Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Γιατί η θεία μου η Μαρίνα μπορεί και να πήγε στον Παράδεισο – Ι (Δημ. Σαραντάκος)

Posted by sarant στο 9 Φεβρουαρίου, 2016


mimis_jpeg_χχsmallΚάθε δεύτερη Τρίτη δημοσιεύω αποσπάσματα από ένα βιβλίο του πατέρα μου, αλλά σήμερα το πρόγραμμα θα αλλάξει και θα βάλω απόσπασμα για δεύτερη συνεχόμενη εβδομάδα -και αυτό επειδή την επόμενη Τρίτη, που ήταν να συνεχιστούν κανονικά οι δημοσιεύσεις, το ιστολόγιο θα έχει έκτακτη ύλη, διότι είναι μια έκτακτη μέρα.

Έχουμε πιάσει και δημοσιεύουμε σε συνέχειες τη συλλογή διηγημάτων «Γιατί η θεία μου μπορεί και να πήγε στον Παράδεισο«, και την περασμένη φορά ολοκληρώσαμε την πρώτη από τις τρεις νουβέλες που απαρτίζουν το βιβλίο, οπότε σήμερα μπαίνουμε στη δεύτερη νουβέλα, που είναι και η εκτενέστερη και έχει δώσει και τον τίτλο του βιβλίου -αν και όχι ακριβώς, διότι ο τίτλος της νουβέλας, για κάποιο λόγο, έχει δυο λέξεις περισσότερες από τον (ήδη μακρύ) τίτλο του βιβλίου «..η θεία μου η Μαρίνα…» αντί «..η θεία μου…»

Σημειώνω πως το βιβλίο του πατέρα μου γράφτηκε το 2005-6, οπότε όταν λέει «τον προπερασμένο αιώνα» εννοεί τον 19ο.

ΓΙΑΤΙ Η ΘΕΙΑ ΜΟΥ Η ΜΑΡΙΝΑ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΗΓΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

Λένε πως είναι δυνατόν ένας πολύ κακός άνθρωπος να πάει τελικά στον Παράδεισο, αν κατά την Ώρα της Κρίσεως αποδειχτεί πως έστω και μια φορά στη ζωή του είχε κάνει κάποια καλή πράξη. Αν αυτό είναι σωστό τότε μπορεί κι η θεία μου η Μαρίνα να πήγε στον Παράδεισο, μολονότι όλοι όσοι τη γνώρισαν θεωρούν πως της άξιζαν οι φλόγες της Κόλασης.

Πραγματικά η μακαρίτισσα υπήρξε ένας από τους πιο κακούς ανθρώπους που γνώρισα, κι όχι μονάχα εγώ. Από μικρό κορίτσι ολόκληρη η ζωή της ήταν αδιάκοπη σειρά από μικρές και μεγάλες κακίες, απ’ αυτές που κάνουν τη ζωή των άλλων άχαρη και θλιβερή ή απλώς δύσκολη, χωρίς αιτία κι αφορμή τις πιο πολλές φορές. Όχι πως η θεία μου η Μαρίνα ήταν αμαρτωλή με την έννοια που δίνει στη λέξη η Εκκλησία. Κάθε άλλο. Από όσο ξέρω ούτε μοίχεψε, ούτε έκλεψε, ούτε σκότωσε, ούτε γενικά παρέβη κάποιο θεμελιακό θρησκευτικό κανόνα, ούτε και κανένα άρθρο του ποινικού κώδικα άλλωστε. Από της πλευράς αυτής μάλιστα θα μπορούσε να πει κανείς πως η συμπεριφορά της ήταν υποδειγματική. Είχε όμως τη μοναδικήν ικανότητα να τυραννά τους άτυχους που είχαν σχέσεις μαζί της.

Παρ’ όλ’ αυτά κάποτε στάθηκε ικανή να κάνει μιαν αληθινά καλή πράξη, χωρίς να μπορεί κανείς, έστω και εκ των υστέρων, να την αποδώσει σε μικροϋπολογισμό ή σε υστεροβουλία. Γι΄ αυτό ισχυρίζομαι πως μπορεί να πήγε τελικά στον Παράδεισο.

Όσα γράφω παρακάτω τά ’μαθα από τη μάνα μου και τις αδελφές της, δηλαδή από τις πρωταξαδέλφες της θείας μου της Μαρίνας, από τον πατέρα μου, που μολονότι την είχε ευθύς εξαρχής γραμμένη στου διαβόλου το κατάστιχο, επειδή ήταν μεγάλης καρδιάς άνθρωπος, πρώτος διατύπωσε την εικασία περί Παραδείσου και τα λοιπά κι ας μη πίστευε ο ίδιος ούτε σε θεό ούτε σε παράδεισο. Ορισμένα τέλος από τα στοιχεία που παραθέτω είναι βγαλμένα από τη δική μου μικρή (αλλά πικρή) εμπειρία.

 

*       *         *         *         *       *

1

 

Ας πάρουμε όμως τα πράματα από την αρχή τους.

Η θεία μου η Μαρίνα   ήταν το τρίτο τέκνο και το μοναδικό κορίτσι μιας πολυμελούς οικογένειας, και το μόνο που μορφώθηκε. Ο πατέρας της ο κυρ Θόδωρος ο Κατωπόδης, ο επιλεγόμενος ο Έλληνας, ήταν ξένος στο νησί μας. Ήρθε από την άλλη άκρη της Ελλάδας , από τα Εφτάνησα, στο τέλος του περασμένου αιώνα. Κανείς δεν έμαθε ποτέ τους λόγους που τον έκαναν να φύγει απ’ την πατρίδα του, ένα νησί ακουμπισμένο σχεδόν στη Ρούμελη, και να ΄ρθει σ’ έν’ άλλο νησί φωλιασμένο στην αγκαλιά της Μικρασίας. Οικογενειακές προστριβές; μπλεξίματα με το νόμο; οικονομικές δυσκολίες; κανείς δεν μπόρεσε να μάθει με σιγουριά. Η καχυποψία της μικρής και κουτσομπόλας γειτονιάς μας πάντως ορκιζόταν πως ο λόγος ήταν σκοτεινός και σοβαρός. Τώρα που το συλλογιέμαι καταλήγω στην εικασία πως μάλλον ήταν από τους τελευταίους εκπρόσωπους του πραγματικού κύματος επτανήσιων μεταναστών στο νησί μας, που παρατηρήθηκε στα μέσα του προπερασμένου αιώνα.

Το γεγονός είναι πως ο κυρ Θόδωρος όταν εγκαταστάθηκε στο νησί ούτε το όνομά του άλλαξε, ούτε από κανένα φυλάχτηκε. Κράτησε μάλιστα και την ελληνική υπηκοότητα και γι’αυτό οι ντόπιοι, που ήταν ακόμα ρωμιοί ραγιάδες του Σουλτάνου, τον φώναζαν συχνά «ο κυρ Θόδωρος ο Έλληνας» και μ’ αυτό το παρατσούκλι έμεινε γνωστός στον κύκλο του.

Από τον καιρό που έφτασε στο νησί νοίκιασε ένα σπιτάκι στο δρόμο μας και δεν το κούνησε από κει. Ήταν το πιο μικρό σπίτι της γειτονιάς. Τόσο μικρό, που θα μπορούσε κανείς με λίγη φαντασία να το θεωρήσει σαν υπερβολικά μεγάλο σκυλόσπιτο. Παρ’ όλ’ αυτά το κουκλίστικο αυτό κατασκεύασμα διέθετε δύο πατώματα, ισόγειο και όροφο, συνολικά τρία μικροσκοπικά δωμάτια, κουζίνα και πλυσταριό.

Είχε κι άλλη μιαν ιδιαιτερότητα το σπίτι που νοίκιασε ο κυρ Θόδωρος. Ήταν το μοναδικό τούρκικο σπίτι στην περιοχή μας. Από τότε που πάτησαν το πόδι τους στο νησί μας οι Τούρκοι, πιάσανε το βορειανατολικό κομμάτι της πόλης μας από το Κάστρο και το Κιόσκι ως την άκρη του βορινού λιμανιού, της Απάνω Σκάλας. Εκεί είχαν τα τζαμιά τους, τα σχολειά και τους μεντρεσέδες τους, τα μαγαζιά τους, τα χαμάμια τους, και τους καφενέδες τους. Όλη η άλλη πόλη καθώς και το μεγαλύτερο μέρος του νησιού το κρατούσαν οι Ρωμιοί, που είχαν άλλωστε καταφέρει, από τα μέσα του πρόπερασμένου αιώνα κιόλας να πάρουν τα πρωτεία στην οικονομία και την παιδεία κι είχαν γίνει περισσότεροι από τους καταχτητές τους.

Στους δύο πρώτους αιώνες της τουρκικής κατοχής, το νησί ως δοριάλωτο είχε χάσει το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού πληθυσμού του, που είχε αντικατασταθεί από Τούρκους έποικους. Θά ’πρεπε κάποτε να γραφεί το πώς οι υποδουλωμένοι και αποδεκατισμένοι ραγιάδες κατόρθωσαν, με αδιάκοπη δουλειά και φιλοπονία, να ανακτήσουν ουσιαστικά το νησί τους πολύ πριν απελευθερωθούν και τυπικά από τον ελληνικό στρατό. Τα σχολικά βιβλία δε γράφουν τίποτα γι΄ αυτή την αθόρυβη και αφανή εποποιία. Ίσως γιατί δεν έχει τίποτα το θεαματικό και το ηρωικό, εκτός από τον ασύγκριτο ηρωισμό της εγκαρτέρησης και της εργασίας.

Ας είναι. Να μη το ρίξουμε και στο μελοδραματισμό.

Όταν έφτασε στο νησί ο κυρ Θόδωρος, το εμπόριο, η βιομηχανία και η ναυτιλία ήταν αποκλειστικά σε ρωμέικα χέρια, όπως άλλωστε και ρωμιοί επάνδρωναν πολλές οθωμανικές υπηρεσίες. Παρά την πολιτική, σε βάρος των Ελλήνων, και την οικονομική, σε βάρος των Τούρκων, ανισότητα, οι δυο εθνότητες ζούσαν ειρηνικά, χωρίς βέβαια πολλά πάρε-δώσε μεταξύ τους και το νησί, μεγάλο και με καρπερή γη, ευημερούσε. Κήπο του Αλλάχ και διαμάντι της Αυτοκρατορίας το ονόμαζαν με ποιητική διάθεση τα οθωμανικά έγγραφα.

Ο κυρ Θόδωρος ο Έλληνας, παπουτσής το επάγγελμα, ήταν όπως φάνηκε μεγάλος τεχνίτης. Έφτιαχνε κάθε είδους παπούτσια, αντρικά γυναικεία και παιδικά, μποτίνια και σκαρπίνια, γόβες και ψηλοτάκουνα, ακόμα και παπούτσια λάστιχα, που ήταν τότε πολύ της μόδας. Εκτός όμως από καινούργια διόρθωνε και τα παλιά, τους άλλαζε τακούνια, τους περνούσε ψίδια και τους έβαζε σόλες. Μάστορας και χρυσοχέρης, που γρήγορα απόχτησε όνομα στην πιάτσα.

Σε λίγα χρόνια είχε πάρει δυο παραγιούς, (που ύστερ’ από κάμποσα χρόνια φτάσαν να΄χουν δυο από τα μεγαλύτερα τσαγκαράδικα στην πόλη μας), κι είχε βάλει στην πάντα μπόλικα λεφτά. Πράγμα πολύ σπάνιο επίσης είναι πως απόχτησε και Τούρκους πελάτες, χάρη στη γνωριμία του με το Σουκρή εφέντη, το σπιτονοικοκύρη του. Μέσα σε πέντε χρόνια είχε γίνει γνωστός στην πόλη μας κι η κλειστή και κάπως ξενόφοβη κοινωνία της τον αποδέχτηκε. Καθώς μάλιστα ήταν ομορφάντρας, ψηλός, λιανός και με τσιγγελωτό μουστάκι, σοβαρός αλλά καλοσυνάτος, με ωραία τραγουδιστή επτανησιακή προφορά κι όταν τό ΄φερνε η ώρα μετρημένος γλεντζές και καλός τραγουδιστής, πού ΄χε κι από πάνω καλή δουλειά στα χέρια του και λεφτά στην μπάντα, πολλές μανάδες τον καλοβλέπανε για τις κόρες τους. Τότε ακριβώς φαίνεται πως κι αυτός τ΄ αποφάσισε να εγκατασταθεί μόνιμα στο νησί κι αγόρασε από τον Σουκρή εφέντη το σπίτι που κρατούσε με νοίκι.

Όλα σχεδόν τα άλλα σπίτια του μικρού δρομάκου, εκτός από τρία, ανήκαν στον μπαρμπ’ Αγγελή τον Μουτάφη, καλοστεκούμενον έμπορο στην Αγορά, που είχε ο καημένος πέντε κορίτσια, τα τρία ήδη της παντρειάς και οπωσδήποτε είχε αρχίσει να ψάχνει για γαμπρούς. Έτσι ήρθαν σχεδόν μονάχα τους τα πράματα κι ο κυρ Θόδωρος να πάρει τη μεγαλύτερη κόρη του Αγγελή, την Ελένη. (Η μικρότερη κόρη του, η Ευθυμία, ήταν η γιαγιά μου, αιωνία η μνήμη της).

Ο μπαρμπ’ Αγγελής έδωσε προίκα στο γαμπρό του ένα μεγάλο δίπατο σπίτι, που η μεγάλη αυλή του συνόρευε με το σπιτάκι του Έλληνα. Ο τελευταίος κράτησε το δικό του αποκλειστικά σαν επαγγελματική στέγη και πήρε κι άλλους δυο καλφάδες, να τον βοηθούν.

Η Μαρίνα γεννήθηκε στα 1892. Προηγήθηκαν ο Αλέκος, (1888), ο Μήτσος (1890) κι ακολούθησαν ο Παναγιώτης, (1894), ο Γιάννης, (1896) κι ο Γιώργος, (1900). Η διακοπή στην κανονική ανά διετία, τεκνοποιία οφείλεται στο γεγονός ότι ο κυρ Θόδωρος έλειψε για ένα και πάνω χρόνο, το 1897, από το νησί. Σε κανέναν δεν είπε πού πήγε και τί έκανε. Οι φήμες, που όπως ήταν φυσικό πήρανε και δώσανε, τον άφησαν απολύτως αδιάφορο. Άλλοι λέγανε πως πήγε στο νησί του να ταχτοποιήσει παλιούς λογαριασμούς κι άλλοι πως πήγε στη Θεσσαλία να πολεμήσει τους Τούρκους. Τελικά υπερίσχυσε η δεύτερη άποψη, που του χάρισε τον τίτλο του πατριώτη και του στέρησε την τούρκικη πελατεία του.

Ο κυρ Θόδωρος αγαπούσε πολύ τη μοναχοκόρη του και παρά το μετρημένο χαρακτήρα του, εκδήλωνε φανερά αυτή του την προτίμηση. Tης είχε δώσει τ΄ όνομα της μητέρας του, και καμάρωνε γι΄ αυτό. Είχε μεγάλα σχέδια για την κόρη του κι όταν έγινε δέκα χρονών της έταξε πως το σπίτι που πήρε προίκα θα ήτανε δικό της.

Γρήγορα φάνηκε πως η Μαρίνα έπαιρνε τα γράμματα, σ’ αντίθεση με τ’ αδέρφια της και στα 1904 είχε τελειώσει το δημοτικό σχολείο σχεδόν ταυτόχρονα με τους μεγαλύτερους της, Αλέκο και Μήτσο. Ο κυρ Θόδωρος την έστειλε στο Παρθεναγωγείο και πήρε τα δυο μεγαλύτερα αγόρια στη δουλειά του. Είχε ανοίξει πια μεγάλο μαγαζί στο Μπας Φανάρ.

Η πατρική αγάπη και προτίμηση και τα χάδια από τις τρεις ανύπαντρες ακόμα θειάδες της, που μένανε στα γειτονικά σπίτια, χάλασαν το χαρακτήρα της μικρής. Έγινε ψηλομύτα κι ακατάδεχτη, περιφρονούσε τ’ αδέρφια της και τη μάνα της, που προσπαθώντας η δόλια να φέρει κάποιαν ισορροπία στις πατρικές προτιμήσεις και διακρίσεις, ήταν κάπως μεροληπτική υπέρ των αγοριών της. Σιγά σιγά έγινε αληθινή στριγγλίτσα, μόλο που ήταν νόστιμο και καλοκαμωμένο κοριτσάκι.

 

Advertisements

61 Σχόλια to “Γιατί η θεία μου η Μαρίνα μπορεί και να πήγε στον Παράδεισο – Ι (Δημ. Σαραντάκος)”

  1. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    «Κανείς δεν έμαθε ποτέ τους λόγους που τον έκαναν να φύγει απ’ την πατρίδα του, ένα νησί ακουμπισμένο σχεδόν στη Ρούμελη, και να ΄ρθει σ’ έν’ άλλο νησί φωλιασμένο στην αγκαλιά της Μικρασίας.»

    Kάνω μια εικασία (αν και πρέπει να έφυγε από τη Λευκάδα πριν το 1900 ,απότι καταλαβαίνω) :
    The epidemie of peronspore, in 1900, forced the majority of Lefkada’s inhabitants to migrate.

  2. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    Nικοκυράκο μου, διόρθωσε το headline του άρθρου.

  3. gpoint said

    Καλημέρα

  4. spiral architect said

    Καλημέρα
    [..] το νησί ως δοριάλωτο[..]
    Τι σημαίνει αυτό;

  5. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    1: Για τον κυρ Θόδωρο δεν θα ήταν αυτή η αιτία, αφού είχε κάνει οικογένεια από το 1890. Εκτός κι αν ήταν από τους πρώτους που χτυπήθηκαν.
    Και μερσί για τη διόρθωση…!

    4: Που το έχουν πάρει με πόλεμο. Από το δόρυ + αλώνω, επειδή όμως είναι μια μυστήρια δοτική γι’ αυτό γράφεται με ι. Αν και υπάρχει και ο τ. δορυάλωτο και στα αρχαία.

  6. spiral architect said

    @5γ: Ευχαριστώ, το δορυάλωτο ήξερα.

  7. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Kαλημέρα.
    Σήμερα έλυσα μια απορία μου:
    >>τους περνούσε ψίδια
    Μου έφερε στο νου τα δίψιδα παπούτσια που αναρωτιόμουνα γιατί τα λέμε έτσι, από πού; Αλλά δεν ήξερα το ψίδι.Με αφορμή τη φράση, έψαξα
    http://www.archaiologia.gr/blog/photo/%CF%88%CE%AF%CE%B4%CE%B9-%CE%BC%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B5%CE%AF%CE%BF-%CF%85%CF%80%CE%BF%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%AC%CF%84%CF%89%CE%BD/

  8. Raf Giam said

    Και τώρα θέλω να μάθω γιατί η θεία Μαρίνα μπορεί και να πήγε στον Παράδεισο…

  9. Κατωπόδης είναι λευκαδίτικο επίθετο. Συμπτωματικά και μένα το μυτιληνιώτικο σώμα μου ξεκίνησε με ένα Λευκαδίτη (Κονιδάρης). Να υπάρχει κάποια σύνδεση των δύο νησιών;

  10. sarant said

    7: Αψίδιον

    8: Θα χρειαστεί να περιμένεις τις επόμενες συνέχειες 😉

    9: Να σου πω, δεν ξέρω. Με τον Βόλο- Πήλιο υπάρχει.

  11. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    «Συμπτωματικά και μένα το μυτιληνιώτικο σώμα μου ξεκίνησε με ένα Λευκαδίτη (Κονιδάρης).»
    Ψιλοακατανόητη φράση, γενικώς… 🙂 (τι σημαίνει «το μυτιληνιώτικο σώμα μου» ρε συ Δύτη; ) αλλά ο Σιορ Κονιδάρης είναι Μεγανήσιος (Μεγανήσι είναι ένα νησάκι κοντά στη Λευκάδα ,που μια σταλιά είναι απότι ξέρω. Ας πούμε έχει ένα και μοναδικό φαρμακείο κι αυτό πουλάει και σκακιέρες ακόμη. Αλλά οι κάτοικοί του είναι ψωροπερήφανοι και το είπαν Μεγανήσι!)

  12. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    11. Διόρθωση: δεν πουλάει σκακιέρες το φαρμακείο του Μεγανησιού. Τις χαρίζει σε όποιους λέει κοιτάζουν κάτι περίεργα σχηματάκια σαν σημαίες της F1 ,και βρίσκουν λέει ποιο πούλι τρώει άλλο πούλι, και κάτι τέτοια ψυχεδελικά τεστς…

  13. Ωχ, τι έγραψα; Σόι βέβαια, όχι σώμα!

  14. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    11. Πετάγομαι τώρα, άλλα, δε λέμε, είμαι κατά το ήμισυ νησιώτης, ε το ήμισυ,από τη μέση κι απάνω το κορμιού, τί δεγκαταλαβαίνεις; 🙂
    Σώμα μου φτιαγμένο από νησί! (προσωπικά είμαι … νησοβριθής, να χρησιμοποιήσω τη καινούργια λέξη )

  15. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    14. Σώμα μου φτιαγμένο από νησί! 😆 (εγώ ο καημένος ,στεριανός ξεκίνησα, αλλά από νησί σε νησί το πάω εδώ και χρόνια. 🙂 )

  16. sarant said

    11 Απέφυγα να το ρωτήσω τι εννοεί, λέω κάτι θα μου ξεφεύγει 😉

    12 Δεν ειναι τόσο μικρό το Μεγανήσι. Είναι το μεγαλύτερο από τα άλλα εκεί γύρω -γιαυτό και λέγεται έτσι.

  17. dozas33 said

    Ωραίος ό Παναγιώτης ο Κονιδάρης . Εδώ είχα καταφέρει καί πήρα ισοπαλία από τόν Παναγιώτη .
    http://www.kolivas.de/archives/209005

  18. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    17. Mε το συμπάθειο,αλλά το να έρθεις ισόπαλος με τον Κονιδάρη δεν είναι κατόρθωμα. Είναι καταστροφή.

  19. Ξέρω, ξέρω… http://konidaris.blogspot.gr/

  20. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    15. >>από νησί σε νησί
    και τώρα και στις «Δύο θάλασσες» 🙂

  21. giorgos said

    18. Α όχι , είναι πολύ καλός . Ολους τούς άλλους τούς κέρδισε , μόνο εγώ πήρα ισοπαλία . Kαί οί άλλοι υποτίθεται ότι κάτι ‘ηξεραν από σκάκι … Σέ εκδήλωση τής ΚΝΕ έγινε τό μάτς .

  22. argyris446 said

    Reblogged στις worldtraveller70.

  23. Παναγιώτης Κ. said

    Αν η θεία ήταν ζηλόφθονη, την διέκρινε αλαζονεία, θύμωνε , ήταν οκνηρή, ήταν λαίμαργη, (η λαγνεία αποκλείστηκε) και ήταν άπληστη ( τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα κατά την Καθολική Εκκλησία) τότε ένα από αυτά αρκεί για να εξασφαλίσει εισιτήριο για την κόλαση. 🙂

  24. sarant said

    23 Ναι, αλλά δεν ήταν καθολική 😉

  25. Κι όμως υπάρχουν ακόμα!

    Οθωμανικές επιγραφές στην πόλη της Μυτιλήνης

  26. Alexis said

    #9: Κατωπόδης είναι λευκαδίτικο επίθετο.
    Ναι, από τα πιο συχνά στη Λευκάδα και στο Μεγανήσι. Μεγανησιώτικης προέλευσης μάλλον.

    Και ένα από τα γνωστότερα μαγαζιά στην κεντρική αγορά είναι και αυτό εδώ
    Μπορεί κάποιος μακρινός του πρόγονος να ήταν συγγενής με τον κυρ Θόδωρο… 😀

  27. Alexis said

    #1: Πού το βρήκες αυτό Κιντ;
    Για δώσε κανα λίκνο να το ερευνήσουμε…

  28. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    25. Mασσιαλλλά!

  29. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    27. Eδώ Άλεξ:
    http://www.hri.org/infoxenios/english/ionian/lefkada/history.html

  30. gpoint said

    # 21

    ¨η πιο απλά μόνο εσύ δεν ήσουνα στο κόλπο !

  31. venios said

    Πού κλείνει η παρένθεση του τίτλου;

  32. Ιάκωβος said

    «…ακόμα και παπούτσια λάστιχα..»

    Α, να λοιπόν, και η περίεργη ( και παρατονισμένη) λέξη του τραγουδιού

    Μπάρμπα Γιάννη με τις στάμνες
    και παπούτσια λαστιχά
    και παπούτσια λαστιχά
    μπάρμπα Γιάννη Κανατάαα.

  33. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    30. Tο σχόλιό σου, εκτός από ποδοσφαιροσυνωμοσιολογική μπαοκτζήδικη εμμονή, δείχνει και βαθειά άγνοια από το τι είδους άθλημα και εκδήλωση (σιμουλτανέ) απεικονίζει η εικόνα του 17. … (αν κάποιος μπορεί να «χαρίσει» κάτι, είναι μόνο ο όρθιος. Ποτέ οι καθιστοί)

  34. sarant said

    31 Διορθώθηκε, μερσί!

    32 Τα οποία, να προσθέσω, δεν λέγονταν έτσι επειδή είχαν λαστιχένιες σόλες, αλλά επειδή ήταν παντοφλέ και είχαν ένα λαστιχένιο στο πλάι, για να μπαίνει το πόδι.

  35. Γς said

    Καταπόδης.
    Είχα κάτι ντράβαρα με μια φίρμα στα στέιτς κι απάνω που θα έμπαινα στο γραφείο κάποιου υπεύθυνου έπεσε το μάτι μου σε έναν πίνακα του προσωπικού:
    Katopodis General Director.
    Ετσι πήγα εκεί που έπρεπε και καθάρισα αμέσως

  36. Γς said

    35:

    >Καταπόδης.
    Κατωπόδης

  37. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    Πήγα να βάλω το Ντιρλαντά εδώ νομίζοντας ότι λέει «και η Μαρίνα του τσαγκάρη», τελευταία στιγμή είπα να ελέγξω και είναι η Μαρία του Μηνά κι η Κατερίνα του τσαγκάρη. 😦

  38. gpoint said

    # 33

    Τώρα γιατί αποκλείεται οι καθιστοί κνίτες να έχουν πάρει εντολή από τους καθοδηγητές τους να αφήσουν τον όρθιο να κερδίσει διότι έτσι συμφέρει το κόμμα το κατανπούν μόνο ο Ζέκα κι εσύ λόγω ειδικότητας στα βρώμικα χτυπήματα και το επικροτεί ο Αλαφού

    μωραίνει κύριος ον βούλεται απωλέσαι (σιγά μη χάσει η Βενετιά βελόνι, αλλά λέμε τώρα)

  39. Εντύπωσιμ μοι προκαλεί το προσωνύμιον «Έλληνας» δια τον πατέραν της πρωταγωνιστρίας!
    Άραγες οι Λέζβιοι δεν ησθάνοντο Έλληναι;

    Εντάξει, καμία εντύπωση. Δεν γνωρίζω άνθρωπο με το επώνυμο Ρουμελιώτης που νάναι από τη Ρούμελη ή Μωραΐτης πουνάναι απ’ το Μωριά κ.ο.κ.

  40. Γιάννης Ιατρού said

    39: Εγώ το εκλαμβάνω αφ΄ενός σαν «προερχόμενος από τη Ελλάδα» (εφ΄όσον τότε το νησί ήταν τουρκική επκράτεια, επομένως η Λέσβος ήταν Τουρκία) και επίσης ως ελληνικής υπηκοότητας, εφ΄όσον αυτοί ήσαν τότε υπήκοοι Τουρκίας. Πάντως όχι ως δηλωτικό καταγωγής/γένους.

    Είμαι περίεργος να διαβάσω και τη συνέχεια, το πρώτο μέρος μου άρεσε πολύ 🙂

  41. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    39 Και όσοι έχουν επίθετο Ελληνιάδης. Ελληνάκης κτλ. από τέτοια περιστατικά θα το πήραν.

  42. Ριβαλντίνιο said

    Και το «Ελίνι» του Δημούτσου πρέπει να σημαίνει Έλληνας.
    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CE%BB%CE%AF%CE%BD%CE%B9_%CE%94%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CF%8D%CF%84%CF%83%CE%BF%CF%82

    Και ο Ιβάν Αναστασόφ απ’το Μελένοικο είχε παρατσούκλι το «ελληνόπουλο» παρόλο που ανήκε στην ΕΜΕΟ.
    https://en.wikipedia.org/wiki/Ivan_Anastasov

  43. Γιάννης Ιατρού said

    37: ΕΦΗ
    Για αποφάσισε πως θα σε ξεχωρίζω, ΕΦΗ – ΕΦΗ (με κενά, όπως προχθές κλπ.) ή ΕΦΗ-ΕΦΗ (χωρίς κενα) 🙂 🙂

  44. constant said

    Λένε πως είναι δυνατόν ένας πολύ κακός άνθρωπος να πάει τελικά στον Παράδεισο, αν κατά την Ώρα της Κρίσεως αποδειχτεί πως έστω και μια φορά στη ζωή του είχε κάνει κάποια καλή πράξη.

    Εγώ το ξέρω αλλιώς. Στο δημοτικό (ή στο γυμνάσιο, δεν θυμάμαι) είχα ακούσει την ιστορία, νομίζω από την Παλαιά Διαθήκη, ότι κάποιος κακός άνθρωπος πήγε να κάνει μια καλή πράξη (να δώσει σε κάποιον ένα ποτήρι νερό) και εκεί απάνω, ο Θεός του πήρε την ζωή (έπεσε στο πηγάδι και πνίγηκε). Και η ερώτηση του δασκάλου ήταν: Γιατί το έκανε αυτό ο Θεός; Καμία απάντηση εμείς. Απαντά ο δάσκαλος: για να πάει στον Παράδεισο. Κόκαλο εμείς.

  45. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    38. Bρε Μήτρο! Επιμένεις να είσαι προσβλητικός και να το παίζεις ξύπνιος για θέματα περί των οποίων δεν παίρνεις χαρτωσιά.
    Ο ξυλοζμπρώχτης (=σκακιστής) είναι πρωτίστως ξυλοζμπρώχτης και μετά Κνίτης, Σαϊεντολόγος ,Ιεχωβάς, Ρίβερ Πλέητ ή βετζετέριαν…γκέκε;
    Και οι «καθιστοί» και «όρθιος» έχει να κάνει με δυναμικότητα. Ο όρθιος είναι πάντα 2 με 3 κλάσεις (τουλάχιστον) ανώτερος παίκτης. Για να στο κάνω λιανά στο διανοητικό σου επίπεδο ,είναι σα να χτυπάει με τη σειρά πέναλτυ ο Μέσσι σε 10 πιτσιρικάδες . Αποκλείεται κάποιος πιτσιρικάς να μη θέλει να πιάσει το πέναλτυ. Ο Μέσσι όμως μπορεί να θέλει να χαριστεί σε κάποιον πιτσιρικά. Τόπιασες τώρα;

  46. Ριβαλντίνιο said

    Εμείς στο δημοτικό είχαμε μάθει αυτό με το κρεμμυδάκι

    » Μία φορά και έναν καιρό ζούσε μία πολλή κακιά γυναίκα, Πέθανε χωρίς να έχει κάνει κανένα καλό στην ζωή της. Την άρπαξαν οι διαβόλοι και την έριξαν στην Κόλαση. Τότε ο φύλακας-άγγελός της σκέφτηκε: »πρέπει να θυμηθώ κάποια καλή πράξη που έκανε αυτή η γυναίκα για να την πω στον Θεό».Έτσι, θυμήθηκε πως κάποτε η γυναίκα αυτή έδωσε από τον κήπο της ένα κρεμμυδάκι σε μία ζητιάνα. Και ο Θεός είπε στον άγγελο: »πάρε λοιπόν το κρεμμυδάκι αυτό και πήγαινε στην κόλαση. Κράτα το από την μία άκρη και ας πιαστεί αυτή από την άλλη. Αν τα καταφέρεις να την τραβήξεις από εκεί, τότε ας πάει στον Παράδεισο. Όμως αν σπάσει το κρεμμυδάκι,θα μείνει στην Κόλαση.

    Έτρεξε ο άγγελος και λέει στην γυναίκα: »πιάσου γερά από κρεμμυδάκι και γω θα σε τραβήξω. Και άρχισε να την τραβάει προσεκτικά. Σχεδόν την είχε βγάλει έξω ολόκληρη, όταν και άλλοι αμαρτωλοί γαντζώθηκαν πάνω της για να βγουν και αυτοί μαζί της έξω. Μα η γυναίκα που ήταν κακιά, άρχισε να τους κλωτσάει: »εμένα θέλουν να βγάλουν και όχι εσάς. Δικό μου είναι το κρεμμυδάκι και όχι δικό σας».

    Μόλις το είπε αυτό, το κρεμμυδάκι αμέσως έσπασε, και αυτή ξανάπεσε στην λίμνη με τις φλόγες της Κόλασης. Ο άγγελος έβαλε τα κλάματα 😦 και έφυγε».

    http://www.impantokratoros.gr/0612034A.el.aspx

  47. 11,
    Κιντ,
    Στάση στο μικρό Μεγανήσι, σ. 23.

  48. Γς said

    Η εργατικη ταξη παει στον παραδεισο

  49. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    46 – Μια μέρα περπάταγε στον δρόμο ένας τσιγκούνης που δεν έδινε ούτε του αγγέλου του νερό, κι όπως περπάταγε συναντάει έναν ζητιάνο που τον παρακάλεσε να τον ελεήσει. Κοντοστέκεται ο τσιγκούνης και σκέφτεται, «δεν έχω κάνει καμία καλή πράξη μέχρι τώρα, δεν του δίνω δύο ευρώ για να μη πάω στην κόλαση;» και του έδωσε. Μετά από κάποιο καιρό πέθανε, κι αφού πήρε τον δρόμο με πολλούς άλλους πεθαμένους, φτάνει στην διχάλα ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ-ΚΟΛΑΣΗ. Θυμάται τότε ότι είχε δώσει για ελεημοσύνη δυο ευρώ, και στρίβει με μερικούς άλλους για τον παράδεισο. Φτάνοντας όμως στην πόρτα, ο άγιος Πέτρος τον σταματάει, «πού πάς εσύ; δεν σε έχω γραμμένο στα κατάστιχα, δεν είσαι για εδώ, γιατί δεν έχεις κάνει καμία καλή πράξη.» Ποιός είδε τον τσιγκούνη και δεν τον φοβήθηκε, αρχίζει να ορύεται » ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ, ΕΓΩ ΠΟΥ ΕΔΩΣΑ ΣΤΟΝ ΖΗΤΙΑΝΟ ΔΥΟ ΕΥΡΩ, ΑΝΤΙ ΝΑ ΤΑ ΔΑΝΕΙΣΩ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΩ ΤΟΚΟ, ΠΟΥ ΕΧΑΣΑ ΠΟΣΑ ΛΕΦΤΑ, ΠΟΥ ΤΑ ΣΤΕΡΗΘΗΚΑ, και άλλα πολλά, φώναζε αυτός ΑΦΗΣΤΕ ΜΕ ΝΑ ΜΠΩ, φώναζε ο άγιος Πέτρος, ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΕ, ουρλιαχτά, φασαρία μεγάλη, ακούστηκαν μέχρι το γραφείο του θεού. Ενοχλημένος αυτός φωνάζει τον άγιο Πέτρο, «τι τρέχει, γιατί τόση φασαρία;» να κύριε, είναι ένας τσιγκούνης έξω, κι επειδή έδωσε μια φορά δύο ευρώ σε ένα ζητιάνο, θέλει να μπέι στον παράδεισο, και φωνάζει για τα λεφτά που έχασε. Δώστου 5 ευρώ του μαλάκα και στείλτον στον διάολο.

  50. Γς said

    49:

    Βαρέθηκε κι ο Αγιος Πέτρος να ψάχνει στα κιτάπια του για τοις αμαρτίες του καθενός κι άρχισε να τους στέλνει στην Κόλαση ή τον Παράδεισο με βάση τα εξωτερικά τους χαρακτηριστικά.

    Στο τέλος κατέληξε να στέλνει στον Παραδεισο τους φαλακρούς και στην Κόλαση τους μαλλιάδες.

    Εσκυψε και το κεφάλι του, έκλεισε τα μάτια του και ψηλαφούσε το κεφάλι τους.

    Το βλέπει κι ένας μαλλιάς και πέρασε το τεστ με προτεταμένα τα γυμνά οπίσθιά του.
    Τον έστειλε προς τον παράδεισο.

    Κι απάνω που ανέβαζε τα παντελόνια του, ακούεύει τον Αγιο:

    -Και πούσαι βλάμη, να πλένουμε και κάνα κώλο που και που…

    https://sarantakos.wordpress.com/2016/01/05/axtos-58/#comment-328280

  51. gpoint said

    # 42

    Οχι.Φελίνι είναι γι αυτούς που δεν μπορούν να προφέρουν το φι !!

  52. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

  53. Ριβαλντίνιο said

    @ 51 gpoint

    Κάτι θες να πεις εσύ τώρα, αλλά είμαι κουρασμένος και δεν το αντιλαμβάνομαι… 🙂

  54. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    51. 🙂

  55. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Όταν έκανε το αγαθό έργο η θεια Μαρίνα, περίπου τί ηλικία είχε ο αφηγητής ανηψιός;
    (Για ν΄αρχίσουμε τις μαντεψιές, σε τί τομέα μπορεί να αφορά αυτή η μια και μοναδική καλοσύνη). Ας πούμε ήταν κάτι που αφορούσε το συγγραφέα,π.χ. κάτι που αντιλήφθηκε και το αποσιώπησε

  56. Βάταλος said

    Εντιμώτατοι κύριοι,

    1) Συγχαίρω τον πατέρα Σαραντάκον διά το έξοχον αυτό διήγημα που κατεβρόχθισα απνευστί. Είναι μακράν το καλύτερο κείμενόν του που έχει δημοσιεύσει το παρόν Ιστολόγιον και ας μή γνωρίζωμε την κατάληξίν του. Ιδιαιτέρως με συνεκίνησεν ο χαρακτήρ του κύρ-Θόδωρου του Έλληνος και με εξέπληξεν η επισήμανσις του συγγραφέως διά το πώς κατέκτησαν την Λέσβον οι Ρωμιοί επί Τουρκοκρατίας: Το Ισλάμ είχεν αποβλακώσει τους Οθωμανούς, όπως ακριβώς σήμερον η Ορθοδοξία έχει αποβλακώσει τους Ρωμιούς…

    2) Δυστυχώς, οι Γαλιλαίοι ιερείς είναι αδίστακτοι: Αύριον Τετάρτη, η εκκλησιαστική εφημερίς «Ορθόδοξος Αλήθεια» δημοσιεύει συνέντευξιν του πνευματικού της Δήμητρος Λιάνη, αρχιμανδρίτου Τιμοθέου Ηλιάκη, όστις αποκαλύπτει το εξής συνταρακτικόν: Ολίγον προτού «τα τινάξη», ο Ανδρέας Παπανδρέου ησπάσθη την Θρησκείαν των Γαλιλαίων και εζήτει συχνάκις να εξομολογηθή!..

    3) Δουλειά δεν είχε ο Διάολος / και ίσιωνε μουνότριχες: Εις το ίδιον φύλλον της «Ορθοδόξου Αλήθειας», ο 76χρονος παπα-Μεταλληνός, το ίνδαλμα του νεαρού Ριβαλδίνιο και του κ. Blog-oti-nanai, μετά την εξαγοράν του «Σάθα του 21ου Αιώνος» κ. Σμερδαλέου, «τα βάζει» με τον άγιον Βαλεντίνον! Ουδεμία έκπληξις: Μισούν θανασίμως τον Έρωτα οι ιερείς των Γαλιλαίων…

    Μετά πάσης τιμής
    Γέρων Βάταλος
    αιμύλος και σπουδαιόμυθος

  57. sarant said

    55 Υπομονή 🙂

  58. smerdaleos said

    @56, Βάταλο: Δουλειά δεν είχε ο Διάολος / και ίσιωνε μουνότριχες: Εις το ίδιον φύλλον της «Ορθοδόξου Αλήθειας», ο 76χρονος παπα-Μεταλληνός, το ίνδαλμα του νεαρού Ριβαλδίνιο και του κ. Blog-oti-nanai, μετά την εξαγοράν του «Σάθα του 21ου Αιώνος» κ. Σμερδαλέου, «τα βάζει» με τον άγιον Βαλεντίνον! Ουδεμία έκπληξις: Μισούν θανασίμως τον Έρωτα οι ιερείς των Γαλιλαίων…
    —-

    Δώτορ, διάβασε τα σχόλια στην άλλη ανάρτηση όπου σχολίασες χθες …

  59. spiral architect said

    To Metal Hammer της ορθοδοξίας … 😀

  60. Αναστασία said

    46. Μόλις είδα τον τίτλο σκέφτηκα την παραβολή του Ντοστογιέφσκι για τη γριά και τον κρόμμυο. Είναι από τους Αδελφούς Καραμάζωβ.

    Εδώ ένα λίκνο για τον justified sinner (αυτόν που θα πάει στον Παράδεισο ότι και να κάνει). Way too dark for my taste.

    https://en.wikipedia.org/wiki/The_Private_Memoirs_and_Confessions_of_a_Justified_Sinner#Influence

  61. Λ said

    Αλλά το Θοδωρή δεν του αρκεί ο παράδεισος…

    TURIDDU
    (a sipario calato)
    O Lola ch’ai di latti la cammisa
    Si bianca e russa comu la cirasa,
    Quannu t’affacci fai la vucca a risa,
    Biato cui ti dà lu primu vasu!
    Ntra la porta tua lu sangu è sparsu,
    E nun me mporta si ce muoru accisu…
    E s’iddu muoru e vaju mparadisu
    Si nun ce truovo a ttia, mancu ce trasu.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: