Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Οι αμαρτωλοί Μπερντέδες του Ναπ. Λαπαθιώτη

Posted by sarant στο 31 Οκτώβριος, 2015


Συμπληρώνονται σήμερα 127 χρόνια από τη γέννηση του αγαπημένου μου ποιητή Ναπολέοντα Λαπαθιώτη, στις 31 Οκτωβρίου 1888. Κάθε χρόνο τέτοια μέρα (ή, τέτοιες μέρες) έχω καθιερώσει τη συνήθεια να δημοσιεύω ένα άρθρο που να φωτίζει μια πτυχή του έργου του ή της ζωής του, συνήθως μαζί με κάποιο αθησαύριστο ή δυσεύρετο κείμενο. Τούτη τη φορά θα κάνω μιαν εξαίρεση -θα δημοσιεύσω κάτι αρκετά γνωστό, έως πασίγνωστο στους λαπαθιωτιστές, αλλά όχι πολύ γνωστό (ελπίζω) στους παραέξω κύκλους. Επίσης, θα το συνδυάσω με μια πρωτότυπη προσφορά.

Να πούμε ότι η σημερινή δημοσίευση αναστατώνει λίγο το πρόγραμμα του ιστολογίου: τα μεζεδάκια αναβάλλονται για αύριο Κυριακή, που κατά σύμπτωση είναι 1η του μηνός, κι έτσι το Μηνολόγιο θα δημοσιευτεί τη Δευτέρα, 2 του μηνός. Αναστάτωση, πράγματι, αλλά τι να κάνουμε -έναν τον είχαμε, έναν αλλά Ναπολέοντα!

Σπεύδω να διευκρινίσω πως το λογοπαίγνιο αυτό δεν μου ανήκει: είναι του Λεωνίδα Λαπαθιώτη, πατέρα του ποιητή, και συνδέεται με τη σημερινήν ανάρτηση. Λίγη υπομονή.

Το 1910 ο Λαπαθιώτης ήταν 22 χρονών και συμμετείχε σε διάφορες εφήμερες ή πιο σταθερές παρέες νέων λογοτεχνών, μία από τις οποίες ήταν η παρέα γύρω από το περιοδικό Ανεμώνη. Ιδρυτές του περιοδικού ήταν ο Ιούλιος Νάρκισσος (ψευδώνυμο του μετέπειτα πολύ γνωστού αρχαιολόγου Γιάννη Μηλιάδη), οι Κώστας Δελακοβίας, Παύλος Λαμπρινός και Παύλος Φλώρος, και ο Έχτορας (σικ) Άδωνις, ψευδώνυμο που έχει μείνει αταύτιστο απ’ όσο ξέρω. Στην παρέα της Ανεμώνης ανήκε και ο Βίκτωρ Ζήνων, φίλος του Λαπαθιώτη, που τον έχουμε δει να τη μνημονεύει σε επιστολές του.

Γράφει λοιπόν ο Λαπαθιώτης στην αυτοβιογραφία του (Η ζωή μου): «Με είχαν παρακαλέσει και μένα να τους δίνω πού και πού συνεργασία, όπως γίνεται συνήθως. Στο τρίτο φύλλο ή στο τέταρτο -δεν καλοθυμούμαι- έτυχε µια σύµπτωση περίεργη: όλα σχεδόν τα περιεχόµενά του, µηδέ της συνεργασίας του Παλαµά και του Βλαχογιάννη εξαιρουµένων, µιλούσαν γι’ απολαύσεις ή άφηναν υπαινιγµούς για ωραιοπάθειες. Ο Παλαµάς είχε ένα ‘Αµαρτωλό Τραγούδι’!»

Ο Λαπαθιώτης καλούτσικα θυμάται. Το αμαρτωλό τεύχος ήταν διπλό, το αριθ. 3-4/Μάιος-Ιούνιος 1910 και πρέπει να κυκλοφόρησε στα τέλη Μαΐου. Στην πρώτη σελίδα είχε το «Αμαρτωλό Τραγούδι» του Παλαμά και στην τρίτη σελίδα την πέτρα του σκανδάλου, τους περίφημους Μπερντέδες (όπως έγιναν γνωστοί αργότερα):

anemoni

ΚΙ ΕΠΙΝΑ ΜΕΣ’ ΑΠ’ ΤΑ ΧΕΙΛΙΑ ΣΟΥ

Κι οι μπερντέδες ήταν κόκκινοι,
κι ήταν άσπρο το κρεβάτι,
κι όλο θόλωνε, όλο μέλωνε
το γλυκό γλυκό Σου μάτι·

Και τα χέρια σου πλεκόντουσαν
στο κορμί μου γύρω γύρω,
κι έπινα μέσ’ απ’ τα χείλια Σου,
γλυκιάν άχνα σαν το μύρο·

Και σταλάζανε απ’ τα χείλια σου
γλυκά λόγια, σαν τα μύρα
κι ήταν άσπρο το κρεβάτι μας
κι οι μπερντέδες σαν πορφύρα…

Έτσι Αγάπη μου, Σε χόρτασα
κι έτσι τη γλυκάδα Σου ήπια
μέσα στ’ άνομα αγκαλιάσματα,
στ’ άνομα τα καρδιοχτύπια,

Κι απ’ το μέλι ποθοπλάνταζε
το κορμί σου και το μάτι
κι οι μπερντέδες ήταν κόκκινοι
κι ήταν άσπρο το κρεβάτι…

Ναπολέων Λαπαθιώτης

 

Και αμέσως ξέσπασε σκάνδαλο -και για την παρέα της Ανεμώνης, και για όλο το τεύχος, αλλά ειδικά για τους αμαρτωλούς, μπερντέδες με το προκλητικό ομοερωτικό τους περιεχόμενο. Η Ανεμώνη προκαλούσε και σε ένα άλλο επίπεδο, το γλωσσικό, αφού ακολουθούσε τον αμιγή δημοτικισμό -ήταν λοιπόν στόχος πρώτης τάξεως για την κάθε λογής συντήρηση.

Θυμάται ο Λαπαθιώτης: Και την άλλη μέρα, ο Τσοκόπουλος, μ’ ένα χρονογράφημά του έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου, καυτηριάζοντας την υλιστική κι ανήθικη ύλη του περιοδικού και υποδεικνύοντας τ’ άτοπα που εγκυμονούσε, κυκλοφορώντας σε αθώα χέρια νέων! Ο Μελάς, στην Εστία, επέπεσε δριμύτερος, με τον τίτλο «Σάρκα! Σάρκα!…»

Θα ήθελα να παραθέσω τα χρονογραφήματα αυτά, αλλά μυστηριωδώς τα φύλλα της Εστίας στις 28-31 Μαΐου 1910 δεν υπάρχουν σε καμιά βιβλιοθήκη απ’ όσες έψαξα (ο μεταπτυχιακός φοιτητής Παναγιώτης Ελ Γκεντί, που έχει κάνει μια ανακοίνωση για το θέμα, έψαξε και σε άλλες βιβλιοθήκες, αλλά και πάλι δεν βρήκε τίποτε). Τα φύλλα τα έχει δει ο καθηγητής Γιάννης Παπακώστας, αφού έχει παραθέσει εκτενή αποσπάσματα, αλλά κανείς άλλος έκτοτε.

Ένα απόσπασμα του χρονογραφήματος του Σπυρου Μελά, όπως κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο:

Η σάρκα! Η σάρκα!
Υψώνω την φωνήν μου μαζί με την Εστίαν και τον Γ.Τσοκόπουλον εναντίον των αχαρακτηρίστων τάσεων μερίδος της φιλολογούσης νεότητος, η οποία ίσως είναι και η μόνη. Αυτό το βδελυρόν φυλλάδιον η Ανεμώνη, αποτελεί στάδιον ανοικτόν δια ψυχοπαθολογικάς μελέτας μεγάλου κοινωνικού ενδιαφέροντος… Ποιον έστησαν υπόδειγμα των; Τον Όσκαρ, τον Ουάιλδ των δικαστηρίων και των σκανδάλων, ή τον ποιητήν και τον αισθητικόν; Είναι φανερόν, από τα έργα των, ότι τον πρώτον: Διότι οι δράσται παρομοίων βαναυσουργημάτων είναι αδύνατον να είναι μαθηταί του ποιητού, ο οποίος ανήγαγε τον νόμον της ωραιότητος εις νόμον ηθικής, κηρύξας ότι «ηθικόν είναι παν ό,τι ωραίον». Και φαίνεται, πράγματι, ότι αυτό συμβαίνει, αν πιστεύσει κανείς τας διαδόσεις των παρασκηνίων. Κατά τας διαδόσεις αυτάς, κ Εισαγγελεύ, πολλοί από τους Οσκαρουαλδίζοντας νέους ίδρυσαν και σύλλογον κατά της ανδρικής αρετής: Οφείλετε λοιπόν να εξακριβώσετε τα πράγματα και να διδάξετε εις τα ψυχοπαθή αυτά όντα, ότι το πνεύμα και η τέχνη δεν είναι δυνατόν να έχουν καμμίαν σχέσιν με τας βαναύσους ορέξεις διεστραμμένων φύσεων, και ότι δεν επιτρέπεται ατιμωρητί να στεγάζονται υπό την επικεφαλίδα ονομάτων, τα οποία ψιθυρίζουν με κατάνυξιν αι Παρθένοι του Ελικώνος, αι βδελυρότεραι των ασθενειών.

Λέγεται μάλιστα ότι ο Μελάς συναντήθηκε με τον πατέρα του ποιητή και πήγε να του κάνει παράπονα για τον γιο του, λέγοντας: «Έναν έκανες…» (θέλοντας να συνεχίσει: και σου βγήκε τοιούτος, ή κάτι ανάλογο). Τότε ο στρατηγός Λαπαθιώτης τον διέκοψε αγέρωχα «Έναν αλλά Ναπολέοντα!»

Συνεχίζει ο Λαπαθιώτης στην αυτοβιογραφία του:

Σάτιρες, βρισιές επακολούθησαν, τυµπανοκρουσίες υπέρ της ηθικής, πύρινα άρθρα, µε στοιχεία κεφαλαία – και συγχρόνως συνεντεύξεις µε τους δράστας, φωτογραφίες των διευθυντών και των συνεργατών της Ανεµώνης και, τελοσπάντων, γενική κατακραυγή! Μες την παραζάλη αυτή των επιθέσεων, άλλοι από τους υπευθύνους κρύφτηκαν κι άλλοι απάντησαν πολύ προκλητικά, υπερθεµατίζοντας σε τολµηρές εκφράσεις. Βγήκε κατόπιν κι άλλο φύλλο -το τελευταίο της φτωχής της Ανεμώνης- ακόμα τολμηρότερο κι εκείνο. Θρύλοι δηµιουργήθηκαν κακόβουλοι, κι η υπόθεση πήρε όψη κοινωνικού σκανδάλου! Και διαδόθηκε ευρύτατα ακόµα, πως εγώ ήµουν ο πραγµατικός διευθυντής, και πως µεταχειρίστηκα σαν όργανα, γι’ αριβιστικούς, κακούς σκοπούς, τα καηµένα τα παιδιά που την εξέδιδαν…
Εγώ γελούσα µε τις διαδόσεις, κι έκανα τον ταχτικό περίπατό µου τ’ απογεύµατα – και υπήρχαν άνθρωποι καλοί κι απλοϊκοί που έφριτταν µε την αναίδειά µου! Αλλά υπήρξαν και οι λογικοί και οι δίκαιοι – οι φρόνιµοι και οι υπερασπιστές µας! Στάση τελείως συµπαθή σε µας, λογική και αξιοπρεπή, έδειξαν, στην περίσταση αυτή, τόσο ο Παλαµάς, σε συνεντεύξεις του, όσο κι ο Νιρβάνας, κι ο Ξενόπουλος. Αυτοί έβαλαν τα πράγµατα στη θέση τους, κατακρίνοντας το υποκριτικό, κι απολύτως δίχως λόγο θόρυβο, που εξόγκωσε µε την ηλιθιότητά του ακίνδυνα γραπτά νεανικά, που δεν είχαν στο παθητικό τους παρά το ότι ήσαν λίγο τολµηρά και µερικά απλώς κακογραµµένα...

Ο Λαπαθιώτης λίγο τα παραφουσκώνει, αλλά πράγματι έγινε μεγάλος θόρυβος. Και για να πάρετε μια γεύση, ιδού απόσπασμα από  ένα χρονογράφημα που έγραψε στο Σκριπ την 1.6.1910 ο Πολύβιος Δημητρακόπουλος, με το ψευδώνυμο Pol Arcas, άνθρωπος που παρ’ όλ’ αυτά είχε προσφέρει πολλά στα γράμματά μας (η σελίδα της εφημερίδας εδώ):

… έχομεν και ημείς εδώ την Νέαν Γενεάν, η οποία ήρχισε να μας ξεντροπιάζει, υποσχομένη μέγα το μέλλον της φυλής μας και αποτελέσασα περί το περιοδικόν «Ανεμώνη» είδος τι Ιερού Λόχου των Θηβών, ετοίμου να πέσει εις πρώτην ευκαιρίαν.
Η κλίκα αυτή αποτελεί σχολήν, ιδρυθείσαν επί τη βάσει των εκφύλων έξεων του γνωστού Άγγλου ποιητού Οσκάρ Ουάιλδ, του οποίου μιμείται και την εξωτερικήν φόρμαν: ξυρίζει το γένειον και τους αρτιφυείς μύστακας, πίνει ουίσκυ, φέρει κόκκινα γελεκα, μίαν ανθισμένην κλάραν εις την κομβιοδόχην και εν γένει παρουσιάζει τόσην αναιμία, ώστε νομίζομεν ότι το περιοδικόν των θα ήτο καλύτερα να επεγράφετο «Αναιμώνη».

Για να μη χαθεί το υπονοούμενο με τον Ιερό Λόχο (που αποτελιόταν, θυμίζω, από ζευγάρια εραστών), ο Πολ Αρκάς αραιογράφει το «να πέσει»!

Δυστυχώς δεν μπορεσα να βρω ενα σκίτσο του Βώττη στον «Εικονογραφημένο Παρνασσό», που, απ’ ό,τι περιγράφει ο Λαπαθιώτης, έδειχνε δυο νέους να βαδίζουν και τη λεζάντα Π-άνε μόνοι.

Παρά τη διακοπή της έκδοσης της Ανεμώνης, η υπόθεση δεν ξεχάστηκε. Όταν στα τέλη του 1912 ο Λαπαθιώτης δημοσιεύει ένα άλλο προκλητικό ποίημα, όπου, μέσα στους βαλκανικούς πολέμους, αντί να υμνεί τη δόξα του στρατού θρηνεί τις μανάδες των νεκρών στρατιωτών, η Εσπερινή θεώρησε καλό να το παρωδήσει δημοσιεύοντας έναν «Ανεμωνοπεντοζάλη».

Και μπορεί να μην άντεξε η αμαρτωλή Ανεμώνη, αλλά οι Μπερντέδες συνέχισαν να σκανδαλίζουν. Θυμάται ο Κλέων Παράσχος το 1944: Και το άλλο εκείνο, τόσο τολμηρό, το ξέσκεπο, το θρυλικό, που το λέγαμε και το ξαναλέγαμε δίχως να το χορταίνουμε, και που μας μετάδινε όλο το λάγγεμά του.

Και επειδή το αμαρτωλό τεύχος της Ανεμώνης είχε γίνει άφαντο (σε πόσα αντίτυπα να έβγαινε πια;), το ποίημα του Λαπαθιώτη κυκλοφορούσε χέρι με χέρι. Θυμάται το 1964 ο Δημήτρης Πλαγιάννης: …αφού κανένα άλλο περιοδικό δεν το αναδημοσίευσε, κυκλοφορούσε από στόμα σε στόμα και χειρόγραφα … Ο καθένας το έγραφε και το έδινε στον άλλο, όπως το θυμότανε. Έχω και εγώ στα χαρτιά μου το ποίημα, γραμμένο τον Σεπτέμβρη του 1938, σε ένα στρατσόχαρτο, από τον ιδιόρρυθμο Λευκαδίτη γιατρό και ποιητή Δημ. Γολέμη…

Νομίζω οτι και σήμερα το ποίημα διατηρεί τον αισθησιασμό και το λάγγεμά του, παρόλο που σήμερα η λέξη «μπερντέδες» δεν χρησιμοποιείται πια στην κυριολεξία της, δηλαδή για τις κουρτίνες, παρά μόνο στον μπερντέ του Καραγκιόζη και νομίζω στην αργκό όπου σημαίνει λεφτά.

Άλλωστε, οι αμαρτωλοί μπερντέδες απέκτησαν φρέσκο χρώμα και νέα ζωή στον αιώνα μας, αφού μελοποιήθηκαν, κι όχι μόνο μια φορά.

Πρώτα από τον Χρήστο Θεοδώρου, σε ερμηνεία της Βικτωρίας Ταγκούλη:

Έπειτα, φέτος, από τον Δημήτρη Μαραμή σε ερμηνεία του Θοδωρή Βουτσικάκη:

Αλλά υπάρχει και άλλη μελοποίηση από τον dcyanoura:

Είναι ύπουλο πράγμα η Ιστορία, εκδικείται άσπλαχνα. Ο Μελάς, ο Τσοκόπουλος και ο Δημητρακόπουλος νόμισαν πως είχαν ξεσκίσει τους αμαρτωλούς μπερντέδες του Λαπαθιώτη το 1910. Την εποχή εκείνη, και επί δεκαετίες, εκείνοι έλυναν κι έδεναν στην πνευματική ζωή της χώρας, ο Μελάς κατάντησε ακόμα και ακαδημαϊκός.

Κι όμως σήμερα, εκατόν πέντε χρόνια μετά, κι οι τρεις τους έχουν ξεχαστεί κι ελάχιστα διαβάζονται -και την ίδια στιγμή, οι κόκκινοι μπερντέδες του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη εξακολουθούν πάντοτε να ανεμίζουν ηδονικά, πάντοτε πορφυροί, φλογάτοι, άλικοι, πάντοτε αμαρτωλοί! Ναι, εκδικείται η Ιστορία…

Και για το τέλος, η προσφορά που σας έλεγα. Ολόκληρο το αμαρτωλό τεύχος της Ανεμώνης από το αρχείο μου, σε πεντέφι διά χειρός Στάζιμπου. Μπορείτε να το διαβάσετε ονλάιν.

Παλιότερα άρθρα για τα γενέθλια του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη:

 

Advertisements

118 Σχόλια to “Οι αμαρτωλοί Μπερντέδες του Ναπ. Λαπαθιώτη”

  1. LandS said

    Εγώ πάλι, ακουλτούρωτος γαρ, δεν βρίσκω τίποτα το προκλητικό και ομοερωτικό στους κόκκινους μπερντέδες.
    Το ποίημα μου άρεσε και αυτό μου αρκεί.
    Όσο για τις συντηρητικούρες, το στυλ και το τουπέ, είδα κάτι σημερινούς και πολύ το χάρηκα που ο Λαπαθιώτης τους έθαψε και αυτούς πριν καν γεννηθουνε.

  2. Πολύ ωραίο το ποίημα, χορταστικότατη η ανάρτηση. Και έναν πόντο παραπάνω για την καταπληκτική φράση για τον Μελά: «κατάντησε ακόμα και ακαδημαϊκός» 🙂

  3. atheofobos said

    μέσα στ’ άνομα αγκαλιάσματα,
    στ’ άνομα τα καρδιοχτύπια,

    Ο ντόρος έγινε γιατί ήταν γνωστός ο σεξουαλικός προσανατολισμός του Λαπαθιώτη που μόνο οι παραπάνω στίχοι τον υπονοούν.
    Αν το ειχε γράψει άλλος θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι αναφέρεται σε κάποια εξωσυζυγική σχέση.

  4. atheofobos said

    Για τον Μελά έχω γράψει το ποστ
    Ο ΔΟΣΙΛΟΓΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΘΛΙΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΣΠΥΡΟΥ ΜΕΛΑ
    http://atheofobos2.blogspot.gr/2014/12/blog-post_97.html

  5. Spiridione said

    Πολύ ωραίο το σημερινό. Ομοερωτικό καθαρά είναι του Ζήνωνος το ποίημα στο τεύχος.

  6. gpoint said

    Καλημέρα

    Το ομοερωτικό του ποιήματος δεν το βλέπω φανερό χωρίς την γνώση για τις ορέξεις του ποιητού, Οσο για την αξία του ποιήματος προσωπικά τη θεωρώ ισάξια με τα τετράστιχα που βρίσκουμε πίσω από τα χαρτάκια ημερολογίων. Απουσιάζει παντελώς το αίσθημα καλυπτόμενο από το πάθος, όλα ήταν πότε μύρο πότε μύρα (!) κι όσο για τους μπερντέδες, ε το εμπεδώσαμε πως ήταν κόκκινοι τόσες φορές που το αναφέρει

  7. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    1: Μου άρεσε αυτό στο τέλος

    2: Πρέπει να έχω κλέψει την ατάκα απο τον Τσιφόρο, που λέει για κάποιον πολιτευτή «αυτός θα καταντήσει ακόμα και υπουργός» ή κάτι τέτοιο

    3-6: Ναι, σωστά -το ότι το έγραψε ο Λαπ. έκανε το περιεχόμενο επιλήψιμο.

    5: Ακριβώς

  8. Καλημέρα!
    Τι όμορφα που είναι τα αφιερώματά σου στον Λαπαθιώτη Νικοκύρη!
    Και τι κρίμα που χάθηκε νέος…

    Μια ερώτηση: Πού εντοπίζεται το ομοερωτικό υπονοούμενο στους Μπερντέδες; Εμένα δεν μου φαίνεται να προσδιορίζει κάπως το φύλο των εραστών. Μου ξεφεύγει κάτι;

  9. sarant said

    8: Ακριβώς επειδή το έγραφε αυτός, που εκείνη την εποχή τολμούσε να πηγαίνει στις συνεδριάσεις της Βουλής, στα θεωρεια, συνοδευόμενος από τον γκόμενό του.

  10. gak said

    Να συμφωνήσω με τον προλαλήσαντα, ότι δε βλέπω γιατί είναι ομοερωτικό το ποίημα. Να υποθέσω ότι είχε ο ποιητής «βεβαρυμένο παρελθόν» και καταλάβαιναν οι αναγνώστες ότι τα κορμιά ήταν του ιδίου φύλου;

  11. Γς said

    2:

    Συμφωνώ.

    Και είναι δικό του, το έψαξα, όσο μπορούσα. Το Νικοκυρικόν και ολίγον ΝικοΤσιφορικόν:

    » Ο Μελάς κατάντησε ακόμα και ακαδημαϊκός «

  12. Λ said

    Οι μπερτέδες ήταν αμαρτωλοί λοιπών αλλά οι ζέβρες όχι;

    http://www.ekebi.gr/dam/poems.aspx?tmp=1&item=382

  13. Γς said

    >Ποιον έστησαν υπόδειγμα των; Τον Όσκαρ, τον Ουάιλδ των δικαστηρίων και των σκανδάλων

    Καμιά δεκαριά χρόνια από τα σκάνδαλα, τις δίκες και τις φυλακές και πέντε μόλις χρόνια από την έκδοση του De Profundis το 1905.

  14. gpoint said

    Επειδή μου πέρασε μια υποψία από το μυαλό πως η ποιότητα του ποιήμτος δείχνει πως έχει γραφτεί για κάποιον προσωπικά και λέει πράγματα που οι πολλοί δεν καταλαβαίνουν, κοίταξα στο λεξικό των καλιαρντών τι σημαίνει μπερντές στην γλώσσα των ομοφυλόφιλων και είναι τα χρήματα. Αν βρούμε τώρα και ποιό χαρτονόμισμα της εποχής ήταν κόκκινο (όπως τα κατοστάρικα του 54) μπορούμε να προσδιορίσουμε την αμοιβή

    ΥΓ τα 500άρικα του 54 λεγότουσαν πράσινα, τα 1000 καφετιά και τα 100άρικα κουκουέδες !

  15. Γς said

    Μπερντές.

    Αυτό λέγαν τότε μπερντέ, κουρτίνα. Από το τούρκικο perde

  16. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    15: Ναι, έτσι ήταν.

  17. Γς said

    Και ήταν και είναι σύνηθες ντεκόρ σ αυτά τα ερωτικά ξενοδοχεία

  18. physicist said

    #15. — Φρίκη. Παγώνει το αίμα του ανθρώπου όταν αναλογίζεται τι μαρτύριο θα ήταν να είναι κανείς υποχρεωμένος να ζει σε μια κοινωνία που έχει αυτό το μοτίβο της διακόσμησης για πρότυπο.

    Επιπλέον: τι στην ευχή είναι ερωτικό σ’ αυτό το τερατούργημα δεν το καταλαβαίνω αλλά όπως του αρέσει του καθενός.

  19. gpoint said

    # 15

    Ο μπερντές περισσότερο χαρακτήριζε το συνήθως υφασμάτινο παραπέτασμα που χώριζε δυο δωμάτια ή που αντικαθιστούσε την πόρτα στο αποχωρητήριο. Εξ άλλου και η οθόνη όπου παιζότανε θέατρο σκιών και χώριζε τον παίκτη από τους θεατές λεγότανε καραγκιόζ μπερντέ

  20. gpoint said

    # 14

    εκτός και το κόκκινο είχε την σημερινή σημασία δλδ πως του χρωστούσε την αμοιβή,
    Επίσης αυτό που μάλλον εξόργισε τους επικριτές του πρέπει να ήταν ο στίχος «κι έτσι τη γλυκάδα Σου ήπια» που παραπέμπει σε συνήθειες της μετέπειτα διακριθείσας στο σπορ διάσημης Γαβριέλλας

  21. Πέπε said

    Καλημέρα.

    Συμφωνώ με όλους τους προλαλήσαντες: το ποίημα μπορεί να είναι φιλήδονο, να μιλάει για ανομία, ενδεχομένως με τους κόκκινους μπερντέδες να υπονοεί και ξενοδοχείο παράνομων ερώτων, αλλά δεν υπάρχει κανένας υπαινιγμός σε ομοφυλοφιλία. Εκτός για όποιον ξέρει τα ντεσού, ο οποίος άρα καρφώνεται ότι είναι κουτσομπόλης!

    Μπερντές είναι ακριβές συνώνυμο της κουρτίνας και της οθόνης (την οθόνη ως κουρτίνα την έχουμε δει στον Παπαδιαμάντη, και φυσικά τον μπερντέ ως οθόνη στον Καραγκιόζη – τον μπερντέ ως κουρτίνα παντού). Φυσικά αυτό δεν αποκλείει να υπάρχει καλιαρντό λογοπαίγνιο. Νομίζω όμως ότι ο μπερντές, μόνο στον ενικό (uncountable), είναι το χρήμα. Δεν ξέρω αν στους καλιαρντόφωνους ο πληθυντικός μπερντέδες θα θύμιζε χαρτονομίσματα.

  22. Pedis said

    Τα πετιμέζια (λόγια, στίχοι, γραπτές εκμυστηρεύσεις) θα είχαν μπόλικη πέραση σε εποχές έντονης σεξουαλικής στέρησης.

    Ποιήματα σαν αυτό γαργαλούσαν πολλούς κι άλλοι ακόμη περισσότεροι κρυφογαργαλιόντουσαν καταγγέλοντας.

  23. Ούτε εγώ δεν έμεινα έκθαμβος από το ποίημα αλλά δε νομίζω πως είχε εμένα στο μυαλό του ο Λαπαθιώτης όταν τόγραφε.

    Να επισημάνω κάτιτις που ίσως έζμπρωξε τους επικριτές να απασφαλίσουν: τα λατρευτικά κεφαλαία Σ στα Σε και Σου του ποιήματος. Αυτά μόνο στις προσευχές τα εύρισκες εκείνο τον καιρό.

    Κι εκείνο το μάτι στον ενικό, είτε ο ποιητής γούσταρε τους πειρατές είτε αναφερόταν στο one-eyed monster κάτωθεν του ομφαλού κι άνωθεν των γονάτων. 😳

  24. Γς said

    18:

    >Φρίκη. Παγώνει το αίμα του ανθρώπου όταν αναλογίζεται τι μαρτύριο θα ήταν να είναι κανείς υποχρεωμένος να ζει σε μια κοινωνία που έχει αυτό το μοτίβο της διακόσμησης για πρότυπο.

    Και σύγχρoνης διακόσμησης [στην Τουρκία].

    Ρίξε στην Γκουγκλ το perde [μπερντές, κουρτίνα]

  25. Σοβαρά, είναι απαρχαιωμένη λέξη πια ο μπερντές; Εγώ αμέσως κατάλαβα πως αναφερόταν σε κουρτίνα κρεβατιού — που βεβαίως, όταν είναι κόκκινη, μάλλον σε οίκο ανοχής παραπέμπει την σήμερον ημέραν!
    Θυμίζει μερικά παρόμοια, ακόμα ωραιότερα, του Καβάφη — που βεβαίως δεν είχαν γραφεί ή πάντως ήταν άγνωστα ακόμα.

  26. «τα λατρευτικά κεφαλαία Σ στα Σε και Σου του ποιήματος. Αυτά μόνο στις προσευχές τα εύρισκες εκείνο τον καιρό.»
    Νομίζω και στις επιστολές, ίσως κατά μίμηση μεσευρωπαϊκού συνήθειου.

  27. physicist said

    Τώρα σηκώνει ο μπερντές και πώς να κάνεις πίσω
    θα σου χορέψω θες δε θες και θα σου τραγουδήσω
    πώς ξέπεσα στο μουσικό εγώ τέτοιο ταλέντο
    να κυνηγάω τον ρυθμό και να κρατώ το τέμπο …

    Εδώ ακούγεται και το «αναντάμ παπαντάμ» όχι με τη σημασία «από μάνα και πατέρα» αλλά σαν «τρία πουλάκια κάνουν χαβαλέ».

  28. Γς said

    Ειχα μαζέψει μερικά λεφτάκια από ρέστα και τέτοια και πήγαινα να κάνω τα κουμάντα μου. Για τον μπερντέ του Καραγκιόζη μου.

  29. Γς said

    28:

    Φτού!

    Το σωστό λίκνο για τον μπερντέ:

    http://caktos.blogspot.gr/2013/09/blog-post_21.html

  30. Ιάκωβος said

    Πολύ ωραίο άρθρο.
    Το ποίημα κάπως μελίπηκτο για τη σημερινή εποχή, αλλά επίσης και σε συγκριση με τον Καβάφη, που σε αντίστοιχα ποιήματα είναι πιο υπαινικτικός και πνευματικός. και ασώματος.

    14, 21
    Άραγε τα καλιαρντά ήταν σε χρήση το 1910; Δεν φαίνεται πάντως οι μπερντέδες στο ποίημα να έχουν σχέση με τα λεφτά, πρόκειται για μια κανονική ερωτική σχέση, ανάργυρη.

    Αυτό το «σάρκα, σάρκα», αν δεν κάνω λάθος, ο Σπετσιώτης στην ταινία δείχνει να του το φωνάζουν στο δρόμο σαν πείραγμα.

  31. Γς said

    Σύκα, σύκα, ουπς, «σάρκα, σάρκα»

  32. Λ said

    Δεν αντέχω να μην ρωτήσω, αύριο θα έχουμε Μηνολογίον ή μεζέδες;

  33. …-έναν τον είχαμε, έναν αλλά Ναπολέοντα!
    …το λογοπαίγνιο αυτό…είναι του Λεωνίδα Λαπαθιώτη, πατέρα του ποιητή,…

    Και ο πατέρας, «Ένας, αλλά Λεωνίδας!»

  34. Κουνελόγατος said

    29. Κι εγώ την έκανα τη δουλειά με τον καραγκιόζη κάποτε, μέχρι και «θεωρημένα» εισιτήρια είχαμε, τα τρύπαγα με καρφίτσα… Φωτιά όμως δεν κατάφερα να βάλω… :mrgreen:

  35. 32

    Λ

    Διαβάστε την δεύτερη παράγραφο

    Να πούμε ότι η σημερινή δημοσίευση αναστατώνει λίγο το πρόγραμμα του ιστολογίου: τα μεζεδάκια αναβάλλονται για αύριο Κυριακή, που κατά σύμπτωση είναι 1η του μηνός, κι έτσι το Μηνολόγιο θα δημοσιευτεί τη Δευτέρα, 2 του μηνός. Αναστάτωση, πράγματι, αλλά τι να κάνουμε -έναν τον είχαμε, έναν αλλά Ναπολέοντα!

  36. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    32 Δεν το λέω στην αρχή; Αύριο μεζεδες, Δευτέρα μηνολόγιο.

    25 Πολύ εύστοχο αυτό για τα καβαφικά. Για τον μπερντέ, λες να πέφτω έξω;

  37. sarant said

    21: Πέπε, απο σένα περίμενα να μας πεις τι είναι οι μπερντέδες των οργανοπαιχτών (κάτι κινητές ταστιέρες φαίνεται να είναι).

  38. spiral architect said

    Α, Ε-ΞΑΙ-ΡΕ-ΤΙ-ΚΟ!

  39. Μιλώντας για κόκκινα μπερντεδάκια, ας πειράξομε λίγο το Σπειροειδή

    Σήμερα στην Ακρόπολη

    Το πρόταγκον.γκρ θίχτηκε για την προσβολή του μνημείου.
    Χεστήκαμε για τη γνώμη του πρόταγκον.γκρ

  40. Προσέξατε που αποκαλεί Σαλομώντα τον Σολομώντα;

  41. Λ said

    Μερσί και συγχωρείστε με που μπήκα απευθείας στο ψητό και δεν διάβασα προσεκτικά την εισαγωγή. Το μηνολόγιο το αγαπώ πολύ και για αυτό ανησύχησα.

  42. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    Καθόλου δεν καταλαβαίνω γιατί δεν μπορούσε να περιμένει ο μπερντές μέχρι αύριο…τώρα πρέπει να χάσω τα μεζεδάκια στην αυριανή φουλ εργάσιμη Κυριακή… 😦

  43. Ο Κιντ θέλει τα μεζεδάκια του τώρα!

  44. Μαρία said

    41
    Μπερντέδες έχεις στα μάτια σου; θα σου έλεγε η γιαγιά μου 🙂

  45. Γς said

    40:

    Ναι έχει τυπογραφικά λάθη το τεύχος αυτό της Ανεμώνης.

    Στην πρώτη σελίδα π.χ. [του pdf] λέει ότι «Γράφουν» μεταξύ των άλλων και ο «ΔΟΞΗΣ ΟΝΕΙΡΟΣ Όταν το φεγγάρη γελάει» Φεγγάρη που στη σελίδα 22 γίνεται Σελήνη.

  46. Λ said

    39. Εδώ συμφωνώ απόλυτα με το σύνθημα του ΚΚΕ. Η Ευρώπη πρέπει να δείξει αλληλεγγύη στους Σύριους τελεία και παύλα.

  47. sarant said

    45 Ενδιαφέρον λάθος του στοιχειοθέτη, από τη Σελήνη έγραψε ΦεγγάρΗ

    42 Εσύ όταν είχες γενέθλια μικρός δεν τα ήθελες στη μέρα τους;

  48. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Μετα 50 ετη ο Εμπειρικος γραφει για το συλλογικο ελληνικο ετεροφυλο ερωτισμο (μην σπρωχνετε!!! ) το εκπληκτικον πεζο ποιημα του (βλ. ιδιαιτερως 3η παραγραφο

    «(όλοι φλεγόμενοι, όλοι στητοί ως Hρακλείς ροπαλοφόροι) » \τας συνήθεις εις παρομοίους χώρους επαφάς, τας τόσον βαρυσημάντους και τελετουργικάς, άπαντες προσποιούμενοι ότι τυχαίως, «ως εκ του συνωστισμού, εγίνοντο επί των σφαιρικών θελγήτρων των δεκτικών μαθητριών και κορασίδων αυταί αι σκόπιμοι και εκστατικοί μέσα εις τα οχήματα επαφαί – ψαύσεις, συνθλίψεις και προστρίψεις.»

    Εις την οδόν των Φιλελλήνων
    Στον Conrad Russel Rooks

    Mια μέρα που κατέβαινα στην οδόν των Φιλελλήνων, μαλάκωνε η άσφαλτος κάτω απ’ τα πόδια και από τα δένδρα της πλατείας ηκούοντο τζιτζίκια, μέσ’ στην καρδιά των Aθηνών, μέσ’ στην καρδιά του θέρους.

    Παρά την υψηλήν θερμοκρασίαν, η κίνησις ήτο ζωηρά. Aίφνης μία κηδεία πέρασε. Oπίσω της ακολουθούσαν πέντε-έξη αυτοκίνητα με μελανειμονούσας, και ενώ στα αυτιά μου έφθαναν ριπαί πνιγμένων θρήνων, για μια στιγμή η κίνησις διεκόπη. Tότε, μερικοί από μας (άγνωστοι μεταξύ μας μέσ’ στο πλήθος) με άγχος κοιταχθήκαμε στα μάτια, ο ένας του άλλου προσπαθώντας την σκέψι να μαντεύση. Έπειτα, διαμιάς, ως μία επέλασις πυκνών κυμάτων, η κίνησις εξηκολούθησε.

    Ήτο Iούλιος. Eις την οδόν διήρχοντο τα λεωφορεία, κατάμεστα από ιδρωμένον κόσμο ― από άνδρας λογής-λογής, κούρους λιγνούς και άρρενας βαρείς, μυστακοφόρους, από οικοκυράς χονδράς, ή σκελετώδεις, και από πολλάς νεάνιδας και μαθητρίας, εις των οποίων τους σφικτούς γλουτούς και τα σφύζοντα στήθη, πολλοί εκ των συνωθουμένων, ως ήτο φυσικόν, επάσχιζαν (όλοι φλεγόμενοι, όλοι στητοί ως Hρακλείς ροπαλοφόροι) να κάμουν με στόματα ανοικτά και μάτια ονειροπόλα, τας συνήθεις εις παρομοίους χώρους επαφάς, τας τόσον βαρυσημάντους και τελετουργικάς, άπαντες προσποιούμενοι ότι τυχαίως, ως εκ του συνωστισμού, εγίνοντο επί των σφαιρικών θελγήτρων των δεκτικών μαθητριών και κορασίδων αυταί αι σκόπιμοι και εκστατικοί μέσα εις τα οχήματα επαφαί – ψαύσεις, συνθλίψεις και προστρίψεις.

    Nαι, ήτο Iούλιος. και όχι μόνον η οδός των Φιλελλήνων, μα και η Nτάπια του Mεσολογγιού και ο Mαραθών και οι Φαλλοί της Δήλου επάλλοντο σφύζοντες στο φως, όπως στου Mεξικού τας αυχμηράς εκτάσεις πάλλονται ευθυτενείς οι κάκτοι της ερήμου, στην μυστηριακή σιγή που περιβάλλει τας πυραμίδας των Aζτέκων.

    Tο θερμόμετρον ανήρχετο συνεχώς. Δεν ήτο θάλπος, αλλά ζέστη – η ζέστη που την γεννά το κάθετο λιοπύρι. Kαι όμως, παρά τον καύσωνα και την γοργήν αναπνοήν των πνευστιώντων, παρά την διέλευσιν της νεκρικής πομπής προ ολίγου, κανείς διαβάτης δεν ησθάνετο βαρύς, ούτε εγώ, παρ’ όλον ότι εφλέγετο ο δρόμος. Kάτι σαν τέττιξ ζωηρός μέσ’ στην ψυχή μου, με ηνάγκαζε να προχωρώ, με βήμα ελαφρόν υψίσυχνον. Tα πάντα ήσαν τριγύρω μου εναργή, απτά και δια της οράσεως ακόμη, και όμως, συγχρόνως, σχεδόν εξαϋλούντο μέσα στον καύσωνα τα πάντα – οι άνθρωποι και τα κτίσματα – τόσον πολύ, που και η λύπη ακόμη ενίων τεθλιμμένων, λες και εξητμίζετο σχεδόν ολοσχερώς, υπό το ίσον φως.

    Tότε εγώ, με ισχυρόν παλμόν καρδίας, σταμάτησα για μια στιγμή, ακίνητος μέσα στο πλήθος, ως άνθρωπος που δέχεται αποκάλυψιν ακαριαίαν, ή ως κάποιος που βλέπει να γίνεται μπροστά του ένα θαύμα και ανέκραξα κάθιδρως:

    «Θεέ ! O καύσων αυτός χρειάζεται για να υπάρξη τέτοιο φως ! Tο φως αυτό χρειάζεται, μια μέρα για να γίνη μια δόξα κοινή, μια δόξα πανανθρώπινη, η δόξα των Eλλήνων, που πρώτοι, θαρρώ, αυτοί, στον κόσμον εδώ κάτω, έκαμαν οίστρο της ζωής τον φόβο του θανάτου».

    ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ
    http://www.snhell.gr/anthology/content.asp?id=94&author_id=10

    ΥΓ «Κλείνω λέγοντας πως το ποιητικό κείμενο του Ανδρέα Εμπειρίκου «Εις την Οδόν των Φιλελλήνων», που είναι αφιερωμένο στον Conrad Rooks, προέρχεται από τα Νέα Ποιήματα και ακούγεται στο LP «Ελληνικά Ποιήματα/ Ο Εμπειρίκος Διαβάζει Εμπειρίκο» [Διόνυσος XDL 0853, 1964]. Δημοσιεύτηκε, δε, κατά πρώτον στο περιοδικό Εποχές (#5, 9/1963) που διηύθυνε ο Άγγελος Τερζάκης (το αναφέρει στο διαδίκτυο ο μελετητής του έργου τού Εμπειρίκου Γιώργος Κεχαγιόγλου) και λίγο πιο μετά στην Καινούρια Εποχή του Γιάννη Γουδέλη (#37-38, Άνοιξη-Καλοκαίρι 1965) των εκδόσεων Δίφρος, πριν την ανθολόγησή του στην Οκτάνα…»

    http://diskoryxeion.blogspot.gr/2014/05/conrad-rooks-zina-rachevsky-sixties.html

  49. physicist said

    #47(β). — Τι να σου κάνουν τα γενέθλια άμα τα γιορτάζεις χωρίς μεζεδάκι;

  50. Γς said

    Κι εκείνο το βράδυ που ματαίως ζητούσα δωμάτιο σε μοτελ [που για κάποιο λόγω ήταν όλα πιασμένα] κοντά στο Τσάινατάουν ένας ασιάτης στη μούρη μου έδειξε ένα πανάκριβο δωμάτιο που είχε.

    Ηταν για νεόνυμφους. Παναγίτσα μου τι κρεβάτι ήταν αυτό; Με ασιάτικους μπερντέδες, κόκκινα φαναράκια, χάρτινους δράκους.

    Αντε να κοιμηθείς μετά και σόλο μάλιστα…

  51. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    @30, 39

    Κατ’ αρχην ΚΚΕ 🙂 = Καβαφης, Καρυωτακης, Εμπειρικος

  52. Γς said

    Διαφήμιση στο Σκάι τώρα:

    «Του γερόντος Παϊσίου»

  53. Pedis said

    Εντωμεταξύ τα δικά μας τα ζαγάρια … οι αποπάνω

    είτε καταγγέλουν τους φράκτες που φυλάνε (όπως και τις συνθήκες που τηρούν και σέβονται με ευλάβεια),

    είτε προσφέρουν μπάνιο στη χαβούζα του πιο σκατένιου απανθρωπισμού στους αποκάτω …

    οι οποίοι δεν έχουν ακόμη καταλάβει ότι βρίσκονται ένα βηματάκι πριν πάρουν τη θέση των προσφύγων.

    Υπόψην, λαός που μιζεριάζει γίνεται δυο φορές ακίνδυνος αν τον παραχώσουν στη μιζέρια
    και στην ανάγκη (με πόλεμο).

    Και ποια ελίτ δεν το γνωρίζει; Και πόσες φορές δεν έχει πάρει τα ρίσκα της;

    Και πολύ σπάνια της βγαίνει σε κακό.

  54. Γς said

    Για να ξορκίσω το κακό,
    ρώτησα τη γιαγιά

  55. Ιάκωβος said

    Βρήκα αυτό:

    μπερδεύω <μσν.<*ἐμ-περιδῶ "δένω γύρω γύρω"<ἐν + περί + δῶ

    Ήμουν σίγουρος ότι η ετυμολογία του ήταν από τον μπερντέ.

    Το λέει και το ωραίο πολίτικο τραγούδι:

    Μ' έχεις μπερντεμένο μ' έχεις
    ωσάν τη μέλισσα
    σκλάβος κι αγοραστής σου, μικρό μου,
    εγώ εβαζγκέστησα.

    Κι ο Σίμων Καρράς μπερντεμένο το πρόφερε .

    Αλλά ο μπερντες φαίνεται για περσικός.

    Οι δυο λέξεις έχουν άραγε σχέση;Γιατί πχ, οι μπερντέδες στα έγχορδα είναι τα τάστα, μόνο που δεν είναι από μέταλλο φυτευτό, όπως σε πολλά δυτικά όργανα (και το μπουζούκι), αλλά είναι κλωστές, χορδές, δεμένες γύρω γύρω στην ταστιέρα, περιδεμένες.

  56. Γς said

    Για το αερίζομαι κάτι;

  57. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    «ήταν λοιπόν στόχος πρώτης τάξεως για την κάθε λογής συντήρηση.

    Θυμάται ο Λαπαθιώτης: Και την άλλη μέρα, ο Τσοκόπουλος, μ’ ένα χρονογράφημά του έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου, καυτηριάζοντας την υλιστική κι ανήθικη ύλη του περιοδικού και υποδεικνύοντας τ’ άτοπα που εγκυμονούσε, κυκλοφορώντας σε αθώα χέρια νέων! Ο Μελάς, στην Εστία, επέπεσε δριμύτερος, με τον τίτλο «Σάρκα! Σάρκα!…» Δεν έχουν αλλάξει και πολλά από τότε, παρ΄όλο τον άκρατο σεξισμό, η φυσική σεξουαλικότητα ΔΙΩΚΕΤΑΙ, και οι ομοφιλόφυλοι ακόμα περιμένουν…..!!!

    «Ναι, εκδικείται η Ιστορία…» Όχι η ιστορία δεν εκδικείται, δεν είναι ανθρωπάκος, απλώς ό,τι αξίζει να μένει, είτε αρνητικό είτε θετικό, θα μείνει.

    H προσφορά του ιστολογίου είναι υπέροχη, όπως και η εργασία του Στάζιμπου, τα θερμά μου συγχαρητήρια και στους δύο.

    Αυτό αφιερωμένο στον έναν αλλά ΝΑΠΟΛΕΟΝΤΑ!

  58. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Υπαρχουν 43 τραγουδια απο μελοποιημενα ποιηματα του Ν.Λ. Ενδεικτικά 4 απο τα πιο παλαια.

    Το πλατάνι Ναπολέων Λαπαθιώτης Ζακ Ιακωβίδης Τζένη Βάνου 1961

    Τ΄ όνειρό μου πέθανε* Ναπολέων Λαπαθιώτης Γιάννης Σπανός Γιώργος Ζωγράφος 1967

    Ο παλιός μας έρωτας** Ναπολέων Λαπαθιώτης Γιάννης Σπανός Αλέκα Μαβίλη 1968

    Το δρομάκι το παλιό Ναπολέων Λαπαθιώτης Σταύρος Κουγιουμτζής Αιμιλία Κουγιουμτζή 1977

    http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=index&sort=alpha&lyricist_id=152

    * Το πρωτο για 65-70ρηδες και ψαγμενους νεοτερους 🙂 της εποχης των μπουατ
    **Το δευτερο το πιο γνωστο του Ν.Λ. απο τον Γιαννη Σπανο

  59. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Τ΄ όνειρό μου πέθανε.
    Στίχοι:Ναπολέων Λαπαθιώτης Μουσική:Γιάννης Σπανός
    Πρώτη εκτέλεση : Γιώργος Ζωγράφος

  60. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Επεισόδιο _ Δ.Νικολούδης ( Ναπολέων Λαπαθιώτης)

  61. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    O φόνος είναι έγκλημα. Το να περιγράφεις το φόνο δεν είναι έγκλημα.
    Το σεξ δεν είναι έγκλημα. Το να περιγράφεις το σεξ ,είναι!

    «Μπιφτέκι» είπε αινιγματικά ο Τούρκος, κι έκοψε αν πασάν το β5…

  62. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Εξαιρετικο σχολιο απο το ανωτερω

    perretsas Πριν από 1 χρόνο
    » Όσοι, όπως εγώ, είχαν τη μοίρα να μην
    ερωτεύονται σύμφωνα με τον κανόνα,
    καταλήγουν να υπερεκτιμήσουν το θέμα
    του έρωτα…» Π. Π. ΠΑΖΟΛΙΝΙ

  63. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Και στους ερωτευομενους «σύμφωνα με τον κανόνα», ο ερωτας ειναι υπερεκτιμημενος!!!

  64. spiral architect said

    @39: Εμ, αν σηκωνόταν καμιά άλλη σημαία θα πανηγύριζαν. 😛

  65. Σωστό κι αυτό, Σπειροειδή…

  66. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    53 – Kαι στο μεταξύ, το KKE περιμένει να ωριμάσουν οι κοινωνικές συνθήκες, για να ξεκινήσει την επανάσταση για την ανατροπή της ελίτ, καταγγέλοντας (εκ του ασφαλούς) από τα γραφεία του σπιτιού του λαού, τις πραχτικές (sic) του κεφαλαίου.
    Η αλήθεια, είναι πως έχει κρυώσει κι ο καιρός, δεν είναι για να βγαίνεις έξω για αντάρτικο πόλεων (λέμε τώρα), άλλωστε είναι γνωστό πως ό,τι ωριμάζει, πέφτει μόνο του, γιατί να χαλάμε τις καρδιές μας και την ζαχαρένια μας;

  67. Ιάκωβος said

    ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Δεν έχουν αλλάξει και πολλά από τότε, παρ΄όλο τον άκρατο σεξισμό, η φυσική σεξουαλικότητα ΔΙΩΚΕΤΑΙ,
    _______________

    Δεν είναι ακριβώς έτσι, πολλά έχουν αλλάξει, βέβαια όχι παντού. Εδώ, παιδιά των «ανθρώπων νέου τύπου», επί το έργον:

    Μεγάλο ζήτημα. Ο ναζιστικός σαδισμός στη Ρωσία είναι καταδικαστέος και σίγουρα η κατάσταση στην Αμερική στα ζητήματα αυτά, απέχει παρασάγγας από μας σε ελεύθερία και αποδοχή της διαφορετικότητας. Από την άλλη η γενική βλακοποίηση, κατινοποίηση και μικροαστική αφομοίωση της γκέι κοινότητας εκεί, δεν μπορεί να είναι ο στόχος.

    Αλλά σε σύγκριση με τις τελικές λύσεις των Ταλιμπάν…

  68. spiral architect said

    Όμως τα μάτια μου σου έδειξαν εσένα
    γιατί είμαι σιωπηλός και η λύρα μου ακούρδιστη
    πριν γίνει ο χωρισμός μας μοιραίος
    και πριν μας αναγκάσει να φύγουμε
    εσύ για άλλα χείλη που τραγουδούν με αρμονία
    κι εγώ εδώ να αναπολώ μάταια
    φιλιά που δεν έδωσα, τραγούδια που δεν είπα.

    Η σιωπή του έρωτα – απόσπασμα, Όσκαρ Γουάιλντ

  69. Μαρία said

    58
    Στο πλατάνι έχουν μπλέξει τους Ναπολέοντες. Του Ν. Ελευθερίου κλπ είναι οι στίχοι.
    Στο 1:16 https://www.youtube.com/watch?v=MspFyA8e1lk και http://www.discogs.com/%CE%A4%CE%B6%CE%AD%CE%BD%CE%B7-%CE%92%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CF%85-%CE%A0%CE%BF%CF%84%CE%AC%CE%BC%CE%B9-%CE%A0%CE%BF%CF%84%CE%B1%CE%BC%CE%AC%CE%BA%CE%B9-%CE%9C%CE%BF%CF%85-%CE%A4%CE%BF-%CE%A0%CE%BB%CE%B1%CF%84%CE%AC%CE%BD%CE%B9/release/4591172

  70. sarant said

    58-69
    Ακριβώς, δεν είναι του Λαπαθιώτη αυτό. Η παλιότερη μελοποίηση Λαπαθιώτη είναι το 1940 το Νυχτερινό από τον Μενέλαο Παλλάντιο. Αλλά νομίζω πως υπαρχουν πανω από 43, τα είχε μετρήσει παλιότερα ο Βαγγέλης Ψαραδάκης, όμως συνεχώς προστίθενται καινούργιες μελοποιήσεις.

  71. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    @68.

    «10. Το πλατάνι (Ένα πλατάνι γέρικο στη ρεματιά φουντώνει / κι έχει ψηλό το φύλλωμα και το Θεό – και το Θεό ανταμώνει)• σε συνεργασία με τους Ζακ Ιακωβίδη και Κώστα Πρετεντέρη. Άγνωστο πότε γράφτηκε.
    Μουσική: Ζακ Ιακωβίδης – Ερμηνεία: Τζένη Βάνου.
    Δίσκος «Η Τζένη Βάνου σε τραγούδια από τον κινηματογράφο και το θέατρο», Minos–Emi, 1995.
    Η μελοποίησή του είναι, σαφώς, προγενέστερη. Δεν συγκαταλέγεται στα μέχρι τώρα γνωστά του ποιήματα»

    http://www.poiein.gr/archives/9016/index.html

  72. sarant said

    Αν το λέει ο ΑΒΣτρατης κατι ξέρει, διότι είναι ο Ψαραδάκης.

  73. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Ακόμη ένα θαυμάσιο νήμα που έβαψε κόκκινο το μουντό απόγεμα(Τώρα που το διάβασα). Μουντάδα της μέρας,αλλά και της καρδιάς από την αβάσταχτη,την ανήκουστη τραγωδία, με διαρκή καταμέτρηση στα δελτία, νεκρών κι άλλων νεκρών στο αρχιπέλαγος.
    Απρόοπτα, καθώς περίμενα να διαβάσω μεζέδια(αν και κάατι είχες σφυρίξει από τα χτες Νικοκύρη).Ευχαριστώ για την ωραιότητα πάλι.

    61. >>Το να περιγράφεις το σεξ
    ε όχι και περιγράφει το σεξ μ΄αυτό το εξαίσιο ποίημα! Πώς το τσουτσουρομάδησες έτσι, μωρέ Νεούδι τς Αραπιάς, σε καλό σου.
    Τη μελωδία και,αλίμονο, το εφήμερο του έρωτα ψάλλει μόνο(στα μάτια τα δικά μου) και βρίσκω σπαραγμό στο
    «κι οι μπερντέδες ήταν κόκκινοι
    κι ήταν άσπρο το κρεβάτι »
    με πάει σε επαναλήψεις στίχων που υπογραμμίζουν μια δραματική κατάσταση, όπως στο Λόρκα «καν δυο καν τρεις θάταν η ώρα», «ένα μικρό μικρό μαχαίρι» ή πέντε η ώρα που βραδιάζει»

  74. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    @70. Δεν ειμαι ειδικος στον Ν.Λαπαθιωτη, απλως κινουμαι 42 ετη στα Εξαρχεια κια ειδα και εμαθα πολλα. Παλι καλα που προκανα τον πυρηνα της εκπαιδευτικης μεταρρυθμισεως Ε..Παπανουτσου, και εκανα ζωγραφικη, μουσικη, τεχνικα, ιστορια, 6 ετη αρχαια και νεα ελληνικα (6-ταξιο Γυμνασιο) . Εξαλλου του ΕΜΠ ειμαι και οχι της Φιλοσοφικης.

    Αλλα, εαν ο Ν.Λαπαθιωτης ειχε τυχει να γενννηθει σε αλλη δυτικη χωρα, θα ηταν παγκοσμιως διασημους αναμεσα στους «καταραμενους» καλλιτεχνες. Η ευφυια του ειναι παρομοια ή και λιγο υψηλοτερη του Κ. Καρυωτακη και εχει προδηλως πιο κοσμοπολιτικη και πληθωρικη καλλιτεχνικως συγκροτηση. Η μεγαλη του ροπη προς τον σαρκασμο και την σάτιρα, δειχνει ιδιαιτερα ευφυη ποιητη με ανεση και -ισως υπερβαλλω- να τον τοποθετει πλησιον του Κ.Καβαφη.

    ΥΓ Κατ’ αρχην ΚΚΕ 🙂 = Καβαφης, Καρυωτακης, Εμπειρικος (ως απολαυση στον 20ο αιωνα )

    Υστερα οι Νομπελιστες και ο Ναπολεων Λαπαθιωτης.

    και ακολουθουν πανω απο 100 (απο Σολωμο, Καλβο εως την γενια Υ)

  75. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Να εξαγουμε λογοτεχνικα κειμενα σε χιλιαδες τιτλους μεταφρασμενα. Χρηματοδοτηση απο το ΕΣΠΑ

    Πολιτιστικές και Δημιουργικές Βιομηχανίες (ΠΔΒ)
    Εκτυπωτικές δραστηριότητες
    Αναπαραγωγή προεγγεγραμμένων μέσων
    Εκδόσεις
    Ηχογραφήσεις και μουσικές εκδόσεις
    Κατασκευή κοσμημάτων
    Κατασκευή μουσικών οργάνων
    Κατασκευή παιχνιδιών
    […]
    http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26516&subid=2&pubid=113423265

  76. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    67 Την ΕΛλάδα εννοούσα κυρίως, αλλά και γενικά , τι έχει αλλάξει από τότε; όλα αυτά που αναφέρεις, το 2015 γίνονται.Οσο για την χώρα της ελευθερίας, ο ορισμός της συντήρησης είναι, ανεκτή είναι μόνο η ακίνδυνη ελυθερία, την οποία καθορίζει, οι οικονομική ελίτ που την κυβερνάει.

  77. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    Τώρα προσέχω το 1888. Ο ΝΛ ήταν 19 μέρες μεγαλύτερος του Χοσέ Ραούλ Καπαμπλάνκα Υ Γκραουπέρα!

  78. cronopiusa said

    Ευχαριστούμε Νικοκύρη και Σταζιμπο!!!

    Ο Marcos είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, Chicano (μεξικανός μετανάστης) στο San Ysidro (χωριό των ΗΠΑ), αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, Ινδιάνος Μάγια στους δρόμους του San Cristobal, Εβραίος στη Γερμανία, τσιγγάνος στην Πολωνία, ένας Mohawk (φυλή εκτοπισμένων Ινδιάνων) στο Κεμπέκ, ειρηνιστής στη Βοσνία, γυναίκα στο μετρό στις 10 το βράδυ, αγρότης χωρίς γη, μέλος συμμορίας σε φτωχογειτονιές, άνεργος εργάτης, δυστυχισμένος μαθητής και φυσικά είναι Ζαπατίστας στα βουνά.

  79. Πέπε said

    @37:
    > > τι είναι οι μπερντέδες των οργανοπαιχτών (κάτι κινητές ταστιέρες φαίνεται να είναι).

    και @55:
    > > μ’ έχεις μπερντεμένο μ’ έχεις ωσάν τη μέλισσα….

    Ο μπερντές (perde) είναι μια πετονιά (παλιότερα έντερο), τυλιγμένη γύρω από το μανίκι ενός εγχόρδου, που προσδιορίζει το ακριβές σημείο όπου πρέπει να πατήσεις τη χορδή για να δώσεις τη νότα που θες. http://www.paradosiakaorgana.gr/image/cache/data/Lavta/DSCF7521bk-600×700.jpg
    Το αντίστοιχό τους στα περισσότερα δυτικά όργανα, αλλά και στο μπουζούκι κ.ά., είναι τα μεταλλικά τάστα.

    Ο μπερντές σε παλιά ελληνικά κείμενα αποδίδεται «δεσμός», πράγμα λογικό αφού είναι πράγματι ένα δέσιμο. Αν δεν απατώμαι όμως, η ίδια η λέξη προέρχεται από ένα τούρκικο (ή μήπως πέρσικο ή αραβικό;) ρήμα που σημαίνει δένω, και άρα είναι άσχετη και με τον μπερντέ-κουρτίνα και με το ελληνικό «μπερδεύω».

    Έχω λοιπόν, με κάθε επιφύλαξη, την εντύπωση ότι το τραγούδι, λέγοντας «μ’ έχεις μπερντεμένο», εννοεί «μ’ έχεις δεμένο», δηλαδή δέσμιο, σκλαβωμένο. Τώρα θα μου πεις, δένεται η μέλισσα; Γιατί, σάμπως μπερδεύεται η μέλισσα; Πάντως με τους υπόλοιπους στίχους κολλάει: δέσμιο στο νου και στην καρδιά, σκλάβο θα με πουλήσεις κλπ..

    Και μιας και το πιάσαμε, μια άλλη παρατήρηση είναι ότι, επειδή «σκλάβος κι αγοραστής» είναι κάπως αντιφατικό, υποψιάζομαι ότι είναι «σκλάβος κι αγοραστείς». Δε γνωρίζω καμιά μαρτυρία ότι η παθητική μτχ αγορασθείς έγινε ποτέ λαϊκή λέξη που να σημαίνει τον άνθρωπο που αποτελεί αντικείμενο εμπορίου, τον σκλάβο, αν όμως υπάρχει καμία θα έβγαζε περισσότερο νόημα.

  80. Corto Maltese said

    Η διαφορά των μπερντέδων από τα τάστα συνίσταται στην δυνατότητα μικρομετακίνησης των μπερντέδων, ώστε να πετύχεις μικροδιαστήματα (μόρια), άρα να παίξεις ασυγκέραστη μουσική. Με τα ακίνητα μεταλλικά τάστα παίζεις μόνο δυτικότροπα. Γιαυτό και το μπουζούκι είναι δυτικό όργανο, όχι ανατολικό, όπως ο ταμπουράς και το σάζι.
    Εξαιρείται το μπουζούκι του Γιοβάν Τσαούς που είχε μπερντέδες, θύμιζε σάζι και μόνο αυτός μπορούσε να παίξει.

  81. Corto Maltese said

    79:»υποψιάζομαι ότι είναι «σκλάβος κι αγοραστείς»»

    Προφανώς θα είναι ίδια περίπτωση με τον Αγιάννη τον Αποκεφαλιστή.

  82. sarant said

    79-81 Πολύ λογικό ακούγεται αυτό που λέτε για το «αγοραστείς»

  83. Πέπε said

    @80:

    Και όμως, του Γιοβάν Τσαούς έχει σταθερά μεταλλικά τάστα, διατεταγμένα όμως κατά την ανατολίτικη αντίληψη. (Δεν ξέρω αν το ίδιο όργανο παλιότερα είχε μπερντέδες και το άλλαξαν σε κάποια επισκευή.)

    > > Γιαυτό και το μπουζούκι είναι δυτικό όργανο

    Βασικά συμφωνώ. Το έθεσα έτσι όπως το έθεσα με τη γεωγραφική κυρίως έννοια (Ανατολή = πιο ανατολικά από μας, Δύση = πιο δυτικά από μας)!

    @81:

    Κι εγώ τον Αγιάννη είχα κατά νου.

  84. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Λαγούτο λιοντοκέφαλο
    στα χέρια μου κρατώ σε
    και σε μπερντέδες έντεκα
    Κρήτη μου τραγουδώ σε

  85. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Οι μπλε μπερντέδες της ευθύνης

  86. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    85,Από δω οι μπλε μπερντέδες

  87. Γς said

    83:

    >Κι εγώ τον Αγιάννη είχα κατά νου.

    Ποιον καλέ; Τον Γιάννη Αγιάννη;

    Τον Jean Valjean των Μιζεράμπλ;

    Τον Jean Gabin της εποχής μου;

    Και τον Bourvil τον Θεναρντιέρο.

    Και την Κοζέτ Τιτίκα

  88. Γς said

    87:

    Κι ήταν το πρώτο Κλασσικό [με δύο σίγμα] που έπιασα στα χέρια μου 6 χρονών το 1951.

    Το πρώτο [Νο 1] και της σειράς «ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ»

    Κι ακόμα μυρίζω στις αναμνήσεις μου το μελάνι του Πεχλιβανίδη

  89. faltsos said

    Το σχόλιο -23- του Σκύλου με οδήγησε σε πολύ πιο τολμηρές ερμηνείες:
    Αν οι μπερντέδες κρέμονται στη γεωγραφική περιοχή που περιγράφει ο Σκύλος στο τέλος του σχολίου του; Αυτό που μένει είναι να αναρωτηθούμε για το μήκος του κρεβατιού.
    Πολύ χυδαίο, συμφωνώ, αλλά ποιος αποκλείει έναν κώδικα μεταξύ του ποιητή και του συντρόφου για τον οποίο γράφτηκε το ποίημα;

  90. faltsos said

    Το κρεβάτι λοιπόν θα μπορούσε να είναι το «one-eyed monster» κα οι κόκκινοι μπερντέδες παύουν να είναι διακοσμητικοί. Συμφωνεί ο Σκύλος;

  91. il Notaro said

    Σ’ αυτό το τεύχος της Ανεμώνης, περιέχεται μια έκπληξη, για μένα τουλάχιστον: το ποίημα «Τ’ όνομα» του Έχτωρα Άδωνι, σελ. 10, (κι αυτό μάλλον στο κλίμα του ομοερωτισμού, αν κι εδώ εξιδανικευμένου), είναι σε καθαρό ελεύθερο στίχο. Ελεύθερο, όχι ελευθερωμένο, που είχαμε και παλιότερα… Δεν ξέρω αν οι μελετητές της ιστορίας του ελεύθερου στίχου το γνωρίζουν, αν θυμάμαι σωστά τα πρώτα ελευθερόστιχα ποιήματα στα ελληνικά θεωρούνται εκείνα του Παπατσώνη της δεκαετίας του 1920. Εδώ όμως πάμε δέκα ολόκληρα χρόνια πίσω…

  92. sarant said

    89-90: Και κυριολεκτικά να τα δεις όλα, μια χαρά τρέχει το ποίημα, πάντως

    91: Την ίδια εποχή και ο Λαπαθιώτης έγραφε μερικά σε ελευθερωμένο στίχο, παρόλο που ελάχιστες φορές επανέλαβε το ποίημα. Με ενδιαφέρει πάντως αυτό που βρήκατε!

  93. Spiridione said

    Νίκο, είναι αλήθεια αυτό που γράφεται εδώ, ότι επενέβη εισαγγελέας και τα τεύχη της Ανεμώνης κατασχέθηκαν (μάλλον το τελευταίο τεύχος);
    http://books.eudoxus.gr/publishers/CID_00056/CID_00056-44-ABS.pdf

  94. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Διαβάζοντας τα σχόλια αρκετών για το ποίημα, αντιλαμβάνεται κανείς πως η κρίση του καθενός, είναι άμεσα επηρεασμένη από τα (κοινωνικά;) στερεότυπα που έχει για το σέξ. Εγώ έχω πλήρη ταύτιση με το σχόλιο της ΕΦΗΣ στο 73-β, ακριβώς τα ίδια σκέφτηκα, αλλά η ΕΦΗ τα εξέφρασε υπέροχα και γραπτώς.

  95. sarant said

    93 Δεν νομίζω Ο Λαπαθιώτης στην αυτοβιογραφία του λέει ότι ζητήθηκε η παρέμβαση του Εισαγγελέα και ότι η Ανεμώνη έκλεισε λόγω του θορύβου (που απομάκρυνε συνεργάτες). Το πέμπτο τεύχος της Ανεμώνης υπαρχει στα αρχεία και, αν θυμάμαι καλά, δεν είναι «ακόμη τολμηρότερο» όπως λέει ο Λαπ.

    Δεν αποκλείω εντελώς να υπήρξε εισαγγελική παρέμβαση, αλλά θα με εξέπληττε πολύ.

  96. Πέπε said

    @87:
    > > Ποιον καλέ; Τον Γιάννη Αγιάννη;

    Όχι. Τον άλλο, που κυκλοφορεί με το κεφάλι υπό μάλης.

    Βρε Γς, λύσε μου και μια απορία, τώρα που θυμήθηκες τα Κλασσικά Εικονογραφημένα.

    Εσύ τα καταλάβαινες; Εγώ που είμαι άλλης γενιάς, είχα προσπαθήσει να διαβάσω μερικά κλασικά μυθιστορήματα σε διασκευή Κλασσικών Εικονογραφημένων και δεν έβγαζα άκρη. Υπερβολική συμπύκνωση. Αυτά σε ηλικία που ήμουν σαφώς εξοικειωμένος με τα κανονικά κόμιξ (π.χ. Αστερίξ), και με τα κανονικά μυθιστορήματα εφόσον ήταν της ηλικίας μου. Με τα Κλασσικά Εικονογραφημένα ούτε την υπόθεση καταλάβαινα ούτε τη συγκίνηση ζούσα. Τελικά δεν έδωσα άλλη ευκαιρία, έμεινα στα λίγα σκόρπια τεύχη που είχε τύχει να κυκλοφορούν σπίτι. Κι έκτοτε έχω μείνει με την ιδέα ότι δεν ήταν πολύ πετυχημένη σειρά.

    Αλλά μνημονεύεται συνέχεια, και φαίνεται να εκτιμάται από άλλους πολύ περισσότερο απ’ ό,τι από μένα. Εσύ τι γνώμη έχεις;

  97. Σωτήρης# said

    Διάβασα καθυστερημένα την ενδιαφέρουσα ανάρτηση για τον Λαπαθιώτη, αλλά έστω και αργά θα ήθελα να προσθέσω ένα σχόλιο σχετικά με το ερώτημα που τέθηκε στην αρχή των σχολίων, αν δηλ. το ποίημα από μόνο του (χωρίς γνώση του βίου του ποιητή) έχει ομοερωτικό περιεχόμενο. Κατά τη γνώμη μου το ποίημα είναι φανερά ομοερωτικό κι αυτό φαίνεται από τους στίχους του «Άσματος Ασμάτων» που παρατίθενται ως motto: ἰδοὺ εἶ καλός, ὁ ἀδελφιδός μου, καί γε ὡραῖος· πρὸς κλίνη ἡμῶν σύσκιος, δοκοὶ οἴκων ἡμῶν κέδροι, φατνώματα ἡμῶν κυπάρισσοι. Το motto δεν είναι διακοσμητικό στολίδι, αλλά ουσιαστικό στοιχείο του ποιήματος, που κατευθύνει τον αναγνώστη για το πώς θα πρέπει να το διαβάσει: ως ποίημα που απευθύνεται σε άντρα.

  98. sarant said

    96 Εγώ το παθαίνω αυτό με μερικά που τα διάβασα μεγάλος (τα είχαν οι κόρες μου)

    97 Σωτήρη έχεις δίκιο ότι επρεπε να παραθέσω και το μότο στη μεταγραφή μου -δεν το έκανα για… τεχνικούς λόγους, επειδή δεν μπορούσα να το στοιχίσω δεξιά.

  99. Corto Maltese said

    Το εξώφυλλο του Μποστ:

  100. Γειά σας φίλοι μου (καιρό έχω να γράψω εδώ). Δείτε και αυτό το Λαπαθιωτικό, του οποίου η ακροστοιχίδα σχηματίζει το ονοματεπώνυμο του τότε αγαπημένου του ποιητή…

    Καημός αλήθεια να περνώ, του έρωτα πάλι το στενό
    Ωσπου να πέσει η σκοτεινιά μια μέρα του θανάτου.
    Στενό βαθύ και θλιβερό που θα θυμάμαι για καιρό
    Τι μου στοιχίζει στην καρδιά το ξαναπέρασμα του.
    Ας είν’ ωστόσο, τι ωφελεί γυρεύω πάντα το φιλί
    Στερνό φιλί, πρώτο φιλί και με λαχτάρα πόση.

    Γυρεύω πάντα το φιλί αχ, καρδιά μου, που μου το ‘τάξανε πολλοί
    Κι όμως δε μπόρεσε κανείς, ποτέ να μου το δώσει.
    Ίσως μια μέρα όταν χαθώ γυρνώντας πάλι στο βυθό
    Και με τη νύχτα μυστικά γίνουμε πάλι ταίρι
    Αυτό το ανεύρετο φιλί που το λαχτάρησα πολύ
    Σαν μια παλιά της οφειλή να μου το ξαναφέρει

  101. sarant said

    100 Kι αν δεν το ξέρει κανείς αυτό, δεν βλέπω αν θα σκεφτεί ότι απευθύνεται σε άντρα.

  102. Spiridione said

    93, 95. Κατάσχεση των τευχών πάντως με το τότε ισχύον Σύνταγμα, του 1864 δεν μπορούσε να γίνει (κατάσχεση προβλεπόταν σ’ αυτό μόνο για προσβολή κατά της χριστιανικής θρησκείας και κατά του προσώπου του Βασιλιά. Άρα το πολύ καμιά μήνυση για προσβολή της δημοσίας αιδούς θα μπορούσε να γίνει.
    Είναι ενδιαφέρον ότι λίγους μήνες μετά, όταν ψηφίστηκε το νέο Σύνταγμα του 1911, στο άρθρο 14 (σχετικό με τον τύπο) προστέθηκε τότε και ένα εδάφιο στο οποίο προβλεπόταν ότι κατασχέση εντύπων μπορούσε να γίνει και «ένεκεν ασέμνων δημοσιευμάτων προσβαλλόντων καταφανώς την δημοσίαν αιδώ». Αυτό υπάρχει και στο σημερινό Σύνταγμα.
    Μάλιστα η αρχική διατύπωση ήταν «δημοσία ηθική» αλλά το άλλαξαν επειδή παραήταν ευρύ.
    Μια αγόρευση του Βενιζέλου στις 10-3-1911 που απαντά σε αντιδράσεις για την προσθήκη αυτή:
    «Δεν πρόκειται επαναλαμβάνω περί του τύπου του σοβαρού αλλά πρόκειται περί της μερίδος εκείνης, ήτις δημοσιεύει άσεμνα δημοσιεύματα. Τούτο έπρεπε να το αποκρούση πρώτος ο τύπος ο σοβαρός».
    http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=123&pageid=-1&id=16048&s=0&STEMTYPE=1&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=ASEASbASNASUASVASJ&CropPDF=0
    Δεν αποκλείεται να συνέβαλε και η ιστορία της Ανεμώνης στην αλλαγή αυτή του Συντάγματος.

  103. Μαρία said

    101
    Το θεωρώ απίθανο ένας στρέιτ να έγραφε μου το τάξανε πολλοί

  104. sarant said

    102 Η χρονική σύμπτωση είναι εντυπωσιακή

  105. Μαρία said

    104
    Διόρθωσε το 2011, γιατί θα μπλέξουμε τους Βενιζέλους 🙂

  106. Γς said

    100:

  107. Γς said

    96:
    >Κι έκτοτε έχω μείνει με την ιδέα ότι δεν ήταν πολύ πετυχημένη σειρά.

    >Αλλά μνημονεύεται συνέχεια, και φαίνεται να εκτιμάται από άλλους πολύ περισσότερο απ’ ό,τι από μένα. Εσύ τι γνώμη έχεις;

    1 000 000 [Ενα εκατομμύριο] τεύχη των Αθλίων.
    Σε μια ελλάδα των επτάμιση εκατομμυρίων του 1951.
    Κάτω από συνθήκες [της προ-προ κόμικ μετεμφυλιακής εποχής] που δεν μπορείς να εκτιμήσεις, φανταστείς. Αν δεν τις έχεις ζήσει

  108. sarant said

    105 Οκ

    107 Είναι βέβαιο αυτό για το 1 εκ. τεύχη;

  109. Spiridione said

    Να προσθέσω επίσης ότι την ίδια εποχή με τα γεγονότα της Ανεμώνης είχαμε και απαγορεύσεις θεατρικών παραστάσεων:
    «Η Διεύθυνσις της Αστυνομίας λαβούσα αφορμήν και εξ επιστολών διαφόρων πολιτών διαμαρτυρομένων δια την ασύστολον ελευθεριότητα ενίων θεατρικών έργων, απηγόρευσεν εις την Νέαν Σκηνήν και το Βαριετέ την επί πλέον παράστασιν των έργων ο «Καλός μας άγγελος» και η «Λευκή σελίς». Παρήγγειλε δε εις τους διευθυντάς των θιάσων των ανωτέρω θεάτρων, ως και των μελλόντων ν’ αρχίσωσι προσεχώς τας παραστάσεις των, όπως προτού αναγγέλλωσι την παράστασι έργου τινός αποστέλλουν τούτο εις την αστυνομικήν Αρχήν, όπου θα εξελέγχηται υπό ειδικής επιτροπής και αν ευρίσκεται υπό ταύτης απάδον εις την ηθικήν, θ’ απορρίπτεται». Αναρωτιέμαι πότε είχαμε την πρώτη απαγόρευση έργου.
    http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=108&pageid=-1&id=15907&s=0&STEMTYPE=1&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=ASJASRASMASm&CropPDF=0
    Επίσης σε πολλά θεατρικά έργα της εποχής υπήρχε η σήμανση «ακατάλληλον δια δεσποινίδας», όπως σε κάποιον έργο «Κοραλλία και Σία» (από το γαλλικό θεατρικό «Corallie et Cie»):
    «Εν τούτοις, η τόση πληθώρα δεσποινίδων εις την προχθεσινήν «Κοραλλίαν και Σία» μου ενέπνευσε μίαν ιδέαν την οποίαν υποβάλλω εις τους κ.κ. θιασάρχας, δια να σωθή το θέατρον από την κρίσιν. Αφού η απαγόρευσις των δεσποινίδων φέρνη δεσποινίδας, διατί να μη παίζουν και έργα απαγορευόμενα και εις τους άνδρας; Προτείνω δηλαδή να τυπώσουν προγράμματα λ.χ. «Ανεμώνη και Σία. Το έργον είναι ακατάλληλον δια κυρίας, κυρίους και παιδιά. Τιμαί αι συνήθεις». Ύστερα δεν έχουν παρά να ειδοποιήσουν την αστυνομίαν να προλάβη τον συνωστισμόν».
    http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=123&pageid=-1&id=14682&s=0&STEMTYPE=1&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=ASJASVASNASUASmASVASP&CropPDF=0

  110. sarant said

    109 Δεν είναι καθόλου τυχαίο το «Ανεμώνη και Σία»

  111. Spiridione said

    110. Ε ναι, προφανώς.

  112. Σπύρο, καταπληκτικός όπως πάντα!

  113. Spiridione said

    Ακατάλληλος δια δεσποινίδας
    http://www.tainiothiki.gr/v2/program/view/3/

  114. 113 Η ταινία με τον Μπουρβίλ: https://www.youtube.com/watch?v=KIsyO1GAWKI

  115. Μαρία said

    109
    Προληπτική λογογκρισία!

    Η μοδίστρα κυρία Κοραλία πρόσφερε στέγη σε παράνομα ζευγάρια. Ανέβηκε το 1899 http://data.bnf.fr/39494610/coralie_et_cie_spectacle_1899/ και στο σινεμά το ΄34. http://www.cinefil.com/film/coralie-et-cie

  116. sarant said

    115 Βρε τι βγαίνει στη φόρα!

  117. Γς said

    «εξαναγκασμός σε εξώγαμη συνουσία»
    «Διευκόλυνση αλλότριας ακολασίας»

    Και τέτοια

  118. Βάγια said

    Νόμιζα ότι είχα σχολιάσει σε αυτή την ανάρτηση… Ας είναι, θα σχολιάσω τώρα: το ποίημα πραγματικά είναι κάπως πιο μελίπηκτο, όπως είπε κι ένας άλλος σχολιαστής, απ’ όσο θα ήταν αποδεκτό. Όμως, εγώ συμφωνώ με την Έφη και βρίσκω ότι κάτω απ’ τη σαρκική επιφάνεια υπάρχει συγκίνηση, νοσταλγία ίσως κι αυτή η μείξη σαρκικού και πνευματικού το κάνουν ιδιαίτερο.
    Αν μάλιστα σκεφτεί κανείς την εποχή που γράφηκε ένα τόσο τολμηρό ποίημα! Ακόμη κι αν δεν το δει κανείς μέσα από τις γνώσεις για τις ιδιαίτερες προτιμήσεις του ποιητή και το δει σκέτα ως ερωτικό ποίημα, ακόμη και τότε είναι τολμηρό και μάλιστα με όμορφο τρόπο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: