Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Το πάθημα του Μποχώρη και μια ακατάγραπτη συνεργασία του Κώστα Βάρναλη με εφημερίδα

Posted by sarant στο 11 Οκτώβριος, 2015


Τον τελευταίο καιρό έχω αρχίσει να μελετάω τις συνεργασίες του Κώστα Βάρναλη με καθημερινές εφημερίδες, με σκοπό να εκδώσω, από τις εκδόσεις Αρχείο, τα χρονογραφήματά του, κάτι που θα αρχίσει από του χρόνου. Ψάχνοντας τις εφημερίδες των πρώτων μεταπολεμικών χρόνων, εντόπισα σε μια βραχύβια αριστερή εφημερίδα, τη Δημοκρατική, μια στήλη τακτικού συνεργάτη που υπογραφόταν με τα αρχικά Κ.Β. Αμέσως σκέφτηκα τον Βάρναλη, αφού και το ύφος γραφής έμοιαζε -και όταν είδα ότι και η θεματολογία των επιφυλλίδων ήταν ταιριαστή με τα θέματα που αγαπούσε να θίγει ο Βάρναλης στα χρονογραφήματά του της εποχής, δεν μου έμενε πια καμιά αμφιβολία.

Για τη φιλολογική αυτή «ανακάλυψη», έγραψα ένα άρθρο, που δημοσιεύτηκε στο καλό κυπριακό περιοδικό Μικροφιλολογικά, με το οποίο συνεργάζομαι τα τελευταία χρόνια, στο τεύχος 38 (Φθινόπωρο 2015), που μόλις κυκλοφόρησε. Παραδέχομαι ότι το θέμα είναι, ακριβώς, μικροφιλολογικό, δηλαδή μια λεπτομέρεια που δεν ενδιαφέρει πολύ κόσμο, ωστόσο ο Βάρναλης είναι ένας από τους Έλληνες λογοτέχνες της εντελώς πρώτης γραμμής που έχουμε, οπότε και οι λεπτομέρειες έχουν, θαρρώ, την αξία και τη σημασία τους.

Μια ακατάγραφτη συνεργασία του Κώστα Βάρναλη

mikrofilo38Μετά την απόλυσή του από τη Μέση Εκπαίδευση το 1926, o Κώστας Βάρναλης εργάστηκε για βιοπορισμό σε λεξικά και εγκυκλοπαίδειες και στη συνέχεια σε εφημερίδες ως μόνιμος συνεργάτης, κυρίως με χρονογραφήματα και ιστορικά αναγνώσματα. Το δημοσιογραφικό του έργο δεν έχει καταγραφεί μέχρι σήμερα, με εξαίρεση τις επιφυλλίδες και τα χρονογραφήματα αισθητικού και κριτικού χαρακτήρα, που τα έχει καταγράψει η Λουκία Μαρκεζέλι στην πολύτιμη εργασία της Συμβολή στην εργογραφία του Κώστα Βάρναλη. Αισθητικά-Κριτικά 1911-1944, αλλά και πάλι μόνο έως το 1944.

Μετά το 1944, ο Κώστας Βάρναλης συνεργάστηκε με τον Ριζοσπάστη και τον Ρίζο της Δευτέρας, έως το 1947 που έκλεισαν οι εφημερίδες του ΚΚΕ και του ΕΑΜ, και στη συνέχεια ως μόνιμος συνεργάτης με τις κεντροαριστερές εφημερίδες Προοδευτικός Φιλελεύθερος (1950-53) και Προοδευτική Αλλαγή (1953), ενώ από τον Αύγουστο του 1953 ξεκίνησε τακτική καθημερινή συνεργασία με την Αυγή, την εφημερίδα της Αριστεράς, έως το 1958 που μια πολύμηνη ασθένεια τον ανάγκασε να διακόψει την καθημερινή συνεργασία και να συνταξιοδοτηθεί ως δημοσιογράφος. Οι συνεργασίες αυτές είναι γνωστές και έχουν καταγραφεί π.χ. στο Αρχείο Βάρναλη, αν και τα σχετικά κείμενα πέρα από ελάχιστες εξαιρέσεις δεν είναι προσιτά στον σημερινό αναγνώστη· πράγματι, μόνο πρόσφατα άρχισαν να εκδίδονται δημοσιογραφικά κείμενα του Βάρναλη

(Υποσημείωση: Έτσι, έχουν εκδοθεί: Φέιγ βολάν της Κατοχής [Κατοχικά χρονογραφήματα δημοσιευμένα στην Πρωία το 1942 και το 1943, σε επιμέλεια Γ. Ζεβελάκη] (Καστανιώτης, 2007)· Γράμματα από το Παρίσι [Ανταποκρίσεις δημοσιευμένες στην Πρόοδο το 1926, σε δική μου επιμέλεια] (Αρχείο, 2013)· Τι είδα εις την Ρωσσίαν των Σοβιέτ [Ταξιδιωτικές εντυπώσεις δημοσιευμένες το 1934 στον Ελεύθερο Άνθρωπο, σε δική μου επιμέλεια] (Αρχείο, 2014)· και Άι Στράτης. Θυμήματα εξορίας [Αναμνήσεις από την εξορία, δημοσιευμένες το 1935 στον Ανεξάρτητο, σε επιμέλεια Ηρ. Κακαβάνη]. Βρίσκεται υπό έκδοση επιλογή από τα «αττικά» χρονογραφήματά του, πάλι σε δική μου επιμέλεια).

Υπάρχει ωστόσο και μια δημοσιογραφική συνεργασία, κατά πάσα πιθανότητα του Βάρναλη, σε εφημερίδα των αρχών της δεκαετίας του 1950, που, απ’ όσο ξέρω, παραμένει άγνωστη. Γράφω «κατά πάσα πιθανότητα», επειδή δεν υπογράφεται παρά με τα αρχικά Κ.Β. και ο ποιητής στο αρχείο του δεν έχει φυλάξει αποκόμματά της ώστε να δηλώνει έμμεσα την πατρότητα. Ωστόσο, το στιλ γραφής δείχνει ξεκάθαρα τον Βάρναλη, όπως επίσης και η θεματολογία των κειμένων.

Πρόκειται για μια σειρά επιφυλλίδες που δημοσιεύονταν κάθε Κυριακή στη βραχύβια αριστερή καθημερινή εφημερίδα Δημοκρατική. Η Δημοκρατική κυκλοφόρησε στις 28 Αυγούστου 1951 ως όργανο της νεοσύστατης τότε Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστεράς (ΕΔΑ), που είχε ιδρυθεί, ως συνασπισμός αριστερών σχημάτων και προσωπικοτήτων, στις αρχές Αυγούστου προκειμένου να πάρει μέρος στις εκλογές της 9ης Σεπτεμβρίου 1951. (Μια προηγούμενη αριστερή καθημερινή εφημερίδα, ο Δημοκρατικός, είχε κλείσει τον Ιανουάριο του 1951).

Με τη Δημοκρατική συνεργάζονταν, με έκτακτες ή τακτικές συνεργασίες, αρκετοί αριστεροί διανοούμενοι (Τάσος Βουρνάς, Κοσμάς Πολίτης, Κ. Κοτζιάς, Αλ. Αργυρίου, Δημ. Φωτιάδης, καθώς και ο εξόριστος Μ.Μ.Παπαϊωάννου). Εικάζω ότι ο Βάρναλης υπέγραφε τις επιφυλλίδες του με τα αρχικά του επειδή την ίδια περίοδο συνεργαζόταν με τον Προοδευτικό Φιλελεύθερο, όπου είχε το καθημερινό χρονογράφημα. Έτσι, δήλωνε μεν σαφώς την ταυτότητά του αλλά κρατούσε τα προσχήματα.

Η Δημοκρατική δεν μακροημέρευσε. Στις 19 Ιανουαρίου 1952, λίγο μετά που ξέσπασε η «υπόθεση των ασυρμάτων», έκλεισε με απόφαση του Συμβουλίου Εφετών. Ο Βάρναλης συνεργάστηκε με την Δημοκρατική από το πρώτο κυριακάτικο φύλλο της (2 Σεπτεμβρίου 1951) έως το τελευταίο. (Στο Αρχείο Βάρναλη υπάρχει το φύλλο της 2.9.1951, κάτι που αποτελεί έμμεση ένδειξη ότι οι επιφυλλίδες ήταν δικές του).

Καταγράφω εδώ όλες τις επιφυλλίδες:

«Το πάθημα του Μποχώρη», 2 Σεπτεμβρίου 1951

«Ιστορικά παθήματα-μαθήματα», 9 Σεπτεμβρίου 1951

«Πνευματικόν ήθος», 23 Σεπτεμβρίου 1951

«Οι άγγελοι του ολέθρου», 30 Σεπτεμβρίου 1951 – υπογραφή Β.

«Φωνή λαού», 7 Οκτωβρίου 1951

«Το αρχαίο Ράιχσταγ», 14 Οκτωβρίου 1951

«Ειρήνη και περί ειρήνης», 21 Οκτωβρίου 1951

«Οι ήρωες ‘προδότες’», 28 Οκτωβρίου 1951

«Το ‘ΟΧΙ’ του λαού», 4 Νοεμβρίου 1951

«Το ‘κοράκι’ της ειρήνης», 18 Νοεμβρίου 1951

«Αναλογίες», 25 Νοεμβρίου 1951

«Ιερή συμμαχία», 2 Δεκεμβρίου 1951

«Ελευθερωτές και σωτήρες», 9 Δεκεμβρίου 1951

«Αποκαλυπτήρια εθνικοφροσύνης», 16 Δεκεμβρίου 1951

«Ιστορία ανθρωποπιθήκων», 23 Δεκεμβρίου 1951

«Φραστικοί τρόποι και ‘πλιάτσικο’», 30 Δεκεμβρίου 1951

«Οι ‘ιστορικοί της αλώσεως’», 6 Ιανουαρίου 1952

«Παραπέτασμα καπνού», 13 Ιανουαρίου 1952

Όπως βλέπουμε, η συνεργασία ήταν σχεδόν αδιάλειπτη: μόνο δυο φορές έλειπε η επιφυλλίδα του Κ.Β. από το κυριακάτικο φύλλο. Κάτι που δεν φαίνεται καθαρά από τους τίτλους είναι ότι αρκετές επιφυλλίδες, περισσότερες από τις μισές, επιχειρούσαν ιστορικούς παραλληλισμούς της επικαιρότητας με καταστάσεις της αρχαιότητας, ένα θέμα στο οποίο συχνά επιδιδόταν ο Βάρναλης και στα ενυπόγραφα χρονογραφήματά του.

Θα παρουσιάσω τώρα ολόκληρο την πρώτη από τις επιφυλλίδες του Βάρναλη στη Δημοκρατική. Παρόλο που το θέμα δεν είναι ιστορικό, νομίζω ότι δεν υπάρχει αμφιβολία για την ταυτότητα του Κ.Β. που υπογράφει. Έχω προσαρμόσει την ορθογραφία στα σημερινά.

mpoxor

Το πάθημα του Μποχώρη

Ο καημένος ο Μποχώρης – ο Απόδημος Αδελφός! Του την σκάσανε. Και δεν του πήρανε μο­νάχα τα πεντακόσα, όλο τάλαρα και γρόσα, παρά του πήρανε και την καρ­διά. Την ξεριζώσανε και την πατή­σανε χάμου.

Έλειπε τριάντα χρόνια στην Aμερική ο… εύανδρος Ηπειρώτης. Άφησε γυναίκα κι ένα κοριτσάκι της αγκαλιάς και πήγε στον Άλλον Κό­σμο να κάνει την τύχη του. Δούλεψε σκληρά, γέρασε και σκέβρωσε σε κεί­νην τη μεγάλη «κώχη» του Καβάφη. που δεν διαφέρει σε τίποτα από τις μικρές. Ούτε τον ξέρουμε αν υπήρχε, ούτε θα μάς μάθαινε τι λογής υπάρ­χουμε, αν δεν τόνε γελούσαμε να έρθει πίσω στ’ «άγια χώματα»!

* * *

Είχε πεθάν’ η γυναίκα του. Κι είχε μάθει πως το κορίτσι του παν­τρεύτηκε. Όσο μπορούσε έστελνε κανένα γράμμα και κανένα δολάριο. Αλλά δεν μπορούσε πάντα. Γιατί μέσα σ’ αυτά τα τριάντα χρόνια γενήκαν οι δυο μεγάλοι κοσμοσωτήριοι πόλεμοι, που βάσταξαν ο καθένας πέντε κι έξι χρόνια ευτυχισμένα! Σ’ όλ’ αυτά τα χρόνια ήτανε κλεισμένα οι στεριές, οι θάλασσες, οι ουρανοί και δεν μπορούσε να περάσει μήτε άνθρωπος, μήτε πουλί, μήτε γράμμα από τη μια Φλόγα στην άλλη Φλόγα!

Στο αναμεταξύ ο έρμος ο Τζίμης ή Τόμας ή Χάρι μάθαινε πως η πα­τρίδα του όλο και μεγάλωνε, όλο και δυνάμωνε, όλο και δοξαζόταν! Μάθαινε, πως η Ελλάδα είναι το πρό­τυπο της δημοκρατίας, του κράτους Δικαίου και της ευημερίας! Μάθαι­νε, πως η Ελλάδα έχει λίγο νερό και μπόλικο αίμα για να ποτίσει όλη τη Γης, μάθαινε πως είναι επίγειος παρά­δεισος, ώστε ο ουράνιος έκλεισε «ελλείψει πελατείας». Μάθαινε πως πουθενά αλλού η Σκέψη, ο Λόγος και τ’ άχε­ρα πετούνε στον αέρα — και καταλήγουνε στην υπόνομο.

— Μονάχα λίγον καπνό ν’ αγνάντευα ν’ ανηφορίζει γαλανός στο γαλανόν αιθέρα από μιαν καμινάδα της Αθήνας…

Δεν ήξερε τι έλεγε! Όλ’ η Ελλά­δα δεν κάνει άλλο από να καπνίζει. Καίγεται τόσα χρόνια από τις απανωτές διχτατορίες, ντόπιες και ξένες. Πίσω απ’ αυτόν τον καπνό κρύβονται τόσο ωραία πράματα και τόσο μεγάλοι άντρες — που είναι κι αυτοί καπνός!

Ένα πρωί λοιπόν του είπανε:

— Τρέχα, Τζίμη, Τόμας ή Χάρι… Ευκαιρία να ιδείς και το παιδί σου. Η Ελλάδα στολίστηκε, ασπρίστηκε, έβαλε τα καλά της και σε περιμένει με ανοιχτές αγκάλες. Φέτος δέχεται τα ξενιτεμένα παιδιά της. Τρέχα! Γιορτάζει τους εικοσιπέντε αιώνες της Δημοκρατίας και της Ελευθε­ρίας.

Κι έτρεξε ο Τζίμης κλπ. για να ιδεί και το κορίτσι του, τον άντρα της, τα παιδιά τους.

Είχε τόσο μεγάλη ψυχή, που τί­ποτα δεν μπορούσε να την κλονίσει. Όταν αγαπά κανείς… Απάνω στ’ αχνάρια της Αθηνάς Παλλάδος και του αποστόλου Παύλου έτρεξε στο σπίτι της κόρης του. Χτύπησε, ξα­ναχτύπησε. Κανείς. Μια γειτόνισσα βγήκε στην πόρτα.

—        Ποιόν θέλετε ;

—        Τη Βασιλική…

—       Μμ! έκανε η γειτόνισσα. Ποιος είσαι;

—        Ο μπαμπάς της.

—        Καλώς όρισες. Μα η Βασιλική από χτες λείπει.

—        Πού πάει;

—        Mμ… Μμ!.,.

—       Μίλα καλά.

—   Στο Τμήμα Μεταγωγών!

—   Τι είναι αυτό;

—    Μην ταράζεσαι! Όλοι από κει θα περάσουμε.

—     Κι ο άντρας της;

—               Αυτός έχει δυο χρόνια που λείπει.

—              Άφησε τη γυναίκα του;

—            Όχι, αλλά τον πήγανε ταξίδι… Στον Άι Στράτη.

Έτσι ο φουκαράς ο Τζίμης έτρεξε στο Τμήμα Μεταγωγών να ιδεί το κο­ρίτσι του! Δεν τού δίνανε άδεια.

— Θες να ιδείς την Ακρόπολη, τους Δελφούς, τις φυλακές του Σω­κράτη, τον τάφο των Μαραθωνομά­χων και την… πλατεία Ελευθερίας; Αυτά να σου τα δείξουμε μετά χα­ράς. Την κόρη σου τι να την ιδείς; Είναι όπως όλες οι κόρες, που δεν έχουνε μυαλό!

Επί τέλους την είδε. Και κατόρθωσε και να την πάρει. Αυτή ’ναι η ιστορία, που μου διηγηθήκανε.

Κι ο Τζίμης είχε να λέει:

— Εδώ στην Ελλάδα όχι μονάχα γεννήθηκε η Ελευθερία παρά και πέθανε!…

Κ. Β.

 

Advertisements

71 Σχόλια to “Το πάθημα του Μποχώρη και μια ακατάγραπτη συνεργασία του Κώστα Βάρναλη με εφημερίδα”

  1. Gpoint said

    Καλημέρα
    Εξαιρετικό διήγημα

  2. spiral architect said

    Καλημέρα.
    Το άσμα το ξέχασες: http://youtu.be/ABr66Yne8Zo

  3. Γς said

    Καλημέρα

    «Το πάθημα του Μποχώρη», 2 Σεπτεμβρίου 1951.

    Και την αυτήν ημέραν Ο Νίκος Ζαχαριάδης από το ραδιοφωνικό σταθμό «Ελεύθερη Ελλάδα» που εξέπεμπε από το Βουκουρέστι.

  4. cronopiusa said

    Καλή σας μέρα!

  5. cronopiusa said

    Γεντί Κουλέ-Τα ρεμπέτικα της φυλακής-ΣΦΕΑ-21-4-2008, 41 χρόνια μετά. Παρουσίαση: Πάνος Σαββόπουλος.

  6. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    2: Σωστά, χρειάζεται και το άζμα!

    3: Τέτοια σύμπτωση δεν την είχα υπόψημου -απορώ μάλιστα πού το βρήκες.

  7. Γς said

    3:

    >2 Σεπτεμβρίου 1951

    Κι εκείνη την εβδομάδα στην Αμερική έσπαζε η ταινία του Ηλία Καζάν:
    Λεωφορείο ο Πόθος.

    Τένεσι Ουίλιαμς, Μάρλον Μπράντο, Βίβιαν Λι, τέσσερα Οσκαρ και τέτοια

  8. Είναι το Μποχώρης ηπειρώτικο όνομα; Όλα δείχνουν πως είναι εβραϊκό (και σημαίνει «πρωτότοκος», όπως λέει ένας παλιός γνώριμος). Διαβάζω μάλιστα (δεν βρίσκω την πηγή) ότι ο Μποχώρ του τραγουδιού ήταν ένας περιβόητος Εβραίος, προαγωγός, που καταδιωκόμενος κρύφθηκε σε πλοίο όπου και συνελήφθη στον λιμένα της Καβάλας. Πιο πειστικές ερμηνείες σχετικά με τη Σμύρνη: http://www.rembetiko.gr/forums/showthread.php?t=16384&s=5623dfd0fea59d7046ecce8fdd1a9f94
    Εδώ κάποια ακόμα λεξιλογικά (με παραπομπή στο βιβλίο του Αλμπέρτου Ναρ, Κειμένη επί ακτής θαλάσσης):

    bohor είναι εβραϊκή λέξη που σημαίνει πρωτότοκος. Μια ακόμα σημασία (που μάλλον ταιριάζει στο Μποχώρη του τραγουδιού) είναι «χαζός», «βλάκας». Πήρε αυτή την έννοια από το επεισόδιο της Γραφής όπου ο Ιακώβ απέσπασε τα πρωτοτόκια από τον μεγαλύτερο αδελφό του Ησαύ «αντί πινακίου φακής». Η έκφραση απαντάται επίσης στις σεφαρδίτικες παροιμίες και εκφράσεις, όπως bohor de los bohores, «μέγας ηλίθιος», no seas bohor, «μην είσαι ανόητος». Η λέξη πέρασε και σαν κύριο όνομα και σαν επώνυμο στις εβραϊκές κοινότητες της Ελλάδας, και στους Ρωμανιώτες στα Γιάννενα εξελληνίστηκε σε «Μποχορόπουλος».

    Όπως παρατηρεί και ο επόμενος σχολιαστής στο φόρουμ, Μποχώρι λεγόταν και το Ευηνοχώρι, κοντά στο Μεσολόγγι. Απ’ όσο ξέρω, αυτού του Μποχωριού αγνοούμε την ετυμολογία. Αν όντως η πρώτη αναφορά είναι το 1668, δεν μπορεί να αποκλείσει κανείς να ήταν μουκατάς μισθωμένος από κάποιον Μποχώρ.

  9. Γς said

    7:
    >Κι εκείνη την εβδομάδα στην Αμερική

    Και στο τέλος εκείνης της εβδομάδας στην Ελλάδα εκλογές:

    Παπάγος 36,53% 114 έδρες (απλή αναλογική) και δεν κυβέρνησε.

    Τον επόμενο χρόνο όμως ξανά εκλογές:

    Παπάγος 49,22% 238 έδρες (πλειοψηφικό) και κυβέρνησε

  10. sarant said

    8: Πολύ ενδιαφέρον αυτό με τον Μποχώρη τον ανόητο, οπότε μπορεί ο προαγωγός να είναι επεξηγηματικός μύθος

  11. Πέπε said

    @8:

    Πράγματι, Μποχώρης δεν είναι δικό μας (εννοώ της πλειοψηφίας των κοινών Ελλήνων) όνομα.

    Παρόλο που η αναλογία γίνεται σαφής, υπάρχουν τραγούδια που θα ταίριαζαν καλύτερα, όπως ο Αμερικάνος (που είναι βέβαια Ελληνοαμερικάνος).

    Τόσες χιλιάδες τραγούδια έχουμε για την ξενιτιά και τη νοσταλγία του ξενιτεμένου, αλλά για το πακέτο που τρώει όταν έρθει το νόστιμον ήμαρ, ελάχιστα.

    Ωραίο το διήγημα. Πολύ πικρό…

    Πόσο σκληρή είναι η ζωή…

    Εύγε Νίκο για την ανακάλυψη.

    Στην παράγραφο «Στο αναμεταξύ ο έρμος…» διόρθωσε το «πρότυπο» (έχει δύο τόνους).

    Στην ίδια παράγραφο: τρόμος της διπλής άρνησης τέτοια εποχή;!! Ή τυπογραφικό λάθος;

  12. sarant said

    11 Μερσί για τη διόρθωση. Όσο για τον τρόμο της διπλής άρνησης δεν το είχα προσέξει και με εντυπωσιάζει. Και δεν φαίνεται τυπογραφικό λάθος.

  13. Πέπε said

    Επίσης, στην ίδια παράγραφο, είναι λάθος τα κόμματα («μάθαινε, πως…» 2-3 φορές). Ορθώς μεν Νίκο δεν τα διόρθωσες, αλλά δεν αποτελούν ύφος εποχής ή προσωπικό αλλά κάτι που απαγορευόταν ρητά ανέκαθεν: κόμμα μεταξύ ρήματος και αντικειμένου.

  14. sarant said

    13 Φαίνεται πως κάμποσοι βάζανε κόμμα πριν από το «πως/ότι» αλά γερμανικά.

    Θα λείψω ως το βράδυ, αν κάτι πιαστεί στη σπαμοπαγίδα μάλλον θα μείνει εκεί ως να γυρίσω.

  15. Gpoint said

    δοκιμή

  16. Γς said

    14:

    > αν κάτι πιαστεί στη σπαμοπαγίδα

    Τεστ.

    Για να δω άν λειτουργεί η παγίδα

  17. Tsopanakos said

    Πολύ ωραία ιστορία, φιλολογικά και λογοτεχνικά!

    @8 Και το (ποντιακό; ) όνομα Μποχωρίδης από την ίδια ρίζα άραγε;

  18. Tsopanakos said

    Yγ. Βλέπω ότι στα περσικά bokhor σημαίνει τρώω.

  19. 18 Όχι ακριβώς. Τρώω είναι khordan, και η μόνη μορφή που μοιάζει είναι η προστακτική β’ προσώπου («φάε»), όχι όμως bokhor αλλά bekhor. Πολύ πιθανότερο ο Μποχωρίδης να είχε κάποιον εβραίο πρόγονο–όπως αντίστοιχα κάποιος κρητικός Βαρούχας (ή Βαρουχ/φάκης, όπως έχουμε ξαναπεί).

  20. Δημητρης said

    Έλειπε τριάντα χρόνια στην Aμερική ο… εύανδρος Ηπειρώτης. Άφησε γυναίκα κι ένα κοριτσάκι της αγκαλιάς και πήγε στον Άλλον Κό­σμο να κάνει την τύχη του. Δούλεψε σκληρά, γέρασε και σκέβρωσε σε κεί­νην τη μεγάλη «κώχη» του Καβάφη. που δεν διαφέρει σε τίποτα από τις μικρές.

    Η μεγάλη «κώχη» του Καβάφη;

  21. Από το γνωστό ποίημα H Πόλις του Καβάφη:

    Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού — μη ελπίζεις—
    δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
    Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
    στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες.

  22. antpap56 said

    «ένας από τους Έλληνες λογοτέχνες της εντελώς πρώτης γραμμής που έχουμε»
    Νομίζω το σχήμα λέγεται πλεονασμός…

  23. Γς said

    19:
    Συμφωνώ. Αν και έχω κάποιες επιφυλάξεις για τον αόριστο βήτα του ρήματος khordan

  24. touché 🙂 Προς υπεράσπισή μου πάντως , δεν καμαρώνω γιατί τα περσικά είναι η πιο εύκολη γλώσσα που υπάρχει!

  25. κουτρούφι said

    #2. Η εκτέλεση με το Τσαουσάκη είναι του 1962 (μια δεκαετία μετά από το άρθρο του Βάρναλη) και είναι απόδοση παλαιάς ανώνυμης δημιουργίας. Υπάρχουν ηχογραφήσεις από τα τέλη της δεκαετίας του 1920, όπως αυτή εδώ:

    Υπάρχει και εκτέλεση με την Παπαγκίκα του 1929.
    Ίσως, ο Βαρνάλης θα ήξερε και το τραγούδι. Όχι μόνο τα στιχάκια.

  26. Corto Maltese said

    Το τραγούδι του Μποχώρη, που βεβαίως ουδεμία σχέση έχει με τον ήρωα της επιφυλλίδας του Βάρναλη, έχει ηχογραφηθεί αρκετές φορές. Οι κυριότερες (προπολεμικές) είναι οι εξής:

    1) με τον Αντώνη Νταλγκά (His Master’s Voice, Αθήνα, 1927)

    2) με τον Κώστα Καρίπη (Polydor, Αθήνα,1927)

    3) με τον Ελευθέριο Μενεμενλή (Columbia Αγγλίας, Αθήνα, 1927), αυτό που αναρτήθηκε στο σχόλιο 25.

    4) με την Μαρίκα Παπαγκίκα Columbia Αμερικής, Νέα Υόρκη,1929

    5) με τον ακορντεονίστα (δεξιοτέχνη φύσας) Αντώνη Αμιραλή ή Παπατζή (οργανικό), (Victor, Αθήνα, 1932)

    Γνωρίζουμε βεβαίως και την καταπληκτική διασκευή του Μανώλη του χασικικλή του Γιάννη Δραγάτση από τον Κώστα Δούσα με τίτλο:
    Μανωλάκης ο χασικλής (Columbia Αμερικής, Σικάγο, 1932), όπου υπάρχει η προσθήκη:

    «του καημένου του Μανώλη/ του τη σκάσαν στο παπόρι
    και του πήραν εκατό/ από μέσα απ’ το παλτό»

    Ο Μποχώρης του τραγουδιού θεωρείται Εβραίος όπως αναφέρθηκε στο σχόλιο 8 και τα σχετικά με αυτόν περιστατικά πιθανολογούνται ότι συνέβησαν περί το 1880 στην Καβάλα ή την Σμύρνη.
    Παραταύτα στην Κίμωλο απαντάται το παρατσούκλι Μποχώρης. Εκεί ο ιδιοκτήτης του ομώνυμου καφενείου – εστιατορίου – παντοπωλείου υποστήριζε ότι δικός του πρόγονος (πατέρας ή παππούς) ήταν ο Μποχώρης του τραγουδιού.

  27. Γς said

    >«Ιστορικά παθήματα-μαθήματα», 9 Σεπτεμβρίου 1951

    Την αυτήν ημέραν: Είπαμε οι εκλογές [#9]

  28. Pedis said

    Κωλόφαρδος αυτος ο Μποχώρης! Από τη μια χώρα της ελευθερίας στην άλλη!

    Όλιβερ Στόουν (μελετώντας και παρουσιάζοντας πτυχές της Αμερικάνικης ιστορίας -The Untold History of the United States- ): American exceptionalism has to be driven out of our curriculums […] We’re not under threat. We are the threat.

    http://www.middleeasteye.net/news/oliver-stone-tells-his-untold-history-middle-east-1467591396

    (πέραν των -αναμενόμενων- αρετών της γραφής του Β. και του πικρού χιούμορ εμένα το κείμενο μου φάνηκε λίγο άνευρα δασκαλίστικο).

  29. Γς said

    >«Πνευματικόν ήθος», 23 Σεπτεμβρίου 1951

    Τριγμοί στην ΕΔΑ από το καπέλωμα του ΚΚΕ.
    Κι ο Ηλίας Τσιριμώκος έγραφε στην εφημερίδα Μάχη:

    «Επέρχεται το τέλος των μετώπων και των κορόιδων. Οσοι θέλουν να είναι ενεργούμενα του ΚΚΕ δικαίωμά τους. Αλλά δεν μπορούν να παριστάνουν τους ανεξάρτητους».

    Βαρίές κουβέντες για τότε.

  30. Γς said

    >«Οι άγγελοι του ολέθρου», 30 Σεπτεμβρίου 1951

    Στις 30 Σεπτεμβρίου 1951 χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Ιερισσού, Αγίου Όρους και Αρδαμερίου ο μετέπειτα Μητροπολίτης Μονεμβασίας και Σπάρτης.

    Δεν τον ξέρατε έ;
    [ούτε εγώ]

  31. Γς said

    >«Φωνή λαού», 7 Οκτωβρίου 1951

    Ο Νικόλαος Λανίτης δωρίζει χειρόγραφο ποίημα του Παλαμά, σε ειδική τελετή, στη Βιβλιοθήκη Πάφου.
    [που κάποιος το σούφρωσε στις 28 Δεκεμβρίου 2014]

  32. Γς said

    >«Το αρχαίο Ράιχσταγ», 14 Οκτωβρίου 1951

    Αλεξάνδρεια («Μοχάμεντ Άλι»)
    Ελλάδα-Συρία: 4-0 (2-0)
    Μεσογειακό Κύπελλο

    Ελλάδα: Κουρουκλάτος – Ρωσσίδης, Λινοξυλάκης, Μουράτης, Ιωάννου, Κοτρίδης, Ραδίτσας, Δαρίβας, Λεκατσάς, Μπέμπης (αρχηγός), Δρόσος

    Συρία: Ντερντέρι – Μαρούνι, Χάφεζ, Κασάμπ, Ταμπίλ Ι, Ταμπίλ ΙΙ, Ενάνι, Αϊράν, Ζέρμα, Γκάρμπι, Μάσρι

    Προπονητής: Γιάννης Χέλμης

    Διαιτητής: Ελ Σαγιέντ (Αίγυπτος)

    Σκόρερς: 18΄, 23΄, 71΄ Λεκατσάς, 75΄ Μουράτης (πέναλτι)
    Θεατές: 10.000

  33. Γς said

    >«Ειρήνη και περί ειρήνης», 21 Οκτωβρίου 1951

    Ξεκίνησε η προκριματική φάση του Κυπέλου της Ελλάδος που τελικά το κέρδισε ο Θρύλος 😉

  34. Γς said

    >συνεργαζόταν με τον Προοδευτικό Φιλελεύθερο

    Στον ΠΦ και η γελογραφία του Μητρόπουλου σχετική και με το ναυάγιο του Αδρία στη Φαλκονέρα. 538 επιβάτες. Σώθηκαν όλοι πλην ενός

    Την προηγούμενη μέρα της δωρεάς του ποιήματος [#31]

    Από τον Σαραντάκο

    https://sarantakos.wordpress.com/2015/02/27/kmitrneos/

    https://sarantakos.files.wordpress.com/2015/02/km511011.jpg?w=600&h=436

  35. Γς said

    >«Οι ήρωες ‘προδότες’», 28 Οκτωβρίου 1951

  36. Γς said

    >«Το ‘ΟΧΙ’ του λαού», 4 Νοεμβρίου 1951

    Στις 4 Νοεμβρίου 1951, μέσα σε πανηγυρική ατμόσφαιρα, μπροστά στα μάτια 10 και πλέον χιλιάδων φίλων του ΑΡΗ, πραγματοποιήθηκαν τα επίσημα εγκαίνια του γηπέδου Χαριλάου. Ακολούθησε φιλικός ποδοσφαιρικός αγώνας μεταξύ του ΑΡΗ και του Ολυμπιακού Πειραιώς.

  37. Gpoint said

    # 36

    σκουλήκια και γάβροι φιλικό, μύρισε το ιστολόγιο !

  38. Γς said

    >«Το ‘κοράκι’ της ειρήνης», 18 Νοεμβρίου 1951

    Δεν υπάρχουν πρωτοσέλιδα γι αυτήν την ημερομηνία

  39. Γς said

    37:
    Για σένα το έβαλα!

  40. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #8
    Στα Γιάννενα υπήρχε Εβραίος επί τουρκοκρατίας με το όνοματεπώνυμο Μποχοράκης Κοέν.
    Από την άλλη, ένας χριστιανός Μποχόρης θα μπορούσε να είναι απλά ο καταγόμενος από το Μποχόρι και όχι κάποιος με πρόγονο Εβραίο.
    Τέλος, το Μποχόρι θα μπορούσε να περιέχει τη σλαβική τοπωνυμική κατάληξη -orъ κι επομένως να πρέπει να αναζητηθεί μια ρίζα boh- ή buh-, όπως είναι π.χ. η λέξη buha που σημαίνει τον ψύλλο, Μποχόρι δηλαδή τόπος με ψύλλους. Παραδόξως δεν το βρίσκω στου Συμεωνίδη ή δεν ψάχνω σωστά…

  41. Γς said

    >«Αναλογίες», 25 Νοεμβρίου 1951

    Για το Κύπελλο Φιλίας Ανατολικής Μεσογείου στο γήπεδο της Λεωφόρου η εθνική Ελλάδος νικά με 1-0 την Αίγυπτο.

    Σκόρερ: Γιώργος Δαρίβας [Ολυμπιακός – 1ος σκόρερ στο πρωτάθλημα Ελλάδος 1951]

  42. Γς said

    40:
    >σημαίνει τον ψύλλο, Μποχόρι δηλαδή τόπος με ψύλλους. Παραδόξως δεν το βρίσκω στου Συμεωνίδη ή δεν ψάχνω σωστά…

    Σωστά;

    Μήπως όμως ψύλλο στ άχυρα;

  43. Γς said

    >«Ιερή συμμαχία», 2 Δεκεμβρίου 1951

    Βρήκα μόνο έναν παπά που «στις 2 Δεκεμβρίου 1951 χειροτονήθηκε τιτουλάριος Επίσκοπος Αργυρουπόλεως, Βοηθός Επίσκοπος της Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως»
    και που «Εκοιμήθη στις 7 Φεβρουαρίου 1985»
    Τίποτε άλλο δεν λέει

    [Ολα τα χρόνια κοιμότανε και το 85, πήγε για ύπνο. Ο θεός να με συγχωρέσει…]

  44. Ιάκωβος said

    Ο Πετρόπουλος στους Καπανταήδες, έχει ένα μικρό άρθρο για τον Εβραίο Μποχόρη και μποχορίκο. Λέει ότι αντιστοιχα υπήρχε και η μποχόρα, η πρωτότοκη ή αλλού η γυναίκα του Μποχώρη.

    Έχει και το μπουχόρι, ένα αρωματικό φυτό που το χρησιμοποιούσαν στο Άγιο όρος, όπως το λιβάνι. (Λέω, από το μπουχός ίσως;)

    Αναφέρει και τον φαραώ Bocchoris, που αναφέρει ο Τάκιτος, αλλά εδώ, νομίζω πάει μακρυά η βαλίτσα.

  45. Γς said

    >«Ελευθερωτές και σωτήρες», 9 Δεκεμβρίου 1951

    Πάλι η Προοδευτική Αλλαγή.

    «9 Δεκεμβρίου 1951 η εφημερίδα «Προοδευτική Αλλαγή» δημοσιεύει το γράμμα ενός άγνωστου κρατουμένου στη Μακρόνησο με τίτλο «Το αίσχος της Μακρονήσου». Το έχει στείλει κρυφά ο Τίτος Πατρίκιος στη μητέρα του και εκείνη το έδωσε στην εφημερίδα. Ομως οι δεσμοφύλακες κατάλαβαν ότι το είχε στείλει αυτός. «Πέρασα μερικές δυσάρεστες ημέρες»»

  46. Gpoint said

    Ηθελα νάξερα πως βλέπει η συλλογική σοφία του ιστολογίου την απόφαση της κυβέρνησης για την υποχρεωτική χρήση κάρτας στους δημόσιους και συνταξιούχους και 150 μετρητά την βδομάδα.
    Κι αν δεν κάνω λάθος δεν ήταν στα προαπαιτούμενα

  47. Ιάκωβος said

    Όσο για την επιφυλλίδα του Βάρναλη, δεν έχει νόημα να ψάξουμε αν είναι στηριγμένη σε αληθινό πρόσωπο και γεγονός. Ο Βάρναλης, προφανώς αγνοούσε την καταγωγή του μποχόρη, γνώριζε όμως το συγκεκριμένο ρεμπέτικο και έτσι με αφορμή το τραγούδι, έπλασε μια πολύ ωραία και χαρακτηριστική ιστορία με γνωστό τίτλο, για να τραβήξει την προσοχή του κοινού( εφημερίδα ήταν όχι υψηλή λογοτεχνία).

    Φυσικά, εκείνη την εποχή όλοι ένοιωθαν οτι δεν πιάστηκε κορόιδο μόνο ο ταλαίπωρος ο Μποχώρης, αλλά όλος ο Ελληνικός λαός.

    Άσχετο, αλλά υπήρξαν και περιπτώσεις Ελλήνων Εβραίων που γλύτωσαν από τα στρατόπεδα των Γερμανών και όταν ήρθαν στην πατρίδα, τους στείλανε στη Μακρόνησο.

  48. Γς said

    >«Αποκαλυπτήρια εθνικοφροσύνης», 16 Δεκεμβρίου 1951
    Δημοσιεύεται το καταστατικό σύστασης του Α.Ο.ΑΜΥΝΤΑ.

    Και θυμάμαι πιτσιρικάδες να δουμε μπάσκετ, αυτό το περίεργο άθλημα στον Αμύντα στον Υμηττό, δίπλα στην γειτονιά του Γς.

    Και τους κέρδισε το άθλημα, όπως τον Ζούπα π.χ.

    Από εκεί ξεκίνησε η δόξα του ελληνικού μπάσκετ

  49. Tsopanakos said

    @19
    Από ανατολικές γλώσσες δεν έχω ιδέα, στο διαδίκτυο το βρήκα δοκιμάζοντας διάφορες εκδοχές (bohor, bokhor κτλ).
    @40
    … και εκεί που έψαχνα βρήκα το σλοβενικό (τοπωνύμιο μάλλον) Bohor: http://www.bohor.si & http://www.slovenia.info/si/kolesarjenje/Na-Bohor.htm?kolesarjenje=1638&lng=1

  50. Γς said

    >«Ιστορία ανθρωποπιθήκων», 23 Δεκεμβρίου 1951

    [άλλα τρία μείνανε]

    Ο Άγιος Βασίλης «εκτελέστηκε» μπροστά στα μάτια 200 περίπου παιδιών. Ποιο ήταν το έγκλημά του;

    http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=116457

  51. Μαρία said

    40
    Δεν το έχει. Δες το Μπουκόριον Ιωαννίνων που ο Οικονόμου το καταχωρίζει ως Μπουχόρι.

  52. Γς said

    >«Φραστικοί τρόποι και ‘πλιάτσικο’», 30 Δεκεμβρίου 1951

    ΑΕΚ – ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ 0-2 [72’ ΔΡΟΣΟΣ, 76’ ΜΟΥΡΑΤΗΣ] Κύπελλο Χριστουγέννων, που κατέκτησε ο Ολυμπιακός.

  53. Γς said

    >«Οι ‘ιστορικοί της αλώσεως’», 6 Ιανουαρίου 1952

    Η Ελισάβετ Β’, Βασίλισσα από τις 6 Ιανουαρίου 1952 του Ηνωμένου Βασίλειου της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας, της Νότιας Αφρικής, της Αντίγκουας και Μπαρμπούντας, της Αυστραλίας, των Μπαχάμων, της Μπαρμπάντος , του Μπελίζε, του Καναδά, της Γρενάδας, των Νήσων Σολομώντος, της Τζαμάικας, της Νέας Ζηλανδίας, της Παπούα Νέας Γουινέας, του Άγιου Χριστόφορου και Νέβις, του Άγιου Βικέντιου & Γρεναδίνων, της Αγίας Λουκίας, και του Τουβαλού [εκείνο το νησί που βυθίζεται].

    Και γέμισαν οι συλλογές μας με όλα τα χρώματα των γραμματοσήμων της

  54. Γς said

    >«Παραπέτασμα καπνού», 13 Ιανουαρίου 1952

    [τελευταίο]

    13 Ιανουαρίου 1952: Δημοσιεύεται στις εφημερίδες, όπως μας αναφέρει ο Γιάννης Καιροφύλης στο βιβλίο του με τίτλο: Η Αθήνα στη δεκαετία του ‘50, η περιβόητη έκθεση του Κυριάκου Βαρβαρέσου για τα οικονομικά πράγματα της χώρας μας.

    http://www.patris.gr/articles/192196?PHPSESSID=#.VhqEbOztlHw

    Ηταν τότε που άκουγα τον μπάρμπα μου να λέει όταν έκανε παζάρια:

    -Είμαι και δημόσιος υπάλληλος.

    Φρίκη.

    «και ο κοσμάκης περίμενε εναγωνίως να πάρει στις 29 Ιανουαρίου με το κουπόνι του ατομικού του δελτίου 200 δράμια λάδι κατ’ άτομο προς 6.800 δρχ. τη μερίδα»

    Και μετά ήρθε ο Παπάγος. Κι ο Μαρκεζίνης με την νέα οικονομική πολιτική του και την αναπροσαρμογή της νομισματικής αξίας της δραχμής και φάγαμε εμείς καλά κι αυτοί καλύτερα.

  55. leonicos said

    Άλλοι έτσι, άλλοι αλλιώς, κάνατε το άρθρο μαγεία, από μια αφορμή που δεν ήταν και τόσο συνταρακτική. Ένα τέτοιο ‘αφήγημα’ θα μπορούσε να το γράψει και κάποιος που δεν ήταν Βάρναλης.
    Τα σχόλια όμως…

    Όσον αφορά το ‘μποχόρ’ εγώ, ως σεφαρδί, το ξέρω σαν κάτι αντίστοιχο του ‘κόπανος’ ή ‘κότσος’ που λένε τον πιάσανε κότσο. Ίσως και το τραγούδι να είναι παρεξήγηση και τον άνθρωπο να μην τον έλεγαν Μποχώρη, αλλά να ήταν μποχώρης, δηλαδή αφελής. «Αντε του καημένου του χαζούλη…»

  56. cronopiusa said

    άσχετο αλλά σοβαρό

    Απαγόρευση χρήσης για 4 βότανα- Βαλσαμόχορτο, Κιστός, Ινούλα, Φύλλα ελιάς

    τα φώτα σας

  57. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #51
    Ελκυστική εκδοχή είναι το puhati, αλλά αφού υπάρχει το buha γιατί να δεχτούμε την παρετυμολογία; Το άλλο (ίσως) είναι απευθείας και είναι πιο απλή λύση.
    Εντωμεταξύ, δεν έχει ούτε το Βραχόρι. Γιατί έτσι παραπεταμένη η Αιτωλοακαρνανία; 🙂

  58. Spiridione said

    Για το Μποχώρι, μια μάλλον ;; άκυρη ετυμολόγηση
    Μποχώρι: ο W. Leake, Travels in Northern Greece (1835), τόμ. I, σ. 112, ετυμολογεί το όνομα από τη λ. Υποχώριον, «χωριό στον κάμπο».
    http://www.archaiologia.gr/blog/2013/05/27/%CE%B5%CF%83%CF%87%CE%AC%CF%81%CE%B1-%CE%B2%CF%89%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%BB%CE%B1%CF%86%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%AF%CE%BF%CE%BD-%CE%B9%CE%B5%CF%81%CF%8C%CE%BD-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%80/

  59. Corto Maltese said

    Συμπληρώνω το σχόλιο 26 με τις λοιπές γνωστές προπολεμικές ηχογραφήσεις:

    7) με άγνωστο εκτελεστή, που πιθανόν να είναι ο Τζον Μηλιάρης.

    8) με τον Γιώργο Κατσαρό , Victor Νέα Υερσέη, 1928

    9) Τέλος παρέλειψα την ηχογράφηση με τον Γιώργο Βιδάλη, που είναι μάλλον η παλαιότερη:

    Το Μποχόρι , Odeon, Αθήνα, 1926

    Στην εκδοχή αυτή ακούμε την λέξη Μποχώρα που αναφέρθηκε στο σχόλιο 44:
    «και του πήραν την Μποχώρα/ από πάνω απ΄τη βαπόρα».

    Την υπόθεση σύνδεσης του τραγουδιού με κάποιον Εβραίο προαγωγό αναφέρεται και στην εγκυκλοπαίδεια Ηλίου:

    «ΜΠΟΧΩΡΗΣ. Παραφθορά του εβραϊκού ονόματος Μποχώρ. Εν χρήσει ει τα λαϊκά άσματα:
    Του καημένου του Μποχώρη
    Του τη σκάσαν στο βαπόρι,
    όπου ο εν λόγω Εβραίος φέρεται ως διαβόητος προαγωγός της Καβάλας. Χρησιμοποιείται ακόμη και ως σκωπτικόν παρωνύμιον».

    Πάντως πρέπει να σημειώσουμε ότι καμία εκδοχή του τραγουδιού δεν αναφέρεται σε κάποιο περιστατικό κυνηγητού, κρυψίματος από τις Αρχές, σύλληψης κλπ, ούτε υπάρχει κάποιο υπονοούμενο για την υποτιθέμενη ιδιότητα του Μποχώρη ως προαγωγού.
    Αν λάβουμε υπόψιν μας τον ουδέτερο τύπο «το Μποχώρι», μπορούμε να εικάσουμε ότι στο τραγούδι η λέξη μάλλον αποτελεί «σκωπτικόν παρωνύμιον» παρά πραγματικό επίθετο. Ως οικογενειακό παρωνύμιο (όπως έγραψα στο σχ.26) βρίσκεται ακόμα σε χρήση στην νήσο Κίμωλο.

  60. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα και από εδώ!

    17: Να σου πω, δεν ξέρω για τον Μποχορίδη

    20-21: Ε ναι, η Αμερική δεν θα μπορούσε να είναι «κώχη μικρή»

    34 και πριν: Δεν είχα προσέξει ότι είναι τόσο κοντινές οι ημερομηνίες

    47 αρχή: Αυτό λέω κι εγώ

    58 Κι εμέναν άκυρη μου φαίνεται

    59 Νάσαι καλά!

  61. κουτρούφι said

    #26
    «Παραταύτα στην Κίμωλο απαντάται το παρατσούκλι Μποχώρης. Εκεί ο ιδιοκτήτης του ομώνυμου καφενείου – εστιατορίου – παντοπωλείου υποστήριζε ότι δικός του πρόγονος (πατέρας ή παππούς) ήταν ο Μποχώρης του τραγουδιού.»
    Νάτος ο Κιμουλιάτης Μποχώρης:

  62. Tania Rahmatoulina said

    4. Σπουδαία τραγούδια και ακούγονται τόσο σπάνια. Με συγκίνησαν, είχα καιρό να τ ακούσω.

  63. sarant said

    61 Ε, αυτό δεν το ηξερα!

  64. babis a. said

    Αυτα τα Μικροφιλολογικά της Λευκωσίας ποιο βιβλιοπωλείο τα πρακτορεύεται, ξέρει κανείς? Τα έχω ζητήσει παλιότερα και κανείς βιβλιοπώλης δεν τα είχε. Δεν θέλω να κάνω συνδρομή αλλά να το αγοράζω όταν μ’ ενδιαφέρουν τα περιεχόμενα.

  65. sarant said

    Παλιότερα τα έφερνε το Εναλλακτικό στη Θεμιστοκλέους. Δεν ξέρω αν τα φέρνει ακόμα γιατί έγινα συνεργάτης και τα παίρνω έτσι κι αλλιώς 😉

  66. babis a. said

    Ευχαριστώ! Όταν κατέβω Αθήνα θα τα αναζητήσω εκεί.

  67. Corto Maltese said

    61: Ωραίο το βίντεο! Τον Μποχώρη τον είχα γνωρίσει παλιά, πριν καμιά εικοσαριά χρόνια.
    Εδώ παίζει λαγούτο ο ίδιος. Η φωνή του τραγουδιστή/ βιολιτζή μου θυμίζει λίγο τον Δούσα.

  68. Spiridione said

    Πάντως ήταν πολύ βολικό που πιάσαν τον Μποχώρη στο βαπόρι!

  69. Ιάκωβος said

    Ένα συγκινητικό για τον μποχόρη, που βρήκα τυχαία στο contagion, από το βιβλίο του Μάριου Σούση, για το μάζεμα των Εβραίων :

    Το τελευταίο σημείωμα του πατέρα, 02/04/1944:

    Αγαπητή μου Λουίζα
    Σήμερον εφύγαμε με τα τρένα
    … με Μποχώρ, Μπαμπά Σαμ, Εστερ, Ρένα, Ισαάκ.
    Σας φιλώ και καλή Αντάμοσιν.
    Φιλιά εις τα παιδιά

    https://xyzcontagion.wordpress.com/2013/03/07/filia-eis-ta-paidia-simeioma-patera/

  70. Ριβαλντίνιο said

    @ 8 Δύτης των νιπτήρων

    Ίσως δεν έχει κάποια σχέση με το θέμα, αλλά ας το βάλω εδώ έτσι να υπάρχει, μιας και τυχαία έπεσα απάνω του. Επί Καποδίστρια συνέλαβαν τον αντικαποδιστριακό Κανέλλο Δεληγιάννη και τον έθεσαν υπό περιορισμό. Πήγαν λοιπόν να του πάρουν κατάθεση :

    Μετά είκοσιν σχεδόν ημέρας βλέπω αίφνης και εμβαίνουν εις την φυλακήν μου ο τότε λεγόμενος δημόσιος κατήγορος (νύν δε ανακριτής ή εισαγγελεύς) με δύο μάρτυρας και ένα γραμματέα (άγνωστοι πρός εμέ), έθεσαν μίαν τράπεζαν, μελανοδοχείον και χαρτί και ήρχισαν να με ερωτούν ως ακολούθως :

    – Πόθεν είσαι ;
    – Από την Χαμπεσίαν.
    -Ημείς σε ερωτούμεν ως υπάλληλοι της Κυβερνήσεως.
    -Και εγώ σας αποκρίνομαι ως Έλλην ελεύθερος.
    -Ποίας θρησκείας είσαι ;
    -Εβραίος.
    -Πώς ονομάζεσαι ;
    Μποχώρης.
    -Να τα γράψωμεν αυτά ;
    -Μάλιστα απαραλλάκτως.
    Με λέγει : Μα , Κύριε, ενθυμήσου τα υστερνά σου !

    Τότε εξαφθείς από ακράτητον και άλογον θυμόν και ασηκωθείς όρθιος τον λέγω : Μπρέ μπιρμπάντη, τυχοδιώκτη ! εμένα με γνωρίζει όλον το έθνος, όλα τα όρη, όλα τα πεδία, ως και αυτά τα άψυχα δένδρα και αι πέτραι , ότι είμαι ο Κενέλλος Δεληγιάννης (…)

    (Απομνημονεύματα, Κανέλλου Δεληγιάννη, Αθήνα 1856)

  71. sarant said

    Καλό!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: