολιτσάς) δεν είχα καν αυτή την προπαίδεια-προμύηση στην ευρωπαϊκή μουσική, που παίρνουν ως ένα σημείο όσοι ζουν στην Αθήνα. Δεν είχα πάει ποτέ μου σε συναυλία και φυσικά δεν είχα δει ποτέ μου όπερα ή μπαλέτο.

Η μόνη μου μουσική τροφή ήταν τα τραγούδια που άκουγα γύρω μου και μέσα στο σπίτι μου από τους γονείς μου που και αυτοί προέρχονταν από σεμνή καταγωγή, μια και γεννήθηκαν κι οι δυο τους σε μικρά χωριά -στην Μικρά Ασία η μάνα μου, στην Κρήτη ο πατέρας μου. Τις νότες τις είδα για πρώτη φορά αγοράζοντας το βιβλίο της Α’ γυμνασίου. Την πρώτη «κλασική» μουσική την άκουσα στα 1942, στα 17 μου χρόνια, στο σπίτι κάποιας πιανίστας, στην Τριπολιτσά. Το 43 πρωτάκουσα τον «Ύμνο στη χαρά», του Μπετόβεν, στον κινηματογράφο. Έγραψα το πρώτο μου τραγούδι λίγες ημέρες μετά το πρώτο μάθημα μουσικής, που κάναμε στην Α’ γυμνασίου στην Πάτρα.

Το τελευταίο μου, λίγο πριν μπω στο Ωδείο Αθηνών, στα 43. Τι είδους μουσική έγραφα; Την ίδια μουσική με τα τραγούδια που έγραψα από το 1958 και μετά. Δηλαδή τον «Επιτάφιο», «Μάνα μου και Παναγιά μου», «Μυρτιά» κ.λπ. Ξαναγυρίζω δηλαδή από εκεί που ξεκίνησα ύστερα από ένα ταξίδι μέσα στην μουσική, που βάσταξε 15 ολόκληρα χρόνια. Αυτή η επάνοδο έχει για μέσα κολοσσιαία σημασία, γι’ αυτό και θέλω να την πλατύνω και να την βαθύνω όσο γίνεται περισσότερο.

Αφήνω τους αφελείς και τους κακοπροαίρετους (άσπονδους φίλους μου κατά τα άλλα) να δίνουν τις εξηγήσεις που τους ανακουφίζουν περισσότερο. Μια μικρή μερίδα της σπουδάζουσας νεολαίας στην Τριπολιτσά τραγουδούσε το 42-44 τα τραγούδια μου και είμαι βέβαιος πως όλοι αυτοί που με γνώρισαν καλά σ’ αυτήν την προ-ευρωπαϊκή μουσική μου περίοδο, θα χαιρέτισαν μ’ ενθουσιασμό την επάνοδό μου στον καθαρά ελληνικό χώρο με τον «Επιτάφιο» και τα τραγούδια μου.

Όμως τα τραγούδια για ένα συνθέτη είναι μονάχα η μια όψη. Τα συμφωνικά έργα, η άλλη όψη, όχι μόνον πρέπει ν’ ατροφήσουν εξ αιτίας της παραγωγής και της προβολής των τραγουδιών, αλλ’ απεναντίας να ωφεληθούν και μάλιστα διπλά: ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ: οργανικά, να προχωρήσουν αποφασιστικά στην αναζήτηση της ελληνικότητας, όπως και τα τραγούδια. ΕΞΩΤΕΡΙΚΑ, ν’ αποκτήσουν καινούργιους φίλους μέσα στο κοινό μας –αυτό τουλάχιστον που αγκαλιάζει μ’ αγάπη τα τραγούδια μου.

Μίλησα για ελληνικότητα. Νομίζω πως τώρα (όσο ποτέ άλλοτε) το πρόβλημα τίθεται σ’ όλη του την οξύτητα. Για μένα δεν μπορεί να υπάρξουν παρά δύο τάσεις: είτε ήχοι απόλυτοι, καθαροί, ξεκομμένοι από κάθε είδους συναισθηματική βάση, προσωπική είτε εθνική, είτε ήχοι απολύτως προσωπικοί, απολύτως εθνικοί.

Γι’ αυτό και παραδέχομαι στην μεν πρώτη κατηγορία τον Ξενάκη, στην δε δεύτερη τον Χατζιδάκι.

Ζω στο εξωτερικό. Αυτό δεν σημαίνει καθόλου ότι έχω γίνει οργανικό στοιχείο της γαλλικής ή της ευρωπαϊκής μουσικής ζωής, όπως λ.χ. πάει να γίνει ο Ξενάκης. Δεν έχω και δεν μπορώ να έχω άλλες σχέσεις προς το παρόν, από τις σχέσεις ενός ξένου. Η ψυχολογία μου είναι ψυχολογία εξορίστου, έστω εθελοντού. Αυτή είναι η λογική συνέπεια του διαχωρισμού που έκανα λίγο πριν. Προσπαθώ να γίνομαι κάθε μέρα και πιότερο Έλληνας. Μια τέτοια προσπάθεια βρίσκεται ακόμα στη γένεσή της (παρ’ ό,τι διαρκεί τώρα πάνω από 7 χρόνια) δεν μπορεί παρά να αφορά και να ενδιαφέρει μονάχα την πατρίδα μου. Μόνο από το σημείο που θ’ αποκρυσταλλωθεί (αν θ’ αποκρυσταλλωθεί) σαν βιώσιμο (απολύτως προσωπικό και απολύτως ελληνικό) έργο, μόνο τότε θα μπορεί να ενδιαφέρει και τον υπόλοιπο κόσμο, όπως τον ενδιαφέρει το έργο του Στραβίνσκι, του Μπάρτοκ και του Προκόφιεφ.

Ζω στο εξωτερικό, λοιπόν, για να τονίζεται ίσως αυτή η αντίθεσή μου, ν’ ακονίζεται η ανάγκη μου καθημερινά γι’ αυτό το πλησίασμα με την Ελλάδα, για να βρίσκομαι συνεχώς μόνος, ενώπιος ενωπίω.

Ίσως την στιγμή αυτή να είμαι ένας από τους τελευταίους συνθέτες της γενιάς μου που πιστεύουν ακόμη στη δύναμη της προσωπικής μελωδίας. Νομίζω πως η απλή μελωδική γραμμή εξαντλεί όλη την κλίμακα του συναισθήματος –ακριβώς όπως συμβαίνει με την λαϊκή μουσική, καθώς και με συνθέσεις όλων των μεγάλων συνθετών, από τον Μπαχ έως τον Μπάρτοκ και τον Άντον φον Βέμπερν, που ο μελωδικός τρόπος εκφράσεώς τους είναι τόσο προσωπικός, όσο σε μας τα δακτυλικά αποτυπώματα. Η πίστη μου, ότι δηλαδή η μουσική προσωπικότητα επιβάλλεται από τη στιγμή που θα κατακτήσει αυτή την εντελώς προσωπική μελωδική γραμμή, με φέρνει πολύ κοντά στην όπερα καθώς και σε κάθε είδους μουσική όπου η μελωδία παίζει τον κύριο ρόλο. Φυσικά η κυριότερή μου προσπάθεια θα είναι να χρησιμοποιήσω δημιουργικά όλο τον πλούτο της μουσικής μας παραδόσεως και ειδικότερα της βυζαντινής, που είναι σχεδόν άγνωστη, ώστε να κάνω ένα μουσικό έργο που να είναι γνήσια ελληνικό.

 

131 Σχόλια to “Μίκης Θεοδωράκης, ενενήντα χρόνια”

  1. alexisphoto said

    καλημέρα,
    αυτό για αρχή:
    http://flashnews.gr/post/235898/apopse-oloi-sto-enetiko-limani-twn-xaniwn-gia-to-xoro-toy-zormpa

    και στη συνέχεια εγκαίνια έκθεσης φωτογραφίας και αρχειακού υλικού -υπό την εξαιρετική επιμέλεια του Λευτέρη Λαμπράκη- από την ταινία «Ζορμπάς» στον χώρο του ΚΑΜ στο παλιό λιμάνι:
    http://www.cretalive.gr/culture/view/o-zormpas-epistrefei-ston-topo-tou-50-chronia-meta/262848

    όποιος είναι αυτή την περίοδο στα Χανιά αξίζει να το δει
    Ευχαριστώ

  2. LandS said

    Ο Μίκης Θεοδωράκης είναι αυτός.

  3. atheofobos said

    ……έκανε και κάποιες αμφιλεγόμενες κινήσεις ή δηλώσεις,…..

    Το έχω ξαναγράψει και παλιότερα και το πιστεύω απόλυτα.
    Μακάρι να είχαμε μερικούς ακόμα σαν τον Θεοδωράκη, Χατζηδάκη και τον Σαββόπουλο και ας έκαναν ότι δηλώσεις ήθελαν!
    Οι δηλώσεις ξεχνιούνται αλλά η μουσική τους θα μείνει για πάντα στην στις ψυχές των Ελλήνων όπου και να βρίσκονται γιατί «των Eλλήνων οι κοινότητες φτιάχνουν άλλο γαλαξία»
    Γι΄αυτό και Την Ρωμιοσύνη μην την κλαις και μην ρωτάς Τι ζητάς αθανασία στο μπαλκόνι μου μπροστά
    Είναι εκεί γιατί και οι 3 έχουν πλέον εισχωρήσει στο συλλογικό υποσυνείδητο μας!

  4. Πάνος με πεζά said

    Ο Μίκης είναι η Ελλάδα που θυμόμαστε και δακρύζουμε…Όταν, μεσούσης της κρίσης,»έφευγε» ο Θανάσης Βέγγος, είχα πεί «Όχι τώρα κι εσύ, καλέ μου άνθρωπε…»

    Αλλά για το Μίκη δεν ξέρω αν θα βρω λέξεις…

    Εδώ, με τους στίχους του, τη μουσική του, και το Βέγγο απλά να σου ξεριζώνει την πέτσα…Ο Θανάσης αφήνοντας πίσω του τη χώρα της…Σπαλιάρας…

  5. ΑΚ (ο) said

    Τρία ξαναπαιγμένα του Μίκη:

    – Διότι δε συνεμορφώθην

    -Τον Σεπτέμβριο θυμάμαι

    – Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ
    (πριν 5 χρόνια, αφιέρωμα στο Λυκαβητό. Δεν τραγουδά μόνο ο Ρουβάς Άξιον Εστί)

    (Ελπίζω να μη ξεπέρασα τη… με ρέγουλα)

  6. cronopiusa said

  7. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Πάει, έχω δια παντός μπολιαστεί από τούτο το ιστολόγιο (τιμή μου).
    Κράταγα στο κόπι του ποντικιού εδώ και αρκετή ώρα την παρακάτω στροφή (από το κορυφαίο ποίημα και τραγούδι- που όμως στο τραγούδι παραλήφθηκε- των Θεοδωράκηδων) , κι έλεγα,πού να το κρεμάσω(στο φρούτο από την Περσία, δε μου ταίριαζε, παρά τα ροδάκινα που περιλαμβάνει),μεσολάβησε τηλεφώνημα,δουλειά κλπ κι επανερχόμενη βρίσκω το νήμα για το Μίκη! 🙂 (χαμόγελο συγκίνησης)
    http://www.lamprakides.gr/blog/?p=2290
    Ταβέρνες και σπίτια
    στην αγκαλιά μου
    κορίτσια ροδάκινα
    στα δάχτυλά μου
    ‘Ομορφη Πόλη από τη συγκλονιστική Εντιθ Πιάφ

  8. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα (καταπληκτικά) σχόλιά σας!

  9. cronopiusa said

    ΑΚ (ο)
    …το φοβάμαι εκείνο το κι αλλάξαμε ζωή

  10. chrismagr said

    Όταν οι Beatles τραγουδούσαν Θεοδωράκη:

    Για τον συνθέτη Θεοδωράκη δεν μπορώ παρά να υποκλιθώ στο ταλέντο του. Δεν θα ξεχάσω το 2004, ένα από τα τρία επίσημα άλμπουμ των Ολυμπιακών Αγώνων ήταν αφιερωμένο σε αυτόν (και μια ευκαιρία για δώρο στους αλλοδαπούς φίλου μου).
    Για τον άνθρωπο, δεν είμαι σίγουρος. Έχω ακούσει αρνητικά για αυτόν από την εποχή της χούντας ακόμη (δεν θα τα επαναλάβω γιατί είναι anecdotal evidence), και η στάση του από το 1989 και μετά με έχει απογοητεύσει. Πολλές δηλώσεις του τις βρίσκω αμετροεπείς.
    Επίσης μου είχε κακοφανεί πολύ το 2011 από τη μια αγωνίζονταν κατά του μνημονίου και από την άλλη είχε δώσει την άδεια στην (άκρως μνημονιακή) Καθημερινή να πουλάει κάθε Κυριακή τα CD του.
    Όπως και να είναι, χρόνια του πολλά. Μακάρι να είναι μαζί μας για αρκετά χρόνια ακόμη.

  11. cronopiusa said

    δεν ξέρω τι λάθος κάνω με τα href
    στο κι αλλάξαμε ζωή

    GRECIA: El coraje de la desesperanza
    Slavoj Zizek / Resumen Latinoamericano / Página12 / 26 de julio de 2015

    http://www.resumenlatinoamericano.org/2015/07/27/grecia-el-coraje-de-la-desesperanza/

  12. Gpoint said

    Βασικά είμαι Χατζιδακικός αλλά το καλύτερο τραγούδι που γράφτηκε ποτέ (εξαιρετική δυσκολίας στην εκτέλεση) ανήκει στον Μίκη.
    Μόνο γι αυτό θα μείνει αλησμόνητος μετά από 50 χρόνια που θα ωριμάσει ο κοσμος να κατλάβει τι έγραψε…

  13. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Καταχάρηκα σήμερα και το κείμενό σου αλλά και τα εξαιρετικά σχόλια των φίλων.. Μπράβο σας! (Μίκης είναι ΜΟΝΟ ΕΝΑΣ!)

  14. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    >>με καταγωγή από την Κρήτη (εκ πατρός) και τη Μικρασία (εκ μητρός)
    Πουλάκη ήταν το γένος της μητέρας του, εξ ου και το
    «Ασίκικο Πουλάκη»

    Στίχοι: Μιχάλης Γκανάς
    Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
    Τραγούδι: Βασίλης Λέκκας

    Φωτιά στη Σμύρνη και στα μάτια μου καπνός,
    κι ώσπου να ρίξει μια βροχή ο ουρανός,
    ένα κορίτσι σε παλιά φωτογραφία,
    θα κλαίει χρόνια τους νεκρούς του καθενός.

    Κομμένοι δρόμοι και η θάλασσα θηλιά,
    κι ας ήταν κάποτε ανάσα κι αγκαλιά,
    γεμάτη τώρα από φράγκικα καράβια,
    και ξένους ναύτες, που φυλάνε τα σκαλιά.

    Ασίκικο πουλάκι με μια φτερούγα,
    πού βρήκες δέντρο να κρυφτείς,
    τόπο να σταθείς…
    Ασίκικο τραγούδι, γαρύφαλλο πληγή,
    ένας λυγμός σε γέννησε,
    κι έγινες κραυγή.

    Ζωή που τρέμει σαν το ψάρι στη στεριά,
    ποιος θα μαζέψει από τους δρόμους τα παιδιά,
    ληστές αρπάζουν και Πιλάτοι τα δικάζουν,
    και τρομαγμένα τα πουλάν στην αγορά.

    Καμένα σπίτια και μια σπίθα στην καρδιά,
    μα η Ελλάδα όπως πάντα μακριά,
    όποιος γλιτώσει τη φωτιά και το μαχαίρι,
    θα βρει μια μάνα που θυμίζει μητριά.

    (δε βάζω το λινκ του τραγουδιού μη βαρύνει)
    Σε επόμενο σχόλιο μου η συνέχεια της ρίζας του)

  15. Raptakis Dimitrios said

    Nίκο, συγγνώμη για την άκομψη διαφήμιση που ακολουθεί: γενεθλίων ένεκα, οι Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης προσφέρουν τα βιβλία του Μίκη Θεοδωράκη, την αυτοβιογραφία του «Οι δρόμοι του Αρχαγγέλου» και το τρίτομο «Χρέος» (με κείμενα πολιτικά, ημερολόγια κλπ.) με έκπτωση 50% επί της αρχικής τιμής.

    Μου είχε κάνει εντύπωση που ο Μίκης θεωρούσε δασκάλους του τον Παλαμά και τον Σολωμό.

    http://www.cup.gr/%CE%98%CE%95%CE%9F%CE%94%CE%A9%CE%A1%CE%91%CE%9A%CE%97%CE%A3-%CE%9C%CE%99%CE%9A%CE%97%CE%A3_tl-622266.aspx?TableId=163&LangId=1

  16. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    14.>>συνέχεια της ρίζας του
    της πορείας του καλύτερα

    Οι δρόμοι του Αρχάγγελου
    Στίχοι: Μιχάλης Γκανάς
    Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
    Τραγούδι: Βασίλης Λέκκας

    Χρυσά φτερά, βυζαντινό μου βλέμμα,
    αρχάγγελοι χορεύανε στο αίμα,
    κι ένα τραγούδι μέσα στη φωνή μου,
    μού γύρευε μιαν έξοδο κινδύνου.

    Γιάννενα και Τρίπολη και Σύρα,
    όμορφη σκονισμένη μου πορφύρα,
    Χίος, Κεφαλλονιά και Μυτιλήνη,
    μοίρα μου πελαγίσια Ρωμιοσύνη.

    Χάλκινο το τραγούδι μας στο στόμα,
    τίποτε δεν το φίμωσε ακόμα.

    Τρελή φυλή που κλαίει και γελάει,
    μ’ έναν καημό κοιμάται και ξυπνάει,
    να σπείρει τα πελάγη με σιτάρι,
    για να θερίσει το μαργαριτάρι.

    Γιάννενα και Τρίπολη και Κρήτη,
    ρίζα μου περηφάνεια Ψηλορείτη,
    Ζάτουνα και νησιά της αγωνίας,
    φλέβα μου μυστική της Ιωνίας.

  17. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα! Νομίζω ότι τον τιμάμε καλά τον Μίκη.

    14 Πολύ ενδιαφέρον αυτό!

    15 Συγχωρείται η διαφήμιση 😉
    Δεν είναι τόσο περίεργο που ένας άνθρωπος της γενιάς του γαλουχήθηκε με Παλαμά και Σολωμό.

  18. G said

    Δρόμοι παλιοί, σε ποίηση του Μ. Αναγνωστάκη.

  19. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    12.Τζη, πράγματι, και μου θύμησες που είχα διαβάσει αυτό το σχετικό από τον (έναν) Πάνο, τον ψηλά στο βουνό, κι εδώ 🙂
    https://panosz.wordpress.com/2008/02/20/mikis-3/

  20. Alexis said

    Δύο από τα πολλά τραγούδια του που αγαπώ ιδιαίτερα:

    -Το τραγούδι της ξενιτιάς (φεγγάρι μάγια μου ‘κανες)
    Στίχοι: Ερρίκος Θαλασσινός

    Φεγγάρι μάγια μου ‘κανες
    και περπατώ στα ξένα
    είναι το σπίτι ορφανό
    αβάσταχτο το δειλινό
    και τα βουνά κλαμένα
    Στείλε ουρανέ μου ένα πουλί
    να πάει στη μάνα υπομονή

    Στείλε ουρανέ μου ένα πουλί
    ένα χελιδονάκι,
    να πάει να χτίσει τη φωλιά
    στου κήπου την κορομηλιά
    δίπλα στο μπαλκονάκι,
    στείλε ουρανέ μου ένα πουλί
    να πάει στη μάνα υπομονή

    Να πάει στη μάνα υπομονή
    δεμένη στο μαντίλι
    προικιά στην αδερφούλα μου
    και στη γειτονοπούλα μου
    γλυκό φιλί στα χείλη
    στείλε ουρανέ μου ένα πουλί
    να πάει στη μάνα υπομονή

    Εδώ η πρώτη εκτέλεση από τον Γρηγόρη Μπιθικώτση.

    Και εδώ η καλύτερη (κατά τη γνώμη μου) από τις μεταγενέστερες από τον Μανώλη Μητσιά.

    -Το τρένο φεύγει στις οχτώ
    Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου

    Το τρένο φεύγει στις οχτώ
    ταξίδι για την Κατερίνη
    Νοέμβρης μήνας δε θα μείνει
    να μη θυμάσαι στις οχτώ
    να μη θυμάσαι στις οχτώ
    το τρένο για την Κατερίνη
    Νοέμβρης μήνας δε θα μείνει

    Σε βρήκα πάλι ξαφνικά
    να πίνεις ούζο στου Λευτέρη
    νύχτα δε θα `ρθει σ’ άλλα μέρη
    να `χεις δικά σου μυστικά
    να `χεις δικά σου μυστικά
    και να θυμάσαι ποιος τα ξέρει
    νύχτα δε θα `ρθει σ’ άλλα μέρη

    Το τρένο φεύγει στις οχτώ
    μα εσύ μονάχος σου έχεις μείνει
    σκοπιά φυλάς στην Κατερίνη
    μεσ’ στην ομίχλη πέντε οχτώ
    μεσ’ στην ομίχλη πέντε οχτώ
    μαχαίρι στη καρδιά σου εγίνει
    σκοπιά φυλάς στην Κατερίνη

    Εδώ η εκτέλεση με τη Μαρία Δημητριάδη

  21. leonicos said

    Οι δηλώσεις ξεχνιούνται αλλά η μουσική τους θα μείνει για πάντα στην στις ψυχές των Ελλήνων όπου και να βρίσκονται γιατί «των Eλλήνων οι κοινότητες φτιάχνουν άλλο γαλαξία»
    Γι΄αυτό και Την Ρωμιοσύνη μην την κλαις και μην ρωτάς Τι ζητάς αθανασία στο μπαλκόνι μου μπροστά

    προς το παρόν, έκλεψα από τον αθεόφοβο

  22. Παναγιώτης Κ. said

    Το βρίσκω πολύ ωραίο να συγκινείσαι!
    Ο Μίκης έχει πετύχει να συγκινεί όχι μόνο τη γενιά του αλλά και δυο-τρεις ακόμα!

  23. Raptakis Dimitrios said

    17: Καθόλου, Νίκο, δείχνει και την ύπαρξης μιας παράδοσης.

  24. leonicos said

    Οι μεγαλοφυίες καμιά φορά, αν όχι πάντα, π.χ. ο Γς, σκίζουν τον ουρανό με το κεφάλι τους και ρίχνουν τ’ άστρα κάτω. Και τότε βέβαια…

    Δεν τον κρίνουμε από αυτό, εντάξει! μα ανέθρεψε, μεα εξέθρεψε, μας εξέφρασε, μας ικανοποίησε, μας ενθουσίασε κο.κ

    Πε΄ρασαμε κια κατοχή τραγουδώντας κρυφά ‘όταν σημάνουν οι καμπάνες’ και αυτό το χώμα είναι δικό τους και δικό μας.

    Πηγαίναμε κρυφά στην Πλάκα, στου Διδίλη την μπουάτ. Και μόλιςέπεσε η Δικτατοσία, το ίδιο βράδυ, αγοράσαμε τα Λιανοτράγουδα.

    και ξαφνικά ακούσαμε τόσα πολλά που μας πάγωσαν, κι εμάς και την ΚΝΕ. κι αυτό κράτησε χρόνια.

    μεγάλος μουσικός, μεγάλος δάσκαλος, μεγάλομυαλό καιπιθανώς γι’ αυτό κάπου… τι να πω; Αλλά επανήλθε. Άρα είχαμε δίκιο εμείς. Αλλά εκείνος είναι ο μεγαλοφυής.

    Δεν μπορώ να μην νιώθω δέος και θαυμασμό, αλλά πρέπει να θυμάμαι πως οφείλω να ξεχνάω την πίκρα.

    κατά τα άλλα, ούτε ένα του τραγούδι δεν είναι κάτω από υπέροχο

    Ελπίζω να μην σας τα χάλασα. Αν ναι, σβήσ’ το

  25. leonicos said

    Αν δεν σου αρέσει κάτι φόρτωσέ το στον Γς! να τον δω κρεμασμένο, τον άτιμο!

  26. Παναγιώτης Κ. said

    …και επειδή εμείς εδώ λεξιλογούμε ας θίξω το επίθετο σεβαστικός. Μου αρέσει πάρα πολύ αλλά είναι σε περιορισμένη χρήση. Το ΛΚΝ δεν έδωσε αποτέλεσμα.Προβληματίζομαι λοιπόν και αναρωτιέμαι:Μήπως οι ιδιότητες που πρέπει να συγκεντρώνονται σε έναν άνθρωπο για να χαρακτηριστεί σεβαστικός, είναι δύσκολο να βρεθούν;

  27. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    26 Κι εμένα μού αρέσει, δεν ξέρω γιατί δεν πολυχρησιμοποιείται.

  28. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Κι ένα σχόλιο λάιτ: για τους Έλληνες ,λέει, οι αξέχαστοί τους ονοματίζονται με το μικρό τους: Μίκης, Μάνος, Μελίνα, Ανδρέας.
    Το πέρασμα στην αθανασία δηλαδή έχει κι αυτό το χαρακτηριστικό.

  29. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    28. Πλήν 1821. Κολοκοτρώνης, Καραϊσκάκης, Μπουμπουλίνα. 🙂
    Mεγάλος ,πολύ μεγάλος ο Μίκης!

  30. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    26.27.>>σεβαστικός
    παρομοίως μου αρέσει και λέμε και η σέβαση κάτω.Μόνο σέβαση οι παλιοί. Και θεοσεβάμενος.

    Ο πρωθυπουργός τώρα στο κόκκινο 105.5 εφ΄όλης της ύλης

  31. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    29.>>Πλήν 1821. Σωστά,διορθώνω:για τους νεοέλληνες. π.χ ο Αλέξης (να καντηλιάσουν μερδικοί 🙂 )

  32. Κουνελόγατος said

    28. & 29. Υπάρχει βεβαίως-βεβαίως και ο Άρης.

  33. sarant said

    28 Για τις γυναίκες βέβαια είναι πιο συνηθισμένο (πχ στον καλλιτεχνικό χώρο) να σε αποκαλούν με το μικρό.

  34. Γς said

    18:

    Και προχωρούσα μέσα στη νύχτα χωρίς να γνωρίζω κανένα

  35. Νίκος Α. said

    Αυτό το ανεπανάληπτο γύρισμα «καρδιά μου πως αντέ»…

    ——

    Απρίλη μου, Απρίλη μου ξανθέ
    και Μάη μυρωδάτε, καρδιά μου πώς αντέ
    Καρδιά μου πώς, καρδιά μου πώς αντέχεις
    μέσα στην τόση αγάπη και στις τόσες ομορφιές

    Γιομίζ’ η γειτονιά τραγούδια και φιλιά
    Την κοπελιά μου τη λένε Λενιώ
    Την κοπελιά μου τη λένε Λενιώ
    Την κοπελιά μου τη λένε Λενιώ, μα το `χω μυστικό

    Αστέρι μου, αστέρι μου χλωμό
    του φεγγαριού αχτίδα στο γαϊτανόφρυδο
    Στο γαϊτανο , στο γαϊτανοφρυδό σου
    κρεμάστηκε η καρδιά μου σαν το πουλάκι στο ξόβεργο

    Γιομίζ’ η γειτονιά…

    Λουλούδι μου, λουλούδι μυριστό
    και ρόδο μυρωδάτο, στη μάνα σου θα `ρθω
    στη μάνα σου, στη μάνα σου θα `ρθω
    να πάρω την ευχή της και το ταίρι που αγαπώ

    Γιομίζ’ η γειτονιά…

  36. Κουνελόγατος said

    Πολύ ωραία είναι και η ιστορία του Μίκη για τον Θεριανό… Που αλλού; Στην Κρήτη… 🙂

  37. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    30α. συμπλήρωση: η σέβαση και το σέβας

  38. Κουνελόγατος said

    «η σέβαση και το σέβας». Ο πατέρας μου έλεγε ότι «αν χαθεί το σέβας…» και μετά τα δικά του…

  39. Παναγιώτης Κ. said

    Πρώτο- πρώτο αναφέρει τον Επιτάφιο ο Μίκης!
    Είναι για μένα το έργο που με συγκινεί περισσότερο από όλα τα άλλα του.
    Προσπαθώντας να δώσω μιαν εξήγηση κατέληξα ότι οφείλεται στην καταπληκτική σύμπτωση που υπάρχει στον Επιτάφιο:Μουσική…Μίκης.Στίχοι Ρίτσος.Ερμηνευτής Μπιθικώτσης και σολίστας στο μπουζούκι ο Χιώτης!
    Είναι λοιπόν πράγματα που δεν συμβαίνουν εύκολα!
    Και λέει η συμβία μου διαβάζοντας στην ποιητική συλλογή του Πάπυρου τον Επιτάφιο: Μα που βρήκε όλα αυτά τα λόγια ο Γιάννης Ρίτσος! Μπόρεσε λοιπόν να μπει στη θέση της μάνας που θρηνεί το σκοτωμένο παιδί της!

  40. Πάνος με πεζά said

    @ 20 : Έχουμε πει παλιότερα ότι ο Ελευθερίου έγραψε το «τρένο» μην έχοντας πάει ποτέ στην Κατερίνη…όπως και δεν υπήρξε ποτέ και ουζερί «Λευτέρης», παρά μόνο μετά την επιτυχία του τραγουδιού…Από τα ευτράπελα της δισκογραφίας…

  41. amal said

    Κύριες Σαραντάκο, όλα καλά κι ωραία. Αυτό που γράφετε για το ΚΚΕ και τη στάση του απέναντι στο Μίκη ωστόσο δε στέκει.
    Άλλο πράγμα ότι οι κομμουνιστές έχουν πράγματι στη ζωή τους την αρχή «τα στερνά τιμούν τα πρώτα», θέλουν να φεύγουν «ορθοστατούντες και ορθοβαδίζοντες» όπως πχ προχθές ο Παναγιώτης Μακρής . Αλλά μαζί με αυτά ξέρουν να βλέπουν το δάσος και όχι το δέντρο. Προφανώς και οι δρόμοι του Μίκη και του ΚΚΕ έχουν χωρίσει πολλές φορές, με διαμετρικά αντίθετες πολλές φορές θέσεις.Και καθένας έχει το δικαίωμα να κάνει κριτική στο ΚΚΕ αλλά και το ΚΚΕ έχει το δικαίωμα να ασκεί κριτική στις απόψεις του Μίκη. Μειώνει σε κάτι αυτό τη σχέση ΚΚΕ-Μίκη. Όταν υπάρχει ειλικρίνει και διαύγεια όλα ξεπερνιούνται. Δεν έπαιξε το ΚΚΕ ποτέ παιχνίδια με το Μίκη όπως οι αγύρτες του ΣΥΡΙΖΑ που θέλησαν να τον καπελώσουν για να υφαρπάξουν ψήφους.
    Ποιό είναι το δάσος που κρατάει το ΚΚΕ από το Μίκη;;
    Ο Μίκης έδωσε τους ποιητές μας στο λαό. Η μεγάλη,επική ποίηση μπήκε στις φλέβες των Ελλήνων για μια περίοδο. Ελύτης,Σεφέρης,Ρίτσος,Λειβαδίτης και πάρα πολύ άλλοι. Μίλησαν για τα βάσανα της καθημερινότητας,για την Ελλάδα, ύμνησαν τον πατρίδα τους, για την εξορία των κομμουνιστών και πολλών άλλων στα ξερονήσια, για τον κομμουνισμό. Ο Μίκης με τη μουσική του τους έδωσε στο λαό. Το ίδιο έκανε και με τη στάση του εμψυχώνοντας τις κρίσιμες ώρες τον κόσμο.
    Ως εκ τούτου κάπως άδικη η αναφορά σας κύριε Σαραντάκο στο ΚΚΕ,την ίδια ώρα μάλιστα που επιλέγετε να αναφερθείτε σε αυτό χωρίς να αναφέρεστε πχ στην αποκήρυξη πλέον του ΣΥΡΙΖΑ από το Μίκη για την απάτη «πρώτη φορά αριστερά» που έστησε .

    ΥΓ: Πόσο μισαλλόδοξη ή/και υποκριτική είναι η στάση του ΚΚΕ που έκανε μεγάλη συναυλία για τα 90 χρόνια του μουσικοσυνθέτη.

  42. ΚΑΒ said

    Βοηθός και σκέπη μας Άη Κανάρη!
    Βοηθός και σκέπη μας Άη Μιαούλη!
    Βοηθός και σκέπη μας Αγιά Μαντώ!

    Η Μαυρογένους με το μικρό της μάλλον λόγω γυναίκας ή λόγω του μεγέθους του επιθέτου.

  43. amal said

    Στο 29 σχόλιο στην πρόταση «Μειώνει σε κάτι αυτό τη σχέση ΚΚΕ-Μίκη» στο τέλος υπάρχει ερωτηματικό όχι τελεία.

  44. Γιάννης Ιατρού said

    @28, @31 Ίσως, αλλά έχω την εντύπωση ότι η χρήση του μικρού ονόματος εξαρτάται και από το σε ποιά όχθη του ποταμού βρίσκεται κάποιος. Διακαιολογεί και την παρατήρηση στο @29 του Kid, π.χ. το ’21 είναι χρονικά αρκετά πίσω μας ….

  45. Αθηνητσι said

    Από μουσική δε σκαμπαζω πολλά. Όμως η μουσική και τα τραγούδια του μίκυ μου φέρνουν δάκρυα χαράς. Τον νιώθω σαν δικό μου άνθρωπο, σαν τον πατέρα που δούλεψε σκληρά στη ζωή του για να αφήσει στα παιδιά του κληρονομιά σημαντική για να διευκολύνει τη ζωή τους. Και γι’αυτο νιώθω ευγνωμοσύνη.
    Για το παρελθόν του, μου φτάνει ότι ο,τι έκανε, το έκανε για το καλό της πατρίδας του που τόσο αγαπάει και ομορφοστολισε με τη μουσική του.
    Η μεγαλοπρέπεια του φάνηκε για άλλη μια φορά στην υπόθεση του Ρουβά. Εκεί που οι περισσότεροι έβγαλαν την κακία τους με προσβολές, αυτός απλά στάθηκε στο βάθρο του με ευγένεια.

  46. atheofobos said

    Αυτό είναι ένα συγκλονιστικό τραγούδι που μίλησε στις ψυχές μας την εποχή που γράφτηκε και για τους λόγους που γράφτηκε και ας μην ζούσαμε εμείς στην περιοχή.

  47. Πάνος με πεζά said

    Απόψε λοιπόν, στον κήπο του Μεγάρου, εκδήλωση-αφιέρωμα για τα 90 χρόνια του Μίκη. Λέγεται ότι θα παραβρεθεί κιόλας, αν και μου φαίνεται δύσκολο με τη θερμοκρασία της μέρας…
    10 ευρώ προπληρωμή του εισιτηρίου, 12 ευρώ στο ταμείο εκείνη την ώρα.
    Εγώ θα είμαι εκεί, όσοι πιστοί, προσέρχεστε. Από ερμηνευτές προς το παρόν νομίζω ότι έχω ακούσει μόνο την Αλέξια.

  48. Γς said

    Τέτοιες μέρες πριν 41 χρόνια,
    για πότε βγήκαν κασέτες…

  49. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια!

    41; Με παρεξηγήσατε, αλλά φταίω κι εγώ που η διατύπωση είναι πυκνή και μπερδεύει τον αναγνώστη. Όταν λέω ότι το ΚΚΕ κάνει μισαλλόδοξη χρήση της παροιμίας «τα στερνά τιμούν τα πρώτα» δεν εννοώ τη στάση του απέναντι στον Μίκη, αλλά απέναντι στους αγωνιστές της αριστεράς, νεκρούς ή ζωντανούς, που έχουν διαφοροποιηθεί από το κόμμα και έχουν ενταχθεί σε άλλα κόμματα της αριστεράς, π.χ. τον Γλέζο ή τον Χρ. Μίσσιο κτλ.

    Την εκτίμησή σας για την προσφορά του Μίκη, τη συμμερίζομαι.

  50. Γς said

    20:

    >Το τρένο φεύγει στις οχτώ
    ταξίδι για την Κατερίνη

    Κι ήταν κι ένα κορίτσι απ την Κατερίνη,
    που το τραγούδαγε στο Les Argonautes του Καρτιέ Λατέν

  51. cyrusmonk said

    …όπου συχνά πρωταγωνιστεί ο Θεοδωράκης (παράδειγμα) που άλλωστε ήταν στενός φίλος με τον Μποστ και τον αποκαλούσε και… Επιμήκη

    Κάτι δὲν μοῦ χτυπάει σωστὰ ἐδῶ. Ἂν δὲν κάνω λάθος, ἦταν ὁ Μπὸστ ποὺ ἔλεγε τὸν Ψηλὸ «Ἐπιμήκη» καὶ ὄχι τὸ ἀνάποδο, ὅπως διατυπώνεται στὴν ὡς ἄνω φράση.
    Καὶ νομίζω ὅτι μία ἀναφορὰ στὰ μποστικὰ τραγούδια τοῦ Μίκη θὰ ἦταν ἐποικοδομητική. Π.χ.
    http://www.youtube.com/watch?v=6ZqCCoF4dbk

  52. Ιάκωβος said

    Για το Μίκη θα μπορούσα να πω πολλά.

    Η αλήθεια είναι ότι εμείς της μεταπολίτευσης, ακούσαμε τόσο Μίκη που θα έλεγα οτι έχουμε μπουχτίσει. Όμως όταν γύρισε ο Αλέξης από τη Βρυξέλλα με το τρίτο μνημόνιο στην τσέπη, μου ερχόταν συνεχώς αυτό, με Μαίρη Λίντα και σ’ αυτή την ενορχήστρωση:

    Ευτυχώς μετά από λίγο άλλαξε για κάποιο λόγο η διάθεσή μου.Ίσως έφταιγε και το ίδιο το τραγούδι. Ενώ λέει ότι δεν απομένει στον κόσμο ελπίδα καμιά, από κάτω η κρυμμένη επικολυρικάντζα σε καλεί στα όπλα.

    Είχε πει o ίδιος ο Μίκης ότι όταν πήγε στην Κούβα, ο Κάστρο περήφανος παρήγγειλε ένα λάτιν που του άρεσε, και ήταν αυτό, το Honeymoon song. Ο Μίκης, φυσικά, του είπε Μα αυτό το έχω γράψει εγώ. Εδώ με λάτιν ορχήστρα:

    Η πλάκα είναι ότι η ύπαρξη του τραγουδιού τραγούδι οφείλεται στον Χατζιδάκι. Εκείνος άκουσε το μουσικό θέμα από ένα ορχηστρικό του Μίκη και πήρε την πρωτοβουλία να γίνει τραγούδι και φιλικά, χωρίς να τον ρωτήσει αρχικά, το έδωσε στον Γκάτσο για τους στίχους. Από κάτι τέτοια φαίνεται το αλάνθαστο κριτήριο του Μάνου και η ανωτερότητα αυτών των ανθρώπων.

  53. Ιάκωβος said

    Είχε κυκλοφορήσει και το «ουρανομήκης» και ο ίδιος το είχε σχολιάσει αρνητικά.- Τι σχέση έχω εγώ μ’ αυτά; Εγώ, είπε ο Μίκης ,είμαι γήινος.

    Είχε απόλυτο δίκιο.
    Στην ιστορία μας, ο Χατζιδάκις είναι ο ουράνιος .

  54. ndmushroom said

    Για να χαλάσω την ωραία ατμόσφαιρα, τον Μίκη τον γνώρισα, λόγω ηλικίας, μετά το ’89. Μη έχοντας τη μουσική του να συνοδεύει πραγματικά βιώματα και καταστάσεις όπως έγινε με τους παλαιότερους, οφείλω να ομολογήσω πως κατ’ εμέ το μουσικοσυνθέτη Μίκη τον εκτιμάνε όλοι για την πολιτική του και τον πολιτικό στοχαστή Μίκη τον εκτιμάνε όλοι για τη μουσική του. Θα προτιμούσα να συνέβαινε το αντίθετο, όπως σε μεγάλο βαθμό συνέβη με το Μάνο.

  55. Gpoint said

    # 19

    Εφηέφη εξαιρετική η παραπομπή σου ευχαριστώ

    Απορία μου μεγάλη πως αυτό το τραγούδι παραμένει σχτικά άγνωστο, απορία στο αποτέλεσμα, όχι πως δεν κατανοώ τις αιτίες.

  56. alexisphoto said

    καλημέρα κ πάλι,
    Η σχέση του Μίκη με το ΚΚΕ είναι λίγο ιδιόμορφη.
    Ρίξτε μια ματιά εδώ (στη μέση περίπου της συνέντευξης):
    http://ndimou.gr/el/keimena/synenteyxeis/schooligans-(2)/
    ΔΕΝ μειώνει σε τίποτα το έργο του, την προσφορά του στην Ελλάδα και τον παγκόσμιο πολιτισμό ή τους αγώνες του για τη δημοκρατία.
    Είανι μια -ακόμα- διαφορετική παράμετρος στη σχέση του με το ΚΚΕ.
    Ευχαριστώ και πάλι

  57. sarant said

    51 Δίκιο έχεις, άλλαξα τη διατύπωση και έμεινε ξεκρέμαστο

    54 Δεν σε είχα για τόσο νέο 🙂

  58. Tάκης Μαντούκος said

    Κάπου στις αρχές του ’90. Είχε έρθει ο θείος μου από Αυστραλία . Είχε φύγει όταν ήμουν μικρό παιδί και δεν τον είχα ξαναδεί . Πήγαμε σε ένα μαγαζί που τραγουδούσαν οι «Μικρές Περιπλανήσεις» . Στο διάλειμμα ζήτησα από τον Λεωνίδα να αφιερώσουν ένα τραγούδι για τον ξενιτεμένο θείο. Και έπαιξαν το » Φεγγάρι Μάγια μούκανες» . Δεν έχω ξαναδεί τον θείο μου αλλά πάντα όταν ακούω το τραγούδι θυμάμαι την στιγμή . Αλλά και όταν έφυγε ο κουμπάρος μου στην Αυστραλία , πριν τρία χρόνια , αυτό έβαλα να ακούω…. Γεια σου Μίκη!!!

  59. sarant said

    58 Πολύ ωραίο πράγματι -και το τραγούδι, και η ανάμνηση.

  60. Alexis said

    #40: Ε, καλά ρε συ Πάνο, προφανώς ο «Λευτέρης» επιλέχτηκε για να βγει η ρίμα με τα «μέρη».
    Από την άλλη μπορεί να μην υπήρχε ουζερί «Λευτέρης» στην Κατερίνη, αλλά πώς είσαι βέβαιος ότι δεν υπήρχε ιδιοκτήτης ουζερί με αυτό το όνομα, στην Κατερίνη του εξήντα τόσο; (για να κάνω κι εγώ το συνήγορο του διαβόλου… 🙂 )

    #55, #19: Εξαιρετικό όντως το ποστ του Πάνου στην «Καλύβα» για τα «Περβόλια».
    Μία μικρή παρατήρηση μόνο: Τα «ματόκλαδα» του Μάρκου που αναφέρει (συμφωνώ βεβαίως ότι είναι μέγιστο τραγούδι) δεν είναι ζεϊμπέκικο.

  61. Alexis said

    Ξαναγυρνάω στο «τρένο» γιατί αυτό το τραγούδι μ’ έχει στοιχειώσει πραγματικά. Κάποτε που φύλαγα σκοπιά μέσα σε πυκνή ομίχλη, τέσσερις με οχτώ το πρωί…
    Θα τολμήσω να πω ότι είναι το κορυφαίο τραγούδι που γράφτηκε ποτέ για τη στρατιωτική θητεία.
    Τόσο μακριά από κλισέ, τόσο τρυφερό και συνάμα τόσο γήινο και αληθινό…
    Ξέρω, δεν είμαι αντικειμενικός, γιατί επηρεάζομαι από προσωπικά βιώματα…

  62. Γς said

    61, 50:

    Ενώ εγώ, είμαι αντικειμενικός 😉

  63. Ιάκωβος said

    60, Αlexis
    Τα «ματόκλαδα» του Μάρκου που αναφέρει δεν είναι ζεϊμπέκικο.

    Είναι. Εννιάρι, ντουμ τεκα ντουμ τεκα ντουμ τεκα ντουμ τεκ τεκ, (κάπως έτσι) άρα είναι ζειμπέκικο απτάλικο.

  64. Πάνος με πεζά said

    Να και η επίσημη ανακοίνωση της αποψινής εκδήλωσης.

  65. Ιάκωβος said

    Τα ματόλκλαδα τα τραγούδησε φέτος στο Barbican ο Ελληνικής καταγωγής τραγουδιστής ενός από τα πιο διάσημα σήμερα γκρουπ στην Αγγλία, των Franz Ferdinand https://www.youtube.com/watch?v=uCafxG9tGSM#t=37

  66. Μπορεί εγώ να βρίσκω λίγο υπερβολικά επικό τον Θεοδωράκη αλλά οφείλω να πω πως στο Αφγανιστάν τον ακούνε συχνά.

    Έψαξα να το βρώ από Αφγανιστάν αλλά το βρήκα από Βέλγιο.

  67. spiral architect said

    Καλημέρα. 🙂
    Οι πάσης φύσεως καλλιτέχνες δύνανται να έχουν το ακαταλόγιστο.

  68. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

  69. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Τα άπαντα για το Μίκη ( δηλαδή σχεδόν άπαντα – όπως θα είναι πάντα)
    http://thehistoryofgreece.blogspot.gr/2013/08/blog-post_17.html

    http://thehistoryofgreece.blogspot.gr/2013/08/blog-post_1788.html

  70. Κι ένα σκακιστικό, με τον αγαπημένο μου δίσκο https://youtu.be/0o3JJOQwLXo

  71. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    «Ζάτουνα, Φεβρουάριος 1969. Αρχίζει η μελέτη. Η αυτογνωσία. Η σύνθεση. Ο κλοιός γύρω μου ασφυκτικός. Τα μέτρα σκληρά και ηλίθια. Τα νεύρα μου τεντώνουν. Η ψυχή μου πονάει. Ξαφνικά, ακούω τη χάλκινη φωνή του Σικελιανού: «Ομπρός οι δημιουργοί».

    Βλέπω τον ποιητή μπροστά μου, γιγάντιο άγγελο να περνά, να φεύγει και να ξανάρχεται. Η φωνή του βροντερή, όπως τον Φλεβάρη του 1943 στη γερμανική κατοχή, όταν στον τάφο του Παλαμά, και κάτω από τη μύτη των γερμανικών όπλων, βροντοφώναζε το σάλπισμα για Αγώνα και Λευτεριά.

    Ο στίχος του με τυλίγει σ’ ανεμοστρόβιλο.

    «Ομπρός, βοηθάτε να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω από την Ελλάδα».

    Εξω χιονίζει. Είμαι μόνος. Οι φρουροί μου τουρτουρίζουν στο κρύο. Τους φωνάζω μέσα στη ζεστασιά. Τους κερνώ τσικουδιά. Βγάζουν τις χλαίνες, κάθονται γύρω από τη φωτιά και με παρακολουθούν αμήχανα που συνθέτω με συντροφιά το πιάνο.

    Ξαφνικά, γουρλώνουν τα μάτια:

    -Για ξαναπαίχ’ το!

    Παίζω το τραγούδι από την αρχή και προχωρώ. Κερνώ ξανά τσικουδιά.

    Το χιόνι έξω στόλισε τις καρυδιές. Νυχτώνει. Τα ποτήρια σηκώνονται. Τα πρόσωπα αρχίζουν να κοκκινίζουν.

    -Μίκη, παίξε κι άλλο!

    Παίζω κι άλλο, και συνεχίζω να γράφω ασταμάτητα. Το μπουκάλι άδειασε.

    Το χιόνι σταμάτησε. Παίζω ξανά τον Σικελιανό, πίνουμε τις τελευταίες γουλιές, κοιταζόμαστε στα μάτια, και όλοι μαζί βγαίνουμε έξω. Πρώτος εγώ, ανοίγω δρόμο μέσα στο χιόνι. Τρεκλίζοντας και τραγουδώντας ακολουθούν οι φρουροί μου. Μπαίνουμε στο καφενείο.

    -Γιάννη, κερνάω όλο τον κόσμο!

    -Τι έπαθες; με ρωτάει ο Χρόνης. Παντρεύεις κανέναν;

    -Πάντρεψα τη μουσική μου με τον Σικελιανό, απαντάω. Ομπρός να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω από την Ελλάδα!

    -Ομπρός! επαναλαμβάνουν με ικανοποίηση οι χωροφύλακες.

    Μερικές μέρες μετά, όλοι τους πήραν δυσμενή μετάθεση!».

  72. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα -ωραία στιγμιότυπα!

  73. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    69.συμπλήρωση
    Μίκης Γ΄μέρος
    http://thehistoryofgreece.blogspot.gr/2013/08/blog-post.html

    71.συμπλήρωση
    “Να ζούσαμε σε γκέτο εβραϊκό γύρω Γερμανούς φρουρούς θηρία
    Ζάτουνα, χίλια εννιακόσια εξήντα οκτώ την τρίτη μου περνάμε εξορία”

  74. Παναγιώτης Κ. said

    Ακούγεται το Πνευματικό Εμβατήριο στις παρελάσεις;
    Οι διάφορες μπάντες αξίζει να το περιλάβουν στο ρεπερτόριό τους αν δεν το έχουν κάνει ήδη.

  75. Γς said

    Ωχ!

    Ο Γκλέτσος αγρίεψε στον ΣΚΑΪ. Τώρα.

    Λέει για τον Τσίπρα ότι αυνανίζεται και άλλα τέτοια,

    [Υπό κ.σ. η πρόεδρος του ΕΣουΡου – μάνα της Ζωής – θα έριχνε πρόστιμο, αλλά ας όψεται η (εμπόλεμη) κατάσταση στο κόμμα ]

  76. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    70.>>Κι ένα σκακιστικό
    Το «Χάθηκα» υπέροχο το τραγούδι που μ΄ αρέσει κι εμένα ‘οχι μόνο γιατί θρηνώ κι εγώ παιδικό λιμάνι μα και για ένα παραπάνω λόγο- μα γω ΄χω εσένα Κατινιώ-λέω συχνά στη μεγάλη πολυαγαπημένη αδερφή μου.
    Πρόσεξες την κοτσάνα,στο 1:18 του βίντεου, της μελίχυτης παρουσιάστριας ; λέει ο Μίκης ότι τα ποιήματα του αδελφού του Γιάννη Θεοδωράκη ,τα έδωσε και τα έκδωσε ο Γουδέλης. Ο Τάσος,λέει εκείνη με σοφία.Ο Μίκης το αφήνει στον άνεμο. Αμ δε! Για τις εκδόσεις του Γιάννη Γουδέλη «Δίφρος» έλεγε και τη συλλογή «Λιποτάχτες» 1959, που ο Τάσος Γουδέλης θα ήταν νήπιο (αν είχε γεννηθεί κιόλας δηλαδή)

  77. sxoliko said

    26,27: Δεν είναι και τόσο σπάνιο. Ειδικά όταν συνοδεύει τα ταλαίπωρα τα παιδιά, από τις επιθυμίες των γονιών τους: «Δεν με νοιάζει πώς τα πάει στα γράμματα, εγώ θέλω να ‘ναι σεβαστικό παιδί».

  78. 76: Είπα να γράψω «αγνοήστε την μπαμπίνα», αλλά θεώρησα ότι εννοείται πάντα.

  79. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    74. «Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ» πάντως το έχω ακούσει σε σχολικές γιορτές πολλές φορές κι όχι μόνο τα τελευταία χρόνια και σε δημόσια σχολεία.
    Στο μετανηπιακό ,προεφηβικό στάδιο των παιδιών είχα γράψει μια κασέτα Μίκη, κυρίως, που τη λιώσαμε να την ακούμε, σε γιορτές,σε ταξίδια,σε γλεντάκια.Κάπου στα πατάρια θα σώζεται ακόμη.Την τραγουδούσαμε και τη χορεύαμε,αυτό ήταν και το πετυχημένο(που το επεδίωξα γιατί τα τρία βήματα,δύο απ τη μιά κι ένα απ’ την άλλη, σαν τουριστικό χασαποσέρβικο, το μάθαιναν και τα τετράχρονα και τα 84χρονα παιδιά!).Γράφω όσα θυμάμαι:
    Απρίλη μου ξανθέ
    Η Μαργαρίτα η Μαργαρώ
    Η πούλια πούχει εφτά παιδιά
    Μέσα στα μαύρα σου μαλλιά
    Πέντε πέντε δέκα
    Η βάρκα του καβούρη(!) Αντρέα
    Μαζί με του Λοϊζου τη Τζαμάικα και το Δρόμο

  80. Αν δεν έχετε δει κι αυτό https://youtu.be/YJx4SnCw7bk

  81. Νικος Κ. said

    Αμέσως μετά την μεταπολίτευση, είχα έναν συμμαθητή (στο φροντιστήριο) που δεν έκρυβε (στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις) τη συμπάθειά του στη χούντα. Απ΄τα τραγούδια τού Μίκη τον είχε αγγίξει «το τρένο φεύγει στις οκτώ» κι απορούσε «πώς ένας κομμουνιστής μπορεί να έγραψε ένα τέτοιο καταπληκτικό τραγούδι».
    Είναι ν’ απορεί κανείς με τους δρόμους που μπορεί ν’ ανοίξει η μουσική στην ψυχή των ανθρώπων!

  82. Ηλεφούφουτος said

    Δηλαδή πέρασαν 20 χρόνια από τα εβδομηντάχρονα του Μίκη στο Καλλιμάρμαρο; Ωχ, να πω τώρα «σαν χτες μού φαίνεται»; ή θα είναι κλισέ; Θυμάμαι ιδιαίτερα στο κλείσιμο, όπου ανεβαίνει στην ορχήστρα ο μεγάλος να τραγουδήσει μαζί με τους τραγουδιστές και δίπλα του σπεύδουν να τον αγκαλιάσουν και να τον συνοδεύσουν στο τραγούδι οι διάφοροι επίσημοι, κάτι Αβραμόπουλοι, Λιάνηδες, κάτι υπουργοί. Την αίσθηση που είχα εκείνη τη στιγμή την εξέφρασε την άλλη μέρα στο ραδιοφωνικό σχολιασμό του ο… Ψαριανός, που είπε πόσο μικροί φάνηκαν δίπλα του όλοι εκείνοι. Ποιος να το ‘λεγε ότι ο ίδιος 20 χρόνια μετά θα αποδεικνυόταν πολύ μικρότερος!
    Άλλη στιγμή που θα θυμάμαι από κείνη την εορταστική συναυλία ήταν κάτι δεκαεφτάρηδες δίπλα μου που είχαν έρθει για ν ακούσουν τον Παπακωσταντίνου (δεν βγήκε τελικά) και κάθε φορά που έβγαινε μεταξύ των τραγουδιστών στη σκηνή ο Καζάκος σε ρόλο κομπέρ, στο γνωστό στιλάκι νταμπαντάμ νταμπαντάμ αισθητικής ΚΚΕ, τον προγκάρανε ευρηματικά ( – «Ο μεγάλος μας Μίκης! Ποια άλλη χώρα έχει έναν Μίκη;» – «Έχει. Το Μίκυ Μάους»)
    Σπάνιες αναμνήσεις συνύπαρξης της σπουδαίας Ελλάδας με τη μικρή που έφερε τις φούσκες και τα μνημόνια.

    Για μένα ο τιμώμενος είναι πάνω απ όλα το δαγκανιάρικο γαργάλημα που μου φέρνει η μουσική του στο υπογάστριο και όλα αυτά που κινεί μέσα μου.
    Στον απόλυτο βαθμό όταν αυτή η μουσική παντρεύεται με τη φωνή της Εντίθ Πιαφ στο σχ. 7.

    Τι εποχή αυτή η δεκαετία του ’60! Πόσα πράγματα κατάφεραν και ξαναϊσορρόπησαν πάνω σε μια λεπτή κόψη! Αυτή τη συγκίνηση που έπαιρνα όταν σπούδαζα Αρχαία με την αντιθετική συνύπαρξη του επικού με το λυρικό-ελεγειακό τη βρίσκω στο δίδυμο Θεοδωράκη-Χατζιδάκι και από δίπλα το ζιζάνιο Σαββόπουλος σε λειτουργία Αριστοφάνη.

    Κατά τ άλλα, όπως έλεγε κι η προγιαγιά μου στον προπαππού μου, Ας είναι καλά, κι ας μας βρίζει!

  83. Ηλεφούφουτος said

    @40 και δεν υπήρξε ποτέ και ουζερί «Λευτέρης»

    Αντίθέτως, ο πατέρας μου θυμάται το «μαγέρικο του Δεληβοριά» των στίχων του Λευτέρη Παπαδόπουλου. Όπως και τα «απόβραδα» με ασετυλίνη στην πλατεία μετά τη δουλειά.

  84. Πέπε said

    @41:
    > > Ο Μίκης έδωσε τους ποιητές μας στο λαό.

    Δεδομένου ότι (χωρίς να θέλω βέβαια να μειώσω τη συμβολή του Θεοδωράκη στο συγκεκριμένο ζήτημα) κι άλλοι συνθέτες έχουν φέρει τους ποιητές στο στόμα του λαού -όταν κατά καιρούς ψάχνω τραγούδια από μελοποιημένη ποίηση για το μάθημα της Λογοτεχνίας πάντοτε εκπλήσσομαι από το πόσο πολλά υπάρχουν-, θέλω εδώ να αναφέρω κάτι που άκουσα. Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια, αλλά φαίνεται ότι αυτό το πράγμα, υψηλή ποίηση με μουσική όχι υψιπετή αλλά αντίθετα προσιτή στον καθένα, είναι ελληνική ιδιαιτερότητα.

  85. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Tα ύψη στα ύψη.

  86. Πάνος με πεζά said

    @ 76 : Aυτό που εγώ ραμόνιζα…»Γιατί δεν είχα τα φτερά, και μπήκα σ’ ένα καπηλίο»… 🙂

  87. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Δεν ήξερα ότι υπήρχε αυτή η συλλογή και εκτός από τα 5-6 πολύ γνωστά, αγνούσα ότι είχε μελοποιήσει κι αυτά,για παιδιά,του Σολωμού, Παλαμά Χατζόπουλου,Βαλαωρίτη,κ.ά
    Βάζω ετούτο λινκ επειδή έχει και τους στίχους
    Τραγούδια του Μίκη για παιδάκια και παιδιά

  88. Ο μακαρίτης ο αλουφάνης είχε προλάβει κι αυτό.

  89. Μποστ βάλαμε; Δε βάλαμε; Κακώς!

    (εδώ είχε δημοσιευτεί)

  90. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Τί να πρωτοθυμηθείς του Μίκη,ποιο τραγούδι,ποιο ποιητή,ποια εκτέλεση:
    «Mάνα μου και παναγιά» στίχοι Τάσος Λειβαδίτης,από τη Φλέρυ Νταντωνάκη
    1965, έκδοση του ντεμπούτου άλμπουμ της Φλέρυς (Fleury- The Isles of Greece) από την εταιρεία Vanguard της Joan Baez!
    A1. Rampi
    A2. Mantouvala
    A3. Kokoraki
    A4. Sagapo (Ti Nafto Pou To Lene Agapi Or What Is This Thing Called Love
    A5. Myrtia («The Myrtle Tree»)
    A6. Manha De Carnaval
    A7. Island Medley

    B1. Susurada
    B2. Que Bonita
    B3. Women Of Suli
    B4. Lament
    B5. Lullaby
    B6. Dan Me Ponas («You Don’t Ache For Me»)
    B7. Cantillation – Yannos Ki Y Pagona («Yannos And Pagona»)
    B8. Feye («Go Away»)

  91. cronopiusa said

    Cuando sonó la trompeta, estuvo
    todo preparado en la tierra,
    y Jehova repartió el mundo
    a Coca-Cola Inc., Anaconda,
    Ford Motors, y otras entidades:
    la Compañía Frutera Inc.
    se reservó lo más jugoso,
    la costa central de mi tierra,
    la dulce cintura de América.

    Bautizó de nuevo sus tierras
    como «Repúblicas Bananas,»
    y sobre los muertos dormidos,
    sobre los héroes inquietos
    que conquistaron la grandeza,
    la libertad y las banderas,
    estableció la ópera bufa:
    enajenó los albedríos
    regaló coronas de César,
    desenvainó la envidia, atrajo
    la dictadora de las moscas,
    moscas Trujillos, moscas Tachos,
    moscas Carías, moscas Martínez,
    moscas Ubico, moscas húmedas
    de sangre humilde y mermelada,
    moscas borrachas que zumban
    sobre las tumbas populares,
    moscas de circo, sabias moscas
    entendidas en tiranía.

    Entre las moscas sanguinarias
    la Frutera desembarca,
    arrasando el café y las frutas,
    en sus barcos que deslizaron
    como bandejas el tesoro
    de nuestras tierras sumergidas.

    Mientras tanto, por los abismos
    azucarados de los puertos,
    caían indios sepultados
    en el vapor de la mañana:
    un cuerpo rueda, una cosa
    sin nombre, un número caído,
    un racimo de fruta muerta
    derramada en el pudridero.

  92. cronopiusa said

  93. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Δυο άρθρα του Μίκη , Απριλομάη του 2013.

    http://mikistheodorakisspithatv.blogspot.gr/2013/05/1.html

    http://mikistheodorakisspithatv.blogspot.gr/2013/05/2.html

  94. Αγάπη said

    τί ωραίο το άρθρο
    τί όμορφα και τα σχόλια
    Αν ξεπεράσω τη φωνή τού Μπιθικώτση, επιστρέφω συχνά εδώ

  95. Και μια φωτογραφία από το προσφυγικό Πεδίον του Άρεως, που μας θυμίζει το γνωστό δίλημμα που είχε βάλει ο Μίκης σχετικά με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή

  96. Ανδρουλάκη Βάνα said

    Εγώ θα ήθελα να αναφερθώ στο τραγούδι του «Απαγωγή» (όπως το τραγούδησε η Μαίρη Λίντα):

    Θα πάρω μια βαρκούλα μανούλα μου
    στον Κάτω Γαλατά και στην Αθήνα
    θα ‘ρθω καρδούλα μου καβάλα στο Νοτιά

    (επειδή το σπίτι μου είναι στον Κάτω Γαλατά).

    Το καλοκαίρι αναζήτησα για πρώτη φορά το πατρικό του σπίτι, που είναι στον (πάνω) Γαλατά Χανίων. Δεν πήγαινε συχνά εκεί. Έμεινε αρκετά το 1949 για να αναρρώσει από βασανιστήρια (νομίζω ότι κυρίως ο αδελφός του έμενε εκεί). Είδα σταματημένα έργα «αναπαλαίωσης» και παιδάκια να παίζουν μέσα κρυφτό. Ρωτώ ένα 10χρονο: Ξέρεις τι έργα γίνονται εδώ; Μου απαντά με σοβαρότητα: Υποτίθεται έργα αναπαλαίωσης. Ρωτώ πάλι: Εχει καμιά σχέση αυτό που χτίζεται με το πατρικό του Μίκη; Μου απαντά: Καμία.

    Προσωπικότητες σαν τον Μίκη, κάθε 100 χρόνια.

  97. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια!

    Μια φίλη έστειλε με μέιλ το εξής σχόλιο:

    Tο μουσικο θεμα του Serpico {Δρομοι παλιοι του Μ. Αναγνωστακη) γραφτηκε η ολοκληρωθηκε στο θεατρο Bellas Artes στο Mexico City κατα τη διαρκεια διακοπης ρευματος στη πολη, λογω της οποιας αναβληθηκε η προβα της ορχηστρας.
    Aργοτερα στις ΗΠΑ αγοραστηκε απο την εταιρια παραγωγης του Serpico και εγινε η ενορχηστρωση της βασικης μελωδιας.

  98. sarant said

    84: Πέπε, το θέμα της μελοποιημένης ποίησης αξίζει βέβαια ιδιαίτερη συζήτηση, αλλά νομίζω ότι ο Μίκης ήταν ο πρώτος που μελοποίησε μεγάλους ποιητές σε τέτοια έκταση (και μάλιστα σε κύκλους και όχι σε μεμονωμένα τραγούδια) και έτσι «νομιμοποίησε» τη μελοποίηση ποίησης ανοίγοντας τον δρόμο για τους νεότερους.

    Μελοποιημένη ποίηση υπάρχει και στα γαλλικά (ο Μπρασένς ας πούμε έχει καμιά δεκαριά τραγούδια που είναι σε στίχους ποιητών) αλλά τέτοια διάδοση πρέπει να είναι ελληνική ιδιαιτερότητα.

  99. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    89.β Εδώ το επεισόδιο της λιποθυμίας του Μπιθ:
    Τον Μάρτιο του 1961, η συναυλία των Μίκη Θεοδωράκη και Μάνου Χατζιδάκι, που διοργανώθηκε στο θέατρο «Κεντρικόν», ήταν το γεγονός της χρονιάς…

    Από τον αείμνηστο Αλλουφάνη
    https://afmarx.wordpress.com/2007/04/21/pontiki/, αντιγράφω:
    Επικρατεί η εντύπωση πως η χούντα πρώτη απαγόρευσε τη μουσική του Θεοδωράκη. Για την ακρίβεια όμως, η απαγόρευση έγινε λίγους μήνες πριν από τη δικτατορία, επί κυβερνήσεως Παναγιώτη Κανελλόπουλου, αλλά αφορούσε τη μετάδοση της μουσικής από το ραδιόφωνο που τότε ήταν μόνο κρατικό. Η δικτατορία απλώς επεξέτεινε την απαγόρευση προς… όλα τα σημεία του ορίζοντος. Εκτός, δηλαδή, από τις ραδιοφωνικές μεταδόσεις απαγόρευσε την κυκλοφορία των δίσκων, κάθε εκτέλεση, ακόμα και την ακρόαση!
    Τότε κυκλοφόρησε και το ανέκδοτο:
    Ενας αστυνομικός πλησιάζει κάποιον ανύποπτο διαβάτη και, περπατώντας δίπλα του, του τραγουδάει ένα γνωστό τραγούδι του Θεοδωράκη. Αμέσως μετά τον συλλαμβάνει με την κατηγορία ότι… άκουγε Θεοδωράκη!

    Ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού Οδυσσέας Αγγελής υπέγραψε στις 2 Ιουνίου 1967 μια ιστορική διαταγή:
    «Αποφασίσαμεν και διατάσσομεν: απαγορεύονται καθ’ άπασαν την Επικράτειαν και καθ’ οιονδήποτε τρόπον η μετάδοσις ή εκτέλεσις μουσικής και ασμάτων του κομμουνιστού Μίκη Θεοδωράκη, αρχηγού της κομμουνιστικής Νεολαίας Λαμπράκη, τα οποία, εκτός των άλλων, αποτελούν και μέσον συνδέσμου μεταξύ των κομμουνιστών. Επίσης απαγορεύονται οι ύμνοι των διαλυθεισών κομματικών νεολαιών. Οι παραβάται θα παραπέμπονται εις τα έκτακτα στρατοδικεία».

    Τρεις μέρες αργότερα, η διαταγή εξειδικεύεται:
    «Καθορίζεται ότι εις την απαγόρευσιν της παραγράφου 1α, της υπ’ αριθμ. 15/1 Ιουνίου 1967 προκηρύξεως, περιλαμβάνονται και η καθ’ άπασαν την Επικράτειαν αγοραπωλησία, το δάνειον και το χρησιδάνειον των δίσκων της μουσικής και των ασμάτων του κομμουνιστού Μίκη Θεοδωράκη».

    Λίγοι ίσως γνωρίζουν ότι το κείμενο της διαταγής του Αγγελή μελοποιήθηκε το 1968 από τον γερμανό μουσικοσυνθέτη Paul Dessau και αποτέλεσε ένα έργο του για αφηγητή, μεικτή χορωδία και ορχήστρα, προς τιμήν του Μίκη Θεοδωράκη. Ως ευτράπελος επίλογος ας χρησιμέψει η παρακάτω είδηση που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Ελεύθερος Κόσμος» στις 12 Σεπτεμβρίου 1967: «Συνελήφθη και παρεπέμφθη εις τον Βασιλικόν Επίτροπον του Εκτάκτου Στατοδικείου Αθηνών η Αθανασία Π. Παναγοπούλου, ετών 23. Εις την οικείαν της, επί της οδού Ευελπίδων 37, είχεν τοποθετήσει εις το πικ απ της δίσκους του κομμουνιστού συνθέτου Μίκη Θεοδωράκη και μετέδιδε αυτούς εις μεγάλην έντασιν. Εις τας χείρας της κατεσχέθησαν 12 δίσκοι».

  100. Από μουσική είμαι ….σκράπας! Μου αρέσουν όμως όλα τα έντεχνα λαϊκά και ιδιαίτερα αυτά του Μίκη. Καλά, η μελοποίηση ποιητικών έργων είναι το κάτι άλλο.
    Σε ότι αφορά τα πολιτικά, είναι ειλικρινέστατος. Παρακολουθούσα κάποτε κάποιες ραδιοφωνικές συνεντεύξεις του. Δεν χόρταινα να το ακούω. Νομίζω ότι έχουν βγει και σε βιβλίο.
    Χρόνια Πολλά στον Μίκη. Μακάρι αυτός ο τόπος να είχε περισσότερους Μίκηδες, και ας κάνουν και λάθη!

  101. 99 εντύπωση μου προκαλεί που ακόμα και οι χουνταίοι τον αποκαλούσαν Μίκη κι όχι -ξέρωγώ- καθωσπρεπεισμένα Μιχαήλ.

    Θα μουπεις, βέβαια, πως άμα δήλωναν πως απαγορεύονται τα τραγούδια του γκομμουνιστού Μιχαήλ Θεοδωράκη, ανάθεμα κι αν θα καταλάβαινε ο κόσμος για ποιόν μιλούσαν.

  102. gmich said

    Άκουγα τα τραγούδια του Θεοδωράκη μαθητής στο Γυμνάσιο από το Τζου μποξ προδικτατορικά γιατί στο σπίτι όχι μόνον δεν είχαμε πικάπ αλλά δεν είχαμε ούτε ραδιόφωνο. . Μία δραχμή το τραγούδι . Όταν η χούντα κατέλαβε την εξουσία τα τραγούδια του εξαφανίστηκαν από το τζου μπόξ . Άκουγα Θεοδωράκη μόνο από την Ντόιτσε Βέλλε . Μετά την μεταπολίτευση δεν άφησα τραγούδι για τραγούδι που να μη το έχω σε δίσκους αλλά κυρίως σε κασέτες. Τώρα τα έχω σε cd. Οι πολιτικές του με στεναχωρούσαν αλλά ότι και να έκανε ή ότι και να έλεγε τα προσπερνούσα ακούγοντας τα τραγούδια του (Καραμανλής ή τανκς, υπουργός του Μητσοτάκη, ένα διάστημα θαυμαστής του Α. Παπανδρέου, συνομοσπονδία με την Τουρκία κ.α ) Και ένα ανέκδοτο που κυκλοφορούσε στην εποχή της χούντας . Ένας φανατικός θαυμαστής του Μίκη (σαν και μένα ) άκουσε στον δρόμο έναν χωροφύλακα τα τραγουδάει ένα τραγούδι του Θεοδωράκη. Ακολούθησε τον χωροφύλακα για να ακούσει το τραγούδι . Ξαφνικά ο χωροφύλακας γυρίζει και του λέει.: Συλλαμβάνεσαι γιατί ακούς παράνομα τραγούδια.

  103. Βάταλος said

    Αγαπητοί κύριοι, επιτρέψατε και εις τον γέροντα Βάταλον να διατυπώση ωρισμένας απόψεις επί της παρούσης αναρτήσεως…
    1) Μοί προξενεί κατάπληξιν η άκρα του τάφου σιωπή απαξαπάντων των σχολιογράφων του παρόντος νήματος, διά το θανάσιμον μίσος που τρέφει ο 90ούτης Μίκης προς την Μισελληνικήν Θρησκείαν των Γαλιλαίων. Υπάρχουσι δεκάδες συνεντεύξεις του όπου εκφράζει αυτήν την απέχθειαν προς το συνονθύλευμα των μαζοχιστικών θεωριών που συνηθίσαμε να αποκαλούμε Χριστιανισμόν. Ο γερο-Βάταλος θα ανασύρη μόνον μίαν από αυτάς, προ 19 ετών εις το μακαριστόν περιοδικόν «Δαυλός» (τ. 174, Ιούνιος 1996), η οποία είχε προκαλέσει τότε παγκόσμιον πάταγον, ως δύναται να σας βεβαιώση και ο ρέκτης κ. Σαραντάκος, που ασφαλώς την ενθυμείται, διότι ήτο εις «τα ντουζένια» του, καθώς διήνυε το 37ον έτος της ηλικίας του. Εγώ ειργαζόμην τότε εις τας ΗΠΑ και ακόμη θυμούμαι τον πανικόν των ορθοδόξων παπάδων δι’ όσα εξεστόμισε εναντίον του Χριστιανισμού ο 71χρονος τότε Μίκης, τον οποίον – βλακωδώς – εθεώρουν ιδικόν των άνθρωπον!..

    Ολόκληρον το σχετικόν (συλλεκτικόν!) τεύχος του «Δαυλού» δύνασθε να καταβιβάσητε εδώ http://davlos.interactivepixels.eu/webfiles/pdf/174.pdf ΔΑΥΛΟΣ 174, . Διά να μεταβήτε κατευθείαν εις την μνημειώδη αυτήν συνέντευξιν του εορτάζοντος Μίκη που προυκάλεσε (και ακόμη προκαλεί…) τρόμον εις τους Γαλιλαίους, πατήσατε εδώ http://davlos.interactivepixels.eu/webfiles/yearspec.php?id=7582&kod=10235&page=17

    2) Τι λέγει ο Μίκης εις την θρυλικήν αυτήν συνέντευξίν του που αποσιωπούν απαξάπαντες οι Ρωμιοί σχολιογράφοι του παρόντος Ιστολογίου; Ότι ο Χριστιανισμός κατέστρεψε την Ανθρωπότητα, ότι ο Χίτλερ βγαίνει κατευθείαν από τον Γιαχβέ (σ.σ.: ο Ιησούς Χριστός πρίν ενσαρκωθή) της Παλαιάς Διαθηκης, ότι Χριστιανισμός και Ελληνισμός είναι εντελώς αντιμαχόμενες κοσμοθεωρίες, ότι ο Θεός των Χριστιανών μισεί τους ανθρώπους, ότι οι Χριστιανοί προκάλεσαν Γενοκτονίες στην Αμερική και στην Αφρική και άλλα πολλά που ούτε ο γερο-Βάταλος θα ετόλμα να ξεστομίση δημοσίως..

    Αποκαλύπτει ακόμη (κάτι που επίσης αποκρύπτεται) ότι ανετράφη από τους γονείς του με την Μεγάλην Ιδέα του Ελληνισμού, η οποία τον ΩΦΕΛΗΣΕ!.. Λέει και πολλά άλλα φρικτά που προυκάλεσαν τότε την αντίδρασιν των Εβραίων (ως γνωστόν, όλον το Ισραήλ ήκουε μέχρι το 1996 με φανατισμόν τα τραγούδια του Μίκη και μετά την συνέντευξιν αυτήν εις τον «Δαυλόν» οι Ισραηλινοί τον έβαλαν σε καραντίνα τον φουκαράν!..) και τα οποία σας αφήνω να αναγνώσητε μόνοι σας.

    Μετά πάσης τιμής
    Β.

  104. Τί μαθαίνει κανείς στα γεράματα! Εγώ, που από Γαλατάδες ήξερα ως τώρα μόνο του Πόρου (και της Κωνσταντινούπολης, αλλά αυτός παραέπεφτε μακριά) ανέκαθεν άκουγα και έλεγα «Θα πάρω μια βαρκούλα, καρδούλα μου, ΑΠΟ το Γαλατά» — ταξίδι εφικτό «καβάλα στο νοτιά», αν και βέβαια στην Αθήνα δεν φτάνει κανείς με βαρκούλα, αναπλέοντας τον Κηφισό 🙂 Ευχαριστώ, Ανδρουλάκη Βάνα !

  105. nikiplos said

    Ο Μίκης Θεοδωράκης είναι τεράστιος καλλιτέχνης για το έργο του, για την πολιτική δράση του (ανεξαρτήτως αν συμφωνεί ή διαφωνεί κάποιος με τις επιλογές του), για την παρουσία του στο χώρο και το ελληνικό στερέωμα… Θα έλεγα, ότι αναζητώντας κάποιος τον ελληνισμό που τόσο μας λείπει σήμερα (γιατί ο εθνικισμός ως έννοια έχει ήδη καπαρωθεί από κύκλους στους οποίους ενδημεί ο σκοταδισμός), δεν μπορεί να μην τον περιγράψει με μουσική υπόκρουση ΚΑΙ του Μίκη Θεοδωράκη.

    Αν δεν ήταν τεχνητός ο Εθνικός Ύμνος και ο Εθνικός Ποιητής, μάλλον η «Ρωμιοσύνη» θα ταίριαζε ως τέτοιος, δλδ Εθνικός Ύμνος.

    Να προσθέσουμε πως τον Μίκη τον προώθησε αλλά και τον στιγμάτισε η λογοκρισία και οι απαγορεύσεις.

    Η ακρόαση του Μίκη την περίοδο εκείνη είχε συνέπειες για τον ακροατή, πέρα από την μουσική του τέρψη. Και μην κρίνετε από την Αθήνα που τα 2000000 πληθυσμός ήταν ανεξέλεγκτα και κάπως το πράγμα υποχωρούσε. Στην επαρχία ο Μίκης ακούγοταν από τον κόσμο στα κρυφά. Ακόμη και τα ερωτικά του ή τελείως λυρικά τραγούδια, χαρακτηρίζονταν κομμουνιστικά. Αν δε κάποιος δεν είχε φάκελλο στην ασφάλεια, ένα «κάρφωμα» από τους μυριάδες επαγγελματίες καλοθελητές συν-έλληνες τότε αρκούσε για να ανοίξει ο φάκελλος. Γνωρίζω Δημ Υπάλληλο της συντηρητικής παράταξης που χαρακτηρίστηκε «στάσιμος» από τον προϊστάμενό του μετά από ένα τέτοιο κάρφωμα. Πολλά ωραία τέτοια…

    Ευτυχώς που είμαστε και πείσμων λαός. Και έτσι αυτά τα τρομοκρατικά δεν πέρασαν. Οι ίδιοι οι συνθέτες αν και τους πλαισίωνε μια κουστωδία με σφόδρα επιθετικό μένος για το αντίπαλλο στρατόπεδο, ευτυχώς είδαν την αντιπαράθεση ως άμιλλα και έτσι μπόρεσαν και δημιούργησαν αριστουργήματα. Αν θέλει κανείς να το δει κάπως πιό αποστασιοποιημένα τα υστερινά χρόνια που έλλειψε η άμιλλα μετά τα 70ς τίποτε αξιόλογο δεν βγήκε παρά μόνο όμορφα λιανοτράγουδα. Εδώ για όσους δεν κατανόησαν ο ψόγος πηγαίνει στον επάξιο διάδοχό τους που δεν είναι άλλος από τον Μπαρμπα-Θάνο (Μικρούτσικο). Ο μόνος δλδ που έχει όμοιο οπλοστάσιο, που όμως εξαιτίας του ότι δεν είχε αντίπαλλο, δεν ήταν τόσο ριζικά παραγωγικός. Τόσο διεισδυτικός…

    Στα της κλασσικής μουσικής προτιμώ να μασήσω και εγώ παρά να μιλήσω αν και έχω κλασσικές μουσικές σπουδές ως χόμπυ. Μπορεί όμως όποιος αδαής ή μη επιθυμεί να δει στη βιβλιογραφία της παγκόσμιας κλασσικής μουσικής την αναγνώριση των δύο: Καμία. Συνθετικά δλδ δεν είναι σημαντική. (Για τους κλασσικούς όχι για μένα). Από τους έλληνες συνθέτες βιβλιογραφούνται οι Χρήστου και φυσικά ο πανμέγιστος (αλλά τρομερά δυσ-άκουστος) Ξενάκης. Ουδεμία αντίρρηση, απλά μην το επικαλούμαστε.

    Προσωπικά θεωρώ το έργο και των δύο ενιαίο και αναπόσπαστο της Ελληνικής Μουσικής λαϊκής και «έντεχνης». Κοινώς δεν μπορεί κανείς να ακούσει Θεοδωράκη μόνο και να μην δει μέσα από εκεί το έργο του Χατζιδάκη. Το ίδιο και αντιστρόφως η ακρόαση του έργου του Χατζηδάκι, εμπεριέχει σημαντικά επιρροές από το έργο του Μίκη. Θα στεναχωρηθούν οι κολωνακιώτισσες κόρες με αυτό που έχουν ξεμείνει στο Μάνο του 60 και στο «χάρτινο το φεγγαράκι», αλλά ήταν άποψη και του ίδιου του Μάνου. Ακούσια, οι δύο αυτοί συνθέτες καθώς βρέθηκαν στο επίκεντρο μιας (κατασκευασμένης αλλά βολικής) αντιπαράθεσης συν-δημιούργησαν.

  106. Μίκης διασκευάζει (και τραγουδάει) Μάνο.

  107. Πάνος με πεζά said

    Μοναδική η μουσική μας εμπειρία στον κήπο του Μεγάρου…
    Ο Μίκης δεν ήρθε, όπως το περίμενα.
    Οι δύο «μικροί» ερμηνευτές ης συναυλίας, Ζαχαρίας Καρούνης και Μπέττυ Χαρλαύτη, ήταν πραγματικά μοναδικοί στις ερμηνείες τους.
    Το «βαρύ όνομα», η Ελένη Βιτάλη, ομολογώ πως δε με ενθουσίαζε. Έριχνε μέσα στα τραγούδια λαϊκές νότες, προτροπές προς το κοινό και άλλα, που μας ποήγαιναν προς παραλιακή…Και βέβαια, της βάλαν και δύσκολα. Μέχρι και «Τη Ρωμιοσύνη μην την κλαις» είπε…
    Εμφάνιση-έκπληξη από την ευτραφούλα πλέον, αλλά πάντα γοητευτική αλλά και σωστή ερμηνευτικά, Αλέξια, που είπε δύο τραγούδια κορυφώνοντας στο «Χρυσοπράσινο φύλλο».

    Το κλου για το τέλος…Ξαναειπώθηκε το «Άσμα ασμάτων», όχι μόνο με τη Βιτάλη, όπως την πρώτη φορά, αλλά με συμμετοχή και ερμηνεία ενός κυρίου, Γερμανού, και μιας κυρίας, Εβραίας…

    Ο Γερμανός, ξεκινώντας, τι άλλο, χαιρέτησε ζητώντας συγγνώμη από τους Έλληνες…

    Χρόνια πολλά Μίκη μας.

    PS : Τη συναυλία βιντεοσκόπησε η ΕΡΤ, αλλά ζωντανά μεταδόθηκε μόνο από το ραδιόφωνο της ΕΡΑ. Κάποια μέρα, σύντομα φαντάζομαι, θα τη δούμε και στις οθόνες μας.

  108. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    105>>συν-δημιούργησαν.΄
    Όμορφη Πόλη-Γειτονιά των Αγγέλων-Οδός Ονείρων

  109. Πάνος με πεζά said

    @ 108 : Σε αντίθεση με τις άλλες δύο παραστάσεις, η «Γειτονιά των Αγέλων», παρά τα εμβληματικά τραγούδια της (Στρώσε το στρώμα σου, Άνοιξε λίγο το παράθυρο, Το ψωμί είναι στο τραπέζι), πρέπει να ξέρεις ότι ήταν δυστυχώς ο ορισμός της παταγώδους θεατρικής αποτυχίας, αφού ανέβηκε γύρω στα μέσα Νοεμβρίου και δεν έβγαλε ούτε καν Χριστούγεννα…Ακριβείς ημερομηνίες και λοιπή σχετική θεματογραφία, θα βρεις με λίγα γκουγκλίσματα…

    Και με Καρέζη, Κούρκουλο και ερμηνευτή Πουλόπουλο…Ποιος ξέρει γιατί…

  110. Πάνος με πεζά said

    Το «Δόξα τω Θεώ» ξέχασα…

  111. Πάνος με πεζά said

    Και φυσικά, το «Άνοιξε λίγο το παράθυρο» είναι λάθος, το σωστό είναι «Από το παράθυρό σου», με ερμηνεύτρια την Καρέζη…

    Περασμένες δέκα, ας πάω μάλλον για ύπνο…

  112. sarant said

    107 Μερσί για το ρεπορτάζ!

  113. Ανδρουλάκη Βάνα said

    1. Κύριε Σαράντάκο πολύ ωραίο το αφιέρωμα, συμπληρωμένο και από τόσο ενδιαφέροντα σχόλια.
    2. Κύριε Άγγελε (104) χαίρομαι που μάθατε για τον κάτω Γαλατά Χανίων. Ο Γαλατάς είναι γνωστός και από τη «μάχη του Γαλατά¨» (μάχη της Κρήτης), 20/5/1941.
    3. Διάβασα επίσης κάτι πολύ ενδιαφέρον για το Μίκη: http://www.lifo.gr/team/music/59428
    4. Αχ ηρωϊδα Μυρτώ πότε θα γραφεί και για σένα ένα αφιέρωμα; Πόσο πολύ θαυμάζω τον ήχο της σιωπής σου

  114. Γς said

    Αχ, δεν θέλω να χαλάσω το νήμα, αλλά καράφλιασα το απόγευμα στον τηλεοπτικό ΣΚΑΪ με τον Βασίλη Λεβέντη που είπε ότι ο «μεγαλύτερος Ελληνας μουσικός» θα είναι πρώτος βουλευτής επικρατείας στο ψηφοδέλτιο της Ενωσης Κεντρώων [του κόμματος του].

    Εδώ. Επιλέξτε «επεισόδιο» 29/07/2015. Στο σημείο 54:00 του βίντεο.

    Δεν αποκάλυψε ποιος είναι αυτός, αλλά ακούστηκαν συγκρίσεις με Δημήτρη Μητρόπουλο, Νίκο Σκαλκώτα, Μίκη, Μάνο, Ξαρχάκο κα. Από όλους αυτούς ο πρόεδρος χαρακτήριζε καλύτερον τον εκλεκτό του.

    Μέγας είσαι Κύριε!

    Μνημόνια με μουσική επένδυση και προεδρικά φραπέ .

    Ποιον να εννοούσε άραγε;

  115. leonicos said

    Αφού έδωσε συνέτευξη και στον Δαυλό ο Θεοδωράκης….

    Όντως… μεγάλος, τρισμέγιστος μουσικός, καταπληκτικός καλλιτέχνης…. και ασφαλώς δεν μπορεί μια κουβέντα εδώ μέσα να τον μικρύνει.

    Αλλά σταματήστε τις αποκαλύψεις για ν’ αντέξουμε. Μίλησε ΚΑΙ στον Δαυλό;

  116. leonicos said

    Μου χάρισαν κάποτε μερικούς Δαυλούς.

    αντίτυπα εννοώ, Γς!: Αμέσως εσύ να πεις το δικό σου!

    Δεν ήξερα. Τους διάβασα, ξέρασα και τους πέταξα

  117. sarant said

    114 Σπανουδάκης; Ελπίζω όχι Ξαρχάκος.

  118. Πάνος με πεζά said

    Παντελίδης; 🙂

  119. Κανένα πρώην παιδί-θαύμα του βιολιού; του πιάνου; αλλά είναι κάτοικοι Βερολίνου όπως ο υποψήφιος;

  120. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Καλό είναι, όταν κρίνουμε ένα καλλιτέχνη, (και σε παγκόσμιο επίπεδο) να τον κρίνουμε για το έργο του, την καλλιτεχνική του αξία, κι όχι για την συμπεριφορά του ή τις απόψεις του, που ελάχιστες φορές συνάδουν με το έργο του, και συνήθως μας απογοητεύουν. Μετρημένοι στα δάχτυλα είναι οι καλλιτέχνες που ήταν-είναι συνεπείς με έργα και λόγια, (ένας από αυτούς κι ο Χατζιδάκης κατά την άποψή μου) γι΄αυτό κι εγώ από μικρός έπαιρνα το ωφέλιμο του έργου τους, και απέρριπτα το ανώφελο (όπως εγώ έκρινα) των λόγων τους και πράξεών τους, και δεν ταυτίστηκα ποτέ με καλλιτέχνη, το ίδιο έκανα και με τον τεράστιο Μίκη.

  121. Ριβαλντίνιο said

    @ 118 Πάνος με πεζά

    Όχι. Ο Πολυχρόνης Μαυροκέφαλος ! 😆 😆 😆

  122. 14 Δεκεμβρίου 1930, ο Μίκης Θεοδωράκης στην Ακρόπολη με τους γονείς του

    source: https://twitter.com/Taxideutis/status/626725036850839552

  123. Κουνελόγατος said

    Συνεχίζει πάντως…

    http://www.newsbomb.gr/politikh/news/story/611747/mikis-theodorakis-na-ginei-sevasti-i-etymigoria-toy-ellinikoy-laoy

  124. Κατερίνα said

    Στα 14 μου, και ενώ ζούσα στην Κόρινθο, από μια συγκυρία βρέθηκα στο κέντρο της Αθήνας την ημέρα της μεγάλης διαδήλωσης για την πρώτη επέτειο του Πολυτεχνείου. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον παλμό της συγκέντρωσης, καθώς χιλιάδες άνθρωποι τραγουδούσαν «Σώπα όπου να’ναι θα σημάνουν οι καμπάνες». Γιατί ο Μίκης δεν έχει γραψει μόνο εκπληκτικά τραγούδια, έχει γράψει και εμβατήρια – άλλο είδος και άλλο ταλέντο. (Για τον ίδιο λόγο, παρεμπιπτόντως, θαυμάζω τον Τζων Λένον, που εκτός από ερωτικά και χορευτικά τραγούδια έγραψε ένα κομμάτι που τραγουδιέται σε όλες τις συναυλίες (Give Peace A Chance) αλλά κι ένα τραγούδι που μπήκε στον χρυσό κατάλογο των…Χριστουγεννιάτικων (And so this is Christmas)).

  125. sarant said

    122 Τι ωραία φωτογραφία!

    124 Καλά λέτε.

  126. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    124,125. Το τραγούδι-εμβατήριο Ήταν Κάποτε Δυο Φίλοι σε στίχους Τ.Λειβαδίτη, το χάρισε ως εθνικό ύμνο στους Παλαιστίνιους.

  127. Πάνος με πεζά said

    Δε νομίζω. Noμίζω ότι ο Θεοδωράκης «άλλαξε τίτλο» στο τραγούδι που λες και το είπε «Ύμνο για την παλαιστίνη», όπως έχει κάνει πολλές φορές με διασκευές των θεμάτων του.

  128. Είναι προφανές οτι έχω διαφορετικές προτεραιότητες με το σύνολο των σχολιαστών και τον Ν.Σαραντάκο. Είναι άλλωστε αναμενόμενο μιας και δεν είναι θύματα της ρητορικής μίσους του Θεοδωράκη, οπότε είναι εύκολο να ξεμπερδεύουμε με μια τυπική απόρριψη κάποιων αόριστων, μισαλλόδοξων απόψεων του. Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που παρατηρώ οτι η ειλικρινής καταδίκη του αντισημιτισμού στα πρόσωπα του Σαμαρά, Γεωργιάδη, Μιχαλολιάκου μετατρέπεται σε χαμηλόφωνη αμφισβήτηση όταν ακουμπάει ημετέρους.

    Ο Θεοδωράκης είναι ένα εξέχον πρόσωπο του αντισημιτισμού στην Ελλάδα, λόγω της βιαιότητας των απόψεων του – της διαχρονικότητας – της επιρροής και της προβολής που απολαμβάνει. Αλλωστε για αυτό εμφανίζεται σε όλες τις – ξένες οφείλω να ομολογήσω – αναφορές για το φαινόμενο στην Ελλάδα. Α, επίσης είχε και κάποια μουσική σταδιοδρομία*.

    * για να μιμηθώ τους προλαλήσαντες

  129. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    127.Ναι ,ως ύμνο στην Παλαιστίνη.Διαγράφεται η λέξη «εθνικό».
    Είναι χαρακτηριστικό, ότι το 1994 γιορτάσθηκε πανηγυρικά στο Όσλο η υπογραφή της συμφωνίας μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων παρουσία των Πέρες και Αραφάτ με την παρουσίαση του Μαουτχάουζεν -που στο μεταξύ έχει γίνει εθνικό τραγούδι του Ισραήλ- και του Ύμνου για την Παλαιστίνη που έγραψε ο Θεοδωράκης, ως αναγνώριση και της δικής του συμβολής στην υπόθεση της ειρήνης στην περιοχή αυτή.

  130. gbaloglou said

    128 Έχεις/έχετε κάθε δικαίωμα για κριτική σε συγκεκριμένες δηλώσεις του Θεοδωράκη σχετικά με το Ισραήλ και τους Εβραίους, και σε αρκετά ή και πολλά σημεία μπορεί και να έχεις/έχετε δίκαιο, αλλά σχόλια όπως το «α, επίσης είχε και κάποια μουσική σταδιοδρομία» είναι γελοία 😦

    Με την ευκαιρία, αφιερώνω σε όλους μία πρόσφατη ανακάλυψη μου: Γερμανική εκτέλεση του Romancero Gitano … στα Ισπανικά!

  131. Ανδρέας Αργός said

    Η επιλογή ενός κειμένου του Μίκη που αφορά τη μουσική του και την επιλογή του για δημιουργία προσωπικού μουσικού ύφους που θα διαμορφωνόταν με την άντληση, τον εμπλουτισμό και την ανασύνθεση στοιχείων κυρίως της ελληνικής μουσικής παράδοσης, εξηγεί ως ένα βαθμό το έργο του και φωτίζει τις επιδιώξεις του. Ήχοι προσωπικοί και εθνικοί. Όμως η ποιότητα, το πολύμορφο και το πολύπλευρο του έργου του είναι εκείνα τα στοιχεία που αναδεικνύουν τη μουσική του μεγαλοφυΐα.
    Σωστά το κείμενο περιορίστηκε στον μουσικό Θεοδωράκη. Ο πολιτικός Θεοδωράκης, ο στοχαστής Θεοδωράκης ήταν αντιφατικός. Είχε βεβαίως τις μεγάλες και τις πολύ μεγάλες του στιγμές, είχε όμως κατά την κρίση μου και τις κακές του στιγμές.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: