Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Οβελίξ και σία – Μια λεξιλογική παρουσίαση

Posted by sarant στο 22 Φεβρουαρίου, 2016


coverΕδώ και κανένα χρόνο έχω αρχίσει να παρουσιάζω, κάθε δυο μήνες, από μία περιπέτεια του Αστερίξ, ενός από τα πιο αγαπημένα μου κόμικς.

Όπως έχω πει, με μια δόση υπερβολής βέβαια, οι 24 τόμοι του Αστερίξ (εννοώ την κοινή δημιουργία του Ρενέ Γκοσινί και του Αλμπέρ Ουντερζό) είναι μια από τις σημαντικότερες προσφορές της Γαλλίας στον παγκόσμιο πολιτισμό μεταπολεμικά. Τουλάχιστον η γενιά μου, που γνώρισε τον Αστερίξ στα φοιτητικά της χρόνια, τον αγάπησε σχεδόν ομόθυμα -και η ανταπόκρισή σας σε αυτές τις δημοσιεύσεις ήταν πολύ θετική, οπότε είχα πει ότι θα αρχίσω να παρουσιάζω στο ιστολόγιο, έναν προς έναν, τους 24 τόμους του Αστερίξ, κάτι που, με μια συχνότητα έναν τόμο κάθε δίμηνο (και εφόσον δεν κάνω παρασπονδίες, όπως τον Αύγουστο), θα μας πάρει τέσσερα χρόνια.

Ξεκινήσαμε τον Οκτώβριο του 2014, με μια παρουσίαση της περιπέτειας Αστερίξ στους Βρετανούς και μετά με μια γενική παρουσίαση των πρωταγωνιστών του κόμικς. Τον Δεκέμβριο είχαμε τη δεύτερη περιπέτεια, την Κατοικία των θεών, τον Φλεβάρη 2015 είδαμε τον Μάγο (ή Μάντη) ενώ στα τέλη Απριλίου παρουσίασα τον «Αστερίξ στη χώρα των Ελβετών». Τέλη Ιουνίου παρουσιάστηκε Ο αγώνας των αρχηγών, η πέμπτη περιπέτεια της σειράς, αλλά στα τέλη Αυγούστου δεν είχαμε περιπέτεια για τεχνικούς λόγους. O κύκλος συνεχίστηκε στα μέσα Οκτωβρίου με τον Αστερίξ στην Κορσική και η τελευταία δημοσίευση για το 2015 ήταν την παραμονή των Χριστουγέννων με τον Αστερίξ Λεγεωνάριο.

Θυμίζω ότι οι περιπέτειες του Αστερίξ κυκλοφόρησαν σε αυτοτελείς τόμους στα ελληνικά πρώτη φορά στα τέλη της δεκαετίας του 1970 από τις εκδόσεις Ψαρόπουλου (σε μετάφραση αρχικά του Κώστα Ταχτσή και μετά του Αργύρη Χιόνη) ενώ αργότερα κυκλοφόρησαν σε νέα μετάφραση (της Ειρήνης Μαραντέι) από τις εκδόσεις Μαμούθ, που είναι και η έκδοση που (νομίζω πως) βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο εμπόριο.

Εγώ έχω γαλουχηθεί με τις μεταφράσεις του Ψαρόπουλου, και ομολογώ πως τις βρίσκω καλύτερες, αλλά αυτό μπορεί να οφείλεται στο ότι τις έχω συνηθίσει. Από την άλλη, ο δεύτερος μεταφραστής βρίσκεται σε δύσκολη θέση, διότι ίσως αισθάνεται αναγκασμένος να αποφύγει τα λογοπαικτικά ευρήματα του πρώτου. Ένα σταθερό χαρακτηριστικό των παρουσιάσεων που κάνω εδώ είναι η σύγκριση των δύο ελληνικών μεταφράσεων, Ψαρόπουλου και Μαμούθ. Η κυρία Ιρένε Μαραντέι, που έχει κάνει τις μεταφράσεις της σειράς Μαμούθ, μάς έκανε την τιμή να σχολιάσει εδώ και να επισημάνει ότι δεν προσπάθησε να αποφύγει τις μεταφραστικές επιλογές του Αργύρη Χιόνη, όπως είχα υποθέσει.

Την περιπέτεια, όπως εκδόθηκε από τον Ψαρόπουλο, τη σκανάρισε ο φίλος μας ο Cyrus Monk (νομίζω, αν κάνω λάθος ας διαμαρτυρηθεί ο Καίσαρας). Την ανέβασα σε έναν ιστότοπο φιλοξενίας, απ’ όπου μπορείτε να την κατεβάσετε ή να τη διαβάσετε ονλάιν.

Ο Οβελίξ και Σία είναι η 23η από τις 24 περιπέτειες του Αστερίξ από το δίδυμο Γκοσινί-Ουντερζό. Παρουσιάστηκε σε συνέχειες σε περιοδικό το 1976 και τον ίδιο χρόνο κυκλοφόρησε σε αυτοτελή τόμο. Είναι μια από τις «καθιστικές» περιπέτειες -δηλαδή δεν έχουμε κάποιο ταξίδι των ηρώων μας σε μακρινό μέρος. Η δράση εκτυλίσσεται στο χωριό και γύρω από αυτό -καθώς και στη Ρώμη αλλά χωρίς άμεση γαλατική εμπλοκή.

Ο Οβελίξ και Σία είναι μια περιπέτεια που ξεχωρίζει από διάφορες απόψεις. Καταρχάς, είναι η τελευταία περιπέτεια που την έχει γράψει μέχρι τέλους ο Ρενέ Γκοσινί (την τελευταία περιπέτεια της 24άδας δεν πρόφτασε να την τελειώσει, καθώς πέθανε από την καρδιά του -τις τελευταίες 8 σελίδες τις συμπλήρωσε ο Ουντερζό). Έπειτα, είναι η μοναδική περιπέτεια που έχει στον τίτλο της το όνομα του Οβελίξ και όχι του Αστερίξ -όλες οι άλλες ή έχουν τον Αστερίξ στον τίτλο τους ή δεν αναφέρουν κανέναν Γαλάτη. Όχι άδικα, μια και ο Οβελίξ στην περιπέτεια αυτή περνάει σε πρώτο πλάνο (όχι ότι μένει και πολύ κρυμμένος στις άλλες, δηλαδή).

Καλύτερα όμως να διηγηθώ σύντομα την πλοκή.

Στο στρατόπεδο του Μπαμπαόρουμ επικρατεί πλήρης χαλάρωση διότι οι Ρωμαίοι έχουν βαρεθεί να τρώνε ξύλο από τους Γαλάτες. Καταφθάνει καινούργιος εκατόνταρχος με νέα δύναμη λεγεωναρίων, αποφασισμένος να βάλει τάξη, αλλά με το πρώτο ξυλοφόρτωμα (που γίνεται μόνο από τον Οβελίξ, είναι το δώρο των γενεθλίων του!) καταλαβαίνει κι αυτός ότι το συμφέρον του είναι να λουφάξει.

Μαθαίνοντάς το καινούργιο στραπάτσο ο Καίσαρας αγανακτεί και τότε παρουσιάζεται ένας νεαρός, ο Κάιους Τεχνοκράτιους, φρέσκος από τη Νέα Σχολή Απελεύθερων, που έχει ένα επαναστατικό σχέδιο για να αντιμετωπίσει τους Γαλάτες. Παίρνει από τον Καίσαρα απεριόριστη πίστωση, πηγαίνει στο Μπαμπαόρουμ και αναλαμβάνει δράση: προτείνει στον Οβελίξ να αγοράζει τα μενίρ του πληρώνοντας αδρά, και τον πιέζει να του φέρνει όλο και περισσότερα, αυξάνοντας διαρκώς τις τιμές. Ο Οβελίξ μεθάει από το χρήμα και φέρεται αλαζονικά, προσλαμβάνει εργάτες, ενώ επίσης πληρώνει άλλους Γαλάτες να κυνηγάνε αγριογούρουνα για να τρώει. Ο Αστερίξ προτείνει και στους άλλους Γαλάτες του χωριού να αρχίσουν να φτιάχνουν κι εκείνοι μενίρ, και σύντομα οι μισοί φτιάχνουν μενίρ και οι άλλοι μισοί τρέφουν τους μενιροποιούς, ενώ ο Ρωμαίος αγοράζει συνεχώς πληρώνοντας αδρά.

Ωστόσο, από τις συνεχείς αγορές μενίρ αρχίζει να κινδυνεύει με κατάρρευση η οικονομία της αυτοκρατορίας, χώρια που δεν ξέρουν τι να κάνουν με το στοκ που έχουν συγκεντρώσει. Ο Τεχνοκράτιους συλλαμβάνει την ιδέα να διαθέσει τα μενίρ του στη Ρώμη, και το καταφέρνει χάρη σε μια μεγάλη διαφημιστική καμπάνια, αλλά σύντομα αρχίζουν και οι Ρωμαίοι (και στη συνέχεια οι Αιγύπτιοι, οι Έλληνες κτλ.) να φτιάχνουν μενίρ, με αποτέλεσμα να συγκεντρωθεί μια τεράστια φούσκα και να εγκαταλειφθεί το σχέδιο. Την ίδια περίοδο, ο Οβελίξ, βλέποντας ότι το χρήμα δεν φέρνει την ευτυχία ζητάει συγνώμη και ξαναφιλιώνει με τον Αστερίξ και λίγο αργότερα ο Τεχνοκράτιους επιστρέφει στο χωριό και ανακοινώνει ότι παύει να αγοράζει μενίρ, προκαλώντας αρχικά πανικό και μετά καβγά. Ο Αστερίξ τους προτείνει να εκτονωθούν ξυλοφορτώνοντας τους Ρωμαίους, πράγμα που γίνεται, και οι Γαλάτες επιστρέφουν στις συνήθειές τους, έχοντας όμως τις τσέπες γεμάτες σεστέρσια. Όμως, επειδή εξαιτίας της «φούσκας των μενίρ» η ρωμαϊκή οικονομία περνάει κρίση, το σεστέρσιο έχει υποτιμηθεί πολύ κι έτσι όλα γίνονται όπως πριν.

Όπως βλέπετε από την υπόθεση, ο Γκοσινί επέλεξε να θίξει σημερινά προβλήματα μεταφέροντάς τα στη Γαλατία και στη Ρώμη (όπως είχε κάνει και άλλες φορές, π.χ. στην Κατοικία των Θεών). Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι η συγκεκριμένη περιπέτεια διδάσκεται σε πανεπιστήμια, είχε μπει στη διδακτέα ύλη των γαλλικών λυκείων στη δεκαετία του 1980 και έχει αναλυθεί και με όρους της μαρξιστικής πολιτικής οικονομίας (από τον Σφυροδρέπανο και έναν άλλον). Φαντάζομαι πως αν ο Γκοσινί δεν πέθαινε τόσο πρόωρα θα είχε δώσει κι άλλες τέτοιες περιπέτειες.

Ο Ρωμαίος που προσπάθησε να απορυθμίσει τους Γαλάτες με το χρήμα λέγεται στο πρωτότυπο Caïus Saugrenus, από το saugrenu που θα πει παράλογο, γκροτέσκο. Είναι απόφοιτος της Nouvelle Ecole d’Affranchis, NEA, που είναι λογοπαίγνιο για τη σχολή ENA (Ecole Nationale d’Administration), τη μεγάλη σχολή από την οποία έχουν αποφοιτήσει όλα τα μεγάλα στελέχη της γαλλικής πολιτικής και οικονομικής ζωής, μαζί και σχεδόν όλοι οι πρόεδροι και πρωθυπουργοί της χώρας. Οι απόφοιτοι της ENA αποκαλούνται Enarque, και κατ’ αναλογία στο κόμικς ένας συγκλητικός συμβουλεύει τον Καίσαρα να μην ακούει αυτόν τον Nearque, λογοπαίγνιο αμετάφραστο («αυτό το παιδαρέλι» αποδίδει ο Χιόνης, «αυτόν τον εξυπνάκια» η Μαραντέι).

Ο Saugrenus είναι γκόλντεν μπόι, χρυσόπαιδο, γιάπης, αλλά γιάπης avant la lettre, αν μου συγχωρείτε τη γαλλικούρα, αφού το 1976 δεν είχε καν πλαστεί η λέξη yuppie (πλάστηκε το 1982). Ο Ουντερζό τον σχεδίασε να μοιάζει με τον Ζακ Σιράκ, που από το 1974 ως το 1976 ήταν ο νεαρός (σχετικά: γεννημένος το 1932) πρωθυπουργός της Γαλλίας με πρόεδρο τον Ζισκάρ ντ’Εστέν. Ο Σιράκ βέβαια έγινε αργότερα ξανά πρωθυπουργός και μετά πρόεδρος της Γαλλίας από το 1995 έως το 2007 και τον θυμόμαστε ηλικιωμένο, αλλά μια φωτογραφία της εποχής δείχνει, θαρρώ, την ομοιότητα:chirac76

caius

Aριστερά, ο Ζισκάρ με τον Σιράκ το 1976, δεξιά ο Καίσαρας με τον… Με ποιον, είπαμε; Ο Χιόνης, στη μετάφραση του Ψαρόπουλου, τον αποδίδει Κάιους Τεχνοκράτιους. Η Μαραντέι, στη μεταγενέστερη μετάφραση της Μαμούθ προτιμάει φυσικά το Κάιους Γιάπιους.

Συνεχίζοντας με την ονοματολογία του τεύχους, ο παλιός διοικητής του Μπαμπαόρουμ, που είναι τελείως χύμα, ονομάζεται Biscornus, που θα πει «ακανόνιστος στο σχήμα». Ο Χιόνης τον αποδίδει εκατόνταρχο Λέτσους και η Μαραντέι εκατόνταρχο Τσαπατσούλιους. Ο αντικαταστάτης του, που έρχεται αποφασισμένος να βάλει τάξη, ονομάζεται Absolumentexclus (αποκλείεται εντελώς). Προτιμώ την απόδοση της Μαραντέι (Τυπολάτριους) από τη σχοινοτενή του Χιόνη (Θασασμαθωεγωτρόπους).

Υπάρχει όμως και κάποιος άλλος γνωστός, πέρα από τον Σιράκ, που εμφανίζεται στο κόμικς -αν και κάνει εμφάνιση καμέο. Στην αρχή, εκεί που αποχωρούν από το Μπαμπαόρουμ οι παλιοί λεγεωνάριοι (εντελώς χυμαδιό, είπαμε), διακρίνουμε στο τέλος της, ας πούμε, φάλαγγας, τον Πιέρ Τσερνιά σε ρόλο μεθύστακα, να τον κουβαλάνε… ο Ουντερζό μπροστά και ο Γκοσινι πίσω!

chernia

chernia2

Τη δεύτερη φορά που παραδίδει ο Οβελίξ μενίρ στον Ρωμαίο, εκείνος τον πληρώνει τα διπλά και τον ενημερώνει ότι οι τιμές ανέβηκαν λόγω της προσφοράς και της ζήτησης. Την τρίτη φορά, του ζητάει να αυξήσει την παραγωγή του διότι «Αν δεν αυξήσεις την παραγωγή, η προσφορά δεν θα ικανοποιεί τη ζήτηση και αυτό θα επιφέρει κατακόρυφη πτώση των τιμών» (μεταφράζει, με ακρίβεια, η Μαραντέι -δεν παραθέτω το γαλλικό για να καταλάβουν και οι μη γαλλομαθείς). Εγώ οικονομολόγος δεν είμαι, αλλά μου φαίνεται πως δεν στέκει αυτό, όταν η προσφορά δεν ικανοποιεί τη ζήτηση οι τιμές ανεβαίνουν.

Τέλος πάντων, ο Οβελίξ δεν καταλαβαίνει γρυ, οπότε:

yena

Ο γιάπης του μιλάει όπως μιλάνε στα μωρά -ή όπως σε έναν μετανάστη που δεν ξέρει καλά τη γλώσσα, με τη διαφορά ότι βάζει συχνά και το «y en a» (υπάρχει), που όπως διαβάζω θεωρείται δείγμα του τρόπου που μιλάγανε τα γκόλντεν-μπόι της εποχής.

Στην ελληνική απόδοση, το y en a δεν μεταφέρεται, αλλά η Μαραντέι αποδίδει καλά το ύφος: Αν εσύ δεν μπορεί φέρει περισσότερα μενίρ, εγω δίνει λιγότερα σεστέρτια. Εσύ καταλάβει;

Ο Οβελίξ εντυπωσιάζεται και εξηγεί στον Αστερίξ: Αν η προσφερόμενη ζήτηση της ικανοποιημένης παραγωγής δεν φτιάχνω αρκετά, τότε θα κάνει τα σεστέρτια να πέσουν μέσα στην τιμή. Εσύ καταλάβει; και στη συνέχεια υιοθετεί αυτό τον τρόπο ομιλίας στις συζητήσεις του με τους άλλους χωρικούς που προσλαμβάνει. «Γιατί εσύ μιλάει έτσι;» τον ρωτάει ένας. «Μμμ, είναι η γλώσσα των επιχειρηματιών» -απαντάει ο Οβελίξ, που ολοένα και περισσότερο παίρνει τα φερσίματα του Ρωμαίου γιάπη.

Βέβαια, σιγά-σιγά η κατάσταση οξύνεται: ο Αστερίξ κυνηγώντας αγριογούρουνα πέφτει πανω στους συγχωριανούς του που κυνηγάνε για λογαριασμό του Οβελίξ, και όταν έρχεται ο πραματευτής στο χωριό ο Οβελίξ αγοράζει όλη την πραμάτεια επειδή ο γιάπης τον έχει συμβουλέψει να ξοδεύει τα σεστέρτιά του και να ντύνεται όπως αρμόζει στη θέση του. (Δηλαδή σαν καρακιτσαριό).

Ο πραματευτής λέγεται Uniprix, που είναι όνομα αλυσίδας καταστημάτων στη Γαλλία. Ο Χιονης μεταφράζει «Μονοπρίξ», η Μαραντέι πιο πετυχημένα «Πριζουνίξ».

Φυσικά, οι άλλοι χωριανοί ζηλεύουν και τότε ο Αστερίξ τους συστήνει να φτιάχνουν κι αυτοί μενίρ, που συσσωρεύονται σε στοίβα στο ρωμαϊκό στρατόπεδο. Τι θα τα κάνουμε; ρωτάει ο εκατόνταρχος τον Γιάπιους. Redde Caesari quae sunt Caesaris (τα του Καίσαρος τω Καίσαρι) του απαντάει εκείνος και φεύγει για τη Ρώμη δίνοντας τη συμβουλή: Si vis pacem, αγόραζε μενίρ.

sivispacemΤο ίδιο επιχειρεί να το πει και στον Καίσαρα, αλλά εκείνος του απαντάει: Άκου νεαρέ μου, τις ιστορικές φράσεις, Alea jacta est και δεν συμμαζεύται, τις φτιάχνω εγώ εδώ μέσα! (η απόδοση της Μαραντέι).

Κι έτσι προσπαθούν να τα πουλήσουν με μια φοβερή καμπάνια, όπως το παρακάτω διαφημιστικό τραγούδι, στο οποίο, όπως θα περιμέναμε, κυριαρχεί η λέξη «μενίρ»:

.

.

menhir

 

Τη λύση τη δίνει η καθαρεύουσα με τα άφθονα ουσιαστικά σε -ήρ.

Ο Χιόνης αποδίδει:

Τι να σας κάνει ο ανελκυστήρ,
όταν δεν έχετε μενίρ.
Το μενίρ, το μενίρ,
της ζωής σας ο σωτήρ.

Η Μαραντέι κρατάει μόνο μια ρίμα σε -ίρ

Ξένοιαστος σαν το σπουργίτι
μ’ ένα μενίρ μέσα στο σπίτι
της ζωής μας ο αστήρ
έχει γίνει ένα μενίρ…

‘Ισως επειδή το έχω συνηθίσει (είχε γίνει και σλόγκαν στην παρέα μου το «τι να σας κάνει ο ανελκυστήρ») προτιμώ την εκδοχή του Χιόνη.

Τελικά έρχεται το κραχ και ο Καίσαρας στέλνει τον Γιάπιους πίσω στο γαλατικό χωριό να σταματήσει την αγορά των γαλατικών μενίρ -εκείνος προσπαθεί να στείλει κάποιον άλλον, αλλά ο Ιούλιος είναι ανένδοτος:

brutusΘα πας εσύ ο ίδιος, ηλίθιε, του λέει. Παραλίγο να με οδηγήσεις σε εμφύλιο πόλεμο και εξ αιτίας σου η Ρώμη είναι στο χείλος της οικονομικής καταστροφής. Ακόμη και ο Βρούτος με κοιτάζει με μισό μάτι (απόδοση της Μαραντέι, παρόμοια και ο Χιόνης).

Το γαλλικό είναι regarder d’un sale oeil, εμείς λέμε «με μισό μάτι». Οι αναφορές στον Βρούτο, ως γνωστόν, είναι σταθερή πηγή αστείων στις περιπέτειες του Αστερίξ.

Και καθώς τελειώνει η ιστορία, ο Δρυίδης για μία φορά μιλάει τη γιάπικη διάλεκτο με το y en a, καθώς προβλέπει την υποτίμηση του ρωμαϊκού νομίσματος:

sesterce

 

Σεστέρτιο αξίζει τίποτα πια, αποδίδει η Μαραντέι (κρατώντας τον πρωτόγονο τρόπο διατύπωσης).

Προτιμώ ωστόσο το λογοπαίγνιο του Χιόνη:

Το σεστέρσιο δεν θ’ αξίζει πια φράγκο!

Να σημειώσω με την ευκαιρία ότι το ρωμαϊκό νόμισμα ο Χιόνης το αποδίδει σεστέρσιο, γαλλοπρεπώς [sesterce] ενώ η Μαραντέι σεστέρτιο, λατινοπρεπώς [sestertium, sestertius]. Ο Πλούταρχος έχει ένα «σηστέρτιοι» κάπου. Η κατά λέξη μετάφραση είναι «δυομισάρι» (semis tertius) αφού ήταν το ένα τέταρτο δέκατο του δηνάριου (δεκάρικου, ας πούμε).

Έχει κι άλλα αξιοσχολίαστα, λογοπαίγνια και άλλα αστεία, η περιπέτεια, αλλά έχω ήδη γράψει πάρα πολλά κι έχει βαρύνει κι η σελίδα από τις πολλές εικόνες. Οποτε, σταματάμε εδώ -και ραντεβού σε δυο μήνες με την επόμενη περιπέτεια!

 

 

Advertisements

70 Σχόλια to “Οβελίξ και σία – Μια λεξιλογική παρουσίαση”

  1. spiral architect said

    Καλημέρα και καλή βδομάδα.
    Παρεμπιπτόντως στις κινηματογραφικές αίθουσες παίζεται αυτές τις μέρες η καινούργια ταινία των αδελφών Κοέν Χαίρε, Καίσαρ!, μια κομεντί με υπαινιγμούς για τον μακαρθισμό των ’50s στις ΗΠΑ και την διείσδυση του μαρξισμού στους κύκλους των διανοουμένων του Χόλιγουντ.
    Όχι τόσο καλή, όσο παλια τους έργα όμως … :\

  2. Ελισσαίος said

    Μου είχε διαφύγει αυτή η σειρά αναρτήσεων! Εξαιρετικό. Αν και πρέπει να έχουμε μια μικρή διαφορά ηλικίας, η σειρά των Αστερίξ έχει συντροφεύσει και τη δική μου γενιά, των γεννημένων τη δεκαετία του ’70. Τόσο πλούσιος συνδυασμός λόγου και εικόνας, όπου σε κάθε επανάληψη της ανάγνωσης όλο και κάποια λεπτομέρεια θα μας αποκαλυπτόταν. Όπως και τώρα με τον σχολιασμό του άρθρου! Καλημέρα και καλή εβδομάδα!

  3. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρες !

    Πάνε τόσα χρόνια από τότε που διάβαζα Αστερίξ, που σχεδόν θυμάμαι μόνο αποσπάσματα… Ας πούμε, το τραγούδι για το μενίρ…

    Και το άσχημο είναι ότι δε βρίσκω καιρό να τα ξαναδιαβάσω, παρ’όλο που με το διαδίκτυο «έγινε η θάλασσα γιαούρτι»…

  4. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    1: Και για το θέμα αυτό, όχι με υπαινιγμούς, παίζεται ο Τράμπο

    2: Καλημέρα και νάσαι καλά -χαίρομαι που σου άρεσε η σειρά των αναρτήσεων και που τη βρήκες. Αν είσαι γεννημένος στη δεκαετία του 70 δεν έχουμε και τόσο μικρή διαφορά ηλικίας, αλλά να θυμηθώ να σε κεράσω αν ποτέ συναντηθούμε 🙂

    3: Η θάλασσα έγινε γιαούρτι αλλά τα κουτάλια μας (ο χρόνος) πού είναι;

  5. argyris446 said

    Reblogged στις worldtraveller70.

  6. cronopiusa said

    Καλή σας μέρα και καλή βδομάδα!

  7. Γς said

    4:
    >Η θάλασσα έγινε γιαούρτι αλλά τα κουτάλια μας (ο χρόνος) πού είναι;

    Ακου χρόνος.
    Χρόνος που λυγίζει.
    [Σαν τα κουτάλια του Γιούρι Γκέλερ]

  8. Πάνος με πεζά said

    Άσχετο, το χορό των πάρα πολλών ήδη φετινών απωλειών, συνέχισε ο «φωτογράφος της Θεσσαλονίκης» Γιάννης Κυριακίδης…

  9. spiral architect said

    … γνωστός και ως «η αρκούδα». 😦

  10. sarant said

    Φίλος από το FB γράφει:

    Αναρωτιέμαι αν η μεταφορά της απλοϊκής γλώσσας με τη χρήση του y en a, είναι ορθή με τα »εγώ πιστεύει εσύ μπορεί πουλήσει πολλά μενίρ». Στην πραγματικότητα πιστεύω ότι όχι και ότι η ουσία του αστείου χάνεται.

    Από την άλλη, ουτε εγώ ούτε εκεινος έχουμε κάποια καλή πρόταση για το πώς να αποδοθεί το y en a με ένα αντίστοιχο ελληνικό κλισέ

  11. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    ”Παρουσιάστηκε σε συνέχειες σε περιοδικό το 1976 και τον ίδιο χρόνο κυκλοφόρηδσε σε αυτοτελή τόμο το 1967” Πώς έγινε αυτό;☺

  12. sarant said

    11 Το διόρθωσα, ευχαριστώ!

  13. Corto said

    Καλημέρα!
    Καθώς σε αυτήν την περιπέτεια ο Οβελίξ βγάζει χρήματα από τα μενίρ (οβελίσκοι), μπορούμε συνειρμικά να θυμηθούμε τους αρχαίους οβολούς ή οβελλούς. Δεν ξέρω μήπως ο Γκοσινί κάνει κάποιο σχετικό λογοπαίγνιο.

  14. gpoint said

    Καλημέρα, καλή βδομάδα

    #11 είναι τα παιχνίδι του χρόνου !

  15. Ο τρόπος, που προσπαθεί να εξηγήσει ο ένας στον άλλον τον τρόπο λειτουργίας της αγοράς, με τους νόμους της προσφοράς και της ζήτησης να παραμορφώνονται όλο και περισσότερο, μου είχε φανεί τόσο αστείος, που θεωρώ το Οβελίξ και Σία ένα από καλύτερα τεύχη.

  16. Ένα 67 στο κείμενο πρέπει να γίνει 77 ή 76, θαρρώ.

  17. sarant said

    16 Είναι το ίδιο με του σχολίου 11; Αν ναι, διορθώθηκε.

  18. Idom said

    Πολύ όμορφη παρουσίαση!

    Κάποιες φορές η έλλειψη προσφοράς ενός άχρηστου προϊόντος – που απλά μπήκε στη μόδα – οδηγεί τους αφιονισμένους αγοραστές (φάσιον βίκτιμς) να στραφούν σε κάποιο άλλο.
    Ο Τεχνοκράτιους έπρεπε να μην σηκώνει τόσο γρήγορα τις αμοιβές και να στείλει έγκαιρα τους νεόκοπους παραγωγούς σε άλλες πόλεις για να ιδρύσουν βιομηχανίες παραγωγής μενίρ.
    Επίσης έπρεπε να προτείνει έγκαιρα την παραγωγή συναφών προϊόντων.

    Πάντως, για αρχή καλά το πήγε!
    😛

  19. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    14 – Είναι παιχνιδιάρης ☺

  20. sarant said

    18 Δίνεις ιδέες βλέπω 😉

    Αλλά δεν μου είπες αν στέκει η απορία μου σχετικά με την ανεπαρκή προσφορά και την πτώση των τιμών,

  21. LandS said

    20 Πάρτο αλλιώς.
    Ο Κλασικός νόμος λέει ότι (τσέτερις πάριμπους) η πιο ψηλή τιμή αυξάνει το κίνητρο των προμηθευτών να προσφέρουν περισσότερο ενώ μειώνει την αγοραστική δύναμη των καταναλωτών και έτσι ζητάνε λιγότερο. Αντίστροφα η πιο χαμηλή τιμή αυξάνει την αγοραστική δύναμη των δεύτερων και μειώνει το κίνητρο των πρώτων. Δεν λέει ότι το αυξημένο κίνητρο ή αγοραστική δύναμη θα οδηγήσει, ντε και καλά, σε αύξηση της προσφοράς ή της ζήτησης . Όμως, όπως θα έχετε όλοι διαπιστώσει- πολλές φορές με πόνο, η μείωση του κινήτρου ή της αγοραστικής δύναμης οδηγεί, έστω και αργά, στη μείωση της προσφοράς ή, πολύ γρήγορα, της ζήτησης.

    Επειδή όμως το κίνητρο του Τεχνοκράτιους δεν είναι το κέρδος αλλά η εξαπάτηση, δεν μπορούμε να πάρουμε τα λόγια του στον Οβελίξ, ως Μοντέλο του οποίου η λειτουργία μπορεί να ελεγχθεί αν ακολουθεί ή παραβιάζει τον πιο πάνω νόμο.

  22. 20, 21

    Και μπορεί πάντα ο γκόλντεν μπόι να μιλάει ακαταλαβίστικα γιατί ούτε κι ο ίδιος δεν ξέρει τι να πει, προκειμένου να μασκαρέψει την απάτη του. Σαν τον ιντερνετικό γνωστό αντιπρόεδρου του Εδεσσαϊκού. 😉

  23. LandS said

    22 Αν έγραφα ότι ο Τεχνοκράτιους λέει παπάρες, δεν θα ήταν διασκεδαστικό 🙂

  24. sarant said

    21 Μερσί!

  25. CrazyFather said

    «αλλά έχω ήδη γράψει πάρα πολλά κι έχει βαρύνει κι η σελίδα από τις πολλές εικόνες», σα να λέμε: «Hanc marginis exiguitas non caperet». Μη μας το χαλάτε Νικοκύρη μας. Το άρθρο ήταν απολαυστικό, μακάρι να ήταν και άλλο τόσο.

  26. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Αυτό με την ανάλυση του γιάπιους περί προσφοράς -ζήτησης και τιμών, πριν ακόμη φτάσω στα παρακάτω σχόλια ένιωσα την από παλιά θολούρα μη κατανόησης να με κυριεύει για το πώς λειτουργεί η αγορά. Στο πρώτο έτος στο μάθημα μακρο-μικροοικονομίας, αυτά που διάβαζα ήταν σε αντίθεση με αυτά που ήξερα από την πρακτική ζωή,αυτά που μου έλεγε το μυαλό μου. Παράγεις, αν αυξάνεται η ζήτηση σημαίνει ότι τα προϊόντα σου είναι καλά και αναγκαία άρα αυτό που το ζητούν πολλοί, μπορεί να έχει λίγο αυξημένη τιμή. Έτσι νόμιζα αλλά όχι ε; 😦 .
    Καλά εδώ στον Οβελίξ, ο τυπάς y en a, λέει τα άσχετα, άρα τα αντίθετα. Ποια είναι τα αντίθετα; Ουφ! Δε θέλω να καταλάβω . Μισώ τις οικονομικές θεωρίες. Εξαπανέκαθεν 🙂

  27. sarant said

    25 😉

  28. έχει βαρύνει κι η σελίδα από τις πολλές εικόνες
    Το πρόβλημα στα άρθρα με τις πολλές εικόνες είναι κυρίως η τακτοποίησή τους μέσα στη ροή του κειμένου. Εσύ το βλέπεις σε μια 17άρα οθόνη και πιστεύεις ότι όλα είναι μια χαρά. Για δες το σε καμιά 15άρα, 20άρα ή ένα τάμπλετ, να δεις ότι είναι χάλια. Κι εσύ μπορεί να λες «το καρέ δεξιά», αλλά το καρέ να είναι δυο παραγράφους κάτω… Το λιγότερο που μπορείς να κάνεις, τουλάχιστον για να μην ψάχνει ο αναγνώστης σε τι αναφέρεσαι, είναι να βάλεις σε λεζάντες/captions αρίθμηση, και να παραπέμπεις σε αυτήν.

  29. Ανδρέας said

    Nearque, Νέαρχος;

    ονομάζεται Biscornus, που θα πει «ακανόνιστος στο σχήμα», ατσούμπαλους;

    Κάπου κάποτε είχε πάρει το μάτι μου ότι η φούσκα των μενίρ ήταν αντίστοιχη των αυτοκινήτων στην Γαλλία εκείνη την εποχή.
    Αν θυμάται κανείς ας μας πει.
    Ωραίο, για να ευθυμήσουμε και λιγάκι μετά από τα χτεσινο-προχτεσινά αρνητικά σχόλια και κόντρες των θαμώνων του Νικοκύριου μπαρ :).

  30. Πάνος με πεζά said

    Με κάθε αναφορά στον Οβελίξ, θυμάμαι το τραγούδι από την ταινία, πάνω στο οποίο ο Τσαμόπουλος στο ραδιόφωνο κάνει κάθε πρωί ένα ουρανομήκες «Et le chanchooooooooooooo….ooon», που ενίοτε κρατάει απνευστί περί τα 20~25 δευτερόλεπτα…

  31. LandS said

    26 Το 21 είναι πούρα μικρο-οικονομία, έτσι κάνει ο τυπικός προμηθευτής/καταναλωτής. Οι κλασικοί, νεοκλασικοί, νεοκεϋνσιανοί (Neo-Keynsians) , νεο-κεϋνσιανοί (New Keynsians) κλπ, για να φτάσουν στο μάκρο επίπεδο, θεωρούν πάρα πολλούς τυπικούς τέτοιους, πανομοιότυπους ο ένας με τον άλλο, και τους «προσθέτουν». δεν είναι περίεργο λοιπόν που αυτά που διάβαζες δεν ταίριαζαν στη καθημερινότητα και στο μυαλό σου.
    Οι «άλλοι» (Μαρξιστές/Μαρξιανοί/Μαρξίζοντες όλων των αποχρώσεων, Κεϋνσιανοί, Μετακεϋνσιανοί και λοιπές ετερόδοξες δυνάμεις) δεν πολυασχολούνται με τα αποκαλούμενα micro-foundations.

  32. Avonidas said

    Νομίζω οτι οι κλασικοι νομοι της προσφορας και της ζητησης ισχύουν αρκετά καλά οταν εχουμε να κανουμε με προϊόντα για τα οποια η ζητηση ειναι γερα εδραιωμένη σε μια πραγματική ανάγκη — τρόφιμα, ας πούμε, είδη πρώτης ανάγκης.

    Εδώ όμως έχουμε ουσιαστικά μια φούσκα που δημιουργείται από το προμοταρισμα ενος άχρηστου προϊόντος, δηλαδή ρίχνοντας λεφτά στην αγορά με την ελπίδα (συνήθως, οχι σε αυτη την περίπτωση) να δημιουργήσεις ζητηση και να κερδισεις ακομη πιο πολλα λεφτα.

    Ουσιαστικά, ο κοσμος αγοράζει επειδή βλεπει ολους τους αλλους να αγοράζουν. Αν η προσφορά πέσει, για οποιοδήποτε λόγο, τότε ο κόσμος θα βλέπει λιγότερους να αγοράζουν (και πρόσκαιρα, να αγοράζουν ακριβότερα), οπότε θα χασει το ενδιαφέρον και η φούσκα θα σκάσει.

    Με την ευκαιρια, σφαλλετε αν νομιζετε οτι αυτες οι οικονομικες φουσκες ειναι σύγχρονο φρούτο. Τολμω να πω μαλιστα οτι οι σύγχρονες φούσκες ειναι μαλλον ήπιες σε σχεση με το τι συνεβη στο παρελθόν, όταν δεν ειχαν ούτε την εμπειρία της οικονομικής θεωρίας ουτε ιχνος κανονιστικων νομων. Ενδεικτικά να αναφερω την τουλιπομανία στις Κατω Χώρες τον 17ο αιωνα, όπου μια τουλίπα εφτασε να πουλιέται οσο ενα σπίτι, αλλά ακόμη πιο εντυπωσιακά τη Φουσκα των Νοτιων Θαλασσών (South Sea Bubble) στην Αγγλία, ένα μνημείο καιροσκοπισμου, κρατικής διαπλοκης και διαφθοράς και σπεκουλας του κοσμακη.

  33. sarant said

    32 Πράγματι, αυτές οι φούσκες έχουν ενδιαφέρον

    29 Το Νέαρχος παραπέμπει αλλού, ενώ το Nearque είναι φτιαγμένο στο πατρόν του Enarque

    28 Ξύνεις πληγές τώρα, δεν μπορώ καθόλου να κουμαντάρω τις εικόνες.

  34. Ιάκωβος said

    Ωραίο.
    Ο Γκοσινί, που ήξερε ιστορία, ονόμασε τη σχολή Νέα Σχολή Απελεύθερων, γιατί προφανώς γνώριζε οτι ένα μεγάλο κομμάτι των απελεύθερων ήταν αυτοί που ανήκοντας στην τάξη των δούλων είχαν ασχοληθεί με το εμπόριο και είχαν πλουτίσει κι έτσι μπόρεσαν να εξαγοράσουν την ελευθερία τους. Στο Σατυρικό του Πετρώνιου, ο Τριμαλχίων που παραθέτει το καρακίτς δείπνο, είναι πρώην δούλος, που έγινε ζάπλουτος, με λατιφούντια σε όλη την Ιταλία. Και φυσικά νεόπλουτος μέχρι αηδίας.

    Τα μενίρ όμως, φαντάζομαι oτι έχει ξαναλεχτεί εδώ, είναι αναχρονισμός. Δεν ανήκαν στην κουλτούρα των Κελτών, ούτε είχαν σχέση με δρυίδες, αλλά ήταν δυο-τρεις χιλιάδες χρόνια προγενέστερα.

    Παρ΄ όλα αυτά, οι νεο-κέλτες Wicca, (ένα είδος Βρετανών Βατάλων και δωδεκαθεϊστών αλλά χωρίς τόσο ναζισμό μέσα τους), ενώ θα μπορούσαν να γελοιοποιούνται σε πολλά άλλα μέρη, επιμένουν να γελοιοποιούνται στο Στόουνχεντζ.

  35. Ιάκωβος said

    Κι εγώ, αν και τη διδάχτηκα και στο Πανεπιστήμιο ( διδάχτηκα που λέει ο λόγος, απλά πέρναγα τα μαθήματα) αλλά και στο Κατηχητικό , η οικονομία μού είναι ένα από τα πιο μεγάλα μυστήρια του σύμπαντος.

    Έχω διαβάσει όμως, ότι το ποσοστό των καινούριων προϊόντων μέσα στο σύνολο των προϊόντων που παράγονται, είναι πολύ υψηλό και η ανάπτυξη νέων προιόντων παίζει τεράστιο ρόλο στη στρατηγική όσων θέλουν να κονομήσουν.

    Είναι λογικό. Αν πεις: «Να, το σιτάρι έχει μεγάλη ζήτηση, θα παράγω σιτάρι» υπάρχουν εκατομμύρια άλλοι παραγωγοί που θα πρέπει να ανταγωνιστείς. Αν όμως πεις «Θα ρίξω στην αγορά τα Πόκεμον» θα είσαι ο μόνος που θα τα παράγει και τέρμα, έπιασες την καλή.

    Αν το δει κανείς λογικά και στη μεγάλη κλίμακα, αυτή η εγγενής τάση του καπιταλισμού υπάρχει κίνδυνος να καταστρέψει την ανθρωπότητα.

    Έβλεπα πέρσι την εκπομπή Gadget Man.

    Απίστευτο τι σκατολοΐδια άχρηστα προσπαθούν να πουλήσουν και πόσες καινούριες ανάγκες προσπαθούν να δημιουργήσουν στους κακόμοιρους τους ανθρώπους. Του Δυτικούς ανθρώπους δηλαδή, και όσους μπορούν να τ’ αποκτήσουν όλα αυτά, οι άλλοι, κάτι Σύροι που το μόνο που έχουν είναι ένα παλιού τύπου σωσίβιο, δεν θεωρούνται ακριβώς άνθρωποι.

    Να, εδώ βλέπετε ένα σακάκι, που το προγραμματίζεις και σε σπρώχνει στον προορισμό σου. Και άλλες μπούρδες.Φυσικά αυτός που έβγαλε στην αγορά το επόμενο γκάτζετ, το σέλφ-στικ, θησαύρισε.

  36. Ξέρω πως δεν είναι ώρα για μεζεδάκια αλλά, διάλε, Οβελίξ είναι τούτος, να μην τον κεράσομε ένα Ακροκώλιον Στρεμμένου;

    και για το λόγου το αληθές: https://stremmenos.wordpress.com/ και https://www.facebook.com/pages/%CE%A0%CE%91%CE%A1%CE%91%CE%94%CE%9F%CE%A3%CE%99%CE%91%CE%9A%CE%91-%CE%91%CE%9B%CE%9B%CE%91%CE%9D%CE%A4%CE%99%CE%9A%CE%91-%CE%95%CE%A5%CE%A1%CE%A5%CE%A4%CE%91%CE%9D%CE%99%CE%91%CE%A3-%CE%A3%CE%A4%CE%A1%CE%95%CE%9C%CE%9C%CE%95%CE%9D%CE%9F%CE%A5/368257739940062

  37. Πάνος με πεζά said

    Ρούπες πειρατεύουν ελικόπτερα, εκδότες συλλαμβάνονται για εκβιασμούς… Με το που βράδιασε !

  38. Πάνος με πεζά said

    Kαι ο Τσίπρας στις χαιρετούρες με τους αγρότες, νομίζω πέταξε μεζεδάκι : ρωτάει κάποιον τί παράγει, αυτός του λέει «σουλτανίνες επιτραπέζιες» και μετά συμπεραίνει «άρα αμπελοπαραγωγός»…

  39. Πάνος με πεζά said

    Α, υπάρχει ο αμπελοπαραγωγός, δεν είναι «αμπελουργός» ! Τι λες ! Δεν είχα ξανακούσει τη λέξη, και σε ευθεία σύνθεση μου φάνηκε άσχετη…

  40. sarant said

    36 Δεν είμαστε καλά!

    37 Εκδότης, τώρα, οΘντκ

    39 Συνώνυμα δεν είναι αυτά;

  41. Νίκος Κ. said

    32: «Νομίζω οτι οι κλασικοι νομοι της προσφορας και της ζητησης ισχύουν αρκετά καλά οταν εχουμε να κανουμε με προϊόντα για τα οποια η ζητηση ειναι γερα εδραιωμένη σε μια πραγματική ανάγκη — τρόφιμα, ας πούμε, είδη πρώτης ανάγκης»

    Δεν νομίζω. Η κατοικία π.χ. είναι είδος πρώτης ανάγκης, αλλά είχε και πολλές φορές την τιμητική της σαν φούσκα.

  42. Γιάννης Ιατρού said

    40α στο LSJ

  43. sarant said

    42 Βρε η λέξη υπάρχει, την ξέρω -αλλά να μπαίνει στις συσκευασίες! Καμιά καλαισθησία;

  44. Μαρία said

    40β
    Και όχι μόνο https://sarantakos.wordpress.com/2010/11/27/exitbema/#comment-51545

  45. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    26 – ” Μισώ τις οικονομικές θεωρίες. Εξαπανέκαθεν” Και πολύ καλά κάνεις, λένε μπούρδες, ελάχιστη σχέση έχουν με την πραγματικότητα, και ειδικά στην διαδικτυακή εποχή, δεν ξέρουν τι τους γίνεται, σαν τους οικονομολόγους ένα πράμα.
    Παρεμπιπτώντος, το μεγάλο σορτάρισμα πάει για όσκαρ, ΕΛΕΟΣ😈

  46. sarant said

    44 Πάντως, μια φορά που είχα μπει στο σαλόνι της τότε Ολυμπιακής στο ΕλΒενιζέλος είχε δεκάδες φύλλα από Ακρόπολη και Βραδυνή -και ένα-δύο από τις άλλες εφημερίδες ή και κανένα.

  47. Μαρία said

    46
    Ε ναι.
    Ο Στεριώτης φαίνεται να δικαιώνεται http://www.efsyn.gr/arthro/polemos-gia-ti-diafimisi-tis-dei

    Και το άλλο παλικάρι.
    Α Π Ο Φ Α Σ Ι Ζ Ο Υ Μ Ε
    Προσλαμβάνεται από 15 Μαρτίου 2012 ο Παναγιώτης Μουσσάς του
    Σωτηρίου (ΑΔΤ: ΑΖ 068074), δημοσιογράφος, σε θέση δημοσιογράφου στο Γραφείο
    Τύπου του Υπουργού Εξωτερικών Σταύρου Δήμα με σύμβαση εργασίας ιδιωτικού
    δικαίου, η οποία λύεται αυτοδικαίως και χωρίς αποζημίωση, ενώ ο προσληφθείς
    απολύεται με την αποχώρηση για οποιοδήποτε λόγο του Υπουργού που τον
    προσέλαβε.
    Αθήνα, 28.3.2012
    Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ
    ΣΤΑΥΡΟΣ ΔΗΜΑΣ

  48. Γιάννης Ιατρού said

    44: Τί θυμάσαι! Ή τό ψαξες;

    43: Α, ΟΚ, είπα κι εγώ! 🙂

  49. Ριβαλντίνιο said

    Πάρα πολύ ωραίο το σημερινό άρθρο. Υπερθαυμάσιο !!!
    Θα μπορούσαν όλα τα άρθρα όταν συγκεντρωθούν να γίνουν βιβλίο !

    Εγώ δεν διάβαζα Αστερίξ μικρός γιατί μου φαινόταν βλακεία και ότι δεν είχε δράση, αφού στο τέλος οι Γαλάτες πάντα νικούσαν. Επίσης δεν μπορούσα να πιάσω τα αστεία.
    Διάβαζα κυρίως Λούκυ Λουκ και όταν άρχισαν να επανεκδίδονται την δεκαετία του ’90 Περιπέτεια (Λοχαγό Μαρκ, Όμπραξ), Μπλέκ, Μικρό Ιππότη(Κάπταιν Μίκι, Ρίνγκο), Ροντέο και Μικρό Καουμπόυ (+ Μικρό Σερίφη + Μικρό Αρχηγό) και όταν μεγάλωσα ΒΑΒΕΛ. Μόλις τέλειωσα όμως το σχολείο σταμάτησα.
    Τώρα με τα άρθρα αυτά μπαίνω και στον κόσμο του Αστερίξ.
    Θερμότατες ευχαριστίες !

    Υ.Γ. Σε πολλά Λούκυ Λουκ υπήρχε ιστορική εξήγηση στο τέλος. Π.χ. στο «Η Γέφυρα του Μισσισσιπί» , στο «Μπέλ Σταρ» κ.α. Και είχε κυκλοφορήσει κι ένα τεύχος αυτοτελές με επεξηγήσεις, τις μορφές των ηρώων κα.

    Το έχουμε ξαναβάλει πολλές φορές, αλλά ας το ξαναβάλουμε για τυχόν καινούριους φίλους.

    http://users.sch.gr/vasanagno/comics.html

  50. Ριβαλντίνιο said

    Για τα οικονομικά μου ήρθαν δυο στοιχεία απ’το Βυζάντιο :
    (Οι πληροφορίες από την Ιστορία των Ελλήνων της Δομής)

    Εξαιτίας της ανόδου της τιμής του σιταριού ο Μιχαήλ Ζ πήρε το παρωνύμιο «Παραπινάκης», αυτός δηλαδή του οποίου τα οικονομικά μέτρα αύξησαν τόσο πολύ τον πληθωρισμό ώστε με ένα νόμισμα να αγοράζει κανείς μόνο ένα μόδιο παρά ένα πιάτο (πινάκιο) σιτάρι.

  51. Ριβαλντίνιο said

    Και το δεύτερο.

    Επί Νικηφόρου Φωκά αυξήθηκε πολύ η τιμή του σιταριού.
    Μια μέρα που ο Νικηφόρος γύμναζε τους στρατιώτες, πήγε ένας γεράκος και ζήτησε να καταταγεί στον στρατό. Όταν ο αυτοκράτορας του παρατήρησε πως είναι πολύ ηλικιωμένος για να καταταγεί, ο γεράκος απόντησε

    «Τώρα είμαι πολύ πιο δυνατός από ότι όταν ήμουν νέος. Γιατί τότε φόρτωνα 2 μουλάρια με σιτάρι που το αγόραζα 1 νόμισμα, ενώ στα χρόνια της βασιλείας σου φορτώνομαι εύκολα στους ώμους μου σιτάρι αξίας 2 νομισμάτων.»

    Ο «Ωχρός θάνατος των Σαρακηνών» κατάλαβε την ειρωνεία και απομακρύνθηκε ατάραχος.

  52. Γιάννης Ιατρού said

    49 τέλος: Α, πολύ καλό, ευχαριστώ!

  53. Ριβαλντίνιο said

    @ 52 Γιάννης Ιατρού
    Τίποτα. Να’σαι καλά ! Και εγώ από άλλους φίλους το έμαθα ! (Μπορεί κι από σένα ; 🙂 ).

  54. sarant said

    49 Νάσαι καλά!

    51 Ωραία απάντηση -σαν το ανέκδοτο με κείνον που έλεγε ότι δυναμώσανε τα χέρια του (αλλά δεν σας το λέω)

  55. Θα πω κι εγώ σαν κάποιον που δεν θα μιμηθώ το στυλ του, Βρε σεις, περασε η μέρα και κανεις δεν παρατήρησε ότι για να είναι ο σηστέρτιος δυομισάρι, θα έπρεπε να είναι το τέταρτο και όχι το δέκατο του δηναρίου;
    Παρεμπιτόντως, αληθινό δυομισάρι υπήρχε μέχρι τον 21ο αιώνα στην Ολλανδία — το λγόμενο rijksdaalder ( = κρατικό τάληρο), μεταλλικό νόμισμα αξίας δυόμισυ φιορινιών.

  56. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    36.43 >>ακροκώλιον
    και τί να έλεγε, ουριαίον ; 🙂
    Παρεμπιφτού, του Σρεμμένου το προσούτο (νομίζω από τα πρώτα ελληνικά) είναι πολύ καλό

  57. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    56. φτου, – Ουραίον

  58. Κατά σύμπτωση έβλεπα προχτές ένα εύπεπτο infographic σχετικό με το κλασικό θέμα της αξίας των νομισμάτων, πληθωρισμό, κλπ, στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.

  59. 49ΥΓ: Σαν το explain xkcd ένα πράμα…

  60. spiral architect said

    @26: Τώρα αυτοί το λένε σταρτάπ και εμείς υπερκαταναλωτισμό.
    (όπως πάντα)

  61. sarant said

    55 Νάσαι καλά, το δέκα του δηναρίου με παρέσυρε.

  62. vaswho7 said

    Νίκο, όπως γράφεις, η κυκλοφορία τεύχους του Αστερίξ κάθε πρωτομηνιά για δυο χρόνια στην περίοδο των φοιτητικών μας χρόνων – εντάξει, εσύ είσαι βεβαίως μικρότερος – ήταν μια εξαιρετική νότα που προσέθετε γέλιο και κέφι στη φοιτητική μας ζωή.
    Θέλω να σου καταθέσω, απλώς για την ιστορία, ότι η συγκεκριμένη έκδοση δεν πρέπει να ήτανε η πρώτη απόπειρα κυκλοφορίας των ιστοριών του Αστερίξ στην Ελλάδα. Θυμάμαι πως φιλοξενήθηκα το 1969 (στα δώδεκα χρόνια μου) σε συγγενικό σπίτι στη Θεσσαλονίκη, όπου πρωτοδιάβασα Αστερίξ, που είχε ενσωματωμένη και μια ιστορία του ΙζΝοΓκουντ. Δε θυμάμαι ποια ιστορία ήτανε αλλά, όπως ήταν ταιριαστό -νομίζω- με τη μικρή εκείνη ηλικία, θυμάμαι πως μου άρεσε περισσότερο ο Isnogood από τον Αστερίξ μιας και καταλάβαινα περισσότερο το χιούμορ του.
    Εσύ που τα κάνεις όλα τόσο καλά και επιστημονικά, διερεύνησε (αν δε βαριέσαι) τη μαρτυρία μου.

  63. sarant said

    62 Θυμάσαι πολύ καλά και το είχαμε αναφέρει σε παλιότερα άρθρα. Υπήρξε περιοδικό Αστερίξ γύρω στο 1969 που κυκλοφόρησε για καναδυό χρόνια και δημοσίευε σε κάθε τεύχος: Αστερίξ σε συνέχειες, Ιζνογκούντ αυτοτελή, Αχιλλέα Ταλόν, Κοκκινογένη, Τανγκύ και Λαβερντύρ και άλλα κόμικς όλα από το γαλλικό Πιλότ.

    Όπως γράφω στο άρθρο, η πρωτιά του Ψαρόπουλου έγκειται στους αυτοτελείς τόμους, ένα τον μήνα.

  64. Ριβαλντίνιο said

    @ 59 Stazybο Hοrn
    Δεν κατάλαβα τίποτα ! 😦 😦 😦

  65. LandS said

    32 & 41
    Οι Κλασικοί νόμοι δεν έχουν να κάνουν με το προς συναλλαγή «είδη» (πρώτης ή μη ανάγκης, διαρκή ή άμεσα αναλώσιμα) αλλά με τους συναλλασσόμενους (πωλητές-αγοραστές), οι οποίοι
    α) Είναι πάρα πολλοί.
    β) Κανείς τους δεν μπορεί να επηρεάσει τη τιμή κάποιου είδους όσο μεγάλη ποσότητα και να προσφέρει/ζητήσει Είναι πάρα πολύ μικροί, δεν ομαδοποιούνται, δεν συνεργάζονται.
    γ) Έχουν πλήρη, άμεση και ακαριαία πληροφόρηση για προσφερόμενες/ζητούμενες ποσότητες και διαμορφούμενες τιμές.
    δ) Έχουν σταθερές, στο χρόνο, προτιμήσεις.
    ε) Δρουν ορθολογικά, μεγιστοποιώντας,ο καθένας ξεχωριστά, τα οφέλη του.

    Αυτή είναι η βάση του «Νόμου της Προσφοράς και της Ζήτησης».

  66. Avonidas said

    #65. Δεν καταλαβαίνω. Αν ισχύει το β) (κανείς δεν μπορεί να επηρεάσει την τιμή ενός είδους), τότε πώς λειτουργεί ο νόμος; Πώς διαμορφώνονται οι τιμές;

  67. LandS said

    66 Γιατί ο «νόμος» δεν λέει π.χ. άμα αυξηθεί η προσφορά θα πέσει η τιμή, αλλά ότι η προσφορά μεταβάλλεται θετικά με τις μεταβολές στη τιμή, ενώ η ζήτηση αρνητικά. Με άλλα λόγια η τιμή λειτουργεί ως σινιάλο και οι παίκτες αντιδρούν προσφέροντας ή ζητώντας. Κάπου οι δυο καμπύλες τέμνονται και αυτό είναι η τιμή ισορροπίας, και αυτή είναι που λέμε ότι καθορίζεται από την προσφορά και τη ζήτηση.

  68. Τρολλιά αλλά καλή!

  69. sarant said

    Eχει και ανορθόγραφα μηνύματα…. 🙂

  70. Lands (67), φοβούμαι πως με την (ολόσωστη) εξήγησή σου μάλλον μπέρδεψες παρά φώτισες τον Αβωνίδα.
    Αβωνίδα, όταν λέμε, στις προϋποθέσεις ισχύος του νόμου ζήτησης/προσφοράς, ότι κανείς δεν μπορεί να επηρεάσει τις τιμές, εννοούμε κανένας παραγωγός ή καταναλωτής μόνος του. Φυσικά, αν πολλοί παραγωγοί (ή λίγοι μεγαλοπαραγωγοί, ή και ένας μόνο, π.χ. η ΔΕΗ για το ηλεκτρικό) αλλάξουν μαζί τις τιμές τους, θα αλλάξει και η αγοραία τιμή, και το ίδιο θα μπορούσε να γίνει και αν πολλοί καταναλωτές οργανώνονταν σε είδος κινήματος «δεν πληρώνω».
    Οι καμπύλες ζήτησης και προσφοράς ως συνάρτησης της τιμής είναι ιδεατές, λίγο σαν τις διαδρομές του Φάινμαν: ΔΕΝ μπορούν να παρατηρηθούν σε όλο τους το μήκος, παρά μόνο στο σημείο όπου διασταυρώνονται οι μεν με τις δε. Μόνο που — αν θυμάμαι καλά — τα ολοκληρώματα των διαδρομών του Φ. μπορούμε να τα υπολογίσουμε, ώστε να βρούμε εκείνες που πράγματι παρατηρούνται, ενώ τις καμπύλες ζήτησης/προσφοράς απλώς τις εικάζουμε…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: