Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο Αλεξανδρινός που λάτρευε το διάβασμα

Posted by sarant στο 21 Φεβρουαρίου, 2016


ecoΚάτι άλλο είχα προγραμματίσει για σήμερα, αλλά με γράπωσε αμείλικτη η θλιβερή είδηση. Θα ήταν αχαριστία να μην αλλάξω πρόγραμμα, και το ιστολόγιο αχάριστο δεν είναι -οπότε το σημερινό άρθρο αφιερώνεται στον μεγάλο Αλεξανδρινό.

Το ξέρω, ο τίτλος παραπλανά, διότι έχουμε συνηθίσει Αλεξανδρινό ν’ αποκαλούμε τον Καβάφη. Ωστόσο, ο Ουμπέρτο Έκο, που χτες άφησε φτωχότερον τον μάταιο τούτο κόσμο, ήταν κι αυτός Αλεξανδρινός ή έστω Αλεσαντριανός, αφού είχε γεννηθεί στην Αλεσάντρια (Alessandria) του Πεδεμοντίου, μια μεσαίου μεγέθους πόλη κάπου 70 χιλιόμετρα από το Τορίνο, που οφείλει το όνομά της όχι στον Μεγαλέξαντρο αλλά σε κάποιον Πάπα που λεγόταν Αλέξανδρος και που τα περιστατικά της ίδρυσής της τα αφηγείται ο Έκο στο μυθιστόρημά του Μπαουντολίνο -και έχει βάλει τον ήρωά του να έχει κι αυτός γεννηθεί στην Αλεσάντρια, ο τρίτος διάσημος γιος της θα λέγαμε (ο δεύτερος είναι ο ποδοσφαιριστής Τζάνι Ριβέρα).

Αλλά αποκαλώ Αλεξανδρινό τον Έκο και για έναν ακόμα λόγο, διότι είχε όχι μόνο την απίστευτη πολυμάθεια αλλά και τον μανιακό έρωτα για τα βιβλία που έχουμε παραδοσιακά συνδέσει με τους Αλεξανδρινούς εκείνους λόγιους που έστησαν και διεύθυναν τη μυθική βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, τον Ζηνόδοτο, τον Απολλώνιο, τον Ερατοσθένη, και βέβαια τον Καλλίμαχο. Λένε πως είχε 30.000 τόμους στο σπίτι του στο Μιλάνο, και είχε γράψει:

«Όποιος δε διαβάζει, στα 70 του θα έχει ζήσει μόνο μια ζωή, τη δική του! Όποιος διαβάζει θα έχει ζήσει 5000 χρόνια: ήταν εκεί όταν ο Κάιν σκότωσε τον Άβελ, όταν ο Ρέντσο παντρεύτηκε τη Λουτσία, όταν ο Λεοπάρντι θαύμαζε το άπειρο… Γιατί η ανάγνωση είναι μια αθανασία προς τα πίσω.»  (Chi non legge, a 70 anni avrà vissuto una sola vita: la propria! Chi legge avrà vissuto 5000 anni: c’era quando Caino uccise Abele, quando Renzo sposò Lucia, quando Leopardi ammirava l’infinito… perché la lettura è una immortalità all’indietro).

Ο Έκο χάρισε σε χιλιάδες, ίσως σ’ εκατομμύρια αυτήν την «αθανασία προς τα πίσω», επειδή με κάποιο από τα βιβλία του τούς μετέτρεψε σε φιλαναγνώστες, βιβλιόφιλους ή βιβλιοφάγους. Πολύ πιο γνωστά είναι τα μυθιστορήματά του, ωστόσο δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στη μυθοπλασία ήρθε αργά, σχεδόν πενηντάρης, κι αφού είχε γράψει ήδη δεκάδες δοκίμια και ήταν από τους πρωτοπόρους της σημειωτικής. (Εδώ μπορείτε να τον ακούσετε σε μια απολαυστική διάλεξη -στα αγγλικά- να αναλύει το «Πώς γράφω»)

Με το «Όνομα του ρόδου» (1980), το πρώτο του μυθιστόρημα, έγινε πασίγνωστος -ακολούθησε το Εκκρεμές του Φουκώ το 1988, το Νησί της προηγούμενης ημέρας το 1994, ο Μπαουντολίνο το 2000, η Μυστηριώδης φλόγα της βασίλισσας Λοάνα το 2004, το Κοιμητήριο της Πράγας το 2010, και κύκνειο άσμα το Φύλλο μηδέν το 2015, ένα στέμμα από έξι βαρύτιμα διαμάντια κι ένα πιο ελαφρό διαμαντάκι.

Δεν ήταν εύκολα βιβλία, εκτός από το τελευταίο -ήταν πολυσέλιδα, με μακροσκελέστατες παραγράφους, έβριθαν από ιστορικές κι εγκυκλοπαιδικές αναφορές, τα θέματά τους δεν ήταν πάντοτε οικεία στον αναγνώστη. Ωστόσο, αν έβρισκες το κουμπί τους τα διάβαζες με απόλαυση και με εκείνη την προσήλωση που μόνο το μεγάλο μυθιστόρημα μπορεί να δώσει. Δύο από αυτά τα διάβασα μονορούφι, ξεχνώντας φαγητό και ύπνο -κι άλλα δύο δεν τα έχω ακόμα διαβάσει.

Δεν ήταν εύκολα και στη μετάφρασή τους. Στην Ελλάδα τα μυθιστορήματα του Έκο τα γνωρίσαμε και τ’ αγαπήσαμε από τις μεταφράσεις της Έφης Καλλιφατίδη, που έχει μεταφράσει και αρκετά μη λογοτεχνικά έργα του (αν και σε αυτά δεν έχει την αποκλειστικότητα). Κάποτε έγραψα ότι τα μεταφραστικά προβλήματα που θέτουν τα βιβλία του Έκο θα άξιζε να μελετηθούν  από τις σχολές μετάφρασης -αν και δεν αποκλείω αυτό να έχει γίνει. Έχω αφιερώσει τρία άρθρα σε μεταφράσεις του Έκο, όπου σχολιάζω μεταφραστικές επιλογές και επισημαίνω και λάθη -σκεφτείτε όμως ότι στα δύο η τρία λάθη αντιστοιχούν χιλιάδες σωστά, εκατοντάδες ευφυείς λύσεις και δεκάδες μεταφραστικά διαμάντια, που περνάνε ασχολίαστα. Πάντως, για λόγους πληρότητας να αναφέρω την Εκολογία μου:

Δυο μεταφραστικά στιγμιότυπα από τον Έκο (από τον παλιό μου ιστότοπο, 2006)

Το κοιμητήριο της Πράγας (άρθρο του 2011)

Φύλλο μηδέν (άρθρο του 2015)

Επιπλέον, για τη γενιά μου, ο Έκο άφησε πάνω μας τη σφραγίδα του και φαντάζομαι πως θα γράψετε κι εσείς, στα σχόλιά σας, για τον μεγάλο Αλεξανδρινό. Εγώ ξεσηκώνω έναν πολύ ωραίον αποχαιρετισμό που του απεύθυνε από το Φέισμπουκ ο φίλος μου ο Ρογήρος (Πέτρος Παπακαλός):

Αντίο, μεγάλε!

Τα δοκιμιακά σου κείμενα ήταν γεμάτα οξυδερκείς παρατηρήσεις κι ορθολογισμό, μια ωραία άσκηση δόμησης στέρεης σκέψης. Όσο για τα μυθιστορήματά σου, ας λένε κάποιοι ό,τι θέλουν, χαρακτηρίζοντάς τα ως «εμπορικά» – αν ήταν έτσι τα περισσότερα εμπορικά μυθιστορήματα, τότε θα ζούσαμε σ’ ένα διαφορετικό, πολύ καλύτερο κόσμο. Εμένα με συντρόφεψαν σε ώρες χαράς και λύπης, ευφορίας ή προβληματισμού. Με οδήγησαν ν’ ανακαλύψω δεκάδες μεγάλους συγγραφείς (εσύ δεν μου έμαθες τον Μπόρχες ή τον Μαντσόνι; – εγώ έτσι νομίζω, πάντως). Μου επιβεβαίωσαν την αγάπη μου για τον Μεσαίωνα, διώχνοντας κάθε αμφιβολία.

Αντίο Γουλιέλμε του Μπάσκερβιλ, αντίο Γιάκοπο Μπέλμπο, αντίο Μπαουντολίνο από την Αλεξάνδρεια του Πεδεμοντίου!

Αν το επικήδειο αφιέρωμα ήταν για κάποιον άλλο, ίσως και να τελείωνε εδώ. Επειδή όμως είναι για τον Έκο, θα ήταν άτοπο, πιστεύω, να μην δώσω την ευκαιρία να διαβάσουμε κάτι του Έκο. Βέβαια, υπάρχει πάντα το πρόβλημα ότι δύσκολα θα βρεις ένα κομμάτι με αυτοτέλεια στα μυθιστορήματά του, οπότε ίσως τον αδικούμε παρουσιάζοντας ένα μικρό απόσπασμα. Ας είναι όμως. Από το αγαπημένο μου μυθιστόρημα του Έκο, τον Μπαουντολίνο, διαλέγω τις σελίδες 25 έως 31 που περιγράφουν πώς ο Μπαουντολίνο γνώρισε τον κυρ Νικήτα Χωνιάτη, τον ιστορικό, μέσα στον χαμό της πρώτης Άλωσης της Πόλης. Αν θέλετε διαβάστε το, ή πηγαίνετε στη βιβλιοθήκη σας και πάρτε κάποιο μυθιστόρημα του Έκο, αν έχετε, και διαβάστε μερικές σελίδες, να αποχαιρετήσουμε όπως του πρέπει τον Αλεξανδρινό που λάτρευε το διάβασμα!

Εκείνο το πρωί της ημέρας Τετάρτης, 14ης Απριλίου του σωτηρίου έτους 1204 ή του έτους έξι χιλιάδες επτακόσια δώ­δεκα από κτίσεως κόσμου, όπως τα λογάριαζαν στο Βυζά­ντιο, πήγαιναν πια δυο μέρες που οι βάρβαροι είχαν πατήσει για τα καλά την Κωνσταντινούπολη. Ο βυζαντινός στρατός, τόσο περίλαμπρος όταν παρήλαυνε με τους θώρακες, τις ασπίδες και τα κράνη του, και η αυτοκρατορική φρουρά των Αγγλων και Δανών μισθοφόρων, αρματωμένοι με τους τρομερούς δίκοπους πελέκεις τους, που ως την Παρασκευή αντιστέκονταν στους εχθρούς, πολεμώντας με μανία, αναγκάστη­καν να υποχωρήσουν τη Δευτέρα, όταν ο εχθρός παραβίασε εντέλει τα τείχη. Ήταν μια νίκη τόσο απρόσμενη, ώστε ακό­μα και οι ίδιοι οι νικητές σταματήσανε τρομαγμένοι κοντά στο βράδυ, περιμένοντας μια εξέγερση, και για να απομακρύνουν τους υπερασπιστές, έβαλαν την καινούργια πυρκα­γιά. Ωστόσο, την Τρίτη το πρωί, όλη η Πόλη πληροφορήθηκε ότι τη νύχτα ο σφετεριστής του θρόνου Αλέξιος Δούκας Μούρτζουφλος είχε διαφύγει προς την ενδοχώρα. Οι πολί­τες, ορφανοί πια και ηττημένοι, καταράστηκαν το ληστή του θρόνου, που δόξαζαν ως το προηγούμενο βράδυ, έτσι όπως τον είχαν κολακέψει κι όταν στραγγάλισε τον προκάτοχό του, και μην ξέροντας τι να κάνουν (λιγόψυχοι, λιγόψυχοι, λιγόψυχοι, τι ντροπή, θρηνούσε ο Νικήτας, μπροστά στην αι­σχύνη εκείνης της παράδοσης) συγκεντρώθηκαν σε μια με­γάλη πομπή. Μπροστά, ο Πατριάρχης και πίσω του οι ιερείς κάθε φυλής με τα επίσημα άμφιά τους, τελευταίοι οι μοναχοί που ψελλίζανε αδιάκοπα έλεος, έτοιμοι να πουληθούν στους νέους κρατούντες, όπως ανέκαθεν πουλιούνταν στους παλιότερους, με τους σταυρούς και τις εικόνες του Κυρίου Ημών υψωμένους για να συναγωνίζονται τους θρήνους και τις κραυγές τους. Κι όλοι μαζί βγήκαν να συναντήσουν τους κατακτητές, ελπίζοντας να τους καλοπιάσουν.

Τι τρέλα να περιμένουν έλεος από κείνους τους βάρβα­ρους, για τους οποίους δεν ήταν ανάγκη να παραδοθεί ο εχθρός για να κάνουν αυτό που ονειρεύονταν εδώ και μήνες, να καταστρέψουν τη μεγαλύτερη, την πιο πολυάνθρωπη, την πιο πλούσια, την πιο αρχοντική πόλη του κόσμου και να δια­μοιράσουν τα ιμάτιά της. Η τεράστια πομπή των θρηνούντων βρέθηκε μπροστά στους άπιστους με τα βλοσυρά μάτια, τα σπαθιά ακόμα λεκιασμένα από αίμα, τ’ αγριεμένα άλογα. Και σάμπως η πομπή να ήταν ανύπαρκτη, επιδόθηκαν μεμιάς στις λεηλασίες.

Χριστέ και Κύριε, τι πόνοι και τι βάσανα μας έμελλαν! Μα γιατί, πώς έγινε και δεν μπόρεσαν οι φουρτούνες της θάλασ­σας, το σκοτείνιασμα ή το σβήσιμο του ήλιου, το κόκκινο στε­φάνι του φεγγαριού, οι κινήσεις των άστρων να μας προειδο­ποιήσουν γι’ αυτή τη συμφορά; Έτσι θρηνούσε ο Νικήτας το βράδυ της Τρίτης, προχωρώντας σαστισμένος μες στην πόλη που ήταν κάποτε η πρωτεύουσα των τελευταίων Ρωμαίων. Προσπαθούσε ν’ αποφύγει τις ορδές των απίστων, αλλά ο δρόμος του ήταν κλειστός από όλο και περισσότερες εστίες φωτιάς, κι η απόγνωση κι ο τρόμος κορυφώθηκαν στη σκέψη ότι στο μεταξύ κάποιοι απ’ αυτά τα καθάρματα θ’ απειλούσαν την οικογένειά του.

Τελικά, κοντά στη νύχτα, μην τολμώντας να διασχίσει τους κήπους και τις ανοιχτωσιές ανάμεσα στην Αγιά Σόφιά και τον Ιππόδρομο και, βλέποντας ανοιχτές τις πύλες του ναού, έτρεξε προς το μέρος του, πιστεύοντας ότι η μανία των βαρβάρων δεν θα έφτανε στο σημείο να βεβηλώσουν και αυτόν το χώρο.

Αλλά, καθώς έκανε να μπει, άσπρισε απ’ τον τρόμο του. Ο τεράστιος εκείνος χώρος ήταν σπαρμένος πτώματα, ανάμεσα στα οποία περιφέρονταν καβαλάρηδες του εχθρού πιωμένοι μέχρις αναισθησίας. Λίγο πιο κάτω, το σκυλολόι έσπαζε με μάτσες το ασημένιο και χρυσοποίκιλτο κιγκλίδωμα του βήματος. Ο εκπληκτικός άμβωνας ήταν ήδη δεμένος με σκοινιά, προκειμένου να ριχτεί καταγής και να συρθεί από μουλάρια. Ένα τσούρμο μεθυσμένων παρακινούσε τα ζώα με βλαστήμιες, αλλά οι οπλές τους γλιστρούσαν στο λείο δάπεδο, οι ένοπλοι κέντριζαν πρώτα με την αιχμή και μετά με την κόψη τα άτυχα ζώα που, απ’ τον τρόμο, άδειαζαν τ’ άντερά τους, άλλα έπεφταν καταγής, σπάζοντας πόδια, όλος ο χώρος γύρω απ’ το βωμό ήταν ένα λασποτόπι από κοπριές και αίμα.

Ομάδες απ’ αυτή την εμπροσθοφυλακή του Αντίχριστου ορμούσαν καταπάνω στους βωμούς, ο Νικήτας είδε ν’ ανοί­γουν ένα σκευοφυλάκιο, ν’ αρπάζουν τα δισκοπότηρα, να ρί­χνουν κάτω τα ιερά σκεύη, να ξεκολλούν με τα εγχειρίδια τις πολύτιμες πέτρες που τα στόλιζαν, να τις κρύβουν μες στα ρούχα τους και να ρίχνουν τους κάλυκες σ’ έναν κοινό σωρό, που θα πήγαινε για λιώσιμο. Μερικοί, όμως, έπαιρναν καγχά­ζοντας ένα φλασκί με κρασί από τη σέλα του αλόγου τους, το άδειαζαν στο ιερό σκεύος και έπιναν, κοροϊδεύοντας τις ιε­ρατικές κινήσεις. Κι ακόμα χειρότερα, στον κεντρικό άμβω­να, συλημένο πια, μια μισόγυμνη πόρνη, αφημένη στην επή­ρεια κάποιου ποτού, χόρευε ξυπόλυτη πάνω στην Αγία Τρά­πεζα, παρωδώντας τις ιερές τελετουργίες, ενώ οι άντρες γε­λούσαν και την παρακινούσαν να πετάξει και τα τελευταία της ρούχα· εκείνη, αφού ξεγυμνώθηκε σιγά σιγά, άρχισε να χορεύει μπροστά στο βωμό τον παλιό αμαρτωλό χορό του κόρδακα, και τελικά ρίχτηκε, λαχανιασμένη από την κούρα­ση, στον πατριαρχικό θρόνο.

Κλαίγοντας γι’ αυτά που έβλεπε, ο Νικήτας προχώρησε βιαστικά προς το βάθος του ναού, όπου υψωνόταν ο Κίων του Γρηγορίου του Θαυματουργού -που μόλις τον άγγιζες, ένιω­θες ένα μυστικό, αδιάκοπο ιδρώτα-, ωστόσο, οι λόγοι που ο Νικήτας ήθελε να φτάσει εκεί δεν ήταν μυστικιστικοί. Στα μισά της διαδρομής, είδε να του κλείνουν το δρόμο δύο μεγαλόσωμοι κατακτητές -που του φάνηκαν γίγαντες- και να του φωνάζουν κάτι με επιτακτικό τόνο. Δεν ήταν ανάγκη να ξέρει τη γλώσσα τους για να καταλάβει ότι από τον τρόπο που ήταν ντυμένος, με τη φορεσιά του αυλικού, νόμισαν ότι θα ήταν φορτωμένος χρυσάφι ή ότι θα μπορούσε να τους πει πού το είχε κρύψει. Εκείνη τη στιγμή, ο Νικήτας ξέγραψε τον εαυτό του, μιας και, όπως είχε δει μες στην ξέφρενη πορεία του στους δρόμους της κατακτημένης Πόλης, δεν αρκούσε να τους δείξεις ότι δεν είχες πολλά χρήματα ή ν’ αρνηθείς ότι είχες κρύψει ένα θησαυρό: ατιμασμένοι ευγενείς, γέροντες με δά­κρυα στα μάτια, ιδιοκτήτες χωρίς πια κτήματα βασανίζονταν μέχρι θανάτου για ν’ αποκαλύψουν πού είχαν κρύψει το έχει τους, και αν τυχόν δεν κατάφερναν να τ’ αποκαλύψουν, γιατί απλούστατα δεν είχαν, τους σκότωναν, ή όταν το φανέρωναν, απόμεναν πεσμένοι καταγής, έχοντας υποστεί τόσα και τέ­τοια μαρτύρια ώστε πέθαιναν έτσι κι αλλιώς, ενώ οι δήμιοί τους σήκωναν μια πέτρα, γκρέμιζαν έναν ψεύτικο τοίχο, έρι­χναν μια ψευδοροφή και έχωναν τ’ αρπακτικά χέρια τους μέ­σα σε πολύτιμα σκεύη, ψαχούλευαν μετάξια και βελούδα, χάιδευαν γούνες, ξεκόκκιζαν ανάμεσα στα δάχτυλά τους πέ­τρες και περιδέραια, έβαζαν τη μύτη τους μέσα σε βάζα και σακούλια με σπάνια μπαχαρικά.

Κι έτσι, εκείνη τη στιγμή, ο Νικήτας ξέγραψε τον εαυτό του, έκλαψε την οικογένειά του που τον έχανε και ζήτησε απ’ τον Παντοδύναμο συχώρεση για τις αμαρτίες του. Κι εκείνη τη στιγμή, μπήκε στην Αγιά Σόφιά ο Μπαουντολίνο.

 

 

Του φάνηκε ωραίος σαν τον Σαλαντίν, καβάλα σ’ ένα στο­λισμένο άλογο, έχοντας στο στήθος ένα κόκκινο σταυρό και το σπαθί του τραβηγμένο απ’ το θηκάρι, ουρλιάζοντας «Το Θεό σας, την Παναγιά σας, αθεόφοβοι, βλάσφημα βδελύγματα, σιμωνιακά γουρούνια, έτσι κάνουν στα πράγματα του Κυρίου Ημών;» και όρμησε να κοπανήσει εκείνους τους ιερόσυλους, σταυροφόρους όπως κι αυτός, με τη διαφορά ότι αυτός ήταν οργισμένος κι όχι μεθυσμένος. Και φτάνοντας το γύ­ναιο που ’χε ξαπλώσει στον πατριαρχικό θρόνο, έσκυψε, την άρπαξε απ’ τα μαλλιά και την έσυρε μες στις καβαλίνες των μουλαριών, φωνάζοντας τρομερά πράγματα για τη μάνα που την είχε γεννήσει. Γύρω του, όμως, όλοι εκείνοι που νόμιζε ότι τιμωρούσε ήταν τόσο μεθυσμένοι ή τόσο προσηλωμένοι στο να ξεκολλούν πολύτιμες πέτρες από κάθε υλικό που τις περιέβαλλε, ώστε δεν είχαν αντιληφθεί τι έκανε.

Κι αυτός, συνεχίζοντας, έφτασε μπροστά στους δυο γίγα­ντες που ετοιμάζονταν να βασανίσουν τον Νικήτα, κοίταξε το δύστυχο που εκλιπαρούσε για έλεος, άφησε τα μαλλιά της πόρνης, που σωριάστηκε κατατσακισμένη, και είπε σε άπται­στα ελληνικά: «Μα τους δώδεκα Μάγους Βασιλείς, είσαι ο κυρ-Νικήτας, βασιλικός μινίστρος! Τι μπορώ να κάνω για σέ­να;»

«Εν Χριστώ αδελφέ, όποιος κι αν είσαι», φώναξε ο Νική­τας, «ελευθέρωσέ με απ’ αυτούς τους βάρβαρους Λατίνους που θέλουν να με σκοτώσουν, σώσε το σώμα μου και θα σώ­σεις την ψυχή σου!» Απ’ αυτή την ανταλλαγή ανατολικών φθόγγων, οι δύο Λατίνοι προσκυνητές δεν κατάλαβαν γρυ και ζήτησαν εξηγήσεις από τον Μπαουντολίνο, που τους φάνηκε για δικός τους, μιλώντας τους στα προβηγκιανά. Κι ο Μπαου­ντολίνο, σε άπταιστα προβηγκιανά, τους φώναξε ότι εκείνος ο άνθρωπος ήταν αιχμάλωτος του κόντε Βαλδουίνου της Φλάνδρας και ότι ο ίδιος τον αναζητούσε κατόπιν διαταγών και με arcana imperii [:μυστικές διαταγές], που δυο άθλιοι λοχίτες όπως αυτοί δεν θα μπορούσαν ποτέ να καταλάβουν. Οι δυο άντρες απόμειναν για λίγο σαστισμένοι κι έπειτα αποφάσισαν ότι έχαναν χρόνο με τα λόγια, ενώ μπορούσαν ν’ αναζητήσουν άλλους θησαυρούς χωρίς πολύ κόπο, και απομα­κρύνθηκαν προς τον κεντρικό βωμό.

Ο Νικήτας δεν έσκυψε να φιλήσει τα πόδια του σωτήρα του, για το λόγο ότι ήταν ήδη πεσμένος καταγής, κι ακόμα ήταν τόσο ταραγμένος, ώστε δεν μπορούσε να συμπεριφερθεί με τον τρόπο που άρμοζε στο αξίωμά του: «Ω καλέ μου κύριε, σ’ ευχαριστώ για τη βοήθειά σου, δεν είναι λοιπόν όλοι οι Λα­τίνοι ανήμερα θεριά με πρόσωπα παραμορφωμένα απ’ το μί­σος. Έτσι δεν έκαναν ούτε οι Σαρακηνοί, όταν ξαναπήραν την Ιερουσαλήμ, κι ο Σαλαντίν αρκέστηκε σε μερικά νομίσμα­τα για ν’ αφήσει τους κατοίκους να φύγουν σώοι! Τι ντροπή για όλη τη χριστιανοσύνη, αδέρφια να παίρνουν όπλα ενάντια σ’ αδέρφια, προσκυνητές που έπρεπε να πάνε να ξαναπάρουν τον Άγιο Τάφο, να γίνονται έρμαια της απληστίας και του φθόνου και να καταστρέφουν τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία! Αχ, Κωνσταντινούπολη, Κωνσταντινούπολη, μητέρα των εκκλη­σιών, πριγκίπισσα της θρησκείας, οδηγέ των τέλειων απόψε­ων, τροφέ κάθε επιστήμης, καταφύγιο κάθε κάλλους, ήπιες λοιπόν από το χέρι του Θεού τον κάλυκα της οργής και σε καίει μια φωτιά πολύ μεγαλύτερη από κείνη που έκαψε την Πεντάπολη! Ποιοι φθονεροί και αμείλικτοι δαίμονες σκόρπι­σαν πάνω σου την ακολασία της μέθης τους, ποιοι άφρονες και μισητοί μνηστήρες σού άναψαν το γαμήλιο δαυλό; Ω μη­τέρα, ντυμένη στο χρυσό και στη βασιλική πορφύρα, τώρα βρώμικη και ισχνή και παρατημένη απ’ τα παιδιά σου, σαν πουλιά φυλακισμένα στο κλουβί δεν βρίσκουμε ούτε δρόμο να εγκαταλείπουμε τούτη την πόλη που ήτανε δική μας, ούτε τη δύναμη να μείνουμε, μα τριγυρνάμε τυλιγμένοι σε πλήθος λάθη σαν πλάνητες αστέρες!»

«Κυρ-Νικήτα», είπε ο Μπαουντολίνο, «Μου είχαν πει πως σεις οι Έλληνες μιλάτε πολύ και για τα πάντα, μα δεν πί­στευα ότι φτάνατε σε τέτοιο σημείο. Το θέμα είναι τώρα πώς να πάρουμε τον κώλο μας από δω. Μπορώ να σε μεταφέρω σε σίγουρο μέρος, στη γειτονιά των Τζενοβέζων, αλλά εσύ πρέ­πει να μου δείξεις τον πιο σύντομο και ασφαλή δρόμο για το Νεώριο, γιατί ο σταυρός που έχω στο στήθος μπορεί να προ­στατέψει εμένα, μα όχι εσένα: γύρω μας ο κόσμος έχει χάσει τα φώτα της νόησης κι αν με δουν μ’ έναν Έλληνα αιχμάλωτο, θα σκεφτούν ότι αξίζει πολλά και θα μου τον αρπάξουν».

«Ξέρω έναν καλό δρόμο με τα πόδια, αλλά δεν είναι στρω­τός», είπε ο Νικήτας, «και πρέπει ν’ αφήσεις τ’ άλογό σου…»

«Ε, ας τ’ αφήσουμε, λοιπόν», είπε ο Μπαουντολίνο με μίαν ανεμελιά που παραξένεψε τον Νικήτα, ο οποίος δεν ήξερε ακόμα πόσο φτηνά είχε εξασφαλίσει το άτι του.

Τότε ο Νικήτας αφέθηκε να τον βοηθήσει να σηκωθεί, τον

έπιασε απ’ το χέρι και τον οδήγησε κλεφτά προς τον Κίονα του Γρηγορίου. Κοίταξε γύρω του: σ’ όλη την έκταση του να­ού, οι προσκυνητές, που από μακριά κινούνταν σαν μυρμή­γκια, ήταν απορροφημένοι από τις λεηλασίες τους και δεν έδιναν σημασία σ’ αυτούς τους δυο. Γονάτισε πίσω απ’ την κολόνα και έχωσε τα δάχτυλά του στη χαλαρή κάπως σχισμή μιας πλάκας του δαπέδου. «Βοήθησέ με», είπε στον Μπαουντολίνο, «ίσως μαζί να τα καταφέρουμε». Και πράγματι, μετά από μερικές προσπάθειες, η πλάκα ανασηκώθηκε, αποκαλύ­πτοντας ένα σκοτεινό άνοιγμα. «Έχει σκαλοπάτια», είπε ο Νικήτας, «θα μπω πρώτος, γιατί ξέρω πού να πατήσω. Εσύ μετά, ξανακλείσε την πλάκα πάνω απ’ το κεφάλι σου».

«Και τι κάνουμε τώρα;» ρώτησε ο Μπαουντολίνο.

«Κατεβαίνουμε», είπε ο Νικήτας, «κι έπειτα θα βρούμε ψηλαφητά μια κόγχη και μέσα εκεί υπάρχουν πυρσοί και μια τσακμακόπετρα».

«Ωραία πόλη η Κωνσταντινούπολη, και γεμάτη εκπλή­ξεις», σχολίασε ο Μπαουντολίνο, ενώ κατέβαινε τη στριφογυ­ριστή σκάλα. «Κρίμα που αυτά τα γουρούνια δεν θ’ αφήσουν πέτρα όρθια».

«Αυτά τα γουρούνια;» ρώτησε ο Νικήτας. «Μα δεν είσαι μαζί τους;»

«Εγώ;» παραξενεύτηκε ο Μπαουντολίνο. «Όχι βέβαια. Αν υπονοείς το ρούχο μου, το έχω πάρει δανεικό. Όταν τού­τοι δω μπήκαν στην πόλη, εγώ ήμουν ήδη μες στα τείχη της. Μα πού είναι αυτοί οι πυρσοί;»

«Ηρέμησε, ένα-δυο σκαλοπάτια είναι ακόμα. Ποιος είσαι, πώς σε λένε;»

«Μπαουντολίνο από την Αλεξάνδρεια, όχι της Αίγυπτου, αλλ’ από την άλλη, που τώρα λέγεται Καισάρεια, άσε που μπορεί να μη λέγεται καθόλου και να την έχουν κάψει σαν την Κωνσταντινούπολη. Εκεί πάνω, ανάμεσα στα βουνά του Βορρά και τη θάλασσα, κοντά στα Μεδιόλανα, τα ξέρεις;»

 

 

Advertisements

134 Σχόλια to “Ο Αλεξανδρινός που λάτρευε το διάβασμα”

  1. argyris446 said

    Reblogged στις worldtraveller70.

  2. gpoint said

    Καλημέρα

    Οι μισοί (περίπου) συγγραφείς γράφουν αυτά που θέλει να ακούσει ο αναγνώστης, ξαναμασημένα πράγματα «ιδωμένα» από μια ¨αλλη» γωνιά αλλά επειδή δεν βρίσκεται κανείς να του τα πεί τα διαβάζει από το βιβλίο και μονολογεί «Ετσι…έτσι».
    Εκμεταλλεύονται την ανεπάρκεια επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων.

    Οι υπόλοιποι (περίπου) μισοί γράφουν καινούργια πράγματα, ΄που τα διαβάζουν οι αναγνώστες και μονολογούν «Μωρ’ τ ‘ειν’ τούτου; Ελάχιστοι τους προτιμούν είτε τους καταλαβαίνουν είτε όχι, είναι αυτοί που επαίρονται στις παρέες » Εχετε διαβάσει Απιθανόπουλο ;Τεράστιος!!! »

    Πετυχημένοι συγγραφείς είναι αυτοί που ενώ γράφουν αυτά που θέλουν να ακούσουν οι αναγνώστες τους πείθουν πως γράφουν κάτι καινούργιο

  3. gbaloglou said

    «ωραίος σαν τον Σαλαντίν» — πολύ μου άρεσε αυτό, έστω και αν ‘ιδεολογικά’ … δεν μου αρέσει να κυριαρχούν Μουσουλμάνοι στην Αγία Πόλη 🙂 [Εν πάσει περιπτώσει, πόσο/πως ασχολήθηκαν οι Βυζαντινοί ιστορικοί — και ο Νικήτας Χωνιάτης ειδικότερα, εμπνέοντας προφανώς τον μεγάλο Αλεσσαντρινό — με την (ανα)κατάληψη της Ιερουσαλήμ και τον Σαλαντίν;]

  4. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Η πρώτη πρόταση της εισαγωγής από συλλογή σημειολογικών κειμένων του Έκο, σε μιά όχι σπουδαία βορειοελλαδίτικη έκδοση, γύρω στο 1981: «Καθώς ο τίτλος και το όνομα του συγγραφέα αυτού του βιβλίου δε λένε τίποτε στους περισσότερους Έλληνες αναγνώστες..». Τότε, λοιπόν, «δε μας έλεγε τίποτε» αλλά μετά τον γνωρίσαμε καλά μέσα από το πλουσιότατο έργο του και κάνεις πολύ καλά, Νίκο, που του αφιερώνεις το σημερινό σου σημείωμα.. Ανήκει στους ΣΠΟΥΔΑΙΟΥΣ της εποχής μας!

  5. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ΄για τα πρώτα σας σχόλια!

    Για μερικές ώρες θα λείψω.

  6. spiral architect said

    Kαλημέρα.
    Ομολογώ ότι, τον σχωρεμένο τον έμαθα απ’ την καλογυρισμένη ταινία με τον Σον Κόνερι, (η καλή ερμηνεία εκεί ήταν του Κρίστιαν Σλέητερ) αλλά το Όνομα του Ρόδου δεν το διάβασα μετέπειτα, αντίθετα, αγόρασα και διάβασα μια σειρά επόμενων βιβλίων του. Μ’ άρεσε ο τρόπος σκέψης του και οι αναφορές σε υπαρκτά ιστορικά πρόσωπα που έπλεκαν μυθιστορίες.

    Περί εμπορικότητας μια χθεσινή φωτογραφία απ’ τη βιτρίνα του Ψυχογιού:

  7. cronopiusa said

    Stan Getz – Voyage

    Umberto Eco in conversation with Paul Holdengräber

    Καλή σας μέρα!

  8. Γς said

    Αλεσάντρια Πεδεμοντίου.

    Σαν την Αλεξάνδρεια Ημαθίας,να πούμε.

    Τον Γιδά καλέ.

  9. Παναγιώτης Κ. said

    Αναφερόμαστε ως επί το πλείστον στην λογοτεχνική πλευρά του Ουμπέρτο Έκο. Η επιστημονική του δηλαδή αυτή του σημειολόγου είναι για μένα πολύ ενδιαφέρουσα.Τα βιβλία του όπως «΄Τα όρια της ερμηνείας», «Θεωρία σημειωτικής», «Κήνσορες και θεράποντες», καθώς και εκείνο το μικρό σε μέγεθος που το πρότειναν οι φιλόλογοι στους υποψηφίους για τα ΑΕΙ για να εκπαιδευτούν στο δοκιμιακό λόγο, εννοώ το «Η σημειολογία στην καθημερινή ζωή» (δεκαετία του ΄90) τα ξανακατέβασα από την βιβλιοθήκη μου με αφορμή το θάνατό του.
    Προτείνω να διαβάσετε τις πρώτες σελίδες του βιβλίου «τα όρια της ερμηνείας». Έχει κατά τη γνώμη πολύ ενδιαφέρον και νομίζω ότι θα το απολαύσετε.

  10. Βασίλης Ορφανός said

    Καλημέρα.
    Να αναφέρουμε και τον οδηγό που έγραψε για το πώς γίνεται μια πτυχιακή εργασία: Come si fa una tesi dı laurea (1977). Κατατοπιστικό και σαφές εγχειρίδιο, γραμμένο με πολλή στοργή για τον φοιτητή/σπουδαστή/ερευνητή.
    http://monoskop.org/images/2/2a/Eco_Umberto_Come_si_fa_una_tesi_di_laurea_2001.pdf
    Μεταφρασμένο στα ελληνικά, στις εκδόσεις «Νήσος»:
    http://www.politeianet.gr/books/9789608537934-eco-umberto-nisos-pos-ginetai-mia-diplomatiki-ergasia-151570

  11. Βασίλης Ορφανός said

    10:
    1997 (όχι 77)

  12. Γς said

    «Τι όμορφο που είναι ένα βιβλίο, που επινοήθηκε για να πιάνεται στο χέρι, ακόμη και στο κρεβάτι, ακόμη και μέσα σε μία βάρκα, ακόμη και εκεί όπου δεν υπάρχουν ηλεκτρικές πρίζες, ακόμη κι αν έχει αποφορτιστεί κάθε μπαταρία και αντέχει τα σημάδια και τα τσαλακώματα, μπορεί να αφεθεί να πέσει καταγής ή να παρατηθεί ανοιγμένο στο στήθος ή στα γόνατα όταν μας παίρνει ο ύπνος, μπαίνει στην τσέπη, φθείρεται, καταγράφει την ένταση, την επιμονή ή τον ρυθμό των αναγνώσεών μας, μας υπενθυμίζει (αν φαίνεται πολύ καινούργιο ή άκοπο) ότι δεν το διαβάσαμε ακόμη…» Umberto Eco

  13. Παναγιώτης Κ. said

    @12. Να συμπληρώσω όλα αυτά με ένα ακόμα: Έχουν αρκετές λευκές σελίδες τα σύγχρονα βιβλία και με ένα μαλακό μολύβι σου δίνουν τη δυνατότητα να σημειώσεις και δικές σου σκέψεις…

  14. Παναγιώτης Κ. said

    Επηρεασμένη η κόρη μου από τον θάνατο του Έκο μου ζήτησε ένα βιβλίο του. Της έδωσα «τα όρια της ερμηνείας».

  15. Tι άλλο να πούμε, παρά ότι σημάδεψε τη γενιά μας – κι όχι μόνο. Και μία λεπτομέρεια που συχνά ξενιέται, το Όνομα του Ρόδου έχει και επίμετρο, το καλύτερο μάθημα εισαγωγής στη θεωρία της λογοτεχνία!

  16. takis#13 said

    Διάβασα , φοιτητής , το Ονομα του Ρόδου και τους Κήνσορες και Θεράποντες. Και τα δύο μου άρεσαν πολύ . Βιβλία που δεν μπορούσες να τα διαβάσεις λίγο λίγο αλλά έπρεπε να τα ξεκινήσεις και να τα τελειώσεις μεμιάς . Υπήρχε και ο χρόνος τότε . Αργότερα διάβασα το Μπαουντολίνο που μου άρεσε πάρα πολύ το πρώτο μισό ενώ το δεύτερο μισό με άφησε αδιάφορο .
    Οι σκηνές της Άλωσης , και μέσα από αυτές της Πόλης , έχουν χαραχθεί στο μυαλό μου .

  17. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    6 – Ποιός είναι αυτός ο βενζινάς ανάμεσα στα ΤΕΡΑΤΑ της σκέψεως;

  18. Στέλιος Μαυρομουστάκης said

    Πριν από μερικές μέρες έπεσα πάνω σε μια σημείωση που είχα κρατήσει από το διάβασμα του Κοιμητηρίου της Πράγας του Ουμπέρτο Έκο. Το απόσπασμα αφορά την πλαστογραφία ενός κειμένου πιθανότατα «Τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών» που χαλκεύθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα από τις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες και αποτέλεσε το πιο διαδεδομένο παγκοσμίως κείμενο αντισημιτισμού. Σε ανάμνηση αυτού του σπουδαίου Ευρωπαίου διανοητή που διεύρυνε τον ορίζοντα μας και τον τρόπο να βλέπουμε τα πράγματα

    ΟΥΜΠΕΡΤΟ ΕΚΟ ΤΟ ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΠΡΑΓΑΣ

    ΣΕΛ. 443…
    «Μα τι ακριβώς θέλετε;»
    «Αν το ήξερα δεν θα σας πλήρωνα. Έχω στην υπηρεσία μου ανθρώπους που μπορούν να φτιάξουν ένα ντοκουμέντο, αλλά πρέπει να τους δώσω εγώ το περιεχόμενο. Και δεν μπορώ να πάω να πω στον καλό Ρώσο υπήκοο ότι οι Εβραίοι περιμένουν τον Μεσσία, πράγμα που δεν ενδιαφέρει καθόλου ούτε τους μουζίκους ούτε τους κτηματίες. Αν περιμένουν τον Μεσσία πρέπει να το εξηγήσουμε σε σχέση με τις επιπτώσεις στις τσέπες τους»
    «Αλλά γιατί βάζετε στο στόχαστρο ειδικά τους Εβραίους;»
    «Μα επειδή στη Ρωσία υπάρχουν Εβραίοι. Αν ήμουν στην Τουρκία, θα έβαζα στο στόχαστρο του Αρμένιους»
    «Επομένως θέλετε ν’ αφανιστούν οι Εβραίοι»…
    «… Εγώ δεν θέλω να καταστρέψω τους Εβραίους, τολμώ να πω ότι οι Εβραίοι είναι οι καλύτεροι μου σύμμαχοι. Εγώ ενδιαφέρομαι για την ηθική αντοχή του ρωσικού λαού και δεν επιθυμώ (ή μάλλον τα πρόσωπα που θέλω να εξυπηρετήσω δεν επιθυμούν) αυτός ο λαός να κατευθύνει τη δυσαρέσκειά του εναντίον του Τσάρου. Συνεπώς χρειάζεται ένας εχθρός. Είναι μάταιο να αναζητήσουμε έναν εχθρό, τι να πω, μεταξύ των Μογγόλων ή των Τατάρων, όπως έκαναν οι άρχοντες του παλιού καιρού. Για να είναι αναγνωρίσιμος και επίφοβος ο εχθρός, πρέπει να βρίσκεται στο σπίτι μας ή στο κατώφλι του σπιτιού μας. Να λοιπόν, γιατί οι Εβραίοι. Μας τους έδωσε η Θεία Πρόνοια, ας τους χρησιμοποιήσουμε, που να πάρει, κι ας προσευχόμαστε να υπάρχει πάντα ένας Εβραίος για να τον μισούμε ή να τον φοβόμαστε. Χρειάζεται ένας εχθρός για να δώσουμε μια ελπίδα στο λαό. Κάποιος είπε ότι ο πατριωτισμός είναι το καταφύγιο των απατεώνων: όποιος δεν έχει ηθικές αρχές τυλίγεται συνήθως με μια σημαία και όλοι οι μπάσταρδοι επικαλούνται την καθαρότητα της φυλής τους. Η εθνική ταυτότητα είναι το τελευταίο καταφύγιο των ακλήρων. Η αίσθηση της ταυτότητας βασίζεται στο μίσος, στο μίσος γι’ αυτόν που δεν είναι ίδιος. Θα πρέπει να καλλιεργήσουμε το μίσος σαν πολιτικό πάθος. Ο εχθρός είναι ο φίλος των λαών. Χρειάζεται πάντα να μισούμε κάποιον για να νοιώθουμε δικαιωμένοι μες τη δυστυχία μας. Το μίσος είναι το μοναδικό αρχέγονο πάθος. Και η αγάπη είναι μια ανώμαλη κατάσταση. Γι’ αυτό και σκοτώθηκε ο Χριστός: μιλούσε ενάντια στη φύση. Δεν αγαπούμε κάποιον για όλη μας τη ζωή, αυτή η ανέφικτη ελπίδα γεννάει τη μοιχεία, τη μητροκτονία, την προδοσία του φίλου… Αντίθετα, μπορούμε να μισούμε κάποιον για όλη μας τη ζωή. Αρκεί να βρίσκεται πάντα εκεί για ν’ αναζωπυρώνει το μίσος μας. Το μίσος ζεσταίνει την καρδιά»

  19. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    9 – Κ ι εγώ όπως ο Spiral, από την ταινία τον έμαθα, αλλά το βιβλίο δεν το διάβασα ποτέ, χωρίς να ξέρω γιατί, αγόρασα τα όρια της ερμηνείας, και δεν το μετάνιωσα. Πέρσι το καλοκαίρι το διάβασαν και οι κόρες μου, και κάναμε πολύ ωραίες συζητήσεις τα βραδάκια.

  20. cronopiusa said

    Umberto Eco & Luca Ronconi à propos de Luciano Berio

  21. William T. Riker said

    Διάβασα όλα τα μυθιστορήματα του Eco, κανένα δεν με αιχμαλώτισε όμως τόσο όσο «Το όνομα του ρόδου», ίσως γιατί από νωρίς αποτέλεσε για μένα μέτρο σύγκρισης με τα υπόλοιπα. Και συχνά πυκνά όταν, λόγω δουλειάς, ασχολούμαι με τους βυζαντινούς αντιγραφείς χειρογράφων, η σκέψη μου αθέλητα γυρνά στις εικόνες από το scriptorium της μονής του Melk, έστω κι αν αυτοί ήσαν δυτικοί και ως γνωστόν «Graeca sunt, non leguntur». Πάντως από τις συλλογές δοκιμίων θα συνιστούσα τις «Αναμνήσεις επί χάρτου. Κείμενα για τη βιβλιοφιλία» σε μετάφραση πάλι της Έφης Καλλιφατίδου.

  22. giorgos said

    Απόσπασμα από ένα βιβλίο πού κάνει κριτική καί αναλύει αυτό τό είδος τής λογοτεχνείας .

    «Στόν τομέα τής θεωρητικής έρεύνης ό άγγλοσαξωνικός έμπειρισμός έχει υίοθετήσει ήδη τήν άρχή ότι τό πρόβλημα τής γνώσης έμπερικλείεται έπαγομένως στά έπιτεύγματα τών έπιστημών (στόν τομέα τής μαθηματικής φιλοσοφίας αύτό δηλοί ότι ύπαρξη δέν σημαίνει άπόδειξη ύπάρξεως άλλά ύπόδειξη τού τρόπου κατασκευής ) , ένώ ή άναλυτική λεγομένη φιλοσοφία μέ τίς έμβαθύνσεις της έπί τής φιλοσοφίας τής γλώσσης , ίδιαιτέρως διά τού N.Chomsky , άπέδειξε ότι οί ύπάρξεις τών κοινωνιών δέν στηρίζονται στόν «Λόγο» καί τήν «Ιστορία» , άλλά σέ άρχέγονους μύθους μέ περιβλήματα όνείρου , σέ μή έλλογες ψυχικές διασάσεις τών λαών . Καίτοι βέβαια αύτά άποτελούν συνέχειες παλαιοτέρων πραγμάτων , ύπήρξαν πάντως ίκανά γιά νά συγκροτήσουν τίς προυποθέσεις τών νέων λογοτεχνικών έκκινήσεων . Ηδη τώ 1958 ό άμερικανός συγγραφέας P.Druker στό βιβλίο του «The Landmarks of Tomorrow » χρησιμοποιεί τόν όρο «μετασύγχρονος κόσμος» , ένώ οί άμερικανοί κριτικοί τής λογοτεχνίας I.Howe καί H.Levin μέ τήν έννοια αύτή τού «μετασυγχρόνου» άσκούν μιά κατά βάθος κριτική έπί τού ύπάρχοντος ώς «συγχρόνου» . Οί νέοι καλλιτέχνες , όπως οί Ginsberg , Cage , Kerouac κ.ά. , βρίσκουν άσφυκτικά τά πλαίσια τού «μοντέρνου» , τό όποίο άρχίζει στήν Εύρώπη μέ τόν Νietzsche καί τόν Μαλλαρμέ , γιά νά καταλήξη στόν άφηρημένο έξπρεσσιονισμό τής άμερικανικής ζωγραφικής . Αλλοι κριτικοί τής «σύγχρονης έποχής» , όπως ό Ihad Hassan καί L.Friedler , βρίσκουν ότι αύτή είναι όριστικώς παρελθούσα μέ τελευταίο χρονικό όριο τό 1955 καί μέ τελευταίους έκπροσώπους της τήν παλαιά πρωτοπορία τών Eliot , Pount καί Joyce . O L.Friedler στό δοκίμιο-μυθιστόρημά του «Η έπάνοδος του χαμένου άμερικανού» ύποδεικνύει ώς ίδεώδη κοινωνία τήν άπηλλαγμένη άπό τήν «ίστορία» άπολεσθείσα κοινωνία τών Ινδιάνων , μιά κοινωνία όπου πραγματικότης καί όνειρο συνέπιπταν , μιά κοινωνία τής άδελφότητος , μιά καθαρώς άμερικανική έμπειρία . Η φιλοσοφία αύτή τής «Postmoderne» κοινωνίας ώς πρός τήν άναφορά της στό μυθικό στοιχείο μπορεί νά χαρακτηρισθή σάν μιά θετική προσπάθεια άναγεννήσεως τών κοινωνιών τής τεχνολογίας , γιατί πράγματι οί δυνατότητες μιάς τέτοιας άναγεννήσεως ύπάρχουν στήν άνανέωση τών άρχικών μύθων τών κοινωνιών καί τών ύπερλογικών στοιχείων πού αύτοί ένέχουν .
    Ο Γάλλος φιλόσοφος Jean-Francois Lyotard πού διέδωσε τίς ίδέες αύτές στήν Εύρώπη , έπισημαίνει ότι η έπιστημονική γνώση δέν έχει τρόπους ν’ άποδείξη ότι κατέχει τήν άλήθεια καί άπό τήν άποψη αύτή ή ίδια ή έπιστήμη άποτελεί τήν μυθική διάσταση μιάς συγκεκριμένης κοινωνίας , ίσοδύναμη μέ τόν μύθο οίασδήποτε άλλης κοινωνίας . Γιά ν’ άποδείξη τήν άλήθεια της–γράφει στό βιβλίο του «La condition (du savoir) postmoderne» — πρέπει νά καταφύγη στίς μυθικές διαστάσεις πού τήν νομιμοποιούν , δηλαδή σέ αύτό πού ή ίδια άποκλείει ώς περιοχή γνώσης . Τούς μεγάλους έπιστήμονες σάν τόν Γαλιλαίο καί τόν Αινστάιν μπορούμε νά τούς φαντασθούμε σάν είδικού είδους μυθιστοριογράφους .
    Οίκοθεν νοείται ότι στό στόχαστρο τής «Postmoderne» ίδεολογίας , μέσα στήν γενική κριτική τού παραδεδομένου , βρίσκεται καί ή ίστορική προυπόθεση όλων αύτών τών πραγμάτων , ήτοι ή θρησκεία καί ειδικά –είδικά αύτός– ό Καθολικισμός . Οντως : στήν Ελλάδα , τήν πάντα έμφορτη άπό τήν πρωτοπορία τών ίδεών καί τήν άπηυδησμένη άπό τήν θητεία της στόν …Κάντ καί τόν Χέγκελ , τό μυθιστόρημα τού Ούμπέρτο Εκο «Τό όνομα τού Ρόδου»–μυθιστόρημα πού ύπάγεται στό είδος τής «Postmoderne» τούτης λογοτεχνίας– άπετέλεσε έκδοτικόν θρίαμβον…»

  23. Pedis said

    Μπράβο σου Νικοκύριε!

    # 11 – αρχικά σωστά το έγραψες, του 1977 είναι.

    Ο ίδιος έβρισκε ακατανόητο το λόγο που τόσος κόσμος αγοράζει τα βιβλία του αφού δεν θα τα διαβάσει επειδή είναι δύσκολα. Σε μία έκρηξη ελιτισμού (ή αν θέλετε απαξίωσης του επιπέδου της … καλλιεργημένης ευκατάσταστης μεσοαστικής τάξης), δήλωσε ευχαριστημένος που τόσοι … κόπανοι αγόραζουν τα βιβλία του δίνοντας έτσι τη δυνατότητα στον εκδότη να κατεβάσει τη τιμή και να καταστήσει πιο προσιτή την τιμή του βιβλίου σε εκείνους που έχουν πραγματικά την περιέργεια και την όρεξη να τα διαβάσουν.

    [τώρα, δεν καταφέρνω να βρω τη συγκεκριμενη συνέντευξη – προειδοποιώ ότι δεν πρόκειται για τατσοπούλεια δικαιολογία 🙂 ]

    άλλο …
    «Μισώ το Όνομα του Ρόδου» – Ουμπέρτο Εκο:
    http://video.repubblica.it/edizione/torino/umberto-eco–odio-il-nome-della-rosa-e-il-mio-peggior-romanzo/68364/66795

    Χοντρικά ο Έκο λέει

    κάθε φορά που βγαίνει ένα νέο μου βιβλίο ο κόσμος λέει

    Α είναι ο συγγραφέας του «όνομα του Ρόδου» … και δεν το ‘χω διαβάσει ακόμη

    και τρέχουν να το αγοράσουν έχοντας επιπλέον το πλεονέκτημα ότι η τιμή του είναι μειωμένη αφου είναι παλιό κι έτσι δεν αγοράζουν το καινούριο.

  24. Πείτε μου, παρακαλώ, ότι είναι τρολλιά καποιανού κακόβουλου…

    https://pbs.twimg.com/media/CbrZqChWIAA3Wus.jpg:large

  25. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια, τις αναγνωστικές προτάσεις και το εκολογικό υλικό!

    6: Είσαι τυχερός, έχεις να διαβάσεις ακόμα το Όνομα του Ρόδου. Όσο για τη φωτογραφία της βιτρίνας, ε, δεν θα του άρεσε η συγκατοίκηση του μακαρίτη…

    15 Καλά λες Μαριάννα, υπάρχει και το Επίμετρο!

    18 Α μπράβο!

    20 Πολύ καλό!

    22 Μπα; Τριαντάρης τότε.

    25 Νάσαι καλά. Αλλά (δεν διάβασα τη συνέντευξη) το θεωρούσε πράγματι το χειρότερό του;

    26 Δεν νομίζω να έχει φουμπού η Σώτη και ποτέ δεν θα το έγραφε αυτό.

  26. Γς said

    27 τέλος:

    έχει:

    https://www.facebook.com/sotitriantafillou1/

  27. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    26 – Π ω πω η κακομοίρα, βρίσκεται σε αδιέξοδο, πάει ολοταχώς προς την αυτοκτονία.

  28. Pedis said

    # 27 – «25 Νάσαι καλά. Αλλά (δεν διάβασα τη συνέντευξη) το θεωρούσε πράγματι το χειρότερό του;»

    πλάκα έκανε για να δείξει ότι η μεγάλη επιτυχία του πρώτου βιβλίου επισκιάζει τα επόμενα.

  29. 26,27,28

    Οπότε τρολλιά είναι. Πάλι καλά!

  30. Pedis said

    # 31 – Ε τρολιά ήταν ρε Σκυλε. Άμα είχε διαβάσει τα μυθιστορήματα του Εκο δεν θα έγραφε ποτέ τα δικά της … η χαίλω!

  31. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  32. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    31 Εγώ πάντως για το βλέμμα της. έγραψα. 😢

  33. sxoliko said

    Το εκκρεμές ήταν το δεύτερο βιβλίο (μη ελληνικής) λογοτεχνίας που διάβασα έφηβος (με πρώτο, βεβαίως, την αβάσταχτη ελαφρότητα).

  34. 6: Ράφι σουπερμάρκετ δίπλα στα σαμπουάν.

  35. Μαρία said

    Σιμωνόπετρα 1988

    Το ίδιο καλοκαίρι τα πίνει με Μπουτάρη στο νησάκι όπου και η βίλα παλιού πρόεδρα του ΠΑΟΚ 🙂

  36. 36, …6: Ράφι σουπερμάρκετ δίπλα στα σαμπουάν….

    Για πλύση εγκεφάλου… 😐

  37. 9 Να θυμόμαστε επίσης και άλλη μια σειρά βιβλίων του, περισσότερο «ιστορικά» ας πούμε παρά «σημειολογικά/δοκιμιακά»: πρόχειρα βλέπω στα ράφια μου «Η αναζήτηση της τέλειας γλώσσας», «Τέχνη και κάλλος στην αισθητική του Μεσαίωνα», «Ο Καντ και ο ορνιθόρυγχος»…
    Θυμάμαι πολύ έντονα τι μπαμ είχε κάνει το Όνομα του Ρόδου εκείνη την εποχή. Στο λύκειο το διαβάζαμε με μανία.

  38. Βάταλος said

    Εντιμώτατοι κύριοι,

    Συγχαίρω τον κ. Σαραντάκον, διότι το απόσπασμα του «Baudolino» που ανεβίβασε, δίδει την ευκαιρίαν τω γέροντι Βατάλω να κάμη 2 βαρυσήμαντα σχόλια που θα προκαλέσουν ταχυπαλμίας εις την Μεταλληνικήν Κλίκαν…

    1) Ο «Baudolino» εκυκλοφορήθη το σωτήριον έτος 2000. Διά να τον συγγράψη, ο Ουμβέρτος έμεινε (το 1988 και το 1996-97) επί εβδομάδας εις το «Περιβόλι της Παναγίας» και η εκεί παραμονή του είχε γίνει μέγα θέμα από τας εφημερίδας του Ρωμέικου, διότι τάχα θα διεφήμιζε το Αγιονόρος εις το επόμενον βιβλίον του. Τελικώς, απεδείχθη ότι με τον «Baudolino» του ο Ουμβέρτος όχι μόνον δεν διεφήμισε το Αγιονόρος και τον μοναχικόν βίον, αλλά και εξευτέλισε τους ασκητάς του Ραββίνου Χριστού, όπως προκύπτει από δεκάδες αποσπάσματα του βιβλίου που βαριέμαι να συλλέξω, αλλά δύνασθε να εύρητε μόνοι σας, καταβιβάζοντες τον «Baudolino» ενταύθα με πλήρεις δυνατότητας search.

    Ο γέρων Βάταλος μεταφέρει (ΚΑΙ εις την αγγλικήν μετάφρασιν, διά να μή τολμήσουν και αμφισβητήσουν το πρωτότυπον οι Μεταλληνισταί) το απόσπασμα που έχει αναρτήσει εις την παρούσαν ανάρτησιν ο κ. Σαραντάκος, αλλά δεν το παίρνει κανείς χαμπάρι, διότι χάνεται μέσα στον σωρό με τα μικρά γράμματα του Σαραντακείου Ιστολογίου

    2) To 2ον σχόλιόν μου θα είναι ακόμη σκληρότερον και αφορά τον αναμφισβήτητον «Σάθαν του 21ου Αιώνος» κ. Σμερδαλέον: Σοφολογιώτατε κ. Σμερδαλέε, ότε ο γερο-Βάταλος γράψει κάποιαν ασήμαντον ανακρίβειαν (υπό την πίεσιν, ασφαλώς, της γραίας Βατάλαινας), βγαίνετε εν ριπή οφθαλμού (ακόμη και μεσούσης της νυκτός, διότι πληρώνει καλά η Μεταλληνική Κλίκα!..) εις το Σαραντάκειον Ιστολόγιον, προκειμένου να τον βγάλετε «αγράμματον». Διατί, σοφολογιώτατε, δεν τολμάτε να κάμετε το ίδιον με τον Ουμβέρτον Έκο, όστις εις το απόσπασμα του «Baudolino» που ανήρτησεν ο κ. Σαραντάκος αποκαλεί δίς «Έλληνα» τον Νικήταν Χωνιάτην, χωρίς να αντιδρά ο Χωνιάτης; Μεταφέρω το σχετικόν απόσπασμα, διότι «χάνεται» με τα μικρά γράμματα που το αναρτά ο κ. Σαραντάκος…

    ΣΑΣ ΕΡΩΤΩ, σοφολογιώτατε κ. Σμερδαλέε: Αν εγώ έγραφα έν μυθιστόρημα και έβαζα τον Μπαουντολίνον να αποκαλεί «Έλληνα» τον Νικήταν Χωνιάτην, χωρίς να αντιδρά ο Χωνιάτης, τί θα μου εσούρατε; Σείς δεν είσθε, κ. Σμερδαλέε, που έχετε κάμει τόσας αριστουργηματικάς αναρτήσεις διά να μάς αποδείξετε πως ο Νικήτας Χωνιάτης ΟΥΔΕΠΟΤΕ θα ανείχετο να τον αποκαλούν με το βδελυρό (διά τους Γαλιλαίους) όνομα «Έλλην»; Διατί, λοιπόν, κ. Σμερδαλέε δεν βγαίνετε να «κράξετε» ως αγράμματον τον Ουμβέρτον Έκο, που «το παίζει» Μεσαιωνολόγος και αγνοεί ότι ο Χωνιάτης εβδελύσσετο το όνομα «Έλλην»;

    Μετά πάσης τιμής
    Γέρων Βάταλος
    αιμύλος και σπουδαιόμυθος

    ΥΓ: Διά να μή αναρτήσω ενταύθα τα όσα αριστουργηματικά έχει κατά καιρούς γράψει εις το ανεκτιμήτου αξίας Ιστολόγιόν του ο κ. Σμερδαλέος διά να μάς πείση πόσον εβδελύσσοντο την λέξιν «Έλλην» οι Βυζαντινοί, συνιστώ να αναγνωσθή μία από τας σχετικάς αναρτήσεις του: Αυτή υπό τον εύγλωττον τίτλον « μη ταυτοσημία των όρων «Γραικός» και «Έλλην»

  39. 30, …# 27 – «25 Νάσαι καλά. Αλλά (δεν διάβασα τη συνέντευξη) το θεωρούσε πράγματι το χειρότερό του;»
    πλάκα έκανε για να δείξει ότι η μεγάλη επιτυχία του πρώτου βιβλίου επισκιάζει τα επόμενα. …

    …και ότι με την τεράστια επιτυχία του το βιβλίο απέκτησε και μια ταυτότητα διαφορετική απ’ αυτήν που είχε κατά νουν ο δημιουργός του (cf. σχόλιο 6) – φαινόμενο αρκετά συχνό. Πχ, η στάση του Χατζιδάκι όταν τον σύστηναν ως τον συνθέτη που έγραψε τα «Παιδιά του Πειραιά».

    Το φαινόμενο έχει διακωμωδηθεί επίσης, πχ εδώ, με αφορμή τον πρώτο άνθρωπο στο φεγγάρι (το κείμενο εδώ).

  40. Γιάννης Ιατρού said

    26:, 27 τέλος
    Σκύλε

    Το προέβαλε στο twitter η @FainaretiRom (Φαινάρετη Ρωμανού) προ 22 ωρών, ΑΛΛΑ η τάχα μου-τάχα μου @FainaretiRom είναι Fake, Η απεικονιζόμεναη ονομάζεται Jamuna Pai και είναι γιατρός κοσμετικής ιατρικής στην κλινική Blush Clinics με έδρα την Ινδία (http://www.blushworld.com/#!jamunapai/c161y)! Προφανώς κάποιοι τρολάρουν και δημιούργησαν (πάει καιρός …) τον λογαριασμό Φαιναρέτη Ρωμανού.

  41. Γιάννης Ιατρού said

    42 προέβαλε ==> πρωτοέβαλε

  42. 42, 43

    Φυσικά και γνωρίζω την εξαίρετη κα Φαιναρέτη! ❤

    https://twitter.com/depressedpasok

  43. Avonidas said

    #27. Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια, τις αναγνωστικές προτάσεις και το εκολογικό υλικό!

    Είμαστε μεγάλοι εκολόγοι, εμείς! 🙂

  44. Ριβαλντίνιο said

    @ 40 Βάταλος

    Όμως ο Χούμπερτ έγραψε Γραικός και όχι Έλληνας.

    3) Τον 14ο αιώνα ο Ιταλός Fazio Degli Uberti έγραψε το Dittamondo («Ταξίδι στον Κόσμο»). Σε κάποια φάση φέρνει τον μυθικό του ήρωα στην Ελλάδα όπου συναντάει έναν “Greco”.Επιδεικνύοντας την γνώση του της μεσαιωνικής ελληνικής μεταφράζει το ιταλικό “sono Greco” ελληνιστί σαν “ime Romeos” («είμαι Ρωμαίος»)! Δηλαδή, όπως και ο Λιουτπράνδος, δεν χρησιμοποιεί τον όρο «Γραικός» γιατί πιστεύει ότι οι «Βυζαντινοί» ήταν Έλληνες, αλλά γιατί “Greco” είναι η μετάφραση στη Δύση του βυζαντινού ενδωνυμίου Ρωμαίος. Ούτε φυσικά πιστεύει ότι ανάμεσα στους Ρωμαίους υπάρχει κάποια «Γραικική»/«ελληνική» εθνότητα. Greco είναι η ιταλική μετάφραση του ελληνικού Ρωμαίος.

    https://smerdaleos.wordpress.com/2014/07/27/h-%CE%BC%CE%B7-%CF%84%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%BF%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%8C%CF%81%CF%89%CE%BD-%CE%B3%CF%81%CE%B1%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9/

    2) Ο Ιταλός συγγραφέας Fazio Degli Umberti που στα μέσα του 14ου αιώνα έγραψε το μυθιστόρημα Ditta Mondo («ταξίδι ανά τον κόσμο»). Εκεί που βάζει τον μυθικό ταξιδιώτη του να συνομιλεί με έναν “Greco” κάπου μεταξύ Μακεδονίας και Θεσσαλίας, ο Degli Umberti μας κάνει επίδειξη της γνώσης του της μεσαιωνικής ελληνικής γλώσσας και το ιταλικό “sono Greco“ αποδίδεται στα ελληνικά σαν «είμαι Ρωμαίος», όπως και το “sai l’Italiano ?” αποδίδεται στα ελληνικά σαν «Ειπέ μου, ξεύρεις [να μιλάς] τα Φράγκικα ;» !!!

    https://smerdaleos.wordpress.com/2014/01/24/%ce%bf%ce%b9-%ce%b3%cf%81%ce%b1%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%af-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%80%ce%bf%cf%81%cf%86%cf%85%cf%81%ce%bf%ce%b3%ce%ad%ce%bd%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%bf%cf%85-1-%cf%80%cf%81%ce%bf/

    Και διαβάζεις και Σμερδαλέο υποτίθεται ! 🙂

  45. 40, …Αν εγώ έγραφα έν μυθιστόρημα και έβαζα τον Μπαουντολίνον…

    Ευπειθώς προτείνω ότι
    ο ήρως του μυθιστορήματος,
    αντί Μπαουντολίνο,
    θα ηδύνατο να καλείται «Βαταλίνο»,
    και δη «ο της Οράγγης»,
    παραπέμπων εις ευγενή καταγωγήν,
    κτηθείσαν τεχνηέντως
    άμα τη αποφυγή
    πορτοκαλοχρόων καρτών

    ενθάδε.
    (Επωδός: Φέρτε μου ένα Βαταλίνο)

    Υμέτερος,
    ΜΝ
    🙂

  46. Avonidas said

    #37. Σιμωνόπετρα 1988

    Τα σπάει όμως η θέα από τη Σιμωνόπετρα, παιδιά! Σε σημείο να μπαίνεις στον πειρασμό να γίνεις καλόγερος.

    Μετά όμως, σου φέρνει το αεράκι το άρωμα από τις ξαπλώστρες στις πλαζ της Σιθωνίας, και έρχεσαι στα ίσα σου 😛

    Στο σημείο αυτό, θα ήθελα να εκμυστηρευτώ σε όλους τους αναγνώστες του ιστολογίου το μέγα θαύμα που αξιώθηκα να ζήσω κατά την ολιγοήμερη επίσκεψή μου στο Άγιον Όρος, και συγκεκριμένα στη Σιμωνόπετρα.

    Τυγχάνω, αλίμονο, δυσκοίλιος (με το ζμπάθιο). Για να φανταστείτε το χάλι μου, το Όνομα του Ρόδου θα ήταν για μένα ένα όχι απίθανο ανάγνωσμα για να πάρω στο μέρος… κι όμως, αγαπητοί φίλοι, για 4 λυτρωτικές ημέρες το ορθόν μου λειτουργούσε άψογα! Είχα τις υγιέστερες και πιο ανώδυνες κενώσεις της ζωής μου, και την πιο εμπνευσμένη θέα κατά τη διάρκεια! Θαύμα, μέγα θαύμα!

    Αν κάποιος θεωρεί ότι γίνομαι χυδαίος, ή ότι βγαίνω εκτός θέματος, του συνιστώ να διαβάσει την Βασίλισσα Λοάνα, για να δει τι εστί στυλάτη αφοδευσιολογία. Όσο για τους κακόπιστους που θα αμφισβητήσουν το θαύμα, απαξιώ και να απαντήσω.

  47. Ριβαλντίνιο said

    @ 40 α) Βάταλος
    Είναι επηρεασμένος από την Δύση και νόμιζε ότι οι δικοί μας οι μοναχοί ήταν τίποτα λούληδες. Στην πραγματικότητα ήταν στρατοκαλόγεροι : μπιπ και έδερναν δηλαδή. Π.χ. 1453

    Τα θαλάσσια τείχη φυλάσσονταν από την πλευρά της Προποντίδας από τον Τζιάκομο Κονταρίνι, ο οποίος αμυνόταν στην περιοχή του Στουδίου. Δίπλα του υπήρχε ένα τμήμα από Έλληνες καλόγερους.

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%86%CE%BB%CF%89%CF%83%CE%B7_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%9A%CF%89%CE%BD%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BD%CE%BF%CF%8D%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B7%CF%82_(1453)#.CE.9F.CE.B9_.CE.9F.CE.B8.CF.89.CE.BC.CE.B1.CE.BD.CE.BF.CE.AF_.CF.80.CF.81.CE.BF_.CF.84.CF.89.CE.BD_.CF.84.CE.B5.CE.B9.CF.87.CF.8E.CE.BD

    Δες χάρτή

    mplampla

    Moines Grecs

  48. smerdaleos said

    @40: ΣΑΣ ΕΡΩΤΩ, σοφολογιώτατε κ. Σμερδαλέε: Αν εγώ έγραφα έν μυθιστόρημα και έβαζα τον Μπαουντολίνον να αποκαλεί «Έλληνα» τον Νικήταν Χωνιάτην, χωρίς να αντιδρά ο Χωνιάτης, τί θα μου εσούρατε; Σείς δεν είσθε, κ. Σμερδαλέε, που έχετε κάμει τόσας αριστουργηματικάς αναρτήσεις διά να μάς αποδείξετε πως ο Νικήτας Χωνιάτης ΟΥΔΕΠΟΤΕ θα ανείχετο να τον αποκαλούν με το βδελυρό (διά τους Γαλιλαίους) όνομα «Έλλην»; Διατί, λοιπόν, κ. Σμερδαλέε δεν βγαίνετε να «κράξετε» ως αγράμματον τον Ουμβέρτον Έκο, που «το παίζει» Μεσαιωνολόγος και αγνοεί ότι ο Χωνιάτης εβδελύσσετο το όνομα «Έλλην»;
    —-

    Γιατί Βάταλέ μου τότε θα πρέπει να κράξω όλη την Φραγκιά που αποκαλούσε τους Ρωμαίους «Γραικούς».

    Εδώ ορισμένοι κουτόφραγκοι πιστεύουν πως όποιος σταυροφόρος ερχόταν στην «Γραικία» κατά τον 12ο αιώνα (3η σταυροφορία) θα έβλεπε «democracy at work in Greece» (= [αρχαία Αθηναϊκή] δημοκρατία εν δράσει σην «Γραικία»)

    Ιδού, ο κουτόφραγκος «μονομάχος» Russel Crowe:

    Άντε να εξηγήσεις σε κάθε διφθερία εκτός (και κάθε «τσερβουλιανό» εντός) πως οι Σταυροφόροι της Γ΄ σταυροφορίας ήρθαν στην -υπό διάλυση- Ρωμανία των άπτωτων Ρωμαίων, της οποίας το πολίτευμα ήταν η αυτοκρατορική «κηδεμονία» της Res Publica Romana/Πολιτείας των Ρωμαίων από την εποχή του Οκταβιανού Αυγούστου μέχρι την άλωση του 1204.

    Ιδού τι λένε οι ίδιοι οι -κατά φράγκους- «Γραικοί» στον Καρλομάγνο ότνα στέφθηκε imperator «Romanorum» στις 25 Δεκεμβρίου του 800:

    Ποιων Ρωμαίων είσαι ο αυτοκράτορας, όταν εμείς είμαστε οι Ρωμαίοι και εσύ δεν είσαι ο αυτοκράτωράς μας;

    Η απάντηση των Φράγκων ήταν «οι «Γραικοί» δεν πρέπει να μονοπολείτε την ρωμαϊκή κληρονομιά».

    [06:32]

    Στο [06:55] άκου -αν είναι δυνατόν- έναν κουτόφραγκο να κατηγορεί τον βασιλέα των «βυζαντινών»/Ρωμαίων ως «ψεύτικο» … επειδή δεν τον έστεψε ο Πάπας, αλλά «τον εξέλεξε μόνο η [Ρωμαϊκή] Σύγκλητος και ο [Ρωμαϊκός] Λαός» της Κωνσταντινουπόλεως.

    Είναι δυνατόν να μην ξεκαρδιστώ -όπως ο Καλδέλλης- με τους τριβάρβαρους εκτός και τους τσερβουλιανούς Γραικύλους υποτακτικούς τους εντός;

    Ο κουτόφραγκος αναγνωρίζει ότι η Ρωμαϊκή Σύγκλητος και ο Ρωμαϊκός λαός (SPQR = Senatus Populusque Romanus !!!) είναι στην «Νέα Ρώμη, Ρώμην την αρρυτίδωτο και μήποτε γηρώσα» (που γράφει και ο Μανασσής) Κωνσταντινούπολη, αλλά θεωρεί τον αυτοκράτορά τους ως «ψευδώς Ρωμαίο» επειδή -άκουσον άκουσον- δεν τον έστεψε ο Πάπας!!!

    🙂 🙂 🙂

    Σε διορθώνω λέγοντας πως ο Χωνιάτης απεχθανόταν το «Γραικός» και το χρησιμοποιούσε μόνο όταν μετάφερε λόγια και σκέψεις Φράγκων και μία φορά όταν για να αυτοσαρκάστεί («οι ςεπιστήμονες των Λατίνων πιστεύουν πως είναι σεμνότεροι από εμάς τους «[αιρετικούς] Γραικούς».

    Τον όρο «Έλλην» ο Χωνιάτης τον χρησιμοποιεί, αλλά τόσο σπάνια και τόσο υπερρητορικώς, που δεν έχει καμία σημασία. Απλώς δείχνει τις τάσεις τις ελληνομαθούς ρωμαϊκής λόγιας ελίτ του 12ου αιώνα.

    Από εκεί και μετά, νομίζω ότι παρέθεσες λάθος ανάρτησή μου.

    Την εφεύρεση ανύπαρκτων Ελλήνων έπρεπε να παραθέσεις, όπου ο Ρουμάνος μεταφραστής του Δούκα Grecu παίρνει το πρωτότυπο του Δούκα «ω ανόητοι και μωροί Ρωμαίοι» και το «μεταφράζει» (βιάζει ασελγώς θα έλεγα) ως «you stupid Greeks».

    https://smerdaleos.wordpress.com/2014/04/12/%CE%BC%CE%B7%CF%87%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%B5%CF%86%CE%B5%CF%8D%CF%81%CE%B5%CF%83%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CF%8D%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%BA%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B5%CE%BB%CE%BB/


  49. Ριβαλντίνιο said

    @ 48 Avonidas
    Όπως λένε και οι ξένοι

    shit high and look far ! 🙂

    Για πάρτη σου, να γουστάρεις αδελφέ

  50. sarant said

    48: Λοιπόν, τη Λοάνα δεν την έχω διαβάσει

    47: 🙂 🙂

    46 Και εδώ για τον Φάτσιο
    https://sarantakos.wordpress.com/2012/07/13/geiasou-2/

  51. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    48 – Το πρόβλημά σου λύνεται εύκολα, και δεν έχει να κάνει με θαύματα, από δω και πέρα θα πιάνεις τα υψώματα με θέα, είναι γνωστή άλλωστε η λαϊκή ρήση .😁

  52. Αιμ said

    Και με αφορμή το 58 : αγαπητοί μου , σημασίαν έχει πόση βενζίνη έχει το ταγκι οχι πότε θα ξεκινήσει το αυτοκίνητο δηλωσε ο πρόεδρος των κουμπάρων );

    Νικοκυρη, είχε πέσει το σαιτ μεχρι πριν λίγο, έτσι δεν είναι ;

  53. Αιμ said

    Το 54 εννοώ βέβαια!

  54. Γς said

    53:

    http://caktos.blogspot.gr/2013/12/blog-post_8588.html

  55. Avonidas said

    #53, 57. Εσείς βολευτήκατε, εγώ τι να κάνω; Το Ζακοπάνε πέφτει λίγο μακριά. Τα Καρπάθια, επίσης…

  56. gpoint said

    # 6

    το φοβερό στην φωτό είναι πως ακριβώς κάτω από το βιβλίο του Εκο υάρχει το βιβλίο του άλλου φωστηρογίγαντα της σκέψης του Μένιου Σακελλαρόπουλου !

    Αντε και στου Μαμούτε !!

  57. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Λέγεται ότι το επώνυμο Έκο είναι το αρκτικόλεξο των λατινικών λέξεων Ex Coelis Oblatus, που σημαίνει «θεϊκό δώρο»
    Ο Έκο γνώριζε άπταιστα πέντε γλώσσες, μεταξύ των οποίων αρχαία ελληνικά και λατινικά, τις οποίες χρησιμοποιούσε πολύ συχνά στα βιβλία του, επιστημονικά και λογοτεχνικά.
    Το όνομα του Ρόδου πούλησε 9.000.000 αντίτυπα και τον έκανε παγκόσμια γνωστό.
    Με μη θρησκευτική, λαϊκή τελετή, σύμφωνα με την επιθυμία του, θα τον αποχαιρετήσουν την Τρίτη στο Καστέλλο Σφορτσέσκο του Μιλάνου:
    https://www.google.gr/maps/place/Sforzesco+Castle/@45.4704762,9.1793325,15z/data=!4m2!3m1!1s0x0:0x6556dd66c472c29b

  58. gpoint said

    Ρεζιλίνιε, παίζανε και Κ20 ΠΑΟ-ΠΑΟΚ 1-2. Τελικά από τους νέους την έφαγες την ΜΠΟΥγαΤΣΑ που έψαχνες

  59. Ριβαλντίνιο said

    @ 59 gpoint
    Τον Μένιο δεν θα τον ξαναπιάσεις στο στόμα σου. Τον Μένιο…

    (Εκεί που έχει ταξιδέψει αυτός…)

    @ 61 gpoint
    Πανηγυρίζει η δικέφαλη κότα γιατί έφαγε μόλις 2,5 φάπες το ΣΚ !!! Ρε κοκκίνησε ο σβέρκος σας στο μπάσκετ. 😆

  60. Ριβαλντίνιο said

    Παναθηναϊκό μεγαλείο :

    Μία απίστευτη σκηνή έλαβε μέρος κατά την άφιξη της αποστολής του ΠΑΟΚ στη «Λεωφόρο». Συγκεκριμένα, όπως κατέβαιναν οι παίκτες της ομάδας της Θεσσαλονίκης από το πούλμαν, υπήρξαν τριγύρω αρκετοί φίλοι του Παναθηναϊκού.
    Έτσι όταν φάνηκε ανησυχία(1) στα πρόσωπα των παικτών του ΠΑΟΚ, οι οπαδοί του Παναθηναϊκού τους είπαν: «Εδώ είναι Λεωφόρος, όχι Καραϊσκάκη. Δεν χρειάζεται να φοβάστε».

    (1)διάβαζε τα έκαναν απάνω τους

  61. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    55 Δεν αντιλήφθηκα τίποτε.

  62. Αιμ said

    64 : κι όμως μόνο εσύ δεν έπαιζες απο το μεσημέρι # άγνωστο σφάλμα δικτύου ταδε

  63. Γιάννης Ιατρού said

    65: http://www.isitdownrightnow.com όποτε έχεις αμφιβολίες….

  64. sarant said

    65 Θα ήταν στο τετράωρο που έλειπα και δεν το είδα

  65. Corto said

    «ἀλλὰ καὶ γυναικάριον σεσωρευμένον ἁμαρτίαις, Ἐριννύων ζάκορον, δαιμόνων πρόσπολον, ἀρρήτων τε γοητειῶν καὶ ἐπιρρήτων ἐπῳδῶν ἐργαστήριον, καταστρηνιᾶσαν Χριστοῦ, ἐπὶ τοῦ συνθρόνου καθῖσαν κεκλασμένον ἀφῆκε μέλος καὶ πολλάκις περιδινηθὲν εἰς ὄρχησιν τὼ πόδε παρενεσάλευσε.»
    (Νικήτα Χωνιάτη, Χρονική Διήγησις, Βασιλεία Αλεξίου του Δούκα του και Μουρτζούφλου)

    Σχεδόν 6 αιώνες αργότερα οι Ιακωβίνοι θα επαναλάβουν το σόου. Στα πλαίσια της λατρείας του Υπερτάτου Όντος, η αμφιβόλου ηθικής Σοφία Μορμορό θα υποδυθεί την Θεά της Λογικής και ντυμένη προκλητικά θα καθήσει μεγαλοπρεπώς στην Αγία Τράπεζα της Παναγίας των Παρισίων, όπου θα δεχθεί τις υποκλίσεις και την δέουσες τιμές των Γάλλων Επαναστατών.

    https://en.wikipedia.org/wiki/Cult_of_Reason

  66. Ry Cooder Paris, Texas

    Στην μνημη του.

  67. Corto said

    Κόρδακας:
    «Τὰ μὲν γὰρ Διονυσιακὰ καὶ Βακχικὰ οἶμαί σε μὴ περιμένειν ἐμοῦ ἀκοῦσαι, ὅτι ὄρχησις ἐκεῖνα πάντα ἦν. τριῶν γοῦν οὐσῶν τῶν γενικωτάτων ὀρχήσεων, κόρδακος καὶ σικιννίδος καὶ ἐμμελείας, οἱ Διονύσου θεράποντες οἱ Σάτυροι ταύτας ἐφευρόντες ἀφ᾽ αὑτῶν ἑκάστην ὠνόμασαν, καὶ ταύτῃ τῇ τέχνῃ χρώμενος ὁ Διόνυσος, φασίν, Τυρρηνοὺς καὶ Ἰνδοὺς καὶ Λυδοὺς ἐχειρώσατο καὶ φῦλον οὕτω μάχιμον τοῖς αὑτοῦ θιάσοις κατωρχήσατο.»
    (Λουκιανός, περί ορχήσεως, 22)

    Σύμφωνα με τον Λουκιανό με τον κόρδακα και άλλους χορούς ο Διόνυσος νίκησε τους μάχιμους Ινδούς. Υπό μίαν έννοια τα ινδοπρεπή λαϊκά της δεκαετίας του ’60 δεν είναι τίποτα άλλο παρά ο επίλογος ενός μελωδικού διαλόγου μεταξύ Ελλάδας και Ανατολής, που κράτησε χιλιετίες.

  68. Υαλτις said

    50 @smerdaleos

    Οι όροι Ἕλλην, ἑλληνόφρων και ἑλληνίζων στο Χρονικό του Θεοφάνους

    Στην μελέτη σας παρατηρώ ότι υποπέσατε σε ένα κραυγαλέο σφάλμα ,παγίδα.
    Σε κάθε αναφορά του ονόματος Έλλην, παραθέτετε, το ότι Έλλην =ειδωλολάτρης.
    Το επαναλαμβάνετε τόσες φορές που στον τέλος το πιστέψατε και σεις ο ίδιος .
    Γιατί κάλλιστα να μην δεχτούμε ότι ως Έλλην εκλαμβάνεται αν όχι ο εξ αίματος, αλλά σε κάθε περίπτωση, ο κατά Ισοκράτη, ο της ημετέρας παιδείας;
    Γιατί επιλέγετε απ όλη την ελληνική παιδεία να απομονώνετε, μόνο το ειδωλολατρικό χαρακτήρα;(αφήστε που οι αρχαίοι ήταν τόσο ειδωλολάτρες όσο και οι προσκυνητές των εικόνων σήμερα χριστιανοί).
    Επίσης δεν νομίζετε ότι υπάρχει διαφορά στον χαρακτηρισμό κάποιου ως Ελληνίζοντα με αυτήν ως Έλληνα;.
    Γράφετε
    «καὶ μηδεὶς θαυμαζέτω, εἰ πρὸ τοῦ βαπτίσματος ἑλληνίζοντες δύο ἀδελφὰς ἔγημαν ὁ πατὴρ καὶ ὁ υἱός.
    πριν βαπτιστούν Χριστιανοί «ελλήνιζαν», δηλαδή ήταν ειδωλολάτρες.»(δική σας μετάφραση)
    ΑΛΛΑ
    «τοῦ δὲ βασιλέως ὑπὸ φιλοσόφων Ἑλλήνων ὀνειδισθέντος ἐν Βυζαντίῳ,
    Κάποιοι «Ἑλληνες» (= ειδωλολάτρες) φιλόσοφοι ονείδισαν τον Κωνσταντίνο στο Βυζάντιο»(δική σας μετάφραση)
    Τώρα γιατί ντε και καλά οι έλληνες φιλόσοφοι έγιναν στο μυαλό σας(χεχε) ειδωλολάτρες ένας θεός (σικ) το ξέρει.
    Στο τέλος θα μας πείτε ότι και ο Ιωάννης ο Ευαγγελιστής
    » ῏Ησαν δέ τινες ῞Ελληνες ἐκ τῶν ἀναβαινόντων, ἵνα προσκυνήσωσιν ἐν τῇ ἑορτῇ»

    σε ειδωλολάτρες αναφέρονταν.

  69. sarant said

    68-70 Πολύ ωραία σχόλια!
    Εμαθα και τι θα πει «ζάκορος» (κάτι σαν νεωκόρος)

  70. echthrosofer said

    Ωραιο αρθρο.Ομολογω συγκινηθηκα.Δεν εχω τη στενη σχεση με τα γραμματα που εχουν οι περισσοτεροι εδω θαμμωνες, τον Εκο ομως τον αγαπησα. Τον διαβασα και τον διαβαζω με απολαυση. Ας απολαυσει την αθανασια προς τα μπρος…

  71. Corto said

    72: Ευχαριστώ πολύ!
    Ναι και εγώ σήμερα έμαθα αυτή την λέξη. Κι από ό,τι κατάλαβα το ίδιο περίπου (βοηθός, υπηρέτης) είναι και ο πρόσπολος:

    http://www.perseus.tufts.edu/hopper/text?doc=Perseus:text:1999.04.0057:entry=pro/spolos

  72. Βάταλος said

    Εντιμώτατοι κύριοι,

    επιτρέψατε και τω γέροντι Βατάλω (άρτι επιστρέψαντα εις το κλεινόν άστυ) να εκφράση ωρισμένας απόψεις επί της παρούσης αναρτήσεως χωρίς τον φόβον νέας πορτοκαλιάς κάρτας…

    1) Μοί προξενεί κατάπληξιν ότι ούτε είς από τους δεκάδας χριστιανομπολσεβίκους αναγνώστας του Σαραντακείου Ιστολογίου ενεθυμήθη την σημερινήν (Κυριακή 21/2/2016) 168ην επέτειον από την 1ην έκδοσιν του Κομμουνιστικού Μανιφέστου από τους Μάρξ + Ένγκελς, εξ ού και η ευρεία δημοσιότης που έλαβον αι δηλώσεις της ελληνοψύχου μουνάρας Έλλης Παπαγγελή ότι απέρριψε τον Μαρξισμόν εις τα 15 της

    2) Μοί προξενεί αλγεινήν εντύπωσιν ότι μετά από 15 ώρας εις τον Ουρανόν του Διαδικτύου, ουδείς Σαραντάκειος αναγνώστης εφιλοτιμήθη να αναρτήση «Το όνομα του Ρόδου» με ρωμέικους υποτίτλους, μπάς και ξεστραβωθή ο αρχηγός του ενταύθα υποκαταστήματος της Μεταλληνικής κλίκας, κ. Blog-oti nanai, όστις (στοιχηματίζω την ημισείαν περιουσίαν μου) αγνοεί την αγγλικήν, ή το πολύ να την κατέχη εις επίπεδον «προγυμνάζομαι διά το Lower», όπως άλλωστε και ο πάτρωνάς του παπα-Γιώργης Μεταλληνός, ο οποίος τουλάχιστον κατέχει επαρκώς την γλώσσαν της χριστιανοπούλας Μέρκελ, καθότι εσπούδαζε εν Γερμανία επί Χούνδας, με γενναιόδωρον υποτροφίαν (αν είναι δυνατόν!..) της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, ήν οι Μεταλληνισταί μισούν θανασίμως και δεν την θεωρούν κάν Εκκλησίαν…

    Ελπίζω να συνήφθη το βίδεον του «Ονόματος του Ρόδου, διότι είναι από το Dailymotion και ουχί από το YouTube, οπότε συνεχίζω με συμβουλάς ξεστραβώματος του κ. Blog-oti-nanai…

    Εκλαμπρότατε, μεταβήτε εις το 1:52:40 του βίδεο και παρακολουθήσατε μόνον 40 δευτερόλεπτα διά να ίδητε τον Γουλιέλμον του Βάσκερβιλ (Σών Κόννερυ) να ζητή από τον αιδεσιμώτατον Χόρχεν τον 2ον τόμον της Ποιητικής του Αριστοτέλους και να τον ερωτά διατί οι Γαλιλαίοι μισούν θανασίμως τον Γέλωτα…

    Κατόπιν, πηδήξατε 30 δευτερόλεπτα και μεταβήτε εις το 1:53:50 διά να ίδητε (δια 45 μόνον δευτερόλεπτα) το Χόρχεν να εξηγή διατί είναι χρέος κάθε Χριστιανού να μισή θανασίμως τον Γέλωτα.

    Τέλος, μεταβήτε εις το 1:56:37 διά να ακούσετε την ολοκλήρωσιν του συλλογισμού του Χόρχε, μέχρι το 1:57:45 όπου καίει τον 2ον Τόμον της Ποιητικής του Αριστοτέλους, διά να μή πληροφορηθώσι οι άνθρωποι πως ο Μέγας Αριστοτέλης εθεώρει ευλογίαν τον Γέλωτα

    3) Περαίνω με μίαν χιουμοριστικήν απεικόνισιν διά το τί εδήλωσεν ο Πατερούλης Στάλιν (του οποίου την αγιοποίησιν δεν αποκλείει ο πατήρ Μεταλληνός (Ιούνιος 2010), αν αποδειχθή ότι μετενόησε διά τα εγκλήματά του!..) όταν έμαθε την δήλωσιν του Ρεπουμπλικανού υποψηφίου Ben Carson περί υπονομεύσεως των ΗΠΑ από τον Στάλιν, δήλωσιν που περιέλαβεν ο κ. Σαραντάκος εις τα χθεσινά Σαββατιάτικα μεζεδάκια του

    Μετά πάσης τιμής
    Γέρων Βάταλος
    αιμύλος και σπουδαιόμυθος

    ΥΓ-1: Συγχαίρω τον νεαρόν Ύαλτιν διά το σχόλιον 71, όπου τα βάζει με τον κ. Σμερδαλέον και εις το τέλος τον κατατροπώνει. Απλώς, υπενθυμίζω πως απαξάπαντες οι Ορθόδοξοι θεολόγοι (του πατρός Μεταλληνού συμπεριλαμβανομένου) δέχονται πως οι «Έλληνες» που επλησίασαν τον Ραββίνον Χριστόν εις το Ιωάννου 12,20, ήσαν Ελληνίζοντες Εβραίοι, οίτινες επέστρεφον εις την Πατρώαν (ΙουδαΪκήν) Θρησκείαν, εξ ού και ο ενθουσιασμός του Χριστούλη, όστις (ως εθνικιστής Εβραίος) εμίσει θανασίμως τους Έλληνας…

    ΥΓ-2: Ας μοί επιτραπή να καταθέσω μίαν σοφήν ατάκαν του Ουμβέρτου Έκο περί διαβάσματος που παρέλειψεν ο κ. Σαραντάκος εις την σημερινήν ανάρτησιν: «Η τέχνη του διαβάσματος έγκειται στο να ξέρεις ποιες σελίδες να πηδήξεις»!.. Σοφόν και λίαν αποτελεσματικόν…

  73. Γς said

    Σπουδαία τέχνει γενικώς να ξέρεις ποιές να πηδήξεις

    >Σοφόν και λίαν αποτελεσματικόν…

  74. cronopiusa said

    http://www.ifdcelbolson.edu.ar/mat_biblio/tecnologia/curso1/u1/01.pdf

  75. Βάταλος said

    Μικρά συμπλήρωσις εις το σχόλιον 75. Επειδή μάλλον δεν συνήφθη το βίδεον του «Ονόματος του Ρόδου», μεταβήτε απευθείας εις το Dailymotion διά να παρακολουθήσετε τα αποσπάσματα που σάς συνέστησα εν τω σχολίω 75

    Β.

  76. Γιάννης Ιατρού said

    76: και γενικώς, μάθε τέχνη κι άστηνε 🙂

  77. smerdaleos said

    @71, Υάλτις: Το επαναλαμβάνετε τόσες φορές που στον τέλος το πιστέψατε και σεις ο ίδιος .
    Γιατί κάλλιστα να μην δεχτούμε ότι ως Έλλην εκλαμβάνεται αν όχι ο εξ αίματος, αλλά σε κάθε περίπτωση, ο κατά Ισοκράτη, ο της ημετέρας παιδείας;
    —-

    Φίλε Υάλτι κάθισε πρώτα διάβασε το Χρονικό του Θεοφάνους (και την ωραία αγγλική μετάφραση με σημειώσεις του Magno που μπορεί να σου προσφέρει ο Βάταλος) ή οποιονδήποτε άλλο βυζαντινό συγγραφέα και μετά έλα να συζητήσουμε για το τι εννοεί ένας «βυζαντινός» όταν αναφέρεται στους δυσσεβείς και μυσαρούς Έλληνες του παρελθόντος.

    Μήπως ήταν «ο της ημετέρας παιδείας» ο ζωροάστρης Πέρσης Βασιλιάς Χοσρόης όταν έγραψε στην επιστολή που διέσωσε ο Σιμοκάττης πως ο ίδιος ήταν «Έλλην» και η γυναίκα του η «Σειρέμ» ήταν Χριστιανή και γι΄αυτό την καταράστηκαν σε ατεκνία οι ζωροάστρες ιερείς του;

    Τι πιστεύεις ότι εννοεί ο Ιουστινιανικός κώδικας στο άρθρο [1.11] De Pagani/Περί Ελλήνων, όταν χαρακτηρίζει τους δυσσεβείς και μυσαρούς Έλληνες ως την αιτία για την οποία η αυτοκρατορία τιμωρείται από την δίκαιη οργή του φιλάνθρωπου Θεού;

  78. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    69. Αφώτιστε, έσκισες! Ήταν κι ερωτιάρης, ως Λατίνος, στην πραγματική ζωή ο Έκο;

    Για τη διαφήμιση

    Το μαζικό προϊόν θεμιτά τείνει χρησιμοποιώντας «καλλιτεχνικά'» μέσα -θέτοντας σε λειτουργία μια επιδέξια τεχνική δανεισμού τρόπων και αναφορών σε αξίες από την τέχνη- να παράγει εντυπώσεις ποικίλου τύπου,ψυχαγωγικού, παιδαγωγικού,ερωτικού. Ουδεμία σημασία έχει το γεγονός ότι καμιά απ΄αυτές τις εντυπώσεις δεν αφορά τη καθ΄εαυτήν αισθητική. Αφορά πάντως τη θεωρία των επικοινωνιών,τη φαινομενολογία του καλλιτεχνισμού,την παιδαγωγική των μαζικών επικοινωνιών.
    Ουμπέρτο Έκο

  79. Υαλτις said

    Αγαπητέ Σμερδαλαιε

    Ατυχώς επαναλαμβάνεσαι αυτοαναφορικά
    Αν Έλληνας χαρακτηρίζονταν αυτός που πίστευε στην πατρώα θρησκεία, μιλούσε Ελληνικά και ακλουθούσε ήθη και κώδικες Ελληνικούς ,τότε είναι ύβρις ,να απομονώνεις ένα υποθετικό χαρακτηριολογικο σήμα, αυτό του ειδωλολάτρη ,παρ εκτός αν θεωρείς ειδωλολάτρες-εικονολάτρες και τους ορθόδοξους χριστιανούς.
    Ο Χοσρόης δεν ήταν αυτός που άνοιξε την αγκαλιά του και δέχτηκε τους εκδιωγμένους από τον Ιουστινιανό έλληνες φιλοσόφους; τι θεωρείς ότι ασπάστηκε την ειδωλολατρία παρασυρόμενος απ αυτούς;
    Η μήπως συμφώνα με το ξυράφι του οκάμ η αλήθεια είναι η πιο προφανής
    Στην συνείδηση των φανατικών χριστιανών τζιχαντιστων επειδή μιλούσε ελληνικά φιλοσοφούσε ελληνικά, έκανε παρέα με Έλληνες φιλοσόφους ήταν Έλληνας.
    Πίστευε και ακολουθούσε δηλαδή τα των Ελλήνων.
    Μου κάνει εντύπωση που έχεις αναλάβει μια σταυροφορία και αναγορεύεις εαυτόν χριστιανικοτερο των χριστιανών.
    Οι πατερούληδες κυνηγούσαν τους Ελληνες ως μη χριστιανούς και συ το πας ακόμα πιο μακριά εξισώνοντας τους Ελληνες με ειδωλολάτρες.
    Ο μονός λοιπόν δρόμος που απομένει είναι σημειολογικός
    -τι ήταν ο Έλληνας.
    Γι αυτό αναφέρθηκα στον Ισοκράτη. Αυτός δεν είπε το 500 πχ ότι τόση είναι η ακτινοβολία της πόλης ώστε περισσότερο να αποκαλούνται Έλληνες αυτοί που μετέχουν στη δική μας παιδεία παρά στην κοινή καταγωγή;.
    Τώρα εσύ τι καταλαβαίνεις ;Οτι με το παιδεία εννοούσε τη ειδωλολατρία;

  80. gpoint said

    # 62

    Δεν χρειάζεται να τον πιάνω στο στόμα μου, όσοι είχαν δει την συμμετοχή του σε παιχνιδι γνώσεων όπου για κάθε κερδισμένη ερώτηση θα πήγαινε ένα ποσό υπέρ παιδικού χωριού ΣΟΣ ή κάτι τέτοιο τον θυμούνται ακόμα και κρατάνε την κοιλιά τους από τα γέλια. Ποιός Βαμβακούλας και ποιός Αρδίζογλου τώρα…
    Αφού μπέρδεψε την βούρτσα με κάτι ομοιοκατάληκτο στις δυο πρώτες ερωτήσεις προσφέροντας απορία και γέλιο, στην τρίτη δήλωσε με στόμφο «αυτό το ξέρω»
    Η ερώτηση ήταν ποιανού ιδέα ήταν ο Δούρειος Ιππος

    » Του Αχιλλέα» πετάχτηκε ο Σακελλαρόπουλος.
    «Ναι, του Ντελεάνο» δεν άντεξε γνωστός ηθοποιός που συμμετείχε κι αυτός στην εκπομπή.

    Για τους νεώτερους Αχιλλέας Ντελεάνο ήταν γιος παράγοντα του βάζελου και γνωστός γιατί όταν είχε καθυστερήσει για την πτήση του πήρε τλφν και είπε πως υπάρχει μπόμπα στο αεροπλάνο ώστε να το προλάβει. Μετά βάζελος και χούντα τα βρήκανε όπως συνήθως, Κίτσιος κ.λ.π.

  81. gpoint said

    Τέλος για όσους είδν το ματς χωρίς πράσινα γυαλιά υπάρχει δεύτερη κίτρνη στον Μπεργκ στην φάση που τραυματίζεται ο Τζαβέλλας και απ’ ευθείας κόκκινη στον Μουτάτα για την κουτουλιά στον Πέλκα. Ο διαιτητής τον χρεώνει κίτρινη- ίσως γιατί οπέλκας δεν κάνει θέατρο α λα Μπεργκ και στην συνέχεια τον δικαιώνει αφού αποβάλλει τον Χαρίση που του κάνει ένα εντελώς νόμιμο τάκλιν.

    Το ΠΟΚ υπάρχει και βασιλεύει κι ας λέει ό,τι θέλει ο Αλαφού

    # 63

    Το φίλαθλο πνεύμα επέδειξαν και οι ποδοσφαιριστές Μέστα, Κουτρουμπής, Μπεργκ, Μουτάτα (ιδίως αυτός παρά το μικρό διάστημα που αγωνίστηκε)

  82. Κωστής said

    #82 Yαλτις, χωρίς να συμφωνώ απόλυτα με τα λεγόμενα του Σμερδαλέου, πιστεύω ότι κάνεις ένα μεγάλο λάθος στον τρόπο που βλέπεις τον όρο «Έλληνας» στο Βυζάντιο.

    «… Στην συνείδηση των φανατικών χριστιανών τζιχαντιστων επειδή μιλούσε ελληνικά φιλοσοφούσε ελληνικά …» Μα και οι ίδιοι οι πατέρες της Εκκλησίας ελληνικά μιλούσαν, αλλά δεν σκέφτονταν «ελληνικά».

    «… τι θεωρείς ότι ασπάστηκε την ειδωλολατρία παρασυρόμενος απ αυτούς; …» Ο Χοσρόης ήταν ήδη ειδωλολάτρης (τουλάχιστον από την οπτική των χριστιανών), ανήκε στη θρησκεία του Ζωροαστρισμού.

    Η μεγαλύτερη απόδειξη για την ταυτοποίηση των όρων Έλληνας και ειδωλολάτρης θεωρώ ότι είναι η μετάφραση τους στα λατινικά (σαν το Ρωμαίος = Γραικός). Αφού το Έλληνας μεταφράζεται ως paganus ή gentis, τότε τουλάχιστον για το πρώιμο Βυζάντιο είμαστε σίγουροι για την έννοια του όρου.

  83. sarant said

    83 Αυτόν τον Ντελεάνο δεν έτυχε να τον ακούσω…

  84. Υαλτις said

    85 κωστης

    που θα μου πάει,στο τελος θα καταλάβω.
    Αλλα πες μου ,οι χιλιαδες των χιλιαδων Ελληνων των Ελληνιστικων Βασιλείων πως αυτοαποκαλουνταν;Υπαρχει μια ιστοτικη στιγμη περιοδος που οι Ελληνες αποφασισαν μεταξυ τους να μην αποκαλουνται Ελληνες παρα γραικοι,η ρωμαιοι και ετσι αφησαν το ονομα Ελληνας για τους καθε λογης ειδολαλατρες;

  85. Pedis said

    Αφού τον τιμήσαμε τον εκλιπόντα, και δικαίως, για την πολύπλευρη συνεισφορά του στην κριτική σκέψη, τον αντικομφορμισμό και στην εκλαίκευση της δυτικής φιλοσοφίας, ας αναφέρουμε και τα κρίματά του. Κατά τη διάρκεια των νατοικών βομβαρδισμών στη Σερβία-Κόσσοβο έβαλε τα δυνατά του ώστε, ναι μεν, να μην μπει στο μάτι του μηχανισμού συκοφάντησης από την θεσμική κομφορμιστών διανόηση, όπως το διασκέδαζε και το έκανε τη δεκαετία του ’70 διεκδικώντας, δε, την εξαίρεση ότι δηλ. του λόγου του δεν θα πάρει τελικά θέση στη φάρσα που έχει στηθεί από τον Μιλόσεβιτς και τον Κλίντον αν και μπροστά την παραβίαση των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» η «δυτική κοινότητα» καλείται να δράσει στη βάση των αξιών της, παίρνοντας, βέβαια, το ρίσκο, να αποδείξει ότι αυτές οι αξίες είναι γενικά αποδεκτές, κάτι για το οποίο ο ίδιος δεν θα έπαιρνε, βέβαια, θέση αλλά παραχωρούσε το δικαίωμα σε όλους εκείνους που ήταν πεισμένοι για τα επιχειρήματά τους, δικαίως, να το κάνουν.

    Κι ακόμη περισσότερο, πλάθοντας τον νεολογισμό «νεο-πόλεμος» ισχυρίστηκε ότι τα πράγματα θα έρθουν στη θέση τους από μόνα τους επειδή, τάχα, το σύστημα έχει ανάγκη, πλέον, από την «ειρήνη» παρά από τον πόλεμο.

    Τα τελευταία χρόνια, λόγω ηλικίας προφανώς αλλά και «περισσεύματος τιμών και κολακείας» είχε πλαδαρέψει τόσο πολύ (κι αυτό φαίνεται από τον επίλογο του τελευταίου του μυθιστόρηματος αλλά, πολύ περισσότερο από τα ανούσια άρθρα του στον ιταλικό τύπο στα οποία διαμαρτυρόταν γι αυτά που έβλεπε γύρω του με την γκρίνια ενός συνταξιούχου γυμνασιάρχη) που έφτασε στο σημείο να δηλώσει, όταν με αντικαθεστωτικό τρόπο επιβλήθηκε ο Ρεντσι από τα ΜΜΕ ως πρωθυπουργός, ότι περιμένει κι μάλιστα ελπίζει ή εύχεται να δει από τον Ρέντσι θετικές αλλαγές στη διακυβέρνηση της χώρας.

  86. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    87. Σκυλάκο, σ΄ευγνωμονώ για τη φλασιά: Αλέν Ρενέ, ντοκιμαντέρ, Όλη η μνήμη του κόσμου, Toute la Μémoire du Μonde. Το βρήκα και στο γιουτούμπι-τί χαρά!

  87. 90 😉

  88. Πάντως κάτι ποὺ δὲν πολυλέγεται εἶναι ὅτι ἡ ἰδέα τοῦ δηλητηριασμένου βιβλίου, τὸ βασικὸ στοιχεῖο τῆς ἀστυνομικῆς πολοκῆς τοῦ Ὀνόματος τοῦ Ῥόδου, εἶναι παρμένο (κλεμμένο;) ἀπὸ τὴν ἱστορία τοῦ Ἕλληνα βασιλιᾶ καὶ τοῦ γιατροῦ Ντουμπὰν ἀπὸ τὶς χίλιες καὶ μία νύχτες.

  89. 81. Ηταν το πιο λυπητερο μουσικο συγχρονο ακουσμα που μου ηλθε προχειρο.

  90. 92

    Κορνέιγ και το επώνυμο του πρωταγωνιστή (Μπάσκερβιλ) φόρος τιμής στον Άρθουρ Κόναν Ντόιλ και το σύντροφο σκύλο των Μπάσκερβιλ

  91. #92, ναί, αὐτὰ βέβαια εἶναι διακειμενικὰ παιχνίδια ἀπὸ τὰ ὁποῖα βρίθουν τὰ μυθιστορήματα τοῦ Ἔκο. δὲν νομίζω ὅτι εἶναι ἀκριβῶς ἡ ἴδια περίπτωσι.

  92. Ανδρέας said

    94 αυτό παίζει;
    Οι “Σκιές από τον τοίχο του θανάτου”
    http://perierga.gr/2014/06/%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%B9%CE%BF-%CF%86%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%BF/

  93. Ανδρέας said

    92 λάθος το 94 που έγραψα, στον Κορνήλιο το λέω.

  94. 92 Κορνήλιε, και από τον Δουμά: https://dytistonniptiron.wordpress.com/2013/06/09/zip/#comment-9850

  95. Umberto Eco
    Born 5 January 1932

    Αιγόκερως και ο ΑΦ !

  96. smerdaleos said

    @82, Υάλτι.

    Φίλε Υάλτι, εγώ το χρέος μου στην κοινωνία το έκανα. Απ΄ότι κατάλαβα, ακόμα κι αν παραθέσω και τις περίπου 50 απαντήσεις του όρου «Έλλην» στα βυζαντινά κείμενα της περιόδου 500-1100 μ.Χ. στις οποίες όλες πλην 3-4 σημαίνουν «ειδωλολάτρης» και οι 3-4 (2 στον Προκόπιο και μία στον Σκυλίτση) σημαίνουν «ελλαδικός» προβλέπω ότι δεν πρόκειται να σε πείσω. Επομένως, δεν έχει νόημα να συνεχίσω.

    Σου παραθέτω την Αρβελέρ να λέει ότι «Έλλην» = «ειδωλολάτρης» (κατά την περίοδο 500-1100) και σε χαιρετώ.

    [00:25]

    «και να θυμηθούμε ότι στα βυζαντινά χρόνια, η λέξη « Έλλην» σήμαινε ειδωλολάτρης»

  97. gpoint said

    # 86

    Της εποχής του Ματζαβελάκη, του Αντωνάκου κ.λ.π. ήταν. Ο γιος του πλέημπόυ της συμφοράς…

  98. smerdaleos said

    @88, Υάλτι: Αλλα πες μου ,οι χιλιαδες των χιλιαδων Ελληνων των Ελληνιστικων Βασιλείων πως αυτοαποκαλουνταν;Υπαρχει μια ιστοτικη στιγμη περιοδος που οι Ελληνες αποφασισαν μεταξυ τους να μην αποκαλουνται Ελληνες παρα γραικοι,η ρωμαιοι και ετσι αφησαν το ονομα Ελληνας για τους καθε λογης ειδολαλατρες;

    Βεβαίως. Είναι η περίοδος 300-600, όπου συντελέστηκε ο επανεθνοτισμός των ελληνοφώνων σε Χριστιανούς Ρωμαίους.

    Ο όρος «Έλλην» με εθνοτική σημασία απαντά μέχρι το ~400 μ.Χ. Από το 500 μ.Χ. μέχρι το 1100 σου εξήγησα στο προηγούμενο σχόλιο τι σημαίνει. Θα το δεις με τα ίδια σου τα μάτια αν διαβάσεις το «Hellenism in Byzantium».

    Η πιο συχνοδιάβαστη αγιογραφία στο βυζάντιο και αυτή που έδρασε ως αρχέτυπο για την συγγραφή των άλλων είναι ο Βίος και Πολιτεία του Αγίου Αντωνίου του Μεγάλου, που γράφτηκε από τον «Άγιο» Αθανάσιο γύρω στο 350 μ.Χ.

    Σε αυτήν οι «Έλληνες» και οι «αιρετικοί Αρειανοί» είναι οι «δυσσεβείς» «άλλοι» από «εμάς» τους Χριστιανούς.

    https://el.wikisource.org/wiki/%CE%92%CE%AF%CE%BF%CF%82_%CE%BA%CE%B1%CE%B9_%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B5%CE%AF%CE%B1_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%BF%CF%85_%CE%91%CE%BD%CF%84%CF%89%CE%BD%CE%AF%CE%BF%CF%85

    Πρῶτον τοίνυν τοῦτο γινώσκωμεν, ὅτι οἱ δαίμονες οὐ καθ’ ὃ δαίμονες καλοῦνται, οὕτω γεγόνασιν· οὐδὲν γὰρ κακὸν ἐποίησεν ὁ Θεός· ἀλλὰ καλοὶ μὲν γεγόνασι καὶ αὐτοί, ἐκπεσόντες δὲ ἀπὸ τῆς οὐρανίου φρονήσεως, καὶ λοιπὸν περὶ τὴν γῆν καλινδούμενοι, τοὺς μὲν Ἕλληνας ἠπάτησαν ταῖς φαντασίαις, ἡμῖν δὲ τοῖς Χριστιανοῖς φθονοῦντες, πάντα κινοῦσι, θέλοντες ἐμποδίζειν ἡμᾶς τῆς εἰς οὐρανοὺς ἀνόδου·

    Οι «δαίμονες» εξαπάτησαν τους Έλληνες και φθονούν εμάς τους Χριστιανούς.

    Οὐ γὰρ ἀφαιροῦνται τὴν δειλίαν τῶν τοιούτων οἱ δαίμονες, ὥσπερ πεποίηκεν ὁ μέγας ἀρχάγγελος Γαβριὴλ τῇ Μαρίᾳ καὶ τῷ Ζαχαρίᾳ, καὶ ὁ φανεὶς ἐν τῷ μνημείῳ ταῖς γυναιξίν· ἀλλὰ μᾶλλον ὅταν ἴδωσι δειλιῶντας, αὐξάνουσι τὰς φαντασίας, ἵνα μειζόνως αὐτοὺς καταπτήξωσι· καὶ λοιπὸν ἐπιβάντες, προσπαίζωσι λέγοντες· Πεσόντες προσκυνήσατε. Τοὺς μὲν οὖν Ἕλληνας οὕτως ἠπάτησαν· οὕτως γὰρ ἐνομίσθησαν παρ’ αὐτοῖς ψευδώνυμοι θεοί· ἡμᾶς δὲ οὐκ ἀφῆκεν ὁ Κύριος ἀπατηθῆναι παρὰ τοῦ διαβόλου, ὁπηνίκα τὰς τοιαύτας αὐτῷ ποιοῦντι φαντασίας ἐπιτιμῶν εἴρηκεν· Ὕπαγε ὀπίσω μου, Σατανᾶ·

    Οι εξαπατημένοι Έλληνες νόμισαν τους δαίμονες ως ψευδώνυμους θεούς, αλλά εμάς [τους Χριστιανούς] δεν μας άφησε ο Κύριος (Χριστός) να εξαπατηθούμε από τον διάβολο.

    Οἱ μὲν οὖν λαοὶ πάντες ἔχαιρον ἀκούοντες παρὰ τοῦ τοιούτου ἀνδρὸς ἀναθεματιζομένην τὴν χριστομάχον αἵρεσιν· οἱ δὲ τῆς πόλεως πάντες συνέτρεχον ἰδεῖν τὸν Ἀντώνιον. Ἕλληνές τε καὶ αὐτοὶ οἱ λεγόμενοι αὐτῶν ἱερεῖς, εἰς τὸ Κυριακὸν ἤρχοντο λέγοντες· Ἀξιοῦμεν ἰδεῖν τὸν τοῦ Θεοῦ ἄνθρωπον· πάντες γὰρ αὐτὸν οὕτως ἐκάλουν. Καὶ γὰρ κἀκεῖ πολλοὺς δι’ αὐτοῦ ἐκαθάρισεν ὁ Κύριος ἀπὸ δαιμόνων, καὶ βλαβέντας τὴν διάνοιαν ἰάσατο. Πολλοὶ δὲ καὶ Ἕλληνες ἠξίουν κἂν μόνον ἅπτεσθαι τοῦ γέροντος, πιστεύοντες ὠφελεῖσθαι.

    Πολλοί Έλληνες και οι δήθεν (λεγόμενοι) ιερείς τους έτρεξαν να συναντήσουν και να ακουμπήσουν τον Αντώνιο πιστέυοντας ότι θα οφεληθούν.

    Καὶ φρόνιμος δὲ ἦν λίαν· καὶ τὸ θαυμαστόν, ὅτι, γράμματα μὴ μαθών, ἀγχίνους ἦν καὶ συνετὸς ἄνθρωπος. Ποτὲ γοῦν φιλόσοφοι δύο ἦλθον πρὸς αὐτὸν Ἕλληνες, νομίζοντες δύνασθαι τὸν Ἀντώνιον πειράσαι·

    Ήρθαν και δύο Έλληνες φιλόσοφοι «πειραχτήρια» που νόμιζαν πως μπορούσαν να «πειράσουν» (περιπαίξουν) τον Άγιο Αντώνιο.

    Ἀμέλει μετὰ ταῦτα πάλιν ἐλθόντων ἑτέρων τινῶν· ἦσαν δὲ οὗτοι τῶν παρ’ Ἕλλησι δοκούντων εἶναι σοφῶν· καὶ ἀπαιτούντων αὐτὸν λόγον περὶ τῆς καθ’ ἡμᾶς ἐν Χριστῷ πίστεως

    Ήταν και αυτοί από τους Έλληνες που νομίζονται για σοφοί (= οι παγανιστές φιλόσοφοι) και ζήτησαν από τον Άγιο Αντώνιο να δώσει λόγο (φιλοσοφική ανάλυση) για την πίστη μας στον Χριστό.

    καὶ πιστεύοντες εἰς αὐτὸν εὐσεβῶς, τοὺς δαίμονας, οὓς αὐτοὶ οἱ Ἕλληνες νομίζουσιν εἶναι θεούς, τούτους οἱ Χριστιανοὶ ἐλέγχουσιν, οὐ μόνον μὴ εἶναι θεούς, ἀλλὰ καὶ πατοῦσι καὶ διώκουσιν, ὡς πλάνους καὶ φθορέας τῶν ἀνθρώπων τυγχάνοντας, ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν, ᾧ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

    Οι Έλληνες νόμισαν τους δαίμονες για θεούς, αλλά οι Χριστιανοί τους «ἤλεγξαν», πατώντας και διώκοντάς τους ως πλάνουςκ αι φθορείς των ανθρώπων.

    Οὕτω συνέστη τὰ τῶν Ἑλλήνων μαντεῖα, καὶ οὕτως ἐπλανήθησαν παρὰ τῶν δαιμόνων τὸ πρίν· ἀλλὰ καὶ οὕτω πέπαυται λοιπὸν ἡ πλάνη.

    Τα μαντεία των Ελλήνων, οι οποίοι από παλιά επλανήθησαν από τους δαίμονες

    Ἡμεῖς τοίνυν οἱ Χριστιανοὶ οὐκ ἐν σοφίᾳ λόγων Ἑλληνικῶν ἔχομεν τὸ μυστήριον· ἀλλ’ ἐν δυνάμει πίστεως ἐπιχορηγουμένης ἡμῖν διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ παρὰ Θεοῦ. Καὶ ὅτι ἀληθής ἐστιν ὁ λόγος, ἰδοὺ νῦν, μὴ μαθόντες ἡμεῖς γράμματα, πιστεύομεν εἰς τὸν Θεόν, ἐπιγινώσκοντες διὰ τῶν ποιημάτων αὐτοῦ τὴν εἰς πάντα πρόνοιαν. Καὶ ὅτι ἐνεργής ἐστιν ἡ πίστις ἡμῶν, ἰδοὺ νῦν ἡμεῖς ἐπερειδόμεθα τῇ πίστει τῇ εἰς τὸν Χριστόν, ὑμεῖς δὲ σοφιστικαῖς λογομαχίαις. Καὶ τὰ μὲν παρ’ ὑμῖν τῶν εἰδώλων φάσματα καταργεῖται, ἡ δὲ παρ’ ἡμῖν πίστις ἐπεκτείνεται πανταχοῦ. Καὶ ὑμεῖς μὲν συλλογιζόμενοι καὶ σοφιζόμενοι, οὐ μεταπείθετε ἀπὸ Χριστιανισμοῦ εἰς Ἑλληνισμόν· ἡμεῖς δὲ τὴν εἰς Χριστὸν πίστιν διδάσκοντες.

    Εμείς είμαστε Χριστιανοί και δεν έχουμε το μυστήριόν μας στην σοφία των ελληνικών λόγων (φιλοσοφικών συλλογισμών)μην μεταπείθετε από τον Χριστιανισμό στον Ελληνισμό.

    Καὶ ἔστι μὲν ἱκανὰ ταῦτα τεκμήρια δεῖξαι τὴν κατὰ Χριστὸν πίστιν μόνην ἀληθῆ εἶναι εἰς θεοσέβειαν. Ἰδοὺ ἀκμὴν ὑμεῖς ἀπιστεῖτε ζητοῦντες τοὺς ἐκ τῶν λόγων συλλογισμούς. Ἡμεῖς μὲν οὐκ ἐν πειθοῖς σοφίας Ἑλληνικῆς λόγοις, ὡς εἶπεν ὁ διδάσκαλος ἡμῶν, ἀποδείκνυμεν·

    Τα μόνα «τεκμήρια» που μας χρειάζονται είναι η θεσέβεια και αληθής πίστη προς τον Χριστό. Εσείς ακόμα απιστείτε αναζητώντας την λογική των [φυλοσοφικών] συλλογισμών, αλλά ξεχνάτε ότι εμείς δεν χρειαζόμαστε την πειθώ των λόγων (συλλογισμών) της Ελληνικής σοφίας.

    Ο μόνος ορισμός της φιλοσοφίας που κυκλοφορεί στο βυζάντιο από το 450-1050 είναι αυτός που χαρακτηρίζει την φιλοσοφία ως αναζήτηση της αλήθειας και τους Έλληνες ως αποτυχημένους φιλοσόφους, επειδή εφιλοσόφησαν χωρίς τον Χριστό που είναι η αλήθεια.

    https://smerdaleos.wordpress.com/2014/07/23/%ce%bf-%ce%bf%cf%81%ce%b9%cf%83%ce%bc%cf%8c%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%86%ce%b9%ce%bb%ce%bf%cf%83%ce%bf%cf%86%ce%af%ce%b1%cf%82-%cf%83%cf%84%ce%bf-%ce%bb%ce%b5%ce%be%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%cf%83%ce%bf/

    Πρέπει να φτάσουμε στον Ψελλό για να δούμε ιδεολογική μετατόπιση, αλλά όπως γράφει ο ίδιος «φιλοσοφώ μόνος σε αφιλόσοφους καιρούς» και ο φίλος του Ιωάννης Ξιφιλινός τον προτρέπει «να μην χάνει άσκοπα τον καιρό του με τον Πλάτωνά του και τους άλλους Έλληνες».

    Η Ελληνική παιδεία (γνώση της κλασικής γραμματείας) χαρακτηρίζεται «ἔξωθεν/θύραθεν» παιδεία (ξένη, που ήρθε απ έξω) και αντιπαραβάλλεται συνεχώς στην «ημετέρα» (δική μας) χριστιανική.

    Γράφει ο Σκυλίτσης για τον Ιώάννη τον Παφλαγόνα που διορίστηκε Αρχιεπίσκοπος της Βουλγαρίας πως:

    καὶ Ἰωάννου δὲ τοῦ Βουλγαρίας ἀρχιεπισκόπου κοιμηθέντος, ἕτερον ὁ βασιλεὺς προχειρίζεται, Παφλαγονίας μὲν ὁρμώμενον, κἂν τῇ μεγάλῃ δὲ ἐκκλησίᾳ διαπρέψαντα, καὶ τὸ τοῦ
    χαρτοφυλάκου διακόνημα ἐν πολλοῖς ἔτεσιν διανύσαντα, ἔρωτι δὲ ἡσυχίας καὶ τῷ (τὸ U) μὴ καλῶς τὰ θεῖα οἰκονομεῖσθαι παραιτησάμενον τοὺς ἐν μέσῳ θορύβους, καὶ διὰ τὸ μὴ θέλειν τῷ πατριάρχῃ προσκρούειν ἡσυχάζοντα καὶ ἰδιοπραγοῦντα. οὗτος Λέων μὲν ἐκαλεῖτο, πᾶσαν δὲ παιδείαν ἐξήσκητο τήν τε θύραθεν καὶ τὴν ἡμετέραν, ἐπιστὰς δὲ τῇ Βουλγαρίᾳ πολλὰ μνημεῖα τῆς αὐτοῦ ἀρετῆς καταλέλοιπεν.

    πᾶσαν δὲ παιδείαν ἐξήσκητο τήν τε θύραθεν καὶ τὴν ἡμετέραν

    είχε εξασκήσει όλα τα είδη παδείας και την θύραθεν (= ξένη, ελληνική) και την «ημετέραν».

    Αντίστοιχα, ο Λέων ο Διάκονος στην ιστορία του γράφει ότι ότνα ο Θεόδωρος Κολωνείας χρίστηκε πατριάρχης Αντιοχείας κατείχε λίγο από την «θύραθεν» παιδεία (ξένη = ελληνική), αλλά εις έπακρο την «θείαν καὶ ημετέρα» (= δική μας «θεϊκή»/Χριστιανική).

    ἐφευρών τε τὴν μὲν θύραθεν παιδείαν οὐ πάνυ ἠκριβωκότα, τήν γε μὴν θείαν καὶ ἡμετέραν ἐξησκημένον φιλοτιμότατα

    Ο ίδιος ο Λέων ο Διάκονος, όταν πρέπει να εξηγήσει το φαινόμενο του σεισμού (ἔνοσις, κλόνος) γράφει πως δεν θα ακολουθήσει τις «εικαιομυθίες» = παπαρολογίες των Ελλήνων (παγανιστών φιλοσόφων του παρελθόντος) και των μαθηματικών, αλλά προτιμά να συμβαδίσει με τον θείο Δαβίδ ερμηνεύοντας τον σεισμό σαν θεία επισκοπή (επίσκεψη του θεού στη γη).

    καὶ πρὸς τὰ ἔξωθεν ἐξατμισθέντα εἰς τὸν ὁμογενῆ διασκεδασθεῖεν ἀέρα. ἀλλὰ ταῦτα μὲν ἡ τῶν Ἑλλήνων εἰκαιομυθία πρὸς τὸ ταύτῃ δοκοῦν ἐξηγήσατο. ἐγὼ δὲ τῷ θείῳ Δαβὶδ συνεπόμενος, ἐπισκοπῇ φαίην τοῦ Θεοῦ πρὸς ἡμᾶς τὸν τοσοῦτον κλόνον ἐγγίνεσθαι

    εἰκαῖος = άσκοπος, άχρηστος > εἰκαιομυθία = παπαρολογία (άσκοπα λόγια).

    Στην βιογραφία του Συμεών του Νέου Θεολόγου (σύγχρονος του Λέοντα, 2ο μισό 10ου αιώνα) διαβάζουμε πως ο Συμεών προτίμησε να μην «ἐξελληνισθῆναι τὴν γλῶτταν τῇ ἀναλήψει παιδείας τῆς θύραθεν … τῆς ἔξωθεν», δήλαδή προτίμησε να μην εξαττικίσει την γλώσσα του με την μελέτη της Ελληνικής παιδείας.

    Οι πιο διάσημοι ορθόδοξοι ύμνοι είναι ο Ακάθιστος και τα κοντάκια του Ρωμναού του Μελωδού (που γράφτηκαν τον 6ο αιώνα).

    Στον Ακάθιστο Ύμνο, η Θεοτόκος υμνείται που έκλεισε τα στόματα των [Ελλήνων] ρητόρων και απέδειξε την μωρία των [Ελλήνων] φιλοσόφων, «διασπώντας τις πλοκές των «Αθηναίων»» (Ελλήνων φιλοσόφων).

    Ρήτορας πολυφθόγγους,
    ὡς ἰχθύας ἀφώνους,
    ὁρῶμεν ἐπὶ σοὶ Θεοτόκε•

    ἀποροῦσι γὰρ λέγειν,
    τὸ πῶς καὶ Παρθένος μένεις,
    καὶ τεκεῖν ἴσχυσας•
    ἡμεῖς δὲ τὸ μυστήριο ν θαυμάζοντες,
    πιστῶς βοῶμεν•
    Χαῖρε, σοφίας Θεοῦ δοχεῖον,
    χαῖρε, προνοίας αὐτοῦ ταμεῖον.
    <b<Χαῖρε, φιλοσόφους ἀσόφους δεικνύουσα,
    χαῖρε, τεχνολόγους ἀλόγους ἐλέγχουσα.
    Χαῖρε, ὅτὶ ἐμωράνθησαν οἱ δεινοὶ συζητηταί,
    χαῖρε, ὅτι ἐμαράνθησαν οἱ τῶν μύθων ποιηταί.
    Χαῖρε, τῶν Ἀθηναίων τὰς πλοκὰς διασπῶσα,
    χαῖρε, τῶν ἁλιέων τὰς σαγήνας πληροῦσα.
    Χαῖρε, βυθοῦ ἀγνοίας ἐξέλκουσα,
    χαῖρε, πολλοὺς ἐν γνώσει φωτίζουσα.
    Χαῖρε, ὁλκὰς τῶν θελόντων σωθῆναι,
    χαῖρε, λιμὴν τῶν τοῦ βίου πλωτήρων.
    Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

    Όσο για τους ύμνους του Ρωμανού του Μελωδού, άκου πρώτα την Αρβελέρ στο κάτω βίντεο και στα τελευταία δευτερόλεπτα ακούγεται ο ύμνος του Ρωμανού του Μελωδού που λέει:

    [14:10-16:10]

    τί φυσῶσι καὶ βαμβεύουσιν οἱ Ἕλληνες;
    Τί φαντάζονται πρὸς Ἄρατον τὸν τρισκατάρατον;
    Τί πλανῶνται πρὸς Πλάτωνα;
    Τί Δημοσθένην στέργουσι τὸν ἀσθενῆ;
    Τί μὴ ὁρῶσιν Ὅμηρον ὄνειρον ἀργόν;

    Τί Πυθαγόραν θρυλλοῦσι τὸν δικαίως φιμωθέντα;
    Τί δὲ καὶ μὴ τρέχουσι και σέβουσιν οἷς ἐνεφανίσθη
    τὸ Πανάγιον Πνεῦμα;’

  99. sarant said

    101 Οκ, μερσι

  100. Βάταλος said

    1) Σοφολογιώτατε κ. Σμερδαλέε (σχόλιον 100)

    δεν είμεθα όλοι κάφροι: Εκμεταλλεύεσθε το νεαρόν της ηλικίας του κ. Υάλτεως διά να τον βομβαρδίσετε με την ημι-αγράμματον Ελενίτσαν Αρβελέρ, που όλοι ημείς οι παλαιοί γνωρίζομε πώς έγινε πρύτανις της Σορβόννης, γλείφουσα τα ……. του Μιττεράν (θα ηδυνάμην να γράψω πολλά δι’ αυτό το θέμα, αλλά παραμονεύει η πορτοκαλόχρους κάρτα)

    Σάς ερωτώ ευθέως, κ. Σμερδαλέε: Συμφωνείτε με αυτό που λέγει η Ελενίτσα εις το 1:04 με 1:42 του βίδεο που αναβιβάσατε; «Κι αυτό θα το πώ και είναι δυσάρεστο, ΜΟΝΟ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ απ’ όλους τους Βαλκανίους, ΔΕΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΑΝ ΤΗΝ ΚΟΙΤΙΔΑ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ. Και η κοιτίδα του Γένους δεν είναι η Αθήνα, η οποία ήταν ένα λασποχώρι το 1830-33, όταν έγινε πρωτεύουσα του Κράτους. 8.000 σπίτια ήτανε, εκ των οποίων τα περισσότερα ήτανε και δίχως στέγη. Οπότε, η Πόλις ήταν η κοιτίδα του Γένους, η οποία έδωσε την Ορθοδοξία κλπ-κλπ»!..

    ΑΝ τις έλεγα εγώ αυτές τις παπαριές, κ. Σμερδαλέε, θα βγαίνατε εν τω μέσω της νυκτός (πληρώνει καλά η Μεταλληνική Κλίκα…) να με καταγγείλετε ως αγράμματον. Ότε τα λέγει η πανάσχετος Ελενίτσα Αρβελέρ, σιωπάτε όπως αι παλαιαί Αρσακειάδες και προσπαθείτε να ξεγελάσετε τον νεαρόν Ύαλτιν..

    ΣΑΣ ΞΑΝΑΡΩΤΩ: Είναι δυνατόν να λέγη η Αρβελέρ ότι μόνο οι Έλληνες από όλους τους Βαλκανικούς Λαούς ΔΕΝ απελευθέρωσαν την Πρωτεύουσά των, που είναι η Ιστανμπούλ; Προφανώς, η εσχατόγρια Ελενίτσα ήθελε να είπει «Οι Ρωμιοί» και είπε «Οι Έλληνες», αλλά ούτε σείς την διορθώσατε, ούτε ο Δεσπότης του Βόλου. ΚΑΙ ΕΝ ΤΟΙΑΥΤΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙ: Το ότι μόνο οι Έλληνες απ’ όλους τους Βαλκάνιους δεν απηλευθέρωσαν την πρωτεύουσάν των το λέγουν οι Εθνικοπαράφρονες της Χρυσής Αυγής και του «Στόχου» και σίγουρα οι Μεταλληνισταί (ας μάς απαντήση, αν τολμά, ο κ. Blog-oti-nanai, ή ο παραγιός του ο Ριβαλδίνιος)

    Και μή μου πείτε ότι ήτο lapsus lingue το λάθος της Ελενίτσας, που εμπέρδευσε τους Έλληνες με τους Ρωμιούς: Το έχει είπει σε αμέτρητες συνεντεύξεις της, όπως π.χ. εδώ (Οχτώβρης 2014) στον Μελέτη Μελετόπουλο, όπου λέγει επί λέξει…

    ΕΛΕΝΙΤΣΑ ΑΡΒΕΛΕΡ: «Την Αθήνα την έκαναν πρωτεύουσα, γιατί ακριβώς ο μόνος λαός που δεν απελευθέρωσε την κοιτίδα του γένους του είναι οι Έλληνες! Οι Βούλγαροι απελευθέρωσαν την Σόφια, οι Εβραίοι την Ιερουσαλήμ!»..

    ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ, παρακαλώ κ. Σμερδαλέε, (αν τολμάτε…) την ανωτέρω παπαριά της αγαπημένης σας Ελενίτσας και πάψατε να κάμνετε συνεχώς «ντά-ντά» μόνον τον γερο-Βάταλον και τον νεαρόν Ύαλτιν. Σάς το ξαναλέγω: Δεν είμεθα όλοι κάφροι. Κάποιοι καταφέραμε και ξεφύγαμε από την αποβλάκωσιν 17 αιώνων που μάς επέβαλον οι Γαλιλαίοι…

    2) Περαίνω την αποψινήν μου παρέμβασιν (θα ακολουθήσουν άλλαι δύο, ακόμη καταιγιστικώτεραι, αν μοί το επιτρέψη η γραία Βατάλαινα) αναρτών μίαν λησμονημένην φωτογραφίαν του Ουμβέρτου Έκο να ατενίζη το Ηρώδειον. Το σημερινόν «Έθνος» αποκαλύπτει ότι οι Γαλιλαίοι μοναχοί είναι τόσον κρετίνοι, ώστε είχον επανειλημμένως βραβεύσει (η μονή της Πάτμου) τον Ουμβέρτον, όστις εις κάθε μυθιστόρημά του διέσυρε ανεπανορθώτως τους ασκητάς του Ραββίνου Ιησού!..

    Μετά πάσης τιμής
    Γέρων Βάταλος
    αιμύλος και σπουδαιόμυθος

    ΥΓ: Μοί προκαλεί αλγεινήν εντύπωσιν διά το ποιόν των αναγνωστών του παρόντος Ιστολογίου ότι επί 30 ώρας δεν ευρέθη είς χριστιανός να ενημερώση τον πολυάσχολον κ. Σαραντάκον ότι εις την χθεσινήν κυριακάτικον «Καθημερινήν» ο Παντέλος ο Μπουκάλας διαφημίζει τον κ. Σαραντάκον εις έν άρθρον διά την θείαν Ελληνικήν Γλώσσαν, αντλημένον κατά 99% από το παρόν Ιστολόγιον

  101. Ανδρέας said

    αι παλαιαί Αρσακειάδες

    lol

  102. smerdaleos said

    @104: ΣΑΣ ΞΑΝΑΡΩΤΩ: Είναι δυνατόν να λέγη η Αρβελέρ ότι μόνο οι Έλληνες από όλους τους Βαλκανικούς Λαούς ΔΕΝ απελευθέρωσαν την Πρωτεύουσά των, που είναι η Ιστανμπούλ; Προφανώς, η εσχατόγρια Ελενίτσα ήθελε να είπει «Οι Ρωμιοί»
    —-

    Εδώ έχεις δίκαιο Δώτωρ. Έκανε γκάφα η Ελενίτσα εδώ. Η «Νέα Ρώμη η αρρυτίδωτος και μήποτε γηρώσα» δεν είναι η πρωτεύουσα των Νεοελλήνων, αλλά των Ρωμιών.

    Έτσι την ορίζει ο Κωνσταντίνος Μανασσής όταν λέει πως ο Άγιος Κωνστνατίνος έκλεισε τα τεμένη των Ελλήνων (στην πραγματικόττηα ο γιος του Κωνστάντιος το έκανε αργότερα, αλλα΄εφήμερα διότι ακολούθησε το πραξικόπημα του Ιουλιανού) και ίδρυσε ολβιόπολιν, πόλιν την Νέα Ρώμην, Ρώμην την αρρυτίδωτο και μήποτε γηρώσα!!!

    Ὁ Κωνσταντῖνος τοιγαροῦν τοῦ Κώνσταντος τὸ λάχος ὡς πατρικὸν παραλαβών, καὶ βλέπων τὰ Ῥωμαίων κακῶς περιστροβούμενα ζάλαις ἀλλεπαλλήλοις ὡς τῆς ἀρχῆς εἰς πλείονας ἀρχὰς διῃρημένης (ἦρχε καὶ γὰρ Μαξέντιος, καὶ μετ’ αὐτοῦ Σεβῆρος, καὶ Μαξιμῖνος σὺν αὐτῷ μετὰ τοῦ Γαλλερίου), ἐγείρει μάχας κατ’ αὐτῶν, κατατροποῦται πάντας, καὶ βασιλεὺς καθίσταται καὶ κράτωρ μονοκράτωρ, καὶ θρέμμα γίνεται Χριστοῦ σεπτῆς ἀγελαρχίας, πρῶτος ἀνάκτων τῷ Χριστῷ προσκολληθεὶς γνησίως. οὗτος καθεῖλε τοὺς βωμούς, ἔκλεισε τὰ τεμένη ἐν οἷς προσῆγον Ἕλληνες δαίμοσι τὰς θυσίας, καὶ τῶν αἰσχρῶν ἐναγισμῶν καὶ ῥυπαρῶν ὀργίων σχολὴν κατεψηφίσατο καὶ πάσης βδελυρίας. καὶ γέγονε περίτρανος σάλπιγξ ἀργυροσάλπιγξ, ἀπ’ ἄκρων γῆς εἰς ἄκρα γῆς ἠχοῦσα καὶ βοῶσα, καὶ πανταχῇ σαλπίζουσα τὴν εἰς τὸν κτίστην πίστιν. πόλεως δὲ βουλόμενος δομήτωρ χρηματίσαι τὴν τῶν τυφλῶν κατέλαβε Χαλκηδονίων πόλιν. καὶ κτίζειν ἀπαρξάμενος πρᾶγμα κατεῖδε ξένον· καὶ γὰρ μεγαλοπτέρυγες ὄρνιθες ἐπιπτάντες τοὺς λίθους ἀφαρπάσαντες μετήνεγκαν ἐκεῖθε ἐπὶ τὴν πόλιν Βύζαντος τὴν περικαλλεστάτην. ὁ τοίνυν θεοφρούρητος αὐτάναξ Κωνσταντῖνος οὐκ ἀπὸ τύχης ἐγνωκώς, ἀλλ’ οὐδ’ ἐκ ταυτομάτου συμβῆναι τὸ γενόμενον τοῦτο περὶ τοὺς λίθους, ἐκεῖθεν μεταθέμενος στρέφει τὴν γνώμην ὅλην ἐπὶ τὴν πανευδαίμονα πόλιν τῶν Βυζαντίων, καὶ πόλιν ὀλβιόπολιν αὐτῇ προσανεγείρει, πόλιν τὴν μεγαλόπολιν, πόλιν τὴν νέαν Ῥώμην, Ῥώμην τὴν ἀρρυτίδωτον, τὴν μήποτε γηρῶσαν, Ῥώμην ἀεὶ νεάζουσαν, ἀεὶ καινιζομένην, Ῥώμην ἀφ’ ἧς προχέονται χαρίτων αἱ συρμάδες, ἣν ἤπειρος προσπτύσσεται, θάλασσα δεξιοῦται, ἠπίως ἀγκαλίζονται παλάμαι τῆς Εὐρώπης, ἀντιφιλεῖ δ’ ἑτέρωθεν τὸ τῆς Ἀσίας στόμα.

    Δυστυχώς την κάνει συχνά αυτήν την γκάφα η Ελενίτσα όταν εκλαϊκεύει τα των Ρωμαίων προς τα «αποβλακωμένα» Ρωμιόπουλα = Νεοελληνόπουλα. 🙂 🙂 Υποθέτω πως το κάνει για να κάνει πιο «εύγεστη» την Ρωμανία στους Νεοέλληνες. Γι΄αυτό και μερικές φορές την ονομάζει αναίσχυντα «η αυτοκρατορία του μεσαιωνικού Ελληνισμού».

    Άκουσον, άκουσον Δώτορ !!! 🙂 🙂 🙂 🙂

  103. sarant said

    104 Το έχω δει το άρθρο του φίλου Παντελή.

  104. Υαλτις said

    104 @Βάταλος
    είναι ο τρόπος γραφής μου η μαλλον τά επιχειρήματα μου γέροντα ,που σα παραπλανούν για την ηλικία μου.
    Στην αρχή πήγα να παρεξηγηθώ, μιας και είμαι πλεον μεσηλιξ, αλλά μετά σκέφτηκα την ηλικία σας και την σοφία σας και από φιλαρέσκεια ,το εξέλαβα ως αγαθή φιλοφρόνηση.
    Πότε αλήθεια κι από ποιον θα ξανακούσω « «το νεαρόν της ηλικίας του κ. Υάλτεως»;

  105. Βάταλος said

    1) Εύγε κ. Σμερδαλέε (σχόλιον 106): Είσθε (ακόμη…) τίμιον παλληκάρι. Ωστόσον, ΣΑΣ ΞΑΝΑΡΩΤΩ: Από επιθυμίαν εκλαϊκεύσεως της Επιστήμης μπερδεύει η Ελενίτσα το «Έλληνες» με το «Ρωμιοί» ή από καθαράν ασχετίλαν; Σοβαροί να είμεθα, κ. Σμερδαλέε… Η γυνή είναι άσχετος και δεν λέγω περισσότερα, διά τον φόβον της πορτοκαλοχρόου κάρτας…

    2) Διατί δεν μάς απαντούν οι Μεταλληνισταί; Συμφωνούν με την Ελενίτσαν και με τον πάτρωνά των παπα-Μεταλληνόν (αν προκληθώ, θα αναρτήσω 10 βίδεο όπου το λέγει καθαρά ο εν λόγω παπα-Ρωμιός ότι δεν απελευθερώσαμε ακόμη την πρωτεύουσάν μας!..) ότι οι Έλληνες (διάβαζε… Ρωμιοί) είναι οι μόνοι Βαλκάνιοι κλπ-κλπ;

    3) Ενημερώνω τον κ. Σαραντάκον διά κάτι που σίγουρα του διέφυγε: Και οι Εβραίοι είναι έξαλλοι με τον κρυφοναζιστήν Ρίχτερ, δι’ όσα είπε την περασμένην Τρίτην εις τον Παπαχελάν («ΣκάΪ») περί αποζημιώσεως των Εβραίων που εψήφιζαν την ΕΡΕ!.. ΙΔΟΥ το άρθρον του Γ.Γ της Ισραηλιτικής Κοινότητος Αθηνών (αν δεν κάμνω λάθος) και εν Αθήναις ανταποκριτού της ισραηλινής εφημερίδος «Yedioth Achronoth» Βίκτωρος Ελιέζερ εις την «Καθημερινήν» του περασμένου Σαββάτου.

    Σάς είχα προειδοποιήσει, αγαπητέ κ. Σαραντάκο, ότι ο ΧάΪντς Ρίχτερ είναι κρυφοναζιστής, αλλά δεν με πιστεύσατε. Τώρα που το λέγουν οι ίδιοι οι Εβραίοι, είναι βέβαιον ότι θα το πιστεύσητε…

    Μετά πάσης τιμής
    Γέρων Βάταλος
    αιμύλος και σπουδαιόμυθος

    ΥΓ: Μοί είναι αδύνατον να μή σχολιάσω την ιστορικήν αποκάλυψιν της χθεσινής κυριακάτικης «Καθημερινής» (Στήλη «Πρίν 49 χρόνια»), όπου πληροφορούμεθα ότι και ο Εβραίος (Γερμανόν τον αναφέρει προ 49 ετών η «Καθημερινή»!) εφευρέτης της Ατομικής Βόμβας, Ροβέρτος Οπενχάϊμερ, ήτο ΕΛΛΗΝΟΒΑΡΕΜΕΝΟΣ και εθεώρει πως ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΧΟΝ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!.. Ιδού (δι’ αυτούς που βαριούνται να κάμουν «κλίκ» εις το λίκνον που έδωκα προηγουμένως) το σχετικόν απόσπασμα του «Φιλίστορος» (κατά κόσμον Μιχαήλ Κατσίγερα)

  106. Υαλτις said

    100 @ Σμερδαλεος
    «Φίλε Υάλτι, εγώ το χρέος μου στην κοινωνία το έκανα»

    Μήπως την ψωνίσατε και φαντασιώνεστε εαυτόν ως Απόστολο η Πάπα;
    Μήπως νοιώθετε ότι έχετε κάποια αποστολή και χρέος έναντι της κοινωνίας ;

    Οποία οἴηση έπαρση και αλαζονεία

    Καλυτέρα να ξεκινούσατε με το
    Αμήν αμήν λέγω υμην

    Και να τελειώνατε με το
    είπα και ελαλησα και αμαρτιαν ουκ έχω
    Ντροπή

    Θα επανέλθω επί της ουσίας

    Υγ τώρα που το ξανασκέφτομαι

    Το PIUS SMERDALEΟUS θα σας πήγαινε γάντι

  107. Βάταλος said

    Αγαπητέ μου κ. Ύαλτι (σχόλια 108 + 110)

    εντυπωσιάζομαι που είσθε μεσήλιξ, ενώ ο τρόπος γραφής σας είναι νεανικώτατος. Μή είσθε αυστηρός με τον «Σάθαν του 21ου Αιώνος», διότι είναι ο μακράν καλύτερος επιστολογράφος του Σαραντακείου Ιστολογίου. Ουδεμία αντίρρησις ότι έχει και αυτός τα ελαττώματά του: Κάθεται και γράφει σενδόνια που ουδείς καταλαβαίνει, διά να μάς πείση για ανούσια πράγματα, ή διά οφθαλμοφανή, όπως π.χ. το βίδεον του σχολίου 106, όπου η Ελενίτσα προσπαθεί να μάς πείση ότι οι Βυζαντινοί ουδέποτε αυτοαπεκλήθησαν Βυζαντινοί, πράγμα που γνωρίζει και η κουτσή Μαρία (εδώ και πολλά έτη) εις το Ρωμέικον…

    Το μέγα ελάττωμα του κ. Σμερδαλέου (ελπίζω παροδικόν…) είναι ότι εσχάτως «τα έχει βρή» με την Μεταλληνικήν Κλίκαν και προωθεί (ενταύθα και από το Ιστολόγιόν του) μόνον ό,τι βλάπτει τον Ελληνισμόν, αποσιωπών τα αίσχη και τα εγκλήματα των Γαλιλαίων, που γνωρίζει κάλλιον παντός άλλου, καθότι τυγχάνει ακούραστο μυρμήγκι των Βιβλιοθηκών, εξ ού και το προσωνύμιον «Σάθας του 21ου Αιώνος»…

    Β.

  108. Ριβαλντίνιο said

    @ Βάταλος
    Τώρα οι φιλοδοξίες μας δεν σταματάνε στην Πόλη. Θα φτάσουμε ως το Μονοδένδρι (Κόκκινη Μηλιά = Τουρκεστάν των παντουρκιστών του 20ου αι.)

    Ο Ρίχτερ γενικά ήταν καλός, αλλά είπε λαϊκίστικα πράγματα (μαζί με αυτά για τους δεξιούς Εβραίους ) για να καλοπιάσει τον ΣΥΡΙΖΑ. Βάλε και την φιλοπαλαιστινιακή (αντιεβραϊκή) πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και ότι η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ τον βοήθησε όπως είπε στην τελετή, τα συνδύασε και θέλησε κάπως να γλείψει Τσίπρα (αφού πρώτα του είπε ότι ξέρει ότι δεν δικαιούται αποζημιώσεις).

  109. sarant said

    112 Εσυ λες ότι είναι αντιεβραϊκή η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, οι άλλοι μας λένε όργανα του σιωνισμού…

  110. Ριβαλντίνιο said

    @ 113 sarant
    Ήθελα να πω ότι έτσι το εκλαμβάνει το Ισραήλ : Φιλοπαλαιστίνιος=Αντιεβραίος :).

  111. gryphon said

    62-83
    Νομιζω οτι ο Μενιος ηταν που ειχε κατασκευασει και εκεινη την εκφραση με το «ευρωπαικο κουστουμι» του Παναθηναικου
    Τοτε με την πορεια του μεχρι τα ημιτελικα με την Πορτο ειχε ξεσαλωσει.
    Αφου εγω σαν Ολυμπιακος παρακαλουσα τον Θεο να αποκλειστει ο βαζελος οχι απο αντιπαναθηναικο μενος αλλα ελεγα δεν θα αντεξω τον Μενιο μετα με τον ποιητικο του οιστρο που θα ζηλευε και ο ποιητης Φανφαρας.
    Ευτυχως αποκλειστηκε και γλυτωσαμε τα χειροτερα και εμεινε να βγαλει εναν μοναδικο και ανεπαναληπτο επικηδειο για τον Παο μεσω του μεγαλου Μητσικωστα

    Στο 29.40 του βιντεο

  112. Ριβαλντίνιο said

    @ 115 gryphon
    Aχχχχχχχ, τι μου θύμισες ; Τι πίκρα ! 2001/στους 16 του τσουλου, 2002/στους 8 του τσουλού, 2003/στους 8 του Ουέφα.
    Είχαμε και δοκάρι με τον Λύμπε. Παίξαμε χωρίς Μπασινά, με τον Κωνσταντινίδη στην θέση του.
    Η Πόρτο του Μουρίνιο το σήκωσε τελικά και του χρόνου το τσουλού.

  113. smerdaleos said

    @Βάταλο, 109: 1) Εύγε κ. Σμερδαλέε (σχόλιον 106): Είσθε (ακόμη…) τίμιον παλληκάρι. Ωστόσον, ΣΑΣ ΞΑΝΑΡΩΤΩ: Από επιθυμίαν εκλαϊκεύσεως της Επιστήμης μπερδεύει η Ελενίτσα το «Έλληνες» με το «Ρωμιοί» ή από καθαράν ασχετίλαν;
    —-

    Δώτορ, στα σοβαρά της βιβλία που απευθύνονται προς τον βυζαντινολογικό ακαδημαϊκό κύκλο η Αρβελέρ δεν κάνει αυτές τις εκλαϊκευμένες απλουστεύσεις.

    Στον πρόλογο κάθε σοβαρού φράγκικου ακαδημαϊκού πονήματος βυζαντινολογίας θα βρεις τον συγγραφέα να λέει, όπως λ.χ. ο John Haldon όταν γράφω «Βυζαντινοί» εννοώ «μεσαiωνικοί εώοι Ρωμαίοι».

    Και επειδή, από τον Αττίλα και μετά δεν υπάρχουν πια οι Εσπέριοι Ρωμαίοι, «Βυζαντινοί» = Μεσαιωνικοί Ρωμαίοι.

  114. Υαλτις said

    Αξιότιμε Σμερδαλαιε

    Εντυπωσιάστηκα απ το μακροσκελές των σχολίων και επιχειρημάτων σας προς την μετριότητα μου

    Αλλά για σταθείτε
    Αυτά όλα που παραθέτετε ομοιάζουν με μαγική εικόνα.
    Δηλαδή ότι ακριβώς γράφετε και παραθέτετε, εύκολα διαβάζονται εξηγούνται, με τον επεξηγηματικό προσδιορισμό του Έλληνα όχι ως ειδωλολάτρη, αλλά ως αυτού ,που γαλουχήθηκε με την ελληνική παιδεία.
    Γιατί να μη ευσταθεί το ακόλουθο
    Επί εκατοντάδες χρόνια σε όλη την γεωγραφική έκταση που από το 300 και μετά χαρακτηρίζεται βυζαντινή ηκμασαν τα ελληνικά γράμματα και τέχνες και οι περισσότεροι ένοιωθαν και πίστευαν ότι ήταν Έλληνες .
    Τότε γεννιέται κάτι νέο, μια νέα θρησκεία .
    Που βάλει στην πύρινα της ελληνικής σκέψης κοσμοαντίληψης.
    Ο χριστιανισμός.
    Στην αρχή ξεκίνησε ως μειονότητα και δια της πειθούς η θαύματος άρχισε να κατακτά μεγάλες μάζες απ αυτούς τους έλληνες .
    Δυο κόσμοι συγκρούονται .
    το αντίπαλο δέος του χριστιανισμού δεν ήταν οι οποιοιδήποτε ειδωλολάτρες.
    Ο αντίπαλος ήταν η ελληνική κοσμοθεωρία και θρησκεία.
    Όταν οι χριστιανοί αναθεματίζουν τον αντίπαλο ως έλληνα καταριούνται τον ειδωλολάτρη αλλά αυτόν που προϋπήρχε.
    Τον της Ελληνικής παιδείας.
    Μισούν αυτόν που έφερε μέσα του το παλαιό ,το αρχαίο και αυτοί με την δύναμη του νέου το αναθεματίζουν σε κάθε αποστροφή κυριολεκτικά.
    Εν τέλει σ αυτήν την επικράτεια ποιοι ήταν οι ειδωλολάτρες; .
    Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν την ιδία σχέση με τα είδωλα όσο έχουν οι χριστιανοί με τις εικόνες
    Οι Έλληνες συνεπώς δεν ήταν τέτοιοι και το ξέρετε.
    Συνεπώς με ποια παρέκβαση πάμε απ το Ελληνας στο οιοσδήποτε ειδωλολάτρης;.
    Μήπως συνέβαινε το αντίθετο; Δηλαδή μιας και οι Έλληνες δεν πίστευαν στον Χριστό, εξίσωσαν οι πατερούληδες οιονδήποτε ειδωλολάτρη με αυτούς;.
    Δηλαδή απ την μια είμαστε εμείς οι χριστιανοί κι απ την άλλη οι Έλληνες και όλοι οι άλλοι.
    Αναφέρεστε και μνημονεύετε τους άγιους πατέρες αποστόλους και μελωδούς και εκλαμβάνετε τα γραφόμενα τους ως θέσφατα
    Επιτρέψτε μου να είμαι καχύποπτος
    Κρίμα που οι χριστιανοί δεν άφησαν κολυμπυθροξυλο από τους παπύρους τα έργα των ελλήνων φιλοσόφων τις επιγραφές, μνημεία ,βιβλιοθήκες .
    ( να δεχτούμε ότι μερικοί απ τους καλόγηρους διέσωσαν δια της αντιγραφής τα ελληνικά γράμματα)
    Αλλά ποσά
    Τέλος μια και αναφέρεστε στη Κα Αλβελερ νομίζω ότι το κάνατε σκοπίμως.
    Μιας και αποκλείεται, να βάλατε αυτογκόλ, θεωρώ ότι μας εξιτάρετε επίτηδες προς την αντίθετη κατεύθυνση
    Σας αποχαιρετώ με το ίδιο βίντεο που ανεβάσατε και παρακαλώ τους αναγνώστες να ακούσουν τον επίλογο .
    Μετά δέους
    Yαλτις

    http://ytcropper.com/cropped/DS56cb8124b632a

  115. smerdaleos said

    @110, Υαλτι: Μήπως την ψωνίσατε και φαντασιώνεστε εαυτόν ως Απόστολο η Πάπα;
    Μήπως νοιώθετε ότι έχετε κάποια αποστολή και χρέος έναντι της κοινωνίας ;
    —-

    Ως άθεος το τελευταίο πράγμα που θα πίστευα ότι είμαι είναι «απόστολος» ή «Πάπας».

    Για ρώτα τον Νίκο, γιατί αποφάσισε να «σπαταλήσει» τον χρόνο του στην ανασκευή των γλωσσικών μύθων και ίσως η απάντησή του σε κάνει να καταλάβεις γιατί αποφάσισα να σπαταλήσω τον χρόνο μου χαρακτηρίζοντας αυτήν την σπατάλη «κοινωνικό χρέος».

  116. Υαλτις said

    119
    .ο τι πεις…

  117. cronopiusa said

    Umberto Eco: «Para deslegitimar a alguien es suficiente con decir que ha hecho algo» – Salvados

    Cómo Umberto Eco cambió el mundo cinco veces

  118. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    93. Όντως λυπητερή, του ερωτικού σπαραγμού. Αιγωκερού κι εγώ, τί σημαίνει; Α θα λέω πως είμαι μαζί με τον …Αφώτιστο 🙂
    Μου έμεινε μια λύπη για τον Εκο. Σήμερα μέρα κατά του κωλοκαρκίνου.

  119. Γιάννης Ιατρού said

    Για να μη μείνουμε στα 122 σχόλια, εδώ μία παρατήρηση (για τη γνώμη του Κακριδή) επί του θέματος της έννοιας των Ελλήνων στο διάστημα που αναφέρουν οι Σμερδαλέος, BLOG_OYI_NANAI, Υάλτις κλπ. στα παραπάνω σχόλια 🙂

  120. Κουνελόγατος said

    123. Δεν κρατήθηκε μόνον στην Κρήτη, ξέρω πως αυτό έγινε και αλλού, λ.χ., από προσωπική εμπειρία σε νησιά στον Μαρμαρά.

  121. Κουνελόγατος said

    123. Τώρα που το ξαναδιαβάζω, μήπως είναι ειρωνικά όσα γράφει για τον Κοσμά; Αν θυμάμαι καλά, η Λιλή Ζωγράφου στο βιβλίο της τον υπερασπίζεται… Το έχω όμως το βιβλίο του Κακριδή, θα το διαβάσω συν τω χρόνω… Λέμε τώρα, καλά να είμαστε…

  122. spiral architect said

    Χτες είδα στην ΕΡΤ2 (σε επανάληψη) την εκπομπή «Οι κεραίες της εποχής μας» το αφιέρωμα στον Ουμπέρτο Έκο.
    (σχωρεμένος από τα πέρσι και ο Ανταίος Χρυσοστομίδης)

  123. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    126. Μπράβο Spiral,ευχαριστώ. Έψαχνα από προχτές το σχετικό γιουτούμπι αλλά στη σειρά «Στα μονοπάτια της σκέψης» όπως λάθος νόμιζα.

  124. Υαλτις said

    123 Γιάννης Ιατρού

    ενδιαφερον θα το μελετήσω,ευχαριστώ

  125. giorgos said

    Αυτό πού έχει ενδιαφέρον καί πού δίνει βάση στήν κριτική του σχολίου #24# είναι αυτό πού λέει στό 1:29 καί μετά τού βίντεο .
    «πιό εύκολο νά πέσει θύμα μιάς μυστικής αίρεσης ένας μηχανικός ή ενας θετικός επιστήμονας , παρά ένας φιλόσοφος «

  126. 122. Ο Εκο, 2 Αιγωκεροι και ….

    https://www.google.gr/url?sa=i&rct=j&q=&esrc=s&source=images&cd=&ved=0ahUKEwj3v8jar47LAhXIVxQKHb2wALEQjRwIBw&url=http%3A%2F%2Fquotesgram.com%2Ffamous-capricorn-quotes%2F&psig=AFQjCNG76V9K5cUHo5NexNNAOFsX534GKA&ust=1456333611806927

  127. Βάταλος said

    Εντιμώτατοι κύριοι,

    διατί επί 8 ώρας αποκρύπτετε ότι έγινε σήμερα την μεσημβρίαν εις το Μεδιόλανον η πολιτική κηδεία του Ουμβέρτου, παρουσία χιλιάδων Ιταλών που βδελύσσονται τας παλαβομάρας των Γαλιλαίων; Και ότι αντί των αποβλακωτικών χριστιανικών τροπαρίων, δεκάδες μουσικοί έπαιξαν την αγαπημένην βαρόκ σονάταν του Ουμβέρτου; (Arcangelo Corelli’s baroque sonata La Follia)

    Μετά τιμής
    Β.

  128. Γιάννης Ιατρού said

    Νωρίς στη γύρα σήμερα… Μεσημέριασε!

    Τι βαρόκ;
    Μπαρόκ (Baroque) λέγεται! Άλλο(ς) είναι ο Βαρόκ (Varok Saurfang, http://wowwiki.wikia.com/wiki/Varok_Saurfang ).
    Μη τα @#$%%^^&& όλα!

  129. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Στοκόκκινο 105.5, η μαντάμ Θέκλα θα διαβάσει τώρα αποσπάσματα από άρθρα του Έκο στην Εσπρέσο.

  130. Υαλτι, ειδωλολάτρες λέμε συμβατικά όλους τους πολυθεϊστές. Φυσικά δεν ήταν ειδψλολάτρες οι αρχαίοι Έλληνες με τη στενή ετυμολογική σημασία της λέξης, ενώ δυστυχώς είναι ειδωλολάτρες πολλοί Χ. Ο. που πιστεύουν πως οχι η Παναγία αυτή καθ´ εαυτήν παρά η συγκεκριμένη της εικόνα θα τους κάνει καλά (για να μην πούμε γι αυτούς που έξυναν τα χρώματα των τοιχογραφιών για να τα πιουν σα φάρμακο…) Αν γι αυτή τη χρήση της λέξης τσακώθηκες με τον Σμερδαλέο, νομίζω πως άδικα τσακωθήκατε και δεν διαφωνείτε ουσιαστικά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: