Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης – Ο κεραμεικός χρυσός

Posted by sarant στο 22 Σεπτεμβρίου, 2015


Τελείωσαν οι εκλογές, ας επιστρέψουμε στους συνήθεις ρυθμούς του ιστολογίου…

Εδώ και κάμποσο καιρό έχω αρχίσει να δημοσιεύω, κάθε δεύτερη Τρίτη, αποσπάσματα από το βιβλίο του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, “Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης” (εκδ. Ερατώ, 1995, εξαντλημένο), που είναι μια βιογραφία του παππού μου, του Νίκου Σαραντάκου (1903-1977), ο οποίος είχε το ψευδώνυμο Άχθος Αρούρης (που είναι ομηρική έκφραση και σημαίνει ‘βάρος της γης’). Η σημερινή συνέχεια είναι η πεντηκοστή πρώτη. Η προηγούμενη συνέχεια βρίσκεται εδώ. Βρισκόμαστε στα τέλη της δεκαετίας του 1950, στην Αθήνα.

mimis_jpeg_χχsmallΤην άνοιξη του 59 τον επισκέφθηκε στα γραφεία του Ηλίου ο Πάνος ο Ευαγγελινός [παλιός φίλος του από τη Μυτιλήνη], που στον τρίτο τόμο του βιβλίου του «Σοβαρά και Γελοία» (Μυτιλήνη 1978) στο αφήγημα με τον τίτλο «Ταξίδι στην Αθήνα» περιγράφει τη συνάντησή τους αυτήν.

[…] Τελευταίες μέρες πια στην Αθήνα. Κατέβαινα ένα απόγεμα στην οδό Σταδίου και θυμήθηκα έναν άλλο μερακλή. Ρωτώ για το μέγαρο του ΤΣΑΥ , τα γραφεία του Ηλίου και μπήκα σ’ ένα δωμάτιο μεγάλο και κενό. Στο βάθος ένα με το τραπέζι, κάθεται το πρόσωπο που ζητώ.

— Ο κ. Σαραντάκος;

— Ορίστε, εγώ

Αντιλήφθηκα μια σύσπαση των ματιών και μια απορία για τον ξένο που προχωρεί.

— Ωστε σεις είσαστε ο κύριος Σαραντάκος;

— Ναι εγώ, δε σου γεμίζω το μάτι;

— Το μάτι δε μου το γεμίζεις, γεμίζεις όμως την καρδιά μου. Δε με γνώρισες βρε Νικολή;

— Βρε Πάνο, βρε αδερφέ!

Και κάτσαμε κουβεντιάζοντας ώρα πολλή. Ήρθε κι ο γιος του και πια δε μ’άφηναν. Ηθελαν να με πάρουν μαζί τους από κείνην την ώρα μαζί. Υποσκέθηκα πως θα πήγαινα το βράδι και κατά τις εφτά μπήκα στο λεωφορείο της Αμφιθέας και νάμαι στο Μανιάτικο άντρο των Σαραντακαίων.

Πολύξερος, πολυκάτεχος, μέγας χαρτοπόντικας και σύγχρονος αλχημιστής, ο απαράμιλλος αφηγητής του «Καλού Στρατιώτη Σβέικ» ήτανε μόνος εκείνη την ώρα και με σεργιάνισε σ’ όλα τα κατατόπια του μεγάλου σπιτιού. Ακόμα και στην κρεβατοκάμαρα των παιδιών -γιος και νύφη- και κει είδα τι θα πει ανέμελη ζωή, νιόπαντρη αφροντισιά και βιαστικό ξεπόρτισμα για τη δουλειά. Σ’ όλο το σπίτι ήταν ολοφάνερη η σφραγίδα κι η εμμονή του Νταβίντσιου τούτου νου. Αμ εκείνο το υπόγειο; Ενα κατάφορτο χημικομηχανικό εργαστήρι με τις εκατοντάδες τα μπουκαλάκια και τις χιλιάδες τα εξαρτήματα, τα λογής εργαλεία, όλα δικής του επινόησης και κατασκευής και το κάθε κομματάκι τους αγορασμένο απ’ το παλιατζήδικο κι απ’ το γιουσουρούμ.

Εκεί στο εργαστήρι, μάτια μου, βουτά το πινέλο σ’ένα μαύρο υγρό, γράφει τ’ όνομά μου σ’ ένα σπασμένο φλιτζάνι , το ψήνει σε μια ισχυρή φλόγα και να, στο άψε-σβήσε το όνομά μου χρυσό! Πρώτη φορά μου ‘τυχε και μένα να δω το όνομά μου τόσο λαμπερό.

Βγήκαμε για κρασί και σε λίγο πλούμισε η παρέα μας με τα νιόνυφα παιδιά και τη γυναίκα του, την αγαπημένη ποιήτρια Ελένη.

Εκείνο το βράδυ ο ποιητής έγραψε ένα ποίημα που το χάρισε στον Πάνο, ο οποίος το ονόμασε «Η εξομολόγηση ενός επικούρειου». Κα­θώς δεν είχε κρατήσει αντίγραφο, σε ένα έμμετρο γράμμα, που έστει­λε αργότερα στο φίλο του τον παρακαλούσε να το αντιγράψει, και να το το στείλει. Το ποίημα αυτό εξέφραζε τη διάθεσή του εκείνη την εποχή.

ΛΑΘΕ ΒΙΩΣΑΣ

Να τα βολεύεις όπως όπως δίχως σφίξη.
Νάχεις μια κάποια βάση ασφαλή,
μια σύνταξη να πούμε που ν’ αποτελεί
ένα αντιστάθμισμα αυτών πούχεις τραβήξει —

Ένα σπιτάκι, ημιτελές αλλά δικό σου,
άνετο, φωτεινό, τριγύρω αυλή,
ίσως χωρίς κομφόρ πολυτελή
πάντως νάναι η φωλιά σου, το άσυλό σου.

Μέσα νάναι το ταίρι σου, η καλή σου:
Νοικοκυρά και συμμαζεύτρα και πιστή
ίσως υπέρ το δέον μικροαστή
και κάποτε γκρινιάρα, όμως δική σου

Ο γιος σου ναν’ παράδειγμα. Σ’ αυτόνε
να βλέπεις ζωντανό ό,τι είχες ποθήσει
τι πιότερο κανείς να επιθυμήσει;
Φτάνουν ετούτα. Οι έννοιες δε σε τρώνε.

Και κάτι παραπάνω: Νάχεις ρόδα
Να πούμε, το «Γρηγόρη», φίνο αμάξι
που στο λεπτό μπορείνα σε πετάξει
στο δάσος ή στην πλαζ, κατά. τη μόδα.

Αυτά που αναφέρει ο Πάνος για το γράψιμο του ονόματός του αφο­ρούν την προσπάθεια παραγωγής κεραμεικού χρυσού. Ο ποιητής με το γιο του είχαν καταπιαστεί από το 1955 να φτιάξουν αυτό το υλικό που χρησιμοποιείται πλατιά στη διακόσμηση της πορσελάνης και του γυαλιού, με σκοπό να τον εμπορευτούν. Ύστερα από μακρό­χρονα και αρκετά δαπανηρά, λόγω των απαιτοΰμενών υλικών, πει­ράματα, πέτυχαν να παράγουν ένα σταθερό βερνίκι, εφάμιλλο των εισαγομένων από την Ευρώπη, κυρίως από τη Γερμανία.

Ξεκινούσαν από μεταλλικό χρυσό, που τον διέλυαν σε βασιλικό ύδωρ, κρυστάλλωναν τον παραγόμενο χλωριούχο χρυσό, διέλυαν τους κρυστάλλους σε απόλυτο οινόπνευμα και θέρμαιναν το διάλυ­μα με μείγμα ρητινών που είχαν σαν βάση το κολοφώνιο και την τε­ρεβινθίνη Βενετίας. Παραγόταν τότε μια ένωση ρητινικού χρυσού, που όταν διαλυόταν σε μείγμα αιθέριων ελαίων έδινε ένα παχύρρευ­στο βαθυκάστανο βερνίκι, περιεκτικότητας 10 % σε χρυσό. Με το βερνίκι αυτό διακοσμούσες την επιφάνεια της πορσελάνης ή του γυαλιού. Όταν τα διακοσμημένα μ’ αυτό το βερνίκι αντικείμενα πυρώνο­νταν στους 700 βαθμούς, ο κεραμεικός χρυσός διεσπάτο σε μεταλλι­κό που έμενε στερεά προσκολλημένος στην επιφάνεια.

Παρά την επιτυχή έκβαση των πειραμάτων και την ευμενή υποδο­χή του προϊόντος από την αγορά, η επιχείρηση ναυάγησε εν τω γεννάσθαι, για οικονομικούς λόγους. Τον χρυσό και τις λοιπές πρώτες ύλες τις αγόραζαν φυσικά τοις μετρητοίς αλλά τον κεραμεικό χρυσό έπρεπε να τον πουλάν επί πιστώσει ή με τρίμηνα γραμμάτια. Μη έχο­ντας τη δυνατότητα να χρηματοδοτήσουν την επιχείρηση και μη θέ­λοντας να μπλέξουν με Τράπεζες και δάνεια, εγκατέλειψαν την προ­σπάθεια πριν ανοιχτούν σε βαθιά νερά. Άλλωστε δεν είχαν πλέον ανάγκη. Ο ίδιος είχε μια καλή σύνταξη κι ο γιος του είχε διοριστεί με καλό μισθό στον EOT.

Advertisements

65 Σχόλια to “Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης – Ο κεραμεικός χρυσός”

  1. Γς said

    Καλημέρα

    >Νοικοκυρά και συμμαζεύτρα [!]

    [και πιστή
    ίσως υπέρ το δέον μικροαστή
    και κάποτε γκρινιάρα, όμως δική σου]

  2. spiral architect said

    Οι εποχές της βοτεχνικής αυτοχρηματοδότησης, οι εποχές που οι τράπεζες υπήρχαν μόνο για να δίνουν θαλασσοδάνεια στους μεγάλους … 😦
    (με αφθονία τοκογλύφων σε κάθε ρούγα της γειτονιάς)

  3. LandS said

    @2 Τουλάχιστον τότε, με τα θαλασσοδάνεια, φτιαχνόταν και κανένα ναυπηγείο που έβγαζε κέρδη 11,5 χιλιάδες δραχμές το χρόνο. Τώρα που είναι βαρέλια δίχως πάτο, προσπαθούν να τις γεμίσουν από τον φορολογούμενο.

  4. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    3: Σπόντα για τον Νιάρχο, ε;

  5. LandS said

    4: 🙂

  6. Γς said

    1:

    Κι έβαλα στο Γκουγκλ το

    «Νοικοκυρά και συμμαζεύτρα»

    και δεν βρήκε τίποτα.

    [Τώρα βγάζει. Τό άρθρο το δικό μας]

    Στο τέλος όμως είχε και την διαφήμιση:

    Άπιστες Νοικοκυρές – Παντρεμένες για Περιστασιακή Σχέση‎

  7. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρα ! Μικρή απορία, κεραμεικός ή κεραμικός; Νομίζω ότι η πρώτη ορθογραφία αφορά μόνο το τοπωνύμιο, όχι;

  8. Γς said

    Κεραμικός; Δεν το έχω δει ποτέ

  9. Πάνος με πεζά said

    Kι όμως, τι «κεραμεικός» το κοκκινίζει ακόμα και το site…Αν ψάξεις «κεραμικές εστίες» θα τις βρεις όλες με γιώτα.

  10. Γς said

    9:
    Δίκιο έχεις.

    Ηταν κι εκείνα τα πιάτα, παλιά

  11. sarant said

    7-9: Πάνο έχεις δίκιο, κεραμικός χρυσός. Με «ει» το είχε ο πατέρας μου στο βιβλίο αλλά είναι λάθος.

  12. Gpoint said

    Κεραμεικός ;

    επόμενη στάση …Ελαιώνας

  13. Πάνος με πεζά said

    @ 11 : Δεν ξέρω αν είναι λάθος, ή αυτό που λέμε «παλιά γραφή», π.χ. μείγμα > μίγμα.

  14. Γς said

    >είχαν σαν βάση το κολοφώνιο και την τε­ρεβινθίνη Βενετίας.

    Κολοφώνιο και τερεβινθίνη. Και τα δυο από την ρητίνη.

    Τερεβινθίνη το νέφτι. Αλλά κοντα στο Κολοφώνιο [Από την Κλοφώνα, πόλη κοντά στην Εφεσο] παραμπέμπει σε άλλες πατέντες.

  15. Γς said

    παραπέμπει

  16. Γς said

    12:

    Είναι να μην σου βγει το όνομα.
    Ελαιώνας άνευ ελαιών

  17. Πάνος με πεζά said

    Τερεβινθέλαιο δεν ήταν το νέφτι;

  18. Πάνος με πεζά said

    Γιατί τώρα πια έχουμε White Spirit.

  19. Γς said

    17:
    Δίκιο έχεις.
    Τερεβινθέλαιο που παράγεται από την απόσταξη της τερεβινθίνης

  20. sarant said

    13 Το μείγμα το δέχονται τα λεξικά, μάλιστα το θεωρούν σωστότερο.

  21. Πάνος με πεζά said

    Είναι εξίσου σωστά (απ’ όσο διαβάζω) και…αρχαία το μείγμα και το μίγμα, ωστόσο επικράτησε στη γραφή το ένα. Κυρίως στα παράγωγα : μίξη, ανάμιξη, μικτό κλπ. Ωστόσο, κι εγώ το «μείγνυμι» θυμάμαι από τα Αρχαία, με «ει».

  22. Νέο Kid L'Errance D'Arabie said

    Aν καταλαβαίνω καλά τη διαδικασία που περιγράφεται στο τέλος του άρθρου, προσπαθούσαν να φτιάξουν Κιντσούγκι ;

    https://en.wikipedia.org/wiki/Kintsugi

  23. cyrusmonk said

    Ἄσχετο μέν, ὡραῖο μεζεδάκι δέ (ἀπὸ τὸ TVXS, ποὺ καθημερινὰ στρώνει πιατέλα μεζεδοπωλείου):

    …Το ίδιο είχε γίνει όταν την εξουσία είχε αναλάβει ο Γιώργος Παπανδρέου. Οι συνεργάτες του τότε του βρήκαν άλλο πρωθυπουργικό γραφείο, στον 6ο όροφο του κτιρίου του υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης, στη Βασίλης Σοφίας. Το γραφείο χρησιμοποίησε και ο Αντώνης Σαμαράς όταν ήταν πρωθυπουργός.

    Καὶ τὸ ἀντίστοιχο λίκνο:

    http://tvxs.gr/news/ellada/o-tsipras-egkataleipei-maksimoy

    μὲ νέο χτύπημα εἰσαγωγικομανίας, ἀφοῦ ὁ τίτλος τοῦ ρεπορτάζ εἶναι: Ο Τσίπρας «εγκαταλείπει» το Μαξίμου.

  24. Πάνος με πεζά said

    Ο Τσίπρας «εγκαταλείπει» το Μαξίμου (σε εισαγωγικά) : αφήνει τους τοίχους να ραγίζουν, τα λουλούδια απότιστα, το ταβάνι να στάζει, τα πλακάκια ξεκολλημένα… 🙂

  25. LandS said

    Εντάξει το Μαξίμου και η ιδιότητα του Πρωθυπουργού είναι αλληλένδετα. Όταν λέμε «διαρροή από το Μαξίμου» δεν εννοούμε την αποχέτευση (και ας μυρίζει καμιά φορά). Δεν βλέπω εισαγωγικομανία σε αυτό.
    Στην Ίσκρα, όπου η κατανάλωση εισαγωγικών και έντονης γραφής δίνει και παίρνει, σήμερα υπάρχει μία [ανοίγουν εισαγωγικά] «χειραγωγημένη» ψήφος [κλείνουν] και ένα [ανοίγουν]»επικύρωσε» στα μουλωχτά και στα μουγγά[κλείνουν]
    σα τα γκρeekλιsh ένα πράμα

  26. LandS said

    Για να καταλάβετε
    όπου ο λαός με τη «χειραγωγημένη» ψήφο του στα μνημονιακά κόμματα «επικύρωσε» στα μουλωχτά και στα μουγγά αυτό το ΝΑΙ, εκκαθαρίζοντας τη Βουλή από τις γνήσιες αντιμνημονιακές φωνές.
    με κόπιπέιστ

  27. LandS said

    Πάλι στο επικύρωσε άλλαξε τα ξένα εισαγωγικά με ελληνικά

  28. Πάνος με πεζά said

    Με την ίδια λογική όμως, μέρα που είναι, «ο Τάδε «εγκαταλείπει» το Υπουργείο Δείνα» ή «ο Τάδε εγκαταλείπει το Υπουργείο Δείνα»;

    (ή ο «Τάδε» εγκαταλείπει το Υπουργείο «Δείνα»; 🙂 )

  29. Παλιοσειρά said

    Παρά την επιτυχή έκβαση των πειραμάτων και την ευμενή υποδο­χή του προϊόντος από την αγορά, η επιχείρηση ναυάγησε εν τω γεννάσθαι, για οικονομικούς λόγους. Τον χρυσό και τις λοιπές πρώτες ύλες τις αγόραζαν φυσικά τοις μετρητοίς αλλά τον κεραμεικό χρυσό έπρεπε να τον πουλάν επί πιστώσει ή με τρίμηνα γραμμάτια. Μη έχο­ντας τη δυνατότητα να χρηματοδοτήσουν την επιχείρηση και μη θέ­λοντας να μπλέξουν με Τράπεζες και δάνεια, εγκατέλειψαν την προ­σπάθεια πριν ανοιχτούν σε βαθιά νερά. Άλλωστε δεν είχαν πλέον ανάγκη. Ο ίδιος είχε μια καλή σύνταξη κι ο γιος του είχε διοριστεί με καλό μισθό στον EOT.

    —————————

    Χρηματοδοτικές ροές, ρευστότητα, κόστος χρήματος, πρόσβαση στην τραπεζική πίστη…

    Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα: η μικρή πικρή ιστορία της κακοδαιμονίας της ελληνικής οικονομίας.

  30. Παλιοσειρά said

    δοκιμη bold italics !!! ???

  31. Παλιοσειρά said

    κατι δεν πηγε καλά. πώς κλείνουν τα bold τα ατιμα strike

  32. Παλιοσειρά said

    νικοδεσπότη, όταν επί τέλους τα καταφέρω, θα μπορούσες να διαγράψεις την ντροπή των δοκιμών; once again

  33. sarant said

    Ναι, αλλά πες μου πότε θεωρείς ότι τα κατάφερες 😉

  34. LandS said

    [b]κάνω δοκιμές[/β] κάνω δοκιμές

  35. Γς said

    test:

    123456789

  36. Γς said

    34:

    Πήγαινε στον τυφλοσούρτη του Κάκτου

  37. Δημητρης said

    Για να δούμε τι καταφέραμε

  38. Δημητρης said

    τα παιδία παίζει
    τα παιδία ξαναπαίζει

  39. Γς said

    37:
    Δεν φαίνεται τίποτα.

    Είχες γράψει

    Για να δούμε τι καταφέραμε

  40. Γς said

    Είχες γράψει:
    Για να δούμε τι καταφέραμε

    Και το είχες γράψει σωστά για πλάγια [italics]

    Γιατί δεν βγήκε;

  41. Πάνος με πεζά said

    Με τα «italics» έχω διαπιστώσει κι εγώ ένα πρόβλημα στο «κλείσιμο», ιταλίζεται όλο το υπόλοιπο κείμενο, σαν από χρωμοβαφή πλυντηρίου…

  42. Πάνος με πεζά said

    Να ! Είχα βάλει το αμέσως μετά το «ιταλίζεται». Νομίζω ότι το [i] tip [-i] είναι ότι το [i]συγκεκριμένο[-i] θέλει [i]αγκύλες[-i], κι όχι [i] «ανίσωση». [-i]

  43. Πάνος με πεζά said

    Π@π@ρια…

  44. 42 Θέλει /, όχι -.
    (τύφλα να έχουν τα πειράματα του παππού Σαραντάκου με τον κεραμικό χρυσό…)

  45. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Ωραίοι πολυμήχανοι Έλληνες, σε μια εποχή ανατέλλοντος αστέρα (ο Νικοκύρης κυοφορούμενος 🙂 🙂 )

  46. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Κουιζάκι: Με ποιόν αρχηγό κόμματος έχει ο Νικοκύρης γενέθλια την ίδια μέρα; Αρχηγάρα λέμε! 🙂

  47. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    >>σε λίγο πλούμισε η παρέα μας με τα νιόνυφα παιδιά
    Πλουμίζω,στολίζω. Πλουμιστό,τ’ ομορφοστολισμένο.
    Πλουμίδια,τα στολίδια
    η «πλουμίστρα»(μια γυναίκα με πείρα στο χορό αυτό, που πιάνει στην αρχή του κύκλου) «πλουμίζει», δηλαδή «στολίζει», κάθε χορευτή και χορεύτρια με επαινετικά δίστιχα,

  48. sarant said

    46 Αυτό άραγε το ηξερα και το ξέχασα ή δεν το ξέρω;

  49. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    βασιλικό ύδωρ
    Δεν θυμόμουνα φυσικά από τη χημεία του σχολείου ποιο υγρό ήταν,αλλά μου θύμισε τη Βασιλική Βρύση στο χωριό και στο χωριό το εξ αγχιστείας και είπα να το ψάξω.
    >>κολοφώνιο
    το μόνο που ξέρω περί κολοφωνίου είναι ότι το απλώνουμε στο ξύλινο δάπεδο για να μην γλιστρούν οι χορευτές.Σαν τριμμένο ξανθό λιβάνι.

  50. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    48.Είναι αυτός που πρόβλεψες σωστά ότι θα μπει τώρα στη Βουλή 🙂 Τυχαία άκουσα που του έκαναν ερώτηση-χαβαλέ, τί ζώδιο είναι και είπε την ημερομηνία γέννησής του και «σκορπιός!» αναφώνησε ο,η «δημοσιογράφος».

  51. Νίκος Κ. said

    «διέλυαν τους κρυστάλλους σε απόλυτο οινόπνευμα»
    Νομίζω: «απόλυτη αλκοόλη» ή «καθαρό οινόπνευμα»

  52. sarant said

    50 Μπα; Αυτός; Αρχηγάρα όντως!

    51 Μπορεί και να έχεις δίκιο.

  53. 50, Κι αν πάσχουμε από δημοσκόπους, σκίζουμε από ωροσκόπους!

  54. Γς said

    Καλό φθινόπωρο
    Φθινοπωρινή ισημερία σήμερα κι η νύχτα θ αρχίσει να μεγαλώνει μέχρι το χειμερινό ηλιοστάσιο του Δεκεμβρίου.

  55. Γς said

    53:

    Ζώδιο βλίτο με ωροσκόπο τούβλο, που λένε

  56. Alexis said

    #54: Η νύχτα αρχίζει να μεγαλώνει από τις 22 Ιουνίου.

    Αν κρίνω από το ποίημα Νίκο (δεν ξέρω αν αποτυπώνει γενικότερα τη φιλοσοφία του και τη στάση ζωής του), εξαιρετικά προσγειωμένος και «γήινος» ο παππούς.
    Απλές καθημερινές χαρές της ζωής…
    Χωρίς περιττά μπλά-μπλά και μεγάλες κουβέντες.
    Ήταν και στα 56 του βέβαια, τότε… 🙂

  57. Γς said

    56:
    >Η νύχτα αρχίζει να μεγαλώνει από τις 22 Ιουνίου.

    Λάθος.
    Από σήμερα η στο βόρειο ημισφαίριο, η νύχτα αρχίζει να μεγαλώνει, ώσπου να φθάσει στο ζενίθ της κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο του Δεκεμβρίου.

  58. Γς said

    Από σήμερα η στο βόρειο

  59. sarant said

    56 Ναι, μπορείς να πεις ότι αποτυπώνει τη φιλοσοφία της ζωής του.

  60. Alexis said

    #57: Κάπου τα μπερδεύεις.
    Στις 22 Ιουνίου είναι το θερινό ηλιοστάσιο στο Β. ημισφαίριο. Η μεγαλύτερη μέρα δηλαδή.
    Μετά η μέρα αρχίζει να μικραίνει και η νύχτα να μεγαλώνει.
    (Το «όσο νυχτώνει τ’ αγγούρι μεγαλώνει» δεν έχει καμία σχέση με όλα αυτά βέβαια… 🙂 )

  61. Γς said

    60:

    Εντάξει.

    Εγώ είπα [#54]:

    >Φθινοπωρινή ισημερία σήμερα [ισες νύχτα και μέρα] κι η νύχτα θ αρχίσει να μεγαλώνει [να γίνεται μεγαλύτερη της ημέρας, εννοούσα] μέχρι το χειμερινό ηλιοστάσιο του Δεκεμβρίου.

    Φθινοπωρινή ισημερία λοιπόν σήμερα κι η νύχτα θ αρχίσει να γίνεται μεγαλύτερη της ημέρας μέχρι το χειμερινό ηλιοστάσιο του Δεκεμβρίου μετά θα μικραίνει μέχρι την εαρινή ισημερία κ.ο.κ.

    Στο νότιο ημισφαίριο τα πράγματα είναι αντίθετα. Και στη χώρα της κυράς μου η νύχτα κι η ημέρα είναι πάντα ίσες.
    Γιατί περνα από πάνω τους ο Ισημερινος.
    [που γι αυτό πήρε αυτό το όνομα;]

    ότι αρχίζει να γίνετι μεγαλύτερη της ημέρας από σήμερα

  62. Θεοδώρα said

    Με συγκίνησε το ποίημα πάρα πολύ…Έχετε ασχοληθεί στο ιστολόγιο με το «Λάθε βιώσας» ως φράση και νόημα? Επίκουρος είναι και φέρνει στο νου και Καβάφη…

  63. Alexis said

    #61: οκ, έτσι ναι, ισχύει…

  64. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Είναι η πρώτη φορά που διαφωνώ με το παππού για την στάση ζωής που είχε, το ποίημα είναι ο ύμνος του μικροαστού, με αυτά τα «ιδεώδη» γαλουχήθηκαν γενιές και γενιές εργαζομένων, και εξακολουθούν να γαλουχούνται, προς μεγάλη ευχαρίστηση των κεφαλαιούχων. ΜΗ ΚΑΝΕΙΣ ΟΝΕΙΡΑ ΤΡΕΛΑ, ΚΑΤΣΕ ΕΔΩ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ, πώς να χάσει το σύστημα μετά, με αριστερά λόγια του αέρα; Χρειάζεται εκατομμύρια εθελοντές σκλάβους η βάση της οικονομικής πυραμίδας, για να είναι στέρεη.

  65. pan said

    Σε δυο γραμμές, έτσι απλά, μερικές από τις αιτίες της σημερινής κακοδαιμονίας μας…
    «Μη έχο­ντας τη δυνατότητα να χρηματοδοτήσουν την επιχείρηση και μη θέλοντας να μπλέξουν με Τράπεζες και δάνεια»,
    η χρηματοδότηση από τράπεζα ήταν μπλέξιμο, έπρεπε να έχεις μέσο, και

    «Άλλωστε δεν είχαν πλέον ανάγκη….κι ο γιος του είχε διοριστεί με καλό μισθό στον EOT.»
    που πάει να πει αφού υπάρχει σταθερός μισθός από σίγουρο εργοδότη, που να πλέκεις με αβέβαια πειράματα προσπάθειες και ξενύχτια για να φτιάξεις ένα καλό προϊόν να υποκαταστήσεις εισαγωγές και να κάνεις εξαγωγές…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: