Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Το ριμάριο των ομωνύμων

Posted by sarant στο 7 Φεβρουαρίου, 2016


Ριμάριο είναι λεξικό με ρίμες, δηλαδή περιέχει ομοιοκατάληκτες λέξεις, ταξινομημένες ανάλογα με τις ομοιοκατάληκτες συλλαβές, που μπορεί να χρησιμοποιήσει κάποιος στιχοπλόκος (ή και ποιητής) για να ταιριάξει ομοιοκαταληξίες.Έτσι, στο -άρι θα έχει το φεγγάρι, το μαξιλάρι, αλλά και το «(να) πάρει», στο -έλι το «τέλι» αλλά και τα «μέλη» ή το «θέλει».

Ριμάριο είναι και κατάλογος με ρίμες αντλημένες από ποιήματα -ο φίλος Μπάμπης Καράογλου έχει, ας πούμε, κάνει μια εργασία για το Ριμάριο του Καβάφη.

Ομώνυμα είναι, για τον πολύ κόσμο, τα κλάσματα -και έχουμε, γενεές και γενεές, μοχθήσει για να μάθουμε πώς να κάνουμε ομώνυμα τα ετερώνυμα κλάσματα, που είναι όρος απαραίτητος για να μπορέσουμε μετά να τα τιθασέψουμε και να τα προσθαφαιρέσουμε. Είναι και τα άλλα τα ομώνυμα, που απωθούνται όταν τα ετερώνυμα έλκονται. Όμως στη γραμματική, ομώνυμες λέξεις, όπως λέει και το ΛΚΝ, είναι αυτό που ο πολύς κόσμος, κι εγώ μαζί, λέμε «ομόηχα», ομόηχες λέξεις, λέξεις που προφέρονται όμοια αλλά έχουν διαφορετική σημασία, όπως τα ζευγάρια «ψηλά» και «ψιλά», ή η τετράδα «τείχη-τύχη-τοίχοι-(να) τύχει».

Ο λόγος που τις λέμε «ομώνυμες λέξεις» είναι ότι έτσι τις ονόμασε ο Αριστοτέλης (όνομα εννοούσε την προφορά), οπότε κρατάμε την ορολογία τιμής ένεκεν. Δεν είναι τόσο απλό πάντως με την ορολογία και σε ένα προηγούμενο άρθρο είχαμε μπερδευτεί καμπόσο ανάμεσα σε ομώνυμα, ομόηχα, ομόφωνα και ομόγραφα, αλλά να μη χαθούμε σε αυτόν τον λαβύρινθο, σήμερα θα μιλήσουμε για ποίηση -έστω και έμμεσα. Πάντως για ρίμες.

Έχω ένα πολύ ωραίο βιβλίο του νεοελληνιστή Ξενοφώντα Κοκόλη (1939-2012), που είχα τη χαρά να μιλήσω μαζί του και να ανταλλάξουμε κείμενα, που λέγεται «Η ομοιοκαταληξία» (εκδόσεις Στιγμή). Σε αυτό, ο Κοκόλης μελετάει, ανάμεσα στ’ άλλα, την ομοιοκαταληξία ομωνύμων, όταν δηλαδή έχουμε ομοιοκαταληξία με ομόηχες ή ομώνυμες λέξεις (εδώ θα χρησιμοποιήσω τους δυο όρους σαν συνώνυμους).

Παράδειγμα, από τον Καβάφη, που είναι, όπως λέει ο Κοκόλης, ο ποιητής μας που περισσότερο από κάθε άλλον χρησιμοποίησε ρίμες ομωνύμων -και στο ποίημά του «Τα τείχη» τολμάει και βάζει τρία τέτοια ζευγάρια:

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κι υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·

διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
A, όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.

Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.

Οι ρίμες είναι: αιδώ-εδώ, τείχη-τύχη, είχον-ήχον.

Συναφείς με τις ομοιοκαταληξίες ομωνύμων είναι οι ρίμες-μωσαϊκό (όρος του Κοκόλη) ή ρίμες καλαμπούρια που τις είπε ο Σεφέρης αποδίδοντας το αγγλικό rhyme puns. Εδώ, έχουμε πάλι ομόηχα, αλλά στη μια περίπτωση έχουμε περισσότερες από μία λέξεις: μετάξι – με τάξη, όπως στο ποίημα του Καβάφη «Του μαγαζιού«:

Τα ντύλιξε προσεκτικά, με τάξι
σε πράσινο πολύτιμο μετάξι.

Αυτές όμως θα τις αφήσουμε για άλλο άρθρο. Τις ανέφερα μόνο για λόγους πληρότητας και για να προλάβω σχόλια. Επιστρέφουμε στις ρίμες ομωνύμων (ή ομοήχων).

Οι ρίμες ομωνύμων, λέει ο Κοκόλης, «είναι καταρχήν όλες τους εντυπωσιακές. Η πλήρης ηχητική σύμπτωση δύο διαφορετικών σημασιών προκαλεί οπωσδήποτε την προσοχή μας: ο Πάρης / να πάρεις ή μιλιά / μηλιά. Το γεγονός αυτό της σύμπτωσης μπορεί να μας φανεί απλώς εντυπωσιακό· ή και διασκεδαστικό· ή και κωμικό. Ούτως ή άλλως ενέχει, σε βαθμό μεγαλύτερο ή μικρότερο, αυτο που ονομάζουμε έκπληξη».

Ενώ οι ρίμες με ομώνυμες λέξεις είναι εντυπωσιακές, εννοείται ότι οι ρίμες με την ίδια λέξη θεωρούνται δείγμα κακής τεχνικής και συνήθως αποφεύγονται. Να πούμε πάντως ότι και οι ρίμες με ομώνυμα από κάποιους θεωρούνται υποδεέστερες. Από κάποιους άλλους, βέβαια, όλη η σύγχρονη ομοιοκατάληκτη ποίηση θεωρείται υποδεέστερη.

Ο Κοκόλης στο βιβλίο του αποδελτιώνει (πρόχειρα, όπως λέει) τους οχτώ τόμους της Ποιητικής Ανθολογίας του Λίνου Πολίτη, χρησιμοποιεί το «Ριμάριο Καβάφη» του Καράογλου, και καταγράφει καμιά σαρανταριά ομοιοκαταληξίες ομωνύμων, στις οποίες προσθέτει (σε υποσημειώσεις) και 2-3 από τον Μανούσο Φάσση (το πειραχτικό αλτερέγκο του Μαν. Αναγνωστάκη, στον οποίο κακώς δεν έχω αφιερώσει άρθρο).

Να επισημάνω πάντως ότι ο Κοκόλης (ή το Ριμάριο του Καράογλου) δεν έχει πάρει μάλλον υπόψη του τα Κρυμμένα ποιήματα του Καβάφη, διότι από την καταγραφή του λείπει το «Μεγάλη εορτή στου Σωσιβίου«, που καταρρίπτει κάθε ρεκόρ, αφού όλες του οι ρίμες είναι με ομώνυμες λέξεις εκτός από μία (που και αυτή είναι ρίμα-μωσαϊκό). Τα έχω προσθέσει.

Σκέφτηκα να μεταφέρω εδώ, σε αλφαβητική σειρά, τα παραδείγματα του Κοκόλη (αν και όχι πάντοτε σε πλήρεις στίχους, διότι δεν έχω όλους τους τόμους όπου παραπέμπει) και να προσθέσω κι εγώ κάποια παραδείγματα ώστε να φτιαχτεί ένα Ριμάριο Ομωνύμων -και να σας καλέσω, αν έχετε όρεξη, να το εμπλουτίσετε με δικά σας παραδείγματα. Με όλον τον σεβασμό, όταν λέω «δικά σας παραδείγματα», εννοώ κατά πρώτο λόγο παραδείγματα από ποιήματα άλλων, που θα τα βρείτε, όχι παραδείγματα που θα τα φτιάξετε εσείς τώρα -κι αυτό έχει γούστο να το κάνετε στα σχόλια αλλά, για λόγους ας πούμε μεθοδολογίας δεν θα τα βάλω στο Ριμάριο. Ωστόσο, μπορείτε να προτείνετε ομοιοκαταληξίες όχι μόνο από ποιήματα αλλά και από τραγούδια. Εγώ έβαλα ένα μόνο, αλλά νομίζω πως θα υπάρχουν κι άλλα παραδείγματα.

Δεχόμαστε, όπως θα δείτε, όλα τα ομόηχα καθώς και κάποια ομόγραφα, όταν πρόκειται για άλλο μέρος του λόγου ή για άλλο γένος και αριθμό.

Ξεκινάμε λοιπόν, αλφαβητικά (ή περίπου). Οι ρίμες που τις βρήκα εγώ, δηλώνονται με αστερίσκο.

αιδώ : εδώ
Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
(…)
Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
(Καβάφης, «Τείχη»)

άλλο: (την) άλω
…………….. άλλο
το νόημα φυσικά και άλλο το αντίκρισμα. Φοράς την άλω
(Νίκος Παπαδόπουλος, «Der Sinn und die Bedeutung»)

αναμένει : αναμμένη
εμπορικό’ νεότατος -και που αναμένει
(…)
όλ’ η νεότης του στον σαρκικόν πόθο αναμμένη
(Καβάφης, «Στο πληκτικό χωριό«)

ανέμοι : ανέμη
Ρόδο που μάδησαν οι ανέμοι
(…)
χρυσή της νύχτας την ανέμη
(Αθ. Κυριαζής)

αυτί : αυτή
και όλο προς τον άνεμο στήνει τ’ αυτί.
Αλλά ενώ προσεύχεται και δέεται αυτή,
(Καβάφης, «Δέησις«)

βάψει : βάψη (*)
και τη νύχτα έχουν βάψει
με του φεγγαριού τη βάψη.
(Λευτέρης Παπαδόπουλος, «Τα παιδιά«)

γείρει : γύρη
Tων άστρων έχει απάνω μου το περιβόλι γείρει,
κι ο κρύφιος λογισμός,
σάμπως μελίσσι χνουδωτό βαμμένον από γύρη,
ξεσπά βαθιά μου εσμός..
(Σικελιανός, «Ύμνος του μεγάλου Νόστου«)

γύρω : (να) γείρω (*)
Να ‘ν’ αφράτος ο τόπος κι η ακτή νεκρική
γύρω-γύρω
με κουφάρι γυρτό και με πλώρη εκεί
που θα γείρω
(Σκαρίμπας, «Σπασμένο καράβι»)

(να) δεις : δις
άκουσε να δεις
(…)
κι αν έχεις προίκα πέντε δις
(Μανούσος Φάσσης, σ. 19)

δούνε : δούναι
δε θέλουν να σε δούνε
(…)
έχεις λαβείν και δούναι
(Μανούσος Φάσσης, σ. 78)

δύστυχα : δίστιχα
Αχ, πόσο νέοι, σχεδόν παιδιά, και χρόνια δύστυχα
(…)
να στέλνουμε στα επαρχιακά τα φύλλα δίστιχα
(Μανούσος Φάσσης, σ. 41)

είδη : ήδη
Βραχιόλια από κουκουναριές και βελανίδια, εν είδει
(…)
κι απείρου δόξης καύχημα -που έτσι Του στάλθηκε ήδη
(Νίκος Παπαδόπουλος, «Χους ην»)

είχον : ήχον
διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
(…)
Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
(Καβάφης, «Τείχη»)

εκίνα : εκείνα
δυο δυο εζευγαρώνασι, ζεστός καιρός εκίνα,
έσμιξες, γάμους και χαρές εδείχνασι κι εκείνα.                  έσμιξες = τα σμιξίματα
(Ερωτόκριτος Ε779-80)
ηλί : ιλύ (*)
μια στο καρφί ο αδερφός μου: «Ηλί, ηλί»
φώναζε χθες, σαν μες του κόσμου την ιλύ.
(Γιώργος Κοροπούλης, Ελλειπτική)
(τα) ήπια – ήπια   (*)                                 Δεχόμαστε ομοηχία καταχρηστικά
Να βλέπουμε κι αθώα κάποτε τα πράγματα, και ήπια.
Βράδιασεν όμως, δυστυχώς. Νά, και τον οίνον όλον ήπια
(Καβάφης, «Μεγάλη εορτή στου Σωσιβίου«)

ήτταν : ήταν
του νέου που αγαπούσα το πρόσωπον ως ήταν.
(…)
που έπεσε, στρατιώτης, στης Μαγνησίας την ήτταν.
(Καβάφης, «Τεχνουργός κρατήρων«)

ίσως – ίσος (*)
Τα φώτα σου και τα σκοτάδια σου (ίσως
πιο πολύ τα σκοτάδια σου!), ό,τι λάθος,
ό,τι αλήθεια λογιέται, στέρεος κι ίσος
τ’ αγγίζω …
(Βάρναλης, «Προσκυνητής»)

καλή : καλεί (*)
Ένδοξος οίκος (ο περιφανής Σωσίβιος κι η καλή
συμβία του· έτσι να λέμε) εις εορτήν του μας καλεί.
(Καβάφης, «Μεγάλη εορτή στου Σωσιβίου«)

καλό : καλώ
Στον Χατζόπουλο, δεν έχω τον στίχο – Στ’ τόμος Ανθολογίας του Λ. Πολίτη, σελ. 142, όποιος έχει τον τόμο συμπληρώνει παρακαλώ.

Αλλά ας βάλω με την ευκαιρία κι έναν Λαπαθιώτη («Maya»):

άυλο κι ανορμήνευτο, κι απ’ όλα πλιο καλό,
στρατοκόπε θλιβερέ κι αποσπερνέ Διαβάτη,
στου ανέμου το ξεφάντωμα συμπότη σε καλώ

κάμποι – κάμπη (η κάμπια)
Της ιερής ελιάς εδώ ναοί και οι κάμποι
ανάμεσα στον όχλο εδώ που αργοσαλεύει
καθώς απάνου σ’ ασπρολούλουδο μια κάμπη,

(Παλαμάς, «Ασάλευτη ζωή»)

καν(ε) : κάνε                            κάν(ε) = τουλάχιστον
Το σκληρόν αφέντη κάνε
από λύκο άνθρωπε κάνε!…»
(Βάρναλης, «Η μπαλάντα του κυρ Μέντιου«).

κερί : καιροί
στην Παναγία μπροστά ένα υψηλό κερί
για να επιστρέψει γρήγορα και να ’ν’ καλοί καιροί—
(Καβάφης, «Δέησις«)

κρίνοι – κρίνει
Aπό ρουμπίνια ρόδα, από μαργαριτάρια κρίνοι,
από αμεθύστους μενεξέδες. Ως αυτός τα κρίνει,
(Καβάφης, «Του μαγαζιού«)

κώμη : κόμμι : κόμη
Απ’ την μικρή του, στα περίχωρα πλησίον, κώμη,
και σκονισμένος από το ταξίδι ακόμη
έφθασεν ο πραγματευτής. Και «Λίβανον!» και «Κόμμι

«Άριστον Έλαιον!» «Άρωμα για την κόμη!»
(Καβάφης, «Το 31 π.Χ. στην Αλεξάνδρεια«)

κώπη : κόποι (*)
αγγίζει ελαφρότατα, θωπεύει η κώπη.
Χρειάζεται μια τέτοια ανάπαυσις: είναι βαρείς οι κόποι.
(Καβάφης, «Μεγάλη εορτή στου Σωσιβίου«)

λείπει : λύπη
Αφροδίτη όπου λείπει
η ζωή’ναι πάντα λύπη
(Αθαν. Χριστόπουλος, «Απόφαση«)
και πολλοί άλλοι, κυρίως αντίστροφα, π.χ. «Μια κυρά την τρώει λύπη / για τον άντρα της που λείπει» του Σουρή.

λίαν : λείαν (ουσιαστ.)
Μα σήμερα είναι λίαν (…)
τα πλοία με την λείαν
(Καβάφης, «Εις ιταλικήν παραλίαν«)

και
λίαν : λείαν (επίθ.) (*)
Ωραίον ήτο το απόγευμά μου, λίαν
ωραίον. Την αλεξανδρινή θάλασσαν ηδέως λείαν
(Καβάφης, «Μεγάλη εορτή στου Σωσιβίου«)

μέλη : μέλει
εκεί λοιπόν εβλέπομεν ‘τι εχάμνισαν τα μέλη
για πλούτον, δόξαν και τιμήν δεν πρέπει να μας μέλει
(Πένθος θανάτου, ανώνυμο του 16ου αι.)

μέλι : μέλη : μέλει
Παίρνει κρυφά κάτι πλακούντια, και κρασί, και μέλι.
Τα πάει στο είδωλο μπροστά. Όσα θυμάται μέλη
της ικεσίας ψάλλει· άκρες, μέσες. Η κουτή
δεν νιώθει που τον μαύρον δαίμονα λίγο τον μέλει
(Καβάφης, «Η αρρώστια του Κλείτου«)

μέλλει : μέλι
Να’ξερα ποιος είν’ άντρας μου, ποιος άγουρος μου μέλλει
να τον ταΐζω ζάχαρη, να τον ποτίζω μέλι
(Δημοτικό δίστιχο της συλλογής του Πασσόβ)

μιλιά : μηλιά
κρυφαναβράει στο δειλινό γλυκιά η φωνή Του πάλι,
από τα δέντρα ανάμεσα σα να ‘βγαινε η μιλιά,
και της Μαρίας, καθώς μιλεί, της ραίνουν το κεφάλι
τα λόγια, στα ποδάρια του, σαν άνθη από μηλιά.
(Σικελιανός, Πάσχα των Ελλήνων)

Μοίρα : μύρα
ήλθε και τα σταμάτησεν η Μοίρα.
(…)
Αλλά τί δυνατά που ήσαν τα μύρα
(Καβάφης, «Εν εσπέρα«)

νίκη : νοίκι (*)
μιαν άπτερο μπροστά μου βλέπω νίκη
(…)
ποτέ μου δε σκοτίστηκα για νοίκι
(Κοροπούλης, «Επύλλιο»)

πάθη : (να) πάθει
Στον Τανταλίδη, δεν έχω τον στίχο -τόμος Δ της Ανθολογίας του Λ. Πολίτη, σελ. 134, όποιος έχει τον τόμο συμπληρώνει παρακαλώ.

πάλι : πάλη
Tην ψυχή και το σώμα πάλι
στη δουλειά θα δίνω, στην πάλη.
(Καρυωτάκης, «Σταδιοδρομία«)

πάλλει : πάλι : πάλη
Ο νέος Αντιοχεύς
είπε στον βασιλέα,

«Μες στην καρδιά μου πάλλει
μια προσφιλής ελπίς·

οι Μακεδόνες πάλι,
Αντίοχε Επιφανή,

οι Μακεδόνες είναι
μες στην μεγάλη πάλη.
(Καβάφης, «Προς τον Αντίοχον Επιφανή«)

παν,το : παν (πάνε)
Εμεταβλήθηκε το παν
όλα ανάποδα με παν
(Αλέξανδρος Κάλφογλου, 18ος αιώνας)

Πάρης : πάρεις
Μα εκείνην την απόφαση οπού’δωκεν ο Πάρης
και τς ομορφιάς το χάρισμα μόνια έκαμε να πάρεις               μόνια = μονάχη εσύ
(Χορτάτσης, Ο Γύπαρης)

πήραν : πείραν
τους αντιζήλους Πτολεμαίους βασιλείς. Αφού τα πήραν
όμως, ανησυχήσαν οι ιερείς για τον χρησμό. Την πείραν
(Καβάφης, «Πρέσβεις απ’ την Αλεξάνδρεια«)

πλην : πλειν (*)
Τι τα’θελες τα «συν» και τα «πλην»
μες στην αναμπουμπούλα;
Δεν την κοπάναγες στη ζούλα;
-ου παντός πλειν…
(Νίκος Παπαδόπουλος, «Ένταξη στον αιώνα»)

ρήγισσα : ρίγησα (*)
Αντίκρισα μια Ρήγισσα
κι από τον πόθο ρίγησα
(Μανούσος Φάσσης)

(η) ρόδα : (τα) ρόδα
Α δεν συγχύζομαι που έσπασε μια ρόδα
του αμαξιού, και που έχασα μια αστεία νίκη.
Με τα καλά κρασιά, και μες στα ωραία ρόδα
(Καβάφης, «Εύνοια του Αλεξάνδρου Βάλα«)

και, προσθέτω εγώ, πιο ωραία στον Λαπαθιώτη («Μια περηφάνια»):

…Κύλησε απάνω μου μια μαύρη ρόδα
και σκότωσε όλα μου, όλα μου τα ρόδα,

ΤΑΣΣ : (επί) τας
Ήταν με το ΤΑΣΣ;
(…)
Ή ταν ή επί τας!
(Νίκος Παπαδόπουλος, «King Kong»)

τείχη : τύχη
μεγάλα κι υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.
(…)
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·
(Καβάφης, «Τείχη»)

(των) τρίτων : (ο) τρίτων
Λογαριασμός, έτσι, υπέρ τρίτων
(…)
πάνω από τον αφρό ένας τρίτων
(Νίκος Παπαδόπουλος, «Ένιοι τινές«)

τύχει : τοίχοι (*)
κι ό,τι λάχει κι ό,τι τύχει
μα τον ξέρουνε κι οι τοίχοι
(Βάρναλης, «Ακτοπλοϊκό«)

(τα) φέγγη : φέγγει
Στον Παλαμά, δεν έχω τον στίχο. Είναι στον τόμο ΣΤ της Ανθολογίας του Λ. Πολίτη, σελ. 63, όποιος έχει τον τόμο συμπληρώνει παρακαλώ.

φίλον : φύλλων
Και όταν δίδεις ασπασμόν εις πρόσωπόν τι φίλον
ακούεις ήχον πνέοντος βορρά διά των φύλλων;
(Δ. Παπαρρηγόπουλος, «Η ψυχή μου»)
και άλλα πολλά με τις λέξεις αυτές, φίλο-φύλλο

Χάνη : χάνει
Πράσινη τέντα του πασά και μαστραπάς του Χάνη                   χάνης ο μεγάλος Χάνος των Κινέζων
όποιος γυρεύει να σε διει, το λογισμό του χάνει
(Δημοτικό δίστιχο της συλλογής του Πασσόβ)

χίλια : χείλια (*)
Όλα ‘ταν ένας ποταμός με χίλια
στόματα· χίλιοι αντίλαλοι, μια γλώσσα.
(…)
Με μάτια μαυρογάλαζα, με χείλια
(Βάρναλης, «Προσκυνητής»)

ψηλά : ψιλά (*)
Μάτια που στρέφονται ψηλά
προς επουράνια καλά,κι άλλα που ψάχνουν χαμηλά
να βρούνε τίποτα ψιλά.
(Σουρής, «Τα μάτια»)

 

258 Σχόλια to “Το ριμάριο των ομωνύμων”

  1. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    Περπατούσα στο Μπρονξ τοίχο-τοίχο
    κι έλεγα μέσα μου Θέ μου μη τύχω!΄
    ρεμάλι να θέλει να παίξει λύρα
    με αμοιβή τη μόνη μου χρυσούλα λίρα…
    Τω όντι πέρασα ,μεγάλη νίκη!
    πάω σπιτάκι μου ,μένω στο νοίκι
    Λιρίτσα πούμεινες ξανά στο Γάλλο
    πας για τον μπούτσερ μου να πάρω γάλο
    σούπα να κάνω μ’ αλάτι δανεικό
    και για προσφάι σαλάμι δανικό.

  2. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    Ήμουν στο στράτευμα στη νήσο Θήρα
    και με τα τόξα μας κάναμε θύρα
    ξάφνου ο Λοχίας μου λέει «ρε φυτό!»
    -μα αγαπητέ μου του λεω «δεν φοιτώ!»
    ρε γκάβακα λέει «σου μιλώ! μίλα!»
    την νήσσα εποίησα κι έφαγα μήλα
    εκείνος εθέριεψε «βρε άτιμη φυλή!»
    μα εγώ ανωτερότης ,του στέλνω φιλί.
    το ποίημα πάσχει,το ξέρω! και…κόμμα,
    όποιος το άντεξε, ας πέσει σε κώμα 🙂

  3. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    O μάι γκόντ έξι σχόλια αντάμα ,μα για…
    να μπορέσει ο πάσα είς να πει «αντε γεια!»
    σαν τον κάκτο κατήντησες,σκέτο λύμα
    φκιάξ τα νύχια σου πάρε μια λίμα!
    Πάω και γώ να κρυφτώ στης γαλέρας το κύτος
    σας αφήνω δαμαί να σας φάει το κήτος!

  4. Καλημέρα κ. Νίκο, και ξανά ευχαριστούμε για το (σαν πάντα) πολύτιμο άρθρο.

    Προσωπικά θα ήθελα να επισημάνω ένα ακόμη πεδίο που οι λογόφιλοι δεν έχουν ακόμη εξετάσει εκτενώς κι όμως είναι άκρως ενδιαφέρον. Ομιλώ για την εσωτερική, την κρυμμένη ομοιοκαταληξία/ομοηχία, όχι τόσο (ή μόνο) εντός του μέτρου, όσο μέσα στις ίδιες τις λέξεις και τις συνθέσεις τους. Αναφέρομαι γενικά στις κρυμμένες λέξεις εντός αμέτρητων ποιημάτων, κάποιες εξ ων σχεδόν καταφανώς τοποθετημένες και όχι απλά τυχαίες. Είχα εκπλαγεί, πχ, έναν καιρό μικροσκοπώντας επί μακρόν την ‘Άρνηση» του (ούτως ή άλλως κρυπτικού) Σεφέρη καταλήγοντας και σκεπτόμενος: «Μα καλά! : ετούτο το «ξενομπάτης» στον έβδομο στίχο δεν τον ‘χει προσέξει/σχολιάσει κανείς ως τώρα;».. Και ο Σεφέρης ήταν ήδη από τότε (απ’ τα τριάντα του, μην πω απ’ τα δεκαοχτώ) «ξενομπάτης», όντας διπλωμάτης σε τόσα και τόσα ξένα μέρη, μα και στην ίδια του την πατρίδα ως Μικρασιάτης ξεριζωμένος. Δεν θ’ αναφερθώ καν στα όποια εππλέον τυχαία ομόηχα του ποιήματος «(«Στο ‘πε», «λιτό/λυτό», «φώκια», «κι ας», «ριμα», «με τονο», «νοητη», «τυπο», όμως αυτός ο ξενομπάτης Σεφέρης φωνάζει τρανταχτά κρυμμένος στις αράδες.

    Καλημέρα.

  5. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρες !
    Θα σε απογοητεύσω, αλλά «ομώνυμα» τα μάθαμε κι εμείς στο σχολείο, όταν τα αποθησαυρίζαμε από τα κείμενα. Και «παρώνυμα» αυτά που είχαν μετάθεση τόνου : Άννα και ανά, πόλη και πολύ κλπ.

    Το άρθρο είναι πολύ ωραίο, και με πήγε, κατά παρέκκλιση, κατ’ ευθείαν στον γνωστό BAR-BAR ! Μεταφέρω, από το δικό του fb, το πρώτο του λογοπαικτικό κείμενο, από το συλλεκτικό βιβλίο του «ΒΑΡΒΑΡΑ, βίος και ξυπολητεία», που κυκλοφόρησε αμέσως μετά την πτώση της Χούντας.

    21η Απουλίου Σήμερα έχουμε την πενθική υπαίτειο της δικτυατορίας, φειδωλό μου είδωλο. Πάει, πάει το πουλί, φινίτο ο «Φοίνιξ» δηλαδή, αλλά παραταύτα το λέω για να τ΄ ακούν οι πουλημένοι: το πουλί μένει. Το παρακράτος και η παρΕλλάς θα παρελάσει στις κεντρικές μαρτηρίες και λεωφθόρους κοντά στην πλατεία Συνταράγματος για να αποκτήσει φόρο τιμής στους πραξικοπηματαίους : Παπαρδόπουλος και Πατατρακός, Μασκαρέζος και Ιουδανίδης. Υπαίτιοι της επταετίας, επτααίτιοι της λεφταετιας. 21η Απουλίου:Εορτασμοί και προπυλαιακισμοί. Αναξιωματικοί, φάτσες φατσίστες. Πτηνά και πτηνοί.΄Εμπουλοι και ύπουλοι. ΄Ολα εν τάξει και λοξά. Νέα τάξη, με ταξί και Μεταξά.
    BAR-BAR

  6. Ιάκωβος said

    Για γούστο, χωρίς ποιήματα.

    αναμένει : αναμμένη …….και η Άννα μένει

    γύρω : (να) γείρω…..και γύρο(με πίττα)
    γύρει , γύρει….και Γίρι (Τρνκα)

    είδη : ήδη………. και Ίδη

    εκίνα : εκείνα και….Ε! Κίνα (που κατάντησες)

    ηλί : ιλύ ……..και ιλή (δημοτικοποιημένη ιλύς)

    ύλη και ίλη (ιππικού)

    λείπει : λύπη ………και λίπη

    πάλλει : πάλι : πάλη……. και Πάλλη

    Χάνη : χάνει……….και χάνι (της Γραβιάς)

    ΤΑΣΣ: τας …………και τας(κεμπάπ)

  7. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια και για τις ποιητικές ή λογοπαικτικές προσπάθειες.

    4: Καλημέρα, αυτό με το «ξενομπάτης» είναι ενδιαφέρον. Δεν ξέρω όμως αν η λέξη ανήκει στο λεξιλόγιο του Σεφέρη, αν του ήταν οικεία.

    5: Τον Bar-Bar τον σκέφτηκα κι εγώ.

  8. Τσούρης Βασίλειος said

    Νέο Kid L’Errance d’Arabie

    Απ΄αλλης γης τα μήκη και τα πλάτη
    για το σημερινό έβαλες πλάτη.

    Κυκλοφορεί και το
    -Ο παπς (παππούς) πήρε και το χάν. 🙂 Χάνει- χάνι-χάνοι ψάρια-χάνοι ή χαγάνοι

  9. Πάνος με πεζά said

    φιλεί…φιλί
    εσύ…Ε.Σ.Υ. (παρεμπιπτόντως, όποιος δεν έχει δει Γκορίτσα «Απ’ τα κόκαλα βγαλμένα», σταματάει τα πάντα και το κάνει τώρα)
    στείλει…στήλη
    βώλος…Βόλος
    χέρι…χαίρει
    γιάνει…Γιάννη
    κλίνει…κλείνει…κλίνη

    κλπ.

  10. nikiplos said

    καλημέρα…
    Χάνει, όποιος την αγάπη του φωνάζει χάνυ… (honey)…
    (παλαιά παροιμία του Κεντάκυ 🙂 )

  11. Πάνος με πεζά said

    Kι ένα κομπιουτερίστικο, «μ’ ένα copy δεν παν χαμένοι οι κόποι…»

  12. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    Mπήκε ο Δύσσας μέσα στο χάνι
    κι όλοι εγκούρλωσαν μάτια σα χάνοι
    μα κείνος ήρεμα είπε «Χάι χάνυ!»
    (παλαιό επαναστατικό δημώδες της Γραβιάς 🙂 )

  13. sarant said

    9: Καινούργια ταινία είναι;

  14. Παναγιώτης Κ. said

    Πως λέγαμε εκείνο με τους Ισπανούς; Το θυμάται κάποιος;
    Πέντε Ισπανοί
    εις πανί
    ….

  15. Πάνος με πεζά said

    @ 13 : Είναι του 2011, αλλά απολαυστικότατη…

  16. gpoint said

    » Από κάποιους άλλους, βέβαια, όλη η σύγχρονη ομοιοκατάληκτη ποίηση θεωρείται υποδεέστερη.»

    Λογική συνέπεια που προέκυψε από την εκμετάλλευση της ποιητικής άδειας με την οποία κάθε πικραμένος στιχοπλόκος παρουσίαζε τον εαυτό του σαν ποιητή γράφοντας κατ’ ουσίαν μπαρούφες. Που να κάθεται ο άλλος να διαβάζει 100 «χαλασμένα» για να βρει ένα καλό, τα υποτίμησε όλα κι ησύχασε.
    Πρέπει να «τόχεις» για να γράφεις με ρίμα αυτά που θέλεις να πεις

  17. ΓΙΩΤΗΣ said

    Καλημέρα
    14: Οι σπανοί, ζωγραφίζουν εις πανί, Ισπανικό στρατό εις πανικό

  18. κουτρούφι said

    κεράσι/κεράσει
    χήρος/χοίρος

    Αυτό με την πήρα/πείρα έχει καταγραφεί το 1897 σε αυτοσχέδιο δίστιχο σε αποκριάτικο χορό στη Σίφνο:

    «Στα θέματα του έρωτα, έχω μεγάλη πείρα
    γι αυτό και την απόφαση, μονάχος μου την πήρα»

    Στο γάμο των γονιών μου τη δεκαετία του 60:

    «Γείτονα είσαι ευτυχής, στο λέω από πείρα
    γιατί απ’ την οικογένεια κι εγώ γυναίκα πήρα»

  19. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    11. Για να μην πάνε χαμένοι οι κόποι
    δεν φτάνει μόνο το έρμο το copy …
    Σαν το δοντάκι που θέλει τουθ πέηστ
    έτσι το αρχείο χρειάζεται paste!
    Τότε και μόνο οι κόποι δεν πάνε,
    αγαπητέ συνάδελφε Πάνε!

  20. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    14. Νομίζω ότι πάει κάπως έτσι (για να μείνουμε πιστοί και στη νόρμα)
    Οι σπανοί
    Ισπανοί
    ζωγραφίσαν εις πανί
    στρατόν Ισπανικόν
    υποχωρωντα εις πανικόν.

  21. argyris446 said

    Reblogged στις worldtraveller70.

  22. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    18: Α, ωραίο!

    20 και πριν: Να και τα ισπανικά μωσαϊκά

  23. 14, 20 ισπανικόν ιππικόν εις πανικόν (για να έχουμε και εσωτερική ρίμα)

  24. nikiplos said

    Εγώ το ξέρω ως εξής:

    Σπανοί Ισπανοί
    ζωγράφισαν εις πανί
    Στρατόν Ισπανικόν
    Εις Πανικόν…

  25. Spiridione said

    πότε – πόται
    δεσποσύναι – δες πώς είναι

  26. ΚΑΒ said

    λύπη-λείπει

    Μας έφυγε ο Κολιός
    κι είχε μια τέτοια λύπη!
    Θα ‘ναι όλοι δω τ’ Αηλιός
    και μόνο αυτός θα λείπει.

    Κοτζιούλας: το μαστορόπουλο

  27. ΚΑΒ said

    πάλι-πάλη

    Την ψυχή και το σώμα πάλι
    στη δουλειά θα δίνω, στην πάλη.

    Καρυωτάκης:σταδιοδρομία

  28. venios said

    Ιωάννης όν φιλείς, πόσον μάλλον τάχυνον
    Ει ωά νησσών φιλείς, πόσον μάλλον τα χηνών

  29. ΚΑΒ said

    τείχη-τύχη

    Δεν αγρυπνούν πια οι φύλακες…Τα τείχη
    τα παρατήσανε σε χέρια γυναικών.
    Τα προστατεύει, λένε , η τύχη
    και η αλλαγή τα προστατεύει των καιρών.

    Π.Κανελλόπουλος:Να προφτάσουμε ν΄ανοίξουμε τις πύλες

  30. ΚΑΒ said

    μένα-μ’ ένα

    τούτη η γη θα φάει και μένα
    που μ’ έχει η μανούλα μ’ ένα.

    Δημοτικό

  31. venios said

    Προσπαθώντας να βγώ
    μου κλέψανε τ’ αβγό
    που’ χα πάρει πέρσι
    από έναν Πέρση
    κι ήπια μετά ξίδι
    προτού πάω ταξίδι
    προς πηγή λαλούσα
    ενώ δεν λαλούσα
    τι όσο κι αν καλώ
    μου λείπει το καλό

  32. ΚΑΒ said

    πάλι-πάλη

    κι ομπρός να τη γλιτώσουμε
    κι είναι δικιά μας πάλι.
    μικρή, παιδιά, είν΄ η πάλη,
    μα η νίκη είν’ ιερή!

    Σικελιανός:Σόλωνος απόλογος

  33. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  34. gpoint said

    κι ήταν το ατιμούλικο
    σαν ένα άτι μούλικο

    (δικό μου)

  35. sarant said

    Ευχαριστω για τα νεότερα και τις προσθήκες!

    25 Α γεια σου, πόται-πότε. (Το άλλο είναι μωσαϊκό)

    26κε Ευχαριστώ πολύ φίλτατε!

    28 Παλιό καλό λογοπαίγνιο 🙂

    34 Που λες Τζι, αυτό που έλεγες στο προηγούμενο σχόλιο (16) δεν ισχύει, κατά μείζονα λόγο μάλιστα, και για τον ελεύθερο στίχο; Δεν γράφει κι εδώ ο καθένας, και μάλιστα χωρίς καν τους περιορισμούς του έμμετρου;

  36. Τσούρης Βασίλειος said

    χιονογκρεμός πλάι μας χάσκει
    μα έχουμε οδηγό ένα χάσκι(υ)

    Του Καβάφη μ΄είχε εντυπωσιάσει παλιά
    …κοσμεί αμάραντος
    …δεν μένει άρραντος
    …οι αστοί του Τάραντος

  37. Πέπε said

    Νίκο, να ρωτήσω κάτι άσχετο, επειδή τώρα το θυμήθηκα; (ανεπαρκής δικαιολογία που βασικά σημαίνει «θα ρωτήσω κάτι άσχετο ούτως ή άλλως»!)

    Τις προάλλες είχες γράψει ότι κάποια μέρα πρέπει να μιλήσουμε για τα μονοσύλλαβα επιρρήματα σε -ξ, παξ, πυξ, λαξ κλπ. Γιατί ειδικά μονοσύλλαβα; Τα αναμίξ, εναλλάξ, ίδια περίπτωση δεν είναι;

  38. Καλλιόπη said

    Μου `πε δυο γλυκόλογα, θέλει να κεράσει
    μια βανίλια παγωτό και γλυκό κεράσι.

    Από το «Ναύτης βγήκε στη στεριά» σε στίχους το Μάνου Ελευθερίου.

  39. Μήπως νὰ θυμηθοῦμε καὶ τὰ δύο κλασσικὰ τοῦ εἴδους;
    Τὸ πρῶτο:
    Φίλος ἔδωσε σὲ φίλο
    τριαντάφυλλο μὲ φύλλο
    Κι εἶπε ὁ φίλος πρὸς τὸν φίλο
    Φίλε, φύλαγε τὸ φύλλο
    σὰν τὸ γυναικεῖο φύλο

    Τὸ δεύτερο δὲν τὸ θυμᾶμαι καλά, θυμᾶμαι μόνο ὅτι εἶχε πολὺ περισσότερα λεξοπαιχνιδίσματα, πάντως κατέληγε
    …κάθε Λάκων κι ἕναν λάκκον.

  40. Τσούρης Βασίλειος said

    Τσαμπούνα έκανε μ΄ενα ασκί
    κι επάγγελμα μουσικού ασκεί

  41. antpap56 said

    39: …μην το δώσεις σ’ άλλον φίλο (και στο ξεφυλλίσει…)

  42. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Σήκω! – Δε μ΄αρέσει το σύκο. Αστείο που έκανα με τις κόρες μου όταν παίζαμε.

    16 – «Πρέπει να «τόχεις» για να γράφεις με ρίμα αυτά που θέλεις να πεις»
    Έτσι είναι, αλλά ποιός μπορεί να πείσει τον επίδοξο νέο Σουρή, ότι είναι απλώς ΣΟΥΡΩΜΕΝΟΣ;

  43. κουτρούφι said

    Και το «λύπη/λείπει» υπάρχει, ως λαϊκό δίστιχο, στη συλλογή του Πασσοβ

    Είπαν τα μάτια της καρδιάς, καρδιά γιατ’ έχεις λύπη
    είστε τυφλά; δε βλέπετε, ο φίλος σας πως λείπει;

  44. gpoint said

    # 34

    Σαφώς και ισχύει και εκεί αλλά εκεί δεν υπάρχει τόση πίεση όσο στην ρίμα και νομίζω πως αυτούς πιο εύκολα τους αποκαλείς ψώνια παρά ποιητές και ποιήτριες. Ακόμα στη συνείδηση του απλού λαού ποίηση=ρίμα

    Την κακοποίηση της γλώσσας, του συντακτικού και της γραμματικής την βλέπουμε και στις άπειρες πια μαντινάδες, εντελώς άσχετες με τις παλιές και τις αυθεντικές που είναι αριστουργηματα.
    Ηξερα έναν Σφακιώτη που με σχολίαζε πάντα με μαντινάδα, εύηχη, σωστή στο νόημα και την χρήση των λέξεων

    Μ’ ένα σημάδι στο λαιμό κι ένα στα χείλη απάνω
    εσύ κερδίζεις μια καρδιά μα εγώ το νου μου χάνω.

  45. William Riker said

    Οι Βυζαντινοί καλούσαν τις ομόηχες λέξεις «αντίστοιχα» και τις χρησιμοποιούσαν κατά κόρον στην σχεδογραφία (τεχνική εκμάθησης της αττικής διαλέκτου που άνθησε κυρίως κατά τον 12ο αιώνα, στην οποία διέπρεψαν γνωστοί λόγιοι της εποχής, όπως ο Θεόδωρος Πρόδρομος κ.ά.).
    14. 20. 23. 24. Αυτό χρησιμοποιήθηκε εύστοχα στους ελληνικούς υπότιτλους στην ταινία «My fair lady» στο σημείο που η Eliza Doolittle (Audrey Hepburn) αναφωνεί σωστά μετά από πολλές άκαρπες προσπάθειες «The rain in Spain κλπ.»

  46. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    37 Τα μονοσύλλαβα επειδή έχουν πιο πολύ γούστο και επειδή δεν είναι όλα πολύ γνωστά.

    38 Ωραία προσθήκη!

    44 Γράφονται και καλές μαντινάδες πάντως και σήμερα

    45 Α, ευχαριστούμε -και καλώς ήρθατε!

  47. Πάνος με πεζά said

    Aήθεια, για να διατυπώσω μια απορία χρόνων, στο «ακουστικό», και σπανίως γραπτό σύνθημα «Εμπρός λαέ, μη σκύβεις το κεφάλι, ο μόνος δρόμος είναι αντίσταση και πάλ*», τι γράμμα βάζετε; Φυσικά πηγαίνουν και τα δύο, πάλη-πάλι ! Μάλιστα θεωρούσα…αυτονόηταο το «πάλι», υπό την έννοια ότι το σύνθημα παραπέμπει σε παλαιότερες αγωνιστικές κινήσεις !

    Και για να επανέλθουμε στις ασκήσεις μας.

    -Τι ήθελες κι έγινες μανάβης
    την κάψα μου για να μ’ ανάβεις.

    -Αφού περνάς και τα κουνάς,
    τι θες να γίνω; Τακουνάς;

    Και το ανέκδοτο της λαϊκής :
    Ήταν ενας σε μια λαϊκη και πουλαγε εικονες και φωναζε :
    «Ελάτε να παρετε το Χριστο σας και τη Παναγια σας »
    Παραδίπλα ηταν ενας άλλος που πουλαγε μηλα και ελεγε :
    »Μήλα ωραια , μηλα καλα , μηλα ομορφα «

  48. Πάνος με πεζά said

    Και για τους Ισπανούς, το «κάπως ολοκληρωμένο» που ήγερα εγώ, ήταν
    Οι σπανοί Ισπανοί εις πανί εζωγράφιζαν
    Ισπανικόν στρατόν εις πανικόν ευρισκόμενον.

  49. Αιμ said

    Πες μου που παρανομησα
    όταν για λίγο νόμισα
    (πως θ ανταποκριθεις)

    Μ. Ρασουλης

  50. Alexis said

    #0:
    μεγάλα κι υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.
    (…)
    Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·
    (Καβάφης, «Τείχη»)

    Ε, καβαφικής έμπνευσης θα είναι τότε και το:
    Κάτω απ’ το κάστρο το γερό με τα ψηλά τα τείχη
    στέκονται οι Έλληνες βουβοί και βλαστημούν την τύχη…
    😀
    (αγνώστου, από την «άσεμνη»…Ιλιάδα)

  51. gpoint said

    τι με μέλλει
    κι αν το μέλι
    σούπεσε μέσα στα μέλη ;

    γρήγορα και βία-βία
    σκουπισέ το Ζηνοβία
    μαλακά και χωρίς βία

    το βία-βία από εδώ :
    http://www.xe.gr/search?Item.category__hierarchy=117140&Item.master_subtype=115743&System.item_type=xe_stelexos&Transaction.price.from=120&Transaction.price.to=190&Transaction.type_channel=117518

  52. Alexis said

    #47 τέλος: Χα! χα! χα!!! :mrgreen: :mrgreen: :mrgreen:
    Έγραψες, λέμε!..

  53. gpoint said

    Κόλησε το κομπιούτερ…

    από εδώ το βία-βία

  54. Idom Genikhsxrhshs said

    «Οι ρίμες ομωνύμων, λέει ο Κοκόλης, «είναι καταρχήν όλες τους εντυπωσιακές. Η πλήρης ηχητική σύμπτωση δύο διαφορετικών σημασιών προκαλεί οπωσδήποτε την προσοχή μας: ο Πάρης / να πάρεις»

    Ε, όχι και σύμπτωση!…
    Τι πράγματα είναι αυτά;
    Μόλις σε προηγούμενο post δεν αναλύσαμε ότι όλα τα ελληνικά στηρίζονται και επαναδιατυπώνουν μαθηματικές εξισώσεις;
    Πόσο μάλλον η ποίηση!

    Και μόνο το 1ο παράδειγμα που παραθέτει ο Κ. το δείχνει ανάγλυφα:
    ο Πάρης: λεξάριθμος = 459
    να πάρεις: λεξάριθμος = 447

    459/447 = 1,026
    Τι είναι το 1,026; Μα τι άλλο; Η πυκνότητα τού θαλάσσιου νερού μετρημένη (σε gr/ml) που έπρεπε να διασχίσουν οι Έλληνες για να πάρουν πίσω την Ωραία Ελένη.

    Να τα προσέχουμε αυτά.

    Idom

  55. Καλημέρα!

    Απορία:
    Ομοιοκαταληξία υπάρχει μεταξύ δύο στίχων όταν ακούγονται το ίδιο από την τελευταία τονιζόμενη συλλαβή τους και μετά.
    Π.χ:
    Σε γνωρίζω από την κόψη τού σπαθιού την τρομερή
    σε γνωρίζω από την κόψη που με βία μετράει τη γη

    Τ’ άλογο τ’ άλογο Ομέρ Βρυώνη
    δες το κορίτσι μου πόσο κρυώνει

    Κι ήταν τα στήθη σου άσπρα σαν τα γάλατα
    και μού ‘λεγες γαργάλα τα γαργάλα τα

    Όσο πιο πολύ απέχει ο τελευταίος τόνος από την τελευταία συλλαβή των στίχων, τόσο … ομοιοκαταληκτικότεροι ακούγονται οι στίχοι. Σωστά;
    Η απορία μου είναι πιο είναι το όριο για να χαρακτηρίσουμε την ομοιοκαταληξία, ομοιοκαταληξία ομώνυμων;
    Βέβαια, ο Νικοκύρης μας (aka: Κοκόλης) ανέφερε τις ρίμες μωσαϊκά (με τάξη – μετάξι). Το οποίο σημαίνει ότι εξετάζουμε και τι υπάρχει πριν την τελευταία τονισμένη λέξη. Άρα στα πιο πάνω παραδείγματα, μόνο το 2ο είναι ομώνυμο, ενώ τα άλλα δύο λογαριάζονται για μωσαϊκά;

    Tέσπα, αυτά είναι θεωρητικούρες που σκοτώνουν την ποίηση.
    Μπορούμε καλύτερα – με την άδεια τού Νικοκύρη – να ξεκινήσουμε μεγάλο διαγωνισμό, ποιος θα βρει ή θα γράψει τους μεγαλύτερους σε έκταση (μετρώντας από το τέλος) ομόηχους στίχους με διαφορετικές φυσικά λέξεις.

    Idom

  56. Γιάννης Ιατρού said

    47: Χα, χα Εγώ το ήξερα έτσι: «Τον Χριστό σας και την Παναγία σας μ’ ένα τάληρο» 🙂

  57. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    47 Πάνο, είμαι βέβαιος ότι το εννοούν «και πάλη» και το γράφουν άλλωστε. Και στον καιρό μου λέγαμε και γράφαμε «ενότητα και πάλη» και χαριτολογώντας το επεκτείναμε: ενότητα και πάλη, και πάλι, και πάλι.

    54: 🙂 Καλά λες!

    55: Να τα ξεμπερδέψουμε.
    α) Η ρίμα κρυώνει – Βρυώνη είναι απλώς «πλούσια». Και είναι πλούσια επειδή δεν ριμάρουν μόνο οι τελευταίες δύο συλλαβές (όπως θάτανε π.χ το «κρυώνει – μόνη), αλλά και η προηγούμενη. Οι προπαροξύτονες ρίμες εξ ορισμού είναι πλούσιες.
    β) Καμιά από τις ρίμες που παραθέτεις δεν είναι με ομώνυμες (ομόηχες) λέξεις γιατί δεν έχεις ταύτιση λέξεων.

    γ) Η ρίμα «μετάξι – με τάξη» είναι μωσαϊκό, γιατί φτιάχνει ομόηχη ρίμα αλλά όχι με ακέραιες λέξεις παρά με σύμπλεγμα δύο (ή και περισσότερων) λέξεων.

    δ) Το γαργάλατα – γάλατα είναι άλλη περίπτωση, ρίμα-ηχώ (η πρώτη λέξη περιέχει τη δεύτερη). Είναι βέβαια πλούσια ομοιοκαταληξία.

    Όπως λες κι εσύ, αυτά είναι θεωρητικά.

  58. Γιάννης Ιατρού said

    Να μην ξεχνά με και τις απίθανες ομοικαταληξίες και ταιριαστά στοιχάκια, πολλές φορές με λέξεις φτιαχτές αλλά πετυχημένες στα κρητικά αζματα, μαντινλαδες κλπ. Αμλετρητα τα παραδείγματα, τα αφήνω στη(ις)/στους ειδικούς 🙂

  59. sarant said

    Να προσθέσω μια ρίμα Πάρη – πάρει από ένα σχετικά άγνωστο τραγούδι του Ξαρχάκου σε στίχους Γκάτσου, που κατά σατανική σύμπτωση το άκουσα πριν απο λίγο στο Γιουτούμπ!

    http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=details&song_id=13903

    Η κάθε μια καλόπιανε τον Πάρη
    της ομορφιάς το μήλο για να πάρει

  60. Γιάννης Ιατρού said

    58: Και γ@@@ εκείνον που έβαλε το αξάν (τον τόνο δηλαδή) δίπλα στο “λ”.

  61. sxoliko said

    εμένα πάντως η μουσική του δε μ’ άρεσε

  62. Ιάκωβος said

    Το θυμάμαι έτσι:
    Εις σπανός Ισπανός εις πανώ εις πανικόν Ισπανικόν ιππικόν εζωγράφιζε.

    Είναι κι ένα πιο παλιό.
    Ήτανε λέει ένας Γάλλος και μια Ελληνίδα και εκείνος για να την πειράξει σχεδίασε κάτι σε ένα χαρτί και της το έδωσε. Είχε φτιάξει στη σειρά ένα ποντίκι, δυο αυτιά, ένα φεγγάρι και μια δάδα.
    Η Ελληνίδα κατάλαβε τι ήθελε να πει, ζωγράφισε μια πόλη κι αποπάνω ένα πελώριο διάνο και τού το επέστρεψε.

    Κουίζ. Τι διημείφθη;

  63. π2 said

    Η μάνα του του το ‘λεγε, η μάνα π’ όλο κλαίει,
    η θάλασσα είναι άδικη, όσα λεφτά κι αν πάρει
    μ’ αυτός κοιτούσε τ’ όνειρο, τα άπιαστα τα κλέη,
    και τώρα εμαράζωνε, κλεισμένος σ’ ένα αμπάρι.

  64. Λάζαρος Ρεπούνδιος said

    Σκόρπιες ευφάνταστες ρίμες ενός παραγνωρισμένου ποιητή

    Είπα και στη ρεσεψιονίστα
    πως μ’έπιασε μεγαλη νύστα

    Πέντε ένα το σκορ
    Μα εγώ το Χάρυ Μπώρ

    Και να διώξουμε την ξένη ακρίδα
    ω Άγγλε ευπατρίδα

    Κι αυτός φωνάζει Δέσποτα
    Παρτ’ τα σκυλιά τα αδέσποτα

    Κι οι κοπελιές οι άπονες
    Ερωτεύτηκαν τους Ιάπωνες

    Όταν μεσάνυχτα στο καφενειο το κοσμικό
    Μπήκες και γύρεψες χωνάκι παγωτό

    Διαβάζαμε το “Ημερολόγιο Καταστρώματος¨
    Και ξενυχτούσαμε μετά στα αχτίφ του Κόμματος

    Αντίκρισα μια Ρήγισα
    Κι από τον πόθο ρίγισα

    Κρατώντας τον Οδηγητή
    ……….
    λουσμένη αρώματα Κοττύ

    Κνίτισα αρχοντοκνίτισα
    Παλαιοημερολογήτισα
    Να γίνουμε ένα εγώ κι εσύ
    Δόγμα και ανανέωση

    Θα κάνεις σου θα κάνω μου
    Κι ότι άλλος θες ακόμα
    Και απά στην ώρα του χαμού
    Θα σου φωνάξω “Ένα είναι το κόμμα

    Σ’αυτόν τον άτιμο ντουνιά
    Κάλλιο η μάνα του φονιά

    Είναι μια γκόμενα που σκίζει
    και που πολιτικώς τροτσκίζει

    Με πλάνεψε παιδούλα το καθίκι

    .μα υπάρχει εκεί ψηλά και θεία δίκη

    Και μια ρίμα ενός άγνωστου ποιητή

    Αν με ζητήσει η κόμισα
    Πες της πως μετακόμισα.

  65. Idom Genikhsxrhshs said

    @ 57

    Α! Τώρα βάζετε και άλλες κατηγορίες / χαρακτηρισμούς:
    «πλούσια», «ρίμα-ηχώ».
    Τι άλλη κατηγοριοποίηση υπάρχει;

    Αν κατάλαβα για να χαρακτηρίζεται ομόηχη η ομοιοκαταληξία, πρέπει οι δύο λέξεις να είναι ίσου μήκους και ομόηχες στο σύνολό τους. (Εγώ φαντάστηκα ότι θέτουμε το όριο από την τονισμένη συλλαβή και μετά.)

    Ευχαριστώ! Πάω να φτιάξω μία ζάμπλουτη ρίμα και θα επανέλθω!

  66. daeman said

    @ 62:

    —Μισώ τας Ελληνίδας.
    (μυς + ώτα + Σελήνη + δας)

    —Γάλλος επιπόλαιος.
    (γάλος + επί πόλεως)

  67. Alexis said

    #47: Πάνο, «ενότητα και πάλη» λέει το σύνθημα, όχι αντίσταση.
    Και φυσικά είναι «πάλη» όχι «πάλι». Πρέπει να το ‘χω δει και γραμμένο σε πανώ.
    Από κει και το παλιό αναρχικό σύνθημα: «Ενότητα και πάλη να φύγουνε οι κάλοι»

  68. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Οι στίχοι του Παλαμά που σου λείπουν, Νίκο, στις (φθηνές αλλά αγαπημένες, λόγω εφηβικών ποιητικών σκιρτημάτων..) εκδόσεις Γαλαξία, είναι στη σελ. 67, στο ποίημα «Σκέψη»: Απ’ όλα τα θεόμορφα των αγαλμάτων φέγγη/ [..]/ ποιός ξέρει αν πιό ξεχωριστά κι αν πιό μακριά δε φέγγη/ .. (Θα ψάξω να σου βρω και τα άλλα, αν μου το επιτρέψει η παράσταση του Μάκβεθ!)

  69. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Οι στίχοι του Χατζόπουλου στις εκδόσεις Γαλαξίας, είναι στη σελ. 155, στο ποίημα «Πέρασες»: Κι έφυγες και πας/ πας με το καλό/ και να σε καλώ/ πίσω μη γυρίσεις

  70. Ιάκωβος said

    66, daeman

    Ευγε.

  71. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Κάποτε θα σου προκύψει η επιθυμία να κάνεις ένα θέμα: <>. Για τότε, σου καταθέτω από τώρα (..επειδή το βρήκα πριν από λίγο, ψάχνοντας ποιητικές ανθολογίες..) μια τέτοια από τις αρκετές που έχω υπ’ όψιν: Εκείνο το τρισχαριτωμένο «με είκοσι φθινόπωρα και άνοιξη καμία» των Γκάτσου- Χατζιδάκι, είναι «ξεσηκωμένο» από τον Αχιλλέα Παράσχο..

  72. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    71 …να κάνεις ένα θέμα: Οι «ξεσηκωμένοι» από παλιότερους ποιητές στίχοι..

  73. Corto said

    Αν και δεν πρόκειται για γνήσια περίπτωση ομοικοκαταληξίας ομωνύμων, το πιο γνωστό παράδειγμα από το ρεμπέτικο τραγούδι είναι το σερσέ λα φαμ του Τσιτσάνη:

    «και δεν έχουμε το σήμερα να φάμ’,
    σερσέ λα φαμ, σερσέ λα φαμ!»

  74. Πάνος με πεζά said

    Ναι, προφανώς «και πάλη» είναι. Απλώς…κολλαει και το άλλο!

  75. Νίκος Κ. said

    Μίλα μου για Μήλα
    Στίχοι: Ευγένιος Τριβιζάς


    Μίλα μου για μήλα μόνο
    μια μέρα, ένα μήνα, κι ένα χρόνο…

  76. 47,
    Πόσο μ’ ανάβει
    η κόρη του μανάβη

  77. Corto said

    Επίσης με χρήση ιδιωματικής προφοράς (οπωσδήποτε όχι γνήσιας) έχουμε την ηχογράφηση από τον Τέτο Δημητριάδη του παραδοσιακού ένα καιρό ήμουν πουλί (ΗΠΑ, 1927):

    «Ένα καιρό ήμουνα πουλί
    και μ’ αγαπούσανε πουλύ»

  78. 39τέλος:
    Λάκων τις ήνοιξε λάκκον
    ίνα πέσει άλλος Λάκων.
    Κάποιος των αγροφυλάκων
    ανακάλυψε τον λάκκον.
    Ούτω πως ο άλλος Λάκων
    δεν εισήλθεν εις τον λάκκον.
    Πλην, ως γνήσιός τις Λάκων,
    ήνοιξε κι εκείνος λάκκον.
    Έπεσε δε τρίτος Λάκων
    εις τον νέον τούτον λάκκον
    κι όχι ο Λάκων ο τον λάκκον
    ανορύξας, ον ο Λάκων
    ήθελε να δει στον λάκκον.
    Διά ταύτα πέμπτος Λάκων
    ήνοιξε κι εκείνος λάκκον.
    …………………………………
    Κι επληρώθη ο τόπος λάκκων.
    Κι ίνα εκφρασθώ ως Λάκων:
    «Κάθε Λάκων κι έναν λάκκον»…
    (Ασμοδαίος· το βρήκα εδώ, αλλά το ήξερα από την παμπάλαιη «Χιουμοριστική Ανθολογία» που έχω πολλάκις αναφέρει)

    Μια και με πρόλαβε ο Daeman στο κουΐζ του Ιάκωβου, έχω ένα παρόμοιο:
    η-3 ε-ε [κα / 1/2]
    (το εντός αγκύλων κομμάτι σκεφτείτε το σαν κλάσμα)

  79. Γιάννης Ιατρού said

    76: Αυτή λές Μιχάλη;

  80. ΚΑΒ said

    μέλη-μέλλει

    τη νύχτα ν’ αναπάψουσι τα κουρασμένα μέλη
    κι ως ξημερώσει, να το δουν, η τζόγια τίνος μέλλει.

    Ερωτὀκριτος Β΄

  81. 79, Αν σ’ ανάβει!… 🙂

  82. venios said

    78: η πλύντρια έπλυνε υποκάμισο

  83. – Λάμπης.
    – Κι εσύ λάμπεις!

  84. 82 Σωστός!

  85. ΚΑΒ said

    30. Για το άλλο άρθρο.

    (σ)τ’ όχι-το ‘χει

    Τ’ ανάβλεμμα της Αρετής είναι στο ναι και στ’ όχι,
    με φρόνεψη το κάρβουνο εις την αθάλη το ‘χει.

    Ερωτόκριτος Α΄

  86. Corto said

    Ακόμα μία περίπτωση, όμως όχι γνήσια, γιατί η μία ομοιολεκτούσα λέξη είναι τούρκικη:
    Γιάννης Δραγάτσης (Ογδοντάκης) και Κώστας Ρούκουνας: Το Παλαμήδι (1933)

    «Στ’ Ανάπλι στον Ιτσί-Καλέ/ για σένα μ’ έχουνε καλέ».

    Υπάρχει καταγραφή (;) από τον Η. Πετρόπουλο της παραλλαγής: «Στ’ Ανάπλι , στο Ιτσί – Καλέ/ εκεί σε φίλησα καλέ».

  87. Νίκος Κ. said

    Δεν ξέρω αν μετράει η περίπτωση όπου η ίδια λέξη εμφανίζεται με δύο διαφορετικά νοήματα:

    Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης
    Μουσική: Μάνος Λοΐζος

    Ο φαντάρος

    Απόψε πήρε άδεια
    και με την τσέπη άδεια
    τραβάει για την πόλη

    -> https://www.youtube.com/watch?v=hy0MrRXvNxY

  88. Corto said

    86: Ορθή επανάληψη: Η δεύτερη λέξη που σχηματίζει ομοιοκαταληξία είναι τούρκικη

  89. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    61 Ούτε κι εμένα. Ο δίσκος αυτός έχιε καναδυό καλά, αλλά έχει και πολλά αδιάφορα. Καναδυό είναι σε στίχους Χατζηφωτίου

    63 Δικό σου;

    64 Ε όχι και παραγνωρισμένος ο Μανούσος Φάσσης -πόσοι έχουν βιβλία γραμμένα για το έργο τους;

    62-66 Εντυπωσιάζομαι! Αλλά καλά του είπε.

    68-69 Νάσαι καλά Γιώργο!

    71-72 Νομίζω πως κάπου το έχω ξαναδεί. Και είναι ωραίο θέμα.

    73 Οριακά γίνεται δεκτή.

    78 Εννοείς τον Ασμοδαίο τον παλιό, την εφημερίδα του Ροϊδη;

    82 Εντυπωσιακό και αυτό!

    85 Ευχαριστώ!

  90. κουτρούφι said

    Από το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Μποστ: Σκώτος/σκότος. Δε θυμάμαι πώς πάει ο στίχος.

  91. Όχι όχι: Νίκος Δεληπέτρος (Ασμοδαίος) (1917-1991)
    Δεν έχεις καλή μνήμη: https://sarantakos.wordpress.com/2014/10/03/mpost50-13/#more-11948 🙂

  92. Μαρία said

    78
    Το μαθαίναμε στο δημοτικό 🙂
    ★x/μας

  93. Κάνατε και αγγλικά στο δημοτικό; 🙂

  94. sarant said

    90 Ευχαριστώ!

    91 Δεν έχω, πράγματι

    93 Εγώ πάντως το είχα μάθει στη 2α Γυμνασίου αυτό.

  95. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Σήμερα βρήκα να κάνω ολοήμερη αποχή από το πισί;

    Καλησπέρα πέρα ως πέρα,
    ότι κι ήρθα αποπέρα,
    με προχωρημένη εσπέρα,
    αλλά πάμε παραπέρα

  96. leonicos said

    Ο Τζι μάς κατέπληξε με την ανάρτησ΄του (Χατζηδάκης)

    Πάω πίσω για το άρθρο

  97. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Χωρίς να έχω διαβάσει,παρά αρπαχτά λίγα,τα σχόλια (αχ διαόλια !:) ) γι΄αυτό συγνώμη αν επαναλάβω κάτι
    >>Ξενομπάτης
    Μια μαντινάδα του Νίκου Ξυλούρη,προ Μαρκόπουλου
    Σα δε σ΄αρέσει χωριανός
    πάρε ΄να ξενομπάτη
    να ξεγνοιαστούμενε κι εμείς
    μια δεκαρά νομάτοι

  98. Ιάκωβος said

    Υπάρχει, λέει η Βίκη, και η Holorime (ολοκαταληξία;)

    «In Ayrshire hill areas, a cruise, eh, lass?»
    «Inertia, hilarious, accrues, hélas!»

    «Poor old Dali loped with an amazin’ raging cyst, as
    poor Roald Dahl eloped with Anna-May’s enraging sisters.»

    Gall, amant de la Reine, alla, tour magnanime!
    Galamment de l’Arène à la Tour Magne, à Nîmes.

    Par les bois du djinn, où s’entasse de l’effroi,
    Parle et bois du gin, ou cent tasses de lait froid.

    Ma mère est maire de Mamers, et mon frère est masseur.
    Ma mère est mère de ma mère, et mon frère est ma soeur.

  99. atheofobos said

    Ο Μποστ ήταν μοναδικός στο παίξιμο αυτό με τις λέξεις.
    Ένα μικρό δείγμα από το :Αιγαίον: αφτό το άγνοστον

    Tο βαπόρι εις την Σύρον μπήκε Συρίζον και Σύρον κι εγώ τα βήματά μου και Σύρον παραλλήλως και την βαλίτσαν κατήλθον εις την Σύρον.

    ― Iσί μαμζέλ, λα ιλ ντε Συρ.
    ― Bουζέτ Συρ; με ρώτησε

    ..μολογώ ότι ετρόμαξα όταν αντίκρυσα το τελώνιον. O Πέτρος με καθησύχασε λέγοντάς μου ότι είναι το Tελωνείον

    H νήσος Mύκονος εκτείνεται επί 5 μιλίων πλάτωνος και 7 μιλίων μήκωνος.

  100. Ηδονικός Ελπήνωρ said

    ΑΣΚΗΣΗ:

    Αφού πρώτα αναγνώσετε μεγαλοφώνως (γαλλιστί) την φράση « 6-6-6-6-6-6γκάαρ, 66-6-6-66-6γκάαρ » και ακολούθως την ορθογραφήσετε (γαλλιστί), να αποδείξετε ότι (ως λογικός ισχυρισμός) η πρόταση ισχύει «nÎN.

  101. Ηδονικός Ελπήνωρ said

    @ 101 : ………………. ότι η πρόταση ισχύει ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΥΣΙΚΟΥΣ ΑΡΙΘΜΟΥΣ.

  102. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Μέλι-μέλει
    και στα κουβέλια τότε σάπιζε το μέλι
    τραβέρσο ανάποδο, πορεία προς το βοριά
    τράβα μπροστά, ξοπίσω εμείς και μη σε μέλει.
    ……………………………………………………………….
    Κυκλαδίτικο
    Καλή κι η Μεσαρίτισσα
    παρ’ τηνε μη σε μέλει
    μα με στραβοζυγαριά
    θα σου μετρά το μέλι

  103. Πάνος με πεζά said

    Και μια που ξεκίνησε και το μεγάλο ντέρμπι, πάντα επίκαιρο το :

    Αγρότη, πεινάς,
    :@#$#ται ο Πειραίας !

  104. leonicos said

    Δεν ξέρω αν το θυμήθηκε κανείς

    Μάνα μου αν θες να γιάνω
    πάντρεψέ με τον Γιάννο
    που με φίλησε στη βρύση
    κι η καρδιά μ’ έχει ραϊσει.

  105. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    105 Αντικριστή:
    Μάνα αν θες να μην πεθάνω
    πάντρεψέ με το Θάνο
    που με φίλησε στη βρύση
    κι αν πεις όχι θα σε βρίσει 🙂

  106. Μαρία said

    Si six scies scient six cigares, soixante-six scies scient soixante-six cigares.

  107. Ριβαλντίνιο said

    Μαζί σου ΠΑΟ
    όπου κι αν πάω,
    και στην ΠΑΟ
    μ’ένα ΠΑΟ.

    ΠΑΟ=Πανάθα, αγνή και ατρόμητη
    ΠΑΟ=Αντιστασιακή οργάνωση
    ΠΑΟ= το γνωστό πυροβόλο που δεν οπισθοδρομούσε

    (μπουρδίτσα, αλλά δεν μου ερχόταν κάτι άλλο 🙂 ).

  108. leonicos said

    Μριόλα μου ηπειρώτισσα
    ρώτησα
    και μού’παν άλλον αγαπάς

    Ρίμα-Ηχώ. Το παράδειγμα το θυμάμαι από την εγκυκλοπαίδεια του Ηλίου. Μνήμη ε;

  109. Ηδονικός Ελπήνωρ said

    @ 107 :

    Αλλά, καλέ γιαγιά Μαρία, εσείς όοοοολα πιά τα ξέρετε;
    Τι είσατε, ο «φωτεινός παντογνώστης» με τον οποίον παίζαμε πριν πάμε στο δημοτικό;
    Και σε ποιό Δημοτικό (σχόλιο #92) πηγαίνατε πριν από 60 τόσα χρόνια όπου σας μαθαίνανε ότι « *=star » για να μπορείτε να κάνετε τέτοια όμορφα αστειάκια με τ’ άλλα έξυπνα παιδάκια;

  110. voulagx said

    Ενα σάιτ για τους ριμαδόρους σαν τον Νιουκιντ: http://melobytes.gr/app/omoiokataliksies

  111. smerdaleos said

    @38, Καλλιόπη: Από το «Ναύτης βγήκε στη στεριά» σε στίχους το Μάνου Ελευθερίου.
    —-

    Που το έκανε ριμα η Ρίτα στο:

    Αχ και νά μοιαζες του ναύτη
    άνδρα μου καντηλανάφτη

  112. Corto said

    Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου και μουσική: Νίκος Ζουρνής
    Τον κόσμο που κι εγώ μισώ

    «Τον κόσμο που κι εγώ μισώ
    τον έχουμε μισό-μισό.
    Όμως τον κόσμο που σου ανήκει
    Εσύ τον έχεις με το νοίκι»

  113. sarant said

    109 Έχει μελοποιηθεί αυτό του Εφταλιώτη, το λέει ο Πουλόπουλος θαρρώ.

  114. sarant said

    113 Α, ωραίο!

  115. Alexis said

    Ρίμα ομωνύμων για …σχιζολέκτες:

    Τέλι τέλι τέλι
    κάλπικε ντουνιά
    σ’ έμαθα εν τέλει
    δε με ρίχνεις πια

    (Πυθαγόρας)

  116. Ηδονικός Ελπήνωρ said

    @ 110 (@107) : Και μην ξεχνάτε ότι κι «Ο ράφτης είν’ αλλού», γιαγιά Μαρία!

  117. Corto said

    105 (Leonicos): Γιάννης – γιάνει

    Ο Γιάννης Παπαιωάννου έγραψε για έναν σατράπη θηλυκό:

    «Ένας σατράπης θηλυκός
    μας ήρθε μελαγχολικός
    και λέει «παίξε Γιάννη»,
    ρίξε μου μια διπλοπενιά
    σ’ αυτόν τον ψεύτικο ντουνιά
    ο πόνος του να γιάνει.»

  118. Πάνος με πεζά said

    @ 114 : Nαι, είναι το τραγούδι της ταβέρνας». Και πιο πριν, έχει κι άλλα παρόμοια.

  119. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Να τα μας, αχ Μαρία.
    μία από τα ίδια
    τ΄από την εσπερία
    χαχανοκουνουπίδια

    Την ταίριαξα τη ρίμα
    κι ας μην υπάρχει ρήμα

    υ.γ Τί γλαύκα να σου κόμισα
    εγώ της γκάφας κόμισσα.

  120. Πάνος με πεζά said

    Πολύ ενδιαφέρον παρουσιάζει και η δεύτερη μελοποίηση, θα τη βρείτε συνδεδεμένη στο παραπάνω link.

  121. Πάνος με πεζά said

    Και ένα, φυσικά από τα πιο ανατρεπτικά, «Στο σταθμό του Μονάχου, με πέταξε, άχου, η μαύρη μοίρα μου…»

    Eπίσης, «θα σπάσω κούπες για τα λόγια που’ πες», πρβλ. ΄»θα πάρω #@πες για τα λόγια π’ ‘ειπες»… 🙂

  122. Πάνος με πεζά said

    Και η Τσανακλίδου σ’ ένα τραγούδι, «Εγώ είμαι η τύπισσα που σε χτύπησα»…στίχοι Κώστας Άλλος, προφανώς δε θέλει και πολύ να τους υπερασπιστεί…

    Στις ασκήσεις μας,

    «Με εφέ και μ’ επιδείξεις
    μήπως θες να με πηδήξεις;»

  123. Ηδονικός Ελπήνωρ said

    @ 110 (@92) :
    Κι επειδή, γιαγιά Μαρία, τα «κοριτσάκια» του Δημοτικού ποτέ δεν θα λέγανε (είναι ανόητο για ένα μικρό κορίτσι να αναφερθεί σε κάτι που φυσιολογικώς δεν έχει, κι οπωσδήποτε δεν μιλούσανε έτσι τα κορίτσια του Δημοτικού πριν από 60 χρόνια!) εκείνο το « *χ/μας », μιάς δηλαδή και «μόνη» σου μας εξομολογήθηκες το νεανικό κατόρθωμά σου αυτό, δεν θέλεις να μας πεις και πότε έκανες την αλλαγή σου από αγοράκι σε κοριτσάκι κι έγινες «Μαρία»;

  124. Ιάκωβος said

    Πρέπει να έχει ξανασυζητηθεί εδώ, αλλά πότε εισάγεται η ομοιοκαταληξία στην Ελληνική ποίηση;

    Οι Βυζαντινοί είχαν ομοιοτελεύτητα, αλλά συνήθως ήταν ασθενή, με ίδια μόνο τα φωνήεντα.

    Τις ακούσας- ου δε νάρκησε
    ή τις θεωρήσας- ουκ ετρόμασε

    Έχω την εντύπωση ότι η Δύση είναι περισσότερο ομοιοκατάληκτη από μας. Και ακόμα, στα Αγγλικά τουλάχιστον, συνεχώς βγάζουν καινούριες εκφράσεις με ομοιοκαταληξίες: Okey Dokey, see you later alligator, maybe baby, κλπ

  125. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    90. Ο Μποστ στο Ρωμαίο και Ιουλιέτα
    Σύντομο Σκωτσέζικο τραγούδι:
    Κι ένιωσε χαρά ο Σκώτος
    που διαλύθηκε το σκότος
    όπως και
    Ρωμαίος:
    Αλλ΄οι κακοί της οι γονείς την πίεζαν να πάρει
    έναν δικής των τάξεως που τον φωνάζαν Πάρι

  126. sarant said

    123 O Κώστας Άλλος θαρρώ πως είναι ο Τριπολίτης. Το άλλο πρέπει ναναι δικό σου, αλλά ο Κράου σε μια Σπείρα-Σπείρα έχει πει «σούκανε επίδειξη / κάποιος αν σε πήδηξι»

    125 Δεν ξέρω αν τόχουμε συζητήσει ξανά εδώ, αλλά ο Σαχλήκης είναι ο πρώτος με ρίμα και, σύμφωνα με τα νεότερα δεδομένα, είναι του 14ου αιώνα, ίσως και 13ου.

    126 Μερσί!

    Πώς να τραβήξει κανείς την προσοχή; Με παιδιάστικα καμώματα;

  127. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Κούτελο μαλλιά και χείλια,
    πέμπω σου φιλάκια χίλια.

    «Λιεν μι λιεν σι λιεν»

  128. Corto said

    λείπει : λύπη

    Αυτή η ομοιοκαταληξία και κυρίως η ανάποδη (λύπη – λείπει) απαντά πολύ στο ρεμπέτικο και το λαϊκό τραγούδι:

    Ουσάκ Μανές του Δελιά και του Στράτου:
    «Την ξενιτιά, την ορφανιά, την πίκρα και τη λύπη,
    όλα μου τα ‘δωσε ο Θεός, κανένα δε μου λείπει»

    Νιαβέντ Μανές του Τούντα με τον Ατραΐδη:
    «Τύχη γιατί με δίκασες, να περπατώ με λύπη,
    ποτέ απ’ τ’ αχειλάκι μου, το αχ, να μη μου λείπει.»

    Τι θέλεις που γεννιέσαι του Σκαρβέλη με τον Γ. Κάβουρα:
    «Μια τέτοια άχαρη ζωή γεμάτη πόνο, λύπη,
    καλύτερα χίλιες φορές θα ήτανε να λείπει.»

    Ο όρκος του Παπαιωάννου και του Χ. Βασιλειάδη:
    «Το αχ από τα χείλη του, ποτέ δεν θα του λείπει,
    καταραμένος στη ζωή, στη ζωή, θα ζει μέσα στη λύπη».

    Τέτοια ζωή του Πρόδρομου Τσαουσάκη:
    «Προδόθηκα και την καρδιά την τριγυρίζει λύπη
    τέτοια ζωή τέτοια ζωή καλύτερα να λείπει»

  129. leonicos said

    Έφη που λες, πολύ καλό!

    Το άλλο βέβαια ήταν κλεμμένο (τραγούδι) και α[ορώ που όλοι αυτοί οι νέοι, δεν το θυμήθηκε κανείς.

  130. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Κι είμαστε ακόμα ζωντανοί
    στη σκηνή
    σαν ροκ συγκρότημα
    κι αν μας αντέξει το σκοινί
    θα φανεί
    στο χειροκρότημα

  131. Πάνος με πεζά said

    @ 127 : Δεν το ξέρω για τον Τριπολίτη (περίεργο πάντως, συνήθως δεν υπογράφει με ψευδώνυμο). Το άλλο, δικό μου και καλύτερο από του Κραουνάκη, που το γύρισε στα βλάχικα για να το ταιριάξει !

  132. eliency said

    Τώρα θυμήθηκα πως έκανα αυτού του είδους την καταγραφή στην Έκτη δημοτικού, όταν αντί περίληψη όπως συνήθιζα, έγραψα ριμάριο με δική μου πρωτοβουλία για μια συλλογή ποιημάτων που διάβασα..

    Ε, λοιπόν επειδή είμαι κύπρια, θα σας θυμήσω τον αριστουργηματικό τρόπο με τον οποίο Βασίλης Μιχαηλίδης έκανε ρίμα, που τα χειμωνιάτικα βράδια η μεγάλη μου αδελφή μας διάβαζε κι ακόμα μου φέρνει εκείνο το ρίγος που σου βουρκώνει τα μάτια…

    (Από την 9η Ιουλίου)

    <>

  133. Πάνος με πεζά said

    …στη χαρά σου και στη λύπη, η μορφη μου δε θα σου λείπει…
    Αυτή η συγκεκριμένη ομοιοκαταληξία, παίζει να είναι και η συχνότερη «ρετσέτα» στα ελληνικά τραγούδια…

    Και από τον Χάρρυ Κλυνν,

    Tώρα το χέρι σου κρατάω αλλά όμως
    δεν ειν’ το ίδιο, δεν υπάρχεις πια εσύ.
    Λείπει, αλίμονο, ο άσπρος σου ο ώμος,
    και ο λαιμός σου κι η παλάμη η μισή !

  134. leonicos said

    @118 ευχαριστώ Κόρτο, πολύ καλό

  135. Πάνος με πεζά said

    Και μόλις παρατηρώ, ότι μετά από 134 αναρτήσεις και το ίδιο το άρθρο, το «όμως-ώμος» δεν το σκέφτηκε κανείς. (Παρώνυμο : ωμός).

  136. leonicos said

    @129 Κόρτο,με παρέσυρες εκτός ιστολογίου μα τα λίνκια σου. Μετά μπλέχτηκα με την Κάρπαθο…

  137. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ξύπνα που να χαλάσει οντάς μαζί με το ταβάνι
    γιατί περνώ και τραγουδώ κι ο νους σου δεν το βάνει

  138. eliency said

    Τώρα θυμήθηκα πως έκανα αυτού του είδους την καταγραφή στην Έκτη δημοτικού, όταν αντί περίληψη όπως συνήθιζα, έγραψα ριμάριο με δική μου πρωτοβουλία για μια συλλογή ποιημάτων που διάβασα..

    Ε, λοιπόν επειδή είμαι κύπρια, θα σας θυμήσω τον αριστουργηματικό τρόπο με τον οποίο ο Βασίλης Μιχαηλίδης έκανε ρίμα, που τα χειμωνιάτικα βράδια η μεγάλη μου αδελφή μας διάβαζε κι ακόμα μου φέρνει εκείνο το ρίγος που σου βουρκώνει τα μάτια…

    (Από την 9η Ιουλίου)

    <>

  139. leonicos said

    Ιάκωβε, το ομοιοτέλευτον είναι στο πεζό λόγο που διβάζεται εμμελώς (εμμελής ανάγνωση = ψαλτά) [το ‘ψαλτά’ ως τροπικό επίρρημα]

  140. Corto said

    137 (Leonicos): Και είναι η Κάρπαθος γεμάτη λαογραφικούς θησαυρούς!

  141. sarant said

    133-139 Ό,τι βάζετε ανάμεσα σε αγκύλες χάνεται για πάντα, είναι κάτι που γίνεται από τη WordPress, δεν μπορώ να επέμβω. Βάλτε παρακαλώ απλά εισαγωγικά («) ή κάτι άλλο

  142. leonicos said

    Πάντως, αν και τα έχω διδαχτεί ως ομώνυμα, σε κάποια εργασία που κάνω τώρα με τα σουμεριακά, τα λέω ομόηχαγια να είναι σαφέστερο. Άλλωστε μιλάμε εκτός ελληνικοπύ ορίζοντος

  143. leonicos said

    Οι δικές μου αγκύλες πώς δεν χάθηκαν στο 140;
    Το έχεις ξαναπεί αλλά δεν το θυμήθηκα

  144. Τσούρης Βασίλειος said

    Το τσίμπημα

    Θυμάμαι τον συλλογισμό σου τον παμπόνηρο:
    «-Τ΄όνειρο μήπως είν΄πραγματικότητα,
    ή μήπως η πραγματικότητα είν΄όνειρο;
    …Τσίμπα με, μού λεγες, να δω αν ονειρεύομαι…»
    Κι απ΄το πολύ το τσίμπημα, μεθαύριο σε παντρεύομαι!

    Γιάννη Τσατσάγια – Ο ξεβράκωτος -Εκδόσεις STUDIO CARTOONIST 2000

  145. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Leonic, θυμάμαι και μια αποστροφή (του ίδιου;) που λέει «Δίχως Γιάννο δε θα γιάνω».
    Θα επιχειρήσω να πειράξω και τ΄άλλο:
    Μαριόλα μου ηπειρώτισσα
    Μαρή όλα τ΄άστρα ρώτησα
    και μού’παν άλλον αγαπάς
    Εσύ απ΄ αγά σε αγά πας! 🙂

    Τα καρπάθικα ,ναι,μεγάλο κεφάλαιο

  146. leonicos said

    Κόρτο (141) Είχε στο Λαογραφικό Μουσείο, προ ετών, μια μεγάλη έκθεση. Πραγματικός θησαυρός (τι είναι οι κανακάρηδες και οι κανακαρές, ο συμβολισμός των στύλων μέσα στο σπίτι, η νυφική ενδυμασία κ.ο.κ.) Απίθανοςκόσμος ένα σχετικώςμικρό νησί

  147. eliency said

    Τώρα θυμήθηκα πως έκανα αυτού του είδους την καταγραφή στην Έκτη δημοτικού, όταν αντί περίληψη όπως συνήθιζα, έγραψα ριμάριο με δική μου πρωτοβουλία για μια συλλογή ποιημάτων που διάβασα..

    Ε, λοιπόν επειδή είμαι κύπρια, θα σας θυμήσω τον αριστουργηματικό τρόπο με τον οποίο ο Βασίλης Μιχαηλίδης έκανε ρίμα, που τα χειμωνιάτικα βράδια η μεγάλη μου αδελφή μας διάβαζε κι ακόμα μου φέρνει εκείνο το ρίγος που σου βουρκώνει τα μάτια…

    (Από την 9η Ιουλίου)

    «..Έμεινεν, δεν ετάραξεν, ούλλα που να καρφώθην,

    γονατιστός τζιαι πληξιμιός με σιέρκα σταυρωμένα,

    αρτζιέψαν το κοινωνικόν τζιαι τότες εσηκώθην,

    τζι εστάθηκεν τζι εφαίνουνταν τ’ αμμάδκια του κλαμένα,

    τζιαι προσκυνά τρεις τέσσερεις φορές την Παναίαν,

    εθάρρειες ποσιαιρετά τζιαι κόσμον τζι εκκλησίαν.

    Εσυχχωρήθην με τους λας τζι έμπην μες στ’ άγιον Βήμαν,

    εμπήκεν τζι εκοινώνησε τζι εξέβηκεν τζι εστάθην,

    τζι έμοιαζεν ούλλα τον νεκρόν που βάλλουν εις το μνήμαν,

    εθάρειες που πάνω του το γαίμαν πως εχάθην….»

  148. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Τα βάνει- ταβάνι
    Ο Παναής Κουταλιανός και με θεριά τα βάνει
    έχει τον κόσμο σπίτι του,τον ουρανό ταβάνι
    Ο Παναγής Κουταλιανός – 1976
    Άκος Δασκαλόπουλος/Ν.Μαυρουδής/Γ.Μουφλουζέλης/

  149. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

  150. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Στη λύπη που λείπει
    Δε με κοιτάζει
    Στη λύπη που λείπει
    Ούτε ματιά
    Στη λύπη που λείπει
    Και μένουμε ξένοι
    Στη λύπη που λείπει
    Χαμογελά
    Σάνυ Μπαλτζή/Λάκης Παπαδόπουλος/Ελ.Ζουγανέλη

  151. Corto said

    147 (Leonicos): Και γλωσσολογικός (αν στέκει ο όρος) θησαυρός, γιατί στην Όλυμπο μιλούν αυτό το αρχαϊκό ιδίωμα που θυμίζει το αντίστοιχο που μιλούν και στο Πυργί της Χίου. Τα ιδιώματα της Χίου και των Δωδεκανήσων παραπέμπουν στην κυπριακή διάλεκτο.
    Όλα αυτά τα ιδιώματα/ διαλέκτους (όπως και της Κρήτης, του Ιονίου κλπ) οι φιλόλογοι τα έχουν μελετήσει σε κάποιο βαθμό (έστω κι αν συχνά αυθαιρετούν).
    Ωστόσο δεν τα έχουν μελετήσει καθόλου οι μουσικολόγοι ως προς την τονικότητα τους και την εκφορά τους (π.χ. είναι ένρινα, η κατάφαση έχει τονικότητα ερώτησης κλπ).

  152. Αιμ said

    Eliency μη βάζεις αγκυλες

    Άλλες οι χαρές του ναύτη
    κι άλλες του καντηλαναφτη
    που όλα τα κεριά αναφτη
    και κοιμάται μ ένα ραφτη
    πέρα εκεί στο Πόρτο-Ράφτη

    Ποιητική α(η)δεια

  153. gpoint said

    Παρεπιπτόντως για όσους είδαν το ματς ο διαιτητής ήταν άψογος εκτός απο την φάση στην αρχή του αγώνα όπου ο Μιλιβίγιεβιτς έριχνε συνεχώς μπουνιές στο κεφάλι του Βίτορ στα σπρωξίματα για το κόρνερ. Στο 20 που είδε κίτρινη κάρτα θα ήτν δεύτερη και άρα κόκκινη. Ο διαιτητής απέβαλε τον Ζντιόλαρ του ΟΣΦΠ δείχοντας πως ήθλε τις ισορροπίες αφού προηγουμένως είχε αποβάλει τον Τζαβέλα με υπόδειξη του επόπτη που ήταν μπροστά . Η δουλειά έγινε με τουςπλαϊνούς που δεν είδαν όμως κτυπήματα του Πάρντο καου Μουαζακού μπροστά τους. Το μεγάλο γέλιο ήταν με τα οφφσάιντ όπου σφύριζαν ανάλογα με την κρισιμότητα της φάσης. Ετσι δυο φορές ο Μακ και μία ο Σκόνδρας που τροφοδοτήθηκαν σε κενό χώρο υποδείχθηκαν οφφσάιντ σε θέση που δύσκολα θα το έδινε και ο γέροΣάββας ακόμη, Αντίθετα όταν έφυγε από θέση οφφσάιντ ο Μακ αλλά ήταν φανερό πως προλάβαινε ο Ρπμπέρτο το σημαιάκι δεν σηκώθηκε. Από την άλλη μεριά σε φάση ακίνδυνη που ήταν δεν ήταν ο παίκτης του ΟΣΦΠ δόθηκε ενώ όταν τουλάχιστον μισό μέτρο μπροστά ο Ιντέγιε αλλά στο σημείο του πέναλτυ και μόνος δεν δόθηκε άλλο αν δεν σκόραρε. Τέλος επειδή στο τελευταίο 20λεπτο η ομάδα του ΟΣΦΠ είχε» καθήσει» αρνήθηκε ο επόπτης ένα εντελώς καθαρό κόρνερ υπέρ του ΠΑΟΚ, σου λέει δεν ξέρεις τι γίνεται καμιά φορά.
    Οταν βέβαια βγαίνει ο παρανοϊκός Αλαφούζος και λέει πως απόβλήθηκε ο Ζέκα χωρίς να κάνει τίποτε (έλεος δυο κλωτσιές από πίσω και ια αγκωνιά στο κεφάλι στην ίδια φάση !!!) δίνει πάτημα στους παράγοντες του ΟΣΦΠ να λένε πως κακώς διαμαρτύρονται οι άλλες ομάδες.
    Αυτά.

  154. Πάνος με πεζά said

    Ήμουν σ’ ένα Panda,
    πετάχτηκε ένα panda,
    έκανα στην πάντα,
    γ@&^θηκαν τα πάντα…

    Ήμουν σ’ ένα Sunny,
    τράβαγα για Σάνη,
    δίπλα μου η Σάννυ (Μπαλτζή, φορούσε και το παλιό μου παλτό)
    κι άκουγα το «Sunny»…

  155. Πάνος με πεζά said

    @ 154 : Μετά το σημερινό παιχνίδι, φίλε Gpoint, και κυρίως βλέποντας τον Μπερμπάτοφ δύο φορές μέσα στην περιοχή, μία στο α’ και μία στο τελευταίο λεπτό του αγώνα, αναρρωτήθηκα εκτενώς αν οι αγρότες του άνοιξαν τα μπλόκα σε ένδειξη αναγνώρισης, ή για να πάει μια ώρα αρχύτερα από κει που ήρθε…

  156. Πάνος με πεζά said

    Επίσης, ήθελες μια κίτρινη ακόμα, στη φάση που μπαίνοντας ο Σκόνδρας από αριστερά, αποφάσισε να τραβήξει το σορτσάκι, αντί για τη φανέλα, του αμυντικού, με αποτέλεσμα στο τέλος της φάσης να βλέπουμε το βρακί του…

  157. gpoint said

    # 156

    Σαφώς συμφωνώ μαζί σου για τον Περπατω(φ) αλλά πρέπει να περνάει και του Ιβάν και το ματς ήταν βαθμολογικά αδιάφορο. Απλά φάνηκε για δεύτερη φορά πως μόνο ο ΠΑΟΚ μπρεί υπο προϋποθέσις να κοντράρει τον ΟΣΦΠ, του λείπανε 9 παίκτες (!) όπως φάνηκε ακόμα μια φορά πως ο Βελλίδης δεν..

  158. Τσούρης Βασίλειος said

    Ψάχνοντας βρήκα το βιβλίο:
    Παπαλέξης, Α. Αντ. Λεξικό ομόηχων λέξεων και τονικών παρωνύμων: από το Όμηρο μέχρι σήμερα. Εκδόσεις Δημόκριτος Αθήνα 1988 σελίδες 339
    π.χ
    Οι ψηλοί ψιλοί (στον πόλεμο)
    Μήδεια μύδια

  159. gpoint said

    # 157

    ειλικρινά αυτό δεν το πρόσεξα,βέβαια ο Σκόνδρας δεν έχει θέση στην ενδεκάδα, μπήκε στην θέση του αποβληθέντος Τζαβέλλα που έπαιζε εκεί γιατί έλειπαν οι Λέοβατς, Κοροβέσης, Ροντρίγκεζ !!! Τι να πεις…

  160. Τσούρης Βασίλειος said

    Ο ΠΑΟΚ έχασε αλλά θυμήθηκα το
    «έμπαινε Γιούτσο» που σαν σύνθημα είναι περίεργο γιατί το έμπαινε ακούγεται σαν προστακτική ενώ δεν είναι.Τι λένε οι άλλοι ποδοσφαιρόφιλοι:

  161. sarant said

    159 Βασίλη, το έχεις το βιβλίο; Είναι καλό;

  162. LOL3K said

    Δεν μ’ αρέσουνε εν γένει,
    μ’ άφησα μακρύ το γένι.
    Δεν πειράζει, τι να γένει,
    ας με κράξουνε τα γένη,
    φτάνει που γελά η Jenny!

  163. Τσούρης Βασίλειος said

    Ναι το έχω. Δεύτερη φορά το ξεφυλλίζω τώρα λόγω του σημερινού. Καλό φαίνεται.

  164. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    153.Αττικής Παράπλους, συνέχεια
    ελέω ρίμας , ρημαγμένης 🙂

    Σε μια γειτονιά στο Μάτι
    μια γριά με ένα μάτι
    μια Σμυρνιά κυρα-Καλή
    που τα πνεύματα καλεί
    τραγουδεί το Λέϊ-λέϊ
    και γητειές αρχαίες λέει
    το λιβάνι είδα ν’ άφτει
    και να μελετά ένα ναύτη
    Αχ ναυτόπουλο μου μαύρο
    μες το πέλαγο το μαύρο
    της πυξίδας σου τις μοίρες
    μην πειράξουνε οι μοίρες
    και των Φώτων να φανείς
    στην υπόγα της Φανής
    και να πεις τραγούδια χίλια
    για τα μερτζανά της χείλια.
    Μια στη χάση μια στη φέξη
    και για σένα ο Θιος να φέξει

  165. Αιμ said

    Σαν προστακτικη διαρκείας (υπάρχει 😉 μοιάζει όπως τα : δίνε , τρωγε, πίνε

  166. Τσούρης Βασίλειος said

    Μάρτης-Μάρτυς (πίστεως) μαρτυς (δικαστηρίου)
    Ρότα-ρώτα

  167. Πέπε said

    152:
    Συγκεκριμένα για την Κάρπαθο υπάρχουν τα έργα του Κ. Μηνά, «Τα ιδιώματα της Καρπάθου» (γραμματική) και «Λεξικό των ιδιωμάτων της Καρπάθου». Είναι πολύ σοβαρά έργα.

  168. sarant said

    163-165: Καλό!

    164: Μερσί!

    167: Με τον μάρτυρα βέβαια έχουμε ουσιαστικά την ίδια λέξη που διαφοροποίησε σημασίες.

  169. Πέπε said

    @159:
    Όπως γνωρίζεις, Μήδεια,
    δεν αγαπώ τα μύδια.

    (Προφανές τίνος είναι…)

  170. Αιμ said

    Πώς μπήκε το εμοτικον, εγώ έβαλα ερωτηματικό παρένθεση ; !!!

  171. Corto said

    Νίκος Γκάτσος (και Μάνος Χατζηδάκις): Κυκλαδίτικο

    «Στη Μύκονο, στη Σέριφο, στη Σίκινο, στη Μήλο
    πετάς κυπαρισσόμηλο κι εγώ πετάω μήλο».

    «Και τ’ Αγιο-Λιός ανήμερα στη Νάξο και στην Πάρο
    να δώσει η Καλαμιώτισσα γυναίκα να σε πάρω».

  172. Αυτές <οι αγκύλες > εξαφανίζουν ό,τι βάλεις μέσα τους.
    (Το πώς τις έβαλα εδώ είναι άλλη ιστορία: έγραψα &lt; και &gt;.)
    Οι [καθαυτό αγκύλες] δεν επηρεάζουν το μεταξύ τους κείμενο και εμφανίζονται κανονικά.

  173. Τσούρης Βασίλειος said

    Νίκο στην σελίδα 148 του βιβλίου λέει
    Μήλος η= νησί
    μίλος η = το δέντρο δρυς,είδος θάμνου που αναρριχιέται.
    μύλλος ο = γυναικείο αιδοίο
    μύλλος ο = το ψάρι «μυλοκόπι

    Οταν λέμε » γίναμε μύλος » λες να εννοούμε γίναμε μύλλος 🙂

  174. «Ο Ναπολέων, όταν ήταν πρώτος ύπατος,
    υπέφερε από κίρρωση του ήπατος.»
    (Δεν είναι δικό μου. Είχε δημοσιευτεί στην Εκλογή το 1961(;) μαζί με άλλα δίστιχα με προπαροξύτονες ομοιοκαταληξίες, όχι αναγκαστικά ομόηχες, όπως
    «Ψηλά κρατούσαν τις σημαίες και τα λάβαρα
    γυναίκες απ’ το Σούλι κι απ’ τα Γκράβαρα.»
    Δεν θυμάμαι τίνος ήταν. Να ήταν πρωτόλεια του Βαρ-Βαρ;)

  175. Corto said

    168 (Πέπε): Πολύ ενδιαφέροντα αυτά τα έργα. Μακάρι να μελετηθεί και η τονικότητα/ μουσικότητα των ιδιωμάτων (πεδίο μελέτης που υπερβαίνει τα στενά φιλολογικά πλαίσια).

  176. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    165/
    Ασ το panda και τα πάντα
    κι έλα στη δική μας μ πάντα

    Εις την Κρήτη μιαν ημέρα
    κάποιος λέει καλήν ημέρα
    με της γνωριμιάς το νόμο
    μου εσκούντηξε τον ώμο
    στο Ηράκλειο, στα Πεζά
    να ο Πάνος με πεζά.
    δεν τον εύρηκα πεζό
    οδηγούσε ένα Πεζώ,
    Βρε ντουνιά και Κόσμε Πάνω
    να βρεθούμε με τον Πάνο!
    Πάμε φίλε παραπάνω
    (δυο χαρές κι ακόμη απάνω)
    Τέτοιο θάμα να το ζω
    πα να φάμε ένα ζω
    -Ρε συ Εφη τί με ψήνεις
    αν δε ξέρεις και να ψήνεις
    -Μια και το’ θελαν οι μοίρες
    πάμε Πάνο προς τις Μοίρρες
    φθιάχνουνε αντικριστό
    και χορένε Αντικριστό
    Χαίρετε ουρανοί μου κι άστρα
    πάω μπρος με τ΄Οπελ τ΄Αστρα…

  177. Πάνος με πεζά said

    «Ψηλά κρατούσαν τις σημαίες και τα λάβαρα
    γυναίκες απ’ το Σούλι κι απ’ τα Γκράβαρα.» : δεν ξέρω τίνος είναι, αλλά έχω ακούσει να το απαγγέλλει ο Πάγκαλος…

    Υπάρχει πάντα και το γνωστό ζευγάρι του φούρναρη με την καλόγρια, με το κοινό στοιχείο τους (ζυμώνει-ζει μόνη).

  178. Πάνος με πεζά said

    @ 177 : Χα χα !

    Αλλά πώς ξέχασες ήδη
    το ν’ ανέβουμε στην Ίδη;

  179. Πάνος με πεζά said

    Τίποτα δεν είναι ήσσον
    εκατέρωθεν του «ίσον» !

  180. sarant said

    172 Ω ναι -βέβαια το Πάρο-πάρω πρέπει να υπάρχει και σε δημοτικά

    177 Τι ωραίο!

    175 ήταν μήπως εκεί και η εμφιάλωση με την άλωση;

    174 Υπάρχουν και τα μυλλωμένα (πονηρά) αστεία των Κυπρίων, αλλά ετυμολογούνται από τη μύλλα = λίπος

  181. Τσούρης Βασίλειος said

    Πάνος με πεζά said
    Αλήθεια γιατί όχι Πάνος με ποιητικά;

    Και ο Λορέντζος Μαβίλης έγραψε:

    … με τη λίγη
    πρασινάδα που ακόμα σε τυλίγει…

  182. William Riker said

    46 Καλώς σας βρήκα και καλό ξημέρωμα!

  183. Corto said

    Μιλτιάδης Πασχαλίδης: Κακές συνήθειες

    «Από παιδί θυμάμαι προσπαθώ/ να κλέψω το γλυκό μέσα απ’ το βάζο,
    με ξύλινα σπαθιά να πολεμώ/ και μια ζωή στα πόδια να το βάζω».

  184. Πάνος με πεζά said

    Θα μου πείτε, Μήτρο, Πάνο,
    αν ακούτε Μητροπάνο;

    Θα μου πείτε, ω φελλοί,
    το κρασί πού ωφελεί;

    (καλά, θα πήγαινα για ύπνο, αλλά περιμένω μιαν επίλυση)

  185. Πάνος με πεζά said

    Αυτό προσπαθώ να θυμηθώ απ΄ το πρωί !
    -Το βάζο της κυρίας.
    -Το πιάνο του κυρίου.

  186. Corto said

    Και ένα του Μάρκου με τον Χατζηχρήστο: Μη με πληγώνεις και πονώ

    «Πολλά για σένα τράβηξα, μικρούλα μου/ πίκρες, καημούς και πάθη
    και τον καημό που μ’ άναψες/ κανείς να μην τον πάθει».

    (Τραγουδάρα είναι!)

  187. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    179.Χαχα χαχα και χαχαχα
    πάμε προς φαράγγι Χα* !
    Μα με μια άλφα Ρομέο
    κόβω δίπλα έναν Ρωμαίο
    Χριστέ, επί γης άγγελος
    του ιστολόγιου ο Άγγελος!
    Άγγελέ μου εσύ καλέ
    τώρα πάμε προς Καλέ*
    Από το Χωργιό το Κάτω*
    που ναι λίγο παρακάτω
    πα να πάρουμε μια φίλη
    να γενούμε πολλοί φίλοι
    Θα τη σύρω από τ΄αυτί
    αν ντραπεί για νά ΄ρθει αυτή
    Θα μου δώσεις όμως λύπη
    αν δεν τρως κρέας με λίπη.
    άγραφου κανόνα γράμμα
    και ακλούθα κατά γράμμα:
    πόσο φάω πόσο πιω
    αυτό δείχνει το ποιό
    Υστερα από ένα μίλι
    της Νεάπολης οι μύλοι*
    χαιρετούμε το σκοπό
    με χαρούμενο σκοπό

    * υπαρκτό

  188. Corto said

    Κι άλλο του Μάρκου: Αν θέλεις να με δεις γαμπρό

    «Αν θέλεις να με δεις γαμπρό/κατέβαινε μια δόση,
    από τη προίκα που ‘ταξε/ ο γέρος σου να δώσει».

  189. Πάνος με πεζά said

    Kαι : «μέσα στη θάλασσα του Ζα, ξεκληριστήκανε τα ζα» (νησιώτικο)

    Και Έφη, στο Ροδάκινο,
    σταμάτα για ροδάκινο.
    Ίσως σε τούτη την παλιόχωρα,
    ν’ αξίζει μόνο η Παλιόχωρα…
    Κι απόψε, αν έχεις οίστρο
    μνημόνευσε και το Ίστρο.
    Αλλιώς, και με τη Σίσσυ,
    τραβάτε για το Σίσι !

    (εμ, 12 χρόνια αδιαλείπτως διακοπές στην Κρήτη, ευτυχώς μπορώ να σε «παίξω» στα ίσα !)

  190. Βάταλος said

    Εντιμώτατοι κύριοι,

    αν και προυχώρησεν η νύξ, επιτρέψατέ μοι να συνεισφέρω εις την θαυμασίαν αποψινήν σας ανάρτησιν με μίαν παιδικήν μου ανάμνησιν και έν πανελληνίου εμβελείας άσμα του Ολύμπου Καρπάθου με τον νιόν που επόθει την θειάν του…

    Το κάτωθι άσμα το ετραγουδούσαμε την δεκαετίαν του 1940 εις το Δημοτικόν του «Σαλβάνου». Ο πίναξ των ομοήχων λέξεων είναι αυτός που εδιδασκόμεθα εις την Πέμπτην Δημοτικού (1946)

    Μετά πάσης τιμής
    Γέρων Βάταλος
    αιμύλος και σπουδαιόμυθος

    ΥΓ: Ελησμονήσατε να επισημάνετε ότι «τα ετίναξε» την Κυριακήν εις τα 103 του ο Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος και πλέον ο Στυλιανός Παττακός είναι ο γηραιότερος επώνυμος Έλλην (εγεννήθη 8/11/1912)

  191. sarant said

    190 Kαλά, εσύ στη Μύκονο δεν πηγαίνεις;

    187-189: Τελικά δεν είναι και λίγα τα παραδείγματα από τραγούδια.

    185 Ωραία τα μωσαϊκά

  192. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Σκόρπια

    Η παρτίδα επί ίσοις
    απου να ψοφήσει ο ίσις

    Άγιος ο λόγος κι ο σκοπός
    μα του φρουρίου ο σκοπός
    Μας φωνάζει από ψηλά
    κανονίστε για ψιλά
    δεν μπορώ να δώσω ρέστα
    αποδείξεις και τα ρέστα

    Μια ρωσίδα,μία Μάσα
    μας κανόνισε για μάσα

  193. Corto said

    192 (Sarant): Και μην ξεχνάμε το αριστουργηματικότερο όλων:

    Αιμίλιος Σαββίδης (στίχοι) και Κώστας Μπέζος με Άσπρα Πουλιά (μουσική και ερμηνεία): Τρέλα πέρα για πέρα

    «Λίγο πολύ είναι τρελοί οι Έλληνες,
    Θεέ μου να τους έδενες, ποτέ να μην τους έλυνες – τους Έλληνες!»

  194. Πάνος με πεζά said

    Προσγειωθηκα πρώτη φορά το 1989 στη Μεσσαρά, και πήγαινα τα καλοκαίρια μέχρι το 2001… Γνωρισα μια Κρήτη που στις πόλεις δεν έβλεπες ούτε ζητιανο, μετά έγινε πρώτη σε αυτοκτονίες…. Τέλος πάντων…

  195. Πάνος με πεζά said

    Μετά, όπως οι περισσότεροι, έγινα από το χωριό της γυναίκας μου… 😀

  196. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    όποιου αρέσουν τέτοια πάθη
    και θελήσει να τα πάθει,
    εισιτήριο με το Κρήτη
    που πηγαίνει ευθεία Κρήτη
    Μην τ αφήσετε στην τύχη
    και μην πείτε άμα τύχει

    Πάνο, με το βάζο (της κυρίας),θυμήθηκα ότι βάζω στην Καρδίτσα λένε το βουίζω
    «ποιο αυτί μου βάζει»

  197. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    194
    Αμαν ! καίει το μυαλό μου
    ποτέ να μην τους έλυνες – τους Έλληνες!

    Τους υιούς – ιούς ξεχάσαμε.

  198. sarant said

    194 Έξοχο, καλά που το θυμήθηκες

    195 Οκ, εντάξει 🙂

    192 Ο Παττακός γεννήθηκε πριν απο τον Δεσποτόπουλο, έτσι αν ηταν και πριν ο γηραιότερος επώνυμος είναι και τώρα, ανεξάρτητα από το αν ζει ή όχι ο νεότερός του.

  199. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Παλίρροια 2002
    Στίχοι: Άλκης Αλκαίος
    Μουσική: Σωκράτης Μάλαμας
    τα πλάτη- την πλάτη
    Η γη μια σβούρα στ’ ουρανού τα πλάτη
    γυρίζει στον αρχέγονο χορό
    σπασμένη η πυξίδα μου καιρό
    κι εγώ αφήνομαι στου ζέφυρου την πλάτη

  200. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Μαντίλι κόμπο έδεσα
    στην Έδεσσα

    μικρό πουλί που σ΄άφησα
    στην ‘Αμφισσα

    Μικρό μου ρόδο
    στη μέσα Ρόδο

    Και πια δεν την είδα
    τη Νίδα

    Φως μου άσπρο και δήλο
    στη Δήλο

    Το χορό μας να σύρω
    στη Σύρο

    ποια βαρκούλα να πάρω
    στην Πάρο

    το φεγγάρι το νιο
    ένα Ιούλη στη Νιό

    τη Μεγάλη τη Θύρα
    στη Θήρα

    Λουτρά αγάπης θερμά
    στα Θερμά

  201. Ηδονικός Ελπήνωρ said

    @ 191 : Κατά τα λεγόμενά σας θα πρέπει ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ να υπήρξατε συμμαθητής του αείμνηστου (+2010) οφθαλμίατρου Καίσαρη (αδελφού του γνωστότερου -στους κοσμικούς- κοσμηματοπώλη των Αθηνών).

  202. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Μια ρίμα τριβελλίζει στο μυαλό μου νομίζω από ποίημα, αλλά δεν είμαι καθόλου βέβαιη:
    ειπώθη -οι πόθοι

    και λεκανόστ που λέγατε παλιά

  203. Γς said

    βλάχοι : λάχει

    Εμείς οι βλάχοι, άμα λάχει [να πούμε]


  204. gpoint said

    Πολιτική και ποδόσφαιρο

    Οι μισοί Ελληνες είναι οπαδοί του ΟΣΦΠ

    Οι μισοί από αυτούς θεώρησαν την χθεσινή διαιτησία με τον ΠΑΟΚ κανονική

    Οι άλλοι μισοί πως ήταν θέμα Δημητρόπουλου, να τον τιμωρήσουν

    Ολοι τους αρνούνται να δουν πως δεν είναι θέμα Δημητρόπουλου αλλά της εγκληματικής οργάνωσης που λυμαίνεται το ποδόσφαιρο

    ΟΠΟΙΟΝ ΔΙΑΙΤΗΤΗ ΝΑ ΒΑΖΑΝΕ ΕΤΣΙ ΘΑ ΣΦΥΡΑΓΕ !!

    ΟΙ μισοί Ελληνες είναι κομματκοποιημένοι

    Οι μισοί από αυτούς θεωριυν πως ο Σύριζα κάνει ό,τι μπορεί με την κρίση

    Οι άλλοι μισοί πιστεύουν πως η Νουδου είναι πιο κατάλληλη να λύσει το πρόβλημα

    Ολοι τους αρνούνται να δούνε πως δεν είναι θέμα κόμματος αλλά της υπερκομματικής νομενκλατούρας που λυμαίνεται τον τόπο

    ΟΠΟΙΟ ΚΟΜΜΑ ΚΑΙ ΝΑ ΗΤΑΝΕ ΕΠΑΝΩ ΤΑ ΙΔΙΑ ΘΑ ΕΚΑΝΕ !!

    Από την συνέντευξη Σαββίδη μετά το ματς :

    Η τελευταία ερώτηση ήταν:

    «Τι πρέπει να αλλάξει στο ποδόσφαιρο για να πιάσει η επένδυσή σας;»

    -«Τους Έλληνες…».

  205. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    «Οι μισοί Ελληνες είναι οπαδοί του ΟΣΦΠ»
    Aνοησίες κρυφογαβρόφιλων…
    40% γάβροι
    35% βάζελοι
    15% αεκτζήδες
    8% μπαοκτζήδες
    2% λιμά…

  206. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    Παρντόν. Τα ορθά ποσοστά ,σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα γκάλοπ:
    35% γάβροι
    30% βάζελοι
    12% αεκτζήδες
    8% μπαοκτζήδες
    15% λιμά…

  207. Alexis said

    #188:
    Θα μου δώσεις όμως λύπη
    αν δεν τρως κρέας με λίπη.

    Χα, χα, χα! Κορυφαίο! 😀

    Μπράβο σου και πάλι Έφη
    με τ’ αστείρευτο το κέφι! 🙂

  208. Alexis said

    Νίκο θα πρέπει να είχε πάρα πολύ καιρό κυριακάτικο άρθρο να πιάσει τα 200+ σχόλια…

  209. κουτρούφι said

    190. «Ξεκουδουνώσανε τα ζα μες στην απανεμιά του Ζα»

  210. Πάνος με πεζά said

    @ 210 : Α, καλά το σκότωσα στο 190…

  211. sarant said

    Καλημέρα και από εδώ.

    209 Ναι, και σκέφτομαι πόσα θα έπιανε σε καθημερινή -ίσως έπρεπε να το βάλω τότε, αλλά δεν απαγορεύεται βέβαια να συνεχίσετε.

  212. Πάνος με πεζά said

    Χρησιμότατο, πάντως, στην εξεύρεση ομοιοκαταληξίας, είναι το γνωστό «Αντίστροφο λεξικό» Αναστασιάδη-Συμεωνίδη.

  213. Ιάκωβος said

    A, ο Σαχλήκης (ή Σαχλίκης;).

    Πολλὰ ἐχαροκόπησα ἐγὼ καὶ ἐκείνη ἀντάμα·
    ἦταν αὐθέντρια καὶ κυρὰ καὶ δέσποινα καὶ ντάμα.

    Οι Άραβες λέει είχαν χρησιμοποιήσει πρώτοι την ομοιοκαταληξία.Και από τους Ευρωπαίους οι Ιρλανδοί την είχαν αναπτύξει πρώτοι.

    H ομοιοκαταληξία, εκτός των άλλων, βοηθάει τους γλωσσολόγους να εντοπίσουν τις αλλαγές στην προφορά των λέξεων, καθώς, αντίθετα με το γραπτό λόγο, αλλάζει με το πέρασμα του χρόνου. Πχ στα σονέτα ο Σέξπιρ ομοιοκαταληξίες φτιάχνει μ αυτά:
    was-pass
    memory-sky
    taste-last
    love-approve
    broad-blood
    are-care

    και δεκάδες άλλες, που σήμερα δεν ακούγονται σαν τέτοιες.

  214. Ιάκωβος said

    O Τίμος Μωραϊτίνης είχε αφιερώσει σε μια φιλόμουσο κυρία ποιηματάκι που ρίμαρε με τις νότες μιας οκτάβας.

    Oταν σε απαν do
    πετούν οι συμφο re
    και φεύγουν οι καη mi
    και στην καρδια κρυ fa
    σαν άλλος Ραβα sol
    βόμβες καρφιά κυ la
    μια σου ματιά χρυ si
    όταν σε απαν do.

    (Ο ιστορία του αναρχικού Ραβασόλ ήταν προσφατη τότε).

  215. 214 Και πιο πρόσφατα ο Μπλέικ:
    What immortal hand or eye
    framed thy fearful symmetry?

  216. Γιάννης Ιατρού said

    209: Νίκο θα πρέπει να είχε πάρα πολύ καιρό κυριακάτικο άρθρο να πιάσει τα 200+ σχόλια…

    Τι λες ρε Αλέξη, εδώ παμε να καταρρίψουμε το ρεκόρ της 11/1/2016 με 363 σχόλια.

    Λοιπόν για προσέλθετε 🙂

  217. sarant said

    214 τέλος: Εύστοχη παρατήρηση

  218. Ριβαλντίνιο said

    @ 207 Νέο Kid L’Errance d’Arabie

    Και στην Θεσ/νικη : 1)ΠΑΟΚ 2) Άρης 3) Ηρακλής 4) Παναθηναϊκός
    Στην Μακεδονία 1)ΠΑΟΚ 2) Άρης 3)Παναθηναϊκός 4) Ηρακλής

    Πανελληνίως σε μια έρευνα την δεκαετία του ’30 ο Παναθηναϊκός ήταν πρώτος και δεύτερη ήταν η …. Παναχαϊκή !!!

  219. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    205 – «Πολιτική και ποδόσφαιρο»
    Όπως στην πολιτική, έτσι και στο ποδόσφαιρο, όλα στηρίζονται στον διαχρονικό μαλάκα που λέγεται οπαδός, που δεν βλέπει την τύφλα του, τόσο που κάποιοι φτάνουν να βλέπουν ΑΟΡΑΤΟΥΣ θεούς, και να τους πιστεύουν για αληθινούς. Είναι τυχαίο νομίζεις που οι κεφαλαιούχοι σε όλο τον κόσμο λιβανίζουν και δοξάζουν τους οπαδούς; Φροντίζουν βέβαια, μέσω της θρησκείας, της εκπαίδευσης, των κομμάτων και των ΜΜΑ, να μη διαταραχθεί ο βαθύς τους ύπνος, ΟΝΕΙΡΑ ΤΟΥΣ ΓΛΥΚΑ!

    «Τι πρέπει να αλλάξει στο ποδόσφαιρο για να πιάσει η επένδυσή σας;»
    Τίποτα, η επένδυσή του (;) μια χαρά έχει πιάσει. Πήρε μια υπερχρεωμένη εταιρεία, και χωρίς να ξοδέψει ούτε ένα καπίκι, δεν χρωστάει ΤΙΠΟΤΑ και έχει τα περιουσιακά της στοιχεία, συν την τεράστια επενδυτική προοπτική, συν το ασφαλές ξέπλυμα μαύρου χρήματος, συν τα κορόϊδα που τον επευφημούν. Αν άλλαζαν οι Έλληνες, θα τον είχαν πάρει με τα γιαούρτια οι μπαοκτζήδες με τα ηλίθια λάθη (;) που έχει κάνει, αλλά, όπως κι ο λαός που με τα χρήματά του έσωσε τις χρεωκοπημένες τράπεζες, και πανηγυρίζει χάφτοντας το παραμύθι ότι φταίει αυτός γιατί δεν είναι παραγωγικός, έτσι κι οι ΜΠΑΟΚΤΖΗΔΕΣ, επευφημούν τον ΣΩΤΗΡΑ του μπαοκ.
    ΚΑΙ ΖΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΚΑΛΑ, ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ.

  220. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    212 -«Ναι, και σκέφτομαι πόσα θα έπιανε σε καθημερινή» Καθημερινή δεν θα έπιανε ούτε τα μισά, η καθημερινότητα με τα προβλήματά της, σκοτώνει την ποίηση και τον όποιο ποιητικό οίστρο των σχολιαστών, ενώ η κυριακάτικη σχόλη είναι ευνοϊκή. Η πρόβλεψή μου, είναι ότι μέχρι αύριο θα κλείσει το νήμα, εκτός κι αν ανοίξει ο ποδοσφαιρικός κλάδος (χαμόγελο).

  221. Η «Παπαρούνα» του Πωλ Νορ
    θα ’ναι παρλάν, θα ’ναι σονόρ
    και άδον και ηχητικόν
    σατυρικόν περιοδικόν

    ,,,
    Πολλά υποσχεθήκαμε, λαγούς με πετραχήλια,
    το γέλιο στων συμπολιτών να φέρουμε τα χείλια,
    ότι θα καταργήσουμε τη γκρίνια και το κλάμα,
    μα υπάρχει φόβος όλ’ αυτά να μείνουν στη ρεκλάμα

    και: «Πού τα βρήκε τα λεπτά, ρωτούσαν, ο Πωλ Νορ;
    …μη το διαμάντι του Ορλώφ, μήπως τον Κοχινώρ

    Μήπως τού έδωκεν λεπτά το Λαϊκόν το κόμμα,
    για να γλιτώσει και αυτό το άκακόν του σκώμμα;

    του χασισιού και του λουλά τη γλώσσα και της κάμας
    …μήπως κι οι μάγκες, αδερφός, δεν είν’ παιδιά δικά μας;

    λέμε το σάλιο λε σιέλ, τον έρωτα αμούρ,
    …λέμε την πείνα μας, λα πειν, τη γκόμενα, χαμούρ,

    χώρας ελεύθερης και μεις ελεύθεροι πολίται,
    που αντί χρήματος το παν και η τιμή πωλείται.

  222. ΣΠ said

    Σου το `χω πει από καιρό άσε τα μου `πες σου `πα
    τα κόλπα σου τα χίλια σου.
    Πέτα το ρήγα τον καρώ, πέτα την ντάμα κούπα
    και δώσε μου τα χείλια σου.

    Από την «Φούστα κλαρωτή» των Χατζηδάκη-Σακελλάριου

  223. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα. Δεν μπορώ να γράψω τώρα.

  224. 188, …»Θα μου δώσεις όμως λύπη
    αν δεν τρως κρέας με λίπη»…

    τον λιπόσαρκο η Έφη
    βρήκε, ανελλιπώς να τρέφει.

    «Το λοιπόν, όχι τρανς λίπη,
    η λυπητερή να λείπει!»

  225. voulagx said

    Ζαρατουστρα ταδε εφη:
    «Εγραψε και παλι η Εφη» 🙂

  226. Πάνος με πεζά said

    Κι αν δεν τρως κρέας με λίπη
    ίσως να σε πάρει ο Λίπι. (ο Μαρτσέλο)
    Αν και τώρα είναι στην Κίνα
    και δεν ξέρει τούτα κείνα…

  227. Πάνος με πεζά said

    Και φυσικά, με τόσες αναρτήσεις επιβεβαιώσαμε τη ρήση

    «Ποιητής εκ του προχείρου
    έχων τη μοργή του χοίρου…»

  228. Πάνος με πεζά said

    Μορφή…

  229. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    225/226 🙂

    Διαβάζοντας προς τα πάνω, με το μικρόβιο των ομόηχων :
    224>>Δεν μπορώ να γράψω τώρα.
    έχει φόρτο ο τόρα τόρα

    Ντάμα κούπα, ρήγα κούπα
    κρύωσε ο καφές στην κούπα

    Πήγα να πληρώσω ρεύμα
    στη στοά,με ουρά και ρεύμα.
    Κόσμος με τα νεύρα τέντα
    απ΄το διάδρομο ως την τέντα
    δυο σειρές μ΄ένα σκοινί
    φανταστείτε τη σκηνή…
    Γίνηκε το έλα να δεις
    κόντεψα το ένα δις
    τα παιξε ο μετρητής
    και το πήραν μετρητοίς
    -το ποσό που γράφει εδώ-
    Δεητζής χωρίς αιδώ !
    Μικρό σπίτι και με νοίκι
    δυο εμείς κι η κόρη η Νίκη
    Αφού λείψαμε ως τα Φώτα
    δεν ανάβαμε ούτε φώτα

    Αλ τσαντίρι σαν τους Ρουμ
    (τώρα πάω σινέ στο Ρουμ )

  230. Γιώργης said

    48 Οι σπανοί Ισπανοί εις πανί Ισπανικόν εις πανικόν ιππικόν εζωγράφισαν.

  231. Γιώργης said

    施氏食獅史 shī shì shí shī shǐ Story of Shi Eating the Lions
    石室詩士施氏, shí shì shī shì shī shì, A poet named Shi lived in a stone room,
    嗜獅, 誓食十獅. shì shī, shì shí shí shī. fond of lions, he swore that he would eat ten lions.
    氏時時適市視獅. shì shí shí shì shì shì shī. He constantly went to the market to look for ten lions.
    十時, 適十獅適市. shí shí, shì shí shī shì shì. At ten o’clock, ten lions came to the market
    是時,
    適施氏適是市. shì shí, shì shī shì shì shì shì. and Shi went to the market.
    氏視是十獅,
    恃矢勢, shì shì shì shí shī, shì shǐ shì, Looking at the ten lions, he relied on his arrows
    使是十獅逝世. shǐ shì shí shī shì shì. to cause the ten lions to pass away.
    氏拾是十獅屍,
    適石室. shì shí shì shí shī shī, shì shí shì. Shi picked up the corpses of the ten lions and took them to his stone room.
    石室濕,
    氏使侍拭石室. shí shì shī, shì shǐ shì shì shí shì. The stone room was damp. Shi ordered a servant to wipe the stone room.
    石室拭,
    氏始試食十獅屍. shí shì shì, shì shǐ shì shí shí shī shī. As the stone den was being wiped, Shi began to try to eat the meat of the ten lions.
    食時, 始識十獅屍, shí shí, shǐ shì shì shí shī shī, At the time of the meal, he began to realize that the ten lion corpses
    實十石獅屍. shí shí shí shī shī. were in fact were ten stone lions.
    試釋是事. shì shì shì shì Try to explain this matter.

  232. sarant said

    222 Η Παπαρούνα θα έχει και άλλα πολλά, υποθέτω, ο Πολ Νορ είχε φλέβα.

  233. Πολύ πιθανό.
    Αυτό το πέτυχα τυχαία, ψάχνοντας το πολίται-πωλείται.

  234. sarant said

    Υπάρχει βέβαια και η κοινωνία των πωλητών 🙂

  235. Θεία! 🙂

  236. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Πλήρης πάχους πλήρης λίπους ήτο φυσικό λοιπόν
    που με πότισες φαρμάκον κε με γέμισες λυπών Από το Μποστ, (αρχές Σεπτεμβρίου 1959,για τον καγκελάριο Έρχαρτ)

    Η εύθυμος χείρα

    Ζαχαροπλαστείον «Ημείς και οι μυς»

  237. Πέπε said

    @222:
    > > …μήπως κι οι μάγκες, αδερφός, δεν είν’ παιδιά δικά μας;

    Εντύπωση μου κάνει, τόσο παλιά, η σλανγκ χρήση της ονομαστικής για κλητική. Το «κύριος» είναι βέβαια παλιό, και οι ονομαστικές προσφωνήσεις ειδικά του στρατού (Λοχίας! Νέος! Παπαδόπουλος!) ίσως παλιούτσικες επίσης, αλλά το «φίλος» λ.χ. είναι νομίζω πολύ πρόσφατο, ενώ τέτοια σύνταξη δε θυμάμαι να έχω δει σε Τσιφόρο, Σταύρακα (στον Καραγκιόζη) ή όπου αλλού έχει αποτυπωθεί η παλιά μάγκικη γλώσσα.

  238. κουτρούφι said

    #225. Λίπη (και γενικά ενώσεις) trans αλλά και cis (ομοιοκαταληξία με το «σεις» κλπ κλπ κλπ)

    #238. Το κείμενο του Πολ Νορ είναι προπολεμικό(;). Η κλητική αυτού του τύπου έχει αποτυπωθεί σε άρθρο του Κώστα Μάνεση που δημοσιεύθηκε το 1947 το περιοδικό Μοντέρνο Τραγούδι:
    …Τότε κάποιος χωρατατζής, με το παρατσουκλοειδές όνομα «Μπουμπούνι» απ’ το βάθος φωνάζει του «τζε»:
    -Κάντην δυο δρόμους, αδερφός….
    κλπ κλπ
    (από το βιβλιο του Κ. Βλησίδη, Σπάνια κείμενα για το ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ (1929-1959), Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, 2006)

  239. spatholouro said

    238/239

    Η ονομαστική ως κλητική («τ’ αδέρφι») ήταν συνήθης πρακτική σε ορισμένα περιβάλλοντα ήδη από το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Εδώ στον «Κακότυχο» του Καρκαβίτσα από τα Λόγια της Πλώρης (1899):

    – Συχώρα με, τ’ αδέρφι· δε φταίω γώ. Σε γνωρίζω καλύτερό μου.

    -Τρέμουν τα νεφρά μου, τ’ αδέρφι· Τώρα είνε το μεγάλο πήδημα

  240. Κλητική δεν είναι και το «Κύριος ο Θεός μου»;

  241. spatholouro said

    Ονομαστική μού φέρνει, Δύτα μου…

  242. sarant said

    240 Καλά λες, μονο που εδώ δεν διαφέρει από την κλητική στον τύπο (παρά μόνο το άρθρο)

    239 Το κείμενο του Πολ Νορ είναι του 1933.

  243. 242 Εννοώ, ονομαστική σε ρόλο κλητικής. Δεν το θυμόμουνα και πολύ καλά:
    Ανάστηθι, Κύριε ὁ Θεός μου
    Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν

  244. spatholouro said

    Πάλι κλητική θαρρώ πως έχουμε (εισάγεται με το «Κύριε», ενώ το «ο Θεός μου» είναι προσδιοριστικό του πρώτου, σα να εξυπονοούμε «(-ο οποίος είσαι-) ο Θεός μου/ημών», κάτι τέτοιο

  245. Πάνος με πεζά said

    Κύριος, γυαλίσω;
    Αυτή ήταν φράση των λούστρων, γύρευε από πότε…

  246. Γς said

    Τσίριο!! Μανώλη!!

  247. Το σκυλάκι το κανίς
    Ποιος το έκλεψε; Κανείς!

  248. #241 ἔχουμε τέτοιες ὀνομαστικὲς σὲ θέσι κλητικῆς, π.χ. τὸ περίφημο τοῦ Ψαλμοῦ 21,2 Ὁ Θεός, ὁ Θεός μου, πρόσχες μοι· ἵνα τί ἐγκατέλιπές με; ποὺ ἀπήγγειλε καὶ ὁ Χριστὸς πάνω στὸν σταυρό.

    γιὰ τὸ περίφημο ἀττικὸ σχῆμα: https://books.google.gr/books?id=1Fs-AAAAcAAJ&pg=PA214&lpg=PA214&dq=%CF%84%CE%BF+%CE%B1%CF%84%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD+%CF%83%CF%87%CE%AE%CE%BC%CE%B1&source=bl&ots=qGYtVQ781m&sig=_K_IxxaTSd7oBprvMrvRS6HKsU4&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwiR_Yyw_-rKAhUJnnIKHa_eAcgQ6AEIJzAC#v=onepage&q=%CF%84%CE%BF%20%CE%B1%CF%84%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%20%CF%83%CF%87%CE%AE%CE%BC%CE%B1&f=false

  249. Α μπράβο βρε Κορνήλιε, αυτό είχα στο μυαλό μου (τελικά) 🙂

  250. sarant said

    248 Α γεια σου, ωραία προσθήκη. Εικάζω ότι και ο Λογό θα έχει κι άλλα

  251. Corto said

    Αφού βλέπω ότι συνεχίζεται το νήμα και σήμερα είπα να προσθέσω κάτι ακόμα. Σκέφτηκα το παιδικό παραδοσιακό ποιηματάκι, αλλά δεν ξέρω αν γίνεται δεκτό:

    «Ήρθε μια γρια απ’ την Πόλη κι έφερε το χάσι χάσι (;)
    Παναγίτσα μου να χάσει»

    Πάντως εναλλακτικώς υπάρχει το Φεγγαράκι χάσικο του Λευτέρη Παπαδόπουλου (μουσική Βασίλης Κουμπής):

    «Το φεγγάρι είναι στην χάση,
    φεγγαράκι χάσικο.
    Το μυαλό μου το `χω χάσει
    για τα σε μπαγάσικο».

  252. Corto said

    Ο Λογό έχει και αυτό: Τσάο τσάο

    «Σ’ έντυνα σε μπάλωνα
    με τους δικούς μου μάλωνα.
    Κι όλο πήγαινες στης χήρας
    με το τάβλι ανά χείρας».

  253. sarant said

    Το νήμα συνεχίζεται… εσαεί -ευχαριστώ!

  254. […] Ριμάριο είναι λεξικό με ρίμες, δηλαδή περιέχει ομοιοκατάληκτες λέξεις, ταξινομημένες ανάλογα με τις ομοιοκατάληκτες συλλαβές, που μπορεί να χρησιμοποιήσει κάποιος στιχοπλόκος (ή και ποιητής) για να ταιριάξει ομοιοκαταληξίες.Έτσι, στο -άρι θα έχει το φεγγάρι, το μαξιλάρι, αλλά και το "(να) πάρει", στο -έλι το "τέλι" αλλά και τα "μέλη" ή το "θέλει". Ριμάριο είναι και…  […]

  255. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Όταν τύχει – 1976
    Στίχοι: Μουσική: Γιάννης Λογοθέτης (Λογό)
    Όταν τύχει κάποια μέρα, όταν τύχει
    να γκρεμίσουνε τα τείχη
    οι εργάτες θα χορεύουνε στην πίστα
    δίπλα στον καπιταλίστα

  256. sarant said

    Ναι, αυτό έχει πολλές ευρηματικές ρίμες, αλλά όχι άλλη ομώνυμη.

  257. 78, 82, 92, 107 κλπ.: http://www.futilitycloset.com/2016/03/13/dinner-wit/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: