Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Το ελληνικό πεπόνι και πάλι

Posted by sarant στο 18 Αυγούστου, 2015


Ταξίδευα χτες και δεν προλάβαινα να ετοιμάσω κάτι -κι επειδή λυπόμουν να σπάσω το σερί (που συνεχίζεται αδιατάρακτο από τα τέλη Ιανουαρίου του 2014) είπα να καταφύγω στη δοκιμασμένη λύση της επανάληψης -καλοκαίρι έχουμε άλλωστε, εποχή επαναλήψεων. Και είναι και η κατάλληλη εποχή για τον καρπό που αποκάλεσα «ελληνικό πεπόνι».

Το σημερινό άρθρο το παρουσίασα στο ιστολόγιο πριν από πέντε χρόνια (παρά κάτι μέρες).  Στη συνέχεια, το συμπεριέλαβα στο βιβλίο μου Οπωροφόρες λέξεις. Στη σημερινή αναδημοσίευση έχω ενσωματώσει κάποια πράγματα από την έντυπη μορφή του άρθρου.

800px-WatermelonsΦαίνεται πως για τους περισσότερους το καρπούζι είναι ο βασιλιάς των φρούτων του καλοκαιριού –όμως εγώ έχω κηρύξει δημοκρατία· θέλω να πω, δεν συμμερίζομαι τη γενική λατρεία για το καρπούζι –ευχαρίστως θα το γευτώ στο εστιατόριο, στο τέλος του γεύματος, αλλά με κανένα τρόπο δεν θα το θεωρούσα το αγαπημένο μου φρούτο. Αν όμως γευστικά το καρπούζι βρίσκεται χαμηλά στην κλίμακα των προτιμήσεών μου, γλωσσικά έχει μεγάλο ενδιαφέρον, και μεγάλη ποικιλία από ονόματα σε διάφορες γλώσσες.

Εμείς βέβαια το λέμε καρπούζι, το οποίο είναι τουρκικό δάνειο (karpuz), αν και δεν είναι σαφές από πού το πήραν οι Τούρκοι. Και οι Ρώσοι, που το λένε Αρμπούζ, από τα τούρκικα πρέπει να το έχουν πάρει. Βρίσκω ότι καρπούζ το λένε (μεταξύ άλλων ονομάτων) και οι Βούλγαροι. Βέβαια, επειδή λέξη όπως το καρπούζι δεν θα μπορούσε να γίνει ανεκτή στην επίσημη ονοματολογία, πλάστηκε η «ελληνική» ονομασία υδροπέπων, που τη βάζω σε εισαγωγικά διότι είναι καραμπινάτο μεταφραστικό δάνειο, από το γαλλικό melon d’eau και άλλες ανάλογες ονομασίες στα αγγλικά (watermelon), στα γερμανικά (Wassermelone) και σε άλλες γλώσσες.

Είναι δηλαδή το καρπούζι, κατά την ονομασία αυτή, ένα πεπόνι με μπόλικο νερό· άλλωστε, από φυτολογική άποψη καρπούζια και πεπόνια είναι συγγενικά είδη. Να πούμε εδώ ότι η λέξη melon της αγγλικής (και οι ανάλογες των άλλων γλωσσών) ανάγεται στο λατινικό melo, σύντμηση του melopepo, που είναι δάνειο από το ελλ. μηλοπέπων. Ποιος ακριβώς καρπός ήταν το melopepo δεν ξέρουμε, ίσως κάποιο κολοκυθοειδές. Σύμφωνα με τα περισσότερα λεξικά, το μηλοπέπων των αρχαίων ήταν το πεπόνι, αλλά ο Γεννάδιος στο Φυτολογικό λεξικό του λέει ότι οι μηλοπέπονες του Διοσκουρίδη και του Γαληνού πιθανότατα ήταν καρπούζια. Δεν αποκλείεται η ίδια λέξη να χρησιμοποιήθηκε και για τα δυο φρούτα, λέω εγώ.

Το ήξεραν οι αρχαίοι το καρπούζι; Οι γνώμες διίστανται. Είναι μάλλον βέβαιο πως η κοιτίδα του καρπουζιού είναι η τροπική Αφρική, οι δε Αιγύπτιοι σαφώς το γνώριζαν –το έβαζαν και στους τάφους των Φαραώ, βρίσκω κάπου· στου Τουταγχαμών τον τάφο έχουν βρεθεί σπόρια καρπουζιού. Ο Γεννάδιος υποστηρίζει λοιπόν ότι είναι αδύνατο οι αρχαίοι Έλληνες, που είχαν διαρκή επικοινωνία από πολύ παλιά με τους Αιγυπτίους, να μη γνώριζαν το καρπούζι.

Στην υπόλοιπη πάντως Ευρώπη το καρπούζι έφτασε με τους σαρακηνούς μετά το 1000 μ.Χ.  Σε ένα κείμενο του Συμεών Σηθή, ενός αραβομαθή Βυζαντινού λογίου του 11ου αιώνα, διαβάζουμε ότι: ὁ δὲ λεγόμενος σαρακηνικὸς πέπων ψυχρός ἐστι καὶ ὑγρὸς καὶ ὠφέλιμος εἴς τε τοὺς καύσους πυρετοὺς καὶ τοὺς ἀκριβεῖς τριταίους καὶ τὰς θερμὰς γαστέρας. Λοιπόν, σαρακίνικο πεπόνι τον λέγαν οι βυζαντινοί το καρπούζι, πράγμα που μου θυμίζει ότι σε μια διάλεκτο της Καλαβρίας λέγεται saraciniscu, όπως λέει η Βικιπαίδεια, ενώ και στα καταλανικά λέγεται (μεταξύ άλλων) meló d’Alger, αλγερινό πεπόνι.

Στα ιταλικά επικρατεί χάος με τις ονομασίες του καρπουζιού. Στη Βικιπαίδεια θα βρείτε δυο ντουζίνες διαλεκτικά ονόματα, αλλά σε χοντρές γραμμές στον βορρά το λένε anguria (δάνειο από τα ελληνικά), όπως είχαμε πει παλιότερα εδώ, ενώ στο κέντρο και στο νότο το λένε cocomero. Λέγεται επίσης melone d’acqua. Θα προσέξατε το ονοματολογικό μπέρδεμα που υπάρχει στα ιταλικά ανάμεσα σε καρπούζι και αγγούρι (αφού και το cocomero είναι ομόρριζο του αγγλικού cucumber, αγγούρι!), που δείχνει πόσο συγγενικοί είναι αυτοί οι καρποί.

Το καρπούζι στα ισπανικά λέγεται sandía, στα σέρβικα (και συναφείς γλώσσες) λουμπενίτσα, στα αλβανικά σαλκίρι. Θα μ’ ενδιέφερε πολύ η ετυμολογία αυτών των λέξεων, αλλά δεν έχω καιρό να την ψάξω. Όποιος ξέρει κάτι, ας το πει.

Είπαμε ότι το ελληνικό υδροπέπων είναι κάλκο, ξεπατικωτούρα, από το γαλλικό melon d’eau, αλλά δεν είναι αυτή η βασική γαλλική λέξη για το καρπούζι: είναι pastèque, παλαιότερα pateque (1530) το οποίο είναι αραβικό δάνειο, από battiha, το οποίο έχει περάσει και στα ισπανικά (albateca, bateca, αλλά και patilla, που χρησιμοποιείται στη Λατινική Αμερική). Αλλά και οι κουμπάροι στην Κύπρο το καρπούζι το λένε πατίχα (μερικοί το γράφουν παττίχα, για να δείξουν την προφορά), που είναι προφανέστατα δάνειο από την αραβική λέξη. Βρίσκω γκουγκλίζοντας και την έκφραση «μα, χάνει η πατίχα σου;» προφανώς για κάποιον που του έχει λασκάρει η βίδα ή χάνει λάδια, που έχει ακατοίκητο το επάνω πάτωμα, που δεν τα έχει τετρακόσια βρε αδερφέ, έναν μπουζουκοκέφαλο.

Να πω εδώ ότι πατίχα λέγεται και το καρπούζι και στη Ρόδο, ενώ στην Κω λέγεται πλιζίνα, σπάνια ιδιωματική λέξη που δεν έχω βρει πουθενά την ετυμολογία της, πάντως ιταλική πρέπει να είναι αν σκεφτούμε ότι στη Ζάκυνθο το καρπούζι λέγεται ή λεγόταν πλεζονιά· σε αφιέρωμα του περιοδικού Περίπλους στη Ζάκυνθο των αρχών του 20ού αιώνα, διαβάζω διαλαλήματα μανάβηδων όπως: Μωρέ πλεζονιές, με το τάγιο οι πλεζονιές! Μωρέ κόντιτο οι πλεζονιές! (Με το τάγιο είναι αυτό που λέμε εμείς «με το μαχαίρι»· κόντιτο σημαίνει «γλυκό», μέλι το καρπούζι που φωνάζουν σήμερα οι πουλητάδες). Αν λοιπόν ξέρετε πόθεν ετυμολογείται η πλεζονιά ή η πλιζίνα να μου το πείτε, διότι ενδιαφέρει και άλλους.

Καρπούζι λοιπόν, υδροπέπων, πατίχα, πλιζίνα, πλεζονιά –έχουμε άραγε καμιάν άλλη ονομασία για το καρπούζι; Υπάρχει κι άλλη μια, που είναι 100% ελληνική, αλλά επειδή οι γραφειοκράτες λόγιοι προτίμησαν το υδροπέπων δεν επικράτησε. Είναι η λέξη χειμωνικό. Γιατί χειμωνικό; Επειδή τα καρπούζια, και ιδίως τις όψιμες ποικιλίες με το παχύ φλούδι, τον παλιό καιρό στα χωριά ήξεραν να τα διατηρούν μέχρι τα Χριστούγεννα και βάλε («τα χειμωνικά τα κρέμασε στο μεσοδόκαρο» γράφει κάπου ο Πρεβελάκης)  –όχι όπως τώρα που τα φέρνουμε αεροπορικώς από τη Χιλή καταχείμωνο και κοστίζει ο κούκος αηδόνι. Παρόλο που η λέξη χειμωνικό σήμερα ακούγεται κυρίως στα Επτάνησα, είναι (ή έστω ήταν) πανελλήνια. Θα θυμάστε στη Βαβυλωνία, όταν πέφτει η πιστολιά, ο ξενοδόχος ξυπνάει τον κοιμισμένο Χιώτη και του λέει «έγινε φονικό» -κι εκείνος, από τον ύπνο ακόμα, ρωτάει «πού είναι το χειμωνικό;». Η λέξη έχει περάσει και στα κουτσοβλάχικα, λέει ο Ν. Πολίτης, αλλά και στα ρουμάνικα.

Ο οποίος Πολίτης, στη μνημειώδη συλλογή των Παροιμιών του που κυκλοφόρησε το 1900 και που έχει μείνει ημιτελής προς δόξα του ελληνικού κράτους, την πασίγνωστη παροιμία για τα δυο καρπούζια σ’ ένα χέρι την καταγράφει ως «δυο χειμωνικά σε μια μασχάλη δεν βαστιούνται», μια ακόμα έμμεση μαρτυρία ότι τον 19ο αιώνα η λέξη «χειμωνικό» ήταν πολύ περισσότερο διαδεδομένη, και ότι σε πολλά μέρη θα ήταν η κατεξοχήν λέξη για τον καρπό.

Και μια και πιάσαμε τις παροιμίες, να πούμε ότι το καρπούζι έχει έντονη φρασεολογική παρουσία. Λέμε λοιπόν «δυο καρπούζια σ’ ένα χέρι» (αυτή είναι η σημερινή επικρατέστερη μορφή), και συμπληρώνουμε αναλόγως – έχει γίνει και τραγούδι, πασίγνωστο, σε στίχους του Βασιλειάδη, του Τσάντα, ενώ συνθέτης του αναφέρεται ο Στελλάκης. (Για την παροιμία αυτή και για άλλες ομοειδείς του δίπορτου υπάρχει και ειδικό άρθρο μας). Πάντως, αντίστοιχες παροιμίες υπάρχουν σε πολλές άλλες γλώσσες της περιοχής.

Κι επειδή το καρπούζι είναι δύσκολο να καταλάβεις από πριν αν θα είναι καλό, υπάρχει η φράση «μάπα το καρπούζι», που τη λέμε για κάτι που ήταν πολλά υποσχόμενο αλλά μας απογοήτευσε. Ή, όπως λέει η παξινή παροιμία: Γυναίκα και χειμωνικό, η τύχη τα διαλέγει. Παλιότερα οι πλανόδιοι, για να δείξουν πως η ποιότητα των καρπουζιών τους είναι αδιαφιλονίκητη, διαλαλούσαν «Με το μαχαίρι τα καλά καρπούζια», προσκαλώντας τους νοικοκυραίους να κόψουν ένα σφηνοειδές κομμάτι για να δοκιμάσουν, εξού και «καρπούζι με τη βούλα», που έμεινε παροιμιώδες, όπως και η άλλη φράση-κράχτης των καρπουζάδων «όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω», που κι αυτή έχει πάρει μεταφορική παροιμιώδη σημασία.

Υπάρχει επίσης και η έκφραση «έσκασε σαν καρπούζι», για κάτι που πέφτει και σπάει, ή για κεφάλι που ανοίγει (‘Οποιος αγγίξει το Μανολιό, φώναξε ο Λουκάς αρπώντας ένα κοτρόνι, θα του σπάσω το κεφάλι σαν καρπούζι!, λέει στον Χριστό που ξανασταυρώνεται ο Καζαντζάκης). Με τη φράση αυτή υπάρχει κι ένα μπεντροβάτο. Ένα τζαναμπέτικο μωρό, λέει ο μύθος, γκρίνιαζε και φώναζε «Θέλω… Θέλω… Θέλω…» χωρίς να προσδιορίζει το αντικείμενο του πόθου του. «Τι θες, βρε αχρόνιαστο, μη σου δώσω καμία και σκάσεις κάτω σαν καρπούζι;» το ρώτησε η μάνα του. «Καρπούζι θέλω!» προσδιόρισε άσπλαχνα το μικρό –και ήταν, βεβαίως, Φλεβάρης.

Τέλος, υπάρχει και η φράση «μοίρασε το καρπούζι στη μέση» που τη χρησιμοποιούν αρκετά συχνά οι αθλητικογράφοι για ακριβοδίκαιο διαιτητή –αν και, όταν ευνοήσει τη μια ομάδα σε λίγες αμφισβητούμενες φάσεις, χωρίς όμως να δείξει πρόδηλη εύνοια, συμπληρώνουν «…αλλά τα κουκούτσια τα έδωσε στους Τάδε». Σχετικά με τα κουκούτσια του καρπουζιού είναι μια φράση που την ανέφερε τις προάλλες εκλεκτό μέλος της Λεξιλογίας, πως την είπε αγιορείτης καλόγερος για κάποιον διαβόητο «αμαρτωλό» που πήγε στα γεράματα να μονάσει:

«Έφαγε καλά-καλά το καρπούζι κι ήρθε εδώ να φτύσει τα κουκούτσια!»

Βέβαια, με τις προόδους της επιστήμης, που έχει βγάλει καρπούζια άσπορα, οι παραπάνω φράσεις κινδυνεύουν να χάσουν το αντικείμενό τους. Κι επειδή έχουν επίσης βγει και μίνι-καρπούζια, με μικρό μέγεθος, καθώς και σε σχήμα κύβου, κοντεύει να διαψευσθεί και η παροιμία για τα δυο καρπούζια σ’ ένα χέρι. Ώρες είναι να βγει και κανένα μεταλλαγμένο που δεν θα σκάει με τίποτα, ώστε να ακυρωθεί και η φράση «έσκασε σαν καρπούζι».

Ωδή στο καρπούζι είχε γράψει ο Πάμπλο Νερούδα (Ode a la sandia). Στο Ψαράκι της γυάλας, ο Μ. Χάκκας διηγείται για έναν αριστερό που συμμετείχε στις διαδηλώσεις των Ιουλιανών αλλά επειδή φοβόταν κουβαλούσε ένα καρπούζι ώστε να δίνει την εντύπωση φιλήσυχου πολίτη. Ο Οδυσσέας Ελύτης έγραψε στο Φωτόδεντρο για το «Καρπούζι που πάγωνε τα δόντια», ενώ και οι τραγουδοποιοί μας έχουν τιμήσει δεόντως τον καρπό, που τον ανάγουν, όχι άδικα, σε σήμα κατατεθέν των καλοκαιρινών διακοπών· αρκεί να αναφέρουμε το «καλοκαίρι, με τη φέτα το καρπούζι στο ’να χέρι» του Σαββόπουλου.

Αλλά το καρπούζι έχει χρησιμοποιηθεί και στην πολιτική. Πριν από πολλά-πολλά χρόνια, κάποιοι της αριστερής πτέρυγας του ΠΑΣΟΚ παινεύονταν πως το κόμμα τους είναι σαν το καρπούζι: απέξω πράσινο αλλά από μέσα κόκκινο, ενώ τα κουκούτσια ήταν, λέει, οι παλαιοκομματικοί που έπρεπε να τους φτύνεις. Κι άλλες τέτοιες μεταφορές έχουν γίνει με το πράσινο και το κόκκινο.

Έχω γράψει τόσα, σεντόνι βγήκε, κι ακόμα δεν έχω εξηγήσει για ποιο λόγο στον τίτλο λέω για «ελληνικό πεπόνι». Επίτηδες το έκανα, το άφησα για το τέλος. Είδαμε λοιπόν ότι σε πολλές γλώσσες το καρπούζι ονοματίζεται σαν ένα «άλλο πεπόνι»: πεπόνι με νερό στα διάφορα watermelon, πεπόνι σαρακίνικο στον βυζαντινό Σηθή, πεπόνι αλγερίνικο στα καταλανικά. Ε λοιπόν, στα ουγγαρέζικα το πεπόνι είναι dinnye, και το καρπούζι είναι görögdinnye, ήγουν ελληνικό πεπόνι, κάτι που ασφαλώς σας προκάλεσε ρίγη εθνικής υπερηφάνειας.

Και θα κλείσω με το καρπούζι και την εθνική υπερηφάνεια, ακριβώς. Σε ένα δημοφιλές κείμενο που κυκλοφορούσε παλιότερα στο Διαδίκτυο και που απαριθμούσε 100 (ή και περισσότερους) λόγους για τους οποίους γουστάρουν που είναι Έλληνες αυτοί που το έγραψαν και το διακινούν (περιέργως έχω κάμποσο καιρό να το δω), ένας από τους λόγους περηφάνιας που αναφέρεται είναι ότι «Γιατί το καρπούζι το αγοράζουμε ολόκληρο και όχι σε φέτες», υπονοώντας ότι είμαστε κιμπάρηδες κι όχι σπαγγοραμμένοι. Ομολογώ ότι κι εγώ είχα εκπλαγεί όταν είχα πρωτοδεί στα σουπερμάρκετ και τις λαϊκές αγορές της Εσπερίας να πουλιέται το καρπούζι με τη φέτα –αν και τώρα με τα μίνι καρπούζια έχει μετριαστεί το πρόβλημα του μπακούρη που δεν θέλει να κάνει καρπουζοδίαιτα αλλά απλώς να δροσίσει το στόμα του.

Τώρα, για το αν είναι ένδειξη αρχοντιάς να αγοράζεις ολόκληρο το καρπούζι δεν είμαι βέβαιος –το συζητάμε, αν θέλετε. Έχω όμως μια ένδειξη ότι παλιότερα δεν ίσχυε αυτό, τουλάχιστον στην παλιά Ελλάδα. Στις αναμνήσεις της πρόσφυγας Αγγέλας Παπάζογλου (γυναίκας του μεγάλου μουσικού Βαγγέλη Παπάζογλου) «Τα χαΐρια μας εδώ», διαβάζω (στη σελ. 181):

Τ’ ήτανε και κείνο με τσι φέτες το καρπούζι… Μας είχε κάνει μεγάλη εντύπωση. Βλέπαμε με γουρλωμένα μάτια άμα ήρχαμε, να περπατάνε οι άντροι στο δρόμο οι ντόπιοι, και να κρατάνε να το πηγαίνουνε στο σπίτι τους, μια φέτα καρπούζι… Μια φέτα… Άλλος πιο μεγάλη, άλλος πιο μικρή… Έτσι ατύλιχτο… γδυμνό… ξεβράκωτο… πώς το λένε. Μια φέτα σκέτη καρπούζι.

Κι αρχίσαμε οι πρόσφυγοι και τ’ αγοράζαμε ολόκληρα και δυο δυο καρπούζια, ένα σε κάθε χέρι, κι ύστερα ντρεπούντουστε πια να κόβουνε φέτες οι τσιγκούνηδοι…

Τώρα σου φαίνουνται παράξενα αυτά που σου λέω, αλλά αν δεν το πω θα σκάσω και κορόιδεψέ με πάλι… Εμείς τσι μάθαμε ν’ αγοράζουνε ολόκληρο καρπούζι… Τι ανάγκη έχω να σου πω ψέματα; Ρώτα να δεις…

Οπότε, όσοι περηφανεύονται που αγοράζουν ολόκληρο το καρπούζι, να ξέρουν πως οι παππούδες τους οι τσιγκούνηδοι αποκαλούσαν τουρκόσπορους εκείνους που τους έμαθαν τη συνήθεια τούτη, καλή ή κακή.

128 Σχόλια to “Το ελληνικό πεπόνι και πάλι”

  1. caktos2 said

    Πεπόνι
    την δροσιά του νά΄χουμε…

    Καλημέρα

    και να προσέχετε.

    Πονάω!

  2. Γς said

    Caktos2 [όλα στραβά σήμδρα] ε’ιναι ο Γς ]πάσχων]

  3. spiral architect said

    Καλημέρα. 🙂
    Μακάρι να’ βρισκα τόσο λεπτόφλουδο καρπούζι σαν και της φωτογραφίας.

    @1: Περαστικά!

  4. marulaki said

    Καλημέρα σας! Να πω κι εγώ τα δικά μου!
    Το χοντρόφλουδο οι νοικοκυράδες, Σπάιραλ, το κάνουνε γλυκό του κουταλιού! Και είναι και πολύ νόστιμο!
    Να παινευτώ ότι έχουμε και μια ποικιλία στην Κρήτη τα Πανόρμου Ρεθύμνης, τα οποία είναι εξαιρετικά, ανοιχτοπράσινα χωρίς ρίγες. Αν τα βρείτε, δοκιμάστε τα!
    Καρπούζια του Τσόκλη, από τις πιο ωραίες του δουλειές.
    Καρπούζι, αγγούρι, κολοκύθι, όλα συγγενή. Οι πονηροί γεωργοί μπολιάζουν τις κολοκυθιές με καρπουζιές, και βγαίνουν αυτά τα χάλια καρπούζια-κολοκύθια με την ύπουλα χαμηλή τιμή. Το νου σας.
    Καρπούζι στη θάλασσα μετά το καλοκαιρινό μπάνιο, ναααα τα ζουμιά παντού και φωνές ‘θα σας φάνε οι σφήκες!’ από τις μαμάδες. Αθάνατο ελληνικό καλοκαίρι. 🙂

  5. cronopiusa said

    Καλή σας μέρα

    Περαστικά Γς!

    Περαστικά μας!

  6. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    Γουσού, περαστικά!

    3: Τα μπέιμπι καρπούζια που δοκίμασα πριν από λίγο καιρό είχαν εξαιρετικά λεπτή φλούδα.

  7. Corto Maltese said

    Στα τραγούδια να προσθέσουμε και το αδέσποτο «παραμάνα κούνα κούνα» (έχει ηχογραφηθεί και με την Αμαλία Βάκα):

    «Παραμάνα κούνα κούνα/
    το παιδί που ‘ναι στην κούνια.
    Το κουνώ και κείνο σκούζει/
    θα το σκάσω σαν καρπούζι»

  8. spiral architect said

    @4: Κάθε χρόνο σπίτι μου η φλούδα ενός καρπουζιού γίνεται 3-4 γυάλες γλυκό.
    @6γ: Είναι κομματάκι άγευστα τα μπέιμπι ρε γμτ! :/

  9. Γς said

    7:
    >θα το σκάσω σαν καρπούζι

    Κι έπεσε κάτω το καρπούζι απ τον μανάβη με τη σούστα κι έτρεξε το νήπιο Γς νσ το πει στη θειά του με το φτωχό του λεξιλόγιο:

    -Επεσε το καρούζι και έσκασε σαν… σαν…Σαν καρπούζι!

    Ηταν τόσο απλό και το φχαριστήθηκα

  10. Spiridione said

    Καλημέρα. Πλεζονιές και στο Όνειρο του Σολωμού
    Να ’ν’ ο Γιάννης εις το σπίτι,
    με τον άλλο ξεκληρίτη,
    στην καθίγλα να προσμένουν
    ούλους τσ’ άρχοντες που μπαίνουν
    και ξανοίγουν, ενώ σκύφτουνε
    με τα ταπεινά κεφάλια,
    πλεζονιές και κατρογυάλια;
    http://www.greek-language.gr/Resources/literature/tools/concordance/browse.html?cnd_id=10&text_id=2012

  11. cronopiusa said

    Ένας Ρομά που ξέρω καλά πως τα βγάζει πολύ δύσκολα πέρα δείχνει αλληλεγγύη
    – ήρθε και μας άφησε και καρπούζια.
    Είχε φροντίσει να τα βάλει στο ψυγείο μερικές ώρες να είναι δροσερά…

    ♫ ڿڰۣ-♥ڰۣڿڰۣ ΑΒΑΣΤΑΧΤΟ ΝΑ Σ’ ΑΓΑΠΩ ♫ ڿڰۣ-♥ڰۣڿڰۣ

    ‘El Corazón y el Sombrero’
    Marta Gómez canta a Federico García Lorca

  12. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρες !

    Μπα; Παίζουν και τα ιστολόγια επαναλήψεις πενταετίας; 🙂 Δε βαριέσαι, εδώ, στην τηλεόραση, τέτοιες μέρες, το τι πεθαμένος ηθοποιός έχει παρελάσει…

    Κοίτα, το καρπούζι αν είναι γλυκό και παγωμένο, δεν το’ χεις και πολύ να καθαρίσεις ένα ολόκληρο… Εξάλλου, σε άτυπους αγώνες στην Ποταμιά Λακωνίας πριν από αρκετές δεκαετίες, ο πατέρας μου είχε κερδίσει τον παπά του χωριού στο καρπούζι (ποιος θα φάει το πιο πολύ), και είχε χάσει στη μακαρονάδα. Λογικό, συγκρίνοντας το σουλούπι του πατέρα μου και το (άγνωστο-γνωστό) σουλούπι του παπά…

    Στην Κω, πλιζίνα; Μοιάζει σαν ομάδα β’ κατηγορίας Σερβίας !

    Και πλεζονιά; Σαν καλλωπιστικό φυτό – ή τουλάχιστον αν ήταν προπαροξύτονο.

    Το καρπούζι φυσικά είναι από τη χούφτα εκείνη των λέξεων που, σε αρκετούς ιδιωματικά ομιλούντες, ήταν αρεστό να «κόβουν» το ενδιάμεσο γιώτα της κατάληξης : καρπούζα, κεράσα, παπούτσα, Λιόσα, Πατήσα κλπ.

    Και μια που ανέφερες το Στελλάκη, να και ο Χρηστάκης να τραγουδάει για καρπούζα, δισκογραφώντας ακριβώς αυτό τον ιδιωματισμό :

  13. ndmushroom said

    Στην Εσπερία βέβαια το μίνι καρπουζάκι (ή μία φέτα από το μεγάλο) κοστίζει όσο ένα (ή και δύο) μεγάλα ελληνικά της λαϊκής. Άσε που επειδή δεν κάνει τόση ζέστη οι ποσότητες που καταναλώνουμε είναι εκ των πραγμάτων μικρότερες… 🙂

  14. Πάνος με πεζά said

    Και ο λογότυπος του Γς, αν και κάκτος, έτσι μικρός που εμφανίζεται εδώ μέσα, περνιέται και για καρπούζι !

  15. Πάνος με πεζά said

    Τις προάλλες στη λαϊκή, το πρωί πριν πάω στη δουλειά, τραβάω ένα από τον πάγκο (ήταν από τα μικρά), και δίχως να το καταλάβω έτσι πρωϊνός και μισοκοιμισμένος, να σου και κουτρουβαλάνε άλλα δύο κάτω, και σπάν(ουν)ε.
    (ναι, τα τραβάω αυτά – πού να δεις με τα αβγά τι γίνεται μέχρι να φτάσουν το βράδι στο σπίτι…)
    Λέω του λαϊκάρχη «Να στα πληρώσω, αλλά δε μπορώ να τα πάρω, δε χωράνε στο μηχανάκι» (η μπαγκαζιέρα, ένα baby το βολεύει, άντε κι ένα πεπόνι).
    – Σιγά ρε αδερφέ, δε θα σου πάρουμε και το κεφάλι !

    Και γεννήθηκε το διαχρονικό ερώτημα : τι γίνονται τα σπασμένα καρπούζια;

  16. gbaloglou said

    12 Χα χα, είχα πει κάποτε σε έναν Αμερικανό μεταπτυχιακό ότι είχα φάει τόσο πολύ καρπούζι που δεν μπορούσα να κουνηθώ … και μου είπε χαμογελώντας ότι αυτό το θέμα είναι γνωστό από ρατσιστικές γελοιογραφίες (που απεικονίζουν … Αφροαμερικανούς σ’ αυτήν ακριβώς την κατάσταση) 🙂 🙂

  17. Γς said

    12:

    >σε αρκετούς ιδιωματικά ομιλούντες, ήταν αρεστό να «κόβουν» το ενδιάμεσο γιώτα της κατάληξης : καρπούζα, κεράσα, παπούτσα, Λιόσα, Πατήσα κλπ.

    Δεξά [δεξιά]

    Τον ξεχάσαμε, κιόλας;

  18. Πάνος με πεζά said

    Οφείλω κι ένα tribute στη γυναίκα μου, για τον επαγγελματικό τρόπο που καθαρίζει και αποθηκεύει στο ψυγείο το καρπούζι (σε γαβάθα, με τριγωνικά κομμάτια και αφαιρουμένων των κουκουτσιών – οπότε εκεί να δεις πώς φεύγει…).
    Έχουν βγάλει και καρπούζια χωρίς κουκούτσια (ή «κουκούδες» στη λακωνία), αλλά λένε ότι είναι άνοστα.

    Για το καθάρισμα του καρπουζιού όμως, για δείτε κι αυτό, κι εδώ μια πιο full version, με πολλά φρούτα.

  19. Πάνος με πεζά said

    ‘Ασχετο : Βρήκαν λέει στην Αρχαία Φενεό, αρχαίο γυναικείο άγαλμα και τμήμα τείχους… Όπου εκλογές και Μνημόνια, κάθε Σεπτέμβρη να σου και μια Αμφιπολιάδα…

  20. Γς said

    16:

    Εχω πάθει το ίδιο. Κόντευα να εκραγώ.
    Ευτυχώς μου έκοψε κι έμεινα ακίνητος γισ κάνένα μισάωρο που οργανισμός μου απορρόφησε μερικά ζουμιά κσι … σνάπνυσα!

  21. Γς said

    18:
    >Έχουν βγάλει και καρπούζια χωρίς κουκούτσια

    Κουκούτσια. Ηταν να το πάθω κι αυτό πρωί .

    πρωί:

    Ηταν κάτι ρόγες μαύρο σταφύλι σ ένα μπόλ στο ψυγείο και δεν μπόρεσα να τις αντισταθώ.
    Στην αρχή μου έκανε εντύπωση ότι είχαν μεγάλα κουκούτσια, μετά ότι είχαν ένα κουκούτσι. Μετά κατάπια κατα λάθος ένα τέτιο κουκούτσι. Και αμέσως κατάλαβα ότι ήταν καλογινομένα κεράσια 😦

  22. spiral architect said

    @18: Τα καρπούζια χωρίς κουκούτσια είναι άφυλα, οπότε και άγευστα.
    Μίλα ρε ΓουΣού, εγώ θα τα λέω;
    Άλλο όμως οι άφυλοι καρποί και άλλο τα κυβικά καρπούζια των πρακτικών γιαπωνέζων.
    Δεν κυλάνε και συνάμα αποθηκεύονται κι εύκολα.

  23. Corto Maltese said

    9: Περαστικά σας εύχομαι!

  24. cronopiusa said

    Τεμπελιάδα 2015
    μεταξύ των αθλημάτων … καρπουζοφαγία

  25. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    10: Ώστε και ο Σολωμός πλεζονιές; Μπράβο Σπύρο. (Κι όμως αυτό δεν παρακίνησε κανέναν να αναζητήσει την ετυμολογία; Αναρωτιέμαι…)

    13: Ε, για όλα σχεδον τα φρούτα ισχύει αυτο.

  26. Πάνος με πεζά said

    Νομίζω ότι στις σχετικές εκφράσεις έχουμε ξεχάσει το slang «Μας τα ‘κανες καρπούζια», που έχει και εκδοχή με τσουρέκια.

  27. Πάνος με πεζά said

    Επίσης, όλο και σπανιότερα βλέπουμε τα μεγάλα «ωοειδή» καρπούζια, αυτά που μοιάζουν με τορπίλλες. Τα μεγάλα είναι πια κατά το πλείστον σφαιρικά. Τα άλλα βλέπεις, δε χωράνε εύκολα και στις τσάντες…

  28. Πάνος με πεζά said

    Και διάφοροι καλλιτέχνες που ασχολήθηκαν με το καρπούζι.

    Κι επειδή κάτι είπε ο νοικοκύρης ότι ο μπακούρης δε θέλει να παίρνει ολόκληρο καρπούζι, είναι κι αυτός ο καλλιτέχνης που κάνει την εξαίρεση…
    https://encrypted-tbn2.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQU4QSkZUcuyCP3cX-367LD5BAg1PcASLjZkJt30WZIA6Wyv3SOEg

  29. Alexis said

    #22: Άσπερμα είναι το σωστό, όχι άφυλα, τα φρούτα δεν έχουν φύλο.
    Προϊόν που έχει προκύψει όχι από γονιμοποίηση του θηλυκού από το αρσενικό αλλά από παρθενογενετική ανάπτυξη του θηλυκού (ωοθήκη).

    #4: Οι πονηροί γεωργοί μπολιάζουν τις κολοκυθιές με καρπουζιές, και βγαίνουν αυτά τα χάλια καρπούζια-κολοκύθια με την ύπουλα χαμηλή τιμή.
    Λυπάμαι (μου είναι ιδιαίτερα συμπαθής η σχολιάστρια) αλλά πρέπει να το επισημάνω: Τρείς (3) μύθοι σε μία και μόνο πρόταση.

  30. spiral architect said

    Δεν ξέρεις τους κανονισμούς του ράγκμπι; Είναι απλό: Παίρνεις χωρίς να πληρώσεις ένα καρπούζι από την καρότσα του γύφτου και τρέχεις.
    Απλά, σε κυνηγάει όλο του το σόι.

  31. spiral architect said

    @29α: Ευχαριστώ. 🙂

  32. Avonidas said

    «Κι επειδή το καρπούζι είναι δύσκολο να καταλάβεις από πριν αν θα είναι καλό, υπάρχει η φράση «μάπα το καρπούζι», που τη λέμε για κάτι που ήταν πολλά υποσχόμενο αλλά μας απογοήτευσε.»

    Μερικοί τα καταλαβαίνουν κι από πριν…

    😦

  33. Corto Maltese said

    Ερώτηση:
    Είναι σωστή η παροιμία/ έκφραση που ακούμε που και που «όποιος έχει το μαχαίρι έχει και το καρπούζι» ή το σωστό είναι «πεπόνι»;

  34. Κουνελόγατος said

    Εδώ και μερικούς μήνες, υπάρχει αφίσα με τίτλο «μάπα το καρπούζι». Τρέμω (λέμε τώρα) μήπως είχαν δίκιο, μπρρρρρ.
    Καλημέρα σας.

  35. Γς said

    28:
    Ευτυχής συγκυρία να έχεις και το καρπούζι και το μαχαίρι.
    Ενίοτε όμως και επικίνδυνη, όπως εδώ

  36. Κουνελόγατος said

    32. Ε, όχι, για μερικά sec…

  37. Avonidas said

    #36. Ναι, κι εγώ δεν μπορούσα να πιστέψω πώς δεν το χε πει κανείς ως τώρα…

  38. Πάνος με πεζά said

    @ 32, 34 : και για άλλους…

  39. Spiridione said

    Στη Μεσσηνία μεριά βλέπω ότι λένε το καρπούζι μπλεζενιά (εγώ δεν το έχω ακούσει).
    https://www.google.gr/search?q=%CE%BC%CF%80%CE%BB%CE%B5%CE%B6%CE%B5%CE%BD%CE%B9%CE%AC&rlz=1C1AVNA_enGR602GR602&oq=%CE%BC%CF%80%CE%BB%CE%B5%CE%B6%CE%B5%CE%BD%CE%B9%CE%AC&aqs=chrome..69i57.3379j0j7&sourceid=chrome&es_sm=93&ie=UTF-8#
    Και ο Ηπίτης έχει μπλεζενιά στη διάλεκτο Λεντεκάδας Τριφυλλίας.
    https://books.google.gr/books?id=m03kBgAAQBAJ&pg=PA630&lpg=PA630&dq=%CE%BC%CF%80%CE%BB%CE%B5%CE%B6%CE%B5%CE%BD%CE%B9%CE%AC&source=bl&ots=01FyBNd1VS&sig=_H4-y73Qaixx8Tz0CsvmdUC2kcM&hl=el&sa=X&ved=0CEgQ6AEwBmoVChMIodXpm6KyxwIVC7gUCh042wCx#v=onepage&q=%CE%BC%CF%80%CE%BB%CE%B5%CE%B6%CE%B5%CE%BD%CE%B9%CE%AC&f=false
    Οπότε μπερδεύεται το πράγμα.

  40. Spyros said

    Στην Κέρκυρα, «γυναίκα και χειμωνικό, η μοίρα τα διορίζει / η τύχη τα διαλέγει»

  41. sarant said

    32-34 Και την είχα δει αυτή την αφίσα… Μπράβο που το θυμηθήκατε.

    39 Ωραίο εύρημα. Δεν ξέρω αν μπερδεύει, το μπλ- εξηγείται εύκολα (την πλ- > τη μπλ-)

  42. Avonidas said

    #41. «Και την είχα δει αυτή την αφίσα… Μπράβο που το θυμηθήκατε.»

    Εγώ τη βλέπω σχεδόν κάθε μέρα, στη γειτονιά μου… 😦

  43. Spiridione said

    41. Εννοώ ότι είναι σε άσχετη περιοχή, μπερδεύει την προέλευση της λέξης.

  44. Spiridione said

    42. Κι εγώ τη βλέπω κάθε μέρα, όπως και αυτήν εδώ. Κλασική και αυτή
    http://akep.blogspot.gr/2014/11/drachmoula-edo-kai-tora.html

  45. Alexis said

    #30: Μα τι λές;
    Ακούς εκεί γύφτος και σόι που σε κυνηγάει!
    Δεν ξέρεις από πολιτική ορθότητα;
    Ρομά παρακαλώ, και τα σχόλια περί σογιών με το μαλακό… 😉
    (Βλέπε και σχόλιο 11 να παίρνεις μαθήματα 😀 )

  46. Ρούλης said

    «Καρπούζια με την μάχαιρα πεπόνια με την βούλα. » Εγώ δεν ήξερα για καρπούζια με βούλα όπως λέει ο νοικοκύρης.

  47. gryphon said

    28
    Ειχε γινει θεμα με αυτον θυμαμαι.Για ασεμνο θεαμα κλπ.
    Και ο γλυπτης Τακης ειχε ασχοληθε με τα καρπουζια.
    Μου εχει μεινει αυτο.
    Ηταν ο Νασος Αθανασιου σημερινος βουλευτης του συριζα αν δεν κανω λαθος και ειχε μια εκπομπη στο μεγα και ειχε συνεντευξη με τον περιφημο γλυπτη Τακη με αφορμη το τοτε τελευταιο του δημιουργημα.
    Και το δειχνει η καμερα και τι βλεπω.
    Ηταν ενας σωρος καρπουζια ακριβως οπως τα στοιβαζουν στις λαικες με μερικα κομμενα πανω πανω.
    Η συνθεση οπως εξηγουσε ο καλλιτεχνης ονομαζοταν » το κοκκινο και το πρασινο» Πολυ πρωτοτυπο.
    Αλλα δεν τελειωνε εκει.Υπηρχε και «δρωμενο» η «χαπενινγκ» οπως μας πληροφορουσε η καλλιτεχνικη συντακτρια που μια χρησιμοποιουσε τον εναν ορο και μια τον αλλον.
    Φορτωσαν τα καρπουζια και τα πηγαν σε καποιο χωρο σαν αποθηκη μεγαλη με ασβεστωμενους τοιχους καπου.
    Εκει ο καλλιτεχνης αλλα μαζι και παρακινουμενοι περαστικοι επαιρναν τα καρπουζια απο τον σωρο και τα πεταγαν στον ασπρο τιχο απεναντι δημιουργωντας ετσι διαφορα σχεδια (κατι σαν Τζακσον Πολοκ λεω εγω).
    Και τι σημαινει αυτο ρωτουσε ολο ενδιαφερον ο Αθανασιου την ρεπορτερ.Παρακολουθουμε πως ο καλλιτεχνης κατασρεφει την πηγη της εμπνευσης του τα καρπουζια απαντουσε εκστασιασμενη αυτη.

  48. Πάνος με πεζά said

    Τέχνη κάνουν ρε μάνα οι άνθρωποι, δε βράζουν ροβύθια !

  49. atheofobos said

    Και ο καρπουζάς !

  50. sarant said

    43 Ζάκυνθο με Μεσσηνία δεν είναι και τόσο άσχετες.

  51. Πάνος με πεζά said

    @ 44 : Έλα ρε ! Καταργήθηκε το «Οι εργάτες θέλουν ψωμί και τριαντάφυλλα»;

  52. Avonidas said

    #44. Η λούμπα, βεβαίως, είναι ότι αφήνουν να εννοηθεί πως με «δραχμούλα εδώ και τώρα» ΔΕΝ θα συμβαίνουν όλα αυτά τα φοβερά και τρομερά.

    Που είναι και το βασικό μας πρόβλημα στο να αλλάξουμε πολιτική. Δεν θέλουμε να τα βάλουμε κάτω και να σκεφτούμε τι πρέπει να κάνουμε για να την αλλάξουμε, λέμε μόνο «οτιδήποτε άλλο θα είναι καλύτερο από αυτό».

    Κλασική γενική συνέλευση στα (φοιτητικά) νιάτα μου:

    -«να πάμε πίσω τον Νόμο Πλαίσιο!»

    (δεν έχει σημασία ποιον, όλοι «πλαίσιο» ήταν όσο θυμάμαι)

    -«Ε, ωραία, και τι προτείνουμε;»

    -«Να τον πάμε πίσω και μετά βλέπουμε!»

    Και είδαμε…

  53. Ρουμλ. said

    Απορία: Μπαίνεις μέσα σ’ ένα μποστάνι, Πώς θα καταλάβεις ποιο καρπούζι είναι ώριμο;

  54. Γς said

    Και το φορτηγό με τα καρπούζια στην τελετή λήξης των Ολυμπιακών αγώνων ΑΘΗΝΑ 2004.

  55. physicist said

    Πάει ένας επισκέπτης από χώρα τροπική σε μανάβικο στη Γερμανία και βλέπει τις μπανάνες.

    — Τι φρούτο είναι αυτό; Ρωτάει τον μανάβη.
    — Μπανάνες, απαντάει εκείνος.
    — Χαχαχα, σκάει στα γέλια ο τροπικός. Μπανάνες τα λέτε αυτά τα απολειφάδια; Στη χώρα μου η μπανάνα έχει τριπλάσιο μήκος και πάχος, είναι κατακίτρινη και μοσχοβολάει από πενήντα μέτρα. Χαχαχα, άκου μπανάνες!

    «Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο», σκέφτεται ο μανάβης και δεν αντιδικεί. Σε λίγο, ο δικός μας βλέπει κάτι αβοκάντο.

    — Τι είναι τούτα;
    — Αβοκάντο, λέει ο μανάβης.
    — Χαχαχουχα, απαντάει ο άλλος, αυτά τα ανέκδοτα τα λέτε αβοκάντο; Σε μας έχουν διάμετρο 60 εκατοστά, τα βλέπεις και σου τρέχουν τα σάλια, ετούτα τα μίζερα τα τρώτε εδώ για αβοκάντο;

    «Δώσει τόπο στην οργή», σκέφτεται ο μανάβης. Λίγο παραπέρα, ο πελάτης βλέπει τα καρπούζια. Δείχνοντάς τα με το δάχτυλο, ρωτάει τον μανάβη;

    — Κι αυτά εδώ, τι είναι;
    — Αρακάς, απαντάει ο μανάβης.

  56. Corto Maltese said

    Την Τζένη Καρέζη την αναφέραμε;

  57. cyrusmonk said

    Γς, περαστικὰ καὶ σιδερένιος.
    Ἀλλαγὴ θέματος τώρα: Στὴ Ρόδο – στὴν Ἀπολακκιὰ συγκεκριμένα – γίνεται κάθε Αὔγουστο φεστιβὰλ καρπουζιοῦ (πατίχας στὸ ἀνεπίσημο). Ἐκεῖ πρωτοεῖδα συνθέσεις-γλυπτὰ μὲ πρώτη ὕλη τὸ συγκεκριμένο φροῦτο καὶ μερικὰ ἦταν πραγματικὰ ἔργα τέχνης. Ἐκεῖ ἐπίσης πρωτοδοκίμασα γλυκὸ καρπούζι (πρὸ διαβήτη τύπου Β αὐτά).
    Καὶ κάτι ἀκόμα. Τὰ σπόρια (κυρίως τοῦ καρπουζιοῦ καὶ τοῦ πεπονιοῦ, ἀλλὰ καὶ τὸν πασατέμπο) ἐδῶ στὸ νησὶ τὰ λένε κοῦν(ν)ες. Πόθεν ἡ προέλευση τῆς λέξης;

  58. cyrusmonk said

    @56. Ὄντως, Καρπούζη ἦταν τὸ πραγματικὸ ἐπώνυμο.

  59. Γς said

    55:
    Μια άλλη βερσιόν:

    – Jesus ! Τι κερασάκια είναι αυτά ! Στην Αμερική έχουμε κάτι κεράσια τόοσααα ! Κοιτάει γύρω – γύρω και σκέφτεται τι άλλο να του ζητήσει .

    Βλέπει κάτι μεγάλα ζουμερά καρπούζια στη γωνία , οπότε λέει στον μανάβη που είναι πλέον πυρ και μανία :
    – Δεν θέλω τα κερασάκια σου , βάλε μου αυτό το καρπούζι ( με προφορά ) .

    Οπότε ο μανάβης τσαντισμένος :

    – Δεν έχουμε καρπούζια μαντάμ .
    – Are you joking ? Με δουλεύει ; Πως δεν έχετε ;
    – Ρε , δεν έχουμε καρπούζια σου λένε , τι θες τώρα ;
    – Of course και έχετε και μην με κοροϊδεύεις !
    – Έλα κυρά μου κάνε μου τη χάρη . Δεν έχουμε καρπούζια σου λέω !
    – Λες ψέματα γιατί εγώ βλέπω ότι έχετε καρπούζια !
    – Μπα , σοβαρά ; Και που είναι ;
    – Να , εκεί πίσω ( και δείχνει προς τα καρπούζια )
    Και ο μανάβης :
    – Αυτό δεν είναι καρπούζι μαντάμ , αυτό είναι αρακάς, Έχετε τόσο μεγάλο αρακά στο Αμερικα;

  60. Alexis said

    #58: Υπήρχε και κολυμβητής Καρπούζης παλιά (70s-80s), του Ολυμπιακού νομίζω, πολύ καλός και με διεθνείς διακρίσεις…

  61. Gpoint said

    Γς, περαστικά

    Καρπούζι άσπορο, σκούρο πράσινο στρογγυλό, εξαιρετικά νόστιμο τρώω τώρα

    Θυμάμαι τα καρπούζια με τους μεγάλους μαύρους νοστιμότατους σπόρους. Στο Λίβανο τους πουλάγανε σαν πασσατέμπο. Εχω να τους δω από το 80

    Πιτσιρικάς στα Γρεβενά θυμάμαι που τρώγαμε μόνο τις καρδιές από τα καρπούζια και τα υπόλοιπα τα πετάγαμε στα γαϊδούρια

  62. takis#13 said

    πλιζίνα με τυρί της ππόσσας και παξιμάδι , για βραδυνό !

  63. sarant said

    51 Έχασες και το «Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι προβατόμορφος λύκος» (με την ανάλογη εικονογράφηση)

    53 Να το πάρει το ποτάμι. Νομίζω όμως τα χτυπάνε με το χέρι, τοκ, τοκ, όχι;

    56 Σωστα, Καρπούζη.

    57 Οι κούνες μπορεί να είναι από το κώνος; Κούνους λέμε στην Αίγινα το «τσαμπί» τα φιστίκια.

  64. Κουνελόγατος said

    α) @ 44 : Έλα ρε ! Καταργήθηκε το «Οι εργάτες θέλουν ψωμί και τριαντάφυλλα»; Επίσης το «οι λαοί έχουν τους ηγέτες που τους αξίζουν». Αλλά αυτό παραείναι παλιό… :mrgreen:

    β) 55 και λοιποί: Υπάρχει και σε άλλες εκδοχές, με τη @@@@@@ψειρα-καραβίδα και τον πύργο του Άϊφελ που κτίστηκε σε λιγότερο από 2 ώρες (ή μισή, δε θυμάμαι πλέον…).

  65. Πάνος με πεζά said

    @ 64 (55) : Για την ακρίβεια, ο ταξιτζής που συμμετείχε σε αυτό το ανέκδοτο, έλεγε «Τι είναι αυτό; Το πρωί που πέρασα δεν ήταν εδώ !»

    Πάντως ρε παιδιά, εντάξει, του πεπονιού τα σπόρια, να τα κάνεις και πασατέμπο (αν και σφηνώνουν αντιαισθητικά στα δόντια). Αλά του καρπουζιού; Που είναι «μασσίφ»;

  66. cyrusmonk said

    Νικοκύρη, ἡ προφορὰ παραπέμπει στὴ γραφὴ «κοῦννες» (μὲ δύο -ν-), ἄρα μᾶλλον δὲν πρέπει νὰ σχετίζεται μὲ τὸν κῶνο (ἐκτὸς ἂν ἡ χρονικὴ ἔκταση τοῦ -ω- ἔδωσε ὄχι μόνο τὸ -ου-, ἀλλὰ καὶ τὸν διπλασιασμὸ τοῦ -ν- (ὄχι καὶ τόσο πιθανό· τουλάχιστον δὲν ξέρω ἄλλο παρόμοιο φαινόμενο).

  67. Πώς κρυώναν το καρπούζι τα παλιότερα χρόνια, τότε που δεν είχε ψυγεία; Το κατέβαζαν στο πηγάδι! Ή το έβαζαν σε κάνα ρέμα, στερεωμένο κάπως να μην τους φύγει.

  68. ακρ. said

    Ένας μπάρμπας μου στην Κέρκυρα ετυμολογούσε το χειμωνικό ως «χυμονικό», λέγοντας ότι βγαίνει από το χυμό του, επειδή είναι πολύ ζουμερό φρούτο.
    Βλέπω τώρα ότι, προφανώς, αυτοσχεδίαζε λάθος.

  69. 1, Γουσού, ευχές να είναι παροδικοί (πε)πόνοι. 🙂

  70. 19, …Βρήκαν λέει στην Αρχαία Φενεό, αρχαίο γυναικείο άγαλμα και τμήμα τείχους…

    Την ανακάλυψη την λες και «ευτειχής συν κυρία»!

  71. Με «σλίπιν’ μπανγκ και με καρπούζι» στον γύρο των νησιών και ο Γερμανός (ο Βαγγέλης).

  72. Gerassimos Zorbas said

    67@ Στη Kerkyra στη πόλη αγοράζαμε ένα κομμάτι πάγο και το βάζαμε στο μαστέλλο μαζί με τη ρετσίνα και το καρπούζι

    0,89-0,99 to kilo στις Βρυξέλλες σήμερα σε φέτες στο σούπερ μάρκετ, 0,75 ολόκληρο στη λαική.

    ( Από τα άγνωστα μικροπολιτικά της ΕΕ): πρώην πρωθυπουργός γνώστης της γερμανικής συνομιλώντας με πρώην γερμανό καγκελάριο συμφωνούν ότι το καρπούζι δεν έπιασε ( δηλαδή μάπα το καρπούζι), αναφερόμενοι σε πρόεδρο εξέχοντος κοινοτικού θεσμού. Βέβαια και στο τόπο καταγωγής του τον αποκαλούσαν πέπονα η καρπουζά.Τώρα πως έγινε πρόεδρος…νάναι καλά οι Εγγλέζοι.

  73. Γς said

    https://i1.wp.com/www.meden.gr/images/thumbnails/0/120/cat-icon-orthopedika.jpg?zoom=2

    ευχαριστώ όλους τους φίλους που μου ευχήθηκαν περαστικά

  74. ακρ. said

    @ 47
    Νομίζω δεν ήταν ο Τάκις, αλλά ο Τσόκλης

  75. Γς said

    70:

    σε αντίθεση με την ευτυχή [αλλά και άκρως επικίνδυνη] συγκυρία του #35

  76. …Το καρπούζι στα ισπανικά λέγεται sandía,…

    Σαντία είναι και οροσειρά στο Νέο Μεξικό, ΗΠΑ. (Η ετυμολογική σχέση του ονόματος Σαντία με το ισπανόφωνο καρπούζι αμφισβητείται.) .

    Στους πρόποδες της οροσειράς (στο Αλμπουκέρκι) βρίσκονται και ομώνυμα εργαστήρια του υπουργείου ενέργειας. Ξεκίνησαν με το Σχέδιο Μανχάταν (της ατομικής βόμβας – συνδεδεμένο με τα εργαστήρια στο διπλανο Λος Άλαμος) και με τα χρόνια έχουν εξελιχθεί προς διάφορες κατευθύνσεις.

  77. Ιάκωβος said

    Επιβεβαιώνω, στη Μεσσηνία το καρπούζι προπολεμικά, μπλεζενιά.

    Επίσης αντί για μάπα το καρπούζι, έλεγαν χλεμπόνα το καρπούζι.

    Χλεμπόνα από το χλεμπονιάρικο, χλεμπονιάρης κλπ . Δεν μου στέκεται καλά η ετυμολογία από το σλάβικο χλέμπ, ψωμί.

  78. marulaki said

    #47 & #74 Ναι, αναφέρθηκε στο 4, αλλά φυσικά όχι τόσο περιγραφικά.
    Μιλήσαμε για την αμαρτία του καρπουζιού με φέτα ή γραβιέρα; Απαπαπαπαπα…! Άπαιχτο!

  79. 70, 35, …Ευτυχής συγκυρία να έχεις και το καρπούζι και το μαχαίρι….

    «Ο ίδιος και το καρπούζι και το μαχαίρι» είναι πράγματι εξαιρετική έκφραση για προνομιακή και άδικη διευθέτηση σε κάποια μοιρασιά.
    Υπάρχει μπόλικη θεωρητική θεμελίωση για το σχετικό πρόβλημα, γνωστή ως cake-cutting theory στην οποία η γενική αρχή είναι «Αυτός που κόβει δεν διαλέγει», αλλά τα πράγματα περιπλέκονται όταν είναι πολλοί οι ενδιαφερόμενοι, μη ομογενές το καρπούζι, κλπ.
    Μια ευχάριστη εισαγωγή εδώ.

  80. Πάνος με πεζά said

    @ 69, 70 : 🙂
    @ 71 : Όμως προϋπόθεση είναι η κοπελιά να μην είναι μίζερη στο καρπούζι, γιατί παρακάτω ο Βαγγέλης λέει «…τον ήλιο θ’ αντικρίζουμε ΑΝ φας…»
    @ 67 : Και μέσα στο ποτάμι γινόταν καρ-μπούζι…
    @ 73 : Περαστικά κι από μένα, αλλά δεν κατάλαβα το συμβολισμό στο (1), έπεσε πεπόνι πάνω στο χέρι;
    @ 78 : Καλά, αλλά τη συνταγή μην την πεις στη Μύκονο γιατί θα γελάνε και οι κάπασοι (αυτό το βάζω κουίζ) : εκεί υπάρχει καρπούζι με κοπανιστή…Και λέει, πολύ…

  81. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Θυμάμαι πολύ καλά, Νίκο, ότι το ευφυολόγημα «το ΠΑΣΟΚ είναι σαν το καρπούζι, απ’ έξω πράσινο και από μέσα κόκκινο» ήταν του μακαρίτη (και πανέξυπνου) Αθ. Κανελλόπουλου, και ειπώθηκε σε μιά αγόρευσή του στη Βουλή, λίγο μετά την «μεταγραφή» του στη ΝΔ..

  82. NM said

    1
    Γς, περαστικά. Τα ασαφή σύμβολα και οι ελάχιστες κουβέντες σου, με οδηγούν να υποθέσω ότι τραυματίστηκες ελαφρά, όταν προσπάθησες να εντυπωσιάσεις κάποιαν ανάλγητη 22χρονη πηδωντας από παράθυρο του 2ου ορόφου, χρησιμοποιώντας για αλεξίπτωτο μια ομπρέλα που απεδείχθη κατόπιν ότι την είχε σαμποτάρει κάποιος αντιζηλος,
    ή μήπως συνέβη κάτι άλλο…;
    2
    «…ευχαρίστως θα το γευτώ (το καρπούζι) στο εστιατόριο, στο τέλος του γεύματος…»
    Μπα τι λέτε αγαπητέ Νικοκύρη; Ώστε όχι μόνο συνεχίζετε να γευματίζετε σε εστιατόρια αλλά παραγγέλνετε και φρούτο στο τέλος; Μα που νομίζετε ότι ζείτε; Στα εϊτις?

  83. sarant said

    67 Και αν δεν έχεις πηγάδι, στο νιπτήρα του μπάνιου να στάζει νερό

    68 Ενδιαφερουσα προσπάθεια 🙂

    77 Στον Πωρικολόγο διαβάζουμε ότι ο Πέπων εχλεμπονίασεν

    81 Μπορεί να το είπε και αυτός -το έχω πάντως διαβάσει και αλλού

    82 Είδες; Πάντως, πλάκα-πλάκα, πέρυσι αρκετοί κερνούσαν το καρπούζι στο τέλος.

  84. Λ said

    Δεν διάβασα τα σχόλια αλλά λέω να ρωτήσω αν είδε κανείς το τελευταίο εξώφυλλο του κυπριακό λογοτεχνικού περιοδικού «Νέα Εποχή» Είναι ένα γυμνό με καρπούζια του Γιώργου Γαβριήλ.

  85. Σωτήρης Κυλάφης said

    Καλησπέρα, το ισπανικό βικιλεξικό λέει ότι λέξη sindia είναι ινδικής προέλευσης.

  86. Λ said

    Καρπούζι με χαλούμι φάγατε

  87. 80γ Ρέμα έγραψα για. Αλλά το λογοπαίγνιο άπαιχτο 🙂

  88. nikiplos said

    Σχετικά με το καρπούζι:

    1. Έχω ακούσει την έκφραση: «Εδώ δεν είναι καρπουζάδικο». Που θέλει να δείξει ό,τι είναι Επιχείρησις ή Υπηρεσία σοβαρή…
    2. Καρπουζοκέφαλος… (νομίζω με την έννοια του χοντροκέφαλου)
    3. Παλιά καλή γελοιογραφία του Κώστα Μητρόπουλου: ο Γύφτος (συγνώμη ο Ρομά) διαλαλεί την πραμάτεια «Καρπούζια με το μαχαίρι» κι ένας μαχαλόμαγκας με μαύρο γυαλί τον αντιρωτάει:
    -την μαχαίρα την πουλάς ρε μπάρμπα? 🙂

  89. 83α Αυτό δεν το ήξερα 🙂

    Ψωμί – τυρί – καρπούζι συνηθισμένο βραδινό φαγητό.

    0,57€ το κιλό στο χωριό. Στην γύρα μπορεί και 0,20€.
    Πάντως, ενώ το καρπούζι μεγαλώνει, όλο και επεκτείνεται η τάση για κομμένο στη μέση. Κάποτε μπορούσα να φάω 4 – 5 κιλά με τη μία, Τώρα το πράγμα δυσκολεύει πια.

  90. Πέπε said

    Τουλάχιστον δύο ιστορίες του Χότζα είναι με καρπούζια. Μία που έτρωγε τις φλούδες που είχε προηγουμένως κατουρήσει, και μία που απορούσε γιατί ο Αλλάχ έκανε την καρυδιά κοτζάμ δέντρο με κάτι καρπούς τοσοδούληδες και την καρπουζιά το αντίθετο, μέχρι που φύσηξε ο αέρας και του ‘ρθε ένα καρύδι στο κεφάλι…

  91. Λ said

    Το καλύτερο μου είναι το καρπούζι στην παραλία. Μου αρέσει να τη βγάζω εκεί όλη τη μέρα με ένα καρπούζι στην παγωμένα. Είναι και φαί και νερό. Φέτος δεν αξιώθηκα και ο χρόνος τρέχει. Τα καρπούζια άρχισαν να χαλούν, να ποσκάζουν όπως λέμε

  92. 80β, 😀 😀
    Δεν το ‘χα προσέξει!

  93. sarant said

    90 Που την έχουμε και με αχλάδια και φλούδες

  94. cronopiusa said

    79 χρόνια από την δολοφονία του Λόρκα

    García Lorca fue asesinado por homosexual y masón, según un informe policial

    They’ve killed Federico García Lorca

    “Todos hoy son Lorca”

  95. Γς said

    82:

    Γς, περαστικά. […]προσπάθησες να εντυπωσιάσεις κάποιαν ανάλγητη 22χρονη πηδωντας από παράθυρο του 2ου ορόφου, χρησιμοποιώντας για αλεξίπτωτο μια ομπρέλα που απεδείχθη κατόπιν ότι την είχε σαμποτάρει κάποιος αντιζηλος,
    ή μήπως συνέβη κάτι άλλο…;

    Pomp and circumstance

    Ο Γς ως άλλος Ράντυ Σάβατζ, Μάτσο Μαν ειχε μια άτυχη στιγμή. Αυτό είναι όλο κι όλο

  96. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    «κι εσύ Γκαρθία Λόρκα τι έκανες ‘κει κάτω στα καρπούζια; »

    ο Άλλεν Γκίνσμπεργκ στον Ουώλτ Ουίτμαν
    Ένα σούπερ μάρκετ στην Καλιφόρνια

    Τι σκέψεις κάνω απόψε για σένα, Ουόλτ Ουίτμαν, αφού κατηφόρισα στα σοκάκια κάτω απ’ τα δέντρα με πονοκέφαλο, αμήχανος κοιτώντας την πανσέληνο.
    Κουρασμένος πεινώντας, και ψάχνοντας για εικόνες, μπήκα σ’ ένα σούπερ μάρκετ φρούτων με νέον, και ονειρευόμουν τα κατεβατά σου!
    Τα ροδάκινα και τις παρασκιές! Ολόκληρες οικογένειες που ψωνίζουν το βράδυ! Πτέρυγες γεμάτες άντρες! Γυναίκες στα αβοκάντο, μωρά στις ντομάτες! -κι εσύ Γκαρθία Λόρκα τι έκανες ‘κει κάτω στα καρπούζια;

    Είδα εσένα, Ουόλτ Ουίτμαν, άκληρε, μοναχικέ γεροφαγά, να σκαλίζεις τα κρέατα στο ψυγείο και να παίρνεις μάτι τα μπακαλόπαιδα.
    Σ’ άκουσα να ρωτάς το καθένα: Ποιος σκότωσε τις χοιρινές μπριζόλες; Πόσο πάνε οι μπανάνες; Είσαι ο Αγγελος μου;
    Τριγύριζα μπαινοβγαίνοντας στις λαμπερές στοίβες των κονσερβών ακολουθώντας σε, και στη φαντασία μου μ’ ακολουθούσε ο ελεγκτής του καταστήματος.
    Κατεβήκαμε μαζί τους ανοιχτούς διαδρόμους μες στη μοναχική μας φαντασίωση, δοκιμάζοντας αγκινάρες, κάθε κατεψυγμένη νοστιμιά, και χωρίς να περνάμε απ’ το ταμείο.

    Πού πάμε Ουόλτ Ουίτμαν; Οι πόρτες κλείνουν σε μια ώρα. Κατά πού δείxνει η γενειάδα σου απόψε;
    (Αγγίζω το βιβλίο σου κι ονειρεύομαι την οδύσσεια μας στο σούπερ μάρκετ και νιώθω γελοίος).
    Θα περπατήσουμε μαζί όλη νύxτα στους μοναxικούς δρόμους; Τα δέντρα ρίxνουν ίσκιο στον ίσκιο, τα φώτα στα σπίτια σβηστά, θα ‘μαστε κι οι δυο μόνοι.

    Θα βολτάρουμε αναπολώντας την παλιά Αμερική της αγάπης προσπερνώντας θλιμμένα αμάξια, τραβώντας στο σιωπηλό μας εξοχικό;
    Α, αγαπημένε πατέρα, γκριζογένη, μοναχικέ γεροδάσκαλε του θάρρους, ποια Αμερική είχες όταν ο Χάρος σταμάτησε το κουπί κι εσύ βγήκες έξω σε μια όχθη με καπνούς και στάθηκες κοιτώντας τη βάρκα να χάνεται στα μαύρα νερά της Λήθης;

    μτφ: Γιάννης Λειβαδάς

    από την Ανθολογία Μπιτ Ποίησης
    εκδ. ροές, 2003

  97. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Τα χέργια ανε μου κόψουνε
    ως και την κεφαλή μου
    σαν την καρπούζα θα τσουρλώ
    να σου ‘ κλουθώ μικρή μου

    Της χήρας είναι ξακουστό, το έχει διαλεγμένο
    μα έχει πράμα καθαρό δεν είναι βαρεμένο
    Το Καρπούζι – Περπινιάδης Στελλάκης

    Μήλος – Καρπουζόπιτα

  98. georgeilio said

    Δωδεκάνησα, Επτάνησα, Πελοπόννησος (ξέρω καλά από την Ηλεία): σε όλες αυτές τις περιοχές έχει αφήσει ίχνη στις τοπικές διαλέκτους η παρουσία και η κυριαρχία των Βενετών-Δυτικών.

  99. Sotkil said

    Εκ παραδρομής έγραψα sindia και όχι sandía. Εδώ δείτε την ετυμολογία : https://es.wiktionary.org/wiki/sand%C3%ADa. Καμία σχέση τα προηγούμενα που διάβασα, η αρχική πηγή της λέξης είναι από την Ινδία.

  100. sarant: «Γιατί χειμωνικό; Επειδή τα καρπούζια, και ιδίως τις όψιμες ποικιλίες με το παχύ φλούδι, τον παλιό καιρό στα χωριά ήξεραν να τα διατηρούν μέχρι τα Χριστούγεννα και βάλε»

    Τα λέγαμε Χειμωνιάτικα καρπούζια. Ήταν χοντρόφλουδα και ολοστρόγγυλα, αρκετά μεγαλύτερα από μια μπάλα ποδοσφαίρου. Τα αποθηκεύαμε μέσα στο άχυρο (σε τσέτια ή αποθήκες) και τα τρώγαμε ΜΕΤΑ τα Χριστούγεννα.
    Τα κανονικά καρπούζια τα βάζαμε μέσα στο πηγάδι για να κρυώσουν. Όταν είμασταν στον κάμπο, μακριά από πηγάδι, τα κόβαμε στη μέση και τα αφήναμε στον ήλιο για να κρυώσουν.
    Λέγαμε γενικώς ότι δυο καρπούζια σε μια αμασχάλη δε κουβαλιένται, αλλα για τα ευμεγέθη και ολοστρόγγυλα χειμωνιάτικα καρπούζια αυτό ίσχυε …στο τετράγωνο. Το ίδιο περίπου ίσχυε και για τα ακόμη μεγαλύτερα «σταμπούλικα» καρπούζια που είχαν σχήμα ελλειψοειδές. Αντίθετα, οι επίσης ευμεγέθεις λαγωνίκες ήταν μακρουλές, οπότε η δυσκολία να κρατηθούν σε μια μασχάλη ήταν μικρότερη (αλλά καθόλου μικρή).
    Μια άλλη περίπτωση ήταν τα σαμόρεστα καρπούζια: Άρρωστα καρπούζια χρώματος θολού ροζέ, σαν μαραμένα, και εντελώς άνοστα.
    Τέλος, ήταν και τα τελευταία καρπούζια της σοδειάς, τα κορφάδια, που συνήθως προσβάλλονταν από σκουλήκι.

  101. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

  102. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    http://2krota2.ru/pictures/14270-prishlo-vremya-arbuzov-22-foto.html

  103. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    102 Ολοι καρπούζι τρώνε 🙂

  104. Παναγιώτης Κ. said

    @1. (Γς) Από καρδιάς, περαστικά.
    Είχες περιπέτεια.:( Έτσι λοιπόν εξηγείται η απουσία.

  105. Ρουμλ. said

    63. Ακριβώς

  106. Παναγιώτης Κ. said

    Χειμωνικό!
    Παρόμοια κάναμε με τα σταφύλια στην Ήπειρο.Τα τσαμπιά από κάποια συγκεκριμένη ποικιλία που δίνει γλυκά σταφύλια, τα κρεμούσαν στο ταβάνι και διατηρούνταν μέχρι τα Χριστούγεννα. Ελαφρώς ζαρωμένα αλλά η χαρά των παιδιών. Κρεμάθες τα λέγαμε. Προφανώς από το κρεμώ.

  107. Corto Maltese said

    Νομίζω ότι έχει γίνει ένα τεχνικό λάθος στο άρθρο (εκτός αν φταίνε οι ρυθμίσεις του υπολογιστή μου). Ο σύνδεσμος για το τραγούδι του Στελλάκη και του Χ. Βασιλειάδη δίνουν το τραγούδι του Χρηστάκη που έχει αναρτηθεί και στο σχόλιο 12.
    Ενώ το εν λόγω άσμα είναι το εξής:

    «Νταβατζή θέλεις εμένα και τα πλούτη αλλού να βρεις/
    /δυο καρπούζια σ’ ένα χέρι, να κρατήσεις δεν μπορείς»

  108. Avonidas said

    «Τώρα, για το αν είναι ένδειξη αρχοντιάς να αγοράζεις ολόκληρο το καρπούζι δεν είμαι βέβαιος»

    Το βέβαιον είναι ότι δεν είναι ένδειξη αρχοντιάς να αγοράζεις ολόκληρο οτιδήποτε με ξένα λεφτά.

  109. Alexis said

    Έχουν κάνει τελευταία την εμφάνισή τους και στα ελληνικά σούπερ-μάρκετ τα μισά καρπούζια, τυλιγμένα με διαφανή μεμβράνη.
    Κάτι αδιανόητο μέχρι πριν από λίγα χρόνια.

    #107: Όντως, σε λάθος τραγούδι οδηγεί το λινκ.

  110. sarant said

    109 Ναι, είδα κι εγώ. Δεν ξέρω αν υπήρχαν τότε που γράφτηκε το άρθρο.

  111. cronopiusa said

    Sandía

    ¡Del verano, roja y fría
    carcajada,
    rebanada
    de sandía!

    José Juan Tablada

  112. sarant said

    85-99: Ναι, από την Ινδία μέσω Αράβων -ή μάλλον: οι Αραβες αποκάλεσαν «sindiyya» (από τη Sind, την Ινδία) το καρπούζι

  113. Γς said

    109:

    Και ήταν μια εποχή που τα βλέπαμε όλα αυτά στα σουπερ μάρκετ στο εξωτερικό.
    Όλα, διότι απλούστατα δεν είχαν είδη μαναβικής τα δικά μας.

    Ευτυχώς όμως.
    Πάει καιρός τώρα που υπάρχουν τα πάντα και μπορείς να ψωνίσεις προϊόντα επιλεγμένα ποιότητος μακριά από την βαβούρα και την γυφτιά της λαϊκής των δήθεν παραγωγών και σε τιμές πολλές φορές καλύτερες.

  114. Πάνος με πεζά said

    @ 113 : Αγαπητέ Γς, ούτε γυφτιά είναι η λαϊκή, ούτε ακριβότερη. Ίσα-ίσα που ΄χεις και μια προσωπική σχέση παραπάνω, όταν αποκτήσει ς κι εσύ τους δικούς σου προμηθευτές, μεταξύ των άπειρων πάγκων. Τα οπωροκηπευτικά των σούπερ-μάρκετ (συμπεριλαμβανομένου και του γνωστού μας), είναι τις περισσότερες φορές άθλια.. Όχι ότι και οι λαϊκές λειτουργούν με τα καλύτερα στάνταρντς, στον υγειονομικό και φορολογικό τομέα, αλλά εγώ τις προτιμώ.

    (ειδικά οι ντομάτες του Σκλαβενίτη, ούτε για συλλαλητήριο…)

  115. Γς said

    Η χασάπισσα όμως;

  116. Πάνος με πεζά said

    @ 115 : Καλή η χασάπισσα…Αλλά πονάω που 3-4 μήνες τώρα έχει φύγει η Πέρσα…Μια ψηλή με κοντό ξανθό μαλλί, στα ταμεία. Με πιάνιεις;

  117. Ριβαλντίνιο said

    @ 114 Πάνος με πεζά
    Δεν έχεις δίκιο. Τώρα πήρα κάτι ντομάτες από τον Σκλαβενίτη και ήταν πεντανόστιμες !

    @ Γς
    Περαστικά ! Ελπίζω να είσαι σε καλά χέρια

    <a href="https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/originals/bc/79/9d/bc799db8f32d156ef42dc3d1adc34243.jpg"Καλά χέρια

    και όχι κακά

  118. Ριβαλντίνιο said

    Ουπς τα καλά χέρια https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/originals/bc/79/9d/bc799db8f32d156ef42dc3d1adc34243.jpg

  119. Τίτος Εξώς Χριστοδούλου said

    Κριέ πέπον. Ο Πολύφημος, στο αγαπημένο του κριάρι. Πέπον. Τρυφερή ομηρική προσφώνηση.

  120. sarant said

    119 Σωστά. Αλλά θυμήσου να το βάλεις και την άλλη βδομάδα που ίσως έχουμε για το πεπόνι

  121. Πάνος με πεζά said

    @ 117 : Ε, τον Αύγουστο πια, αλίμονο ! Να δεις όμως κάτι αργολικές που παίρνω από το Μάιο στη λαϊκή…

  122. AK (o) said

    «Ένα τζαναμπέτικο μωρό, λέει ο μύθος, γκρίνιαζε και φώναζε «Θέλω… Θέλω… Θέλω…» χωρίς να προσδιορίζει το αντικείμενο του πόθου του. «Τι θες, βρε αχρόνιαστο, μη σου δώσω καμία και σκάσεις κάτω σαν καρπούζι;» το ρώτησε η μάνα του. «Καρπούζι θέλω!» προσδιόρισε άσπλαχνα το μικρό –και ήταν, βεβαίως, Φλεβάρης.»

    το ξέρω αλλιώς:

    Επίσκεψη στη νονά (τότε που νονοί γινόντουσαν οι πλούσιοι) κι η μάνα είχε δασκαλέψει το παιδί να ζητήσει καρπούζι, που ήταν πιο σπάνιο τότε (μη με ρωτάτε πότε, την ιστορία την ξέρω στο φλου, πως απλώς έγινε παλιά). Φτάνουν στη νονά, ζητάει ο μικρός πως θέλει «… αυτό που μοιάζει με.. που είναι κάπως σαν…» κι αφού δε θυμόταν το καρπούζι, βάζει η μάνα το κόλπο σε λειτουργία «σταμάτα πια να ζητάς και να ξαναζητάς, μη σου δώσω καμιά και σκάσεις κάτω σαν καρπούζι» κι αυτό «α ναι! καρπούζι θέλω»

  123. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    53,63β
    Χτυπάω το κεφάλι μου,σαν τα καρπούζια,να δω αν είναι καλό
    τουιτερικόν

  124. Γς said

    Γουίτς ουάν;
    Το κεφάλι σου;
    😉

  125. Γς said

    Φτού!
    Ειχα διαβάσει:
    Χτυπάω το κεφάλι μου στο καρπούζι,να δω αν είναι καλό

  126. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    120.>>την άλλη βδομάδα που ίσως έχουμε για το πεπόνι
    Ου! καλά ΄σαι! Το ίσως το ΄σωσε 🙂
    Πεπούζι και καπρόνι .Τουιτερικόν

  127. cronopiusa said

  128. Γς said

    Να τρώτε… πεπόνια. Είναι πολύ υγιεινά…

    [Anna Silia, στο ΦΒ]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: