Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Μια χριστουγεννιάτικη ανάμνηση

Posted by sarant στο 27 Δεκέμβριος, 2015


Το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε το 1943 στα Αθηναϊκά Νέα, όπως λεγόταν τότε η εφημερίδα που σήμερα λέγεται «Τα Νέα» (και που, για την περίοδο της Κατοχής, διευθυνόταν από ομάδα συντακτών), και έχει θέμα χριστουγεννιάτικο -αν και δημοσιεύτηκε το καλοκαίρι.

Είναι μια δημοσιογραφική ανάμνηση, γραμμένη από τον Σταμ. Σταμ. ή Σταμάτη Σταματίου (1881-1946), δημοσιογράφο από τη Ναύπακτο που δούλεψε γόνιμα επί πολλές δεκαετίες κατά την προπολεμική περίοδο στον ημερήσιο και περιοδικό τύπο και έγινε κυρίως γνωστός από τις εύθυμες «Ιστορίες του χωριού», γραμμένες σε ρουμελιώτικο ιδίωμα.

Η επιφυλλίδα δημοσιεύτηκε με τίτλο «Πώς τον πρωτογνώρισα», και υπέρτιτλο «Της νύχτας τα φαντάσματα», καθώς και με τον υπότιτλο «Του συνεργάτου μας κ. Σταμ. Σταμ.»

Στο Διαδίκτυο βρήκα αποσπάσματά της, αλλά όχι ολόκληρο το κείμενο, οπότε δεν βλάφτει να την παραθέσω ολόκληρη -εκσυγχρονίζω την ορθογραφία και ζητώ συγνώμη για τα λαθάκια που ίσως υπάρχουν. Στο τέλος γράφω κάποια σχόλια.

Βρέχει, βρέχει, βρέχει από το απόγευμα. Μια ψιλή αδιάκοπη βροχή, μου φαίνεται σαν διασίδια νερένιου αργαλειού. Εκεί απάνω στο υγρό αυτό στημόνι, υφαίνεται η βαριά ανία μιας επαρχιακής απομονώσεως. Ευτυχώς που έπεσε, γρήγορα, η νύχτα. Το μολυβί θόλωμα τής βροχερής ημέρας, δεν σου ξυπνάει τίποτε μέσα εις την ψυχήν. Απεναντίας, νομίζεις ότι ενεπλάκης και τυλίγεσαι στα υδάτινα τα νήματα, σαν πεταλούδα σε ιστό Αράχνης. Κι όσο προσπαθείς να φύγεις, τόσο περισσότερο μπλέκεσαι και κολλάς, δέρνεσαι και σπαράζεις.

Πώς αλλάζει όμως η κατάστασις, σαν ανάβει η μικρή η λάμπα! Η μοναξιά σε ζώνει, σαν να σε προστατεύει. Όλα ακινητούν, όλα σιωπούν, είσαι περισσότερο στον εαυτόν σου, βέ­βαια, αλλά το φωτεινό εκείνο της λαμπούλας μάτι σού ανοιγει άλλους κόσμους εμπροστά. Κόσμους όπου φύγα­νε, κόσμους πεθαμένους! Και ταξιδεύεις με αυτό, αλλά και δέχεσαι, από τα σκιόφωτα, μορφές, τόπους, εποχές. Και κατεβαίνουνε από παντού τής νύχτας τα φαντάσματα σαν εξυγιασμένα από το αδύνατο, το ωχρό της μικρής λαμπίτσας φως. Να τος, ολοζώντανος μπροστά μου, όπως τον πρωτογνώρισα!  Χρώ­μα προσώπου και κουβέντα σαν μοσχο­βολιά κηριού που λιώνει εμπρός σε ά­γιες εικόνες. Σηκώθηκα απάνω, όπως και όταν τον πρωτάκουσα, να μου λέει το όνομά του.

Ήμουνα τότε μαθητής εις το Γυμνάσιον της Πλάκας, αλλά έγραφα και εις την «Ακρόπολιν». Πλησιάζανε Χριστούγεννα. Ο Γαβριηλίδης, με τις ωραίες του τις φούριες, τις τόσον ποιητικές και παλαβές, όποιον έπαιρνε με καλό μάτι, τον εφόρτωνε όλες της εφημερίδος τις δουλειές. Έτσι εις εμέ είχεν αναθέσει προσέτι και την αρχισυνταξία του «Α.Ο.Δ.Ο.». Ένα λαμπρό και δυσεύρετο σήμερα περιοδικό. Μου ανέθεσε την επιμέλεια του χριστουγεννιάτικου φύλλου, που θα έβγαζε, με εντολήν να ζητήσω και συνεργασίαν από λογογράφους. Και σαν να μην έ­φθαναν αυτά, μου φόρτωσε και την διανομήν κάτι εράνων χρηματικών, που έκανε τότε η «Ακρόπολις» υπέρ των πτωχών, για να περάσουνε καλά τις άγιες ημέρες.

Θυμούμαι ότι συγκεκριμένως μού είχε συστήσει να ζητήσω συνεργασίαν από τον Παπαδιαμάντη, τον Ξενόπουλο και τον Γιάννη Βλαχογιάννη. Αγριοκάτσικο, πρωτοφερμένο στην Αθήνα με ανεπούλωτα ακόμα τα τραύματα που είχα στο κεφάλι από τους πετροπολέμους του χωριού μου. Τον κ. Ξενόπουλο τον ευρήκα εύκολα εις την «Διάπλασιν», της οποίας ήμουνα τότε συνδρομητής και σήμερα συνταξιούχος. Ό κ. Ξενόπουλος με οδήγησε, πού θα βρω τον Γιάννη Επαχτίτη (Βλαχογιάννη) και αυτός, πού θα ξετρυπώσω τον Παπαδιαμάντη. Τον Παπαδιαμάντη όμως, όσον και αν τον εζήτησα, δεν κατόρθωσα να τον συναντήσω πουθενά. Του άφηνα όμως σε όλα τα μέρη σημειώσεις.

Πέρασαν ημέρες αρκετές. Ήσαν προπαραμονές των Xριστουγέννων. Ήταν ώρα δειλινού και ενώ καθόμουνα σ’ ένα από τα γραφεία της Ακροπόλεως εις την Στοάν του Πάππου, τότε. Άλλος κανείς μού φαίνεται από την σύνταξη δεν ήτανε εκεί. Ήταν η ώρα της ρετσίνας, του κόρτε και του ρεπορτάζ. Κι εγώ τότε ούτε ρετσίνα έπινα, ούτε με τα ρεπορτάζ απησχολούμην. Κάτι έγρα­φα όμως εκείνη την στιγμή, και ήμουνα απορροφημένος με την εργασία, όταν μέσα στο θαμπόφως της εσπέρας, που γινότανε βαθύτερον εις το γραφείον, άνοιξε η πόρτα και μπήκε ένας άνθρωπος, μάλλον υψηλός, κακοντυμένος, με υποκάμισο ζουλισμένο στο λαιμό, χωρίς γραβάτα, με ρούχα οπωσδήποτε απεριποίητα και μακρύ επανωφόρι τριμμένο. Παρά την φτωχική εμφάνισιν, τα γένεια του και τα απεριποίητα μαλλιά του, το μελαψό του πρόσωπο ήτανε κόκ­κινο στα μάγουλα, κι από τα μάτια του έσταζε μια γλύκα. Εμπήκε συνεσταλμένος και δειλός.

—    Ο κύριος Σίγμα;

Ενόμισα πως ήταν κανένας από τους φτωχούς που συστημένοι εις εμέ από τη διαχείριση, ήρχοντο να πάρουνε ση­μείωμα για να εισπράξουν το χριστουγεννιάτικο βοήθημά τους.

—    Εγώ είμαι, του απήντησα, αλλά καθίστε μια στιγμή, σας παρακαλώ, να τελειώσω κάτι που γράφω εδώ και αμέσως θα σας διευκολύνω.

Εκάθισε σκυφτός με γυρμένο το κεφάλι και κοίταζε διαρκώς το πάτωμα.

—    Ο κακομοίρης, σκέφθηκα, φτώχεια μεγάλη θα ’χει!

Και τον κοίταξα με βλέμμα πονεμένο και μια συμπάθεια μεγάλη που έφτανε μέχρι συγκινήσεως.

– Ορίστε, του είπα, άμα ετελείωσα.

—    Με ζητήσατε;

—    Όχι, εγώ δεν σας ζήτησα, αλλά ξέρω γιατί ήρθατε και θα τελειώσω αμέσως τη δουλειά σας.

Μου φαίνεται ότι δίναμε δέκα δραχμές σε κάθε άτομο οικογενείας. Σημειωτέον ότι η «Ακρόπολις», η οποία έκαμνε τις ημέρες εκείνες τις μεγάλες αυτές φιλανθρωπικές χειρονομίες, κινδύνευε να μη βγει για έλλειψη χαρτιού και οι συντάκται της να μην πάρουν ούτε δέκα δραχμές για να περάσουν τα Χριστούγεννα.

Για να κανονίσω το ποσόν όπου θα έπαιρνε, ηθέλησα να μάθω τα μέλη της οικογενείας του.

—    Είσθε παντρεμένος;

—    Όχι… ακόμη! μου είπε μ’ ένα πικρό μειδίαμα.

—    Έχετε άλλη οικογένεια;

—    Δύο αδελφές, αλλά δεν είναι εδώ.

Για να τον βοηθήσω περισσότερο, εσκέφθηκα να κάμω μία πλαστογραφία. Να συμπεριλάβω ως συγκατοικούσας εις τας Αθήνας με αυτόν και τας αδελφάς του και έκαμα μίαν απόδειξιν για τριάκοντα δραχμές.

—    Λαμβάνεις τον κόπο, του είπα, να περάσεις από το λογιστήριον.

Ευχαρίστησε ψιθυριστά, σαν φοβισμένος και συνεσταλμένος πάντοτε, σηκώθηκε, αλλά σαν να κοντοστεκότανε.

—    Κι αυτά τί να τα κάμω; Δεν τα θέλετε;

Και μου έδειχνε κάτι χαρτιά, Νό­μισα πως ήταν πιστοποιητικά απορίας.

—    Κράτησέ τα, του είπα, εμάς δεν μας χρειάζονται.

Εσείστηκε, λυγίστηκε ολίγο, έκανε, σκυφτός, να φύγει, ξαναγύρισε.

—    Τότε αφού δεν σας χρειάζονται αυτά, εγώ με τι δικαίωμα θα πληρωθώ;

—    Δεν πειράζει, αρκούμεθα εις τον λόγον σας. Χριστούγεννα είναι τώρα.

—    Ναι, αλλά αν δεν πάρετε αυτά, εγώ δεν μπορώ να πάρω χρήματα.

—    Μα δεν τα παίρνετε εσείς τα χρήματα, σας τα δίνουμε ημείς!…

—    Ε, τότε, πάρτε κι εσείς ετούτα που μου τα ζητήσατε. Και τα άφησε σιγά και μαλακά απάνω στο τραπέζι.

Εσκέφθηκα, μήπως του ζήτήσει τίποτα πιστοποιητικά το λογιστήριο.

—    Μα τι είναι, επιτέλους, αυτά, του λέω, που πρέπει απαραιτήτως να τα πάρουμε;

—   Το διήγημα των Χριστουγέννων, που μου εζητήσατε.

—   Το διήγημα των Χριστουγέννων… και ποιος είσθε σεις;

—    Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης!

—    Ο ίδιος;

—    Ο ίδιος και ολόκληρος!

Έπεσε το ταβάνι και με πλάκωσε, η πένα έφυγε από τα χέρια μου, όλα εκεί μέσα, καρέκλες, βιβλία, εφημερίδες, σαν να στροβιλίσθηκαν γύρω μου και έκανα ώρες να συνέλθω.

Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης! Αυτός ο πρίγκηψ των Ελλήνων λογογράφων, που τον φανταζόμουνα ακτινοβολούντα, γελαστόν, ωραίον, καλοντυμένον, ευτυχή, γεμάτον εγωισμόν, αέρα και μεγαλοπρέπεια, αυτός!… Αυτός ο μαλακός, ο καλός, ο δειλός, ο φοβισμένος και τσαλακωμένος άνθρωπος, που στεκότανε με συστολή μαθητού επιμελούς, εκεί ενώπιόν μου!… Αυτός, που μας έδωκε γλύκες πνευματικές και συγκινήσεις ψυχικές, που σνιστόρησε κόσμους θαλασσινούς κι εζωντάνεψε εμπρός μας ανθρώπους μακρινούς κι αγνώστους, που τους έκανε δικούς μας, εντελώς δικούς μας, σαν να περάσαμε μια ζωή μαζί, αυτός σε μια τέτοια κατάσταση, εκεί ενώπιόν μου! Του έσφιξα το χέρι, χωρίς να ημπορώ ούτε μια λέξη να προφέρω. Από την ταραχή μου και τη σαστιμάρα μου ούτε το φως δεν άναψα. Αισθάνθηκα ένα τρεμουλιαστό χέρι να σφίγγει το δικό μου και τον έχασα μέσα εις το σκοτάδι.

Έτσι τον έχασα κι απόψε, μόλις της λάμπας το φιτίλι έπεφτε κι έσβηνε το φως, γιατί δεν είχε πια πετρέλαιο! Έμεινε όμως πίσω μια μοσχοβολιά κηριού που λιώνει εμπρός στις άγιες εικόνες, κάτι από του καντηλιού το σβήσιμο, κάτι από θυμιατού πέρασμα μακρινό, μακρινό πολύ…

ΣΤΑΜ. ΣΤΑΜ.

Η δειλία και η συστολή του Παπαδιαμάντη μάς είναι γνωστές και από άλλες μαρτυρίες. Υπάρχουν κάποιες λεπτομέρειες στην ανάμνηση του Σταματίου που δεν ταιριάζουν, αλλά βέβαια γράφει σαράντα πέντε χρόνια μετά το περιστατικό, οπότε δεν περιμένουμε απόλυτη ακρίβεια.

Η ανάμνηση έχει δημοσιευτεί (όπως βρίσκω από τα google books) στα Άπαντα Παπαδιαμάντη του Περάνθη, ενώ σχολιάζεται σε άρθρο στο αφιέρωμα Παπαδιαμάντη του περιοδικού Αντί (τχ. 753, Δεκέμβριος 2001, σελ. 37) -κι αυτό από το google books το βρήκα, οπότε δεν ξέρω ποιος έχει γράψει το άρθρο, που μόνο ένα μικρό απόσπασμά του είναι ορατό.

Ωστόσο, αν πάρουμε τοις μετρητοίς τα όσα γράφει ο Σταματίου, το διήγημα του Παπαδιαμάντη, που βέβαια θα δημοσιεύτηκε όταν λύθηκε η παρεξήγηση, δεν είναι κάποιο από τα γνωστά διηγήματα του παπαδιαμαντικού κόρπους! Τι εννοώ; Το περιστατικό που αφηγείται ο Σταμ Σταμ πρέπει να συνέβη τα τελευταία χρόνια του 19ου αιώνα ή τα πρώτα του εικοστού, αφού μας λέει πως ήταν τελειόφοιτος του γυμνασίου. Δεν υπάρχει όμως κανένα διήγημα του Παπαδιαμάντη δημοσιευμένο στο περιοδικό Α.Ο.Δ.Ο. (που θα πει «απ’ όλα δι’ όλους») ενώ και στην Ακρόπολι έχουμε την 1.1.1897 το διήγημα Έρως-Ήρως και την πρωτοχρονιά του 1899 το Γουτού γουπατού, που είναι και η τελευταία του συνεργασία με την εφημερίδα του Γαβριηλίδη.

Οπότε; Ή ο Σταμ Σταμ θυμάται λάθος ή… ή έχουμε ένα διήγημα που μας περιμένει, δημοσιευμένο στο δυσεύρετο αυτό περιοδικό, να το αρπάξουμε από τα «αγγρίφια της λήθης» (που θα έλεγε ο Ν.Δ. Τριανταφυλλόπουλος) και να το ξαναδημοσιεύσουμε, όπως είχα κάνει πριν από μερικά χρόνια με τη «Νοσταλγία του Γιάννη«! Λέτε να είμαστε τόσο τυχεροί;

 

Advertisements

69 Σχόλια to “Μια χριστουγεννιάτικη ανάμνηση”

  1. Φρανκφούρτιος said

    Καλημέρα και Χρόνια πολλά.

    Νόμιζα πώς οι βασικές Χριστουγεννιάτικες αναμνήσεις από τους συντάκτες των Αθηναϊκών Νέων θα ήταν τα βάσανα των μαυραγοριτών και των φυλάκων των αποθηκών των ναζιστών.
    Έπεσα έξω μάλλον…

    Νικοκύρη χρόνια πολλά και καλά!!!

  2. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    Νίκο, νομίζω ότι το τεύχος 753 του ΑΝΤΙ που αναφέρεις βγήκε το 2001 και όχι το 2004.

  3. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    1: Να είσαι καλά, αγαπητέ!

    2: Είναι πολύ πιθανό, Γιάννη -ίσως το google books να με παραπλάνησε.

  4. Γιάννης Ιατρού said

    2: πάτησα γρήγορα το enter 😦 οποτε συνεχίζω:
    Το τεύχος φαινεται να υπάρχει εδώ , ίσως σου φανεί χρήσιμο

  5. sarant said

    4: Αγνοούσα εντελώς τον ιστότοπο. σε ευχαριστώ!

  6. Παναγιώτης Κ. said

    Είναι λοιπόν μια μαρτυρία.Εγώ όμως το διάβασα ως διήγημα. Πολύ το ευχαριστήθηκα!

  7. Γιάννης Ιατρού said

    Το βρήκα, Δεκ, του 2001, περιέχει το διήγημα «Η Ντελησυφέρω (1904)» του ΠπΔ καθώς και «ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ», δες εδώ

  8. sarant said

    7: Από τα περιεχόμενα δεν είναι εύκολο να διακρίνω σε ποιο άρθρο υπάρχει η αναφορά στην ανάμνηση. Πάντως, το τεύχος μπορεί να το έχει κάποιος γνωστός -αλλά στο Λουξεμβούργο.

  9. Γιάννης Ιατρού said

    8: ή/και αυτός εδώ το mail, από το link του 4

  10. Γς said

    Καλημέρα και Χρόνια Πολά.

    >όλες τις εφημερίδος τις δουλειές.

    Με το μάτι μου το αλλήθωρο

  11. gpoint said

    Καλημέρα

    Να πω για τον Επαχτίτη-ως οι Ρουμελιώτες την Ναύπακτο την λένε και Επαχτο. Καλύτερα πάντως από τους Γάλλους που με ρωτάγανε πως θα πάνε στην Νοπάκ και δεν πήγαινε το μυαλό μου…

    Αν δεν κάνω λάθος το πότε θα πήγαινε κάποιος στο Γυμνάσιο τότε δεν είχε μεγάλη σχέση με την ηλικία του όπως σήμερα.

  12. cronopiusa said

    Μια σπάνια φωτογραφία του 1906: Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης με τον φίλο του Γιάννη Βλαχογιάννη,
    στο καφενεδάκι της Δεξαμενής, όπου σύχναζε ο κυρ-Αλέξανδρος.

    Καλή σας μέρα!!

    και χρόνια πολλά στις Στεφανίες και τους Στεφανήδες!

  13. gpoint said

    Να απευθυνθ’ω στην συλλογική σοφία του ιστολογίου…

    Ξέρει κανείς αν οι γυμνασιάρχες στην Αθήνα το 1950 είχαν διορισθεί από τόυς Γερμανούς λιγα χρόνια νωρίτερα ; τα μουστάκια τους αλα Χίτλερ που θυμάμαι μου προκάλεσαν την απορία

  14. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    12: Η μία από τις δύο φωτογραφίες του Παπαδιαμάντη που έχουμε

    11: Πράγματι, τελειόφοιτος 6ταξίου Γυμνασίου τότε μπορεί να ήσουν από 15 έως εικοσιβάλε

    10 Μερσί, θα το διορθώσω!

  15. Γς said

    12:

    Από το λίκνο της Κρόνη.

    «οι μυημένοι θα γνωρίζουν ότι ο Βάρναλης ήταν θαυμαστής τού Παπαδιαμάντη κι έχει γράψει κάμποσα κείμενα σε τέτοιο ύφος), όπου, μάλιστα, πρωταγωνιστεί ο ίδιος ο κυρ-Αλέξανδρος»

    Δεν το ήξερα,
    Δημοσιεύεται μάλιστα ένα από αυτά.

  16. cronopiusa said

    14

    παράθεσα το αρχείο και για το διήγημα του Βάρναλη, «εις ύφος Παπαδιαμαντικόν»

  17. Γς said

    14 α:

    Nous excitons la curiosité du public.

  18. ΚΑΒ said

    >>>Η ανάμνηση έχει δημοσιευτεί (όπως βρίσκω από τα google books) στα Άπαντα Παπαδιαμάντη του Περάνθη

    Δημοσιεύεται στον 3ο τόμο.

    Κάποιες διαφορές που πρόχειρα πρόσεξα:

    1.Ξεκινά από το «Πλησιάζανε Χριστούγεννα».

    2. «Απουσιάζει η προτελευταία φράση: «Ετσι τον έχασα…πετρέλαιο»

    3.» για να λάβουν το χρ.β.» αντί να «εισπράξουν»

    4. «σας τα δίνουμε εμείς», αντί «σας τα δίνουμε ημείς».

    5. «που ανιστόρησε» αντί «που σνιστόρησε», αν και αυτό πρέπει να είναι τυπογραφικό λάθος.

  19. Γς said

    18 (5):

    Φοβερή παρατήρηση. Και δεν έβγαζα νόημα 😉

  20. Γιάννης Ιατρού said

    14α Εγώ βλέπω τουλάχιστον 5 φωτογραφίες του εδώ (τις 5, 7, 8 και 9). Κάνω κάποιο λάθος;

  21. Γιάννης Ιατρού said

    20: Αυτή του 12 τηε Κρόνη είναι η Νο 10

  22. Γς said

    Τέσσερις [5=9]

  23. Γιάννης Ιατρού said

    22: Γς διαφωνώ, για δες (εκτός κι αν μετράς αλλιώς 🙂 )

  24. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Σε τιμά ιδιαίτερα, Νίκο, το ήθος «λαγωνικού» που διαθέτεις, σου εύχομαι να ξετρυπώσεις ακόμη έναν αθησαύριστο θησαυρό του Παπαδιαμάντη (μήπως οι «Ανέορτοι»;) και να το γιορτάσουμε εδώ!

  25. Θα άξιζε να γραφτεί κάτι και για τον Σταμ.Σταμ. (όχι μόνο χρονογράφο, έκανε και δικά του ωραία σκίτσα).

  26. 13

    Όχι, το μουστακάκι αλα Χίτλερ ήταν γενικώς της μοδός. Μέχρι και σοβιετικοί στρατάρχες το είχαν.

  27. Αν δεν με απατά η μνήμη μου, πρόκειται για το δεύτερο διηγηματάκι με πρωταγωνιστή τον Παπαδιαμάντη. Το πρώτο ήταν εκείνο με τη γαλοπούλα.

    https://sarantakos.wordpress.com/2013/12/22/geumaxrist/

  28. Alexis said

    Ο επίσης δημοσιογράφος των «ΝΕΩΝ», επί σειρά ετών, Κώστας Σταματίου έχει σχέση με τον Σταμ. Σταμ.; (γιός του μήπως;)
    Ο γούγλης δεν βοηθά σχετικά…

  29. Γς said

    23:

    Μετρούσα αλλέως πως

  30. sarant said

    15 To διήγημα αυτό το είχαμε δημοσιέψει κι εδώ προ εξαετίας
    https://sarantakos.wordpress.com/2009/12/23/xristoppd/

    18 Μάλλον ο Περάνθης έχει συντομεύσει

    20 Νομίζω ότι κάπου είχα διαβάσιε για δύο μόνο φωτογραφίες, αλλά προφανώς θυμάμαι λάθος

    24 Μακάρι!

    25 Θα άξιζε, διότι προσπάθησαν να τον οικειοποιηθούν οι χρυσαβγίτες

    28 Νομίζω πως δεν έχουν συγγένεια, αλλά δεν είμαι σίγουρος.

  31. Από τον τότε (οθντκ) ιστότοπο του Αντί:
    http://web.archive.org/web/20020330100618/http://www.anti.gr/iss753/curissue.htm

    Τι κρίμα να μην υπάρχει ελεύθερα διαθέσιμο το ψηφιακό αρχείο του χάρτινου Αντί…Ιδού πεδίον δόξης, χορηγοί.

  32. Μαρία said

    28
    Βασίλης λεγόταν ο πατέρας του Κ. Σταμ. , όνομα που έχει κι ο γιος του. http://invenio.lib.auth.gr/record/16960/files/npa-2005-16516.pdf?version=1

  33. sarant said

    31 Κάτι άκουγα για ψηφιοποίηση, όπως και του Πολίτη -να δούμε

  34. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Μα τί θαυμάσιο κι αυτό σήμερα! Συγκίνηση από το πνεύμα (ό,τι διαθέτει απ΄αυτό η ταπεινότη μου) μέχρι την καρδιά.Ευχαριστίες Νικοκύρη.
    Λογογράφο τονε λέει και στέκομαι στην αρχαία λέξη που στα χρόνια μας μόνο για αυτούς που επιμελούνται ή και γράφουν τους λόγους των πολιτικών την ακούμε και σα να αποξεχάσαμε νομίζω ότι σημαίνει το συγγραφέα.Μπορεί βέβαια να είναι η εντύπωσή μου καθώς δεν είμαι και η πιο ειδική να το πω αυτό αλλά από την ώρα που είδα εδώ να αναφέρεται στον Παπαδιαμάντη,ένιωσα την παλιά της σημασία (την προ Ηροδότου,για τους Ίωνες συγγραφείς,όπως διάβασα στο βικιλεξικό).

  35. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    32. Το έψαξα κι εγώ λίγο για το Στ. κι έφτασα στο γιο Βασίλη που έχει εκτενές βιογραφικό και θα αναφερόταν φαντάζομαι στον Σταμ.Σταμ ,αν ήταν συγγενής του : http://www.latinmusic.gr/content.php?id=2

    Κάτι που ας πούμε συνδέει-με μεγάλο χρονικό άλμα- τους δύο Σταμ είναι αυτό που έχει κι εδώ αναφερθεί σε σχετικό νήμα : Ο στίχος για το συγχωριανό του το Ναυπακτιώτη ,όπως και ο Σταμ.Σταμ, «Γαργάλατα» αποδίδεται στον Κώστα Σταματίου ως μια πετυχημένη φάρσα από τη στήλη του στα Νέα.
    Και πριν πατήσω ανάρτηση,(ω τί βρήκα!) διαβάζω εδώ από κάποιο ανώνυμο σχολιογράφο και μάλιστα το 2015, ότι η κόρη του Σταμ Σταμ ζει και μένει στη Θεσσαλονίκη και είναι 80 ετών:
    http://sitalkisking.blogspot.gr/2014/03/blog-post_2596.html

  36. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    35.τέλος
    Να με συμπαθάτε αν το βλογ είναι τίποτε εθνολάγνο. Δεν το έψαξα καθόλου.Με πήρε η χαρά της πληροφορίας. 🙂

  37. Γς said

    36:

    >Να με συμπαθάτε αν το βλογ είναι τίποτε εθνολάγνο.

    «σε καθέναν μένει αυτό που έχει στην καρδιά, το νου»

    Δικιά σου είναι ξκι η ανωτέρω φράση.
    Από εδώ:

  38. Γς said

    και με συνέχεια εδώ

    Χρόνια πολλά [και τυράκια Λα βας κι ρι]

  39. spiral architect said

    Καλά μυαλά.

  40. Merry Christmas, oh and fuck borders too

    source: https://twitter.com/PukkahPunjabi

  41. Ιάκωβος said

    Πολύ ωραίο. Και διδακτικό για την εποχή μας.
    _______________________________________

    Το μπλογκ, σίγουρα, θα χρειαζόταν ένα τέτοιο μηχάνημα.

    [video src="http://img-9gag-fun.9cache.com/photo/am9XDY2_460svwm.webm" /]

  42. Γς said

    Βρε σεις, κανονίστε να είστε υπο την επήρεια των τσίπουρων και να ξεχάσετε σήμερα τη γιορτη του Στεφανου…. τι εννοείς ποιανου Στεφανου; Του Χίου βρε… θα γίνει Μακελειό!!! Αντε βίβα!!

    Από το ΦΒ του φίλου Μιχάλη Τσαμπαλικα

  43. Γιάννης Ιατρού said

    42: Ρε Ιάκωβε, για την ανηψιά του ακατανόμαστου λές;

  44. argyris446 said

    Reblogged στις worldtraveller70.

  45. Γιάννης Ιατρού said

    43: Έχουμε και τον Μάνο. Δράση χρειάζεται 🙂

  46. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα σχόλια!

    34 Το λογογράφος ήταν συνηθισμένο στον μεσοπόλεμο για τους λόγιους, π.χ. έτσι αποκαλούσαν συχνά τον Λαπαθιώτη

    35 Ενδιαφέρον!

    37 Φοβερό!

  47. leonicos said

    Άρτι επιστρέψας α) Πρέσπες β) Καλαμάτα

    Μη με ρωτάτε πώς. Με τη Φωτεινή στο τιμόνι όλα γίνονται.

    Στο νησάκι Άγιος Αχ’ίλλειος τα εκπληκτικά ερείπια μια τρίκλιτης παλαιοχριστιανικής βασιλικής με βαπτιστήριο, δηλαδή 4ου το πολύ 5ου αι. Άγιος Γεώργιος. Ξέρει κανείς τίποτα σχετικά; Τόσο μεγάλη εκκλησία σε τόσο μικρό νησί;

  48. leonicos said

    Ο απίθανα αφηρημένος, αφού δικαιολογήθηκα, ξέχασα να σχολιάσω. Με μπέρδεψε ο Γς με το πνεύμα του.

    Καταπληκτικό ντοκουμέντο. Μετά από τόσα χρόνια η συγκίνηση που αποπνέει δεν παθαίνει τίποτα από μικρολεπτομέρειες. Μακάρι να βρεις κάτι, έτσι για να λέμε ‘δεν τελειώνει ο ουρανός’

  49. Μαρία said

    48
    Η βασιλική του Αγίου Αχιλλείου κτίστηκε μετά το 983 ή το 986, από τον τσάρο των Βουλγάρων Σαμουήλ με σκοπό να στεγάσει το σκήνωμα του Αγίου Αχιλλείου, επισκόπου Λαρίσης, το οποίο είχαν μεταφέρει από τη Λάρισα τα βουλγαρικά στρατεύματα, μετά την κατάληψη της θεσσαλικής πόλης. Ο ναός ιδρύθηκε ως επισκοπικός, προκειμένου να στεγάσει την έδρα του βουλγαρικού πατριαρχείου για ένα σύντομο διάστημα, μετά τη μεταφορά του από την Έδεσσα. Μετά την παλινόρθωση της βυζαντινής κυριαρχίας στην περιοχή, από το 1018 και εξής, ο ναός λειτούργησε ως επισκοπικός έως τις πρώτες δεκαετίες του 15ου αιώνα. http://odysseus.culture.gr/h/2/gh251.jsp?obj_id=1768

  50. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    48. Στη βίκι λέει μόνο για βασιλική του Αγίου Γεωργίου, 15ος αι.
    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%86%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82_%CE%91%CF%87%CE%AF%CE%BB%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%BF%CF%82_%CE%A0%CF%81%CE%B5%CF%83%CF%80%CF%8E%CE%BD

  51. Ριβαλντίνιο said

    Εκεί δεν βρέθηκε και ο τάφος του Σαμουήλ και ήταν να δώσουμε τα κόκαλά του στους Βούλγαρους και αυτοί να μας δώσουν για αντάλλαγμα κάτι κώδικες χειρογράφων που είχαν αρπάξει από μοναστήρια της Αν. Μακεδονίας κατά τον Α. Π. Π. ;

  52. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Ξαναδιάβασα το νήμα.
    >> Δεν υπάρχει όμως κανένα διήγημα του Παπαδιαμάντη δημοσιευμένο στο περιοδικό Α.Ο.Δ.Ο.
    σημαίνει ότι έχουν έλεγχθεί τα τεύχη;Όχι, μάλλον ότι δεν αναφέρεται καταγραφή, δε βρέθηκε κάτι τέτοιο από τους μελετητές του κλπ , αφού μετά ελπίζουμε:
    >>ή έχουμε ένα διήγημα που μας περιμένει, δημοσιευμένο στο δυσεύρετο αυτό περιοδικό,
    Πόσο κράτησε η ζωή αυτού του περιοδικού; Βρήκα αναφορά μόνο για 1904: http://www.eiris.eu/index.php?option=com_content&view=article&id=451:journaux-et-revues-satiriques-en-grce&catid=58&Itemid=118

  53. sarant said

    53 Από τα διηγήματα του Ππδ που ξέρουμε, κανένα δεν έχει δημοσιευτεί στο ΑΟΔΟ.
    Η πιθανότητα πάντως να είναι 100% ακριβής η ανάμνηση του Σταμ Σταμ δεν είναι μεγάλη.

  54. 48

    Λεώ, ψάξε τη Ζάντρουγκα. Θα γράψει ο Νικοκύρης, ελπίζω, είναι ενδιαφέρουσα ιστορία.

    https://en.wikipedia.org/wiki/Zadruga

  55. Βάταλος said

    Εντιμώτατοι κύριοι,

    1) Μετ’ εκπλήξεως παρατηρώ ότι προσπαθείτε να ανακαλύψητε το διήγημα του Παπαδιαμάντη που τάχα έδωσε εις τον Σταμ.Σταμ. Δεν αναρωτιέσθε, αγαπητοί φίλοι, διατί και οι δύο άκρως ενημερωμένοι Παπαδιαμαντικοί Ιστότοποι, το papadiamantis.org του Φωτίου Δημητρακοπούλου και το papadiamantis.net αρνούνται πεισματικώς να αναρτήσουν την μαρτυρίαν του Σταματίου; Όπως έλεγε προσφάτως από κάποιον ραδιόφωνον ο πρόεδρος της «Εταιρείας Παπαδιαμαντικών Σπουδών» και καθηγητής στο Αθήνησι Φώτιος Δημητρακόπουλος η μαρτυρία του Σταματίου είναι πιθανότατα πλαστή και εδημοσιεύθη επί Κατοχής κατ’ εντολήν των Γερμανο-Ναζήδων, διά να αναπτερωθή το ελληνοχριστιανικόν φρόνημα των Ρωμιών. Δεν είναι άλλωστε τυχαίον ότι και το τεύχος της Νέας Εστίας με τα ποιήματα του κύρ -Αλέξανδρου, επί Ναζιστικής Κατοχής εκυκλοφόρησεν!..

    ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Η μαρτυρία του Σταμ.Σταμ. είναι ψευδής, διό και αρνούνται να την αναρτήσουν αμφότεροι οι Παπαδιαμαντικοί Ιστότοποι. Καλώ τον κ. Σαραντάκον να την αποσύρη και να αναρτήση την πολύ πιό ενδιαφέρουσαν μαρτυρίαν του Γαλιλαίου καλογήρου Φιλοθέου Ζερβάκου, όπως είχε πράξει και εις το παρελθόν…

    2) Έξεστι Σταματίοις ασχημονείν: Υπενθυμίζω και την κολοσσιαίαν απάτην του Κώστα Σταματίου (καμμία σχέσις με τον Σταμ.Σταμ.) με το Γαργάλατα του Νόβα, η αποκάλυψις της οποίας είναι μία από τας 3 μεγαλυτέρας επιτυχίας του Σαραντακείου Ιστολογίου. Ενημερώνω τον κ. Σαραντάκον διά δύο εξελίξεις της ιστορίας του «Γαργάλατα» που ίσως δεν έχει υπόψιν του και δεικνύουν την απερίγραπτον επιπολαιότητα των Ρωμιών διανοουμένων: Α) Ο Λευτεράκης Παπαδόπουλος εις την προ 3ετίας μαρτυρίαν του διά την απάτην του Σταματίου, ενθυμείται λάθος τους θρυλικούς στίχους και οι διορθωταί των «Νέων» δεν εμπήκαν εις τον κόπον να γουγλάρουν τους πραγματικούς!..

    Β) Ο κορυφαίος πολιτικός συντάκτης της «Ελευθεροτυπίας» και νύν της «Εφημ. των Συντακτών» Δημήτρης Γκιώνης εις δημοσίευμά του διά τον Γαργάλατα τον περασμένον Ιούλιον θεωρεί ότι ο Αθάνας πράγματι είχε γράψει τον στίχον «Από τον καιρό της Αλώσεως / είχαμε να δούμε / τέτοιο εργοστάσιο εμφιαλώσεως», ενώ ως έχει ομολογήσει ο Λευτεράκης Παπαδόπουλος και έχει επιβεβαιώσει ο κ. Σαραντάκος, ήτο και αυτός κατασκεύασμα του Κώστα Σταματίου!.. Τοιαύτη εγκυρότης ο κ. Γκιώνης…

    Μετά πάσης τιμής
    Γέρων Βάταλος
    αιμύλος και σπουδαιόμυθος

  56. Βάταλος said

    Μικρά διόρθωσις εις το σχόλιον 56: «Κορυφαίος ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΣ συντάκτης» θεωρείται ο άσχετος Γκιώνης και ουχί πολιτικός τοιούτος…

  57. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    54. Να ευχηθούμε για τη μη μεγάλη πιθανότητα 🙂

  58. sarant said

    56 Κι εγώ θεωρώ δύσκολο να είναι ακριβής η μαρτυρία του ΣταμΣταμ, αλλά on peut toujours rever.

  59. Υαλτις said

    Χρόνια πολλά.Εξαιρετικό το αρθρο.

  60. sarant said

    Νάσαι καλά!

  61. ΚΩΣΤΑΣ said

    Νομίζω ότι όλοι σας σνομπάρετε τον γέροντα Βάταλον, εγώ όμως πιστεύω ότι κομίζει ενδιαφέρουσες πληροφορίες στο ιστολόγιο.

    Γέροντα Βάταλε,

    καταρχάς δεχτείτε τον απεριόριστον σεβασμόν στο πρόσωπόν σας, καίτοι δεν ασπάζομαι απάσας ταςσ αντιλήψεις σας.
    Εις επίρρωσην των γραφομένων σας διά τον ΣΤΑΜ ΣΤΑΜ έχω να προσθέσω και τούτο. Είχα εις την βιβλιοθήκην μου την τρίτομον ανθολογίαν του Μιχαήλ Περάνθη (την εδώρισα εις την κόρην μου και δεν την έχω πρόχειρον), όπου υπήρχεν και το σχετικόν ποίημα με τα «γαργάλατα» του Αθανασιάδη – Νόβα. Δεν ενθυμούμαι το έτος έκδοσης της ανθολογίας ταύτης. Εις τον γούγλην αναγιγνώσκω ότι η Α΄ έκδοσις εγένετω εν τω σωτηρίω έτει 1954. Εάν ούτως έχωσι τα γεγονότα, ο αείμνηστος ΣΤΑΜ ΣΤΑΜ όντως εψεύδετο ασυστόλως.

  62. ΚΩΣΤΑΣ said

    Ωχ! λάθος για τον Κώστα Σταματίου ο λόγος, Συγγνώμην προς όλους.

  63. Μαρία said

    62
    Ο Περάνθης δεν ανθολογεί τα γαργάλατα. Και δεν θα μπορούσε άλλωστε, ακόμα κι αν ήταν ποίημα του Αθάνα.

  64. NM said

    Ιάκωβος (#42): Book scanner. Υπάρχει πατέντα και σε ιδιοκατασκευή πολύ πιο φτηνό και απλό. Ιδανικό για ευαίσθητα βιβλία και δε χρειάζεται να χαλάσεις τη βιβλιοδεσία. Δεν χρησιμοποιεί πανάκριβους τηλεφακούς. Είναι και γρήγορο -1000 σελ/ώρα. Ο μάγκας που το σκέφτηκε έσωσε πολύ κόσμο. Αν ήμουν ο Μέγας Αποτέτοιος της Αγγλίας, θα το έκανα «Σερ». Επείδή εδωμέσα σίγουρα θα κυκλοφορούν πολλοί ενδιαφερόμενοι λινκάρω και το βασικό βίντεο. Υπάρχουν και άλλα με ακριβείς οδηγίες κατασκευής.

  65. ΚΩΣΤΑΣ said

    64

    Πιθανόν να έχετε δίκιο. Δεν υπάρχει η δυνατότητα σήμερα ή αύριο να έχω πρόσβαση στην ανθολογία, οπότε δεν επιμένω.
    Τελικά άλλο διάβασα, άλλο θυμόμουν, άλλο έγραψα, μούσκεμα τα έκανα.

  66. sarant said

    65 Κάποια στιγμή θα το δω -1000 σελίδες την ώρα είναι απίστευτο, μακάρι να βγει κάτι και στην αγορά.

  67. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    27,
    δεν νομίζω: Υπάρχει -τουλάχιστον- και το διήγημα «Ο άνθρωπος με το κανελί πανωφόρι», του Μ. Καραγάτση (του 1939), που συμπεριελήφθη στη συλλογή «Το Νερό της Βροχής» και πρόσφατα, σχετικά (2009), ανθολογήθηκε απ’ τον Στρατή Πασχάλη στις «Ιστορίες Αμαρτίας και Αγιοσύνης», της Εστίας.

  68. Καθυστερημένα μεν (εορταστικές μετακινήσεις γαρ), αλλά για όποιον ενδιαφέρεται ας υπάρχει εδώ:
    48 Στο νησάκι Άγιος Αχίλλειος υπάρχουν ερείπια από 5 εκκλησιές. Όχι ακριβώς ερείπια, η μια (ο αη-Γιώργης) χρησιμοποιείται για το νεκροταφείο. Ο Άγιος Αχίλλειος είναι τρίκλιτη βασιλική κλπ, τεράστια εκκλησία που φαίνεται μόνο ένα κομμάτι. Σ’ αυτές πήγα το καλοκαίρι. Στις υπόλοιπες δεν έφτανε η ώρα και είναι: ο Άγιος Δημήτρης, Άγιοι Απόστολοι κι η Παναγιά Πορφύρα (έχω γράψει μερικά και υπάρχουν και κάποιες φωτογραφίες σχετικές).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: