Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Μελαγχολικοί στις κάλπες

Posted by sarant στο 7 Σεπτεμβρίου, 2015


Το σημερινό άρθρο δημοσιεύτηκε χτες, πρώτη Κυριακή του μήνα, στα Ενθέματα της Αυγής, στην τακτική μηνιαία στήλη μου «Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία». Το αναδημοσιεύω εδώ χωρίς αλλαγές. Η εικόνα που συνοδεύει το άρθρο είναι ο πίνακας Μελαγχολία του Άρνολντ Μπέκλιν (1900).

7a-sarantakosΣτην πρόσφατη πανελλήνια σύσκεψη στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, ο Αλέξης Τσίπρας αναφέρθηκε στην έκφραση «αριστερή μελαγχολία», που την είχε προηγουμένως χρησιμοποιήσει στην ομιλία του ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης — και πώς να μην υπάρχει μελαγχολία στους αριστερούς, ή τουλάχιστον στους Συριζαίους, με όσα γίνανε τον τελευταίο καιρό, σε τούτο τον παράξενο και μεστό από εξελίξεις Αύγουστο, με το τρίτο Μνημόνιο και τη διάσπαση του κόμματος. Υπάρχει πιο μελαγχολικό πράγμα από τον χωρισμό;Σύμφωνα με τη θεωρία των σωματικών χυμών, που τη διατύπωσε πρώτος ο Ιπποκράτης και που δέσποσε στην ιατρική σκέψη μέχρι τη σύγχρονη εποχή, στο ανθρώπινο σώμα υπάρχουν τέσσερα υγρά, τέσσερις χυμοί: το αίμα, το φλέγμα, η (κίτρινη) χολή και η μέλαινα (μαύρη) χολή. Με βάση λοιπόν αυτή τη θεωρία, στον απόλυτα υγιή άνθρωπο οι τέσσερις χυμοί βρίσκονται σε ισορροπία μεταξύ τους, όταν όμως κάποιος χυμός βρίσκεται σε περίσσεια ή σε έλλειψη προκαλούνται διάφορες αρρώστιες.

Ταιριάζει λοιπόν η μελαγχολία για λέξη ειδικά τούτου του μήνα, του Σεπτέμβρη, που μεταιχμιακός καθώς είναι θεωρείται ευρέως ο πιο μελαγχολικός της χρονιάς ανεξαρτήτως πολιτικών εξελίξεων. Η μελαγχολία είναι λέξη αρχαία, που ανήκει στο λεξιλόγιο των μεγάλων Ελλήνων γιατρών της αρχαιότητας –και μάλιστα η πρώτη εμφάνισή της βρίσκεται στα έργα του μεγαλύτερου από αυτούς, του Ιπποκράτη, ο οποίος σε έναν αφορισμό του υποστηρίζει: ῍Ην φόβος ἢ δυσθυμίη πουλὺν χρόνον διατελέῃ, μελαγχολικὸν τὸ τοιοῦτον, που σημαίνει, στην ασυνήθιστη σε μας ιωνική διάλεκτο, ότι αν ο φόβος ή η δυσθυμία διαρκούν πολύ, δημιουργείται μελαγχολική κατάσταση.

Οι γιατροί της ελληνιστικής εποχής και οι μεταγενέστεροι συνάδελφοί τους πίστευαν ότι ο χαρακτήρας και η συμπεριφορά μας καθορίζονται από την ανάμιξη (σύγκραση) των σωματικών χυμών, πράγμα που εκφράζεται με τη λέξη «ιδιοσυγκρασία». Μάλιστα, ο Γαληνός, ο πολυγραφότερος συγγραφέας της αρχαιοελληνικής γραμματείας, συστηματοποίησε τη θεωρία των χυμών και έγραψε βιβλίο «Περί κράσεων» αλλά και «Περί μελαίνης χολής». Ανάλογα με τον χυμό που κυριαρχεί, οι αρχαίοι και οι μεσαιωνικοί γιατροί ξεχώριζαν τέσσερις βασικούς ανθρώπινους χαρακτήρες: τον αιματώδη (θαρραλέο και αισιόδοξο), τον φλεγματικό (υπομονετικό και ειρηνικό), τον χολερικό (φιλόδοξο και οξύθυμο) και, τέλος, τον μελαγχολικό, εκείνον που κυριαρχείται από τη μέλαινα χολή, που είναι σοβαρός και σκυθρωπός.

Η λέξη πέρασε (μέσω των λατινικών) και στις διάφορες ευρωπαϊκές γλώσσες: melancholy στα αγγλικά, mélancolie στα γαλλικά, Melancholie στα γερμανικά. Στην τουρκική γλώσσα, πέρασε δυο φορές από διαφορετικές οδούς: ο νεότερος όρος είναι melankoli, μέσω των γαλλικών, και ο παλαιότερος malihulya, από τα αραβικά-περσικά, με σημασία «μελαγχολία» αλλά και «επιθυμία, καπρίτσιο». Ενδιαφέρον είναι ότι στην κρητική διάλεκτο υπάρχει πολύ ζωντανή η λέξη «μαλιχουλές», ή «μαλικουλές», που σημαίνει αναστάτωση, φασαρία, και είναι δάνειο από τα τουρκικά — δηλαδή αντιδάνειο.

Οι αρχαίοι συνέδεαν τη μέλαινα χολή και τη μελαγχολία με τη σπλήνα (τον σπλήνα στα αρχαία), αλλά η σύγχρονη ιατρική δεν αναγνωρίζει δυο είδη χολής, ούτε εκκρίνει η σπλήνα κάποια παρεμφερή ουσία. Πάντως, ο αδένας αυτός είναι συνδεδεμένος με τη δυσθυμία στην κοινή αντίληψη. Η αγγλική λέξη spleen πήρε από τον 17ο αιώνα και μετά και τη σημασία μιας ιδιότυπης μελαγχολίας, και έτσι πέρασε και στα γαλλικά, όπου έγινε τίτλος ενός διάσημου ποιήματος του Σαρλ Μποντλέρ και έτσι, ως διεθνής πλέον, επέστρεψε και στα ελληνικά, μεταξύ άλλων ως τίτλος ποιητικής συλλογής του Κ. Ουράνη.

Οι ποιητές, λοιπόν, κάνουν ποίηση τη μελαγχολία τους. Ο καβαφικός Ιάσων Κλέανδρος, ποιητής εν Κομμαγηνή το 595 μ.Χ., όταν μελαγχολούσε για το γήρασμα του σώματος και της μορφής του, προσέτρεχε στην Τέχνη της ποιήσεως για αντιφάρμακο. Οι αριστεροί, όμως, πέρα από την τέχνη, για ν’ αντιμετωπίσουν τη μελαγχολία γενικά και ειδικά την «αριστερή μελαγχολία» έχουν και άλλα φάρμακα: τη συζήτηση, την ανάλυση, τη συντροφική ανταλλαγή απόψεων, που πρέπει να δρομολογηθεί με το συνέδριο αμέσως μετά τις εκλογές. Και ως τότε, να μη χάσουμε και να μην ξεχάσουμε τη συντροφικότητά μας, είτε μεταξύ μας είτε με τους παλιούς συντρόφους μας, που ύστερα από κοινή πορεία δεκαετιών τώρα μάς αποκαλούν μεταλλαγμένους· θα περάσει η μελαγχολία, θα περάσει και η μέθη.

Υστερόγραφο: Επειδή ο χώρος της εφημερίδας είναι περιορισμένος αλλά και δεν σηκώνει συνδέσμους, δεν έχω αναφερθεί καθόλου σε τραγούδια, κινηματογραφικές ταινίες και άλλα που περιέχουν στον τίτλο τους τη λέξη «μελαγχολία» ή τα παράγωγά της 🙂 ή που είναι κατεξοχήν μελαγχολικά. Ε, αυτό το αφήνω σε σας.

Advertisements

162 Σχόλια to “Μελαγχολικοί στις κάλπες”

  1. Γς said

    Καλημέρα
    Καλή βδομάδα

  2. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Καλημέρα!

    Η «Κίχλη», το 2012, εξέδωσε το σπουδαίο βιβλίο της Αλεξάνδρας Ρασιδάκη «Περί Μελαγχολίας: Στην θεωρία, τη λογοτεχνία, την τέχνη», που τιμήθηκε με το βραβείο δοκιμίου του περιοδικού «Ο Αναγνώστης».
    Για την μελαγχολία έχει γράψει μελέτη κι ο Θεοδόσης Πελεγρίνης.
    Και άλλοι, βέβαια, πολλοί (λίγοι, όμως, κατάφεραν ν’ αγγίξουν την πρωτοτυπία της «αριστερής μελαγχολίας», δείγμα, κι αυτό ενός νέου πολιτικού λόγου).

  3. ap8938 said

    «Σε κάθε εποχή πρέπει να επιδιώκεται η εκ νέου απόσπαση της παράδοσης από τον κονφορμισμό, που είναι έτοιμος να την καταδυναστεύσει. […] Το χάρισμα να αναζωπυρώνει τη σπίθα της ελπίδας στο παρελθόν έχει εκείνος μόνο ο ιστορικός, που έχει την πεποίθηση, ότι και οι νεκροί ακόμα δεν θα είναι ασφαλείς από τον εχθρό, στην περίπτωση που θα νικήσει».

    Βάλτερ Μπένγιαμιν, Θέσεις για τη Φιλοσοφία της Ιστορίας

  4. leonicos said

    Με μελαγχολήσατε, ακόμα δεν γ΄θυρισα

  5. Γς said

    Στον ΣΚΑΙ τώρα:
    Η ανταποκρίτρια του ση Θεσσαλονίκη μεταδίδει ότι Μπουτάρης είπε [τάχα]:

    «Από τις εκλογές δεν πρέπει να προκύψει μία κυβέρνηση αλλά … δύο κυβερνήσεις»
    [εννοούσε μάλλον δικομματική κυβέρνηση]

  6. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Δεν ξέρω γιατί μελαγχολήσατε τον Σεπτέμβρη οι συριζαίοι, το πράγμα ήταν ολοφάνερο από χρόνια πρίν, ότι δεν είναι αριστερό κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά τον Μάρτη έγινε εξόφθαλμο, με χρονοκαθυστέρηση σας έπιασε η μελαγχολία.
    Εμένα αυτό που με μελαγχολεί, είναι η λαϊκή αποδοχή της απροκάλυπτης κοροϊδίας των κομμάτων. Όλα (πλήν Λακεδαιμονίων) έχουν ψηφίσει και αποδεχτεί το καταστροφικό για τους εργαζομένους και συνταξιούχους μνημόνιο, γράφοντας στα……τους την ετυμηγορία του λαού στο δημοψήφισμα, η απορία μου είναι, ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΘΑ ΨΗΦΙΣΕΤΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ;

    Παρ΄όλα αυτά καλημέρα.

  7. atheofobos said

    Τον όρο ‘Αριστερή μελαγχολία» τον έχει χρησιμοποιήσει ο Βάλτερ Μπένγιαμιν, εδώ και πάνω από μισό αιώνα, όπως διαβάζω στο πολύ ενδιαφέρον άρθρο της Ουέντι Μπράουν, Αντίσταση στην αριστερή μελαγχολία (μετάφραση Άκης Γαβριηλίδης)

    Παραθετώ μερικά ενδιαφέροντα σημεία:

    Τις δύο τελευταίες δεκαετίες, ο θεωρητικός του πολιτισμού Στιούαρτ Χωλ έχει επιμείνει ότι η «κρίση της Αριστεράς» δεν οφείλεται ούτε σε εσωτερικές διαιρέσεις στην ακτιβιστική ή την ακαδημαϊκή Αριστερά, ούτε στην ευφυή ρητορεία ή τα χρηματοδοτικά συστήματα της Δεξιάς. Αντίθετα, υποστήριξε, είναι συνέπεια της αδυναμίας της ίδιας της Αριστεράς να κατανοήσει το χαρακτήρα της εποχής και να αναπτύξει μία πολιτική κριτική και ένα ηθικό-πολιτικό όραμα αντίστοιχο προς αυτό το χαρακτήρα.

    Τι εννοούσε ο Μπένγιαμιν μ’ αυτή την μειωτική ονομασία για μια ορισμένη διανοητική και πολιτική στάση; Όπως οι περισσότεροι αναγνώστες θα ξέρουν, ο Μπένγιαμιν δεν ήταν ούτε κατηγορηματικά ούτε χαρακτηριολογικά αντίθετος προς την αξία και την ισχύ της λύπης ως τέτοιας, ούτε παραγνώριζε τη δυνατότητα να κερδίσει κανείς μια πιο καθαρή ματιά με το να συλλογιστεί πάνω στις απώλειές του. Μάλιστα, έτρεφε ιδιαίτερη εκτίμηση για την παραγωγική αξία της ακηδίας, της λύπης και του πένθους για την πολιτική και πολιτισμική δουλειά, και στη μελέτη του για τον Μπωντλαίρ ο Μπένγιαμιν πραγματεύτηκε την ίδια τη μελαγχολία περίπου ως δημιουργική πηγή.
    Η «αριστερή μελαγχολία» όμως είναι ο απερίφραστος επιθετικός προσδιορισμός του Μπένγιαμιν για τον επαναστάτη ψευτο-διανοούμενο ο οποίος, τελικά, είναι πιο προσηλωμένος σε μια συγκεκριμένη πολιτική ανάλυση ή ιδανικό –ακόμα και στην αποτυχία αυτού του ιδανικού– παρά στο να εκμεταλλευτεί τις δυνατότητες για ριζική αλλαγή στο παρόν.

    Στο στοχασμό του περί μελαγχολίας του 1917, ο Φρόιντ μάς υπενθυμίζει ένα δεύτερο μοναδικό χαρακτηριστικό της μελαγχολίας. Αυτό αφορά «μια απώλεια πιο ιδεατού τύπου [απ’ ό,τι το πένθος]. Το αντικείμενο ίσως δεν έχει πεθάνει πραγματικά, αλλά έχει χαθεί ως αντικείμενο αγάπης».

    Καταλήγουμε να αγαπάμε τα αριστερά μας πάθη και τον αριστερό μας λόγο, τις αριστερές μας αναλύσεις και πεποιθήσεις, περισσότερο απ’ ό,τι αγαπάμε τον υπαρκτό κόσμο τον οποίο υποτίθεται ότι θέλουμε να αλλάξουμε με αυτούς τους όρους ή το μέλλον που θα ήταν σύμφωνο με αυτούς. Η αριστερή μελαγχολία, εν συντομία, είναι το όνομα που δίνει o Μπένγιαμιν για μια πένθιμη, συντηρητική, οπισθοδρομική πρόσδεση σε ένα αίσθημα, μια ανάλυση, μία σχέση που έγινε σαν πράγμα και πάγωσε στην καρδιά του υποτιθέμενου αριστερού. Αν ο Φρόιντ μπορεί να βοηθήσει εδώ, τότε η συνθήκη αυτή κατά τεκμήριο προκύπτει από κάποια ακατονόμαστη απώλεια, ένα ιδανικό που συνετρίβη ανομολόγητα, τα οποία δηλώνονται στις μέρες μας από τους όρους Αριστερά, Σοσιαλισμός, Μαρξ, ή Κίνημα.

    Αν η σύγχρονη Αριστερά συχνά γαντζώνεται στα μορφώματα και τις διατυπώσεις μιας άλλης εποχής, μιας εποχής στην οποία οι έννοιες των ενοποιημένων κινημάτων, των κοινωνικών ολοτήτων και των ταξικών πολιτικών ήταν βιώσιμες κατηγορίες πολιτικής και θεωρητικής ανάλυσης, αυτό σημαίνει ότι κυριολεκτικά μετατρέπεται σε μια συντηρητική δύναμη στην ιστορία –μια δύναμη που όχι μόνο δεν διαβάζει σωστά το παρόν, αλλά και που εγκαθιστά την παραδοσιολατρεία στην ίδια την καρδιά της πράξης της, στο χώρο όπου θα έπρεπε να βρίσκεται η αγάπη για το ρίσκο και την ανατροπή.

    http://www.theseis.com/index.php?option=com_content&task=view&id=1062&Itemid=29

  8. alexisphoto said

    καλημέρα και καλή εβδομάδα,
    «Η Μελαγχολική Δημοκρατία» του Πασκάλ Μπρυκνέρ.
    Πιο επίκαιρο παρά ποτέ..

  9. Παναγιώτης Κ. said

    Στην Ήπειρο: χολιάζω= μελαγχολώ

    Και σχετικό ηπειρώτικο τραγούδι: Τι σούκαμα και χόλιασες/λαμπάδα μου γραμμένη/και εγώ πάω στο σπίτι μου/με την καρδιά καμένη.

  10. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Θα μελαγχολήηησωωωω!!!! η Άντζελα το λέει; ( Δε θέλω να μάθω)
    🙂
    «Περί μελαίνης χολής».
    Μελαχολώ το λέμε στο φυσικό του, κάτω έτσι κι αλλιώς.
    «Σε θέλω και μελαγχολώ»έχει και ο Λεμπέσης ένα λαϊκό τραγουδάκι αλλά δε λέει πολλά πράματα.Ο τίτλος μου φαίνεται ό,τι κάνει
    Καλημέρα.

  11. cronopiusa said

    Καλή σας μέρα

  12. Τσούρης Βασίλειος said

    Καλημέρα σας
    Κι ένα χαρακτικό του Άλμπρεχτ Ντύρερ με τίτλο » Μελαγχολία» που στην πάνω δεξιά γωνία απεικονίζει ένα μαγικό τετράγωνο.
    http://mathhmagic.blogspot.gr/2011/06/blog-post_25.html

  13. Γς said

    9:

    Βάλ’ το λοιπόν!
    Εστω και σε λάιτ εκτέλεση

  14. Γς said

    11:

    Είπαμε να μελαγχολήσουμε ρε Κρόνη.
    Οχι να κηδέψουμε.
    Με τον Αλμπινόνι σου

  15. Πάνος με πεζά said

    Ένας ωραίος μελαγχολικός αλλά ματζόρε (τι ωραία όταν συνθέτεις «κόντρα» στο νόημα του στίχου – το ’60 λόγω εξωστρέφειας, αυτό ήταν σχεδόν κανόνας !) «Σεπτέμβρης», Τόκα-Μητροπάνου. Καλημέρες !

  16. Jimakos said

    Αν και δεν έχει άμεσα την λέξη μελαγχολία, μου έρχεται στο νου το έργο «Bitter Moon» του Πασκάλ Μπρυκνέρ, που έχει μεταφερθεί και στο σινεμά από τον Ρομάν Πολάνσκι. Στα γαλλικά ο τίτλος του είναι Lunes de fiel, που fiel είναι (και) η χολή. Στα ελληνικά νομίζω έχει αποδωθεί σαν «Τα μαύρα φεγγάρια του έρωτα».

  17. Πάνος με πεζά said

    Κι αν θυμάστε ένα παλιό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (1986), είχε βγει ένα ανεκδιήγητο τραγούδι, ονόματι «Μελαγχολικές Κυριακές», πιο μελαγχολικό κι από το Δρομοκαϊτειο…

  18. cronopiusa said

  19. Brew said

    Μπορεί να μην έχει την μελαγχολία στον τίτλο ή τους στίχους αλλά είναι από τα πολύ αγαπημένα μου μελαγχολικά τραγούδια

  20. babis said

    Έχω την εντύπωση ότι στα αρχαία η λέξη μελαγχολία σήμαινε περισσότερο αυτό που σήμερα σημαίνει η λέξη κατάθλιψη δηλ. η αρχαία λέξη μελαγχολία και η σημερινή δεν είναι ακριβώς ταυτόσημες. Το Περί Μελαγχολίας του Αριστοτέλη για παράδειγμα, μάλλον θα έπρεπε σήμερα να μεταφράζεται Περί κατάθλιψης (είναι ένα πολύ μικρό και αν θυμάμαι κολοβό κείμενο, που όταν το είχα διαβάσει -σε μετάφραση- μου έδινε αυτήν ακριβώς την εντύπωση, ότι μιλούσε για κατάθλιψη, όχι απλή μελαγχολία.) Άνοιξα μόλις το λεξικό του Σταματάκου για να δω αν αυτό που γράφω είναι σωστό ή μπαρούφα και η πλάκα είναι ότι το λεξικό δίνει ερμηνεία του μελάγχολος ώς «ο έχων μέλαινα χολή» (μας φώτισες) και …»ο πάσχων από ίκτερο»!! Ίκτερο?? Αυτό δε θα ταίριαζε περισσότερο στους ανθρώπους με κίτρινη χολή;

  21. Πάνος με πεζά said

    Να κι ένας παλιός ωραίος Jeo Dassin, «Si tu t’ apelles melancholie», «Αν λέγεσαι «Μελαγχολία», αν η αγάπη δε σου είναι πλέον παρά μια συνήθεια, μη μου διηγείσαι τη ζωή σου, γνωρίζω τη μοναξιά σου…». Καραματζόρε μελοποίηση κι αυτό, όμως…

  22. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια και τις εξαιρετικές συμπληρώσεις!

    7: Πολύ καλά έκανες και έβαλες τον Μπένγιαμιν,

    12: Αυτό το χαρακτικό σκεφτόμουν να το βάλω και για εικονογράφηση αλλά τελικά προτίμησα τον Μπαίκλιν

    20: Μάλλον να πούμε οτι η αρχαία μελαγχολία ήταν ευρύτερη της σημερινής, ή ότι σήμερα τη χρησιμοποιούμε και για πιο ανώδυνες καταστάσεις. Πάντως το Λίντελ Σκοτ δίνει: atrabiliousness, melancholy ως ερμηνεύματα της μελαγχολίας.

  23. Πώς οι Δυτικές κοινωνίες έχασαν την πίστη τους στο Όραμα

    http://bit.ly/1EgaJdr

  24. Παναγιώτης Κ. said

    @7. Καλή αρχή έκανες! Ευκαιρία να γραφούν απόψεις.
    Να μη ξεχάσουμε να ξεκινήσουμε από το μέσα μας έτσι; 🙂

  25. cronopiusa said

  26. Γς said

    Είναι κι η Μελαγχολική, η Λυπημένη.
    Η Dolores. La Virgen María de los Dolores

    Αλλά κι η Lola κι η Lolita.

    Και τι Γς είμαι που δεν έχω γνωρίσει καμιά Λολίτα.

    Εχω γνωρίσει όμως δυό Ντολόρες [και μια Φακρίγια]

  27. Η ιατρική των χυμών του Γαληνού είχε μεγάλη διάδοση και στο Ισλάμ. Μάλιστα ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η αντιστοίχιση των τεσσάρων χυμών με τις τέσσερις κοινωνικές ομάδες (τους «στύλους της κοινωνίας»), τους ανθρώπους του σπαθιού, τους ανθρώπους της πένας, τους εμποροτεχνίτες και τους αγρότες (σύμφωνα με τη συχνότερη κατηγοριοποίηση). Αυτή η τετραμερής διάκριση ήταν πολύ της μόδας από τον Νασιρεντίν Τουσί (13ος αι.) και μετά, συνήθως σε αντιστοίχιση με τα τέσσερα στοιχεία (γη, αέρας, φωτιά, νερό)· η αντιστοίχιση με τους χυμούς του σώματος είναι πρωτοτυπία του οθωμανού Κιατίπ Τσελεμπή (Χατζή Κάλφα), στα μέσα του 17ου αιώνα. Η ιδέα είναι ότι, όπως ο γιατρός πρέπει να κρατά τους χυμούς σε ισορροπία, έτσι και η «τάξη του κόσμου» βασίζεται στο ότι καμία από τις τέσσερις ομάδες δεν υπερβαίνει το όριό της σε βάρος άλλης.

    Και μετά από αυτή τη σύντομη διάλεξη, όποιος θέλει να δοκιμάσει να μελαγχολήσει είναι καλεσμένος εδώ: https://dytistonniptiron.wordpress.com/2011/02/27/gloomy-sunday/ 🙂

  28. Παναγιώτης Κ. said

    @9 (Γς) Δεν το βρήκα.
    Και κάτι ακόμα: καθώς διάβαζα την ανάρτηση και είχα κατά νου να αναφέρω την… μελαγχολία του Σεπτέμβρη με τον Πεπίνο ντι Κάπρι ήρθες και με πρόλαβες πρώτος-πρώτος! 🙂

    @10.(Έφη) υπάρχει και ένα παλιό τραγούδι που το λέει ο Γαβαλάς και προτρέπει την αγαπημένη του: «Μη μελαγχολείς».

  29. Παναγιώτης Κ. said

    Κάποιος πριν από το ΄81 πασόκος δεν υπάρχει στο ιστολόγιο για να καθησυχάσει-παρηγορήσει τους μελαγχολικούς συριζαίους; :).

    Ο ιστορικός Κωστής στον σκάι χθες αργά το βράδυ περίπου μας είπε: Δεν είναι πρωτόγνωρα αυτά που έχουν συμβεί.

    Είχε προηγηθεί συνέντευξη του Πανούση και κατά τη γνώμη μου είπε ουσιώδη πράγματα.

    Όταν βρεθείς στη εξουσία και θέλεις να μακροημερεύσεις τότε…και μπάζα πρέπει να πετάξεις…και το σκαρπίνι σου να λερώσεις και μειωμένο ωράριο δεν μπορείς να έχεις. Μιλώ εκ πείρας. ( Μη φανταστείτε τίποτα μεγάλα πράγματα. σωματεία και τέτοια…)

  30. sarant said

    27 Μερσί για τις οθωμανικές συμπληρώσεις!

  31. cronopiusa said

  32. Αξιοπρόσεκτο πάντως είναι ότι στα νέα ελληνικά μόνο η λεξη ‘μελαγχολικός’ ανήκει πραγματικά στην κοινή γλώσσα (και υποπτεύομαι ότι κι αυτή από την Εσπερία μας ξαναήρθε) — κανείς δεν λέει «αιματώδης» ή «σπληνικος» με την ψυχολογική έννοια, ενώ τα ‘χολή/χολιαζω’ μάλλον στην πικρή γεύση της κίτρινης χολής παραπεμπουν, ή ίσως και στο Ευαγγέλιο — ενώ π.χ. στα αγγλικά οι λέξεις sanguine ή (από άλλη, ακόμα πιο αβάσιμη αρχαία αντίληψη) jovial και mercurial εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται, ίσως όχι από την αντίστοιχη κυρα-Κατίνα, αλλά πάντως από οποιονδήποτε ξέρει κάποια γραμματα, στα δε γαλλικά ή λέξη phlegme, παρεφθαρμενη ως flemme, έχει φτάσει να σημαίνει απλώς ‘τεμπελια’.

  33. Δεν λέμε και φλεγματικός, όμως;

  34. cronopiusa said

    Sodade.. sodade.. sodade..
    δεν θα πει σε θυμάμαι…..

    Πω πω πω… και ξαφνικά συνειδητοποιώ πως φτιάχνω την καινούργια ‘playlist’ του ΣΥΡΙΖΑ σε αντιδιαστολή με την La ‘playlist’ de Syriza: canciones para asustar a la casta

  35. Avonidas said

    Καλημέρα,

    Αυτός ο Σεπτέμβρης, η λυπημένη θλίψη, που έλεγε κι ο Αθηνόδωρος Προύσαλης. Εκλογική απογοήτευση (θυμάται κανείς εκείνο το παλιό τεύχος του ΑΝΤΙ των εκλογών του ’77; Συλλεκτικό, ειδικά η γελοιογραφία στο οπισθόφυλλο). Η ελπίδα έγινε λεπίδα και η αλλαγούλα αναγούλα, για να κανουμε και τη συνδεση με το ΠΑΣΟΚ του ’81.

    Προσωπικά, το μονο που με σώζει από την κατάθλιψη είναι η ανιψούλα μου που αφίχθη φρέσκια φρέσκια τις τελευταίες μέρες του Αυγούστου (εγώ έχω περιοριστεί στα πνευματικά τέκνα, για την ώρα) 😀

  36. sarant said

    33 Λέμε, όπως λέμε και χολερικός, αλλά ίσως ο Άγγελος δεν θεωρεί ότι ανήκουν στην κοινή γλώσσα -εδώ που τα λέμε είναι πιο λόγια.

  37. Pedis said

    Νικοκύριε, δεν είναι ζήτημα ιδιοσυγκρασίας ούτε πρόκειται για απλή και περαστική μελαγχολία. Μιλάμε για κατάθλιψη βαριάς μορφής επειδή …

    «Men at some time are masters of their fates.
    The fault, dear Brutus, is not in our stars
    But in ourselves, that we are underlings.»

    Shakespeare: Julius Caesar: Act 1, Scene 2, Page 6

  38. spiral architect said

    Καλή βδομάδα.
    Δείτε, όσοι δεν έχετε δει, την εξαιρετική Melancholia του Λαρς φον Τρίερ

    Στις κάλπες μόνο μελαγχολικός δεν θα πάω. Θα ψηφίσω και θα πάω για τσίπουρα με τους σταλεγάκηδες. :/

  39. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    37, ο Σαίξπηρ είναι μάστορας στην περιγραφή μελαγχολικών -καλά έκανες και τον θυμήθηκες!

  40. Jimakos said

    Μιας και περιδιαβαίνουν εδώ αρκετοί φαν του Αστερίξ, να θυμήσω τον γότθο αρχηγό Χολερίκ, από το Αστερίξ και οι Γότθοι. Που έφερνε και λίγο στον φον Μπίζμαρκ 😛

  41. Pedis said

    Σύμφωνα με την πρώτη (ρατσιστική) ταξινόμηση του Λινναίου, οι μελαγχολικοί ανήκουν στην ασιατική ποικιλία (όπως ονόμασε τις μετέπειτα αποκαλούμενες «ράτσες»).

    https://books.google.de/books?id=HIXNiv-Ywv4C&pg=PT429&lpg=PT429&dq=Linneo+races+four+liquids&source=bl&ots=1UmPRnJGd3&sig=3P89JTK3MQi7ang-43QoQ3avDps&hl=de&sa=X&ved=0CDoQ6AEwA2oVChMI0e7-g9TkxwIVSesaCh1c1g7z#v=onepage&q=Linneo%20races%20four%20liquids&f=false

    Αν ταιριάζει η μελαγχολία στην περίπτωση του Σύριζα είναι για να πούμε ότι ο μικρός (Ναι, εγώ! Και πάλι εγώ!) και η θλιβερή παρέα του κάνουν τον Κινέζο … και προσποιούνται τους ήρωες, σωτήρες της χώρας.

  42. Spiridione said

    Αριστερή μελαγχολία και σε ένα τραγούδι του Θ. Μικρούτσικου, με τον τίτλο Spleen, σε στίχους Άλκη Αλκαίου.

  43. Spiridione said

    Αριστερή μελαγχολία και σε ένα τραγούδι του Θ. Μικρούτσικου, με τον τίτλο Spleen, σε στίχους Άλκη Αλκαίου.

  44. physicist said

    Απορώ που δεν αναφέρθηκε ακόμα κι αρπάζω την ευκαιρία να πω ότι η θεωρία περί των τεσσάρων χυμών του σώματος, κατανοητή για τότε ως προϊόν άγνοιας, είναι σήμερα κομπογιαννιτισμός, μαγγανεία, ψευδοεπιστήμη και αρλούμπα μεγάλου βεληνεκούς όταν και όποτε εμφανίζεται σε μοντέρνες μεταμφιέσεις. Η εφαρμογή της οδήγησε σε αναρίθμητες αφαιμάξεις που έστειλαν κόσμο και κόσμο στον άλλο κόσμο, έτσι ώστε όταν εμφανίστηκε ο άλλος κομπογιαννίτης απατεώνας, ο Χάνεμαν, η δική του μαγγανεία έμοιαζε να είναι αβλαβής: αν μη τι άλλο δεν επιδείνωνε τα πράγματα.

    Να σημειωθεί επίσης ότι η θεωρία των τεσσάρων χυμών σχετίζεται με μιαν άλλη θεωρία, αυτή των τεσσάρων στοιχείων απ’ τα οποία αποτελείται ο φυσικός κόσμος, δηλαδή γη, φωτιά, νερό και αέρας.

  45. Avonidas said

    Pedis, Spiral, αφού σας αρκεί να χετε δίκιο, πάω πάσο.

    Εγώ θα θελα και να το βρω το δίκιο μου…

  46. spiral architect said

    @45: Μωρ’ δε θέλω να’ χω δίκιο. Καθόλου! 😦

  47. Avonidas said

    #44. Ίσως, αλλά η θεωρία των τεσσάρων χυμών είχε πετύχει μια αναλαμπή της αλήθειας: οι εκκρίσεις διαφόρων ορμονών πράγματι παίζουν τεράστιο ρόλο στη λειτουργία του σώματος, καθώς και στις διαθέσεις. Κι ακόμη, πολλά σύγχρονα φάρμακα και ψυχοφάρμακα λειτουργούν αποκαθιστώντας τη χημική ισορροπία του σώματος.

    Οι αφαιμάξεις που μεταχειρίζονταν οι αρχαίοι και μεσαιωνικοί γιατροί πράγματι ήταν σπάνιο να βοηθήσουν, και πολλές φορές αποτέλειωναν τον ασθενή. Αλλά η θεωρία των τεσσάρων χυμών πολλές φορές οδηγούσε και σε θεραπευτικές «δίαιτες», οι οποίες αν ήταν εμπειρικά προσδιορισμένες μπορούσαν να είναι πολύ ωφέλιμες για κάποιες παθήσεις.

  48. Pedis said

    # 47 – «Αλλά η θεωρία των τεσσάρων χυμών πολλές φορές οδηγούσε και σε θεραπευτικές «δίαιτες», οι οποίες αν ήταν εμπειρικά προσδιορισμένες μπορούσαν να είναι πολύ ωφέλιμες για κάποιες παθήσεις.»

    Ποιές;

  49. physicist said

    #47. — Ναι, τυχαίες ή παράπλευρες επιτυχίες μπορούν να έχουν και οι λαθεμένες θεωρίες, κάτι που παρατείνει τη διάρκεια ζωής τους, ειδικά αν οι ανταγωνίστριες θεωρίες είναι ακόμα περισσότερο λάθος. Όσο λάθος κι αν είναι η βάση απ’ την οποία ξεκινάς, το να πεις γενικώς ότι υγρά που κυκλοφορούν στο σώμα έχουν επίδραση στην ευεξία του ανθρώπου είναι τόσο προφανές ώστε κάποτε κάτι θα πετύχεις. Αλλά η θεωρία των τεσσάρων χυμών είναι πολύ πιο συγκεκριμένη.

  50. Δημητρης said

    Αριστερή Μελαγχολία. Αριστερή μπαίνοντας ή βγαίνοντας; Γιατί αν είναι βγαίνοντας, με δεδομένο οτι βγήκαν αρκετοί, τότε μιλάμε για δεξιά (έτσι όπως τη βλέπουμε) μελαγχολία.

  51. Avonidas said

    # 48. Εννοείς ποιες παθήσεις ή ποιες δίαιτες;

    Κοίτα, πολύ περιορισμένα πράγματα μπορεί να γίνουν με τη δίαιτα μόνο, αλλά είναι γεγονός ότι η σύγχρονη τάση μας να θέλουμε να παίρνουμε ένα χαπάκι και να τελειώνει εκεί δεν συνάδει με την πραγματικότητα, που είναι ότι το σώμα μας δομείται καθημερινά από τις τροφές μας. Δίαιτα και άσκηση θα έπρεπε να είναι βασικά συστατικά της ιατρικής «συνταγογράφησης», με τα φάρμακα να έρχονται δεύτερα.

    Τώρα, σχετικά με τις παθήσεις, προφανώς καρδιαγγειακά προβλήματα, ή σχετιζόμενα με το πεπτικό σύστημα (π.χ. δυσκοιλιότητα, διάρροια). Για παράδειγμα, όταν πριν κάποιους μήνες υπέφερα από διάρροια, η οικογενειακή μας γιατρός μου συνέστησε (εκτός βέβαια από το να κάνω κάποιες εξετάσεις) να τρώω λαπά με λεμόνι, που σαφέστατα με βοήθησε. Θα μπορούσα βέβαια και να πλακωθώ στα Imodium.

    Μια άλλη περίπτωση είναι η τροφική δηλητηρίαση: η αντιμετώπιση της ιατρικής των τεσσάρων χυμών (εμετικό) μάλλον ήταν αποτελεσματική.

  52. Είναι πολύ πιθανό (δεν έχω ασχοληθεί και δεν ξέρω) οι γιατροί να ξεκινούσαν από κάποια βοτάνια, αφεψήματα, τροφές κλπ που εμπειρικά είχε φανεί σε ποιες καταστάσεις κάνουν καλό, και εκ των υστέρων να αποφαίνονταν για την σύστασή τους (ξηρό/υγρό κλπ) ώστε να ταιριάξουν με την θεωρία του Γαληνού για τους χυμούς.

  53. Pedis said

    # 51 – Ναι, καλά όλα αυτά. Ρώτησα σε ποιες περιπτώσεις και πώς η «θεωρία» των τεσσάρων χυμών έχει βρει επιβεβαίωση στη θεραπεία ή ότι χρησιμοποιείται επιστημονικά για παρόμοιους σκοπούς κι έχει αποδειχτεί η ωφελιμότητά της. (Διότι κάτι σχετικό έγραψες ή εννόησες στο # 47, αν δεν κάνω λάθος.)

  54. Gpoint said

    Για μένα πάντως ο Σεπτέμβρης μόνο μελαγχολικός δεν είναι. Εφυγαν οι ούννοι του Αύγουστου λευτερώθηκαν οι παραλίες από καταληψίες σκηνίτες, μια χαρά. Μέχρι κι ο Λάμπρος έπιασε χταπόδια (αγνοεί πως γιαλώνουν μόλις φύγουν όσοι μυρίζουν πρωτευουσιανίλα )
    Εχει και μπαλίτσα να περνάμε τα βράδια μας, μέγγλα
    Οσο για τις εκλογές.,.τα γνωστά όποιος και να βγεί, σημασία δεν είχε το αριστερά, σημασία έχει πως ζούμε εντός παρενθέσως στην Ελλάδα.
    Δεν καταλαβαίνω γιατί τις λέτε μελαγχολικές, ο ΣύΡιζΑ πιστεύω πως θα πάει καλύτερα απ’ όσο δείχνουν οι δημοσκοπήσεις.

  55. Avonidas said

    #49. Ναι, είναι πολύ συγκεκριμένη. Γενικά, οι «θεωρίες των πάντων» έχουν το πλεονέκτημα ότι σου δίνουν μια αίσθηση του ελέγχου, ότι έχεις μια βάση για να αντιμετωπίσεις ενιαία όλες τις περιπτώσεις.

    Πιστεύω πάντως ότι η αρχαία ιατρική ήταν κατά βάση εμπειρική (όπως σε μεγάλο βαθμό παραμένει κι η σύγχρονη), με τη θεωρία των χυμών να είναι κυρίως ένα λούστρο επιστημοσύνης. Αν ο γιατρός ήταν ικανός και έμπειρος, ήταν κι οι θεραπείες αποτελεσματικές, και από κει και πέρα οποιαδήποτε συνταγή μπορεί να δικαιολογηθεί με βάση τη θεωρία των 4 χυμών. Αυτό είναι και το πλεονέκτημα μιας θεωρίας που δεν κάνει συγκεκριμένες προβλέψεις. Τα πράγματα θα ήταν πολύ χειρότερα με μια πιο ακριβή εσφαλμένη θεωρία, που θα οδηγούσε σε συστηματικά βλαβερές θεραπείες 😉

    Όσο για τον Χάνεμαν, δεν είμαι σίγουρος ότι ήταν κομπογιαννίτης. Προϋπόθεση γι’ αυτό είναι να ήξερε ότι η θεωρία του ήταν εσφαλμένη, ή μάλλον ότι αποκλειόταν από βασικά γεγονότα της χημείας. Έζησε όμως σε μια εποχή που η ίδια η ύπαρξη των ατόμων αμφισβητούνταν, οπότε μπορεί να είναι κανείς περισσότερο επιεικής.

  56. Pedis said

    # 55 – Μου ξεφεύγεις, αλλά δεν πειράζει.

    Ο Χανεμαν σαφώς και δεν ήταν κομπογιαννίτης διότι δεν υπήρχε καν επιστήμη της ιατρικής ή της χημείας για να καθορίσει το σύνορο …

    Γενικά, όσοι ασχολούνταν με την ιατρική μέχρι τα μισά του 19ου αιώνα ήταν χασάπηδες …

  57. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Λέμε και χολώδης. Χολιάζω και χολωμένος.
    «Σκέτη χολή» κάτι πολύ πικρό αλλά και ο κακός,ο φαρμακερός χαραχτήρας.
    «Εσπασε η χολή μου» από το φόβο

    Όταν πίνεις στην ταβέρνα
    κάθεσαι και δε μιλάς
    Κάπου κάπου αναστενάζεις
    απ’ τα φύλλα της καρδιάς

    Θα `θελα να σε ρωτήσω
    και να πληροφορηθώ
    Πιο μεράκι σ’ έχει κάνει
    τόσο μελαγχολικό

    Μήπως έχεις αγαπήσει
    και προδόθηκες κι εσύ
    Έλα κάθισε κοντά μας
    να γλεντήσουμε μαζί

  58. physicist said

    #55, #56. — Ο χαρακτηρισμός «κομπογιαννίτης» για τον Χάνεμαν είναι εσφαλμένος, σωστά λέτε και οι δυο σας. Η πρόθεσή μου ήταν να αποδώσω έναν σύγχρονο χαρακτηρισμό σε όσους είναι (ακόμα) οπαδοί του.

  59. Τώρα, βρε Pedis, αυτό δεν είναι υπερβολή; Θα σου πει κάποιος ότι σε διακόσια χρόνια θα λένε «όσοι ασχολήθηκαν με την ιατρική τον 20ό και 21ο αιώνα ήταν (ξερωγώ) φαρμακοτρίφτες». Τι έχετε πάθει εσείς οι φυσικοί με την νεωτερικότητα; Όλα ξεκινούν στα μέσα του 19ου αιώνα και είμαστε στο σίγουρο κατώφλι της απόλυτης γνώσης! Ξέρεις ότι σε ένα-δυο αιώνες, αν ακόμα επιζεί το διαδίκτυο, θα μας διαβάζουν και θα γελάνε ε; 🙂

  60. Avonidas said

    # 52. Ναι, ασφαλώς συνέβαινε κάτι τέτοιο. Δυστυχώς, συνέβαινε και το αντίθετο, να ξεκινάνε δηλαδή από μια τροφή και επειδή ήταν ξηρή/υγρή/καφτερή κλπ. να συμπεραίνουν ότι κάνει για μια ορισμένη πάθηση 😦

    # 53. Όχι, ασφαλώς δεν ισχυρίζομαι ότι η θεωρία των 4 χυμών «επιβεβαιώνεται» με οποιονδήποτε τρόπο! Λέω απλώς ότι είχε περιορισμένη χρησιμότητα για κάποιες παθήσεις. Σήμερα βεβαίως έχουμε πολύ καλύτερες και ευρύτερες ιατρικές θεωρίες, οπότε κανείς ορθόδοξος γιατρός δεν την επικαλείται.

    Έχει συμβεί και με άλλες θεωρίες κάτι παρόμοιο. Για παράδειγμα, η θεωρία του μιάσματος πρέσβευε ότι οι επιδημίες οφείλονταν στον μολυσμένο αέρα, κι ενώ αγνοούσε τα παθογόνα μικρόβια πολλές φορές ωφελούσε με το να ενθαρρύνει την καθαριότητα και την ατομική υγιεινή (και βέβαια, σ’ ό,τι αφορά τις αερομεταφερόμενες λοιμώξεις ήταν ουσιαστικά σωστή).

  61. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    35 – Nα σου ζήσει η ανιψούλα, εύχομαι νάναι καλότυχη στη ζωή, και να μοιάσει του θείου της στα μυαλά (χαμόγελο).
    «(εγώ έχω περιοριστεί στα πνευματικά τέκνα, για την ώρα)» Συμβουλή ευτυχισμένου πατέρα δύο κοριτσιών, αν δεν αισθανθείς ώριμος να βιώσεις την ίδια την ζωή, μείνει στα πνευματικά τέκνα.

    41 τέλος – Δεν βαριέσαι, εδώ κάποιοι συμβιβασμένοι θλιβεροί, πληρώνονται από τους κεφαλαιούχους (κρατικό κορβανά) για να προσποιούνται τους επαναστάτες (χωρίς αιτία).

    44 – Κι όμως, παρ΄όλη την πρόοδο της επιστήμης και την μόρφωση του μέσου ανθρώπου, η μαγγανεία και οι κομπογιαννίτες απατεώνες όλων των ειδών, ζούν και βασιλεύουν, ειδικά στην πολιτική είναι ο κανόνας, κι ο λαός μόνο αυτούς εμπιστεύεται.

    Υ.Γ – Ξέρεις πόσοι θα ξαναψηφίσουν τον ΣΚΙΖΩ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ, ΘΑ ΒΑΡΑΩ ΤΟ ΝΤΑΟΥΛΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΟΡΕΣ ΘΑ ΧΟΡΕΥΟΥΝ, ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΠΑΝΤΩΣ ΚΑΙΡΟΥ ; Για τους άλλους που θα ψηφίσουν τους ΑΛΛΟΥΣ δεν μιλάω κάν, παραλογισμός.

  62. Avonidas said

    #56. Γενικά, όσοι ασχολούνταν με την ιατρική μέχρι τα μισά του 19ου αιώνα ήταν χασάπηδες …

    Ή μπαρμπέρηδες 😉

  63. Pedis said

    # 59 – άλλο η ψευδοεπιστήμη κι άλλο η επιστήμη που προοδεύει και περιγελά το παλιό …

  64. Avonidas said

    #61. «και να μοιάσει του θείου της στα μυαλά»

    Η γιαγιά της πάντως έλεγε τις προάλλες ότι μοιάζει του θείου της στα σουλούπια.

    Μα δεν τα λένε αυτά τα πράματα, και μάλιστα μπροστά στον μπαμπά! :-/

  65. physicist said

    Η γιαγιά της πάντως έλεγε τις προάλλες ότι μοιάζει του θείου της στα σουλούπια.

    Οι φυσικοί είμαστε συνήθως ασουλούπωτοι. Όχι τόσο όσο οι μαθηματικοί αλλά σε κλίμακα 1 – 10, όπου 1 ο Γκιωνάκης και 10 ο Κλούνεϋ, εμείς παίρνουμε ένα παλληκαρίσιο 0,6.

    (Σημ.: η κλίμακα είναι λογαριθμική).

  66. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Τα μάτια σου τα μελαγχολικά.

    54. Τζη, για δες εκεί για το πρώτο κυκλάμινο. Ανοίγουν ανεπαισθήτως ,αυτά τα μωβ βλέφαρα του Σεπτέμβρη.

  67. Avonidas said

    #65. Δεν θα με πείραζε και τόσο αν είχα μια καλή γενειάδα, αλλά δυστυχώς σε μια κλίμακα 1-10, με 1 τον Τόμσον και 10 τον Μπόλτζμαν, είμαι κάπου στο 1.6 (η κλίμακα είναι λογαριθμική) 😉

  68. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    54.>>ζούμε εντός παρενθέσως στην Ελλάδα
    Ε αυτό λέμε, μήπως τραβήξουμε την παρένθεση και γίνει κύρια πρόταση,επιτέλους!

  69. spiral architect said

    Για αφήστε τις μελαγχολίες και ξανα-κάνετε το τεστ. 😉

  70. spiral architect said

    εδώ για να μην ψάχνεστε.

  71. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα, είχατε δεν είχατε το στρέψατε στα επιστημολογικά (αλλά έχετε δικαιολογία)

  72. physicist said

    Συγγνώμη βρε σπάιραλ αλλά όποιος έφτιαξε αυτό το πράμα κι έβαλε τη Χριστιανοδημοκρατία [*] δίπλα στον Ολοκληρωτισμό είναι βλάκας με περικεφαλαία. Δεν είναι δυνατόν να γράφει τέτοια πράγματα. Επιπλέον, τεστ που έχουν έστω ίχνος σοβαρότητας δεν περιορίζονται σε 20 ερωτήσεις.

    [*] Υποθέτω ότι ο όρος έχει τη συνηθισμένη του σημασία και όχι αυτήν που θα του απέδιδε ο Πρόεδρος του ομώνυμου (και προσωπικού) ελληνικού κόμματος και βουλευτής της απελθούσας πρώτη φορά αριστερής κυβέρνησης.

  73. Κουνελόγατος said

    70. Και τώρα τι προτείνεις;

    Ακολουθεί η συνάφειά σας με τα κόμματα:

    Λα.Ε.: 83.16%
    ΣΥ.ΡΙΖ.Α.: 81.14%
    ΑΝΤΑΡΣΥΑ: 79.87%
    Χριστ.Δημ.: 74.37%
    ΔΗΜ.ΑΡ.: 57.51%
    Κ.Κ.Ε.: 51.51%
    Κίνημα: 46.77%
    ΠΑ.ΣΟ.Κ.: 33.40%
    ΚΚΕ (μ-λ): 31.61%
    Ποτάμι: 23.61%
    ΔηΞαν: 13.07%
    ΦΙΛ.ΣΥΜ.: -13.14%
    Ν.Δ.: -21.92%
    Χ.Α.: -24.20%
    Ανεξ.Έλλ.: -31.88%
    ΛΑ.Ο.Σ.: -52.39%

  74. Κουνελόγατος said

    Χριστ.Δημ.: 74.37% :mrgreen: Αν όχι εγώ, ποιος;;;;;;;;;

  75. Avonidas said

    Για το ΑΝΤΙ του ’77 που λέγαμε:

    http://yannis-ioannou.com/%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9-%CE%B5%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AD%CF%82-77/

  76. physicist said

    #67. — Γενειάδα αφράτη σαν του Μπόλτσμαν ή τουβλώδη σαν του Κουρτσάτοφ; 🙂

  77. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    Eγώ που στις λογαριθμικές κλίμακες πλησιάζω τον Τζώρτζη τον Κλούνη σε ομορφάδα και τον Μπολτσμάνο τον παλαβιάρη σε εξυπνάδα…σε ποια πολιτική κλίμακα κατατάσσομαι ρε παληκάρια; 😆

  78. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    54 – Δεν γιαλώσανε τώρα Gee, εκεί ήταν όλο το καλοκαίρι, τα θαλάμια ήταν «περιποιημένα» με μπόλικα κοχύλια και βότσαλα, γι΄αυτό απόρησα πώς ξέφυγαν από τους παράλιους θεριστές, (βγάζουν ό,τι πλοκάμι κινείται, ανεξαρτήτως μεγέθους). Τα ξέρω τα θαλάμια σ΄αυτή την περιοχή από το 85 ακόμα, από αυτά τα μέτρα και μετά, ο βυθός είναι αμμουδερός χωρίς καθόλου βράχια, και πάντα από εκεί και πέρα ξεκινάω το ψάξιμο, συνήθως βγάζω στα διπλά μέτρα (μόνο το πρωϊ που είναι αρκετά διαυγή τα νερά). Προχθές με το που ξεκίνησα να ψάχνω, το είδα να είναι το μισό έξω από το θαλάμι με διπλωμένα τα πλοκάμια, μόλις το έβγαλα στα 30 μέτρα είδα και το άλλο, 15 λεπτά ήταν το ψάρεμα, μια και έχω σαν αρχή να βγάζω μόνο όσα θα φάω.
    Και για μένα ο Σεπτέμβρης, είναι μακράν ο καλύτερος μήνας, και λόγο της φυγής των Ούννων που λές, και γιατί έχει καλύτερα ψαρέματα, μια και κυκλοφορούν λιγότερα σκάφη, και τα μεγάλα πετρόψαρα δεν μένουν βαθιά θαλαμωμένα. Τα χταπόδια βέβαια, προς το τέλος του μήνα, αρχίζουν να απονερίζουν, κι έτσι μέχρι τέλη Νοεμβρίου, το μαγειρευτό χταπόδι, θα έχει την τιμητική του στο τραπέζι μας, αν και τα κορίτσια μόνο την συνταγή σου τρώνε.

  79. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    77. Πλησιάζω με την ασυμπτωτική έννοια…that is. 😉

  80. physicist said

    #77. — Eγώ που στις λογαριθμικές κλίμακες πλησιάζω τον Τζώρτζη τον Κλούνη σε ομορφάδα και τον Μπολτσμάνο τον παλαβιάρη σε εξυπνάδα…

    Έλα ρε μετενσάρκωση του Φάυνμαν, πού χάθηκες;

  81. Avonidas said

    #76. Θυσανώδη, σαν του Τρότσκι 😛

  82. physicist said

    #81. — 😀

  83. physicist said

    Ημιάσχετο: Είχα γνωρίσει άνθρωπο που πίστευε ότι το μικρό όνομα του Boltzmann ήταν Stefan.

    (Όποιος κατάλαβε κατάλαβε).

  84. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    77 – Εσύ δεν κατατάσσεσαι πουθενά, είσαι μια κατηγορία μόνος σου, ΟΜΟΡΦΑΝΤΡΑ ΜΟΥ!!! (χαμόγελο).

  85. spiral architect said

    @73: Η δικιά μου συνάφεια.
    (η Χριστιανική Δημοκρατία παίζει παντού και θα τρίζουν τα κόκαλα του σύντεκνου Ψαρουδάκη) 🙂

  86. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    «Έλα ρε μετενσάρκωση του Φάυνμαν, πού χάθηκες;»
    Στα τεχνητά νησά των Δυοθαλασσώνε… (θα φκιάσω Primary sewers με Micro-tunneling …να γλύφνε τα αράπικα δαχτυλά τους… :mrgreen: )

  87. Μ’ αυτά που λέμε, θυμήθηκα την αριστουργηματική γελοιογραφία του Ιωάννου (από τη συλλογή του «Η άλλη Επταετία») που έδειχνε τον απογοητευμένο αριστερό ψηφοφόρο να λέει «να δεχτώ την ήττα σαν παλικάρι… Μήπως έκανα και τίποτε άλλο στη ζωή μου;» και μετά να έχει δέσει το φάκελο με το ψηφοδέλτιο σαν πέτρα στο λαιμό του και να πηγαίνει να το ρίξει στην κάλπη…
    Τώρα βλέπω ότι είναι η τελευταία στο τεύχος του ΑΝΤΙ που μας έδωσε ο Αβωνίδας (75). ΑΥΤΗ είναι αριστερή μελαγχολία…

  88. Avonidas said

    #87. «Κι επιτέλους, αφού ό,τι και να ψηφίσω η Δεξιά θα βγει!» 😦

  89. Πάνω που πήγαινα να γράψω ότι τα καλύτερα από το τεύχος του ΑΝΤΙ υπάρχουν στο άλμπουμ «Η άλλη επταετία» 🙂
    Στο τεύχος βλέπουμε και την αδυναμία του Ιωάννου στον αδικοχαμένο Βολίνσκι 😦

  90. Avonidas said

    Δεν θυμάμαι αν το έχουμε ξανασυζητήσει στο ιστολόγιο: από πού ετυμολογείται η κάλπη; Επίσης (άλλο κάιριο ερώτημα), η κάλπη και ο κάλπης έχουν κοινή ρίζα; (ότι συγγενεύουν στην πραγματική ζωή δεν υπάρχει βεβαίως καμιά αμφιβολία)

  91. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Ώραι Μελαγχολίας

    Οι ευτυχείς την Φύσιν βεβηλούσι.
    Της λύπης είναι τέμενος η γη.
    Αγνώστου πόνου δάκρυ στάζει η αυγή·
    αι ορφαναί εσπέραι αι χλωμαί πενθούσι·
    και ψάλλει θλιβερά η εκλεκτή ψυχή.

    Ακούω στεναγμούς εν τοις ζεφύροις.
    Βλέπω παράπονον επί των ίων.
    Αισθάνομαι του ρόδου αλγεινόν τον βίον·
    μυστηριώδους λύπης τους λειμώνας πλήρεις·
    κ’ εντός του δάσους του πυκνού λυγμός ηχεί.

    Τους ευτυχείς οι άνθρωποι τιμώσι.
    Και τους υμνούσι ψευδοποιηταί.
    Αι πύλαι, πλην, της Φύσεως είναι κλεισταί
    εις όσους αδιάφοροι, σκληροί γελώσι,
    γελώσι ξένοι εν πατρίδι δυστυχεί.

    Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

  92. sarant said

    90 Το έχουμε συζητήσει, αλλά πολύ παλιά. Και τώρα που το βλέπω, το άρθρο σηκώνει ριμέικ. Αλλά πάρε ένα σνικ πριβιού:
    https://sarantakos.wordpress.com/2009/06/04/kalpes/

  93. Ιάκωβος said

    Η μελαγχολία νομίζω είναι βασικό συστατικό της ιδιοφυΐας του καλλιτέχνη, ίσως και του ερευνητή.
    Μπορεί να έχει να κάνει μ’ αυτό που πριν κάποια χρόνια συζητιόταν πολύ, δηλαδή με την πλαγίωση των λειτουργιών του φλοιού του ανθρώπινου εγκέφαλου (δεξί-αριστερό εγκεφαλικό ημισφαίριο).
    Στο δεξί ημισφαίριο, υποτίθεται, οτι εδράζει η ενόραση, η σύνθεση κλπ, αλλά επίσης το ίδιο ημισφαίριο τείνει να παρουσιάζει καταθλιπτική συμπεριφορά.

  94. Ιάκωβος said

    Οι περίοδοι, πάντως, της μεγάλης πολιτιστικής άνθησης, ήταν εποχές που δόξαζαν τη μελαγχολία.
    Ο ρομαντισμός πχ: Μελαγχολία και θάνατος, όχι μόνο στα τελευταία στάδια του αλλά από την αρχή. Μπάιρον, Σέλεϊ. Διάβασα την περιγραφή της τελετής αποτέφρωσης του Σέλεϊ στα απομνημονεύματα του Τρελόνι. Πολύ πλάκα. Δεν τον απέθεσαν πάνω στη φωτιά όπως στον γνωστό πίνακα. Το πτώμα του το βάλανε σε μια αυτοσχέδια μεταλλική σχάρα και το έψησαν σαν γουρουνόπουλο, μέχρι που καρβούνιασε.

    Φυσικά τα μουσικά εξήνταζ ήταν η ξανα-ανακάλυψη της μελαγχολίας, μετά τα χαζοχαρούμενα της Ντόρις Ντέι. Και βέβαια τα μπλουζ. Οι περισσότερες μεγάλες μαύρες τραγουδίστριες πέθαναν νέες. Και το ρεμπέτικο. Ο Τσιτσάνης είχε πεί κάποτε οτι οι καλύτερες περίοδοι να γράψει κανείς μουσική είναι όταν είναι στεναχωρημένος και καψούρης.

    Αυτή που ήταν η κατ εξοχήν περίοδος της μελαγχολίας, ήταν η Αναγέννηση.Ήταν η μόδα στις αυλές. Greensleeves. Ο Χατζιδάκις όμως έλεγε οτι το Μπαρόκ είναι εκείνο που εισάγει την ερωτική μελαγχολία στη μουσική. Άλλωστε κι ο ίδιος πολλά δανείστηκε από κει, κάτι φινάλε χατζιδακικά κλπ.

  95. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    «Elections in Greece is a comedy for those who think and a tragedy for those who feel. »
    Al Cid Al Majeed Al Madina Al Shamaliya

  96. Avonidas said

    Άσχετο: μιας και πλησιάζουν οι μέρες για την επόμενη παρουσίαση Αστερίξ (26/6 ήταν η τελευταία, και πάμε ανά δίμηνο, άρα μάλλον πέρασαν οι μέρες), προτείνω το Δώρο του Καίσαρα, που περιλαμβάνει και μια απολαυστική εκλογική αναμέτρηση ανάμεσα στον Μαζεστίξ και έναν νεοφερμένο ταβερνιάρη, για την αρχηγία του χωριού.

  97. Avonidas said

    #96. Έξτρα μπόνους πόντοι που ο ταβερνιάρης είναι φτυστός ο Μεϊμάρ 😀

  98. Pedis said

    # καλός μιάλφα ο τύπος που εφτιαξε το ερωτημαλόγιο που πρότεινες, Σπάιραλ. Με έβγαλε κατά 30% ψηφοφόρο ποταμιάρη, κατά 75% πάω μόνο μπροστά με αρχηγό τον μικρό, κατά 45% γουστάρω Φώφη, δηλ με 150% θα είμαι με την κυβέρνηση στις 21/9!!

  99. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    93.>>βασικό συστατικό της ιδιοφυΐας του καλλιτέχνη
    Η μελαγχολία είναι η αριστοκρατία του πνεύματος ,μου έχει μείνει από συνέντευξη του Θόδωρου Αγγελόπουλου.

  100. Ιάκωβος said

    Πριν καμιά δεκαριά χρόνια είχε οργανωθεί μια τεράστια έκθεση στο Βερολίνο με θέμα τη μελαγχολία, Melancholy, Genius and Insanity in Art.
    Έσπασε τα ταμεία. Μεταφέρθηκε και αλλου, Γαλλία κλπ. Δεν την είδα, θα ήθελα όμως.

    Αποδείχτηκε οτι σήμερα ο κόσμος έχει μεγάλο ενδιαφέρον αλλά και προσωπικό θέμα με την μελαγχολία και την κατάθλιψη.

    Και σε προηγούμενο νήμα το είχα πει, νομίζω ότι ο ολοένα συρρικνούμενος ρόλος που παίζει η μουσική στη ζωή των ανθρώπων, συνδέεται με την έξαρση των φαινομένων κατάθλιψης στην κοινωνία.

    Φταίει και η εμπορευματοποίηση της μουσικής. Πάντα η μουσική βέβαια ήταν και βιοπορισμός. Τώρα όμως, με την καθετοποίηση της παραγωγής (συνθέτης-εταιρεία παραγωγής-εταιρεία διαφήμισης-τηλεοπτικό κανάλι, ένα σώμα και μια έλλειψη ψυχής) το προϊόν έχει γίνει εμπόρευμα, ο συνθέτης έχει γίνει εμπόρευμα, αλλά και το κοινό πια, είναι εμπόρευμα.

  101. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Αυτή η αφίσα για το Κόκκινο από την τριλογία του Κισλόφσκι ξεχώρισε κι έμεινε στις εξαιρετικές για το μελαγχολικό βλέμμα της Ιρέν Ζακόμπ

  102. Πάνος με πεζά said

    Πάντως, στη Γραμματική, μια αριστερή παρένθεση κλείνει πάντα με μια δεξιά παρένθεση. Αυτό διαφαίνεται προσώρας και για την πολιτική κατάσταση. Ίδωμεν…

  103. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Τα πιο μελαγχολικά μάτια ποιητή είναι του Λόρκα για μένα. Επίσης ο ηθοποιός Δημοσθένης Παπαδόπουλος που έκανε τον Καρυωτάκη στο επιτυχημένο ομώνυμο σήριαλ του Τάσου Ψαρά,έχει μάτια μελαγχολικά.Τον είχα δει στο Τέλος Εποχής του Αντώνη Κόκκινου και τον είχα ξεχωρίσει γι΄αυτό (μα και είναι καλός ηθοποιός) κι όταν τον είδα και στον Καρυωτάκη, μου έδωσα μπράβο, κάνω για κάστινγκ!

  104. Γς said

    Τ’ αυγουστιάτικο φεγγάρι δεν το βρήκαμε
    πιο νωρίς ήρθ’ ο Σεπτέμβρης και χαθήκαμε
    πως χωρίσαμε με τόση ευκολία
    φθινόπωρο θα πει μελαγχολία

    Παγκοσμίως Άγνωστος® ‏@pagosmios1 Aug 29
    Με την ανακοίνωση του ονόματος της Πρωτοψάλτη στο Τουρισμού τα βυζια της Όλγας Κεφαλογιαννη επεσαν σε μελαγχολία

    iwannna ‏@wannna2003 Aug 26
    Κι ήρθε μια μελαγχολία ναααααααα με το συμπάθειο

  105. Γς said

    Γιορτάζει σήμερα ο άγιος Σώζων.
    Εψαξα για το συναξάρι του και δεν το βρήκα.
    Βρήκα όμως τούτο του Καβάφη για τον Αγιο Σωσίβιο:

    Μεγάλη Eορτή στου Σωσιβίου

    Ωραίον ήτο το απόγευμά μου, λίαν ωραίον.
    Την Aλεξανδρινή θάλασσαν ηδέως λείαν

    αγγίζει ελαφρότατα, θωπεύει η κώπη.
    Χρειάζεται μια τέτοια ανάπαυσις: είναι βαρείς οι κόποι.

    Να βλέπουμε κι αθώα κάποτε τα πράγματα, και ήπια.
    Βράδυασεν όμως, δυστυχώς. Νά, και τον οίνον όλον ήπια,

    δεν έμεινε μες στην φιάλη μου μια στάλα.
    Είν’ η ώρα να στραφούμεν, οίμοι!, στ’ άλλα.

    Ενδοξος οίκος (ο περιφανής Σωσίβιος κ’ η καλή
    συμβία του• έτσι να λέμε) εις εορτήν του μας καλεί.

    Στες ραδιουργίες μας πρέπει να πάμε πάλι
    να ξαναπιάσουμε την ανιαρά πολιτική μας πάλη.

    (Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993)¨

  106. cronopiusa said

    spiral

    μόλις είδα την Melancholia του Λαρς φον Τρίερ,
    σκοτείνιασε,
    έρχεται βροχή, έρχεται μπόρα

  107. Πάνος με πεζά said

    @ 105 : O Άγιος Σώζων είναι ο προστάτης της Λήμνου. Το εκκλησάκι του είναι στη ΝΑ πλευρά του νησιού, λίγο μετά την έξοδο του κόλπου του Μούδρου, όπου παρατηρούνται και τα μικρότερα θαλάσσια βάθη του ελληνικού χώρου, κοντά σε ακτές. Στο επικίνδυνο αυτό σημείο περίπλου έχουν συμβεί από την αρχαιότητα πολλά ναυάγια (ίσως δηλαδή να μην είναι τυχαία η θέση και το όνομα).

    Στη Λήμνο είναι συνηθισμένο το μικρό όνομα αυτό, φυσικά με το συνημμένο μεζεδάκι του : «Για δωμάτια ρωτήστε κι απέναντι, νοικιάζει και η κόρη του Σώζων».

  108. Πάνος με πεζά said

    Να και ο ναυτικός χάρτης, με τα χαρακτηριστικά αβαθή, ανατολικά.

  109. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    96 Η επόμενη συνέχεια του Αστερίξ ήταν για τέλος Αυγούστου, αλλά για τεχνικούς λόγους πήρε μετάθεση για μετά τις εκλογές.

    102 Πράγματι, αλλά όπως χρησιμοποιείται στην πολιτική ο όρος, παρένθεση = ζευγάρι παρενθέσεων

  110. 15, …Ένας ωραίος μελαγχολικός αλλά ματζόρε (τι ωραία όταν συνθέτεις «κόντρα» στο νόημα του στίχου – το ’60 λόγω εξωστρέφειας, αυτό ήταν σχεδόν κανόνας !)

    94, …Και βέβαια τα μπλουζ…. Και το ρεμπέτικο. Ο Τσιτσάνης είχε πεί κάποτε οτι οι καλύτερες περίοδοι να γράψει κανείς μουσική είναι όταν είναι στεναχωρημένος και καψούρης….

    Ωραία σχόλια, και επευκαιρία να συμπληρώσω πως αυτού του είδους την μουσική* θα την έλεγα μελαγχολυτική.

    Ας πούμε, στην τύχη, το παραδοσιακό Sweet Home Chicago φέρνει από αχ-βαχ, στην κλασική ερμηνεία του Ρόμπερτ Τζόνσον, μέχρι γλέντι, με τους Μπλουζ Μπράδερς (Τους «Μάγκες με τα Μπλε», ένα κλικ δίπλα στο μαύρο της μελαγχολίας – αν και υπάρχει και Black and Blue.)

    Τα θριαμβευτικά (αντίστοιχα) ματζόρε, πάλι, στα μελαγχολικά, καμμιά φορά με ξενίζουν.

    Στην τύχη ξανά, στην «Συννεφιασμένη Κυριακή», το «…Χριστέ και Παναγιά μου»,
    όχι μόνο ακουμπάει σ’ ένα τέτοιο ματζόρε,
    αλλά τραβάει κατόπιν και όλη την σχετική ματζόρε κλίμακα κατιούσα με το μπουζούκι!
    (Είμαι έτοιμος να πω «ώπα!»)

    Για σύγκριση, το «…δεν θέλω πια να μ’ αγαπάς» στο «Γιατί με ξύπνησες πρωί»,
    με την κατιούσα μινόρε, είναι όλο πίκρα και πόνο.

    Άλλη τυχαία περίπτωση
    «Το παληκάρι έχει καημό,
    κι εγώ στα μάτια το κοιτώ»
    Όλη η ματζόρε που κατεβαίνει στον δεύτερο στίχο μού βγάζει μια σαδιστική αυταρέσκεια για το βλέμμα στο καημένο παληκάρι…

    Βέβαια, de gustibus…, που λένε – προσωπικές καθαρά και ερασιτεχνικές σκέψεις.

    ______
    * όπως και τζαζ, τανγκό, ρέγγε, με ρίζες σε λιμάνια, φτώχια, πορνεία, περιθώριο…

  111. Avonidas said

    102. «Πράγματι, αλλά όπως χρησιμοποιείται στην πολιτική ο όρος, παρένθεση = ζευγάρι παρενθέσεων»

    Και στην γραμματική. Γι’ αυτό άλλωστε λέμε «ανοίγουμε την παρένθεση» και «κλείνουμε την παρένθεση». Η παρένθεση είναι το κείμενο ανάμεσα στα σημάδια.

  112. Και τα εισαγωγικά τα ανοίγουμε και τα κλείνουμε, αλλά η λέξη «εισαγωγικά» σημαίνει τα σημεία στίξης, όχι το παράθεμα που περικλείουν 🙂
    Αλλά φυσικά ναι, η αρχικη σημασία της λέξης «παρενθεση» αυτή (το παρένθετη κείμενο) ήταν. Το ξέρω και από την Εσπεράντο, όπου κάποιοι καθαρολόγοι προσπαθούν ανεπιτυχώς να πείσουν το μέσο χρήστη ότι parentezo είναι το εντός παρενθέσεων κειμενο και τα σημάδια () πρέπει να λέγονται krampoj…

  113. atheofobos said

    ;Ένα σημερινό άρθρο σχετικό με την «αριστερή μελαγχολία» είναι της Αγγελικής Σπανού με τίτλο Τα 13 λάθη του Τσίπρα .Πιο πολύ από μελαγχολία.
    http://www.athensvoice.gr/article/city-news-voices/%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B7/%CF%84%CE%B1-13-%CE%BB%CE%AC%CE%B8%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%84%CF%83%CE%AF%CF%80%CF%81%CE%B1

    Κάπου πιο πάνω διάβασα για τους γιατρούς-μπαρμπέρηδες .
    Σχετικά έχω γράψει στο ποστ μου:
    ΠΩΣ ΕΝΑΣ ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ ΠΡΩΚΤΟΣ ΟΔΗΓΗΣΕ ΣΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗΣ ΕΙΔΙΚΟΤΗΤΑΣ!
    http://atheofobos2.blogspot.gr/2015/05/blog-post_17.html

    Πάντως η ιατρική άρχισε να γίνεται επιστήμη με την ανακάλυψη των μικροβίων, απέκτησε την δυνατότητα να επεμβαίνει παντού σε όλο το σώμα μετά τα αντιβιοτικά, η τεχνολογία της δίνει σήμερα δυνατότητες που ούτε η γενιά μας δεν είχε φανταστεί και η ιατρική γνώση διπλασιάζεται περίπου κάθε 6 χρόνια.
    Προφανώς και θα γελάνε μετά από 100 χρόνια για μερικά από όσα κάνουμε σήμερα, αλλά η απόσταση δεν θα είναι ίδια όπως σήμερα με την εποχή του Ιπποκράτη.

  114. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Η μελαγχολία μας είναι το βιάγκρα τους
    http://www.avgi.gr/article/5806631/i-melagxolia-mas-einai-to-biagkra-tous

  115. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Μελαγχολία μελαγχολία
    τ΄αριστερά μας μεγαλεία
    και μουτζαλιάζουν την ευδία,
    κάτι κλαμμένα, αϊδοία!
    🙂

  116. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    111. >>παρένθεση
    Την παρένθεση παραμονεύει η παρένθετη…

  117. Παναγιώτης Κ. said

    Ειδησεογραφία: Χολωμένος ο Μητρόπουλος στηρίζει ΚΚΕ…

  118. Γς said

    115:

    Λέγεμε Τασία

    [ρίμα]

  119. sarant said

    117 Ε, ας τον λουστούν άλλοι τώρα.

  120. 117 Για να τον λουστούν, θα πρέπει να τον δεχτούν κιόλα 🙂

  121. Γς said

    κιόλας

  122. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    117.>>Χολωμένος ο Μητρόπουλος στηρίζει ΚΚΕ…
    Χωλό το βλέπω 🙂
    Χωλή η φαντασία των ειδήσεων:
    Χολωμένος ο Φίλης με τον Μητρόπουλο

    κοίτα που θυμήθηκα σωστά μια παλιά μαντινάδα από τόση χοληφορία:
    Δράμια θα κάνω από χρυσό
    και καμπανό ασημένιο
    για να ζυάζω τσι χολές
    που μ΄ έχεις ποτισμένο

  123. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    115.Λέγε με Νέα θυμηΔία

  124. Γς said

    Νέα Ελβετία
    [για ξεκάρφωμα]

  125. Y. G. said

    34 – Sodade.. sodade.. sodade..
    δεν θα πει σε θυμάμαι…..

    —————-

    χρειαζεται πολυ θρασος (1) να στεκεται μια γυναικα διπλα στην Cesaria και (2) να την μεταφραζει επιπολαια. Que verguenza…

  126. cronopiusa said

    Lawfully wedded – First gay union of National Police officers held in Spain

  127. Γς said

  128. Πάνος με πεζά said

    Ποιος Άγιος Σώζων, στη Ραφήνα πανηγυρίζει η Παντοβασίλισσα, και οι δρόμοι είναι πηγμένοι…

    @ 110 : Άπειρα τα ματζορο-παραδείγματα, από «Το τελευταίο βράδι μου» και το «Αφήνω γεια στη μάνα μου» (σπάνιο του Ζαμπέτα), μέχρι το «Στον άλλο κόσμο που θα πας», το «Σαν πεθάνω στο καράβι» και το «Χτες το βράδι στην ταβέρνα, πέθανε ο Περικλής». Κι είναι μόνο ό,τι μου ήρθε στο μυαλό με την πρώτη.

    Θυμίζουν εκείνο το απόσπασμα από κάποια ταινία, που προσπαθεί ο Ζαμ πέτας να θυμηθεί χαρούμενο τραγούδι !

  129. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    110.>>μελαγχολυτική
    Χάριτας. Όταν έβαλα Τσιτσάνη-Μπέλλου στο 57, σκέφτηκα 5-6 τραγούδια του, και σα να συνειδητοποίησα ξάφνου ότι όλος ο Τσιτσάνης διέπεται από ένα φάσμα ιδιότυπης μελαγχολίας.Η μουσική του,οι στίχοι,ο ρυθμός, η φωνή του, το δέμας του, το στυλ του.Η Τσιτσάνεια χαρμομελαγχολία είχα σκεφτεί να γράψω κι ύστερα το ξέχασα.

  130. Ο Πεπίνο ντι Κάπρι είχε προβλέψει και το μήνα: Melancolie in Settembre

  131. Γς said

    126:

    Ναι. Γιορτάζει η Παντοβασίλισσα. Θυμήσου τι έγινε πριν τρία χρόνια εδώ με τις επιθέσεις των χρυσαγιτών.

    Είχα γίνει ο πολεμικός ανταποκριτής του ιστολογίου.

  132. Gpoint said

    # 66

    Εφηέφη μου θύμισες πως-αν είναι δυνατόν- έχω να κάνω την περπατάδα μου στο δασάκι πάνω από 10 μέρες. Αλλες, καλές και πικρές, προτεραιότητες με παρασύρανε. Ισως αύριο να γίνει ο έλεγχος και να ανθίσαν τα μπουμπούκια που δεν κόπηκαν από τα μπουλούκια του σαββατοκύριακου.

    # 91

    Πολύ ωραίος ο Καβάφης σου. Σκεπτόμουνα τη χθεσινή κουβέντα μας για τον Βάρναλη και κατάλαβα πως πρέπει νάχεις μεγάλη καρδιά για ν’ αγαπάς τόσους ποιητάδες

  133. physicist said

    Η μελαγχολία είναι το αίσθημα της ευτυχίας του να είσαι θλιμμένος.

    (Πώς και δεν αναφέρθηκε μέχρι τώρα αυτό το ρητό του Βίκτορα Ουγκώ;)

  134. cronopiusa said

    Lacrimae rerum (1962) του Νίκου Νικολαΐδη 1939 – 2007, εμπνευσμένη από το Lacrimae rerum του Λάμπρου Πορφύρα.

  135. Gpoint said

    # 105

    Γς

    Είχα ένα φίλο με το όνομα Σώζων. Το παιδί που αντί πορτοκαλάδα και παγωτό το κερνάγαμε ένα αβγό να φάει. Το παιδί που τελείωσε Ναυτικό Λύκειο κι έδωσε εξετάσεις στη Νομική διαβάζοντας μόνος του λατινικά (ο μαθηματικός τον είχε απαλλάξει από το δικό του μάθημα για συμπαράσταση κι αισθανότανε ένα κενό στη μόρφωσή του, μούλεγε στις βόλτες μας). Πάντα πρώτος στις προαγωγές στο δικαστικό σώμα,» εφαρμόζω τον νόμο, ο θεός αποδίδει δικαιοσύνη» έλεγε.. Ο κοινός μας φίλος, ο ιατροδικαστής, είπε πως το έμφραγμα ήταν δυο εκατοστά πό την καρδιά, δεν τον προλάβανε και δεν πρόλαβε να πενηνταρίσει.
    » Γίνεται ρε πόλεμος εν καιρώ ειρήνης», η περιβόητη φράση του, όλη η απελπισία για όσα γίνανε το καλοκαίρι του 74

    Το εξαιρετικό ποίημα του Καβάφη μου θύμισε το μότο μου πως όσο ψάχνεις την ρίμα, τόσο πιο προσωπικό σου βγαίνει- αν τόχεις

  136. Η μελαγχολική πριγκίπισσα.

  137. Γς said

    Αυτά τα κορίτσια δημιούργησαν μια ομάδα ρομποτικής.
    Ο τίτλος της «Connect» και ήδη η πρώτη τους συμμετοχή στο κορυφαίο πρωτάθλημα της First Lego League είναι γεγονός!

    [Είναι Ρομά. Οχι πως έχει καμιά σημασία]

    http://www.lifo.gr/team/gnomes/60200

  138. sarant said

    135 Το όνομα (Σώζος) υπάρχει και στην Αίγινα.

  139. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    132.β 🙂 >>μεγάλη καρδιά
    Ήθελα να ΄χα μια καρδιά
    μεγάλη σαν τ΄αλώνι
    και σιδερένια και γερή
    σαν του χαρκιά τ΄αμόνι.

    Σ΄ένα ποίημά του ,σε ελεύθερο στίχο, ο Ρίτσος περιγράφει την κοριτσίστικη μελαγχολία,τέλεια κατά τη γνώμη μου,κι ας μην λέει καθόλου τη λέξη.
    Τώρα που πληκτρολογώ,δεν το΄χω καθόλου σίγουρο πως θα το θυμηθώ μα αν δεν τα καταφέρω, και κάποιος το έχει,ας το ανεβάσει αν γίνεται.
    «Μικρή Εξομολόγηση»
    Ψάχνω κάτι να βρω για να χαρώ.Συχνά δε βρίσκω.
    Θα ΄θελα να ΄μαι χαρούμενη λέει.Όλη μέρα.
    Τότε πέφτουν τα ρούχα μου από πάνω μου
    και μένω κρεμασμένη μαλακά μες το κενό
    περιμένοντας κάποιον να μ΄αγαπήσει και να υπάρξω.
    Πριν φυσήξει ελάχιστη αύρα
    την αισθάνομαι να τρέμει στα νύχια των ποδιών
    κι άξαφνα ένα μονάχα νήμα αράχνης αιωρούμενο
    μου σκίζει από πάνω έως κάτω το μάγουλο

  140. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    136.και παλιότερα μια μελαγχολική πριγκίπισσα,θεά επίσης(τη Ρόμυ Σνάιτερ που την ενσάρκωσε,έχω στο νου μου).
    http://tameteora.gr/OLD/index.php?option=com_content&id=7027%3A—18371898—-&Itemid=283
    138. Σώζος
    Ναπολέος,ο Ναπολέων,ένας ηπειρώτης φίλος. Του Ναπολέου ο γιος και πάει λέγοντας. Βέβαια ο Σώζος σώζεται καλύτερα 🙂 .
    Ο Θεράπων έχει συνήθως την ίδια μοίρα στη γενική ως άγιος μιας και όνομα δεν ξέρω αν έχει.Από τάξιμο, μπορεί.

  141. κουτρούφι said

    Μάτια μου μεγάλα, μάτια μελαγχολικά:

    Στο τραγούδι αυτό του Ζαμπέτα, ο στιχουργός Λε. Πα. χρησιμοποιεί τη λέξη «γλυκαπαντοχή» την οποία μέχρι σήμερα άκουγα ως «βρήκα απαντοχή». Δεν την ήξερα τη «γλυκαπαντοχή» αλλά υπάρχει απ ‘ό,τι έψαξα.

  142. 141 μα ήταν λιμάνι κι αγκαλιά και γλυκιά απαντοχή

  143. gryphon said

    105-135
    To Σωζων παντως σαν ονομα ειναι περιπτωση μη σου τυχει που λεμε.Σαν το Βαρβαρα για κοριτσι και χειροτερα.
    Ειναι στιγμα.Αν ειναι να γινεις δικαστης η ψαλτης ας πουμε τρωγεται.
    Αλλα αντε τωρα ενα παιδι μοντερνο να θελει να γινει τραγουδιστης η ηθοποιος ο νεος Ρουβας π.χ και να τον λενε Σωζων.
    Την εβαψε.Πρεπει να αλλαξει ονομα αλλιως τελειωσε.Ακομη και ενα γκομενακι να γνωρισει μολις αυτη τον ρωτησει πως τον λενε ετσι και πει Σωζων παει λακισε δεν πα να ειναι σαν τον Τζονυ Ντεπ.
    Εδω στην Ελλαδα .Σε καποιον ξενο η αγγλοφωνο μπορει και αυτο και αλλα τετοια ονοματα να ακουγεται καλα.
    Εδω αυτο το ονομα προκαλει αβιαστα γελιο και για καποι λογο το ονομα στιγματιχει τον ανθτωπο και επηρεαζει το πως τον βλεπουν οι αλλοι.

  144. Πάνος με πεζά said

    @ 143 : E, όπως όλοι αυτοί με τα μυστήρια ονόματα, το κάνει «Άκης» και καθάρισε… 🙂

  145. sarant said

    Αν το όνομα είναι τοπικά εδραιωμένο, ο στιγματισμός είναι μικρότερος. Ετσι διαιωνίζονται οι Τσαμπίκες, ας πούμε.

  146. Γς said

    145:

    >οι Τσαμπίκες, ας πούμε.

    που γιορτάζουν να πουμε, σημερα, 8 Σεπτ.

  147. Και οι Πουλίκοι / Πουλίκες (είχα αντιστοίχως συμμαθητή και παραδουλεύτρα).
    Όσο για το ποίημα του Καβάφη, θα το έβρισκαν κι εγώ έξοχο αν ήταν… του Κορνήλιου ή του G. Ο Καβάφης όμως κρίνω ότι καλά έκανε και δεν το δημοσίευσε !

  148. Gpoint said

    Απ’ όσο ξέρω (μια που δεν είμαι επίμονος μελετητής για να μη σκοτεινιάζει ο νους μου) τα ποιήματά του ο Καβάφης τα έγραφε σε φύλλα χαρτί και τα έδινε σε γνωστούς του. Οταν μετάνοιωνε τα ζήταγε πίσω, αυτά είναι τα ‘κρυφά», είναι όμως δημοσιοποιημένα έστω σε λίγους Λογικό ήταν να αφήσει αυτά που είχαν σπόρους της ιδιαιτερότητας του και ήταν αποδεκτά στον κύκλο του ενω τα άλλα που πέρναγαν σαν αδιάφορα να θέλει να τα αποσύρει.
    Το συγκεκριμένο είναι παιχνίδι, άσκηση που όμως βγάζει ΄το προσωπικό, αυτό που αισθάνεται στην τελευταία στροφή σε αντίθεση με τα δημοσιευμένα όπου τα αισθήματα πνίγονται. Από κει και πέρα άλλη προτιμούν να βγάζει αίσθημα ή ποίηση άλλη όχι

    Πάντως και του Ντύλαν πολλά από τα πιο αγαπημένα μου είναι αυτά που δεν θέλησε αυτός, όχι οι παραγωγοί) να συμπεριληφθούν στους δίσκους του, υποθέτω για τους στίχους.
    Ενα μικρό δείγμα ( με πολλή κατανήση εννοείται ) φυσικά από ερασιτέχνη, δεν κυκλοφορούν στο γιουτιουμπ τέτοια τραγούδια

  149. Γς said

    143:

    Δεν έχεις δίκιο.

    Σ όποιον αρέσει. Ασε που σχεδόν πάντα κυκλοφορεί ως Σώζος.

    Μόνο εγώ κόντεψα να γκρεμίσω μιαν εκκλησία για το «Φλώρος». Ενώ υπήρχε [στις Κυκλάδες] το Φλώριος.

    Που δεν είναι άσχημο. Οταν παίζει και βιολί μάλιστα

  150. Παναγιώτης Κ. said

    @138. Στα μέρη μου στην Ήπειρο, το Σ(ι)ώζος είναι υποκοριστικό του Θόδωρου.

  151. Γς said

    Απιστευτη δηλωση [όχι ρε πούστη μου]:

    «εχει συνορα η θαλασσα και δεν το ξεραμε»

  152. sarant said

    146 Κοίτα σύμπτωση!

  153. Neen said

    Eπειδή τα συναισθήματα αλλάζουν μέσα στον χρόνο, έχουν δηλαδή ιστορία, σημειώνω πολύ συνοπτικά και απολύτως ενδεικτικά τα παρακάτω. Από τη βιβλιογραφία γνωρίζουμε ότι η μελαγχολία υπήρξε ένας όρος με αμφίσημα νοήματα από την αρχαιότητα. Ανάλογα με τα συμφραζόμενα, χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει ένα επίπονο συναίσθημα, μια ψυχική διαταραχή, την επικάλυψη ενός συμπτώματος με την ασθένεια που το προκαλούσε, ή μια κατάσταση του νου χωρίς παθολογικές εκδηλώσεις. Βρίσκω ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα τη μετατροπή ενός συναισθήματος σε διαταραχή, σε ασθένεια.

  154. cyrusmonk said

    145, 146: Μετὰ τὴν καλημέρα μου, νὰ εὐχηθῶ χρόνια πολλὰ σὲ ὅλους τοὺς Τσαμπίκους καὶ τὶς Τσαμπίκες (πού, ὅ,τι καὶ νὰ λέτε ἐσεῖς, τὸ ὀνοματάκι τους τὸ κόβουνε συνήθως σὲ Μίκα, ὅπως π.χ. ἡ τέως βουλεύτρια Δωδεκανήσου τῶν ΑΝΕΛ καὶ ἀπὸ τὶς πρῶτες ποὺ λακίσανε πρὸς Ν.Δ. μεριά, Μίκα Ἰατρίδη).
    Μιὰ βόλτα στὴν πάνω Παναγιὰ Τσαμπίκα, γιὰ ὅσους ἀντέχουν ὅλον αὐτὸ τὸν ἀνήφορο, ἀποζημιώνει μὲ τὴν ὑπέροχη θέα ποὺ σοῦ χαρίζει.

    Υ.Γ. (πρὸς Νικοκύρη): Ἀπὸ Σ/Κ μπορῶ νὰ ξαναρχίσω σκαναρίσματα. Δέχομαι παραγγελιές (σὲ Π.Μ.), χωρὶς νὰ ἐγγυῶμαι ὅμως – δὲν τὰ ἔχω δὰ ὅλα 🙂

  155. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Είναι για μελαγχολία.Τέτοια προεκλογική εγκύκλιος;
    Τόσο κακογραμμένη, σα να προπαγανδίζουν την αποχή

    ΥΠ.ΕΣ.ΔΙ.ΑΝ
    Δνση ΕΚΛΟΓΏΝ
    Αριθ. πρωτ.: 30993
    Αριθ. Εγκυκλίου: 37
    ΑΔΑ: ΩΧΠΩ465ΦΘΕ-ΠΕ9

    ΘΕΜΑ: «Eκλογείς που δεν θα μπορέσουν να ασκήσουν το εκλογικό τους
    δικαίωμα στις γενικές βουλευτικές εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου 2015»

    file:///C:/Users/user/Downloads/%CE%A9%CE%A7%CE%A0%CE%A9465%CE%A6%CE%98%CE%95-%CE%A1%CE%959.pdf

  156. Γς said

    φθινοπωρινές μελαγχολίες

  157. Κουνελόγατος said

    Τελικά, θα ψηφίσουμε εντός του καταστήματος, ώστε να εξακριβώσουμε πόσο μελαγχολικοί -ή όχι- είναι οι θαμώνες;

  158. gbaloglou said

    το λάγνο ψέμα σου, που τα ‘κανε όλα ωραία

  159. sarant said

    157 Λίγες ώρες υπομονή, παρακαλώ 🙂

  160. Κουνελόγατος said

    159. Είπα κι εγώ…

  161. nestanaios said

    Ο φίλος μου ο Νίτσε είχε πει·
    «Η μνήμη μου λέει ότι το έπραξα.
    Η υπέρηφάνειά μου (εγωισμός μου) λέει ότι δεν το έχω πράξει.
    Και επικρατεί ο εγωισμός.»

    Τῷ 1989 ψηφίσαμε τον «Συνασπισμό της αριστεράς και της προόδου» με σύνθημα
    «Τίποτα, τίποτα δεν μας σταματά. Τούτο καλοκαίρι θα πάμε αριστερά»
    και βρεθήκαμε με πρωθυπουργό τον Τζανή τον βασιλικό.

    Στη συνέχεια, φωνάζει ο Ανδρέας Παπανδρέου· «Η αριστερά είναι τσόντα της δεξιάς»

    Τώρα, αν ανοίξουμε τηλεόραση και δούμε Τσίπρα, αλλάζουμε κανάλι αμέσως.
    Δεν αρκεί να λέει κάποιος ότι είναι αριστερός, τώρα πια, θα πρέπει να το αποδείξει.

  162. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    «Ο Πεπίνο ντι Κάπρι είχε προβλέψει και το μήνα: Melancolie in Settembre»

    Με προλαβες. Απουσιαζα κι ολας…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: