Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο ποιητής Γιώργος Κοτζιούλας και η Διάπλασις των Παίδων

Posted by sarant στο 13 Σεπτεμβρίου, 2015


Η Διάπλασις των Παίδων είναι το μακροβιότερο ελληνικό περιοδικό για παιδιά, αφού κόντεψε να κλείσει έναν αιώνα ζωής: άρχισε να κυκλοφορεί το 1879 και πρέπει να τερμάτισε τον βίο της λίγο πριν ή λίγο μετά το 1970. Ωστόσο, έχει (και δίκαια) συνδεθεί με τον Γρηγόριο Ξενόπουλο, ο οποίος ανέλαβε διευθυντής της από το 1896 και έμεινε στο τιμόνι του περιοδικού αρκετές δεκαετίες. Φυσικά, η Διάπλασις πρόσφερε στους αναγνώστες της την κατεστημένη εθνική ηθική διαπαιδαγώγηση, ωστόσο δεν παρέλειπε τα εκλεκτά λογοτεχνικά έργα (την πρώτη περίοδο, πολλά μυθιστορήματα του Ιουλίου Βερν μεταφράζονταν στη Διάπλαση αμέσως μετά την κυκλοφορία τους στη Γαλλία) αλλά ίσως η μεγαλύτερη προσφορά της να ήταν ότι έδινε στους συνδρομητές της την ευκαιρία να πάρουν μέρος σε μια κοινότητα φίλων όπου ο καθένας χρησιμοποιούσε ψευδώνυμο, να δοκιμάσουν την τύχη τους σε διαγωνισμούς κτλ., να ανταλλάξουν τετράδια με «Μικρά Μυστικά» και γενικά να επικοινωνήσουν με άλλους χρήστ… άλλους συνδρομητές ήθελα να γράψω, αλλά παρασύρθηκα: πράγματι, η ομοιότητα της τότε αλληλεπίδρασης με αυτήν που γίνεται σήμερα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι εντυπωσιακή. Άλλωστε, ατού –και πηγή εσόδων-του περιοδικού ήταν οι χιλιάδες συνδρομητές του, και το μοντέλο της Διάπλασης το ακολούθησαν αργότερα και άλλα νεανικά περιοδικά.

Εγώ όπως είπα τη Διάπλαση την πρόλαβα στα τελευταία της, και σε αυτή την κοινότητα ελάχιστα πήρα μέρος. Θυμάμαι ότι πήρα ψευδώνυμο αλλά… δεν θυμάμαι ποιο ήταν· ωστόσο, διατηρώ στη μνήμη μου την πρώτη και μοναδική αγγελία που έστειλα: Άσπρε Αράπη, ζητώ τη φιλία σου.

Συνδρομητές της Διάπλασης ήταν ως παιδιά ή έφηβοι αρκετοί γνωστοί λογοτέχνες, όπως ο Ναπολέων Λαπαθιώτης (με το ψευδώνυμο Αιθήρ και αργότερα ως Όψιμος Κρίνος), ο Ρώμος Φιλύρας (Κορινθιακό Κύμα), ο Κλέων Παράσχος (Αφροστεφανωμένο Κύμα), ο Πέτρος Χάρης (Κυανόλευκο Λάβαρο), ο Νίκος Καββαδίας (Μικρός Ποιητής) κτλ.

Ο ποιητής Γιώργος Κοτζιούλας δεν έγινε συνδρομητής της Διάπλασης ως παιδί. Στην Πλατανούσα του νομού Ιωαννίνων, όπου γεννήθηκε, ελάχιστα έντυπα έφταναν τον μεσοπόλεμο, και πάντως όχι παιδικά περιοδικά –εφημερίδες κυρίως, στις οποίες είχε προνομιακή πρόσβαση αφού ο πατέρας του ήταν ταχυδρόμος. Ούτε και αργότερα, όταν πήγε στην Άρτα για να φοιτήσει στο γυμνάσιο [με την παλιά έννοια του όρου, που αντιστοιχεί στη σημερινή Γ’ Γυμνασίου και στο Λύκειο] δεν γράφτηκε συνδρομητής στη Διάπλαση –από τη μια δεν περίσσευαν χρήματα για τη συνδρομή, κι από την άλλη ίσως να την είχε ξεπεράσει, να είχε στραφεί σε περιοδικά για μεγάλους. Θυμάται στο αυτοβιογραφικό του Από μικρός στα γράμματα:

Για να μπορώ να παρακολουθώ τα εβδομαδιαία φύλλα, υποβάλλομουν σε μαρτυρικές, αφάνταστες στερήσεις. Και τιμωρούσα ο ίδιος τον εαυτό μου, αμείλιχτος κριτής του. «Σήμερα –έλεγα μέσα μου- έδωσες μιάμιση δραχμή για το «Μπουκέτο»! Λοιπόν δε θα φας στο μαγερειό ούτε μεσημέρι, ούτε βράδυ. Θα περάσεις με κάνα δυο πορτοκάλια ή με σαρδέλες παστές. Το φαΐ, έτσι κι αλλιώς, δεν έχει αξία. Τα περιοδικά όμως μένουν, στοιβάζονται σαν τα προικιά». Αργότερα, επειδή δεν τα ’βγαζα πέρα μοναχός μου, κανόνιζα να μου αγοράζει το «Θεατή» -άλλο μεταλλείο- κάποιος συμμαθητής μου απέναντι υπηρεσίας. Μ’ είχε βάλει να του γράψω ένα ποίημα με τ’ όνομά του (καλή αρχή!) που δημοσιεύτηκε σε κατώτερο περιοδικό, τη «Σφαίρα», κι από τότε πλήρωνε τη φιλοδοξία του ή καλύτερα την ευγνωμοσύνη του σε μένα με δραχμές έξι το μήνα, ελπίζοντας πάντα και σε ανανέωση της δικής μου συνεργασίας.  

   Ένα έξοδο γερό έκαμα για έντυπο, κι αυτό θα το θυμάμαι σ’ όλη τη ζωή μου. Ήταν για τα έργα του Κρυστάλλη.

   Εκεί στο βιβλιοπωλείο του Σκαμνέλου, όπου συχνάζαμε εμείς οι φιλότεχνοι και που απορώ πώς μας ανεχόταν ο μαγαζάτορας, αφού δεν είχε καμιά ωφέλεια από μας, βρισκόνταν στο ράφι δυο τόμοι με κόκκινο ξώφυλλο, που ήταν οι στίχοι και τα πεζά του Κώστα Κρυστάλλη, έκδοση Εστίας. Από καιρό το ’χα στο μάτι μου κι όλο έλεγα να τ’ αγοράσω. Αλλά δεν πετύχαινα μαζωμένα λεφτά. Κι οι μήνες περνούσαν, χωρίς να μου λιγοστεύει καθόλου ο πόθος, ούτε και να νοιάζεται κανένας άλλος για τα έργα του άτυχου Κρυστάλλη. Τέλος μια μέρα, που είχα πάρει απ’ το ταμείο το μισθό του πατέρα μου, αποφάσισα να ρωτήσω για τον τύπο, ενώ ήξερα καλά την τιμή:

-Πόσο κάνει κείνο εκεί;

   Ο μακαρίτης (φαντάζομαι) Σκαμνέλος μου ρίχνει μια δύσπιστη ματιά –μονάχα για μελάνη μας είχε μουστερήδες- και κατεβάζει τους δυο τόμους τινάζοντάς τους τη σκόνη:

-Εικοσιπέντε δραχμές, που γράφει απ’ έξω, και δυόμιση προμήθεια, το όλον είκοσι εφτά και μισή.

   Πού βρήκα τη δύναμη να του μετρήσω όλο το ποσό; Με τρεμάμενα δάχτυλα πήρα τον έντυπο θησαυρό κι έφυγα σα να με κυνηγούσαν ερινύες. Για μέρες, για βδομάδες είχα τη συναίσθηση πως κριμάτισα βαριά, πως δε θα ’βρισκα συχώρεση σ’ αυτόν τον κόσμο. Και για να εξιλεωθώ, έκαμα πολυήμερη νηστεία με τις φτηνότερες ελιές που βρίσκονταν στην Άρτα

Ωστόσο, αν ο μαθητής Κοτζιούλας δεν έγινε συνδρομητής στη Διάπλαση με κάποιο ψευδώνυμο, ο φοιτητής Κοτζιούλας έγινε κάτι καλύτερο, συνεργάτης του περιοδικού και βέβαια με το πραγματικό του όνομα. Τα στοιχεία για τη συνεργασία τα έφερε στην επιφάνεια ο θείος μου ο Κώστας Μίσσιος, χαλκέντερος γραμματολόγος της λεσβιακής διανόησης, που τον ευχαριστώ πολύ.

Η πρώτη εμφάνιση του ονόματος του Κοτζιούλα στη Διάπλαση γίνεται στο τεύχος της 19ης Μαΐου 1928. Στη στήλη Αλληλογραφία της Διαπλάσεως υπάρχει, πρώτη πρώτη μάλιστα, η εξής καταχώρηση:

Ένας φοιτητής της φιλολογίας, ο Γεώργος [sic] Κοτζιούλας, που γράφει και πολύ ωραία ποιήματα, μόλις προ ολίγου έκαμε τη γνωριμία μου: έπεσε στα χέρια του ένας τόμος μου, στον οποίο βρήκε «αριστουργηματικά έργα του Άγρα, του Στασινόπουλου και του Παναγιωτόπουλου, των τριών καλυτέρων από τους νέους ποιητάς μας». Έτσι αποφάσισε κι αυτός να μου στέλνει ποιήματα κι εγώ είμαι πολύ ευχαριστημένη που αποκτώ ένα νέο καλό συνεργάτη.

Τη στήλη την έγραφε ο Ξενόπουλος ή ο Ν. Παπαδόπουλος, αλλά χρησιμοποιούσαν το θηλυκό γένος («είμαι πολύ ευχαριστημένη») αφού την υπέγραφε η Διάπλαση. Ο Κοτζιούλας ήταν τότε 19 χρονών, φοιτητής της Φιλοσοφικής.

Η πρώτη συνεργασία δεν άργησε. Στο αμέσως επόμενο τεύχος, της 26ης Μαΐου 1928, δημοσιεύεται ένα ποίημα του Κοτζιούλα, που το αναδημοσιεύω εδώ επειδή είναι αθησαύριστο, παρόλο που είναι πρωτόλειο και ο ποιητής δεν το συμπεριέλαβε στην πρώτη του συλλογή (τα Εφήμερα, το 1932).

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΗΜΑ

Το βλέμμα βυθισμένο
στο μάκρος του έρμου δρόμου,
κι εγώ όλο περιμένω
σαν πάντα τ’ όνειρό μου.

Κι εγώ όλο περιμένω
στην άδεια μοναξιά μου
τ’ όνειρο το χαμένο
μαζί με τη χαρά μου.

Γι’ αυτό όλο συλλογιέμαι
κι είμαι όλος προσδοκία,
μ’ αυτό απολησμονιέμαι
συχνά μπρος στα βιβλία.

Κι απ’ την αυγή ως το βράδυ
αυτό γυρεύω ολοένα
στο φως και στο σκοτάδι
με μάτια λυπημένα.

Το αντάμωσα σαν ξένο
ποτέ στη ζωή μου τάχα
ή νυχτογεννημένο
στον ύπνο μου μονάχα;

Ποιος ξέρει… ωστόσο μένει
βαθιά μου η ανάμνησή του
και κάτι απ’ τη σβησμένη,
την άπιαστη μορφή του.

Φεύγει ο καιρός με βιάση
κι οι μέρες μου περνάνε·
μα εγώ λέω πως θα φτάσει
μιαν ώρα όπου και να’ ναι…
Γ. ΚΟΤΖΙΟΥΛΑΣ

 

Στις 25 Αυγούστου 1928 ένα ακόμα ποίημα, «Αυγή», που επίσης είναι αθησαύριστο και δεν έχει συμπεριληφθεί σε κάποια συλλογή του Κοτζιούλα.

Η τρίτη συνεργασία έρχεται έναν χρόνο αργότερα, στις 10 Αυγούστου 1929. Πρόκειται για το ποίημα «Εσπερινός», που το βρίσκουμε και στην πρώτη συλλογή του Κοτζιούλα, ξαναδουλεμένο όμως, με κάποιες διαφορές από την πρώτη δημοσίευση.

Δυο μήνες αργότερα, στο τεύχος της 19ης Οκτωβρίου, ένα τέταρτο ποίημα, το «Δειλινό», καρυωτακικής επίδρασης –ο εικοσάχρονος Κοτζιούλας, όπως και πάμπολλοι της γενιάς του, στα πρώτα του βήματα βρισκόταν κάτω από την επιρροή του αυτόχειρα της Πρέβεζας, αν και δεν άργησε να την ξεπεράσει.

Το ποίημα το συμπεριέλαβε (με ελάχιστες διαφορές στη στίξη) ο Κοτζιούλας στην πρώτη συλλογή του, και έχει ενδιαφέρον επειδή είναι το μοναδικό της συλλογής στο οποίο υπάρχει έστω και συγκαλυμμένη, μέσα από τη μορφή της νοσταλγίας για τη μάνα, η αντιπαράθεση Πλατανούσας και Αθήνας, μια αντίθεση που πρόκειται να γίνει οξεία και κυρίαρχη στα επόμενα χρόνια. Το αναδημοσιεύω εδώ:

ΔΕΙΛΙΝΟ

Άθυμος παίρνω πάλι ένα βιβλίο,
το ξεφυλλίζω κι έπειτα το κλείω.
Από τους στίχους τι να περιμένει
μια θλιβερή ψυχή βασανισμένη;

Κοιτάζω τη μεγάλη πολιτεία
και τα παιδιά που παίζουν στην πλατεία.
Για μια στιγμή τα μάτια θα σφαλίσω
κάποια χαρά παλιά ν’ αναπολήσω.

Την ώρα ετούτη η μάνα μου θα στέκει
στο ερημικό κατώφλι και θα πλέκει.
Θα συλλογιέται εμένα δίχως άλλο
και θα ’χει στην καρδιά πόνο μεγάλο.

Μαύρο πουλί που διάβηκες μπροστά μου,
φέρ’ της εκεί τα χαιρετίσματά μου.
Εγώ θα μείνω ωσότου να βραδιάσει
να μ’ εύρει η νύχτα ολόμονο στην πλάση.

Στις 15 Μαρτίου 1930 έχουμε μια ακόμα συνεργασία, το ποίημα «Αγρύπνια» (κι αυτό στα Εφήμερα). Ακολουθεί διακοπή ενός χρόνου και ο Κοτζιούλας εμφανίζεται και πάλι (ή ίσως μισοεμφανίζεται, αφού υπογράφει Γ. Κοτζ.) στο τεύχος της 7ης Φεβρουαρίου 1931, με ένα πεζό κείμενο σχεδόν μίας στήλης με τίτλο «Μητέρα».

Ένα μήνα αργότερα, στις 7 Μαρτίου 1931, νέα συνεργασία, με ένα εκτενέστερο πεζό (το μεγαλύτερο μέρος μιας σελίδας), είδος χρονογράφημα για παιδιά, με τίτλο «Αποχωρισμοί», στο οποίο ο Κοτζιούλας θυμάται τα παιδικά του χρόνια, όταν αναγκάστηκε (σε ηλικία 11 ετών) να ζήσει μακριά από τους δικούς του, αφού έπρεπε να πάει σε μακρινό χωριό για να φοιτήσει στο Σχολαρχείο, και τον οξύ πόνο που ένιωθε. Στο τέλος, εκμυστηρεύεται ότι τώρα έχει καιρό που λείπει από τους δικούς του, αλλά λογαριάζει να τους επισκεφτεί και πάλι –και σκέφτεται την αγαπημένη του γιαγιά, τη βάβω τη Θόδω: «Θα με φιλήσει καθώς πάντα, ενώ θα φεύγω, και πώς θα κρατηθώ να μη φωνάξω, που θα ξέρω πως θα ’ναι η τελευταία ίσως φορά;»

Φτωχός καθώς ήταν ο Κοτζιούλας, δεν του ήταν εύκολο να ταξιδεύει στο χωριό του –το ταξίδι τελικά δεν μπόρεσε να το κάνει εκείνη τη χρονιά, αλλά μόνο την επόμενη, το 1932· και μετά δεν κατόρθωσε να ξανανέβει στο χωριό του παρά μόνο το 1941, όταν το φάσμα της πείνας τον έδιωξε από την καταχτημένη πια Αθήνα.

Στις 27 Ιουνίου 1931, στη στήλη της Αλληλογραφίας του περιοδικού, δημοσιεύεται η εξής αναγγελία: Από το ερχόμενο φυλλάδιο θ’ αρχίσει η «Μικρή άγνωστη». Τη μεταφράζει, καθώς σας είπα, ο κ. Γ. Κοτζιούλας, που έχει δημοσιεύσει και σε μένα αρκετά ποιήματα και πεζά. Τον ξέρετε λοιπόν κι είναι περιττό να σας πω για το γερό του ταλέντο και το ωραίο του γράψιμο. Η μετάφρασή του, καθαυτό λογοτεχνική, είναι αντάξια του πρωτοτύπου.

diaplasis

Και πράγματι, στο επόμενο τεύχος, στις 4 Ιουλίου 1931, δημοσιεύεται πρωτοσέλιδη η πρώτη συνέχεια του εφηβικού μυθιστορήματος «Η μικρή άγνωστη» υπό L. de Kerany -από τη Βικιπαίδεια βρίσκω ότι με το ψευδώνυμο Leon de Kerany έγραψε «λαϊκά» μυθιστορήματα η Marie Zoé Honorine Palasne de Champeaux (1875-1932). Η μετάφραση δημοσιευόταν επί 20 συνέχειες, ως τις 14 Νοεμβρίου 1931, και ασφαλώς ο Κοτζιούλας θα πληρώθηκε για τη δουλειά αυτή –δεν αποκλείεται μάλιστα να ανέβαλε το ταξίδι στην Πλατανούσα ακριβώς επειδή είχε να μεταφράσει το μυθιστόρημα της Διάπλασης.

Ενόσω συνεχιζόταν η δημοσίευση των συνεχειών της «Μικρής άγνωστης», στο φύλλο της 17ης Οκτωβρίου 1931, δημοσιεύτηκε στη Διάπλαση κι ένα σύντομο ποίημα του Κοτζιούλα, μόλις δυο στροφές, η «Φτωχολογιά», που κι αυτό συμπεριλήφθηκε αργότερα στην πρώτη του συλλογή. Ουσιαστικά αυτή είναι η τελευταία συνεργασία του Κοτζιούλα στη Διάπλαση:

ΦΤΩΧΟΛΟΓΙΑ

Είν’ άρρωστη η μητέρα
βαριά από τη Δευτέρα.
Καθώς έχει κερώσει,
μη δε θα ξημερώσει;…

Καημένη μου Φανούλα,
θα μείνεις ορφανούλα·
ποιος ξέρει και σε τίνος
τα χέρια θα’ ναι ο Ντίνος!

 

 

Advertisements

97 Σχόλια to “Ο ποιητής Γιώργος Κοτζιούλας και η Διάπλασις των Παίδων”

  1. Alexis said

    Καλημέρα.

    Πολύ καλό και το σημερινό, όπως όλα τα Κυριακάτικα!

    Με ξένισε αρχικά όταν διάβασα «Πλατανούσα Ιωαννίνων», γιατί θεωρούσα όλα αυτά τα χωριά του Ξηροβουνίου, (Ροδαυγή, Πιστιανά, Πλατανούσα, Δαφνωτή, Σκούπα) χωριά της Άρτας. Τα συναντάμε στο δρόμο από Άρτα προς τα χωριά των Τζουμέρκων (Άγναντα, Πράμαντα, Μελισσουργοί, Συρράκο, Καλαρίτες κλπ.)
    Τελικά, όπως είδα στο χάρτη, η Πλατανούσα, οριακά είναι στο Ν. Ιωαννίνων.

    Μία απορία έχω μόνο ως προς τα αναγραφόμενα στο κείμενο. Το 1931 ο Κοτζιούλας ήταν 22 χρονών. Ένας φοιτητής της φιλολογίας από ένα πάμφτωχο ορεινό χωριό της Ηπείρου. Πώς και με ποια μέσα είχε καταφέρει να μάθει γαλλικά και μάλιστα σε τέτοιο επίπεδο ώστε να μεταφράσει ολόκληρο μυθιστόρημα;
    Εδώ ο ίδιος γράφει ότι έκοβε και το φαΐ ακόμα προκειμένου ν’ αγοράσει με μιάμιση δραχμή το «Μπουκέτο».

    Την ίδια απορία έχω συχνά όταν διαβάζω βιογραφίες παλιών λογοτεχνών της γενιάς του Κοτζιούλα και παλιότερων. Εμφανίζονται δηλαδή σε νεαρότατες ηλικίες με ένα επίπεδο γνώσεων και μόρφωσης που ακόμα και σήμερα, με τα σημερινά δεδομένα, δείχνει πολύ υψηλό.

  2. cronopiusa said

    Καλή σας μέρα!

  3. spiral architect said

    @1: Ήταν από τα ξεχωριστά-χαρισματικά παιδιά που υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν σε όλες τις γενιές και ανεξαρτήτως κοινωνικοοικονομικών συνθηκών. Αυτά που θα χωθούν και στου βοδιού το κέρατο (που λέγαν οι παλιοί) για να ξεδιαλύνουν το πρωτόγνωρο, αυτά που θα ανοίξουν και άλλα βιβλία με κάθε κόστος, για να μάθουν κάτι παραπάνω από τα τετριμμένα που τους προσφέρονται.

    Πολλοί σπουδάζουν και τελειώνουν τη Φιλοσοφική, το Μαθηματικό, ή τη Βιολογία, ελάχιστοι όμως θα αναδειχθούν και θα βγουν στον αφρό στον τομέα τους.

  4. atheofobos said

    Βέβαια η γνήσια Διάπλασις των Παίδων ήταν αυτή που έβγαζε ο Ξενόπουλος από το 1896-1948
    Πρώτη περίοδος (1879-1893), δεύτερη (1894-1944), τρίτη (1945-1946) και τέταρτη (1947-1948).
    Η μετέπειτα έκδοση μέχρι περίπου το 1970 ήταν από τον Κώστα Ε.Παράσχο.

    Δυστυχώς στα Δεκεμβριανά καταστράφηκε όλο το πολύτιμο αρχείο της Διάπλασης, όπως λέει η κόρη του Ξενόπουλου:
    – Το σπίτι, στην οδό Ευριπίδου όπου μένατε, ήταν δικό σας;
    «Οχι, ανήκε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και μας το ‘χε νοικιάσει. Ζήσαμε εκεί 40 χρόνια, ώς τα Δεκεμβριανά, που μας το τίναξαν οι ΕΛΑΣίτες».
    – Γιατί το ανατίναξαν;
    «Δεν ξέρουμε. Την περιοχή εκείνη, του Ψυρρή, την είχαν οι ΕΛΑΣίτες κι εκεί γίνονταν πολλές μάχες. Μας είπαν να φύγουμε γιατί έπρεπε να ανατινάξουνε το σπίτι. Και το ανατίναξαν μαζί με άλλα εκεί κοντά. Δεν έμεινε τίποτα, καταστράφηκαν πολλά πράγματα, αρχεία, πίνακες».
    http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=241319

    ..όταν πήγε στην Άρτα για να φοιτήσει στο γυμνάσιο [με την παλιά έννοια του όρου, που αντιστοιχεί στη σημερινή Γ’ Γυμνασίου και στο Λύκειο]

    Από ότι γράφει στην Βίκι :
    Τέλειωσε το Δημοτικό σχολείο στη γενέτειρά του, και στη συνέχεια με πολύ κόπο και στερήσεις το Σχολαρχείο στο Καλέντζι Ιωαννίνων και το Γυμνάσιο στην Άρτα.
    Δηλαδή είχε τελειώσει τις 4 τάξεις του Δημοτικού, και τις 2 του Σχολαρχείου οπότε γράφτηκε στην Γ’ Γυμνασίου στο 8τάξιο Γυμνάσιο.
    Οπότε η τότε Γ’ Γυμνασίου που γράφεις, πρέπει να αντιστοιχεί στην σημερινή Α΄Γυμνασίου.

  5. giorgos said

    Αυτό είναι τό «ατού» τόυ κατεστημένου προκειμένου νά αποδείξη ότι ή παιδεία δέν είναι ταξική . «Τό φτωχόπαιδο πού τά κατάφερε μέ τά προσόντα του καί τίς ίκανοτητές του…»

  6. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    3 – Δεν υπάρχουν χαρισματικά παιδιά, το ανθρώπινο μυαλό, είναι χαρισματικό από την φύση του, και μπορεί να μάθει τα πάντα πολύ πιο εύκολα απ΄όσο μπορούμε να φανταστούμε, το περιβάλλον, το κίνητρο, και ο τρόπος διδαχής, είναι που κάνουν την διαφορά.

  7. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    5: Ναι, σωστά. Στατιστικά, τα καταφέρνει το 1/1000 φτωχόπαιδο.

    1: Καταρχάς, τα γαλλικά ήταν τότε η πρώτη γλώσσα. Αλλά και πάλι, εντυπωσιάζει το κατόρθωμα του Κοτζιούλα αν σκεφτείς ότι γαλλικά ποιήματα μετέφραζε από τα 16 του, από το 1925 (και εννοώ: ποιήματα που να τα δημοσιεύουν τα περιοδικά -και μεταφράσεις που να τις παινεύει η Νέα Εστία από το 1928 κιόλας).

    Και να σκεφτείς πως όταν γράφτηκε στο Γυμνάσιο υστερούσε στα γαλλικά και ζήλευε τα Αρτινόπουλα που είχαν καλή προφορά.

    4: Αθεόφοβε, δεν ήταν έτσι τα χρόνια της εκπαίδευσης τότε, ήταν 5 Δημοτικό + 3 Σχολαρχείο + 4 Γυμνάσιο γι’ αυτό και έγραψα οτι η Α ΄Γυμνασίου αντιστοιχούσε στην τωρινή Γ’ Γυμν.

    Βέβαια, ο Κοτζιούλας έκανε μόνο 2 χρόνια σχολαρχείο αντί για 3, επειδή ο πατέρας του με παρακάλια κατάφερε τον Σχολάρχη Καλεντζίου να τον γράψει κατευθείαν στη 2η τάξη (με εξετάσεις) για να μην πληρώνει τρία χρόνια έξοδα μακριά από το σπίτι του.

  8. Πέπε said

    Καλημέρα.

    Δεν έχω τίποτε το ιδιαίτερα δημιουργικό να σχολιάσω. Απλώς ότι χάρηκα και συγκινήθηκα με το σημερινό θέμα.

    Είχαμε στο σπίτι 6-7 τόμους Διαπλάσεως από την πρώτη μάλλον περίοδο Ξενόπουλου (προπολεμικούς και κατοχικούς, νομίζω). Ήταν παιδικά βιβλία της μάνας μου, όχι από την εποχή της (που ήταν πιο πρόσφατη) αλλά από το παλιατζήδικο, και υπήρξαν βασικά και στο δικό μου μεγάλωμα. Θυμάμαι ακόμη και σε ηλικίες πριν μάθω να διαβάζω, να μου διαβάζει η μάνα μου ιστορίες και να μην μπορώ να καταλάβω γιατί, αντί να πηγαίνουν συνεχόμενα σελίδα-σελίδα, διακόπτονταν και η μάνα μου γύρναγε καμιά εικοσαριά σελίδες για να βρει τη συνέχεια… Τι σόι βιβλίο ήταν πάλι αυτό;

    Αφού έμαθα ανάγνωση τα διάβαζα κι εγώ, και τα ξαναδιάβαζα και τα ξαναξεφύλλιζα επί πολλά χρόνια. Η ύλη ήταν τόσο ποικίλη, απευθυνόμενη σε τόσο διαφορετικές ηλικίες, ώστε τουλάχιστον μέχρι τα 20 μπορείς ακόμη να ανακαλύπτεις πράγματα που είχες προσπεράσει γιατί ήταν πολύ μεγαλίστικα – χώρια τα πολύ παιδικά που το μεγάλο παιδί τα σνομπάρει αλλά ο νέος (ή και μεγαλύτερος) ενήλικας μπορεί να τους βρει ένα άλλο ενδιαφέρον.

    Είχαμε επίσης κάτι τόμους του πατέρα μου, αυτή τη φορά από τη δική του εποχή. Μετά τον Ξενόπουλο, με εμφάνιση κανονικού περιοδικού (με εξώφυλλο δηλαδή), και έγχρωμους. Δε μου έλεγαν τίποτε…!

    Το έργο του Ξενόπουλου, συγγραφικό και συντονιστικό, το εύρος των προσλαμβανουσών που προσέφερε το περιοδικό, και η δημιουργία και συντήρηση αυτής της ζωντανής και ισχυρής κοινότητας των Διαπλασόπουλων είναι κάτι το εξωπραγματικό. Μου έχει χαραχτεί στη μνήμη -και πρέπει άκρες μέσες να αληθεύει- μια φράση που έχω διαβάσει ίσως στον πρόλογο κάποιας συλλογής Αθηναϊκών Επιστολών του Φαίδωνος (Ξενόπουλου): «Φυσικά υπήρχαν και καλλιεργημένα σπίτια στα οποία δεν μπήκε ποτέ η Διάπλαση. Δεν υπάρχει όμως ούτε ένα σπίτι όπου να μπήκε και να παρέμεινε άξεστο.» Σημειωτέον δε ότι αυτά τα σπίτια, τα σπίτια της κοινότητας των Διαπλασόπουλων, δεν ήταν μόνο στην Αθήνα ή στην Ελλάδα αλλά και στις παροικίες, λ.χ. στην Αίγυπτο.

    Άραγε αυτό το μοντέλο λειτουργίας ήταν δική τους πατέντα; Είχαν προϋπάρξει παρόμοια περιοδικά σε άλλες χώρες;

    Τέλος, να καταθέσουμε ότι η ανάμνηση του στερεότυπου «Σας ασπάζομαι, Φαίδων» με το οποίο έκλειναν επί δεκαετίες οι Αθηναϊκές Επιστολές είναι και σήμερα ζωντανή, στην έκφραση -που ακούγεται καμιά φορά- «σας ασπάζομαι φεύγων».

  9. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    7 – » Ναι, σωστά. Στατιστικά, τα καταφέρνει το 1/1000 φτωχόπαιδο.»

    Τι εννοείς τα καταφέρνει;

  10. 8 Οι ίδιες αναμνήσεις 🙂 Εγώ διάβαζα τις περιπέτειες του Ανανία, και δυο μεγάλα μυθιστορήματα σε συνέχειες, ένα με ένα νεαρό παράνομο ζευγάρι Ετρούσκων με θλιβερό τέλος (τους ξεκοίλιαζαν στην κυριολεξία) και ένα με κάτι ολλανδάκια στην αποικιακή Ζιμπάμπουε κατά τον πόλεμο των Μπόερς.

  11. giorgos said

    «Tά καταφένει» σημαίνει ότι μπορεί νά γίνει μέχρι καί πρόεδρος τής Βουλής !, Ωπως ό Απόστολος Κακλαμάνης πού τήν ήμέρα δούλευε καί τό βράδυ πήγαινε στό νυχτερινό γυμνάσιο .

  12. sarant said

    9: Αυτά που λέει ο Σπάιραλ στο 3

    8 τέλος: Είναι ένα ερώτημα -λογικά θα περίμενα να υπάρχει ανάλογο μοντέλο σε κάποιο γαλλικό ή αγγλικό περιοδικό, αλλά δεν το ξέρω θετικά. Πάντως, είναι μεγαλοφυής σύλληψη.

  13. Πέπε said

    Επιγραμματικά, η Διάπλαση έκανε τρία πράγματα. Έβαζε τα παιδιά και τους εφήβους:
    1. να διαβάζουν καλή σύγχρονη λογοτεχνία της ηλικίας τους
    2. να δοκιμάζουν τις δικές τους λογοτεχνικές δυνάμεις
    3. να επικοινωνούν μεταξύ τους.

  14. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    12 – Ο Spiral όμως, δεν κάνει ταξικό διαχωρισμό, όπως εσύ κι ο Giorgos στο 5, κι ως προς αυτό το σημείο συμφωνώ μαζί του.

  15. atheofobos said

    7
    Στην εμπεριστατωμένη μελέτη του Σωτηρίου Γκλαβά ΕΠΙΣΚΟΠΗΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΣΤΟ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ και στους πίνακες που παραθέτει στο τέλος με τις εκάστοτε αλλαγές του εκπαιδευτικού συστήματος δεν αναφέρεται 5ετες δημοτικό Σχολείο τα χρόνια που φοίτησε σε αυτό ο Κοτζιούλας, όπως γράφεις.
    http://www.pi-schools.gr/progr_spoudon_1899_1999/episkopisi.pdf
    Το σχολαρχείο κάλυπτε τις δύο τελευταίες τάξεις του σημερινού δημοτικού και την πρώτη τάξη του σημερινού γυμνασίου
    https://el.wiktionary.org/wiki/%CF%83%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF
    Προφανώς γι΄αυτό γράφεις για 5ετες δημοτικό μιας και τα 3 χρόνια του σχολαρχείου τα έκανε 2.
    Πάντως δεν αποκλείεται να υπήρχαν κατά τόπους διαφοροποιήσεις στην εκπαίδευση γιατί ο πατέρας μου μπήκε στο Πανεπιστήμιο το 1927, 16 ετών γιατί είχε κερδίσει ένα χρόνο και ήταν και ένα χρόνο λιγότερο το σχολείο.

  16. spiral architect said

    @12, 14: Ταξική παιδεία υπήρχε και υπάρχει. Απλά κάποιες εξαιρέσεις με θέληση επιβεβαιώνουν αυτόν τον κανόνα.

  17. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    Φυσικά και υπάρχουν χαρισματικά παιδιά. Μότσαρτ ή Μπόμπυ Φίσερ ή Αρχιμήδης δεν γίνεται ο οποιοσδήποτε.

    Τεσπά, αυτά είναι δευτερεύοντα. Το κρίσιμο ερώτημα (και μοι προκαλεί εντύπωση που ουδείς σχολιαστής το έθεσε… 🙂 ) είναι: Ανταποκρίθηκε ο άσπρος αράπης στο αίτημα φιλίας του Νικοκύρη;

  18. sarant said

    15 Κι εγώ ήξερα ότι τα χρόνια εκπαίδευσης (τον καιρό του Λαπαθιώτη, γενν. 1888) ήταν 11: 4 Δημοτικό – 3 Σχολαρχείο – 4 Γυμνάσιο.
    Ωστόσο, ο Κοτζιούλας (γενν. 1909) έχει ενδεικτικό Ε’ Δημοτικού ή τουλάχιστον έτσι μού λένε οι οικείοι του. Το ότι γράφτηκε κατευθείαν στη Β΄ του Σχολαρχείου έγινε κατά παρέκκλιση.

    Ότι πήδαγαν χρονιές οι παλιοί. το ξέρω 🙂 Και ο παππούς μου (γενν. 1903) έπιασε δουλειά, ως απόφοιτος γυμνασίου παρακαλώ, το 1918.

    17 Να σου πω, δεν θυμάμαι καν. 🙂 Κάποια μέρα θα με πιάσει η προκοπή και θα αναδιφήσω τους τόμους της Διάπλασης μήπως και βρω την παλιά εκείνη αγγελία.

    (Παρέμπ., καθώς έγραφα τα κοτζιουλικά, έπεσε το μάτι μου σε μια διπλανή απάντηση της Διάπλασης προς ένα συνδρομητή. που του έλεγε πόσο ωραίο είναι το ψευδώνυμο Ασπρος Αράπης και μάλιστα από παιδί μόνο 10 χρονών -λες νάναι ο ίδιος; 10 χρονών το 1930, μπορούσε να γράφει ακόμα το 1967, αλλάμάλλον θάναι άλλος)

  19. Σωσώ Μελετίου said

    Σωσώ: Συμβολή στη Διαπλασογραφία του Κοτζιούλα

    ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ

    Είχα κινήσει μιαν αυγή,
    θυμάμαι, κι’ είχα πάρει
    το δρόμο που μου ανοίγονταν
    και που με καρτερούσε,
    να πάω κι’ εγώ το τάμα μου,
    προσκυνητής στη χάρη
    της θεάς εκείνης που συχνά
    στ’ όνειρο μού μιλούσε.

    Μα πριν ακόμα το πυρό
    με βρει το μεσημέρι,
    κουράστηκα κι’ απόγειρα
    καθώς επερπατούσα,
    κι’ αλοίμονο! δε βρέθηκε
    πονετικό ένα χέρι
    για να με φέρει ως το ναό
    που τόσο ελαχταρούσα.
    Γ. ΚΟΤΖΙΟΥΛΑΣ
    19-5-1928 ((Αθησαύριστο)

  20. Πέπε said

    @18 τέρμα:

    Πάντως είχε υπάρξει κι ένας Κάτασπρος Αράπης κάποτε. Δε θυμάμαι περισσότερα, ούτε έχω δυνατότητα πρόσβασης αυτή τη στιγμή. Νομίζω ότι τέτοια οξύμωρα ήταν της μόδας.

    Όποιος συνδρομητής επιθυμούσε να γίνει μέλος της παρέας υπέβαλλε το ψευδώνυμό του προς έγκριση στη Διάπλαση, η οποία προφανώς θα ήξερε (μόνη αυτή) τα πραγματικά του στοιχεία. Σε κάθε τεύχος ή σε κάποιο τακτικό διάστημα ανακοινώνονταν οι εγκρίσεις ψευδωνύμων, δηλαδή οι εγγραφές νέων μελών. Νομίζω ότι ανακοινώνονταν επίσης και οι απορρίψεις, και ότι ένα συχνό απορριπτικό σκεπτικό ήταν ότι το ψευδώνυμο το έχει ήδη άλλος. Αλλά με τις χιλιάδες ενεργών συνδρομητών και με 30+ χρόνια απόσταση θα μπορούσαν φαντάζομαι να ξεγλιστρήσουν και δύο με το ίδιο.

  21. Λ said

    Πολύ ωραίο άρθρο. Έφτανε και στην Κύπρο η Διάπλαση και έχω αρκετά τεύχη της στο σπίτι. Σήμερα οι πονεμένες μου διακοπές τελειώνουν και παν γυρίσω θα κοιτάξω να δω αν έχω τα τεύχη που έχουν τα έργα του Κοτζιούλα.

  22. sarant said

    19 Καλά λέτε, αυτό μού είχε ξεφύγει, είναι στο ίδιο τεύχος με την αναγγελια της συνεργασίας!

    Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι το ποίημα αυτό ο Κοτζιούλας το έστειλε επίσης στο περιοδικό (ποικίλης ύλης, για μεγάλους) Εξέλσιορ, όπυο και δημοσιεύτηκε στις 20 Μαϊου 1928.

    Δηλαδή, ο 19χρονος Κ. το έστειλε σε δύο περιοδικά, ως πρώτο δείγμα του έργου του, άρα το εκτιμούσε αρκετά, κι όμως ο 23χρονος Κ. δεν το συμπεριέλαβε στη συλλογή του! Ή τα γούστα αλλάζουν ή δεν το είχε κρατήσει σε αντίγραφο -μάλλον το πρώτο, τι λέτε;

  23. Λ said

    Άλλα παραδείγματα χαρισματικών παιδιών στην εκμάθηση γλωσσών ήταν ο Σιαμπολιόν και οι δίδυμες Σκοτσέζες δίδυμες αδελφές Άγκνες και Μάργκαρετ Σμίθ.

  24. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    Δεν υπάρχει οξύμωρο.
    White Arab :
    http://thediplomatmagazine.com/wp-content/uploads/2012/10/Sheikh-Mohammed-Receives-Qatari-Crown-Princes-Letter-300×211.jpg (αυτός που φτιάνει ψηλά κτίρια στην άμμο)
    vs. Black Arab:

  25. Ιάκωβος said

    Πολύ καλό.

    Η μάνα μου μου διάβαζε όταν ήμουν μικρός από τη Διάπλαση. Θυμάμαι, Ο Τζιμ ο Κουμπής κι ο μηχανοδηγός Λουκάς, Ο Πέτσι κι η Παρέα του, που ήταν κόμιξ.

    Υπάρχει άραγε αρχείο Διάπλασης ον λάιν;

  26. Στην υποσαχάρια Αφρική οι «κάτασπροι αράπηδες» (αλμπίνοι) δεν είναι καθόλου τυχεροί: οι παγανιστές τους σκοτώνουν για γούρι. Μαύροι κάτασπροι… 😦

  27. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    16 – Αν σου πώ ότι περίμενα αυτή την απάντηση θα με πιστέψεις; Βρε Σπιράλ στο 3 μια χαρά τα λές, «Ήταν από τα ξεχωριστά-χαρισματικά παιδιά που υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν σε όλες τις γενιές και ανεξαρτήτως κοινωνικοοικονομικών συνθηκών.» γιατί αφήνεις τον κομματικό εγωϊσμό να σου αλλάξει γνώμη; Πού κολλάει η ταξική εκπαίδευση (όχι παιδεία, αυτή διδάσκεται στο σπίτι) σ΄αυτό που γράφεις πιο πάνω;

  28. Λ said

    Στο βικιλεξικό η πρώτη σημασία του ‘αράπη’ είναι ‘άνδρας μαύρης φυλής’ αλλά στα ασσυριακά, εβραϊκά και αραβικά δεν υπάρχει αυτή η σημασία. Έτσι δεν είναι; Ας μας πουν οι ειδικοί του ιστολογίου.

  29. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    Aράπης είναι ο Άραψ. Ο Άραβας. ΄
    Αραπάδες οι μαύροι Σαουδάραβες, αραπάδες και οι ξανθοί Λιβανέζοι. Cyprus Style…

  30. Ιάκωβος said

    Οι Αιγυπτιώτες ‘Ελληνες αράπηδες λένε όλους τους Άραβες, συνήθως υποτιμητικά.

  31. Ιάκωβος said

    Στα γίντις λένε σβάρτσα, τoυς μαύρους, επίσης υποτιμητικά, κοντινό στο νίγκας.

  32. atheofobos said

    18
    Ότι πήδαγαν χρονιές οι παλιοί. το ξέρω

    Όχι μόνο οι τόσο παλιοί, αλλά και μερικοί από τους giovani di ieri, όπως έγραφε σε ένα πούλμαν στην Σικελία! 🙂
    Και εγώ στην δεκαετία του 50 πήγα από την 1η Δημοτικού στην 3η κάνοντας τα μαθήματα της 2ας το καλοκαίρι.
    Χρειάστηκε βέβαια να γίνει μια αλλαγή με δικαστική απόφαση νομίζω, στην ημερομηνία γέννησης ώστε να εμφανίζομαι ότι γεννήθηκα την 1η Ιανουαρίου του ίδιου έτους.
    Βέβαια η αλλαγή αυτή ίσχυε μόνο για το σχολείο και η κανονική ημερομηνία παρέμεινε ως είχε.

    Ο απόφοιτος γυμνασίου το 1918 που γράφεις, ήταν προσόν καλύτερο από τον πτυχιούχο Πανεπιστημίου σήμερα.

  33. Λ said

    27. Αν ο Παγδατής δεν ήταν γιος ενός φτωχού αμόρφωτου μετανάστη (από το Λίβανο) και μιας φτωχής και αμόρφωτης Κυπρίας αλλά παιδί έστω μεσαίας τάξης στην Κύπρο ή Καναδός/Ελβετός υπήκοος σίγουρα θα έφτανε πολύ ψηλότερα.

  34. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    17 – «Φυσικά και υπάρχουν χαρισματικά παιδιά. Μότσαρτ ή Μπόμπυ Φίσερ ή Αρχιμήδης δεν γίνεται ο οποιοσδήποτε.» Από τους τρείς, χαρισματικός ήταν μόνο ο Μότσαρτ, που χρησιμοποίησε τις αισθήσεις και τα συναισθήματα για τα έργα του.
    Στην προκειμένη περίπτωση όμως, μιλούμε για την δυνατότητα μαθήσεως του κάθε παιδιού, ΟΛΑ ΤΑ ΥΓΙΗ ΠΑΙΔΙΑ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΝΑ ΜΑΘΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ, το πώς θα τον χρησιμοποιήσουν, είναι άλλο θέμα. Ένα απλό παράδειγμα, είναι οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές που έχουμε οι περισσότεροι άνθρωποι στις αναπτυγμένες χώρες, πόσοι αξιοποιούμε στο έπακρο τις δυνατότητές τους; Εγώ αυτόν που γράφω τώρα, τον έχω 11 χρόνια, και ανάθεμα αν ξέρω πάνω από το 10% των λειτουργιών του, αυτό δεν σημαίνει ότι είναι πιο «έξυπνος» ο ίδιος υπολογιστής του γείτονα π.χ που είναι εξπέρ στους υπολογιστές. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος μοιάζει αρκετά με τους ηλεκτρονικούς, το σημαντικό είναι το «πρόγραμμα» που θα του βάλεις (βλέπε εκπαίδευση) και ο χειρισμός του, με την διαφορά ότι έχει πολύ περισσότερες δυνατότητες από τον οποιοδήποτε ηλεκτρονικό.
    Δεν γνωρίζουμε σχεδόν τίποτα για την λειτουργία του πιό εξελιγμένου οργάνου στον πλανήτη, και φυσικά μιλούμε γι΄αυτό με τα στερεότυπα που μεγαλώσαμε.

  35. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    34. Δεν καταλαβαίνω πράμα απ’αυτά που γράφεις… ειδικά αυτό το :»χρησιμοποίησε τις αισθήσεις για τα έργα του».
    Δεν ξέρω κανέναν (άνθρωπο ή ζώο ) που να μην χρησιμοποιεί τις αισθήσεις του για να κάνει οτιδήποτε…(εκτός ίσως από το να αναπνέει και να κοιμάται).

  36. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    33 – Ψηλότερα πού, θα γινόταν νομπελίστας ας πούμε; γιατί στον αθλητισμό είναι που υπάρχουν τα ξεχωριστά και χαρισματικά παιδιά, το μυαλό παίζει σημαντικό μεν, αλλά δευτερεύοντα ρόλο. Πάντως, δεν γνωρίζω και πολλούς αστούς νομπελίστες, οι περισσότεροι από μεσαία και χαμηλά στρώματα προέρχονται, όχι ότι έχουν πιο έξυπνο μυαλό από τα πλουσιόπαιδα, κυρίως λόγο κινήτρου που λέω πιο πάνω.

  37. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    35 – Ε άστο καλύτερα, δεν μπορώ να το περιγράψω πιο κατανοητά.

  38. Νέο Kid L'errance d'Arabie said

    37. Ε ναι, εντάξει. πού να περιγράφεις τώρα τι συνέβαινε στο μυαλό του Μότσαρτος όταν έγραφε…

  39. Ιάκωβος said

    στο 30 εννοώ Οι Αιγυπτιώτες ‘Ελληνες, (κόμμα) αράπηδες λένε …κλπ
    ______________

    Και ρε Λάμπρο, όλα υπάρχουν. Και παιδιά που γεννιούνται κάπως, άλλα πιο έξυπνα, αλλά πιο χαρισματικά, άλλα με ειδικά ταλέντα, πχ, στα μαθηματικά ή τη μουσική ή την μετρήσιμη ευφυία.

    Ακόμα και παιδιά, (και είναι πάρα πολλά) που έχουν μαθησιακές δυσκολίες, που κι αυτές είναι πάρα πολλές πια, δηλαδή πολλών ειδών, από την διεγνωσμένη δυσλεξία, ως τα προβλήματα πρόσφατης μνήμης κλπ.

    Υπάρχουν και παιδιά, που η «ταξικότητα της εκπαίδευσης», τα επηρεάζει. Όπως επηρεάζει και γενικά το κοινωνικό περιβάλλον.

    Οι μουσικοί θα σου πουν πχ, ότι στις πρωτόγονες κοινωνίες δεν υπάρχουν παράφωνα παιδιά. Για να γίνει όμως κανείς Μπαχ, πρέπει να έχει γεννηθεί έτσι, πρέπει δηλαδή μέσα στο γονιδίωμά του, έτσι όπως ανακυκλωνόμενο μέσα στις γενιές έφτασε σ’ αυτόν, μέσα στο dna του δηλαδή, να υπάρχει η δυνατότητα να γίνει Μπαχ, δυνατότητα που δεν είναι για τον καθένα.

    Άσε που σχετικά με τη μουσική υπάρχουν πολλές υπο-κατηγορίες ταλέντων. Έχω γνωρίσει κοπέλα μουσικό με απόλυτη ακοή. Όμως άλλο είναι η εκτέλεση και άλλο η σύνθεση. Συνθέτης κανείς γεννιέται, όλοι οι μουσικοί αυτό θα σου πούνε.

    Επίσης, οι εκπαιδευτικοί θα σου πουν ότι δεν υπάρχει παιδί που «δεν τα παίρνει τα γράμματα». Είναι το περιβάλλον που φταίει. Αν πάλι το περιβάλλον είναι κανονικό και το παιδί συνεχίζει να δυσκολεύεται, πολύ πιθανό είναι να πρόκειται για κληρονομημένες μαθησιακές δυσκολίες.

    Είπαμε, όλα υπάρχουν, για να παραφράσω Άγιο Φραγκίσκο, ο δάσκαλος πρέπει να αναπτύξει αυτά που μπορούν να αναπτυχθούν σ’ ένα παιδί, να διορθώσει αυτά που μπορούν να διορθωθούν, να αποδεχτεί αυτά που δεν μπορούν να διορθωθούν και κυρίως να μπορεί να έχει ο ίδιος τη διάκριση να καταλάβει τι είναι κάθε φορά.Και επίσης να γνωρίζει τα όριά του σα δάσκαλος και να στέλνει αν χρειάζεται, το παιδί στους ειδικούς, που μπορεί να το βοηθήσουν.

    Και φυσικά εδώ μπαίνει η πολιτική, η ταξική εκπαίδευση, και οι μνημονιακοί βρυκόλακες, που θεωρούν ότι έχουμε πολλούς χαραμοφάηδες κρατικοδίαιτους που δουλεύουν στη Δημόσια εκπαίδευση…

  40. giorgos said

    «Οἱ φυσικοὶ εἶπαν πώς δὲν ὑπάρχει μηχάνημα πού νὰ παράγη ἐνέργεια χωρὶς νὰ καταναλώνει ἐνέργεια. Λάθος! Τὸ μηχάνημα αὐτό ὑπάρχει καὶ ὑπάρχει ἀνέκαθεν στὸν κόσμο, μόνο πού συμβαίνει νὰ μὴν ὑπάρχη σὲ ἐπάρκεια.Ἀλλὰ κανένα ἀπὸ τὰ πολύτιμα πράγματα δὲν ὑπάρχει σὲ ἐπάρκεια. Ἐξ οὗ καὶ ἡ πολυτιμότητά τους.

    Ὅσο πιὸ σπάνιο τὸ πρᾶγμα, τόσο καὶ πιὸ πολύτιμο. Εἰδικά τὸ μηχάνημα πού λέμε, ἴσως καὶ νὰ μὴν ἦταν καλὸ νὰ ὑπῆρχε ἐν ἀφθονίᾳ, γιατί θὰ ἐκαθιστοῦσε τὴν καθημερινὴ ζωὴ ἐπαναστατικὴ καὶ ἀβίωτη, μὴ διαμορφώσιμη κοινωνικά. Ἀλλὰ εἶναι ἀλήθεια πώς χωρὶς τὸ μηχάνημα αὐτό ἡ ἀνθρώπινη ζωὴ δὲν θὰ εἶχε κὰν νόημα. Σοφὴ λοιπὸν ἡ φύση ἔδωσε αὐτό πού ἐχρειαζόταν καὶ ὅσο ἐχρειάζονταν, δηλαδὴ πάρα πολὺ φειδωλὰ καὶ σὲ ὁρισμένους μόνο ἀνθρώπους.

    Ἔτσι ὀμόρφηνε τὴν ζωὴ γιὰ τοὺς πολλούς, τοὺς ἐπέτρεψε νὰ ζοῦν μὲ μικρὲς καὶ πραγματοποιήσιμες ἐλπίδες,νὰ βρίσκουν σύντομα τὸ νόημά τους στὴν οἰκογένεια καὶ νὰ δοξάζουν κάθε κυριακὴ τὸν Θεὸ ἤ νὰ πηγαίνουν ἐκδρομή μὲ τὸ αὐτοκίνητό τους. Βέβαια τους φόρτωσε κι ἕνα βάρος, νὰ σηκώνουν τὰ ἔξοδα τῆς πολιτειακῆς των ὑπάρξεως. Μιὰ χρέωση καλὴ ἤ κακὴ κατὰ περίπτωση, ἀλλά αὐτό δὲν εἶναι θέμα πού μπορεῖ νὰ μᾶς ἀπασχολήση τώρα.

    Τὸ ἀεικίνητον λοιπὸν μηχάνημα περὶ οὗ ὁ λόγος εἶναι προφανῶς τὸ μυαλό. Καὶ εἶναι πράγματι…ἀεικίνητο, γιατί ὅσο πιὸ πολὺ ἐνέργεια ἀποκτᾶ ὁ ὀργανισμὸς τόσο λιγώτερο αὐτό δουλεύει. Δὲν θὰ εἶναι πειστικός ἂν ἰσχυρισθεῖ κανείς, ὅτι μπορεῖ νὰ σκεφθεῖ – δὲν λέμε καλά, ἀλλά τὸ παράπαν – ἂν λ.χ. ἔχει ρίξει μέσα του τρία σπληνάντερα,δύο κοκορέτσα καὶ πέντε μπουκάλια μπύρα. Γιὰ τὸ μόνο πού μπορεῖ νὰ μᾶς πείσει, εἶναι ὅτι μετὰ θὰ κοιμηθεῖ. Ἡ τέτοια ὑλική ἐνέργεια ἐναποθηκεύεται ὁπουδήποτε ἀλλοῦ ἐκτὸς ἀπ’ τὸν ἐγκέφαλο. Αὐτόν μάλιστα ὁλικά τὸν παραλύει.

    Ἐπιστημονικῶς διαπιστωμένη σχέση μεταξὺ εὐφυῒας καὶ σωματικοῦ ὄγκου δὲν ἔχει βρεθεῖ. Αὐτό πού γνωρίζομε εἶναι ὅτι οἱ ἐναπόθεσεις ἰδιαίτερων ποσοτήτων θερμοδυναμικῆς ἐνέργειας διὰ τοῦ στομάχου ἐλάχιστα συντελοῦν πρὸς κίνηση τοῦ «ἀεικινήτου».

    Οἱ ἅγιοι καὶ οἱ ἀσκητές π.χ. φύσεις ὀλιγαρκεῖς καὶ λιτοδίαιτες, ἦσαν ἄνθρωποι πού ὑπῆρχαν κατ’ ἐξοχήν μὲ τὸ μυαλό. Διότι ξεχάσαμε νὰ ποῦμε ὅτι ἡ ἐνέργεια πού χρειάζεται τὸ μυαλὸ γιὰ νὰ κινηθεῖ εἶναι φύσεως ἀῢλου. «Ἀῢλου» πάει νὰ πεῖ Ψυχική. Εἶναι ἡ ψυχὴ τοῦ ἄνθρωπου πού βάζει τὸ μυαλὸ σὲ κίνηση, πού τὸ κάνει νὰ ἀναζητεῖ ἰδέες καὶ ἐρωτηματικὰ στὸν κόσμο. Τώρα τὸ πρόβλημα, γιατί δὲν ἔχουν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι τὴν ἀπαιτούμενη ψυχικὴ ἐνέργεια γιὰ νὰ βάζουν τὸ «‘ἐργαλεῖο» σὲ κίνηση, τὸ ἐξετάσαμε ἤδη : γιατί δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι πάντα χειμώνας ἤ πάντα καλοκαίρι. Τὸ γιατί δὲν τὸ ξέρομε, ξέρομε μόνο ὅτι ἔτσι ὑπηρετεῖται ἡ οἰκονομία τῆς φύσης. Κάπως ἀνάλογα φαίνεται νὰ ὑπηρετεῖται καὶ ἡ οἰκονομία τῶν κοινωνιῶν.

    Βέβαια ἀνέκαθεν προσπαθοῦν οἱ ἄνθρωποι νὰ κάνουν κάτι γιά…τὸ ἀεικίνητο πού διαθέτουν, ἔφτιαξαν σχολεῖα, μαζικὴ ἐκπαίδευση κάποιο σύνολο τεχνικῶν γνώσεων τουλάχιστον (γιατί αὐτό ἀποκομίζει κανεὶς τελικῶς ἀπὸ τὸ ὁποιοδήποτε σχολεῖο), ἀλλά φαίνεται πώς ἐπί του σημείου τούτου ἡ φύση δὲν παραβιάζεται : τὸ ποσοστὸ βλακείας μένει ἀνά τους αἰῶνες σταθερό.

    Μάλιστα κατὰ τοὺς τελευταίους καιρούς, μὲ τὰ μέτρα «καθολικῆς παιδείας» καὶ τὴν «καταπολέμηση τοῦ ἀναλφαβητισμοῦ», ἀπεδείχθη ὅτι κάθε ἄλλο παρὰ τὸ ποσὸ τῆς συνολικῆς κοινωνικῆς βλακείας ἐμειώθη. Καὶ ἐπειδὴ ἀνέκαθεν εἶναι γνωστὸ ὅτι ἡ κοινωνικὴ βλακεία εἶναι παράγων σταθερότητος (συναφῶς μὲ τὸ θέμα παρ’ ἡμῖν ἔχει ἀσχοληθεῖ ὁ Εὐάγγελος Λεμπέσης μὲ τὴν κλασσικὴ μονογραφία του «Ἡ κοινωνικὴ σημασία τῶν βλακῶν ἐν τῷ συγχρόνω βίῳ » ) μποροῦμε βασίμως νὰ ὑποθέσομε ὅτι τὸ ἔργο τῆς πολιτικῆς στοὺς καιροὺς μας ἔχει καταστεῖ ἀρκούντως ἀκοπώτερο.

    Εὐτυχέστατη πάντως μὲ τὶς καταστάσεις τοῦ «ἀεικίνητου» ὑπῆρξεν ἐκ γενετῆς τοῦ κράτους ἡ «ἐθνική» σχολικὴ παιδεία : πεπεισμένη περὶ τοῦ ματαίου βελτιώσεως τῶν πραγμάτων, ἔφκιαξε μὲν μερικὰ σχολεῖα ὡς πρόκριμα γιὰ μιὰ βιομηχανία πτυχίων (τὸ πρᾶγμα δὲν εἶναι τωρινὸ καὶ οὔτε στὴν Ἑλλάδα μόνο ἀφορᾷ. Εἶναι τὸ γενικὸ χαρακτηριστικὸ – ἰδίως στὸν χῶρο τῶν Βαλκανίων – ὅλων τῶν «ἐθνικῶν κρατῶν » πού ἐκάθησαν στὶς κοινωνίες των σὰν ξένα σώματα ), φροντίζοντας ἀποφοιτῶν κανένας νὰ μὴν ἔχει ἀνασκαλευθεῖ καθόλου ψυχικά.»

  41. sarant said

    17-34: Και ο Μότσαρτ πάντως, αν δεν είχε ως συμπαραστάτη του έναν πατέρα μεγαλοφυή μουσικό κι αν δεν γεννιόταν στην Ευρώπη μάλλον δεν θα γινόταν ο Μότσαρτ.

  42. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Γεια σε όλους. Καλό φθινόπωρο.
    Αυτό που μπερδεύει με τις τάξεις του δημοτικού και του ελληνικού (σχολαρχείου) είναι ότι τα παιδιά που δεν προορίζονταν να πάνε στο γυμνάσιο (ούτε βέβαια στο ελληνικό) πήγαιναν στο λεγόμενο πλήρες δημοτικό που ήταν εξατάξιο, δύο δηλαδή παραπάνω τάξεις από το κοινό τετρατάξιο δημοτικό. Μάλλον, λοιπόν, ο Κοτζιούλας τελείωσε την Ε’ που λέει ο Νικοκύρης και μετά με αγώνα κατάφερε ο πατέρας να τον βάλει στη Β’ σχολαρχείου. Σε παλιό σχόλιο τα είχα ξαναγράψει πιο αναλυτικά και με παραπομπή στον σχετικό τόμο της «Ιστορίας του Νέου Ελληνισμού» αλλά δεν μπορώ να το βρω.

  43. Κατά την ταπεινή μου άποψη, το γονιδίωμα (ακόμη και του Γονίδη) αποκλείεται να μεταφέρει από γενιά σε γενιά οποιοδήποτε ταλέντο, κλίση ή τάσ προς έφεση.
    Νομίζω πως όλα παίζονται κατά τα πρώτα χρόνια του παιδιού, όταν διαμορφώνονται οι νευρωνικές συνάψεις του, και βεβαίως προτού μπει στο μηχανισμό ομογενοποίησης που λέγεται Σχολείο.
    Εκείνη την κρίσιμη περίοδο το μυαλουδάκι-σφουγγαράκι αποροφάει ό,τι δει και μαθαίνει αμέσως. Και τα κουτάβια, άλλωστε, πρέπει να αρχίζουν να εκπαιδεύονται από τεσσάρων εβδομάδων μέχρι τους έξι μήνες. Μετά μόνο φρεσκάρισμα. ?.

  44. Τον Ασπρο Αράπη τον θυμάμαι κι εγώ ως ψευδώνυμο, αλλά δεν είμαι σίγουρος αν τον θυμάμαι από τα δικά μου χρόνια (1959-1965) ή από κάποιους προπολεμικούς τόμους που μου βρίσκονταν και που μου άφησαν ακριβώς τις ίδιες αναμνήσεις όπως και του Πέπε. (Και σήμερα τους ξεφυλλίζω πότε-πότε).
    Επειδή όμως υπήρξε πολυετής διακοπή μετά την ανατίναξη του κτιρίου και το θάνατο του Ξενόπουλου (τη Διάπλαση την ξανάβγαλε ο Παράσχος του Εθνικού Κήρυκα και του Εμπρός το 1957, αν και υπήρξε και μία έκδοση και το 1956, για την οποία δεν ξέρω τίποτε, αν και μία φορά στη ζωή μου την είδα με τα μάτια μου), δεν φαντάζομαι τα ψευδώνυμα εκείνης της περιόδου να είχαν καμία σχέση με τα προπολεμικά.

  45. Gpoint said

    # 17, 34, 41

    Εξαιρετικός μάναντζερ ήταν ο πατήρ Μότσαρτ και ο υιός είχε μόνο τον Μπαχ πριν από αυτόν. Γεγονός είναι επίσης πως «ανακαλύφθηκε» ως τιτανοτεράστιος μετά το 1900 ενώ οι Βιεννέζοι τον αξιολογούσαν βάσει των συμβολαίων στο 1/4 του Χάυντν, δεν τους είχε μαγέψει ο αυλός.ακόμα.
    Αν υπήρξε ένα παιδί θαύμα στη μουσική-και δια στόματος Μπετόβεν- ήταν ο Σούμπερτ

  46. a said

    συμφωνα με τον στεφανο χατζημιχελακη φιλο του κοτζιουλα και μελος των αρχειομαρξιστων ο κοτζιουλας πεθανε στην κλινικη μεγαλοχαρη του καθηγητη κατσιλαμπρου στην περιοχη στεγη πατριδος σημερινη πλατεια μαβιλη
    ο κοτζιουλας φερεται να πεθανε από καρδιοαναπνευστικη ανεπαρκεια
    επασχε από φυματιωση μια αρρωστια με ταξικο προσημο και σακχαρωδη διαβητη

  47. sarant said

    46 Σωστά. Ήταν και κουμπάρος του ο Χατζ. και όταν παντρεύτηκαν, μέχρι να βρουν λεφτά να πιάσουν ενα σπιτάκι στη Δάφνη, έμειναν αρκετοούς μήνες στο σπίτι του.

    42 Γρηγόρη νομίζω ότι έλυσες τον γρίφο, μπράβο!

  48. Σωσώ Μελετίου said

    22. Μάλλον ισχύει αυτό που λέτε, εφόσον υπάρχουν χειρόγραφα ποιημάτων του της ίδιας εποχής που επίσης δεν τα περιέλαβε στην πρώτη ήι τη δεύτερη συλλόγή του, εκτός πάλι αν τα δημοσίευσε αλλού, π.χ σε περιοδίκά της επαρχίας. Κύριος οίδεν!
    Οι μαρτυρίες για φοίτησή του σε Ε΄Δημοτικού στην Πλατανούσα προέρχονται από τον ίδιο, από πολλά χειρόγραφα γραπτών του δοκιμασιών, ασκήσεων κλπ., που υπάρχουν σε τετράδιά του στο Αρχείο. Επομένως οι τοπικές συνθήκες και οι δυσκολίες (έλλειψη δασκάλων, καθυστερήσεις διορισμών κ.α.) διαμόρφωναν το εκπ/κο πρόγραμμα. Πράγματι, έχετε δίκιο όταν λέτε ότι στο Σχολαρχείο του Καλεντζιού, (από το οποίο σημειωτέον καταγόταν η οικογένεια Παπανδρέου με το όνομα Σταύρου, μετέπειτα Σταυρόπουλου, τότε, πριν μετεγκατασταθεί στο ομώνυμο Καλέντζιι Αχαΐας -και στο οποίο έμεινε για ένα χρόνο ο Νικηφ. Βρεττάκος γράφοντας μάλιστα ποίημα για τα παιδιά του σχολείου, όταν υπηρέτησε εκεί η σύζυγός του) ο Κοτζιούλας κέρδισε μια τάξη μετά από παράκληση του πατέρα του και ύστερα από εξετάσεις που έδωσε.

  49. Σωσώ Μελετίου said

    47. Ο Στέφανος Χατζημιχελάκης (λογοτεχνικό ψευδώνυμο Έλυρος, λόγω της κρητικής καταγωγής του) πράγματι φιλοξένησε την οικογένεια Κοτζιούλα στο σπίτι του ώσπου να βρει να νοικιάσει σπίτι στην Άνω Δάφνη (Κατσιπόδι) στην οδό Περσεφόνης αριθμ. 26 στο σ’ ένα δωμάτιο βοηθητικό στο πίσω μέρος της αυλής της οικίας Γεωργίου Κατσιγιάννη, ιχθυοπώλη, με πανεράκι. Η οδός αυτή μάλιστα για ένα μικρό διάστημα, μετά το θάνατο του Κοτζιούλα και με απόφαση του δημοτικού συμβουλίου και του τότε δημάρχου Μιχαλόπουλου, είχε μετονομαστεί σε Γεωργίου Κοτζιούλα -είχαν τοποθετηθεί μάλιστα και οδοδείκτες- αλλά το δημοκρατικό κράτος επενέβη με απόφαση νομαρχίας και τα κατάργησε. Ο Χατζημιχελάκης εξέδιδε με άλλους το περιοδικό «Λογοτέχνης» και ήταν διεθνιστής. Δε γνωρίζω αν ο Κοτζιούλας είχε στεφανώσει τον Στέφανο (Χατζημιχελάκη) για να είναι κουμπάροι, αλλά γνωρίζω ότι ο Στεφάνου (Θοδωρής) είχε στεφανώσει τον Κοτζιούλα.

  50. sarant said

    48-49: Δεν ήξερα ότι η οικογένεια Παπανδρέου καταγόταν από το Καλέντζι της Ηπείρου, ευχαριστω!

    Αλλά για τους κουμπάρους, κάπου έχω δει γραμμένο «τον κουμπάρο του Στέφ. Χατζημιχελάκη» και κακώς υπέθεσα ότι ο Χ. τους είχε στεφανώσει -μπέρδεψα Στέφανο, Στεφάνου και στεφάνι.

  51. Γς said

    50 α:

    Οχι βέβαια.

    Απ το Καλέντζι Αχαΐας

  52. Γς said

    51:
    Από την Βίκι:

    Με το όνομα Καλέντζι αναφέρονται οι οικισμοί:
    Καλέντζι Αχαΐας, ορεινός οικισμός του νομού Αχαΐας
    Καλέντζι Ιωαννίνων, ορεινός οικισμός στο νότιο άκρο του νομού Ιωαννίνων
    Καλέντζι Κορινθίας, ημιορεινός οικισμός στο δυτικό τμήμα του νομού Κορινθίας
    Επίσης με το όνομα αυτό αναφέρονταν στο παρελθόν οι οικισμοί:
    Βόθωνας Αττικής, πρώην Καλέντζι
    Πράσινο Εύβοιας, πρώην Καλέντζι
    Στρογγυλοβούνι Αιτωλοακαρνανίας, πρώην Καλέντζι

  53. Γς said

    52:
    Δεν ήξερα ότι το Καλέντζι κοντά στην λίμνη Μαραθώνα το έχουν μετονομάσει σε Βόθωνα.

    Δηλαδής πήγαν να το αναβαθμίουν;

    Εχει και εκείνο το Αρτζεντίνα με τις Κινγκ Σάιζ μπριτζόλες.

    Φυσικά είναι στην επικράτεια του Ψινάκη κι αυτό το χωριό

  54. Πάνος με πεζά said

    @ 53 (επαναλαμβάνοντας) : «…στην Κερατέα και στο Γραμματικό, στις σούβλες, στα παλιά μας «εγώ»…».
    Του Δήμου Μαραθώνα, που προτίμησε Ψινάκη από Δεληβοριά.
    Ο Δεληβοριάς δεν έχει μαγέρικο, είναι πατέρας του Φοίβου, και βγήκε τρίτος…

  55. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Είναι κοινός μύθος στα Καλέντζια ότι οι κάτοικοι των νοτιότερων κατάγονται από αυτό στα Γιάννενα.
    Δεδομένης της αλβανικής ετυμολογίας του ονόματος (καλέντζης είναι ο κασσιτερωτής, ο καλαντζής), της ύπαρξης Καλεντζιού στην ίδια την Αλβανία, της ρητής μνείας σε οθωμανικό κατάστιχο ότι στο Καλέντζι Αχαΐας κατοικούσαν Αλβανοί το 15ο αιώνα, καθώς και του ότι σε άλλα Καλέντζια (Αττική, Κορινθία, Εύβοια) υπήρχαν (ή ίσως υπάρχουν, δεν γνωρίζω) Αρβανίτες μάλλον άλλο πράγμα είναι αυτό που συνδέει τα συνώνυμα αυτά χωριά μεταξύ τους… 🙂

  56. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    37 – Δεν έγραψα αυτό και το ξέρεις.

    39 – Εκτός από μια λεπτομέρια, τι διαφορετικό έχω γράψει από όλα αυτά που αράδιασες Ιάκωβε;

    41 – Ο πατέρας του δεν ήταν μεγαλοφυής μουσικός, αλλά πεινάλας (μάνατζερ όπως λέει κι ο Gee) που έβγαλε τον γιό του στην γύρα των αρχοντικών για να τα οικονομήσει. Ο κάθε Μότσαρτ χρειάζεται και το σωστό περιβάλλον για να αναδειχτεί το χαρισματικό του ταλέντο, όπως και οι ποιητές, οι ζωγράφοι, κλπ, η μάθηση όμως δεν είναι ατομικό χάρισμα, την έχουν έμφυτη όλοι οι άνθρωποι, είναι το πλεονέκτημα που έχουν απέναντι στα άλλα ζώα, αλλιώς θα μας είχαν φάει.

    Ή μου κάνετε πλάκα όλοι μαζί, (όσοι απαντήσατε στα σχόλιά μου) κάτι που με χαροποιεί, ή όντως δεν καταλάβατε τι έγραψα, κάτι που μάλλον με στενοχωρεί. Επειδή
    είμαι κεφάτος μιά και σήμερα η Παπέν έφτιαξε μουσακά, (για τα βυζιά της την ερωτεύτηκα, και για τον μουσακά της την παντρεύτηκα, με απείλησε, ή γάμος ή τέρμα ο μουσακάς, και σιγά μη έχανα τον μουσακά, η καλύτερη επιλογή της ζωής μου, ποτέ δεν μετάνιωσα -χαμόγελο) θα κάνω άλλη μια προσπάθεια να γίνω πιο κατανοητός.

    Η διαφορά μας από τα υπόλοιπα ζωντανά του πλανήτη, είναι η ευφυϊα μας, η εξυπνάδα μας πιο λαϊκά, που οφείλεται στον αναλογικά μεγαλύτερο εγκέφαλό μας.
    Ας πάρουμε κάποια δεδομένα, εκτός του να λειτουργεί το σώμα μας, σε τι χρησιμεύει ο εγκέφαλος, προφανώς μας βοηθάει αναλόγως την περίσταση, να παίρνουμε γρήγορα τις σωστές αποφάσεις για να επιβιώσουμε στο εκάστοτε περιβάλλον που ζούμε, άρα πρέπει να μαθαίνει γρήγορα, ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΝΕΙ, είναι απίστευτο αλλά αληθινό, οποιοδήποτε παιδί, στα τρία του χρόνια μπορεί να μιλάει άνετα τρείς γλώσσες, (και παραπάνω) χωρίς να πρέπει να είναι ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΟ. Τα μεγάλα προβλήματα στην μάθηση, δημιουργήθηκαν με την αστικοποίηση των ανθρώπων, ενώ στην νομαδική ζωή η όποια καινούρια γνώση μοιραζόταν στην ομάδα για το κοινό συμφέρον, (συμβαίνει ακόμα σε μερικές φυλές στις ζούγκλες) στην αστική κάποιοι αρχηγοί την είδαν αλλιώς, και την κρατούσαν για πάρτη τους και την οικογένειά τους. Με τα χρόνια, η τεχνολογική εξέλιξη ξεπερνούσε τους ανθρώπους που έμεναν εσκεμμένα στην αμάθεια, με φυσικό αποτέλεσμα να γίνονται υποχείρια των «μορφωμένων» που ήλεγχαν την τεχνολογία, και την γνώση την έδιναν μόνο στους συγγενείς τους, και ένα ποσοστό στους «δικούς τους», μ΄αυτό τον τρόπο εξασφάλιζαν την διαιώνιση της εξουσίας τους. Με τα πολλά, φτάσαμε στην βιομηχανική επανάσταση, η οποία μαζί με τα καλά της, έφερε και τα κακά της, ένα από αυτά, η δημιουργία του κεφαλαίου και των κεφαλαιούχων, που για να πάρουν την εξουσία από τους αριστοκράτες, αναγκάστηκαν να κάνουν τις «λαϊκές» επαναστάσεις, και τελικά πέτυχαν τον σκοπό τους. Όμως, είχαν να αντιμετωπίσουν ένα πιο σοβαρό πρόβλημα από τους αριστοκράτες, οι μηχανές για να κατασκευαστούν και να λειτουργήσουν, έπρεπε να αποκτήσουν ΓΝΩΣΗ οι αμόρφωτοι δουλοπάροικοι, αν όμως μάθαιναν να διαβάζουν και να γράφουν, θα «ξύπναγαν» και θα είχαν απαιτήσεις, οπότε ΣΟΦΑ σκεπτώμενοι, κι ενώ μέχρι τότε δεν υπήρχαν λαϊκά σχολεία, δημιούργησαν την μαζική λαϊκή εκπαίδευση, που μετά από λίγα χρόνια, την έκαναν ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ από 6 χρονών, όταν το μυαλό είναι στο ζενίθ του για μάθηση. Αν είναι να μάθουν κάτι οι φτωχοί και οι εργάτες, θα μάθουν αυτό που πρέπει, και όπως πρέπει. Από τότε μέχρι και σήμερα 13/9/2015, 21,52 ουσιαστικά δεν έχει αλλάξει τίποτα στην εκπαίδευση, παρ΄όλη την τεράστια τεχνολογική εξέλιξη, τα χρόνια μέχρι να αποφοιτήσει κάποιος από την δευτεροβάθμια παραμένουν 12, κι ο τρόπος διδασκαλίας και εκμάθησης, είναι άκρως αντιεγκεφαλικός, με αποτέλεσμα αναλόγως των κινήτρων και των περιβαλλοντικών επιρροών, κάποιοι μαθητές να ξεχωρίζουν για την εξυπνάδα τους (ξεχωριστοί και χαρισματικοί) και κάποιοι πολλοί άλλοι όχι, όμως και οι μέν και οι δε, στην πλειονότητά τους καταλήγουν να γίνουν υπάλληλοι, ή αυτοαπασχολούμενοι.
    Έχουμε δηλαδή το εξής οξύμωρο, πανέξυπνοι ξεχωριστοί και χαρισματικοί άνθρωποι, να είναι οικονομικά βλάκες, και να δουλεύουν σε βλάκες που είναι οικονομικά έξυπνοι, και το κερασάκι; να είναι και ευχαριστημένοι, ΤΕΛΕΙΟ;
    Για να συνοψίσουμε, το μυαλό το χρησιμοποιούμε για να επιβιώσουμε, και αναλόγως των συνθηκών, μαθαίνει και προσαρμόζεται. Όσο ζούσαμε στην ζούγκλα, μαθαίναμε γρήγορα τους κανόνες της, αλλιώς μας έτρωγε το λιοντάρι. Στην οικονομική ζούγκλα που ζούμε, η τάξη μας δεν μαθαίνει εσκεμμένα όλους τους οικονομικούς κανόνες επιβίωσης, και μας τρώνε οι κεφαλαιούχοι που ελέγχουν την εκπαίδευσή μας.
    Απόδειξη ότι οι περισσότεροι, στις στημένες εκλογές, θα ψηφίσουν αυτούς που τους κοροϊδεύουν απροκάλυπτα τόσα χρόνια, αλλά και τους νέους και ΟΜΟΡΦΟΥΣ που επίσης τους δουλεύουν πατόκορφα, δεν μπορούμε κάν να αποφασίσουμε για τον εαυτό μας, θέλουμε αρχηγό, ή αλλιώς ΑΦΕΝΤΗ.
    Ό,τι καταλάβατε, καταλάβατε, πιο απλά απ΄αυτό δεν μπορώ να το πώ, πάω να φάω βραδινό, τι άλλο; musaka αλλα Papen.

    Παπέν και τα μυαλά στο μίξερ, ΕΝΑ ΑΣΤΕΙΟ ΧΑΖΟ, ΕΓΩ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΠΑΠΑΕΝ ΜΟΥ!

    Στο παπάκι της ζωής μου.

  57. sarant said

    56 Για τον μουσακά και τα λοιπά δεν έχω αντίρρηση αλλά ο Λεοπόλδος Μότσαρτ ήταν μεγαλοφυής μουσικός και πολύ μπροστά από την εποχή του. Τολμώ να πω ότι με άλλον πατέρα έστω και στην ίδια χώρα ο Μότσαρτ θα εξελισσόταν σε έναν μουσικό της σειράς.

  58. Λ said

    57. Αχ κανείς δεν ξέρει. Κάποια παιδιά του Μπαχ έγιναν συνθέτες αλλά δεν έφτασαν ποτέ τον πατέρα τους.

  59. Corto Maltese said

    Ο Βέγγος περιμένει υποψήφιο γαμπρό για την αδερφή του και εμφανίζεται ο υπερήλιξ:

    – Έχω την εντύπωση ότι με ειρωνεύεστε. Ένα σας λέω μόνον: Τσάρλι Τσάπλιν. Τεκνοποίησε στα εβδομήντα πέντε.
    – Καλά, αυτός είχε βρει τη συνταγή…
    …..
    – Και είμαι κι απ’ το Καλέντζι, το χωριό του Παπανδρέου που όλοι οι άντρες ζούνε εκατόν πενήντα χρόνια!
    – Να τα χιλιάσεις παππούλη, αλλά εγώ ζητάω γαμπρούς, δεν ζητάω πρωθυπουργούς!

    (Από τον Παπατρέχα)

  60. Μαρία said

    57
    Οι Κερκυραίοι συμφωνούν μαζί σου, όχι για το μουσακά https://www.youtube.com/watch?v=f8dv6NHJFE8

  61. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    57 Ας μην ισοπεδώνουμε την λέξη μεγαλοφυία, αν ήταν ο Λεοπόλδος μεγαλοφυία, ο Βόλφγκανγκ τι ήταν; Είμαι υπέρ του αξιώματος, πως ό,τι αξίζει πραγματικά δεν χάνεται, κι ο Λεοπόλδος εκτός από τον γιό του δεν άφησε κάτι πραγματικά μεγαλοφυές. Για το τι θα γινόταν ο Μότσαρτ χωρίς τον πατέρα του, δεν θα το μάθουμε ποτέ, μιά καλή απάντηση δίνει η Λ στο 58.

  62. Παναγιώτης Κ. said

    Τη χαρισματικότητα του Κοτζιούλα πρέπει να την θεωρήσουμε δεδομένη.
    Ως προς τη γνώση της Γαλλικής αξίζει νομίζω να αναφέρω αυτά που θυμάμαι από τις αφηγήσεις της γιαγιάς μου.
    Γεννημένη λοιπόν το 1896 σε ένα χωριό της Πίνδου και της περιοχής της Κόνιτσας μου έλεγε ότι στο δημοτικό σχολείο έκαναν Γαλλικά! Όλα αυτά ενώ η περιοχή ήταν υπό Τουρκική κατοχή.( Απελευθέρωση Ιωαννίνων 21Φεβρουαρίου 1913).
    Κρίνοντας από τις αφηγήσεις της γιαγιάς μου γύρω από μια προετοιμασία όπου θα υποδέχονταν τον μητροπολίτη της περιοχής, συμπεραίνω ότι ο ρόλος της εκκλησίας ήταν καθοριστικός στα ζητήματα της εκπαίδευσης.

    Δεν πρέπει να μας διαφεύγει η ευαισθησία των Ηπειρωτών περί τα γράμματα.Υπήρχαν λοιπόν κάποιες προϋποθέσεις ώστε ένα χαρισματικό παιδί να αξιοποιήσει «παραγωγικά» την προσφερόμενη εκπαίδευση της εποχής του.

  63. Gpoint said

    Ακόμα και σήμερα ξέρουμε πως προωθούντι μουσικοί και μουσικέςμε την συχνή επανάληψη και την εξαφάνιση των ανταγωνιστών.
    Απορίας άξιον γιατί δεν είχε ανακαλυφθεί ο Μότσαρτ πριν το 1900 και γιατί το βαφτιστικό Theophilus μεταμφιέστηκε σε Amadeus αλλά τα έχουναυτά οι μεγαλοφυίες που γράφουν μουσική για να χαδεύει τα αυτιά και να μαζεύει φράγκα. Οποιος ξέρει το παρασκήνιο του τραγουδιού (γκραν σουξέ για κάποιο διάστημα) που ακολουθεί θα καταλάβει τι εννοώ

  64. Gpoint said

    Ενα «παράλληλο» παράδειγμα διαμόρφωσης κοινής γνώμης από το ποδόσφαιρο για τον φίλο ΑΕΚατζή Λάμπρο
    Τα Γιάννινα είναι μια καλή ομάδα που παίζει υπερβολικά σκληρά και τα αποτελέσματά της εξαρτώνται από τον τρόπο που την αντιμετωπίζουν οι διαιτητές ή μάλλον τον τρόπο που αντιμετωπίζουν τους αντιπάλους των. Και στο ματς με τον ΠΑΟΚ και στο ματς με την ΑΕΚ ευτύχησαν να προηγηθούν στο σκορ. Και στα δυο ματς μετά υπέπεσαν σε καθαρό πέναλτυ. Με τον ΠΑΟΚ δεν δόθηκε με την ΑΕΚ δόθηκε και ισοφάρισε. Με την ΑΕΚ τελείωσαν το παιχνίδι με 9 παίκτες λόγω καρτών, στο άλλο ματς τελείωσε ο ΠΑΟΚ με 10 !!! Το σκορ και στις δύο περιπτώσεις 3-1, στη μία έχασαν στην άλλη κέρδισαν. Υπ’ όψιν πως ο ΠΑΟΚ έπαιξε καλύτερα στα Γιάννινα όπου έχασε από την Βέροια όπου κερδισε 3-0 και γράφουνε περί φανταστικής εμφάνισης (με Γιάννινα 22-6 τελικές, με Βέροια 17-13,πιο ισορροπημένο ματς και διαιτησία )

    ΥΓ έγραψα προ ημερών πως το Παναιτωλικός-ΠΑΟ 1-2 ήταν ο ορισμός του κανονισμένου παιχνιδιού. Οι δυο νίκες του Παναιτωλικού (η μια στην Τρίπολη με 0-2 (!) και η εμφάνιση-ήττα του ΠΑΟ στην Ν. Σμύρνη κάτι λένε. Οπως έχω ξαναγράψει ο ΠΑΟ θα φορμαρισθεί (;) τον μήνα που θα αντιμετωπίσει ΠΑΟΚ, ΟΣΦΠ και ΑΕΚ και θα ξεχάσουνε οι οπαδοί του τα χάλια των προηγούμενων μηνών. Ατιμη κληρωτίδα που βγάζεις τα ντέρμπυ του ΠΑΟ (κάθα χρόνο) μαζεμένα…

  65. Γς said

    64:
    και μετά τα αθλητικά:

    Τσίπρας: «Στις 20 Σεπτέμβρη ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν»

    Και διαβάζω στο ΦΒ

    Δημήτρης Αλικάκος

    Ό,τι μισώ και απεχθάνομαι στη ζωή μου είναι αυτός ο λόγος, αυτό το ύφος, αυτή η αλαζονεία, αυτό το κλίμα διχασμού και μισαλλοδοξίας. «Από δω εμείς οι άγγελοι και από κει οι διάβολοι».

    Πρόκειται περί πολιτικής αλητείας. Αν η Ελλάδα πήρε την κατηφόρα, την οφείλει σε αυτή ακριβώς τη λογική του διχασμού που έχει τις ρίζες της πολύ πίσω, στα πρώτα χρόνια της Επανάστασης.
    Αυτή η νοοτροπία έφερε τότε τους δύο εμφυλίους. Αυτό το μίσος άφησε αβοήθητο το Μεσολόγγι να καεί. Αυτή η διχόνοια δεν ολοκλήρωσε το έργο του Μεγάλου ’21. Αυτή η τύφλωση έφερε την εξάρτηση από τις «προστάτιδες δυνάμεις». Αυτή η νοοτροπία δολοφόνησε τον Καποδίστρια. Όλες οι συμφορές που βρήκαν τον τόπο οφείλονται σε αυτά τα ελεεινά συνθήματα που διαιωνίζουν το μίσος μεταξύ των πολιτών. Σε αυτό το τυφλό πάθος του πονηρού πολιτευτή που θυμίζει Ελλάδα του ’50. Την Ελλάδα του διχασμού.

    ΑΝ είναι αυτός το νέο, τότε προτιμώ να ξεθάψω ό,τι πιο παλιό υπάρχει στον τόπο και να το στηρίξω. Καλύτερο θα είναι.
    Αυτό θεωρώ χρέος μου σε αυτές τις εκλογές.

  66. Γς said

    65:

    Τώρα που διάβασα το άρθρο και τις δηλώσεις του Τσίπρα, βλέπω ότι έχει δίκιο όσον αφορά τις λίστες και τα λαμόγια.
    Να τους κόψει τον @ώλο.

    [Οπως έσκισε και το μνημόνιο όμως;]

  67. Gpoint said

    # 66

    Οι εκλογές πρέπει να είναι «κρίσιμες» πάντα έτσι δεν μας έλεγαν ;
    Ε τι κρισιμότητα να έχουν αφού όποιος και να βγει το μνημόνιο θα εφαρμόσει ;;;;
    Αρα κάτι θα έπρεπε να εφευρεθεί όπως είναι το τέλος του «παλιού» κι όσοι πεισθούν (αν πέσει ο Μεϊμαράκης προβλέπω Μητσοτάκη, τον Κώστα βεβαίως, βεβαίως, τον ανανεωτικόν ! )

    Οπως σου έχω ξαναπεί το ποδόσφαιρο είναι πιο σοβαρό από την πολιτική, σ’ αυτές τις κλογές παίζεται το μέλλον του Μαρινάκη

  68. 47, …42 Γρηγόρη νομίζω ότι έλυσες τον γρίφο, μπράβο!…

    Για μια ακόμη φορά η απάντηση ήταν 42!

  69. Πάντως, δεν έχω ακούσει τίποτα για τον μουσακά του Μότσαρτ.

  70. Δεν ξέρω αν έχει γραφτεί παλιότερα…
    Ένα τραγούδι των Αγάπανθος (Χάρης Κατσιμίχας, Ντόριαν Κόκας, Θοδωρής Τρύφωνας) σε στίχους Γιώργου Κοτζιούλα. Είναι «Η μπαλάντα της Ελένης» από το 1975…

  71. Γς said

    67:

    >αν πέσει ο Μεϊμαράκης προβλέπω Μητσοτάκη, τον Κώστα

    Φτού! Και πάλι φτού!

    Είχες δεν είχες, μας έφτιαξες τη μέρα.

  72. sarant said

    68 Ε βέβαια, όλα εκεί καταλήγουν!

    70 Επειδή εδώ μας αρέσει ο Κοτζιούλας και τον συζητάμε συχνά, το τραγούδι αυτό το έχει αναφέρει παλιότερα ο φίλος μας ο Αγάπανθος, αλλά ευχαριστούμε πολύ που το βάλατε για να ακουστεί!

  73. Γς said

    68:

    >Για μια ακόμη φορά η απάντηση ήταν 42!

  74. Gpoint said

    Τι κοινό έχουν οι αριθμοί 12, 42,72, 102 εκτός της σταθερής διαφοράς ; ( και ότι είναι πολλαπλάσια του 6 )

  75. spiral architect said

    @74: Το 2.

  76. Gpoint said

    # 75

    Αφού έχουν σταθερή δια φορά το 30, εξυπακούεται. Για να βοηθήσω αυτό που ζητάω χαλάει στο 132 γι αυτό σταμάτησα στο 102

  77. spiral architect said

    @76: Έλα πες το, αλλιώς θα αμολήσω τον Κιντ! 🙂

  78. cronopiusa said

    65

    Μασημένα λόγια Μεϊμαράκη για τη λίστα Λαγκάρντ

  79. Gpoint said

    οι αρθμοί 12, 42, 72, 102 βρίσκονται μεταξύ δυο πρώτων αριθμών

  80. Ιάκωβος said

    62,Παναγιώτης Κ.
    Γεννημένη λοιπόν το 1896 σε ένα χωριό της Πίνδου και της περιοχής της Κόνιτσας μου έλεγε ότι στο δημοτικό σχολείο έκαναν Γαλλικά!

    Και ο Οδυσσέας Αντρούτσος, εκτός από τα Αλβανικά και τα Τουρκικά, μιλούσε και Ιταλικά.

    Του τα είχαν είχαν μάθει προφανώς για την κοινωνική του άνοδο, όπως επίσης, για τον ίδιο λόγο, τον έγραψαν όταν ήταν μικρός σε Δερβισικό τάγμα. Όταν στο Χάνι, σκότωσε τον δερβίση που ο Βρυώνης του έστειλε για διαπραγματεύσεις, έκανε ένα «statement» 🙂 οτι είχε ξεκόψει μ’ όλα αυτά πια.

  81. Ιάκωβος said

    Περί Μότσαρτ. Ήταν σίγουρα προικισμένος.
    Αλλά παίζουν ρόλο και οι εποχές.

    Το παιδί που θα αποφάσιζε, (μάλλον κάποιος άλλος αποφάσιζε που έβλεπε τα χαρίσματά του) να γίνει μουσικός ήταν πια εντελώς ταγμένο σ’ αυτή, δεν έκανε τίποτα άλλο και έριχνε τόση δουλειά που σήμερα τα παιδιά δεν θα την άντεχαν, παρόλο που έχουν ακουστεί και σήμερα διάφορα για τις βάρβαρες μεθόδους των παλιάς σχολής δάσκαλων μουσικής. Ξέρω κάποια πιανίστα που την έδεναν στο πιάνο, και κάποιον άλλο μουσικό, που η δασκάλα του πιάνου όταν πάταγε λάος νότα τον κοπάναγε στα δάχτυλα με βαρύ χάρακα( αυτός δεν ακολούθησε τη καριέρα του σολίστα).

    Μιλάμε για πολύ αρμπάιτ. Άκουσα, οτι αν κάποιον σήμερα του λέγανε οτι θα τον πλήρωναν δισεκατομύρια απλά για να αντιγράψει όλο το έργο του Μπαχ, κανείς δε θα δεχόταν, ούτε θα προλάβαινε μέσα στη διάρκεια της ζωής του. Φαντάσου να συνθέσει κάποιος όλες αυτές τις αντιστίξεις τις φούγκες, που όντως χρειάζονται μια παραπάνω ευφυΐα. Ο Μπαχ, και όχι μόνο αυτός φαντάζομαι, μπορούσε να γράφει τρεις φωνές ακόμα και σε κομμάτια για φλάουτο. Όμως δεν είναι γι αυτό μεγάλος. Είναι για κάτι άλλο.

    Θέλω να πω, οτι αν θέλει κανείς να μάθει μουσική, με πολύ εργασία γίνεται. Ο μεγάλος σολίστας,όμως ο Χάιφετς πχ, η Κάλας είναι άλλο. Όπως ο ηθοποιός. Ή όπως μέσα στους ηθοποιούς, ο κωμικός ηθοποιός. Το ίδιο και ο μεγάλος ή μικρός συνθέτης. Αυτός όντως, (αντίθετα με τον Αίλοινα) δεν γίνεται, γεννιέται.

  82. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    63. Τζη >>το βαφτιστικό Theophilus μεταμφιέστηκε σε Amadeus
    βαφτίστηκε και Johannes Chrysostomus

  83. sarant said

    79 Μπράβο, δεν τόχα σκεφτεί!

  84. Ιάκωβος said

    43, Σκύλος said
    Κατά την ταπεινή μου άποψη, το γονιδίωμα (ακόμη και του Γονίδη) αποκλείεται να μεταφέρει από γενιά σε γενιά οποιοδήποτε ταλέντο, κλίση ή τάση προς έφεση.
    Νομίζω πως όλα παίζονται κατά τα πρώτα χρόνια του παιδιού, όταν διαμορφώνονται οι νευρωνικές συνάψεις του…
    _______________

    Όχι ακριβώς. Γενικά στην Αριστερά, σαν αντι-πλατωνικοί και αόριστα φιλο-Λοκ, είμαστε στοιχειωμένοι από τα διάφορα Tabula rasa, που δεν ισχύουν απόλυτα.. Τη σημασία των πρώτων χρόνων της ανάπτυξης την ανάδειξε ο Φρόυντ και φυσικά η πλαστικότητα του εγκεφάλου εξασθενεί μετά από κάποια ηλικία.

    Κι ο Ρουσώ, κάπως έτσι το έβλεπε, με τον Ευγενή Άγριο και την επιστροφή στη φύση, και οι χίπις επίσης.(Παρόμοιες απόψεις εκφράζει καμιά φορά εδώ κι ο Λάμπρος, τουλάχιστον έτσι μοιάζει)

    Όμως δεν γεννιόμαστε σαν άγραφο χαρτί. Στην εμβρυακή ζωή η ανάπτυξη του ατόμου επιδέχεται διαφοροποιήσεις (πχ, σε σχέση με την σεξουαλική ταυτότητα) . Από την άλλη,πολλά υπάρχουν και μέσα στο γονιδίωμα. Ο Τσόμσκι δεν ισυρίζεται οτι υπάρχει ένα παγκόσμιο συντακτικό, που μεταδίδεται γενετικά, από γενιά σε γενιά, και είναι ίδιο για νόλους τους ανθρώπους; Είναι μεγάλη κουβέντα, και αφορά μια επιστήμη που συνεχώς εξελίσσεται.

    Το καινούριο,πάντως, είναι ότι αντίθετα από ότι πίστευαν ως τώρα οι σοβαροί γενετιστές (δε μιλάω για τους Σταλινικούς της εποχής Λυσένκο, που μάλλον θα χαιρόντουσαν), κάποια επίκτητα χαρακτηριστικά μιας γενιάς, μπορούν να περάσουν στην επόμενη και τη μεθεπόμενη κλπ, μέσα από το dna, επιγενετικά. Δηλαδή, πχ αν μια γενιά έχει βιώσει πείνα,ή άγχος κάποια εποχή, αυτό θα επηρεάσει το dna και της επόμενης
    http://www.nature.com/ejhg/journal/v15/n7/abs/5201832a.html

  85. Ιάκωβος said

    Κι από το BBC, όπου έμαθα για τον Dr. Lars Olov Bygren και τις μελέτες του πάνω στην επιγένεση.https://www.youtube.com/watch?v=toRIkRa1fYU&list=PL78B298BCF74FE93C

  86. Ιάκωβε, ευχαριστώ.

  87. sarant said

    84 τέλος: Είδατε; Θα δικαιωθεί και ο σ. Τροφίμ 🙂

  88. a said

    η διαπλαση ηταν αραγε πρωτοτυπη η βασιστηκε στην δομη και θεματολογια ευρωπαικων παρομοιων εκδοσεων

  89. Ιάκωβος said

    Ναι, γενικά αλλάζουν χρόνο με το χρόνο τα δεδομένα. Βέβαια, μέχρι ποιου σημείου μπορεί να επιδράσει η επιγένεση πάνω στο dna, και αν θα φτάσουμε έτσι ποτέ στο στάρι της Σιβηρίας, αυτό είναι άγνωστο. Ίσως δε χρειαστεί καν να προσπαθήσουμε, αφού θα έχουμε τα κατευθείαν μεταλλαγμένα στο εργαστήριο.

    Πάντως μάλλον το μαμούθ Σιβηρίας, ή κάτι πολύ κοντινό του, σύντομα θα το δούμε να περπατάει πάλι στους πάγους.

  90. 72a, A matter of 42-de! 🙂

  91. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    64 – Τώρα εσύ Gee κάτι μου λές αλλά δεν σε ακούω, να φταίει που είμαι εγώ ψηλά ή εσύ που είσαι χαμηλά; δεν ξέρω. Την Κυριακή θα ξεκαθαρίσει το πράμα, ή που θα σε ακούω καθαρά ή που δεν θα σε ακούω καθόλου (χαμόγελο).

    Υ.Γ – Όχι άλλο κάρβουνο με την διαιτησία, αυτή είναι η κατάσταση παγκοσμίως, ή βρές τρόπο να αντιδράσεις, ή χαλάρωσε να το απολαύσεις. Στις κόρες μου, σε μια συζήτηση που είχαμε κάνει σχετικά με τις κοινωνικές αδικίες στην ζωή, είχα πεί, πως δίκιο έχουν αυτοί που μπορούν να το βρούν, κι αυτοί που μπορούν να το επιβάλουν, οι υπόλοιποι έχουν ΑΔΙΚΟ.

  92. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    84 – «Κι ο Ρουσώ, κάπως έτσι το έβλεπε, με τον Ευγενή Άγριο και την επιστροφή στη φύση, και οι χίπις επίσης.(Παρόμοιες απόψεις εκφράζει καμιά φορά εδώ κι ο Λάμπρος, τουλάχιστον έτσι μοιάζει)»
    Μα καμία σχέση. Τελικά δεν έχει σημασία τι λέει κάποιος, αλλά τι καταλαβαίνει ο άλλος.

  93. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Ε Εσείς οι αριθμομαστόροι: Για να μου μείνουν καθαρά 100 ευρώ,(αφού αφαιρέσω το ΦΠΑ 23% και το φόρο 26%,) πόσα χρήματα πρέπει να ζητήσω μεικτά;

  94. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    93.Οκ.Λύθηκε. Πάμε ντιμπέιτ

  95. Να επανελθω στο θεμα της «Διαπλασης των Παιδων» και δη της νεωτερης; Ημουν και αναγνωστης και…ψευδωνυμομαχος, επι 4ετια νομιζω, μεχρι που σχεδον εκλεισε. Ειχε καταφερει να δημιουργησει μια ζεστη φιλικη σχεση μεταξυ των νεαρων αναγνωστων/στριων, με αποτελεσμα να γινουν ακομη και συλλογοι τοπικοι. Απο τα πιο γνωστα (αργοτερα) ονοματα παιδιων που ξεχωριζαν απο τοτε ηταν του Α. Φωστιερη, της Τζ. Μαστορακη, της Ι. Καρυστιανη, του Θ. Μπακαλακου, και ιδιως, του εξοχου παραμυθα Ευγ. Τριβιζα (που απο μικρη ηλικια εγραφε υπεροχες ιστοριες σαν τους «Πειρατες» αν θυμαμαι καλα). Μετα το κλεισιμο μερικα παιδια, με επικεφαλης τον «Στρατευμενο προσκοπο» απο τη Ροδο, εβγαζαν ενα …πολυγραφημενο περιοδικακι, οπου γραφαμε διαφορα. Αν τυχον με διαβαζει κανενα απο εκεινα τα παιδια, ας επικοινωνησει μαζι μου, μεσω fb.

  96. Μαρία said

    Μετά το 32:48

    και ο Κώστας Κοτζιούλας, γιος του συγγραφέα και αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης Γιώργου Κοτζιούλα, μιλούν για την ηπειρώτικη καταγωγή τους και τη διαδρομή του επωνύμου τους, στην εκπομπή “Από πού κρατά η Σκούφια μας” με θέμα τα ηπειρώτικα επώνυμα της Κυριακής, 8 Νοεμβρίου.http://www.stokokkino.gr/article/1000000000019633/Apo-pou-krata-i-skoufia-mas

  97. sarant said

    Δεν ήξερα την εκπομπή. Από το Κώστας, αυτό το ήξερα 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: