Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης -Ο Γρηγόρης

Posted by sarant στο 11 Αύγουστος, 2015


Εδώ και κάμποσο καιρό έχω αρχίσει να δημοσιεύω, κάθε δεύτερη Τρίτη, αποσπάσματα από το βιβλίο του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, “Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης” (εκδ. Ερατώ, 1995, εξαντλημένο), που είναι μια βιογραφία του παππού μου, του Νίκου Σαραντάκου (1903-1977), ο οποίος είχε το ψευδώνυμο Άχθος Αρούρης (που είναι ομηρική έκφραση και σημαίνει ‘βάρος της γης’). Η σημερινή συνέχεια είναι η τεσσαρακοστή όγδοη και είναι η τέταρτη του δέκατου κεφαλαίου, που επιγράφεται «Ανασυγκρότηση». Η προηγούμενη συνέχεια βρίσκεται εδώ. Βρισκόμαστε στις αρχές της δεκαετίας του 1950, στην Αθήνα, όπου ο παππούς μου έχει πιάσει δουλειά στο εγκυκλοπαιδικό λεξικό του Ηλίου, έχει χτίσει το σπίτι του και τώρα ολοκληρώνει, ας πούμε, την αποκατάσταση, αγοράζοντας αυτοκίνητο -ένα κάπως ασυνήθιστο αυτοκίνητο, με όνομα και με πολεμικές περγαμηνές.

mimis_jpeg_χχsmallΤο όνομα αυτού ήταν Γρηγόρης, και ήταν ένα στρατιωτικό αγγλικό τζιπ, που στην οικογενειακή μυθολογία είχε πολεμήσει τον Ρόμελ στη Βόρεια Αφρική. Τον Γρηγόρη τον πρόλαβα, αφού ο παππούς μου τον κράτησε ίσαμε τα τέλη των 60, για να τον αντικαταστήσει με άλλο αγγλικό αμάξι, αν και αυτό αριστεροτίμονο, ένα Άνγκλια Πρέφεκτ (που πήρε προς στιγμή το προσωνύμιο «Ο νομάρχης», αλλά χωρίς να πιάσει -δεν ήταν άλλωστε θρυλικό αμάξι, όπως ο Γρηγόρης). Θυμάμαι που ερχόταν καμιά φορά ο παππούς και μ’ έπαιρνε από το δημοτικό, και κατεβαίναμε την οδόν Αιόλου (στο Φάληρο: τότε οι δρόμοι ήταν όλοι διπλής κατεύθυνσης) με καναδυό συμμαθητές να στέκονται στο μαρσπιέ. Θυμάμαι επίσης ότι τα παράθυρα είχαν όχι τζάμι αλλά ένα είδος πλεξιγκλάς, και τα τζάμια δεν κατέβαιναν με μανιβέλα (ούτε, βεβαίως, με κουμπί όπως τα τωρινά), αλλά απλώς άνοιγαν κατά το ήμισυ με έναν μεντεσέ.

Αλλά ας δούμε την περιγραφή που κάνει ο πατέρας μου -και η σημερινή συνέχεια ολοκληρώνεται με δύο γρηγοριανές παρωδίες.

Το φθινόπωρο του 51 ο ποιητής αγόρασε αυτοκίνητο. Ηταν στα πρώτα χρόνια της πλατιάς διάδοσης του ιδιωτικού αμαξιού στην Ελλάδα. Όλοι, ανεξάρτητα από τις οικονομικές τους δυνατότητες θέλαν να αποχτήσουν ρόδα. Από τ’ αδέλφια του είχαν ήδη αμάξι ο Γιάννης, ένα γερμανικό στρατιωτικό Φολξβάγκεν, που για την αντοχή του τόχε βγάλει το Μουλάρι, ο Θόδωρος ένα μικροσκοπικό Ντεκαβέ, που τόλεγε ο Μπούλης κι ο Γιώργος, στην αρχή ένα φορτηγάκι κι ύστερα ένα Βόξολ.

Ο Νίκος αγόρασε από τον ΟΔΙΣΥ (ο σημερινός ΟΔΔΥ) ένα μεταχειρισμένο αγγλικό στατιωτικό Ώστιν, που το ονόμασε Γρηγόρη. Το αμάξι αυτό με όλα τα ελαττώματα του, (είχε πάνινη σκεπή, δεξιό τιμόνι, δεν είχε καλοριφέρ και με κανένα τρόπο δεν ξεπερνούσε τα 60 χιλιόμετρα την ώρα), ο Νίκος το αγάπησε πολύ και το κράτησε πάνω από δεκαπέντε χρόνια. Του ‘γραψε μάλιστα και δυο ποιήματα. Το ένα είναι μίμηση του Τραγουδιού του αργαλειού, του Εφταλιώτη:

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΗ
(του Αργύρη Εφταλιώτη μίμηση –εδώ το πρωτότυπο)

Πέτα Γρηγόρη μου γοργέ, στις τέσσερίς σου ρόδες
πάμε σε μέρος χλοερό, ηλιόλουστο κι ευώδες.
Γρίτσι-γρίτσι κάνει η σούστα
γρίτσι φτάσαμε στου Κούστα [το ξενοδοχείο «Κυανή ακτή» στο Ξυλόκαστρο]

Πέτα τρελά κι ας κοσκινά λιγάκι το τιμόνι
κι η σύζυγος στο πλάι μου γρινιάζει και θυμώνει
Ντράγκα-ντρούγκου η λαμαρίνα
κι αχ και βαχ και λίγη γρίνα.

Ρούφα βενζίνα, μέθυσε και πιάσε τα σαράντα
κι άμα σε φτάνει φορτηγό, τραβήξου προς την μπάντα
να θυμάσαι απ’ όλα πάνω
chi va piano, va lontano!           [όποιος πάει σιγά, πάει μακριά]

Πέτα και δείξε πως σωστά σε βάφτισα Γρηγόρη
μονάχα στον ανήφορο θα βρεις λιγάκι ζόρι
κι όπου δεν τα βγάζεις πέραβάλε τρίτη και δευτέρα.

Τώρα που οι δρόμοι γίνανε καινούργιοι μη φοβάσαι
ταχύτητες διαστηνμικές άμα σ’ αρέσει πιάσε.
Γίνε πύραυλος και πέτα
τα πενήντα πέρασέ τα.

(1964)

Η δεύτερη γρηγοριανή παρωδία είναι μίμηση του ποιήματος  Διονύσου πλους του Ραγκαβή, ενός από τα αριστουργήματα της καθαρευουσιάνικης ποίησης, που ο παππούς χαιρόταν να το απαγγέλνει και στο πρωτότυπο -αν και ίσως όχι ολόκληρο διότι είναι μακροσκελέστατο. Εκτενής είναι και η παρωδία, αλλά αξίζει τον κόπο.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΛΟΥΣ (το πρωτότυπο εδώ)

Η έκτασις της αχανούς
οδού πλήρης χωμάτων
πεσόντων εκ τινος πρανούς
κι ήτανε να σου φύγει ο νους
ο ρους των οχημάτων.

Παράφρων κίνησις οργά.
Είν’ κόλασις ο δρόμος,
κανείς δεν πήγαινε σιγά,
ιδίως κάτι φορτηγά…
Καθένα λαιμητόμος.

Κι οι λιμουζίνες! εις αυτάς
συνήθως επιβαίνει
κάποιος θρασύτατος λεφτάς,
δεν ξέρεις πού τις συναντάς
και τι σε περιμένει

Έτερος κίνδυνος σοβεί
εκ μέρους των διτρόχων
που κάνουνε την παλαβή
και τρέχουν όλοι σα στραβοί
μετ’ ελιγμών αστόχων.

Κι οι βοθρατζήδες;
Εξ αυτών οι κίνδυνοι είναι τόσοι!
Με είκοσι τόνους οχετών
να μακαρίζεις εαυτόν
αν μόνο σε σκοτώσει…

Προς παραλίας και βουνά
και προς δασώδεις νάπας
ο κόσμος όλος ξεκινά
κι αλίμονο όταν κυβερνά
τιμόνι κάθε μάπας.

Καθένας πιάνει το βολάν
και προχωρεί με θάρρος.
Εδώ συστάσεις δε φελάν
και τ’ αυτοκίνητα κυλάν
και όποιον πάρει ο χάρος.

Αλλος μπελάς είν’ οι πεζοί
καθώς περνούν καθέτως
κι αν είναι κάμποσο χαζοί
«να ζει κανείς ή να μη ζει;»
ρωτιέσαι σαν Αμλέτος.

Ην ο Γρηγόρης στερεός
κι ο κυβερνήτης τούτου
είναι ως γνωστόν «μάνας υιός»
σωφέρ εκτάκτως δεξιός
κι είχε παντού το νού του.

Ουχ’ ήττον τούτο δεν αρκεί
στων οδηγών τη φάρα,
-που ’ναι συνήθως νευρικοί-
Κίνδυνον κρύπτει διαρκή
των άλλων η τρελάρα.

Πλην ο Γρηγόρης αψηφών
το φάσμα των κινδύνων
βενζίνην λαίμαργα ροφών
ορμά -ταχύτατος τυφών-
τον δρόμον καταπίνων.

Βέλος ιπτάμενον θαρρείς,
περνά τα τριανταπέντε!
— Ζορίσου κι άλλο να χαρείς
είν’ ηδονή να προχωρείς
pericolosamente

Advertisements

133 Σχόλια to “Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης -Ο Γρηγόρης”

  1. Η παρωδία του Ραγκαβή κα-τα-πλη-κτι-κή!
    Φαντάζομαι οι σχολιαστές θα σολάρουν με τα παλιά τους αυτοκίνητα, οπότε ας κατοχυρώσω τον καημένο τον Κλουζό μου, το ρενώ κατρέλ που άντεξε μέχρι πριν από εφτά χρόνια περίπου.

    «Τα ρητά δεν είναι βαρετά, είναι μόνο βαρητά» (άκου mater tediorum!).

  2. Γς said

    Καλημέρα
    Ωραίος ο Γρηγόρης, το αυτοκίνητο.
    Από εκείνη την εποχή όμως 1950 έχω και γώ τις δικές μου αναμνήσεις.
    Τον δικό μου Γρηγόρη, τον μπαρμπα μου, που τον φωνάζανε Λάκη.
    Και το δικό του αυτοκίνητο:

    Ενα τζοπάκι της Βέρμαχτ

  3. cronopiusa said

    Καλή σας μέρα

  4. atheofobos said

    Ο Γρηγόρης πρέπει να ήταν σαν αυτό της φωτογραφίας που συνοδεύει και την ιστορία του τζίπ.
    http://www.sansimera.gr/articles/338
    Και ο πατέρας μου σε τέτοιο έμαθε να οδηγεί στις αρχές της 10ετιας του 50 και έχει βγάλει μάλιστα και φωτογραφία πολυ περήφανος επάνω σε αυτό!
    Ακόμα πιο περήφανος ήταν όταν απέκτησε το πρώτο του αυτοκίνητο ένα Panhard Dyna για το οποίο έχω γράψει το ποστ:
    α-ΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ ΠΟΥ ΕΖΗΣΑ – ΣΕ ΔΥΟ ΜΕΡΗ
    http://atheofobos2.blogspot.gr/2013/07/blog-post_16.html

  5. Γς said

    Κι άλλη μια ανάμνηση απ την Αθήνα του 1950, τον μπάρμπα μου και το τζιπάκι του

  6. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλιά σας!

    1: Ναι, δεν αποκλείεται να εξελιχτεί (γιατί όχι άραγε; ) σε αυτοκινητονοσταλγία!

  7. Γς said

    5:

    Και τελικά κατέληξε στα χέρια μου το τζιπάκι του μπάρμπα μου.

    http://caktos.blogspot.gr/2013/02/blog-post_6982.html

  8. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Καλημέρα! Ωραίο θέμα.Το ποίημα,ποίημα!!

  9. «μίμηση του ποιήματος Διονύσου πλους του Ραγκαβή», φυσικά. Και απολαυστικότατο!

  10. Γς said

    Είχα κάποτε κι ένα NSU.

    Στου Γιώργου λοιπόν, στο Γκάζι, το συνεργείο, που τα έφτιαχνε, όταν μπήκε στην μεγάλη αυλή του ένα NSU με έναν ξερακιανό με μουστάκι και γραβάτα και την κάνανε έντρομοι όλοι, εκτός από μένα.
    Μετά από κάνα μισάωρο άρχισαν πάλι να ξαναμαζεύονται και τους ρώτησα:

    -Τι πάθατε ρε και γίνατε λαγοί;
    -Δεν τον ξέρεις;
    -Όχι.
    -Είναι ο μεγαλύτερος μαχαιροβγάλτης, σωματέμπορας και έμπορος πρέζας του Βοτανικού.

    Και κοιτάζουμε κι οι δυό το αυτοκίνητό του, που άρχισε να αναδύεται ο τύπος που λαγοκοιμόταν εντός.
    Ξαφανιζόλ πάλι.

    -Γιώργο! Ποιο είναι το αυτοκίνητο αυτού του μαλάκα; Πέτα το στο λάκκο. Τώρα!

  11. cronopiusa said

    αυτοκινητονοσταλγία και αυτοκινητοδιαλογισμός!!

    Ποια είναι η (νέα) υφυπουργέσα που έδωσε στο σύζυγο το βουλευτικό της;;

  12. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    9: Ωχ, καλά που το πρόσεξες, το άλλαξα.

  13. cronopiusa said

    βοήθεια
    μ έχει γραπώσει η spamοπαγίς


    ο χώρος ανήκει στους ανθρώπους και όχι στα αυτοκίνητα

  14. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    >>ΠΛΟΥΣ
    Tου Αϊ Εύπλου σήμερα, μαθαίνω και στην Αλεξανδρούπολη η εορτή.
    Σαν τί πανιά ν΄ανοίξουμε-και μέχρι πού να πάμε- με τη νέα συμφονία;
    Ήδη κυκλοφορεί στο διαδίκτυο το νομοσχέδιο.

  15. Μια τζιποπαρατήρηση: αφού ήταν Ώστιν εγγλέζικο, το αυτοκινητάκι αποκλείεται να έμοιαζε με τα γνωστά τζιπ του στρατού, πρέπει νάταν πιο στρόγγυλο. https://en.wikipedia.org/wiki/Austin_Motor_Company
    Εκτός εάν ήταν Ώστιν αμερικάνικο, δηλαδή Μπάνταμ… https://en.wikipedia.org/wiki/American_Austin_Car_Company

    «το 4χ4 είναι απλά μια πράξη,
    όπλα, χασίσια και οζά το κάνουνε αμάξι»

  16. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Στο 4χ4 θα βάλω βατσιπέτι
    όντε θα στρίβω,τα οζά κι ο σκύλος να μη μπέφτει

    Καλημέρα 🙂

  17. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    16 Βατσιπέτι;

  18. Εδώ λέει ότι είναι η ταράτσα (;!): http://www.e-thrapsano.gr/cretan-dialect/%CE%98%CF%81%CE%B1%CF%88%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CF%8E%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF-%CE%B3%CE%BB%CF%89%CF%83%CF%83%CE%AC%CF%81%CE%B9-1/%CE%B2/%CE%B2%CE%B1%CF%84%CF%83%CE%B9%CF%80%CE%AD%CF%84%CE%B9-255/

  19. Γς said

    βατσιπέτι: = μαντρότοιχος.

    http://www.patris.gr/print/97943?PHPSESSID=2tvr280qin0s4olhf5p0m10q50

  20. sarant said

    19 Ταιριάζει

  21. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    Βατσιπέτι είναι ο φράχτης ,το παραπέτο.

  22. Γς said

    19:

    βατσιπέτι = τοιχιό

    από το λίκνο:

    >Κι εκεί που έπινε το ναργιλέ, βλέπει έναν ψαροκαβαλλάρη και πηδά το τοιχιό με το άλογό του και δίδει μέσα στο περβόλι. Κι είχενε, λέει, μια βαγιά στη μέση το περβόλι και κάνει μια αλετρά ο ψαροκαβαλλάρης και ρίχνει τη βαγιά κάτω και πηδά πάλι το βατσιπέτι και φεύγει.

  23. Πάντως στο λεξικό του φίλου μας του Βασίλη Ορφανού, με τις τουρκικές λέξεις στο κρητικό ιδίωμα, δεν υπάρχει. Νάναι κάτι βενετσιάνικο;

  24. NM said

    Αυτοκίνητα με χαρακτήρα, ιστορία και ονοματεπώνυμο.
    Αυτοκίνητα που αν δεν είχαμε περπατήσει μαζί τους, η ζωή μας θα’ταν διαφορετική…
    Γράφτε τέτοια βρε…! Μέρες που είναι…
    ……………
    Στα 19 μου (1976) απέκτησα τον Αβραάμ Μπεναρόγια. Ετσι τον έβγαλαν οι φίλοι μου γιατι τους θύμιζε τον βίο και την πολιτεία του ιστορικού στελέχους της Αριστεράς. Ηταν ένα mini Cooper της Innocenti, μοντέλο ’68. Γνωριστήκαμε σε μια μάντρα για παλιοσίδερα, που το είχε εγκαταλείψει ο προηγούμενος ιδιοκτήτης του μετά από μεγάλο τράκο. Το «προξενιό» μου το έκαναν κάτι φίλοι, Χιλιανοί πρόσφυγες του Πινοσέ, εξαιρετικοί μηχανικοί και οδηγοί στην πατρίδα τους, που είχαν βρει δουλειά εκεί, σε ένα χωριό μεταξύ Σιένας και Φλωρεντίας. Το φτιάξαμε μαζί, δουλεύοντας και ψάχνοντας ανταλλακτικά για καμιά 15αριά μέρες. Η ζωή μου μαζί του ήταν τόσο περιπετειώδης όσο τ’όνομά του και η ιστορία του. Και τι δεν κάναμε και που δεν πήγαμε; Γυρίσαμε όλη την ηπειρωτική Ευρώπη για χρόνια. 2-3 φορές χρησίμεψε σαν σπίτι μου για κανα μήνα κάθε φορά. Κάποτε πήγαμε εκδρομή μ[αυτό εννέα άτομα. Αλλοτε, δις κατεδιώχθημεν από περιπολικά της αστυνομίας (διαφορετικών χωρών) και ξεφύγαμε. Απαξ συνελήφθημεν και φυλακιστήκαμε μαζί (ναι μαζί! – μοιάζει απίστευτο αλλά έγινε). Επίσης απαξ απελάθημεν από χώρα του πάλαι ποτέ Υπαρκτού. Περάσαμε κάποτε την τότε Γιουγκοσλαυία (1200 χλμ από Λιουμπλιάνα μέχρι Γευγελή) χειμώνα με σπασμένο μπαρμπρίζ σε 24 ώρες οδήγημα σερί. Πλειστάκις εντός του ή επ’αυτού ερωτεύτηκα και πλειστάκις+1 διεζεύχθην. Η τελευτή του υπήρξε εξ ίσου εντυπωσιακή με τον προγενέστερο βίο του. Κάποτε -στα 23 μου- μετά από άσχημα γεγονότα, αναγκάστηκα να περιοριστώ. Εκανα τη μετακόμιση (εντός Αθήνας) με τον Αβραάμ για αποκλειστικό μεταφορικό μέσο. Ψυγεία, πλυντήρια, καναπέδες, όλα… σε σχάρα οροφής και πολλαπλές διαδρομές. Μου πήρε 3 μέρες τουλάχιστο. Μόλις τελείωσα και παρκάρισα 100-200 μέτρα μακρυά απ το νέο μου σπίτι, μπήκα κάτω απ το ντους. Εκεί βρισκόμουν όταν άκουσα το μεγάλο μπαμ και κατάλαβα από τους ήχους της λαμαρίνας ότι ο ΑβΜπ ήταν που με χαιρέταγε. Μεγάλη καραμπόλα. 7 αυτοκίνητα, τα 5 παρκαρισμένα, είχαν γίνει πολτός. Ευτυχώς δεν υπήρξαν τραυματισμοί, ενας μόνο κι αυτός επιπόλαιος.
    Μετά από κανα μήνα πήρα την αποζημείωση από την ασφαλιστική. Ο χρόνος αναμονής και η έλλειψη του Αβραάμ με έκαναν να σκεφτώ ωριμότερα. Με τα λεφτά αγόρασα συνάλλαγμα και έβγαλα αεροπορικό εισητήριο για μακρυά.
    ……………………
    Απειλή: Αν τυχόν γράψετε ιστορίες με αυτοκίνητα, θα επανέλθω με την 19ετή ιστορία του δεύτερου αυτοκινήτου μου, που συνδέεται με γεγονότα της σύγχρονης ιστορίας μας.
    Γράφτε βρε…!

  25. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    21. H ακριβής ορολογία για το βατσιπέτι είναι «στηθαίο» (εξού και η «ταράτσα». Όλα τα βατά δώματα έχουν βατσιπέτια. (στηθαία). Για να μην μπηχτοκεφαλιάζονται οι κουζουλοί…

  26. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    23. To petto σίγουρα βενατσιάνικο. Parapetto. To βάτσι…? 🙂

  27. sarant said

    24: Πολύ ωραία ιστορία, πυκνός ο βίος του Αβραάμ Μπ. έστω και βραχύς, σε αντίθεση με τον συνονόματό του.

  28. 24 δώσε ιστορίες!

    Στο μεταξύ στην Τήνο, αυτές τις μέρες https://pbs.twimg.com/media/CME7yRkWEAEl5in.jpg

    Κάλλιο υποβρύχιο και τορπίλλα…

  29. marulaki said

    Ενημερώνω ότι το έχω ακούσει και ματζιπέτι. Βοηθάει;

  30. Γς said

    http://caktos.blogspot.gr/2014/09/blog-post_12.html

  31. Γς said

    και το αμάξι που ήθελα να ανεβάσω στην ταράτσα

    http://caktos.blogspot.gr/2013/03/uhu.html

  32. Γς said

    H Σιτροέν

  33. Γς said

    Κι άλλη μία Σιτροέν, Βάτραχος

  34. Γς said

    Et Dieu, oops, Citroen … créa la Citroen Cactus!

  35. Γιάννης Ιατρού said

    Χαιρετώ. Δεν ξέρω τις επόμενες μέρες κατά πόσο θα μπορώ να παρακολουθήσω το site, καθότι έμαθα ότι ο γείτονας… σκοπεύει πάει 1-2 εβδομάδες στα πεθερικά του και συνήθως κλείνει το ρούτερ του όταν φεύγει. Κάποια λύση θα βρώ βέβαια, αλλά δεν ξέρω πόσο θα μου πάρει 🙂

    @24 Εγώ το δικό μου, μοντέλο ΄67, Olympia, μεταχειρισμένο το είχα πάρει, δευτεροετής ων, το ’70 με χαλασμένο το μοτέρ, 150 μάρκα. Το έφτιαξα, κι εγώ ψάχνοντας μεταχειρισμένα ανταλλακτικά σε μάντρες κλπ. γύρω από το πολυτεχνείο, Institut für Schrottlogie τις λέγαμε, δηλ. για μη βησιγοτθομαθείς κάτι σαν ινστιστούτο απορριμμάτων (παλιοσίδηρου). Διαλύαμε 3-4 πεταμένα και βγάζαμε τα ανταλλακτικά για ένα. Το είχα κάνει καινούργιο σιγά-σιγά. Πέρασα κι εγώ πολλά μ΄αυτό το αυτοκίνητο… ΜΟΡΜΩ το λέγαμε. Α, και Γιουγκοσλαβίες κλπ. πέρασα μ΄ αυτό όπως κι εσύ, τουλάχιστον 3-4 φορές, Αutoput (οΘντκ) Ljubljana Zagreb Beograd Niš Skoplje Gevgelija, η στανταρ διαδρομή δηλαδή. 2-3 στο αυτοκίνητο, φοιτητές όλοι, εναλλασόμαστε και το βγάζαμε σε μιά μέρα (και νύχτα, για να κοιμηθούμε μόλις περνάγαμε τα σύνορα, στο Πολύκαστρο). Είχαμε όμως καλού-κακού και τα ανταλλακτικά μας στο πορτμπαγκάζ: δυναμό, πολλαπλασιαστή / πλατίνες, αντλία νερού / βενζίνης, βελανιδόχαρτο (για φλάτζες) κλπ. και τα ανάλογα, απολύτως απαραίτητα, εργαλεία. Ο φόβος κι ο τρόμος ήσαν κάτι τύποι στην άκρη της Autoput που ρίχναν με σφεντόνα πέτρες στο παμπρίζ για να σπάσει γιά να πάμε να το φτιάξουμε, 5-10 χιλιόμετρα πιό κάτω… και να μας γδύσουνε. Είχε και τις σχετικές ταμπέλλες στη διαδρομή (με γερμανικά κείμενα…). Μια φορά την πάθαμε, βάλαμε ένα ναϋλον και προσπαθήσαμε να συνεχίσουμε, αλλά ήταν δύσκολο, τελικά το φτιάξαμε, αλλά όχι εκεί που αποσκοπούσαν οι τύποι που προανέφερα, αλλά ~90 χιλιόμετρα πιό κάτω, όπως μπαίναμε στο Βελιγράδι, σ’ ένα κανονικό συνεργείο. Σιγά-σιγά μάθαμε τα κατατόπια και στις περιοχές αυτές προσέχαμε ιδιαίτερα και κυρίως πηγαίναμε σιγά. Λοιπόν, το αυτοκίνητο αυτό (είναι και κουπέ 🙂 με σπορ ταχύτητες, ανοιγόμενη (συρόμενη) οροφή, 60 άλογα, 1200 κ.ε.) το έχω ακόμα, κυκλοφορεί κανονικά και είναι σε πάρα πολύ καλή κατάσταση. Βέβαια δεν το χρησιμοποιώ καθημερινά, αλλά όλο και καμμιά βολτίτσα το πάω, με την συμβία, η οποία το ξέρει από τότε…. που το πήρα 🙂 . Το είχε πάρει και μια φορά ο μεγάλος ο γιός μου (το ’98 ??), για να εντυπωσιάσει κάποια στη παρέα τους νομίζω, κι έγινε το έλα να δείς. Ευτυχώς το πήρα πίσω σώο, εγκαίρως!

  36. Δημητρης said

    Στο «Αι συνέπειαι της Παλαιάς Ιστορίας» του Βυζυηνού, διάβασα την φράση «Τότε ο Βολκενχαάρ έχανε την ετοιμότητα του πνεύματος και εγίνετο άλλος εξ άλλου». Έτσι δημιουργήθηκε η λέξη έξαλλος; Εντυπωσιάστηκα ούτως ή άλλως.

  37. Γιάννης Ιατρού said

    @35 (32 Γς) Όταν επιστρέψω από το ερημητήριο, που είμαι τώρα, θα βάλω και γω τη φωτογραφία της ΜΟΡΜΟΥΣ

  38. Λέγετε, λέγετε ιστορίες με επικά αμάξια…

  39. Δημητρης said

    Όπως βλέπω τα σχόλια να κυλάνε, λέω δεν μπορεί, όπου νάναι θα γράψει την ενδιαφέρουσα αυτοκινητιστική εμπειρία του κι ο Μιχάλης ο Λιάπης. Τον θυμόμαστε;

  40. 39

    Ναι, πώς… κι εκείνος μας θυμάται!

    http://nonews-news.blogspot.gr/2015/08/12600-cash-7.html

  41. cronopiusa said

    και το σαραβαλάκι του Σωτήρη Γκορίτσα

  42. Δημητρης said

    Έ, όχι ρε φίλε….

  43. 42

    Oh, yes, Bro! 😦

  44. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Σας άφησα με το βατσιπέτι ξεκρέμαστο.Ισχύουν όλες οι ερμηνείες(τοιχίο,μαντρότοιχος,και παραπέτι το λένε παραλλαγμένο τελευταία).
    Βλέπω πως κάτι για το τροχοφόρο των παιδικάτων μου που έγραψα,δεν το ανάρτησα τελικά.Βιαζόμουν να βγω και φαίνεται πάτησα αλλαντάλλων.
    Είχαμε τη Σκλάβα,ένα σκαφτικό με καρότσα.Ακατάλυτο.Ακόμη υπάρχει κι όλο τάζω πως θα τη σενιάρω(τρίψιμο,μίνιον,βάψιμο) και θα τη φυτέψω*.Τώρα της κοτσάρω όταν πάω τίποτε γλάστρες με γεράνια να καταλάβει ότι ήρθα.Φορτωμένη με κούτσουρα για το τζάκι την έχουν πάντα και είναι μόνιμο καταφύγιο των γατιών η απόμαχη Σκλαβίτσα. Το δικό μου πρώτο αμαξάκι ήταν ένα 127-σέατ κίτρινο κροκί.Χανουμάκι.’Εχω ξαναγράψει που κοβότανε το συρματόσκοινο και πως ο γκαραζέρης μου έλεγε πως κι ο Κατράκης είχε ένα ακριβώς το ίδιο και πάθαινε τα ίδια.Κάθε τόσο κόλλαγε από αμπραγιάζ. Το έδωσα για σίδερα,όταν η επιδιόρθωση ήταν ακριβότερη απ το ίδιο τ΄αυτοκινητάκι.
    Η πρώτη 15ετία του έγγαμου βίου πέρασε με οικογενειακό αμάξι την κόκκινη Νίνα,όπως διάβασαν περιπαιχτικά οι κρητικοί όταν το πήγαμε πρώτη φορά.’Eνα τζιπάκι Νiva.Αυτοκίνητο θηριάκι.Ο βίος του στρωτός και ατρακάριστος.Το είχαμε βάψει και μια φορά κι έλαμπε.Δεν είχε όμως κλιματισμό κι αρχίσαμε να δυσανασχετούμε όλοι μαζί. Αγοράσαμε ένα άλλο με όλα τα κομφόρ αλλά είχαμε και τη Νίνα με την οποία ξεκίνησε την οδήγηση και ο γιος μας.Αξίζει να πω πώς το αποχωριστήκαμε.Μια μέρα σ΄ένα φανάρι, ανοίγει το τζάμι ένας οδηγός δίπλα μας και ρωτάει «που μπορώ να βρω ένα τέτοιο; » Το πουλάω, του λέει ο άντρας μου.Ο τυχαίος άγνωστός μας άνθρωπος μας είπε ότι το ήθελε μόνο για να τραβάει τη βαρκούλα του από τη θάλασσα μέχρι την αυλή του,100 μέτρα απόσταση, κάπου στην Εύβοια.Όχι για να κυκλοφορεί Εμείς του είχαμε βάλει και κοτσαδόρο και του ήρθε κουτί.Κατέθεσαν τις πινακίδες και το πήρε για 500 ευρώ.Ένδοξα γεράματα η Νίνα.Σε εξοχικό και με βάρκα 🙂
    *φιορίνα 🙂

  45. 44

    Lada Niva, ρώσικο ατσάλι, το σέβονταν και οι ταρίφες και οι πονηροί με τα ακριβά γερμανικά αμάξα που πάνε να προσπεράσουν από τα δεξιά, από τη βοηθητική λουρίδα Στα βουνά πήγαινε αέρας, στην Εθνική σερνόταν, ο φουκαράς ο
    Γιέλτσιν. Έτσι τόχα βγάλει το δικό μου, όχι μόνο γιατί έπινε πολύ αλλά του χυνόταν κιόλα από την τάπα της βενζίνας…

  46. Γς said

    >έπινε πολύ αλλά του χυνόταν κιόλα από την τάπα της βενζίνας…

    Και μια απάντηση στον … σκαραβαίο της VW.

    [Να είχε και τρόμπα βενζίνης…]

    Αξιολύπητο αμάξι μιας μίζερης εποχής

  47. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια!

    Το βατσιπέτι – ματσιπέτι ο Πιτυκάκης το έχει με τον δεύτερο τύπο ως επικρατέστερο, ματσιπέτι, το στηθαίο.

    Ο μακρολαίμης πετεινός στο ματσιπέτι κράζει
    τα γίβεντά του δεν θωρεί κι άλλους καταδικάζει.

    Ισως, λέει ο Πιτυκάκης, από το mezzopetto αλλά δεν ξέρω αν υπάρχει αυτή η λέξη στα ενετικά. Το -ι από τον πληθυντικό, ίσως.

  48. 46

    Γς, άλλο το Τράμπαντ κι άλλο το Νίβα
    Το Νίβα ζει και βασιλεύει.

  49. Γς said

    Δεν τα συνέκρινα. Απλώς μου θύμισε την ροή δια της βαρύτητος της βενζίνης στο Τράμπαντ.

  50. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    >>Το φθινόπωρο του 51 ο ποιητής αγόρασε αυτοκίνητο. Ηταν στα πρώτα χρόνια της πλατιάς διάδοσης του ιδιωτικού αμαξιού στην Ελλάδα
    Μου ήρθε η ιδέα να σηματοδοτήσω,κάπως, το χρονικό Ελληνίδα και αυτοκίνητο.Σκέφτηκα τα τραγούδια.Ενδεικτικά:
    -1950, Βαλεντίνα, Γ.Μητσάκης
    Έχεις κούρσα και σωφάρεις
    κι όπου θέλεις ρεμιζάρεις
    ‘έγινες και σωφερίνα (ειρωνικά)
    -1984.Νυχτερινή εκπομπή/Αφρ.Μάνου
    Πατάω γκάζι και γελάς πίσω απ’ το τζάμι
    τρεις παρά είκοσι κι η νύχτα φωτεινή.
    Μ’ έχει τυλίξει ένα τεράστιο πλοκάμι
    και το Φολκσβάγκεν μου δεμένο με σκοινί
    η γυναίκα οδηγεί,νύχτα μάλιστα,παίζει ερωτικά και γράφει και στίχους και τραγούδι γι αυτό.

    {Το 1964,ενδιάμεσα στην 30ετία δηλαδή,στην ταινία «Η Σωφερίνα» υπογραμμίζεται ακόμη η γυναικεία ατζαμοσύνη στο τιμόνι}

    -1997.Διθέσιο.
    Ακριβό μου διθέσιο
    καλό μου αμάξι
    Που περνάς απ’ τ’ απαίσιο
    ξυστά
    Κινητήρα και πλαίσιο
    στα `χω πειράξει
    Για να τη βγεις πιο μπροστά
    Μη με πας απ το σπίτι, στο θεό να με πας…
    Εδώ το απογειώνει, κυριολεκτικά.

    45.>>έπινε πολύ
    Αυτός ήταν ο λόγος,θυμήθηκα,που δεν ξαναπήραμε Niva που στο μεταξύ είχε βγει και με κλιματισμό.Κάναμε συμβούλιο κι όλοι θέλαμε ξανά μια Νίνα αλλά τα γιαπωνέζικα «πίνανε» το μισό κι έχουνε και πιο ελαφρύ τιμόνι.
    Θα κάνω τεστ στ΄αγόρια αν θυμούνται το νούμερο της Νίνας.Πάνε κοντά δέκα χρόνια τώρα που τη δώσαμε.Την αγαπώ ακόμη 🙂

  51. sarant said

    50 Πολύ ωραίο σχόλιο!

  52. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    47.Βατσιπέτι, βέβαια και στηθαίο.Η προεξοχή του παραθύρου λ.χ. αλλά και ο μαντρότοιχος,το πεζούλι του πιο πολύ.Είναι και μια άλλη σκωπτική μαντινάδα που κάποιος θα φυτέψει δέντρο πάνω στο βατσιπέτι για να χει ο γάιδαρος σκια,αλλά δεν την καλοθυμάμαι. Σάμπως είν’ έτσι: Θε μου και βγάλε ένα δεντρί πάνω στο βατσιπέτι για να θωρώ το βούι μας στον ασκιανό να στέκει 🙂

    51.Ευχαριστώ. Φλασιά! 🙂 αλλά θυμάμαι και κάπου τη σκηνή που η πρωτάρα σωφερίνα κυρία Κική,όταν κάθισε στο τιμόνι κι έβγαζε το αυτοκίνητο από τη μάντρα σας,βγήκαν όλοι να κάνουν σεϊρι!

    24.ΝΜ.
    >>σχάρα οροφής
    Ένας φίλος που είχε κι αυτός Lada με σχάρα, είχε φορτώσει ο φοβερός,(εκεί,στα ύψη!) ένα άδειο βαρέλι και το πήγαινε.Σε μια ανηφορίτσα, ξεριζώθηκε όλο μαζί το σύστημα,σχάρα-βαρέλι και κύλησε -σκεφτείτε πανδαιμόνιο- στην άσφαλτο,κάπου στου Ζωγράφου, χωρίς ευτυχώς συνέπειες, που θα μπορούσε να γίνει ατύχημα χιλιώ λογιώ. Γελάμε όταν το θυμηθούμε,και τώρα που το γράφω γελάω,αλλά ήταν μόνο θέμα τύχης που έμεινε ως εκεί το πράμα.

  53. Επιτρέψτε μου να μοιραστώ μαζί σας μια ωραία/τραγική/αστεία φωτογραφία

    Syrian refugees take «selfies» moments after arriving in an overcrowded dinghy at a beach on the Greek island of Kos, after crossing a part of the Aegean sea from TurkeyPicture: REUTERS/Yannis Behrakis

    Είναι, νομίζω, μια από τις ελάχιστες περιπτώσεις που η αυτοφωτογραφία δεν είναι γελοία αλλά αληθινό τεκμήριο επίτευξης του στόχου. Επίσης, για τους πρόσφυγες που τις ανεβάζουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι απόδειξη (για τους δικούς τους) ότι ολοκλήρωσαν ακόμα ένα σκέλος του ταξιδιού τους προς τη Δύση.

    Αυτά…

  54. Alexis said

    #16, 52: αυτοκινητομαντινάδων συνέχεια:

    Δέκα ζευγάρια λάστιχα χαλάω κάθε χρόνο
    γιατί απ’ την πόρτα σου περνώ με παντιλίκια μόνο.

  55. 54

    Μπλόκο μου κάμαν τα ΕΚΑΜ στην έρημο Σαχάρα
    μα δεν υπολογίσανε το Nissan το Navara!

  56. Gpoint said

    Εγώ ξεκίνησα ανάποδα… το πρώτο αυτοκίνητιο που είχα στην κατοχή μου για περίπου δυο μήνες ήταν η (μάλλον) πρώτη 911 που είχε έρθει στην Ελλάδα το 1969 του γαμπρού μου και μου έμεινε αμανάτι να περιμένει πλοίο για το Αμέρικα όταν ο ίδιος μετατέθηκε ξαφνικά στο Περού, Αρεκουίπα. Το έπαιρνα σχεδόν κάθε βράδυ από το τελωνείο στον Πειραιά κι έκανα βολτίτσες με φίλους και φίλες. Το ΞΑ σε συνδυασμό με τα μούσια και κάτι γούνινα που φορούσα επί χούντας, κάποια μεσάνυχτα που έμεινε το αμάξι στην Δευτέρας Μεραρχίας, μου προσέφερε την ανεπανάληπτη εμπειρία να ρωτάω αγχωμένος ελληνικά για περισσότερο από τρία λεπτά αν ξέρει κανείς από αμάξια και να μου απαντάνε όλοι-του τροχονόμου συμπεριλαμβανομένου- σε σπασμένα αγγλικά ή γερμανικά !!
    Το αμάξι δεν είχε βενζίνη αλλά αυτό για μένα τότε ήταν μια λεπτομέρεια ασήμαντη…

  57. Alexis said

    #55: Το τούρμπο του Ναβάρα, πάει καλύτερα…
    Σουρεαλιστικό έτσι κι αλλιώς (άκου στην έρημο Σαχάρα… ) 🙂

  58. 57

    ε, που να λέγανε; στην Αμμουδάρα; 😦

  59. Alexis said

    Κι εδώ ο Κρητίκαρος γιδοβοσκός εξυμνεί, μεταξύ άλλων, το «διπλοκάμπινο τουότα» του (στο 0:40).
    (Προσοχή, το βιντεάκι περιέχει «κακές» λέξεις, ανοίγετε με γνώση των συνεπειών του νόμου, που λένε 🙂 )

  60. Corto Maltese said

    50 (ΕΦΗ ΕΦΗ): Γυναίκα και αυτοκίνητο στο ελληνικό τραγούδι

    1932: Το σωφεράκι (Παναγιώτη Τούντα, ερμηνεία Ρόζα Εσκενάζυ)

    «Πιο πέρα κάνε στάση αχ σωφεράκι μου γλυκό/
    λιγάκι ακόμα να βραδιάσει στην αγκαλιά σου αλανιάρη μου θα `ρθώ/
    και το τιμόνι θα κρατήσω με τα γλυκά σου τα φιλιά να οδηγώ/
    κι έτσι μαζί σου θα συνηθίσω πρώτη και δεύτερη να βάζω πια κι εγώ»

    1940: Αν φύγουμε στον πόλεμο (Μάρκου Βαμβακάρη/ Σπύρου Ολλανδέζου, στίχοι: Κώστα Κοφινιώτη)

    «Αν φύγουμε στον πόλεμο, μικρό μου Χαρικλάκι,
    θα κάνεις τον εισπράκτορα ή και το σοφεράκι»

  61. Alexis said

    #58: Χα, χα «Αμμουδάρα» δεν πάει, έ;

  62. 59

    ⭐ ⭐ ⭐ ⭐ ⭐

  63. Γς said

    Τα στρατιωτάκια…

  64. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα σχόλια!

  65. Αφού πιάσατε τα κρητικά αμάξια… βάλε μωρέ μπενζίνα

  66. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    54.>>Δέκα ζευγάρια λάστιχα
    Τότε όμως που είχανε μόνο το «πεζό νο2», λέγανε ‘πιτήδιες μαντινάδες:
    Δέκα βοσκώ καλίκωση*
    έχω καταλυμένη
    γιατ΄η γυναίκα π΄αγαπώ
    σ΄άλλο χωργιό ξομένει**
    * καλίκωση,τα παπούτσια (καλίβωση αλλού)
    **ξομένει,κοιμάται τη νύχτα
    αξομονή,ο ύπνος μιας βραδιάς(πόσες αξομονές θα κάμετε,πόσες βραδιές θα κοιμηθείτε)

    Σκύλε και Αλέξη, βαστιούμαι να μην πω άλλες(ων ουκ έστι αριθμός) απ αυτές τις …μετα μαντινάδες με 4χ4 και Ναβάρες και μιτσουμπίσια 🙂

    Μια αντικριστή για το 15 τέλος,του Σκύλου
    Αμάξι δίχως κάγκελα,αυτό δεν είν΄αμάξι
    άμα ανεβάσεις τον κρυγιό πώς θα τονε βαστάξει.

  67. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Αλέξη, ένας Βαζαίος που τραγουδάει μετα-νησιώτικα, λέει πως του κάνανε μπλόκο στην Αγια Βαρβάρα(για να κάνει στιχάκι με το ναβάρα).. Χαβαλετζίδικα από καιρό.
    Μαγκές με τα ΕΚΑΜ κάτω,να ντοπάρουνε τα αναλφάβητα ορεσίβια μέχρι που αφήσανε μισερό έναν αστυνομικό.31 χρονών που θαρρώ ειν΄ ακόμα φυτό,(αν δεν πέθανε ο άνθρωπος) μ΄ένα βρέφος που τώρα θα πηγαίνει σχολείο. Χαλάστηκα

  68. Corto Maltese said

    Κι ας θυμηθούμε, για την ιστορική περίοδο στην οποία αναφέρεται το άρθρο, την μεγάλη δυσκολία που είχε μία κατηγορία Ελλήνων στην απόκτηση διπλώματος αυτοκινήτου:
    Με την εφαρμογή του νόμου 516 της 8ης Ιανουαρίου 1948 «περί νομιμοφροσύνης δημοσίων και ιδιωτικών υπαλλήλων» και με τις λοιπές συμπηρωματικές του διατάξεις, η απόκτηση διπλώματος (άδειας λεγόταν τότε) οδήγησης απαιτούσε πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων, τουλάχιστον για τους χαρακτηρισμένους ως υπόπτους (κοινώς κομμουνιστές).

  69. 67

    Ναι, κι ένας απ΄αυτούς που είχαν τραυματίσει τον 31χρονο (που μεταφέρθηκε για νοσηλεία στο Ισραήλ αλλά μετά από καιρό τον έστειλαν πίσω γιατί το κράτος δεν πλήρωνε) στην προαναγγελθείσα (υπό του αστυνομικού διοικητή) έφοδο, σκοτώθηκε σε ληστεία κοσμηματοπωλείου σε κάποιο απ΄τα ώλλ-ινκλιούντεντ ξενοδοχεία. Αμέσως έγινε γνωστό, παναπεί τον ξέρανε. Αλλά τον αφήνανε. Σκατά…

  70. Γς said

    67:

    Ποιος κατάλαβε τι λέει η ΕΦΗ ΕΦΗ;
    Σπάστα και ξαναρίχτα ρε Εφη!
    [που έλεγε κι ο Τσιφόρος]

  71. Κόκκινος Πλανήτης said

    53, Σκύλε
    Πικρό αλλά αληθινό,
    Λιμενικός φέτος μου είπε

    «Οι Αφγανοί μας ζητάνε ψωμί και νερό
    Οι Σύριοι μας ζητάνε Γουάι Φάι»

  72. 72

    Ισχύει. Παλιά στο στέκι Μεταναστών επισκευάζαμε και χαρίζαμε παλιό κομπιούτερ στους πρόσφυγες. Είχαμε και ίντερνετ για όποιον ήθελε. Τώρα, με τα σμαρτφόουνς ψάχνουνται και συνδέονται παντού. Όχι μόνο για να ενημερώσουν τους δικούς τους, που βεβαίως ανησυχούν, αλλά και για να κλείσουν επαφή με τον έμπορα που διαμεσολαβεί για το επόμενο στάδιο της διαδρομής. Έτσι είναι αυτά.
    Μην ξεχνάμε πως η Συρία, όσο τσογλάνια κι αν είναι οι Ασσανταίοι, απολάμβανε καλό επίπεδο ζωής, προτού οι ΗΠΑ και η Τουρκία επινοήσουν το Ισλαμικό Κράτος. Μην λέμε και ψέμματα, ε;

  73. sarant said

    73 Είχα προλάβει να πάω, και το επιβεβαιώνω. Αυταρχικό καθεστώς, αλλά καλό βιοτικό επίπεδο

  74. Κόκκινος Πλανήτης said

    73
    Ναι το ξέρω, εξάλλου το Αφγανιστάν είναι μια πλούσια και ειρηνική χώρα τα τελευταία 40 ή 10 χρόνια, γιατί να θες να φύγεις…

  75. Κόκκινος Πλανήτης said

    Νικοκύρη έτσι είναι ακριβώς. Φωτο του Ασσαντ παντού (Κακός δείκτης δημοκρατίας, όπως και σε μας κάποτε), αλλά καλό βιοτικό επίπεδο, τουλάχιστον όσα βλέπανε οι ταξιδιώτες.

    Λειτουργεί όμως και άλλο φίλτρο, οι φτωχοί Σύριοι είναι σε στρατόπεδα στον Λίβανο και την Τουρκία και δεν έχουν για παραπέρα, όσοι φεύγουν είναι όντως η παλιά μεσαία τάξη ή έχουν συγγενείς στας Ευρώπας.

    Καλύτερη η κουβέντα με τα αυτοκίνητα μου φαίνεται, καλή βραδιά σε όλους

  76. 76

    Μη φεύγεις, ρε πλανήτη. Δεν είπαμε τίποτε ακόμα για το πώς οδηγάνε οι φίλοι μου οι Σύροι.

    Οι φτωχοί Σύροι, φυσικά, δεν φεύγουν. Οι φτωχοί Κούρδοι, όμως, την πουλεύουν ανυπερθέτως. Πιθανώς να βολεύει το ότι τις μεταφορές Συρία-Αιγαίο τις ελέγχουν Κούρδοι από τον καιρό που γίνονταν τα πρώτα περάσματα των πολιτικών προσφύγων. Αυτά είναι γνωστά στην ΕΥΠ, φυσικά, κι ας λέει πως θα περάσουν ιζλαμιστές τρομοκράτες με τα βαρκάκια. Απ΄όσο θυμάμαι οι ισλαμιστές τρομοκράτες που χτύπησαν στις 11 Σεπέμβρη 2001 είχαν μπει στις ΗΠΑ με αεροπορικό εισιτήριο και βίζα φοιτητή…

  77. Κόκκινος Πλανήτης said

    77 Αγαπητέ Σκύλε
    Δεν φεύγω, το οδήγημα πολλών λαών είναι απίστευτο, ίσως φταίει η πίστη στο πεπρωμένο, όταν έρθει η ώρα μου θα πεθάνω, μέχρι τότε κάνω ότι θέλω
    (Και όταν πεθάνει κανας πεζός, ποδηλάτης ή παπακιας, ε θα είχε έρθει η ώρα του!)

    Οι Ισλαμιστές και οι κάθε λογής μαφιόζοι έρχονται με κότερα και αεροπλάνα και τους θέλουμε γιατί είναι επενδυτές.

    Για το Κανγκού δεν είπες τίποτα όμως

  78. Γς said

    Σε λίγα λεπτά ο Σεραφείμ Πειραιά στο Κοντρα Τσάνελ!

  79. Να σας πω εγώ — ή μάλλον η φίλη μου η aqua — πώς οδηγάνε οι Αιγύπτιοι: https://sindesimecairo.wordpress.com/2010/08/12/%CF%80%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%AC%CE%B9%CF%81%CE%BF/

  80. Γς said

    Εχει οδηγήσει κανείς στην Νάπολη;

  81. Το Κανγκού καλό είναι, ρε φίλε, αλλά δεν προσφέρεται για καγκουριές. Το Νίβα το κοπάναγες στο βράχο κι έβγαζες γαρμπίλι. Το Κανγκού είναι άνετο, παρεΐστικο, πάει στην Εθνική, έχει και φρένα, κάτι που δεν είχε το Νίβα, αλλά δεν είναι παιχνίδι-εργαλείο. Το λυπάσαι, το καημένο.
    Πάντως, έχουμε ξεκινήσει με δαύτο τέσσερα* άτομα συν ο σκύλος** με όλα τα μπαγκάζια για κάμπινγκ για ένα μήνα διακοπές. Δεν έβλεπα πίσω, όλα ήταν τίγκα. Και μπήκαμε έτσι στη Βάλια Κάλντα. Και βγήκαμε κιόλας!
    Την επόμενη χρονιά, βέβαια, πήρα το συμπλέκτη παραμάσχαλα έξω απ΄τη Λαμία.
    Εξαιρετικό αν έχεις οικογένεια.
    Εγώ δεν έχω, δεν ξέρω γιατί το πήρα.

  82. Ευάγγελος said

    25/47 οι ναυτικοί μας τον watchman (=παρατηρητή) τον λένε βατσιμάνη.Μήπως και το βατσιπέτι έχει να κάνει με το παραπέτο/στηθαίο που βλέπεις από πάνω του….
    55.μπλόκο μου κάμαν τα ΕΚΑΜ επάνω στη μαδάρα,μα δεν υπολογίσανε το τούρμπο στο Ναβάρα

  83. sarant said

    83 Εύστοχη παρατήρηση αλλά ο συχνότερος τύπος φαίνεται να είναι ματσιπέτι

  84. Το 82 στο 78, φυσικά.
    Κάιρο, αγάπη μου. Στην αριστερή λουρίδα της (δίπατης) λεωφόρου από το αεροδρόμιο, μάγκες με κάρο ονήλατο και στη δεξιά να σε περνάει κάμπριο Μερτσέντε λευκή με ξανθιά σωφερίνα που μιλάει στο κινητό. Χλίδα.

  85. Γς said

    79:

    Δεν ξέρω για το άλλο αλλά το πόσο μεγάλη είναι η γενειάδα πρέπει να μετράει.

  86. Κόκκινος Πλανήτης said

    85
    Μπορεί να μην έχω κι εγώ οικογένεια αλλά φίλοι βρίσκονται ακόμα.

    Ναι το Κάιρο απ’ οσα έχω πάει δεν παίζεται από οδήγημα.
    Λένε και για Βιετναμ και κατακει και Ινδική χερσόνησο.
    Τρομακτικός θα πρέπει να είναι και ο συνδυασμός χρημάτων και «οδηγικής παιδείας»
    π.χ Σαουδαραβία, Εμιράτα κτλ
    Ισως μας πει ο Κιντ

  87. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    Eγώ αυτά για την πίστη στο πεπρωμένο κ.λ.π. σε σχέση με την οδήγηση των λαών, δεν τα πολυπιστεύω. Όλα είναι θέμα νομοθεσίας και εφαρμογής των ποινών που προβλέπει. Όταν πρωτοήρθα στις Δυοθάλασσες το χειμώνα μόλις είχε μπει σε εφαρμογή ο νέος ΚΟΚ με σημαντικά βαρύτερα πρόστιμα και ποινές. Πρόλαβα δηλαδή τη μετάβαση από τη σχεδόν αναρχία και το «όσο γουστάρω τρέχω κι όπου γουστάρω πάω και σταματάω, και σταυρώνω κάθετα και 3 λωρίδες στο χάιγουεη αμαλάχει» στην σχεδόν απόλυτη πειθαρχία που υπάρχει τώρα! Ναι Σκύλε ,χωρίς πλάκα!
    Πάντα υπάρχει βέβαια ο «γιος του Σεϊχη» με το τανκς που δεν καταλαβαίνει από όρια ταχύτητας και λωρίδες ασφαλείας…αλλά δεν είναι πολλοί αυτοί.
    Οι Νόμοι βέβαια δα κάτω είναι ενίοτε à la carte…
    (χαρακτηριστικό παράδειγμα που έμαθα πρόσφατα. Στο Εμιράτο της Σάρζα (Sharjah) που πλέον λόγω οικιστικής ανάπτυξης είναι κολλητά με το Ντουμπάι, απαγορεύεται το αλκοόλ. Ο λόγος είναι ότι ο γιος του Εμίρη σκοτώθηκε οδηγώντας μεθυσμένος…κι ο Εμίρης απαγόρεψε το αλκοόλ. (μπαίνεις βέβαια στ’αμάξι και πάς δυο-τρία τετράγωνα πιο κεί που είναι Ντουμπάι, και βρίσκεις ό,τι θέλεις).

  88. Κόκκινος Πλανήτης said

    Καλως τον, δεν έλεγα και τίποτα άλλο

  89. Στις Δύοθάλασσες καλά οδηγούσαν και το 2004. Εκεί που είχα λερώσει το στρινγκάκι μου ήταν στον ιστιοπλοϊκό όμιλο, κοντά στο παλάτι, όπου οδηγάγανε κάτι σαουδαραβάκια ανήλικα επειδή δεν τους επιτρεπόταν παραόξω. Το πρόβλημα είναι ότι κάνανε κωλιές με Λαμποργκίνια και Πόρσε δίπλα στη θάλασσα. Εκεί να δεις το Σκύλαρο να κάνει σάλτο αλά Τσάκι Τσάν για να μην τονε πάρει ζβάρνα ο δέκατος ανηψιός από την δέκατη όγδοη σύζυγο του Βασιλέα Σαούδ. Δεν ήξερα τη μάνα του αλλά ένιωσα μια οικειότητα μαζί της, όταν είδα πώς οδηγούσε το βλαστάρι της. 😉

  90. Να το ξαναβάλομε το σουξεδάκι; https://www.youtube.com/watch?v=lqJDuZIcQ34 ας το ξαναβάλομε!

  91. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    90. Mααασσιαλά! 🙂

  92. Κι ένας ωραίος τυπάκος, που θεωρεί πως γι΄αυτή τη συμπεριφορά των σουηδάραβων φταίει που δεν οδηγάνε οι γυναίκες. Εγώ πάλι του επιτρέπω νάχει τη γνώμη του… https://www.youtube.com/watch?v=aZMbTFNp4wI

  93. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    Λοιπόν, ακούστε φάση (αφού μού κόψατε τα μπανεράκια,θα γίνω και γώ σαν τον ακατανόμαστο να λέω ιστορίες απ’τη μικρασία…). Τρακάρει ένας Εγγλέζος στη Σαούντια στο Αλ Κόμπαρ. Δηλαδή ,τι τρακάρει; Ήρθε στα καλά του καθουμένου ένας καμηλιέρης και του τη φόρεσε από πίσω. Καθαρή περίπτωση δηλαδή, που στας ευρώπας (με όλα τα κακά της…) ούτε καν τροχαία δε φωνάζεις . Λέει ο πίσω «φταίω φιλάρα,σόρυ!» ,υπογράφει τη δήλωση και τέρμα.
    Αμ δε! Πού να παραδεχτεί ο καμηλιέρης. Φωνάζει τροχαία, άκρη δεν βρίσκεται ,πάνε δικαστήριο.
    Λέει ο δικαστής.Φταίει και Ένοχος ο Εγγλέζος! Θα πληρώσει αμέσως και τη ζημιά του καμηλιέρη,αλλιώς απέλαση!
    But why ftaiei ego? λέει ο εγγλέζος
    -Γιατί ήσουνα στη χώρα! απαντάει ο δικαστής. Αν δεν ήσουν στο δρόμο ,ξένος άνθρωπος τι δουλειά είχες εκεί;, δεν θα σε είχε τρακάρει ο Ισμαήλ-Καμήλ Γκαμάλ.
    Χωρίς πλάκα! έτσι έγινε στ’αλήθεια! 😆

    (πολύ τα γουστάρει κάτι τέτοια ο Φυσικός, ψυλλιάζομαι… )

  94. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    >>σωφέρ εκτάκτως δεξιός
    Χαχα,μέγας πόντος ο παππούς! 🙂

    Γυναίκα και αυτοκίνητο
    Είπαμε το1964 η Σωφερίνα αλλά το 1970 η Ταξιτζού.Με το καλό και Νταλικέρισσα .Έχουμε νομίζω Ελληνίδα στη F1;

    >>ο Θόδωρος ένα μικροσκοπικό Ντεκαβέ.
    Το Ντεκαβέ, μου θύμισε τ΄αγόρια στο δημοτικό που κάθε μεγάλο φορτηγό που ερχόταν στο χωριό τρέχανε να το περιεργαστούν. Καβάλαγαν μετά τα καλάμια τους και κάνανε με το στόμα τα βρουμ ββρουμ σα να είτανε τριαξωνικά, που τότε μάλλον ήταν τα πιο σπουδαία οχήματα στα μέρη μας.Σκάνια,Βόλβο και Μερσεντές θυμάμαι να λένε(ότι ήταν τα καλάμια τους).Μιμούνταν όσο γινόταν και τις κόρνες αυτών των αυτοκινήτων,που από κει μάλλον γινότανε η μεγάλη διάκριση και οριζόταν μεταξύ τους το ποιος σπουδαίος φορτηγατζής ήταν ο καθένας μικρός «αυτοκινητάς». Ε μου μένει εφτακάθαρο να τρέχουν με τα καλάμια μες τη σκόνη και κορνάρουν «ντε καβέ ντε καβέ». Η Ντεκαβέ έβγαζε και μεγάλα,φορτηγά, ας πούμε; Πώς κι έλεγαν τα παιδιά αυτό τον ήχο;

  95. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Σύμπτωματικά ακούω στο ράδιο το Τρελό Φορτηγό του Μάριου Τόκα 🙂
    Θα σε θυμηθώ
    σαν τρελό φορτηγό
    με τα φρένα σπασμένα,
    με τα φρένα σπασμένα
    να πέφτεις σε μένα.

    94.>>μπανεράκια
    Ποιος σε περιόρισε;Μη μας αφήνεις άρητους.Βάνε κανένα για νοστιμιά.
    93.Δεν έπιασε δηλαδή το κίνημα τω γυναικώ;
    Οι παράνομες σοφερίνες Στις 17 Ιουνίου 2011, το κίνημα Women2Drive που οργανώθηκε μέσω των social networks κάλεσε όλες τις γυναίκες της Σαουδικής Αραβίας που διαθέτουν δίπλωμα να λάβουν θέση πίσω από το τιμόνι, και να οδηγήσουν αυτοκίνητα, κόντρα στον άτυπο νόμο που απαγορεύει στις γυναίκες να κάθονται στην θέση του οδηγού.

  96. Κόκκινος Πλανήτης said

    95
    DKW, έφτιαχνε μόνο μοτοσυκλέτες και δίχρονα (= με χαρακτηριστικό ήχο)
    αυτοκίνητα και ένα κλουβάκι

  97. sarant said

    95: Το πρόσεξες 🙂

    94: Ποιος σου έκοψε τα μπανεράκια, βρε Κιντ;

  98. Κόκκινος Πλανήτης said

    Αγαπητε Νικοκύρη και το Ford Prefect είναι λογοτεχνικά θρυλικό αυτοκίνητο. Στο «Γυρίστε τον Γαλαξία με ωτοστόπ» ο εξωγήινος για να περνάει απαρατήρητος παίρνει το συχνότερα χρησιμοποιούμενο όνομα το οποίο είναι το Ford Prefect!
    στην Ελληνική μετάφραση σωστά μεταφέρεται ως Φόρντ Έσκορτ (ο απαρατήρητος εξωγήινος)
    Και βέβαια (άλλο μοντέλο) Φορντ Άνγκλια έχουν στο Χαρρυ Πότερ

  99. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    97.Eυχαριστώ.Θα είχε φαίνεται κάποιος τέτοιο αμάξι κι ίσως λόγω του ήχου του(ή να θαύμαζαν τον ιδιοκτήτη) να το υιοθετούσαν οι πιτσιρικάδες και να καταδέχονταν να είναι κάτι άλλο εκτός από φορτηγάρες.

  100. Γς said

    99:
    >Και βέβαια (άλλο μοντέλο) Φορντ Άνγκλια έχουν στο Χαρρυ Πότερ.

    Κι ήταν κι ο κυρ-Γιώργος, ο πατέρας του κολλητού μου συμμαθητή Νίκου, που πολύ με πήγαινε γιατί ήμουν μάγκας και καραμπουζουκλής και ήθελε πολύ να κάνει ο γιός του παρέα μαζί μου μπας και γλυτώσει από την μάνα του που τον ήθελε μαμάκια.

    Και γω τον πήγαινα όμως, γιατί ήταν μουρντάρης και άλλαζε τις γκόμενες σαν τα πουκάμισα.

    Αλλαζε όμως και τα αυτοκίνητα, καθότι ελαφρώς λαμόγιο.

    Μέχρι που άλλαξε και το Renault Dauphine του με ένα Ford Anglia και άλλαξα κι εγώ την ιδέα που είχα για τα γούστα του.

    Καλύτερα να τον έβλεπα με καμπούρα γκόμενα παρά με αυτό το αυτοκίνητο με το ανάποδο κόψιμο πίσω

  101. Γς said

    95:
    >και κάνανε με το στόμα τα βρουμ ββρουμ σα να είτανε τριαξωνικά

    Κσι λένε οι Γάλλοι για τους Βέλγους [ποιους άλλους]:

    -Γιατί στο Βέλγιο τα αυτοκίνητα έχουν από μέσα τους υαλοκαθαριστήρες;

    [Διότι όταν οδηγάνε κάνουν με το στόμα βρουμ ββρουμ]

  102. Gpoint said

    Η δική μου αραβική (;) εμπειρία από την Βηρυττό του 80 ήταν η απορία γιατί λειτουργούσαν τα φανάρια αφού κανένας δεν τους έδινε σημασία, Απλά κοιτούσαν αν τους έπαιρνε και σεβότουσαν απόλυτα την λογική προτεραιότητα. Μπορεί να τρέχανε με 100 μέσα στην πόλη αλλά μόλις πεζός ακούμπαγε πόδι στην άσφαλτο κοκκάλωναν και κυρίως ΧΑΜΟΓΕΛΟΥΣΑΝ ΕΥΓΕΝΙΚΑ αντί για το ελληνοπρεπές σιχτίρισμα. Δεδομένου πως είχαν καταργήσει τα λεωφορεία και διάφοροι ΙΧήδες έκαναν διαδρομή Κυψέλη-Παγκράτι με συχνότητα ένας το λεπτό θεωρούσα πως είχαν καλύτερη λύση στο κυκλοφοριακό από την πολιτισμένη Αθήνα.
    Ισως πάντως σ’ αυτή την συμπεριφορά συνέτεινε πως οι πάντες κυκλοφορούσανε μ’ ένα καλάσνικοφ περασμένο στον ώμο πλην των οργάνων της τάξεως στα οποία απαγορευόταν δια νόμου η οπλοφορία !!

  103. spiral architect said

    Παραλιακή λεωφόρος Βάρκιζας το 1956

  104. spiral architect said

    άιντε να προσπεράσεις μετά! 🙄

  105. spiral architect said

    Πολλά χρόνια πριν στα άχτιστα οικόπεδα των δυτικών προαστίων έβλεπες κουφάρια μεταπολεμικών αυτοκινήτων, ίσως και πιο παλιών απ’ αυτά που περίγραφε ο παππούς, να σκουριάζουν παρατημένα. Ούτε τα παιδιά δεν έπαιζαν μέσα σ’ αυτά και ούτε γερανός ερχόταν για να σηκώσει την -κοντά δυο τόννους- σαπισμένη καροτσερία. Μόνο αν ερχόταν κάποιος τοπογράφος με την κορδέλα, το όργανο και τη σταδία του καταλαβαίναμε ότι, εκόν-άκον το σαπάκι θα’ φευγε απ’ το οπτικό μας πεδίο για να χτιστεί κάποιο σπίτι και να τακτοποιηθεί η κακή όψη της γειτονιάς μας.
    Χρόνια μετά στην αρχή της «κρίσης» (αφήστε τα εισαγωγικά) σε κάποια μη οικοδομήσιμα υπόλοιπα οικοπέδων της ίδιας περιοχής είναι παρατημένα κάποια απ’ τα απομεινάρια της εποχής του αχαλίνωτου δανεικού καταναλωτισμού. SUV Lexus και Mercedes SLK αγορασμένα επί εποχής του Καραμανλή του Βου, τότε που καταργήθηκε ο φόρος πολυτελείας για τα αυτοκίνητα πάνω από 2000 κυβικά, χωρίς πινακίδες πια και με ξεθωριασμένα τα χειρόγραφα πωλητήριά τους.
    Ούτε ο μαντράς δεν τα θέλει, ή ίσως οι ιδιοκτήτες δεν ήθελα να τα σκοτώσουν στα χέρια κάποιου μαντρά.
    Δεν πρόλαβαν καν να τα χαρούν όπως ο παππούς και τ’ αδέλφια του … 😦

  106. spiral architect said

    Ένα τέτοιο (όμορφο στα νιάτα του) Ρενό 4CV σάπιζε δυο τετράγωνα πάνω απ’ το πατρικό μου μέσα σε μια μάντρα οικοδομών, δίπλα από το λάκκο του ασβέστη, μέχρις ότου το οικόπεδο το 80-81 να γίνει βενζινάδικο.

  107. Γς said

    105:

    >Kι άιντε να προσπεράσεις μετά!

    Πήγαινα στην Πάτρα
    Καμιά δεκαριά φορτηγά της ίδιας εταιρείας δεν άφηναν επίτηδες κανέναν να προσπεράσει.

    http://postimg.org/image/lvrdwx4fz/
    http://postimg.org/image/3lao96xmn/
    http://postimg.org/image/r5wco7oov/

  108. spiral architect said

    @108: Επειδή πάω συχνά στην Πάτρα για δουλειά αλλά και για να δω το γιό μου που σπουδάζει εκεί, είναι πια ο μόνος δρόμος που φοβάμαι να οδηγήσω. Πάω με το ΚΤΕΛ ως την Πάτρα και από εκεί παίρνω κάποιο αυτοκίνητο της εταιρείας, για να πάω ακόμα και μέχρι τα Γιάννενα.
    (άλλος …. δρόμος κι αυτός) 👿

  109. Gpoint said

    Μπορεί κανεις να μου βρει το τραγούδι με τους σίχους

    Παίξε μόνο για με
    το βιολί σου τσιγγάνε
    να μου διώξει απ’ το νου
    μιαν αγάπη παλιά που `ναι τώρα μακριά
    Κέρνα τη λησμονιά
    στις καρδιές που πονάνε
    κάθε σου δοξαριά
    φέρνει παρηγοριά
    βιολιστή μου τσιγγάνε

    γιατί όλο σε άλλους τσιγγάνους και βιολιστές πέφτω !!

  110. Γς said

    109:

    >δρόμος κι αυτός

    Μια μέρα που τα είχα κοπανήσει γι καλά [τον καιρό που έπινα] με κάλεσε ξαφνικά το καθήκον:
    Με πήρε τλγ η φίλη μου η Α. από την Πάτρα.

    Σε χρόνο μηδέν βρέθηκα στα διόδια της Ελευσίνας, όπου με πλησιάζει ένα γεροντάκι και με ρώτησε αν μπορώ να τον πάρω μέχρι την Πάτρα.

    -Βάλε ζώνη! Κρατήσου καλά.

    Με χίλια.
    Στην αρχή η αναπνοή του, μετά οι σφυγμοί του, τα δόντια του έτριζαν, τα μάτια του που κοιτούσαν με τρόμο την άσφαλτο.

    Και σαν φτάσαμε άρχισε να τρέχει. Μάλλον για τουαλέτα

  111. Γς said

    110:

    Violino tzigano

  112. spiral architect said

    Τα αριστεροτίμονα αυτοκίνητα τα’ φερναν οι παλιννοστούντες μετανάστες από την Αυστραλία (και γενικά από τις χώρες του παλιού Commonwealth) σχεδόν μέχρι και το ’80. Παραμύθιαζαν δε τους ψαρωμένους συγγενείς ότι ήταν πολύ καλύτερα -«τελευταίο μοντέλο λέμε!»- από τα αντίστοιχα κυκλοφορούντα στην Ελλάδα κι έτσι έβλεπες ειδικά προς το ’80 να φέρνουν αυτοκίνητα που έκαιγαν αμόλυβδη με οξειδωτικούς καταλύτες, στην Ελλάδα που είχε ακόμα μολυβδούχο βενζίνη.
    Οπότε οι περισσότεροι μαστόροι δεν ήξεραν τι να κάνουν με τις βαλβίδες νατρίου που είχαν οι κινητήρες και οι εδώ αντιπροσωπείες π.χ. η ΤΟΥΟΤΑ σηκώναν τα χέρια ψηλά γιατί δεν είχαν πρόσβαση σε τέτοιου είδους ξενομερίτικα ανταλλακτικά.

    Κάναμε μπόλικο γέλιο με τον πατέρα συμμαθητή μου που του’ μεινε για καιρό αμανάτι ένα καναδέζικο Carina, θαρρώ, με κατεστραμμένο κινητήρα, που το πήρε τελικά ο παλιατζής. Εμείς βέβαια συνεχίσαμε τις βόλτες μας στη Γλυφάδα για μίνι γκολφ με το νεο γερμανικότατο Καντέτ του πατέρα του.

  113. spiral architect said

    @113 … αριστεροτίμονα –> δεξιοτίμονα. 😳

  114. Γς said

    110:

  115. Γς said

    114:
    > δεξιοτίμονα

    Και αυτόματα «ορομάτικ».
    Εκαψα κάποτε το τρανζμίσιον μιας Σεβρολέι Μαλιμπού μου γιατί αγνοούσα ότι εκτός από νερό και λάδια έπρεπε να βάζω και τραζμίσιον φλούιντ

  116. Παρόλο που δεν οδηγώ αυτοκίνητο θέλω να μοιραστώ την εμπειρία μου από τους οδηγούς και όχι μόνο στη Δαμασκό. Πριν 20 χρόνια είμαι με μηχανή εκεί και ενώ σε όλη την υπόλοιπη Συρία τα πράγματα ήταν σχετικά νορμάλ μόλις μπήκα στο κέντρο της Δαμασκού επικρατούσε ένα κυκλοφοριακό χάος (τουλάχιστον στα δικά μου μάτια). Όλοι ήταν με το χέρι κολλημένο στη κόρνα ενώ φανάρια και σήματα κυκλοφορίας δεν ίσχυαν για κανένα. Φρικάρω και ανεβαίνω στο πρώτο φαρδύ πεζοδρόμιο που με χωράει, βάζω τη μηχανή στο διπλό και ανάβω τσιγάρο. Οπότε βλέπω 2 αστυνομικούς να πλησιάζουν. Σκέφτομαι ότι θα μου την πουν. Αλλά είναι απόλυτα φιλικοί. Βρίσκομαι στο πεζοδρόμιο δίπλα στην είσοδο του αρχαιολογικού μουσείου με την μηχανή φορτωμένη εκτός από τις βαλίτσες και με χύμα πράγματα. Μου εξηγούν με τα διεθνή νοήματα ότι μπορώ να την αφήσω εκεί και να μην ανησυχώ δεν θα λείψει τίποτε αν φύγω για βόλτα με τα πόδια στη πόλη. Τους έδωσα και από ένα δολάριο μπαξίς (δεν μου το ζήτησαν). Για την υπόλοιπη μέρα βολτάριζα στη Δαμασκό και στα παζάρια, όταν γύρισα είχε αλλάξει η βάρδια και ήταν άλλοι αστυνομικοί το ίδιο φιλικοί και χαμογελαστοί. Από τη μηχανή δεν έλειπε τίποτα. Έδωσα και σε αυτούς από ένα δολάριο και έφυγα.

  117. Γς said

    116:

    Κι όταν τα έχεις ξεσυνηθίσει τα αυτόματα

  118. spiral architect said

    @113: Λάθος, το Τογιότα του συμμαθητή δεν ήταν Carina αλλά Crown, με δυο καθρέφτες στα φτερά και το πρωτοποριακό αλλά άχρηστο για την Ελλάδα σύστημα τηλεεκκίνησης: Στον παγωμένο Καναδά τότε, μπορούσες να βάλεις μπρος το αυτοκίνητο από το σπίτι σου μέσω τηλεχειριστηρίου και μέχρι να καθαρίσεις το διάδρομο και την πρασιά από το χιόνι, το αυτοκίνητο ζεσταινόταν περιμένοντάς σε, να το καβαλήσεις. 💡 😀
    (έστειλα ηλεμήνυμα στο συμμαθητή) 🙂

  119. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ για τα νεότερα!

    99: Πολύ σωστές προσθήκες!

    109: Θα αρχίσουμε να συνταξιδεύουμε από το χειμώνα

  120. Τσούρης Βασίλειος said

    Καλημέρα σας

    109. Ναι αλλά σε αποζημιώνει ο προορισμός!

    Θυμάστε το 313 το θρυλικό σαραβαλάκι του Ντόναλντ;
    Και στη Μαφάλντα που ο πατέρας της είχε DCV ( αν θυμάμαι καλά,πέρασαν χρόνια,και γράφω από μνήμης) που είχε κάποια βλάβη κι έκανε τίκι τίκι
    και επηρεασμένος από αυτό μονολογούσε και στον ύπνο του λέγοντας τίκι-τίκι
    Και ο Νάντο όταν κάποια κουρσάρα προσπέρασε το αυτοκίνητο τους και ο μπαμπάς εξαγριώθηκε λέγοντας:
    -Θα σε δούμε στις ειδήσεις..
    ο Νάντο συμπλήρωσε:
    -όταν ένα αυτοκίνητο περνάει μια σακαράκα αυτό είναι είδηθη;

  121. Corto Maltese said

    109 και 120: Αθήνα – Πάτρα

    Εδώ και χρόνια πηγαινοέρχομαι συστηματικώς Αθήνα – Πάτρα με ΚΤΕΛ. Αν εξαιρέσουμε το μαύρο χάλι του πρακτορείου του Κηφισσού, είμαι πολύ ευχαριστημένος από το μέσον αυτό. Πολύ συχνά δρομολόγια, οι χρόνοι τηρούνται με μεγάλη ακρίβεια και τα οχήματα είναι πολυτελείας (καμία σχέση με τα παλιά). Έχουν και WI-FI και έχω στείλει πολλά σχόλια στο παρόν ιστολόγιο μέσα από το λεωφορείο!

  122. spiral architect said

    @120: Πάτρα μάλλον η μικρή ε; Για κάνα χρόνο ακόμα κι εγώ, ο γιος μου φορτσάρει για να τελειώσει..
    Αλλά, ΚΤΕΛ και πάλι ΚΤΕΛ, ευχή και κατάρα σου δίνω νέε μου! 🙂

  123. sarant said

    123 Ναι, είναι φόβητρο ο δρόμος αυτός

  124. Gpoint said

    #112

    ευχαριστώ αλλά μου κάνει εντύπωση να μη το βρίσκω στα ελληνικά

  125. nirevess said

    Αυτό το «μάνας υιός» είναι γνωστή έκφραση, άγνωστη σε μένα;

  126. sarant said

    126 Γνωστή έκφραση είναι το «είναι μάνας γιος», που σημαίνει «είναι λεβέντης, άξιος». Εδώ έχει γίνει «μάνας υιός» για τις ανάγκες του μέτρου και της παρωδίας.

  127. Σκύλο είχε ο παππούς;

  128. sarant said

    128 Σαν να μην ανοίγει

    Όχι, ο παππούς ήταν γατόφιλος. Σκύλο είχαμε εμείς, τον Στέλιο (προς τιμήν του Παττακού)

  129. nirevess said

    127
    Ευχαριστώ. Δεν τη γνώριζα την έκφραση. Έψαξα λίγο στον γούγλη (σε εισαγωγικά το «μάνας γιος»), και όλα τα πρώτα αποτελέσματα δίνουν το τραγούδι του Π. Τούντα «Εγώ είμ’ αλάνης, μάνας γιος, μάγκας σωστός στην τρίχα».

    Μου έκανε εντύπωση ένας διάλογος στο rebetiko.gr, όπου κάποιος αναρωτιέται τι σημαίνει «μάνας γιος» και μήπως πρόκειται για λάθος αντί του «μάγκας νιος». Δηλ. δεν γνωρίζει την έκφραση. Ένας άλλος του απαντάει ότι δεν υπάρχει περίπτωση λάθους και ότι «μάνας γιος» σημαίνει εν προκειμένω «κι εμένα μάνα μ’ έκανε-δεν είμαι για πέταμα-δεν είμαι άχρηστος-μη με αδικείτε», ισοδύναμο με τα ερωτηματικά «εγώ μούλος είμαι;-εγώ στο πηγάδι κατούρησα;», δηλ. δίνει μια πολύ πιο αμυντική-απολογητική ερμηνεία της έκφρασης.

    Στο iatrikionline, και με τίτλο Παροιμίες του Ελληνικού Λαού για τη Μάνα και το Παιδί (με βιβλιογραφία), λέει » ‘Είναι μάνας γιος’ (για ευφυή και δραστήριο)».

    Ένα «Μάνας Γιος» τίτλος αφηγήματος του Αργ. Εφταλιώτη σημαίνει απλά ότι ο πατέρας του είχε πεθάνει και τον ανάστησε η μάνα του: «Ο πατέρας μου συχωρέθηκε πρι να γεννηθώ…Ήμουνα λοιπόν της μάνας μου γιος, και μ’ εκείνην αρχίζω αυτά τα πρώτα μου χρόνια.»

    Καμία σχέση δεν έχει το γαμπριάτικο: Γαμπρός δεν ειναι μάνας γιος / μόν’ είναι λεμονιάς ανθός.

    Ουδέτερης σημασίας το «Μιας μάνας γιος ψυχομαχεί, μιας μάνας γιος πεθαίνει, κι η μάνα του τον αρωτά, κι η μάνα του του λέει: -Για πε μου γιε μου, πού πονείς, γιατρό να πα σου φέρω;»

    Αυτά από μένα!

  130. sarant said

    131 Ωραία έρευνα!

    Η απάντηση στο ρεμπέτικο φόρουμ μού φαίνεται επηρεασμένη από το ρεμπέτικο του Μάρκου:

    Κι εμένα μάνα μ’ έκανε στον κόσμο τον καημένο / πως μ’ ήβρανε μην το θαρρείς στους δρόμους πεθαμένο.

    Καταλήγουμε πάνω-κάτω ότι η έκφραση υπήρχε και ότι σήμερα ακούγεται πολύ λιγότερο. Ίσως μού δίνεις πάσα για άρθρο.

  131. […] Προσοχή, δεν σας ρωτάω πώς λέτε το δικό σας αυτοκίνητο -αν και είναι κι αυτό ένα θέμα που έχει το δικό του ενδιαφέρον: ο παππούς μου, λογουχάρη, το πρώτο αυτοκίνητο που αγόρασε, ένα μετασκευασμένο βρετανικό στρατιωτικό τζιπ, το είχε βαφτίσει Γρηγόρη, κι επειδή ήταν μερακλής άνθρωπος του είχε γράψει και τραγούδια (παράδειγμα) […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: