Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τώρα που σταμάτησε η φάμπρικα

Posted by sarant στο 7 Απριλίου, 2016


Στο τραγούδι του Γιάννη Μαρκόπουλου, ο Λάκης Χαλκιάς ερμηνεύει υποδειγματικά τους στίχους του Γιώργου Σκούρτη: Η φάμπρικα, η φάμπρικα δεν σταματά, δουλεύει νύχτα μέρα, περιγράφοντας πολύ παραστατικά τις εμπειρίες των γκασταρμπάιτερ στις γερμανικές φάμπρικες. Δεν ήταν βέβαια το πρώτο τραγούδι που μίλησε για τις φάμπρικες, μάλιστα ήρθε σε μια εποχή που η μετανάστευση προς τη Γερμανία είχε μειωθεί κατά πολύ σε σχέση με τις προηγούμενες δύο δεκαετίες. Αυτές τις προηγούμενες δεκαετίες τις εκφράζει περισσότερο το τραγούδι του Καζαντζίδη (στίχοι Κώστα Βίρβου) για τις φάμπρικες της Γερμανίας και του Βελγίου τις στοές. Πρώτος όμως ύμνησε τη δουλειά στις φάμπρικες ο Βασίλης Τσιτσάνης στο ομώνυμο τραγούδι, έναν ύμνο της εργατικής τάξης, που είναι πιο γνωστό με τον πρώτο στίχο του («Σφυρίζει η φάμπρικα«) ή από το ρεφρέν του, «Γεια σου περήφανη κι αθάνατη εργατιά».

Φάμπρικα είναι βεβαίως το εργοστάσιο. Η λέξη είναι δάνειο από τα ιταλικά, και στα νεότερα χρόνια σπάνια χρησιμοποιείται στην κυριολεξία της, την οποία τα δύο από τα τρία μεγάλα λεξικά μας (όχι ο Μπαμπινιώτης) χαρακτηρίζουν, και σωστά, «παρωχημένη». Έχει πάθει αυτό που και άλλες δάνειες λέξεις έπαθαν όταν ήρθαν στη θέση τους οι αυτόχθονες θεσμικές: πήρε μεταφορική σημασία, και έπαθε δείνωση. Φάμπρικα λοιπόν σημαίνει πια κυρίως μιαν επινόηση, ένα κόλπο, συχνά δόλιο ή αθέμιτο, που χρησιμοποιεί κάποιος για να πετύχει κάτι: καινούργια φάμπρικα για να μαζέψουν λεφτά, βλέπω γκουγκλίζοντας.

Μια σημασία που δεν υπάρχει στα λεξικά αλλά νομίζω ότι επίσης χρησιμοποιείται, είναι η σημασία της ενοχλητικής ή γκροτέσκας κατάστασης που κακώς συνεχίζεται. Έτσι τουλάχιστον χρησιμοποιούσαμε τη λέξη στην παρέα μου στα νιάτα μου, και μάλιστα όταν κανείς επέμενε να ανοηταίνει τραγουδούσαμε τους πρώτους στίχους του τραγουδιού του Χαλκιά κάνοντας και μια αισχρή χειρονομία.

Πολύ λογικά, η φασαρία που ξέσπασε από τη στιγμή που έγινε η εγκατάσταση του Γιαν Φαμπρ στη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών ονομάστηκε επίσης «φάμπρικα» -και μπράβο στον ανώνυμο που το σκέφτηκε πρώτος, αν και καθόλου δεν αποκλείω να συναντήθηκαν πολλά μικρά και μεγάλα πνεύματα.

Φάμπρικα ήταν πράγματι, με τη διαφορά ότι σταμάτησε πολύ νωρίς, χάρη στην αξιοπρεπέστατη παραίτηση του Βέλγου καλλιτέχνη. Κράτησε λίγο, αλλά αρκετά ώστε να εκτεθούν αρκετοί, που βγήκαν και ζητούσαν την κεφαλή του Φαμπρ επί πίνακι κραδαίνοντας τα περίφημα πια «παλλόμενα πέη». Τον ανακήρυξαν περσόνα νον γκράτα, αλλά ο Φαμπρ τούς πέταξε την παραίτησή του στα μούτρα και έφυγε αρχοντικός, φέρνοντας στον νου την απάντηση του Διογένη του κυνικού, όταν οι Σινωπείς τον εξόρισαν. «Σε καταδίκασαν να φύγεις, Διογένη», του είπε κάποιος. «Κι εγώ τους καταδίκασα να μείνουν».

Δεν ξέρω τι θα έκανε ο Φαμπρ αν έμενε, ούτε ισχυρίζομαι πως ήταν κατάλληλος για το πόστο όπου τον τοποθέτησαν, διότι άλλο είναι ο μεγάλος καλλιτέχνης και άλλο ο καλός καλλιτεχνικός διευθυντής. Στον ίδιο πάντως δεν βρίσκω κάποιο σοβαρό στραβοπάτημα, αν και δεν μπορώ να πω το ίδιο για τους χειρισμούς του Υπουργείου. Αφού η τοποθέτησή του έγινε την τελευταία στιγμή, χωρίς να υπάρχει προγραμματισμός από τον προκάτοχό του και χωρίς καθόλου πόρους, επόμενο ήταν το πρόγραμμα για την πρώτη χρονιά να καταρτιστεί εκ των ενόντων, από αυτούς που ήξερε ο Φαμπρ και από αυτούς που μπορούσε να φέρει με ψιχία.

Βρίσκω όμως πολλά στραβά στους επικριτές του, έστω κι αν αναγνωρίζω ελαφρυντικά, κι έστω κι αν ανάμεσά τους συγκαταλέγονται και άξιοι δημιουργοί που έχουν προσφέρει πολλά. Τις λίγες μέρες που κράτησε η φάμπρικα, η αμετροέπεια έπιασε ταβάνι, όπως δείχνει το μανιφέστο των συγκεντρωμένων στη Σφενδόνη ή η θλιβερή ανοιχτή επιστολή του Χρήστου Λεοντή, που ευτυχώς δεν μπορεί να αμαυρώσει το μεγάλο έργο του, ιδίως στο θέατρο.

Εκεί που πιάσαμε πάτο όμως ήταν όταν, από μια εικοσιτετράωρης διάρκειας παράσταση του Φαμπρ, το έργο Mount Olympus, που την έχουν δει άνθρωποι που το γούστο τους το εμπιστεύομαι απόλυτα και την έχουν χαρακτηρίσει ‘συγκλονιστική’, κάποιος απομόνωσε ένα στιγμιότυπο έξι λεπτών που οι χορευτές χορεύουν γυμνοί και συνοδεύοντάς το με μια σεμνότυφη αναφορά σε «παλλόμενα πέη» το μοίρασε στο Διαδίκτυο, προκαλώντας ρίγη υποκριτικής ή πουριτανικής αγανάκτησης. Στις τάξεις των τσουτσουνόφοβων προσχώρησε κι ένας βουλευτής του Ποταμιού με ένδοξο επώνυμο, που, ζηλεύοντας τον Παναγιώταρο, κατάγγειλε τον υπουργό Πολιτισμού ότι «κατάντησε τον πολιτισμό αριστερά της τσουτσούνας». Βλέπετε, δεν φτάνει που έβγαλαν τις ψωλές τους και τις έπαλλαν, ήταν και βέλγικες. Αν ήταν δικές μας, που κατά το σύνθημα είναι και βαριές, θα πάλλονταν ασφαλώς από πατριωτικά αισθήματα και δεν θα ενοχλούσαν -αλλά βέλγικα πέη, αυτό δεν το ανέχτηκαν οι τσουτσουνοφάγοι.

Βέβαια, ανάμεσα στους τσουτσουνοδιώκτες ήταν και πολλοί αριστεροί και προοδευτικοί άνθρωποι. Όμως, για άλλη μια φορά, όταν το πρόγραμμα μιας διεκδίκησης είναι εθνικιστικό, ξενόφοβο, πουριτανικό και ομοφοβικό, ο μόνος κερδισμένος είναι ο εθνικισμός, είτε πετύχει το σκοπό της η κίνηση είτε όχι.

Το όνομα Φαμπρ, πρέπει να πούμε διότι εδώ λεξιλογούμε, έχει άμεση και στενή σχέση με τη φάμπρικα, αφού και τα δυο ανάγονται στο λατινικό faber, που είναι ο ξυλουργός και γενικά ο χειρώνακτας τεχνίτης. Από εκεί και το ιταλικό fabbro, που μας θυμίζει την αφιέρωση του Έλιοτ στον Πάουντ, όπου τον αποκαλεί il miglior fabbro, επαναλαμβάνοντας τον χαρακτηρισμό του Δάντη για τον Οξιτάνο τροβαδούρο Αρνάουτ Ντανιέλ, που κολυμπούσε κι αυτός κόντρα στο ρεύμα (nadi contra suberna), όπως και ο προκλητικός κύριος Φαμπρ.

Πάντως, ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, που τον αντικατέστησε, πέρα από στέρεη καλλιτεχνική συγκρότηση και ταλέντο διαθέτει και γερή διαχειριστική πείρα, οπότε είναι πολύ καλή λύση μέσα σε μια τόσο δύσκολη κατάσταση. Μάλιστα, ένας φίλος θεατρόφιλος είπε μεταξύ σοβαρού και αστείου ότι η ιστορία εξελίχτηκε ιδανικά για το Υπουργείο, αφού αν αρχικά ανακοινωνόταν ο Θεοδωρόπουλος όλοι θα γκρίνιαζαν για κομματική επιλογή, ενώ τώρα τον δέχονται περίπου σαν Μεσσία. Μακάρι, θα έλεγα, να είχε η κυβέρνηση την ικανότητα να καταστρώνει και να φέρνει σε πέρας με επιτυχία τέτοια περίπλοκα μακιαβελικά σχέδια. Ήταν απλώς, για μια φορά, τυχερή.

ΥΓ Και μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Γιαν Φαμπρ, που πάρθηκε πριν από την παραίτηση αλλά δημοσιεύτηκε μετά.

295 Σχόλια to “Τώρα που σταμάτησε η φάμπρικα”

  1. argyris446 said

    Reblogged στις worldtraveller70.

  2. Κουνελόγατος said

    «…και μάλιστα όταν κανείς επέμενε να ανοηταίνει τραγουδούσαμε τους πρώτους στίχους του τραγουδιού του Χαλκιά κάνοντας και μια αισχρή χειρονομία»… :mrgreen:
    Έπαθα μια ψυχολογία και σταμάτησα, ξαναρχίζω τώρα…

  3. Παναγιώτης said

    Φαντάζομαι το παράδειγμα του Διογένη δεν ήταν τυχαίο. Συνήθιζε κι αυτός, κατά την παράδοση, να πάλλει το πέος του δημόσια…

  4. Κουνελόγατος said

    «…Μακάρι, θα έλεγα, να είχε η κυβέρνηση την ικανότητα να καταστρώνει και να φέρνει σε πέρας με επιτυχία τέτοια περίπλοκα μακιαβελικά σχέδια. Ήταν απλώς, για μια φορά, τυχερή»…
    Πάλι θα συμφωνήσω, καλημέρα.

  5. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Για να ξεκινήσουμε ήπια και λεξιλογικά, το Fabre είναι κάτι σαν το Smith των Άγγλων και το Schmidt των Γερμανών; Είναι το ίδιο διαδεδομένο;

  6. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    5: Ναι, το Fabre είναι αντίστοιχο με το Smith (εκκρεμεί άρθρο). Δεν είναι εξίσου διαδεδομένο, υπάρχουν όμως πολλές παραλλαγές (Lefevre, Fauré, Favre) που ανάγονται στην ίδια ρίζα.

  7. xalkida said

    Τις γάτες τις πήρε μαζί ο Βέλγος ή τις άφησε ακόμα να κρέμονται από τα τσιγκέλια;

  8. Γς said

    Τι Φάμπρ, παλλόμενα πέη και πράσινα άλλογα

    Πανούσης!

  9. sarant said

    7: Τις είδατε εσείς τις γάτες; Γιατί αν, αντί να τρώτε σανό, τις βλέπατε, θα ξέρατε ότι ήταν νεκρά ζώα, βαλσαμωμένα, σε ένα δρώμενο του 2010.

  10. George said

    Υπήρχαν λογικές αντιδράσεις, υπήρχαν και ακραία παράλογες, εθνικιστικές, απαράδεκτες – που δυστυχώς, έδωσαν τον τόνο. Η επιστολή της Μυράτ (μνημείο παραλογισμού, συντηριτισμού και αμετροέπειας) και τα σχόλια στη FB σελίδα του Fabr, γραμμένα με νοοτροπία αξιωματικού των SS και ηθικολογία Εσφιγμενίτη καλόγερου, μου προκάλεσαν βαθιά θλίψη. Φαντάζομαι, βέβαια, ότι ο Φαμπρ σαν προβοκάτορας, μπορεί και να απολαμβάνει το χαμό.

  11. cronopiusa said

    ΟΙ ΡΟΜΠΕΝ ΤΟΥ ΞΥΛΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΙ

    Ένας αιρετικός έρχεται στο Μεσαίωνα

    Καλή σας μέρα,
    πολύ καλή, έξυπνη και νηφάλια ανάρτηση, ευχαριστούμε!

  12. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρα !

    Είναι ωραία ξένη λέξη η φάμπρικα, ηχητικά και σημειολογικά, κι όσο κι αν δε λέγεται πια στην κυριολεξία της, έχει ονοματίσει εταιρίες, ομάδες και χώρους τέχνης. Μάλιστα τώρα κοντά, στη θέση του παλιού βιβλιοπωλείου της γειτονιάς μου, στη Λ. Μαραθώνος, είναι ν’ ανοίξει ένα μυστηριώδες κατάστημα με επιγραφή «Fabri-com» ή κάπως έτσι, και σήμα μια ραπτομηχανή…

    Τα όσα διαδραματίστηκαν με τον κύριο Φάμπρ, προφανώς δεν είναι από εκείνα που τιμούν τη χώρα μας, και που δεν κάνουν τους ξένους να φεύγουν τρέχοντας, σχηματίζοντας και διαδίδοντας την παρωχημένη αλλά εσχάτως αναβιώσασα εικόνα της «μπανανίας»… Ίσως όμως καλύτερα που συνέβησαν έτσι τα πράγματα, γιατί αν φτάναμε σε άδειο Ηρώδειο και Επίδαυρο, σε εισπρακτικές αποτυχίες (και μόνο από την αντίδραση των θεατών, σου λέω εγώ, όχι από το περιεχόμενο), πάλι θα άνοιγε κουβέντα «ποιος ήταν, πόσα πήρε για να κάνει αυτό, που πήγε άπατο κλπ.κλπ.» Σίγουρα μιλάμε για Ελληνικό Φεστιβάλ (κατά τον τίτλο του, άλλωστε), και σίγουρα, όσο βιαστική κι αν είναι η επιλογή σου, δε μπορεί να μη βρίσκεται ένας Έλληνας που να μπορεί να το διαχειριστεί…

    Ακόμα και ο πτωχός πλην τίμιος και χαμηλότατων τόνων Γιάννης Καραχισαρίδης, σκηνοθέτης χρόνια στα βόρεια ΔΗΠΕΘΕ -όπου μεγαλούργησε και ο αδερφός μου, υπό τις οδηγίες του- , μπόρεσε και διεκπεραίωσε ωραιότατα τα καθήκοντα της θέσης αυτής, όταν του ζητήθηκε. Και μάλιστα, πάνω από πενταετία…

    Ας αφήσουμε τη βλαχογκλαμουριά μας, κι ας αναζητήσουμε ικανούς ανθρώπους -τους τελευταίους ίσως που έχουν απομείνει στη ρημάδα χώρα-, μήπως και σώσουμε οτιδήποτε αν σώζεται…
    (Μια που μου ήθρε μουσικά, πάντως, ένας αλλοδαπός Γενικός Διευθυντής στην αμαρτωλή ΕΡΤ, δε θα με χάλαγε καθόλου…Αλλά είπαμε, άλλο Γενικός και άλλο Καλλιτεχνικός Διευθυντής)

  13. sarant said

    10 Kαι να φανταστείτε ότι την επιστολή της Μυράτ, που λέτε, δεν τη βρήκα.

    11 Νάσαι καλά!

  14. Πάνος με πεζά said

    @ 9 : Εντάξει, είχε κάνει και το άλλο, με τις ζωντανές αράχνες που περνάνε Στίβο Μάχης (ή Prince of Persia, αν θες), μέσα από ξυραφάκια…

  15. George said

    @13 Παραθέτω Link, αλλά είναι πραγματικά για γερά στομάχια, κατά την γνώμη μου : http://www.lifo.gr/lifoland/epistoles/95798

  16. cronopiusa said

    Κάθε ωμότητα ομορφιάς είν’ αυτόματη
    κι ο χειμώνας υψίτονος ανέρχεται στην
    κόλαση
    ουραγός – ωραία λέξη, αν και οξύτονη
    στο ανάθεμα χιλιάδων μπλε της ευκρασίας.
    παρείσαχτος ο θάνατος και ίσως απατεώνας
    διαθέτοντας κόκαλα και άλλα πεπραγμένα
    μα ο κίτρινος καημός μου είν’ ανίδεος
    και είν’ αυτός που πασχίζει για λουλούδια
    του φθινοπώρου γοερά κτερίσματα.
    ο αγέρας έρχεται παράταιρος σ’ αυτή τη λύπη
    με οιμωγές από πάνθηρες κι απαλές αγιότητες
    τα ήθη του Απολύτου δίχως αρίθμηση
    -να κάνουμε και λίγη οικονομία-
    η γάτα πήγε να μιλήσει μα δεν μπόρεσε ν’ αρθρώσει
    τετέλεσται.

    Νίκος Καρούζος, Γαλάζιο μολύβι

  17. gpoint said

    Επαληθεύτηκε η παροιμία ενός κακού μύρια έπονται

  18. Γς said

    13:

    Η επιστολή της Γιάννας Μυράτ

    http://www.lifo.gr/lifoland/epistoles/95798

  19. Γς said

    18:

    Και δεν είχα δει τον George στο #13
    😦

  20. Κουνελόγατος said

    Μια με την οικονομική κρίση, μια με το μεταναστευτικό-προσφυγικό, μια με αυτόν τον Φαμπρ (το έργο του οποίου μου είναι αδιάφορο σε σχέση με αυτά που γράφω τώρα), μια το ένα, μια το άλλο, έμαθα (μάθαμε;;;) πόσοι σκ!@#$άνθρωποι, πόσοι κακιασμένοι, πόσοι κομπλεξικοί, πόσοι μισάνθρωποι, πόσοι …, υπάρχουν σ’ αυτόν τον τόπο. Ειδικά στα Μ.Κ.Δ., ό,τι ξερατό (δε) θέλεις να δεις, υπάρχει…
    Μάθαμε όμως και τους άλλους, στην πραγματική ζωή κι αυτό είναι το κέρδος τελικά.

  21. sarant said

    13-18 Eκεί που λέει για τσόντα, χωρίς να έχει βέβαια δει την παράσταση, το τερματίζει. Και απορώ πώς δεν ξαναδιάβασε το γράμμα πριν το στείλει, έχει ένα σωρό λάθη τσαπατσουλιάς.

  22. Γς said

    9:
    >Τις είδατε εσείς τις γάτες; Γιατί αν, αντί να τρώτε σανό, τις βλέπατε, θα ξέρατε ότι ήταν νεκρά ζώα, βαλσαμωμένα

    Μαμά μου!
    Απ το κακό στο μακάβριο

    😦

  23. skom said

    @5
    To Schmidt και το Smith είναι από τον σιδερά. To Faber είναι ο τεχνίτης γενικά.

  24. ΓιώργοςΜ said

    23 Εν αναμονή του σχετικού άρθρου που έταξε ο Νικοκύρης: Smith είναι ο κάθε τεχνίτης, πχ blacksmith ο σιδεράς, goldsmith ο χρυσοχόος, locksmith ο κλειδαράς κοκ. Επειδή ο πιο κοινός και αναγκαίος τεχνίτης μέχρι λίγο παλιότερα ήταν ο σιδεράς, smith σημαίνει συχνά σιδεράς (σήμερα ακόμη πάντως δεν έχουμε iphonesmith, laptopsmith, tabletsmith κλπ αν και θα έπρεπε:-) ) Το ίδιο πιστεύω και στα Γερμανικά (στα οποία δεν είμαι και ιδιαίτερα δυνατός), θυμάμαι το γνωστό καταδιωκτικό Messerschmidt (Μαχαιράς) που πήρε προφανώς το όνομα του κατασκευαστή ή του σχεδιαστή του.

  25. atheofobos said

    7-9-22
    Στα τσιγκέλια ήσαν βαλσαμωμένες γάτες αλλά στο Δημαρχείο που τις πετούσαν στα σκαλιά ήσαν ολοζώντανες!

    http://www.star.gr/Pages/Politismos.aspx?art=318977&artTitle=meta_ta_pei_pou_chorevoun_kai_iptamenes_gates_apo_ton_fampr_sokaristiko_vinteo

  26. «Βέβαια, ανάμεσα στους τσουτσουνοδιώκτες ήταν και πολλοί αριστεροί και προοδευτικοί άνθρωποι.»

    Αυταποδεικτη αντιφαση εαν δεν παρεμβληθει η λεξη «που θα ηθελαν να ειναι » (wanabees*) ορθότερα
    «που θα ηθελαν (να φαινονται) να ειναι »

    Επομενως ανασκευαζεται ως εξης:

    «Βέβαια, ανάμεσα στους τσουτσουνοδιώκτες ήταν και πολλοί «που θα ηθελαν (να φαινονται) να ειναι » αριστεροί και προοδευτικοί άνθρωποι.»

    *Now this term is used do describe many people in varies groups who want to look a certain way b/c of its appeal, not because it reflect who they truly are.
    http://el.urbandictionary.com/define.php?term=wanabees

  27. Alexis said

    Από την επιστολή της Μυράτ:
    Ο Fabre ο οποίος δηλώνει και “λάτρης” του αρχαίου μας πολιτισμού, εκτός από το πορνογραφικό έργο του, ξεφτιλίζει και τους Ολύμπιους Θεούς…
    Χμμμ… Έχουμε εδώ στο ιστολόγιο κάποιον ειδικό να επιληφθεί, αλλά συνήθως εμφανίζεται μεταμεσονυκτίως… :mrgreen:

    Απολαυστικό πραγματικά το σημερινό άρθρο και αρκούντως …λεξιπλαστικό. Αν και οι λεξιπλασίες ήταν ολίγον μονόπλευρες, περιορίστηκαν στα παράγωγα της …τσουτσούνας: τσουτσουνοφάγοι, τσουτσουνόφοβοι, τσουτσουνοδιώκτες… ε, πού θα πάει θα τα πιάσουμε τα 5 εκατομμύρια λέξεις.

    Εξαιρετική η «φάμπρικα» των Μαρκόπουλου-Σκούρτη και συγκλονιστική η ερμηνεία του Χαλκιά (τον οποίο παρεμπιπτόντως θεωρώ την πιο «δωρική» και «ξύλινη» φωνή του τραγουδιού μας, μετά τον Μπιθικώτση).
    Ο Σκούρτης βέβαια στους στίχους της «φάμπρικας» κάνει μία μικρή «παρατυπία». Χρησιμοποιεί τη λέξη «εμιγκρές» για να βγάλει το μέτρο του στίχου (συνηθισμένο ραμόνι για κάποιον που δεν ξέρει τη λέξη:»άκουσε φίλε μου μικρέ») ενώ η λέξη αυτή ήταν απίθανο να χρησιμοποιούνταν για να χαρακτηρίσει τους Έλληνες μετανάστες της Γερμανίας.
    Νομίζω ότι το είχαμε συζητήσει και σε παλιότερο νήμα περί εμιγκρέδων…
    Anyway, το τραγούδι είναι κορυφαίο…

    ΥΓ: Αλήθεια Νίκο, αν εσύ μετέφραζες τον τίτλο του δίσκου στα αγγλικά, πώς θα απέδιδες τους «μετανάστες»; Ρωτάω γιατί στην αρχική έκδοση του δίσκου σε βινύλιο που είχα εγώ, υπήρχε αγγλική μετάφραση που τους μετέφραζε ως «immigrant workers».
    Υπάρχει καλύτερος (μονολεκτικός) όρος;

  28. Alexis said

    #11: Μην κάνεις τέτοιες ατυχείς συγκρίσεις (Ρουβά με Βέλγους) βρε Cronopiusa!
    Είπαμε, οι ελληνικές είναι διαφορετικές και πιο …βαριές! 😀 😀 😀

  29. Αγγελική said

    Συγχαρητηρια στον άξιο καλλιτεχνικό Διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών!

  30. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Δεν ήξερα ούτε εγώ την επιστολή της κυρίας Μυράτ, και είναι να λυπάται κανείς με τον εξευτελισμό των παλιών καλών οικογενειών από τα ανίκανα και ατάλαντα τέκνα τους.
    Αντί, όμως, να συνεχίσει να βόσκει στο Πήλιο, όπως κάνει χρόνια τώρα, κατάφερε με τις εθνικιστικές της εξάρσεις και τις δημόσιες επιστολές να κάνει για λίγο γνωστή την ύπαρξή της. Για δυο-τρεις ημέρες, βέβαια. Στη χώρα των Κενταύρων και των ηλιθίων Ολυμπίων θεών.

  31. Κουνελόγατος said

    Τώρα μόλις είδα πως στην Ολλανδία ψήφισαν αρνητικά. Εσύ σαν γείτονας 🙂 τι μαθαίνεις; Διαλύεται το μαγαζί;

  32. giorgos said

    Από υψηλή τέχνη δέν καταλαβαίνω έχω μαύρα μεσάνυχτα , όμως στήν συγκεκριμένη περίπτωση Ψιλιάζομαι ότι όλες αυτές οί κραυγές καί οί διαμαρτυρίες υποκρύπτουν χορηγίες καί μασέλες πεινασμένες…
    Τό λάθος τού Υπουργού ήταν πού νόμισε ότι μιά τέτοια «έπένδυση» θά είχε καλά αποτελέσματα σέ μιά κοινωνία σάν τήν ελληνική .

    «… Ἡ διαφορὰ ὅμως τῆς δικῆς μας κοινωνίας, τῆς γαλουχημένης σὰν κράτος μὲ τὸ ὀρθόδοξό της παρελθόν…, ἦταν ὅτι ἦταν καὶ παρέμεινε μία κοινωνία τοῦ ἀρότρου. Δὲν πρέπει νὰ μᾶς τρομάξῃ ἡ ἀλήθεια. Κι ἂς μὴν μᾶς πεῖ κανένας ὅτι οἱ ἰδέες ὑπῆρξαν, ἀλλά, ἀλλά… Οἱ ἰδέες εἶναι σὰν τὸν ἥλιο, πού κι ἂν ἀκόμα τὸν κρύβουν τὰ σύννεφα φαίνεται. Ἑκατὸ οἰκογένειες ἔλεγε κάποτε ὁ Χίτλερ πὼς κυβερνοῦν τὴν Αἰγγλία. Καὶ ὄχι μόνο, βέβαια, στὴν Ἀγγλία. Οἱ ἀνώτερες τάξεις ὅμως τῶν ἄλλων κρατῶν δὲν κράτησαν μόνο τὶς οἰκονομίες τῶν χωρῶν τους, ἀλλὰ κράτησαν καὶ τὴν πνευματική τους ζωή. Ἔβγαλαν ἐπιστήμονες, μουσικούς, καλλιτέχνες, φιλοσόφους, τὰ πάντα. Τί ἄλλο ἐκτὸς ἀπό… ρομαντισμὸ καὶ μπεμπεδισμὸ ἔβγαλαν οἱ δικές μας; Ὑπάρχει κανένας γόνος τζακιοῦ πού νὰ ‘χει μείνει στὰ γράμματά μας, στὴ μουσική, κάπου; Ὑπάρχουν οἰκογένειες πολιτικῶν, ἐφοπλιστῶν, «βιομηχάνων», πού νὰ μπῆκαν μέσῳ κάποιου «γόνου» τους στὴν ἱστορία τῆς λογοτεχνίας τουλάχιστον; Ἂν ὁ μπαμπὰς κατάφερε νὰ δημιουργήσῃ τὸ πολὺ πολὺ κάποιο φιλολογικὸ θόρυβο, αὐτὸ ἦταν ὅλο. Ἡ κόρη θὰ κοίταζε νὰ πουλήσῃ τὰ « κειμήλια» καὶ τὰ ἔπιπλα, μήπως καὶ συγκινήσει τὸν περιπαθῆ μανάβη τῆς γειτονιᾶς της. Αὐτὴ ἦταν κοινωνικῶς ἡ ἔννοια τῆς «ρίζας» στὸν τόπο μας…

    Ἀπὸ κάτω τὸ ἄροτρο καὶ ἀπὸ πάνω ἡ σπεκουλαδαρία συνθημάτων περὶ τὰς ἰδέας καὶ τὰ σπουδαῖα. Κάποιες κυρίες, πού ὑποτίθεται πὼς «πήγαιναν στὸ θέατρο» κι ἂς μὴν ὑπῆρχε στὴν Ἑλλάδα ἕνας Σαίξπηρ, κάποιες «οἰκοδέσποινες», πού ἐνῷ δὲν εἶχαν Βολταίρους ἤθελαν ὁπωσδήποτε «σαλόνια», κάποιες δεσποινίδες, πού ἐπειδὴ πῆγαν στὶς καλόγριες ἔπρεπε ὁπωσδήποτε νὰ ἀγοράσουν πιάνο. Ὡς τὰ σήμερα τὰ καταστήματα πιάνων στὴν Ἀθήνα κοντεύουν νὰ συναγωνισθοῦν τὰ σουβλατζίδικα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα τὰ χωρίζει μία πόρτα…

    Σὲ στὶλ καουμπόικο

    Στὸν περασμένο αἰώνα, μὲ τὶς ἀνακατατάξεις τοῦ χώρου τῶν Βαλκανίων, εἶναι ἀλήθεια πὼς ἦρθαν στὴν Ἀθήνα μερικὲς οἰκογένειες. Ἄλλες γιατί τὶς ὑποχρέωναν οἱ συσχετισμοὶ τῶν διεθνῶν σχέσεων ὑπὸ τὶς ὁποῖες ζοῦσαν, καὶ οἱ ξένες δυνάμεις ἤθελαν «Ἕλληνες» ἀνθρώπους τους ἐδῶ, ἄλλοι πράγματι μὲ τὴν ἐλπίδα νὰ ἐπενδύσουν καὶ ἄλλοι μὲ τὴ συναίσθηση τοῦ κάου μπόι, πού ξεκίναγε «γιὰ τὰ δυτικά». Ὅλοι αὐτοί, μέσα στὰ ὑπερεθνικὰ πλαίσια τόσο τῆς ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας, ὅσο καὶ τοῦ ἐξωτερικοῦ, ἦταν κάτοχοι ἑλληνικῆς παιδείας. Στὸ μὲν ἐξωτερικὸ γιατί ἡ μελέτη τοῦ ἑλληνισμοῦ ἱστορικὰ ἦταν μία αὐτονόητη πραγματικότητα, καὶ στὴν ὀθωμανικὴ αὐτοκρατορία γιατί ἦταν μία ἀναγκαστικὴ κληρονομιά, στὴν ὁποία βυθίζονταν οἱ ρίζες ὅλων σχεδὸν τῶν φυλῶν της.

    Μπετόβεν καὶ ἀλληλούια

    Ἦταν, δηλαδή, μία διάσταση μεσογειακοῦ πολιτισμοῦ καὶ ἦταν ὑποχρεωμένοι νὰ τὸν ξέρουν. Μαζὶ ὅμως μὲ αὐτὸν ἔφερναν καὶ τὸν «κοσμοπολιτισμὸ» τῶν κέντρων πού ἔζησαν, θέατρα ἔβλεπαν στὸ ἐξωτερικό, θέατρα ἤθελαν — κι ἂς ὑπῆρχε ἐδῶ ὁ καραγκιόζης. Σαλόνια ἔβλεπαν ἔξω, σαλόνια ἤθελαν — κι ἂς ἔβλεπαν παντοῦ τριγύρω καφενέ. Πιάνα ἄκουγαν στὴ Βιέννη, πιάνα ἤθελαν — κι ἂς μὴν ὑπῆρχε ὁ Μπετόβεν, ἀλλὰ μόνο τὸ ἀλληλούια. Γιὰ τὴν ἱστορία σημειώνουμε πὼς τὸ πρῶτο πιάνο στὴν Ἑλλάδα τὸ ἔφερε ὁ γιὸς τοῦ Ἀλῆ Πασᾶ Μουχτάρ. Ἀλλὰ τὸ ἔφερε, βέβαια, γιὰ νὰ φέρει καὶ τὴ μουσικὴ σὰν ἀπροκατάληπτος «γηγενὴς» πού ἦταν, ὅπως καὶ ὁ πατέρας του ἤθελε «διαφωτισμὸ» καὶ «συντάγματα». Οἱ ἄλλοι τὸ ἔφεραν σὰν ἔπιπλο, σὰν εἶδος δηλαδὴ «οἰκογενειακῆς ἀνατροφῆς». Ἀπὸ κάτω οἱ ἐγκέφαλοι τῶν ὑπολοίπων δούλευαν στὴ διάσταση τοῦ ἀρότρου. Καὶ βέβαια, μέσα σὲ μία διάσταση καραγκιόζη, τί ἄλλο μπορεῖ νὰ εἶναι ὁ «Σαίξπηρ» ἀπὸ σύνθημα; Τί νὰ εἶναι στὴ βουκολικὴ διάσταση τῆς πίπιζας καὶ τῆς φλογέρας τὸ πιάνο; Καμαρωτὴ στέκει ἡ προτομὴ τοῦ Δαμίραλη στὴ Νάξο μὲ τὸν Σαίξπηρ ἀπὸ κάτω. Ἂν ὅμως στὴ μικρὴ πολιτιστικὴ διάσταση τῆς Νάξου ὁ Σαίξπηρ εἶχε κάτι νὰ πεῖ, τί νὰ πεῖ στὸν ἐγκαταλειμμένο γιδοβοσκὸ τῆς Πίνδου, τὸν ἀφημένον ἐκεῖ νὰ παίζει τὴ φλογέρα του γιὰ νὰ τρῶνε καλύτερα τὰ γίδια; Ἀλλὰ ὁ Σαίξπηρ μποροῦσε νὰ «παιχθεῖ» στὸ Ἐθνικό, κι αὐτὸ εἶχε σημασία —- νὰ μεταβληθεῖ τὸ σύνθημα σὲ ἰδεολογία. Κι ἀφοῦ βέβαια ἡ ἐπιχείρηση τῆς κρατικῆς βιτρίνας πέτυχε, γιατί ἔπρεπε νὰ πετύχει, ἀλλὰ ἡ «κάτω βόλτα» εἶχε πάρει τὸ σύμπαντα κόσμο γιὰ καλά, δὲν ὑπῆρχε πλέον πρόβλημα ἐπιλογῆς: ὁλόκληρη ἡ κατὰ καιροὺς ἰδεολογία ἔπρεπε νὰ γίνει ὑπόθεση συνθημάτων. Καθεστὼς πού ἰσχύει ὡς τὰ σήμερα σὲ ὅλους τους τομεῖς. Ἄλλος τρόπος νὰ σωθοῦν ὅσο μποροῦσαν τὰ «πιάνα» δὲν ὑπῆρχε. «Ὅσο μποροῦσαν», γιατί δυστυχῶς ὁ σύλλογος τῶν ἀντικὲρ δὲν μᾶς ἔβγαλε μία μελέτη γιὰ τὸ πῶς πουλιόνταν τὰ πιάνα στὴν πρώτη γενεὰ γιὰ κάποιο ταγεράκι καὶ στὴ δεύτερη οἱ βιβλιοθῆκες γιὰ τὸ κοὺμ καν. Γιατί γιὰ τὴν τρίτη, βέβαια, δὲν γεννᾶται πρόβλημα: ἡ μόνη μέριμνα ἦταν νὰ ἐπενδυθοῦν οἱ προγονικοὶ τίτλοι στὴν ἐξεύρεση κανενὸς πετυχημένου τυρέμπορου ἢ χασάπη… Τί ἄλλο ὅμως νὰ ἦταν κοινωνικῶς δυνατόν; «

  33. sarant said

    23-24 Ναι, έτσι όπως λέει το 24 είναι.

    27 Ακόμα και Gastarbeiters μπορείς να το πεις. Με -s στα αγγλικά, με -n στα γερμανικά.

  34. Μπετατζής said

    1) Στον αγροτικό κόσμο, μέχρι την έλευση των σύγχρονων ελαιοτριβείων, φάμπρικα λέγανε αποκλειστικά το παλαιού τύπου ελαιοτριβείο, με τους μύλους που τους έσερναν μουλάρια. (σίγουρα στην Κρήτη, μπορεί και αλλού).

    2) Γιατί «ιδίως στο θέατρο» για τον Χρήστο Λεοντή ;; Δεν είναι κλασσικά το Καπνισμένο Τσουκάλι ή η Καταχνιά (Δεν θέλω να μου κλείσετε τα μάτια, Ξύλινος Σταυρός κλπ) ;;;

    3) Στην ουσία της υπόθεσης δεν μπαίνω. Μου φαίνεται όμως άλλη μία υπόθεση ιδανική για να πετιέται η μπάλα στα μνήματα, την ώρα που γίνονται άλλα πράγματα πολύ σοβαρότερα και κρισιμότερα για το λαό (Ασφαλιστικό, φορολογικό,προσφυγικό κλπ). Υπάρχει ήδη μία παράδοση στην τεχνική αυτή (πρόχειρα και από μνήμης : Εθνικό Θέατρο, σύμφωνο συμβίωσης, κανάλια, διαφθορά κλπ).

  35. Παναγιώτης Κ. said

    Εκτός από τη λέξη φάμπρικα έχουμε και τη λέξη «μηχανή». Σημαίνει την επινόηση,το κόλπο, συχνά το δόλιο ή αθέμιτο.Οι στίχοι του Τσιτσάνη από το τραγούδι του » Στου Αλευρά την μάντρα » ή » Ματσαράγκα» (παρεμπ. ο Στράτος Παγιουμτζής «τα δίνει όλα»), είναι κατατοπιστικοί :

    Είπες πως σου έκανα απόψε ματσαράγκα
    κατάλαβες τη ΜΗΧΑΝΗ που σου ΄στησα βρε μάγκα
    τη ΜΗΧΑΝΗ που σου ΄στησα στου Αλευρά την μάντρα.

  36. Πάνος με πεζά said

    Τη δεκαετία του ’80 τα αυτοκίνητα των μεταναστών που ζούσαν στη Γερμανία, είχαν κάτι χαρακτηριστικές οβάλ πινακίδες, διαφορετικές από τις κανονικές γερμανικές. Κι όταν τα έφερναν τα καλοκαίρια εδώ στις διακοπές τους, αμέσως ξεχώριζαν κάτι πετρελαιοκίνητες Μερσέντες με τα οβάλ νούμερα…
    Είχε, δε, καθιερωθεί και ο αδίκιμος όρος «λατζογερμανός», δηλ. Έλληνας που έχει πάει στη Γερμανία λατζέρης…

  37. Μπετατζής said

    για την αγροτική φάμπρικα https://www.youtube.com/watch?v=jfYppC3pRUQ

  38. Κουνελόγατος said

    35. Υπάρχει κι αυτό.

    Όλος ο κόσμος τώρα δουλεύει μηχανές
    κι αν κάνεις το κορόϊδο σου κάνει πιο πολλές

    Ψεύτικα σου μιλούνε μηχανικά γελούν
    κακό για να σου κάνουν μονάχα προσπαθούν

    Σου κάνουνε το φίλο μπροστά μηχανικά
    και πίσω σου σε βρίζουν κρυφά και μυστικά

    Μην έχεις μπιστοσύνη ούτε και σ’ αδελφό
    γιατί κι αυτός κρυφά σου, σου θέλει το κακό

  39. Πάνος με πεζά said

    Λόγω…δωρικότητας, τη «Φάμπρικα» έχει τραγουδήσει και η Σωτηρία Μπέλλου, με αντίστοιχο (ή καλύτερο, για μένα…) αποτέλεσμα – καλός, άγιος ο Χαλκιάς, αλλά έχω κάτι με τα ςςςςςςςίγμα του, αν και στο «Θεσσαλικό Κύκλο» τον θεωρώ αναντικατάστατο.

  40. Avonidas said

    Έχω μια απορία που λέτε, εδώ και χρόνια: πότε γίναμε τόσο άμουσοι, άσχετοι και ανιστόρητοι ώστε να υποκλινόμαστε μπροστά στη χυδαία πρόκληση σαν να ταν τέχνη, και μάλιστα η μόνη υψηλή τέχνη.

    Βέβαια, η πρόκληση είναι *ένα* από τα εργαλεία που μπορεί να επιστρατεύσει ενας καλλιτέχνης για το έργο του. Ένα, όμως. Αν είναι το μοναδικό που διαθέτει, ίσως ειναι καιρός να πάει σπιτάκι του.

    Κάποτε, ξέρετε, στηλίτευαν έναν Νταλί ότι στην ουσία ήταν ένας αγύρτης που εκμεταλλεύτηκε τον υπερρεαλισμό για να τ’ αρπάζει. Μπορεί να διαφωνεί κανείς, αλλά ήταν θεμιτή κριτική που είχε δικαίωμα ύπαρξης, χωρίς να θεωρούνται κομπλεξικοι οι εκφραστές της.

    Και φτάσαμε λοιπόν στο σήμερα, με καλλιτεχνικά φεστιβάλ πλήρως αποκομμένα από το μπασκλάς γούστο των «πληβείων», με μόνο λόγο ύπαρξης να βλογάει τα γένια της μια κρατικοδίαιτη κλίκα — αριστερή ή δεξιά, δεν έχει καμία σημασία.

    Θεωρώ το έργο του Φαμπρ για την τέχνη ό,τι περίπου ήταν και το paper του Sokal για την επιστήμη — με τη διαφορά ότι ο Sokal τρολλαριζε συνειδητά. Για τον Φαμπρ δεν ξέρω.

  41. Παναγιώτης Κ. said

    @8. 🙂 🙂 🙂

  42. Πάνος με πεζά said

    Θυμάμαι λοιπόν το συχωρεμένο τον Καρακατσάνη, σε παράθυρο, σε ένα παλιό δελτίο ειδήσεων του Ευαγγελάτου….
    – Μα τώρα, είναι τέχνη αυτό, κύριε Ευαγγελάτο; Αυτό είναι ο πρωκτός ! (με τη χαρακτηριστική του ομιλία)
    Πώς μου έρχεται πάντα μου έρχεται αυτή η ατάκα, όταν προκύπτουν τέτοια ζητήματα…

    Πάντως να θυμίσω, αν δεν το ξέρετε, ότι το τμήμα του βωμού (θυμέλη;) που διασώζεται στο κέντρο της σκηνής της Επιδαύρου, οι ηθοποιοί μέχρι σήμερα, ανεξαρτήτως παράστασης και τρόπου σκηνοθεσίας, λόγω σεβασμού δεν το πατάνε ποτέ…

  43. Avonidas said

    Και κάτι ακόμα για την Αριστερά, που το νόημά της μάλλον έχει ξεχαστεί σ’ αυτό τον τόπο: πρώτο και κύριο γνώρισμα ενός αριστερού είναι μια κάποια εκτίμηση για τον λαό ως συλλογικότητα, μια κάποια εμπιστοσύνη ότι μπορεί να αυτοκυβερνηθεί και, επομένως, ότι η κρίση του έχει κάποιο βάρος. Το σνομπάρισμα ενός ολόκληρου λαού δεν συνάδει με το αριστερό ήθος, ή τουλάχιστον δεν συνάδει κατά την άποψή μου.

    Μεγάλος αριστερός καλλιτέχνης είναι αυτός που μπορεί να γεμίσει την Επίδαυρο, όχι να την αδειάσει.

  44. Μια απορία: πολλή κουβέντα για τα «παλλόμενα πέη».Γιατί όχι για τους «παλλόμενους φαλλούς»; Σε τι διαφέρουν;

  45. sarant said

    40 Φίλοι που παρακολούθησαν παραστάσεις του (και όχι μόνο το εξάλεπτο βίντεο) τις έχουν βρει συγκλονιστικές.

    36 Νομίζω πως τους λέγαν Λαζογερμανούς, επειδή οι περισσότεροι ήταν Πόντιοι ή γενικά Βορειοελλαδίτες.
    http://www.greekbooks.gr/books/logotehnia/lazogermani.product

    34.1 Δεν το ήξερα
    34.2 Με την έννοια ότι η θητεία του στο θέατρο είναι πολύχρονη και υποδειγματική.

    31 Από σπόντα πήγε αυτό το Όχι, δεν είχαν κανένα μεγάλο καημό για την Ουκρανία. Αυτονόητα, αν αυτή τη στιγμή γίνουν δημοψηφίσματα παντού, μάλλον θα βγει Όχι στην ΕΕ

  46. Παναγιώτης Κ. said

    @38.Σωστά!
    Και αυτό στο ίδιο νόημα κινείται.

  47. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    «Βέβαια, ανάμεσα στους τσουτσουνοδιώκτες ήταν και πολλοί αριστεροί και προοδευτικοί άνθρωποι.» Είσαι σίγουρος; γιατί έχουν ξεχειλωθεί πολύ αυτές οι λέξεις, ειδικά από την μεταπολίτευση και μετά.

    20 – Πάντα υπήρχαν πολλοί, απλώς γυάλιζαν επιφανειακά και δεν φαινόντουσαν καλά, το περιτύλιγμα όμως, δεν αλλάζει το περιεχόμενο.

  48. sarant said

    43 Δεν ξέρω καν αν είναι αριστερός ο Φαμπρ. Η αρχή που λες ισχύει σε πολύ γενικές γραμμές. Με αρκετές εξαιρέσεις -ακόμα και ο Βάρναλης έχει σνομπάρει τον λαό.

    44 Αυτή ήταν η αρχική διατύπωση γιαυτό και έπιασε.

  49. Τι θυμήθηκα τώρα! Ω Καλκούτα… Θεατρικό τη δεκαετία του ’80.

    Εντάξει εκεί δεν είχε μόνο «πέη» 🙂

  50. Αρχικα να δηλωσω οτι δεν εχω αρκετες γνωσεις φιλοσοφιας. Ομως με την βοηθεια της βικιπαιδειας και αποσπασματικων αναγνωσεων μου καταληγω οτι η πολιτικη δραση του Υπουργου,ομοτιμου καθηγητη φιλοσοφιας στο ΕΜΠ τοσο στην δημιουργια πολιτιστικής διαταραχής με την επιλογη του Φαμπρ, οσο και στο προηγουμενο Υπουργειο,με την δηλωση του περι αριστείας* , βασιζεται στους φιλοσοφους της αποδομησης και ειδικοτερα στην εννοια της διάσπασης (“breakdown**” )

    [*»Η αριστεία είναι ρετσινιά… είναι μια στρεβλή φιλοδοξία …. μπορεί να μετατραπεί σε βαρύ φορτίο (σε πολλαπλά επίπεδα) στο οποίο ο αριστεύσας θα νιώθει ότι πρέπει να ανταποκρίνεται σε κάθε κρίσιμες εξετάσεις στη μετέπειτα ζωή του». Αριστείδης Μπαλτάς, Υπουργός Παιδείας ]

    [**δηλ. την διακεκομμένη στιγμή της συνήθους, πρότυπης, άνετης “ύπαρξης εντός του κόσμου”… προτείνοντας μια διαφορετική γλώσσα για τις περιπτώσεις όπου ανακύπτουν `προβλήματα. Oι διασπάσεις εξυπηρετούν μια εξαιρετικά σημαντική γνωσιακή λειτουργία, αποκαλύπτοντας τη φύση των πρακτικών και του εξοπλισμού μας, που τους καθιστούν `παρόντες-στο-χέρι/ παρευρισκομενα (present-at-hand)» για εμάς, …Υπό την έννοια αυτή [η διάσπαση] λειτουργεί με θετικό μάλλον παρά αρνητικό τρόπο. ]

    Ο Υπουργος, μαλλον χρησιμοποιει, σε κοινωνικο επιπεδο πρακτικες , αναλογες με αυτο που συμβαινει σε προχωρημενα επιχειρηματικα περιβαλλοντα. Ενώ το χάος παράγεται φυσιολογικά σε µια επιχείρηση όταν αυτή αντιμετωπίζει µια πραγματική κρίση, … µπορεί επίσης να παραχθεί εσκεμμένα όταν οι επικεφαλής της επιχείρησης προσπαθούν να προξενήσουν µια «αίσθηση κρίσης», µεταξύ των µελών της θέτοντας προκλητικούς στόχους (Nonaka & Takeuchi, 1995). Αυτό το χάος που δημιουργείται σκόπιµα , ονοµάζεται «δηµιουργικό χάος»*** και αυξάνει την ένταση στο εσωτερικό της επιχείρησης, ώστε να επικεντρωθεί η προσοχή των µελών στον ορισµό του προβλήματος και την επίλυση της κατάστασης κρίσης.

    ***Αν ο Γιανης Βαρουφακης δεν εμπιπτει σε αλλη σφαιρα :-), ενθυμουμαι τον ορο «δηµιουργικό χάος»,που χρησιμοποισε ως Υπ. Οικ. το α εξ. του 2015.

    Το ερωτημα μου ειναι πως μπορει να λειτουργησει η θεωρια της διάσπασης (“breakdown” ) σε μια κοινωνια σε βαθεια κριση/χαος, ηδη απο το 2009, προσθετοντας πραγματικες κρισεις/κινδυνους/χαος (Γιανης Βαρουφακης) ή δευτερευουσες κρισεις ομως η αποδομηση της αριστειας και η δημιουργια πολιτιστικου σοκ (Αριστειδης Μπαλτας).

    Αντ ‘ αυτου θα προτεινα λελογισμενη προσθετη χρηματοδοτηση του Φεστιβαλ Αθηνων, Υποτροφιες/χορηγιες σε νεα θεατρικα/καλλιτεχνικα σχηματα και πολλα διεθνη summer schools για καλλιτενχικη οσμωση.

    Στα θεματα παιδειας οι αποψεις μου ειναι γνωστες(σε 10 ετη να σπουδαζει σε ΑΕΙ το 40% αντι το 70% των αποφοιτων λυκειου και το προκυπτον 30% να οδηγηθει στο επιχειρειν, στην τεχνικη εκπιδευση και σε συναφη επαγγελματα).

    Επρεπε να γνωστοποιηθει με επισημο τροπο στην ελληνικη κοινωνια ηδη προ 10 ετιας το επαγγελματικο αδιεξοδο των «αριστουχων» μετριων αποφοιτων ΑΕΙ/ΤΕΙ ωστε να σπασει το διπολο χαμηλες/μετριες επιδοσεις /προσπαθεια- υψηλες προσδοκιες που ματαιωνονται.

    ΥΓ Αποδόμηση : Ο Ντεριντά χρησιμοποιεί πρώτη φορά τον όρο «αποδόμηση» στο βιβλίο του Περί γραμματολογίας το 1967 για να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο η ερμηνεία της γλώσσας γενικά σαν «γραφή» καθιστά μια άμεσα σημαντική θεωρία αδύνατη.

    Ο Μάρτιν Χάιντεγκερ ήταν μία από τις πιο σημαντικές επιδράσεις στη σκέψη του Ντεριντά: το έργο του Ντεριντά Περί Πνεύματος πραγματεύεται άμεσα με τον Χαίντεγκερ, αλλά η επιρροή του Γερμανού φιλοσόφου στην αποδόμηση είναι αρκετά πιο ευρεία από τον τόμο αυτό. Ο Χαίντεγκερ επηρέασε αποφασιστικά την αποδόμηση «ορίζοντας το ίδιο το είναι σαν ερώτηση».[4]. Ο Ντεριντά έχει δηλώσει ότι η αποδόμηση «αμφισβητεί την έννοια του Είναι σαν παρουσία»[5]. Επιμένοντας στην αμφισβήτηση του «είναι», ο αποδομισμός έρχεται αρκετά κοντά στη χαϊντεγκεριανή σκέψη.

    Η φιλοσοφικη οπτική του γωνία είναι μέσω του όρου διάσπαση (“breakdown”) του Heidegger, επειδή θέλει να σπάσουν την ορθολογιστική παράδοση, Με τον όρο διάσπαση (“breakdown” ) εννοούμε την διακεκομμένη στιγμή της συνήθους, , πρότυπης, άνετης “ύπαρξης εντός του κόσμου” .’

    ΥΓ2 Η μέθοδος του δημιουργικού χάους στις επιχειρήσεις
    Όταν σε µια επιχείρηση υιοθετείται µια διαφορετική διαδικασία, πέρα από τα καθιερωμένα, αυτό έχει ως αποτέλεσμα να κλονίζονται οι ρουτίνες, οι συνήθειες και τα γνωστικά πλαίσια. (Winograd & Flores, 1986). Αυτός ο κλονισµός, συνεπάγεται τη διακοπή του συνήθους και άνετου τρόπου ύπαρξης των εργαζομένων. Κάτω από αυτές τις συνθήκες οι εργαζόμενοι επανεξετάζουν το βασικό τρόπο σκέψης τους και τη γενικότερη προσέγγιση τους στα διάφορα ζητήματα. Με τον τρόπο αυτό είναι δυνατόν να αναδειχθούν νέες έννοιες.[ …Υπό την έννοια αυτή η διάσπαση[breakdown] λειτουργεί με θετικό μάλλον παρά αρνητικό τρόπο.
    Ενώ το χάος παράγεται φυσιολογικά σε µια επιχείρηση όταν αυτή αντιμετωπίζει µια πραγματική κρίση, … µπορεί επίσης να παραχθεί εσκεμμένα όταν οι επικεφαλής της επιχείρησης προσπαθούν να προξενήσουν µια «αίσθηση κρίσης», µεταξύ των µελών της θέτοντας προκλητικούς στόχους (Nonaka & Takeuchi, 1995). Αυτό το χάος που δημιουργείται σκόπιµα , ονοµάζεται «δηµιουργικό χάος», και αυξάνει την ένταση στο εσωτερικό της επιχείρησης, ώστε να επικεντρωθεί η προσοχή των µελών στον ορισµό του προβλήματος και την επίλυση της κατάστασης κρίσης. Πολλές Ιαπωνικές επιχειρήσεις …, συχνά καταφεύγουν στη σκόπιµη χρήση της ασάφειας και του δηµιουργικού χάους. Η κεντρική διοίκηση συχνά χρησιμοποιεί ασαφή οράµατα και σκόπιµα δηµιουργεί µια χαοτική κατάσταση µέσα στην επιχείρηση.

  51. Κουνελόγατος said

    45 (31): Ναι, αυτό λέω, υπάρχει γενικότερο πρόβλημα, το που θα πάει δεν ξέρω, βλέπω να κλείνει το μαγαζί. Αν πάντως μου του έλεγαν πριν 2-3 χρόνια πως θα κλείσει, θα πέταγα από τη χαρά μου, τώρα δεν είμαι 100% σίγουρος πως θα είναι για καλό…

  52. Παναγιώτης Κ. said

    @39. Πολύ σωστά επισημαίνεις τα ςςςςς του Λάκη.
    Για τον πατέρα του πάντως τον Τάσο, ο Λάκης ήταν «Θεός» .Τόσο σπουδαίο τραγουδιστή τον θεωρούσε !
    Οι γνωστές υπερβολές των γονέων απέναντι στους γόνους τους…

  53. Avonidas said

    Είναι πάντως ευτύχημα για τον κ. Φαμπρ, θαυμαστή των ΑΗΠ, που έχει να κάνει με τα μούτρα μας κι όχι με δαύτους. Με τις παραστάσεις του θα εισέπραττε μπόλικα κοτοπόδαρα και χαρούπια στο κεφάλι (στην κλασική Αθήνα. Δεν θέλω ούτε να σκέφτομαι τι θα του σουρνε κανας Ιουλιανος, ας πουμε, τέρμα πουριτανός).

    Το πρόστιμο μια φορά το χε σιγουρο.

  54. venios said

    Ας μου επιτραπεί μια προσωπική γνώμη περί Φαμπρ:
    Ως προς το αισθητικό μέρος, είδα το βίντεο με τους γυμνούς χορευτές. Καθώς ήμουν προϊδεασμένος δεν σοκαρίστηκα. Δεν θεώρησα ότι η χορογραφία ήταν ιδιαίτερα δύσκολη (έχω δει εξαιρετικες κατά τη γνώμη μου χορογραφίες παλιότερα), αυτό που τραβούσε την [προσοχή ήταν το γυμνό, ως ασυνήθιστο όμως θέαμα, όχι ως σεξουαλικά διεγερτικό (ουδεμία σύγκριση με τις τηλεοπτικές διαφημίσεις του τύπου «είμαι μόνη, πάρε με τηλέφωνο»). Εδώ βέβαια δηλώνω αναρμόδιος, δεν ξέρω πώς το είδαν γυναίκες.
    Πάντως στην αρχαία Ελλάδα οι αγώνες ήταν με γυμνούς άντρες και δεν σόκαραν και πολλά αγγεία είναι διακοσμημένα με γυμνούς άντρες σε μάχες, αγώνες ή χορούς. Αν ο σκοπός του έργου ήταν να προβοκάρει την κοινωνική σεμνοτυφία το πέτυχε, όπως θα το πετύχαινε και ο οποιοσδήποτε κατέβαζε τα βρακιά του και εχεζε στο κέντρο της πλατείας Συντάγματος. Δεν ξέρω αν κάτι τέτοιο θα λεγόταν τέχνη, πάντως πιστεύω πως απόλυτη αξία στην αισθητική δεν υπάρχει.
    Είδα επίσης και σκηνή με κοπέλες να στολίζουν το ξυρισμένο μουνί τους. Δεν κατάλαβα τι ήθελε να πει ο ποιητής, μάλλον φταίω εγώ γι’ αυτό. Όποιος το κατάλαβε παρακαλώ να μου το εξηγήσει.
    Αλλού είναι το θέμα με τον Φαμπρ. Ένας διευθυντής εθνικού φεστιβάλ που δηλώνει πως αγνοεί την καλλιταχνική παραγωγή της χώρας και που προτίθεται (λόγω αυτής της άγνοιας) να προβάλει 6-7 δικά του έργα κάθε είδους τέχνης, συν έργα συμπατριωτών ως δείγμα πολυπολιτισμικότητας, είναι κατά τη γνώμη μου απαράδεκτος, ακόμη και με τα αστικα μέτρα δεοντολογίας (απ’ ‘οτι θυμάμαι, όταν διευθυντής ήταν ο Μινωτής δεν ανέβαζε ή έπαιζε ο ίδιος σε έργα του Φεστιβάλ, το πολύ σε ένα). Πόσο μάλλον με αριστερά κριτήρια. Καλώς η κατακραυγή, καλώς παραιτήθηκε.
    Όσο για τον Υπουργό πι8λιτισμού και τέως Παιδείας, δεν ήταν δυστυχώς η πρώτη άστοχη ενέργειά του (ή μη ενέργειά του). Κρίμα…

  55. Πέπε said

    44:
    Παλλόμενοι φαλλοί, παρά την εξαιρετική ομορφιά της φράσης, δε θα ήταν απόλυτα ακριβές. Φαλλός πρωτίστως είναι όχι το πέος αλλά το ομοίωμα πέους, γι’ αυτό και χρησιμοποιείται σε διάφορα συμφραζόμενα όπου δεν εννοούμε το κυριολεκτικό, χειροπιαστό πέος (φαλλικό σύμβολο, φαλλοκράτης, «στη μέση δέσποζε ένας γιγαντιαίος φαλλός» κλπ.).
    Δευτερευόντως υπάρχει και η έννοια του πραγματικού πέους, αλλά μάλλον προέρχεται από παρανόηση.

  56. Andreas S said

    Το πρόβλημα δεν είναι ότι επιλέχθηκε ξένος για τη θέση αυτή . Καταρχήν είναι υποκριτικό από τη μια να διαβάζουμε άρθρα για το πόσες χιλιάδες έλληνες επιστήμονες εργάζονται ή διευθύνουν ξένα πανεπιστήμια, ερευνητικά κέντρα κλπ και μετά να αναρωτιώμαστε γιατί δε βρέθηκε ένας έλληνας για τη θέση. Εξάλλου, είναι καλό είναι να σπάνε οι ντόπιες παρέες όσο και εαν αυτό ξεβολεύει εμάς τους ντόποιους Για την καλλιτεχνική εμβέλεια του Φαμπρ δεν έχω άποψη, πάντως μια γνωστή μου που εκτιμώ τη γνώμη της είδε μια παράστασή του και μου είπε ότι μετά από πολύ καιρό έκλαψε τα λεφτά της. Κατά τη γνώμη μου όλο το βάρος πέφτει στο Μπαλτά που (για μια ακόμα φορά) δικαίωσε τη ρήση του Βίσμαρκ για τους καθηγητές πανεπιστήμιου. Μου προξένησε, επίσης, πολύ κακή εντύπωση ότι επιλέχθηκε ο Φ παρόλο που εμφανέστατα δεν είχε ιδέα από τα ελληνικά καλλιτέχνικα πράγματα. Μια τέτοια επιλογή ειδικά για μια μεταβατική περίοδο σίγουρα θα σε στείλει σε τοίχο. Εδώ στη θεσ/νίκη στο δικό μας φεστιβαλ η γαλλίδα κυρία που επιλέχθηκε από το δ.σ. ήρθε με μια πρόταση που όπως λένε, φανέρωνε ότι έψαξε τη πόλη και ήταν σα να ζούσε χρόνια στη πόλη. Θα μου πεις το δ.σ. δεν έχει καθηγητές πανεπιστήμιου στη σύνθεσή του. Σωστό και αυτό.

  57. «…«Η πρώτη μου αντίδραση ήταν να μη δεχτώ. Να μη γίνω διευθυντής. Δεν ήθελα ποτέ να γίνω διευθυντής, δεν με ενδιαφέρουν τα πόστα, τα χρήματα, η πολιτική, αλλά το όραμα. Εκεί έχω στραμμένο το βλέμμα μου. Υπάρχουν άλλοι, πολύ καλύτεροι από μένα, να κάνουν την οργανωτική δουλειά». Δέχτηκε, ωστόσο, να αναλάβει μια κρίσιμη θέση, σε μια επίσης κρίσιμη περίοδο για τη χώρα: «Η κρίση είναι πολύ ενδιαφέρον πράγμα. Γιατί δημιουργεί πάντα κάτι καινούργιο – είναι ένα άνοιγμα στο αδύνατο». Επιμένει πως είναι μια συγκυρία πολύ οριακή, όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά για ολόκληρη την Ευρώπη, που καλείται, επίσης, να επανοριοθετήσει την πολιτική της και να επαναπροσεγγίσει τη δημοκρατία: «Σε μια νέα δημοκρατία, είναι πολύ σημαντικό να βρίσκομαι στην πόλη που τη γέννησε». Παραδέχεται, –ή μάλλον το προέβλεπε– ότι ο δρόμος που ακολούθησε –αυτός που έφερε κυρίως το όνομά του– δεν θα είχε πιστούς ακολούθους και θα τον οδηγούσε σε περιπέτειες – «μα αν δεν ήταν περιπετειώδης η πορεία, δεν θα δεχόμουν. Χωρίς προβλήματα δεν προκύπτουν οι λύσεις. Πρέπει να βλέπεις κάθε φορά τις πληγές σου, να τις αποκαλύπτεις και να τις επιδεικνύεις και στους άλλους, δεν γίνεται αλλιώς…» http://www.lifo.gr/articles/theater_articles/95806

  58. Πέπε said

    54 (Βένιος):
    > > Ως προς το αισθητικό μέρος, είδα το βίντεο με τους γυμνούς χορευτές. Καθώς ήμουν προϊδεασμένος δεν σοκαρίστηκα. Δεν θεώρησα ότι η χορογραφία ήταν ιδιαίτερα δύσκολη (έχω δει εξαιρετικες κατά τη γνώμη μου χορογραφίες παλιότερα), αυτό που τραβούσε την [προσοχή ήταν το γυμνό, ως ασυνήθιστο όμως θέαμα, όχι ως σεξουαλικά διεγερτικό (ουδεμία σύγκριση με τις τηλεοπτικές διαφημίσεις του τύπου «είμαι μόνη, πάρε με τηλέφωνο»). Εδώ βέβαια δηλώνω αναρμόδιος, δεν ξέρω πώς το είδαν γυναίκες.
    Πάντως στην αρχαία Ελλάδα οι αγώνες ήταν με γυμνούς άντρες και δεν σόκαραν και πολλά αγγεία είναι διακοσμημένα με γυμνούς άντρες σε μάχες, αγώνες ή χορούς. Αν ο σκοπός του έργου ήταν να προβοκάρει την κοινωνική σεμνοτυφία το πέτυχε, όπως θα το πετύχαινε και ο οποιοσδήποτε κατέβαζε τα βρακιά του και εχεζε στο κέντρο της πλατείας Συντάγματος. Δεν ξέρω αν κάτι τέτοιο θα λεγόταν τέχνη, πάντως πιστεύω πως απόλυτη αξία στην αισθητική δεν υπάρχει.

    Όταν είδα το σχετικό βίντεο, χωρίς τις υπόλοιπες 23+ ώρες της παράστασης, ήμουν κι εγώ προϊδεασμένος και δε σοκαρίστηκα. Σημειωτέον ότι το είδα στην ίδια οθόνη όπου έχω δει τα πάντα από πέη και λοιπά – αν ήμουν στο θέατρο θα ήταν ίσως αλλιώς.

    Το περί δυσκολίας μού διέφυγε: αντίθετα, είχα την εντύπωση ότι θα απαιτείται εξαιρετική μελέτη, πρόβα και συντονισμός για να σηκωθούν έτσι πόντο-πόντο οι χιτώνες από την κίνηση των χορευτών. Αλλά τέλος πάντων, αυτό είναι το τελευταίο που έχει σημασία.

    Με τα -όποια, τέλος πάντων- προσωπικά μου κριτήρια δε θα το κατέτασσα ούτε στην υψηλή τέχνη, εκείνην που δεν την καταλαβαίνει ο καθένας, αλλά ούτε και στην κατηγορία «σοκάρει όπως οποιοσδήποτε κατέβαζε τα βρακιά του και εχεζε στο κέντρο της πλατείας Συντάγματος». Αυτό που προσέλαβα εγώ είναι ένα εξαιρετικά κωμικό νούμερο. Ιδίως στο δεύτερο μέρος, το συρτάκι, όπου πέθανα στα γέλια (όχι στα χάχανα σεμνοτυφίας ή ειρωνείας), θεωρώ ότι αποκαλύφθηκε η κωμική πρόθεση και του πρώτου μέρους.

    Πρόσφατα πριν, είχα πετύχει στο ΥΤ ένα ξεκαρδιστικό νούμερο, από βαριετέ του ’50 χωρίς να ξέρω άλλες πληροφορίες. Καθολικοί καλόγεροι έκαναν ένα αστείο (δηλωμένα αστείο εδώ) χορευτικό όπου χρησιμοποιούσαν και τα σχοινιά από τις υποτιθέμενες καμπάνες, που κρέμονταν από την οροφή της σκηνής. Επειδή δεν είμαι καθολικός, δεν είμαι καλόγερος και δε ζω στη δεκαετία ’50 (στην οποία μάλλον δεν μπορούσες να βγάλεις παλλόμενα πέη αλλά κι αυτό ήταν ίσως ήδη αρκετά τολμηρό), ούτε που μου πέρασε από το μυαλό να ενοχληθώ. Απλώς πέθανα στα γέλια. Το χορευτικό του Φαμπρ αυτό μού θύμισε.

    Χωρίς να ισχυρίζομαι ότι κατάλαβα σωστά τον Φαμπρ, περί του οποίου δεν είχα ιδέα πριν τη φάμπρικα, απορώ γιατί δεν πέτυχα πουθενά να εκφραστεί η ίδια άποψη…

  59. Avonidas said

    #48. ακόμα και ο Βάρναλης έχει σνομπάρει τον λαό

    Ο Βάρναλης έχει στηλιτεύσει τον λαό για την μοιρολατρία του και την παραίτησή του. Στους «Σκλάβους Πολιορκημένους», τουλάχιστον, αυτό που βλέπω εγώ είναι μια προσπάθεια να αφυπνιστεί ο μέσος άνθρωπος για το συλλογικό συμφέρον του, αντί να βολοδέρνει μόνος και αβοήθητος μέσα στο μικρόκοσμό του. Ο Βάρναλης κι αν ακόμη είχε άσχημη άποψη για την κατάσταση του λαού, προσπαθούσε τουλάχιστον να τον εξυψώσει σαν λαό, κι όχι σαν ατομικότητες.

    Λέτε και ξαναλέτε ότι οι φίλοι σας «συγκλονίστηκαν». Κι εγώ συγκλονίστηκα με τον Αϊλάν, αυτό δεν κάνει το πνιγμένο αγόρι τέχνη. Η πρόκληση σοκ μπορεί να είναι η αρχή μιας καλλιτεχνικής προσπάθειας, ένα μέσο για να τραβήξουμε την προσοχή του κοινού στο μήνυμα. Πρέπει, όμως, να υπάρχει κάποιο μήνυμα. (Θυμήθηκα τώρα τον Οβελίξ στην «πρωτοποριακή» παράσταση: «Και το μήνυμα; Τι θα γίνει με το μήνυμα;; 😉 )

    Λυπάμαι, έχω τεράστιο θέμα με αυτό το είδος τέχνης, όπου ευαίσθητοι δήθεν περιφέρονται ανάμεσα σε συνθέσεις άλλων δήθεν και προσπαθούν να «νιώσουν» κάτι, οτιδήποτε. Αυτό δεν είναι τέχνη, είναι παρειδωλία στην καλύτερη περίπτωση. Η Γκερνίκα, για παράδειγμα, ό,τι γνώμη κι αν έχουμε για τον κυβισμό, είναι σαφές τι προσπαθεί να πει. Ο Πικάσσο είχε έναν πολύ καλό, απόλυτα θεμιτό λόγο να προκαλέσει σοκ, οργή, φρίκη. Είναι μήπως μικρότερη η αξία του πίνακα, επειδή το μήνυμα είναι σαφές;

  60. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    32 – «Τό λάθος τού Υπουργού ήταν πού νόμισε ότι μιά τέτοια «έπένδυση» θά είχε καλά αποτελέσματα σέ μιά κοινωνία σάν τήν ελληνική.»
    Το λάθος του υπουργού, είναι που νομίζει πως είναι αριστερός, και υπουργός πολιτισμού.

    40 – Καλά, αυτό με την υψηλή τέχνη γενικώς, είναι μεγάλη «φάμπρικα» (χαμόγελο) πολλών δις, που ξεκίνησε κυρίως στις αρχές του 20ου αιώνα, και μέχρι τις μέρες μας έχει φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη. Η ματαιοδοξία και η βλακεία, έχουν μεγάλο κόστος για τους ιδιοκτήτες τους, και τεράστιο κέρδος για τους επιτήδειους «έξυπνους» που τους πουλάνε το, «Ηλιοβασίλεμα στην Αδριατική».
    Τώρα που το σκέφτομαι, αυτό είναι γενικός κανόνας στην ανθρώπινη κοινωνία, πάντα τα φύκια πουλιόντουσαν εύκολα και πανάκριβα για μεταξωτές κορδέλες στον κόσμο, τελευταίο παράδειγμα, ο Τσίπρας «αριστερός» πρωθυπουργός.

  61. Alexis said

    #34, 35, 37: Και κατά σύμπτωση ( ; ) «μηχανή» λένε ακόμα σε πολλά χωριά το ελαιοτριβείο, π.χ. σε ποια μηχανή έβγαλες το λάδι φέτος;

    #39: Πάνο, βέβαια γούστα είναι αυτά αλλά εγώ θεωρώ τη Μπέλλου, με τη βαριά, ελαφρώς μάγκικη φωνή της, πιο κατάλληλη για λαϊκά και ρεμπέτικα και όχι για τραγούδια του ύφους του Μαρκόπουλου. Π.χ. την ερμηνεία της Μπέλλου στο «Μη μου ξαναφύγεις πια» του Τσιτσάνη τη θεωρώ μοναδική και αξεπέραστη.

    #36: Και «βλαχοντόιτς» έχω ακούσει να τους λένε.

  62. Avonidas said

    #60. Ούτε συζήτηση. Άλλωστε, ένα έργο που το καταλαβαίνουν οι πολλοί, είναι σαν ένα γραμματόσημο που κυκλοφορεί παντού, χάνει συλλεκτική αξία… Ενώ αν το παίζεις σφίγγα, και στις εκθέσεις σου έρχονται μόνο ο κύριος Χατζηλάστιχος και η κυρία Δορκοφίκη εκ Κολωνακίου, είσαι εστέτ 😀

  63. Πάνος με πεζά said

    Από την άλλη, η παράσταση είναι και ολίγον ρατσιστική. Εντάξει, το θέατρο δεν είναι και ο πλέον αξιοκρατικός χώρος. Οι χοντρές θα κάνουν τις υπηρέτριες, τα τεκνά θα κάνουν τους γκόμενους, οι καλογερασμένες milf, όσο τις παίρνει ακόμα, τις μοιραίες γυναίκες, αλλά, στην εν λόγω οντισιόν…

    …εσύ με τους 11 πόντους, πού πας ρε Καραμήτρο; 🙂

  64. 40.42.Εχετε αισθητική παιδείά. 50.Κάθε άλλο παρά αφώτιστος φιλέλλην ! Εχετε θεατρικές γνώσεις ; 55. Εύγε ! Πολύ ακριβής ανάλυση για τον ΦΑΛΛΟ. [ σύμβολο Βακχικής λατρείας , από ξύλο συκιάς ].Καλό απόγευμα σ’όλους σας.

  65. gpoint said

    # 21

    Πάντως ο ορισμός της τσόντας ήταν μια πεντάλεπτη προβολή σκηνών σεξ στο ανάμεσο μιας (πολλές φορές ηθικοπλαστικής) ταινίας. Μάλιστα στο ξεκίνημα ήταν με τους ίδιους πρωταγωνιστές που γύριζαν δυο βερσιόν της ίδιας ταινίας μια για εσωτερική κατανάλωση και μία για έξω όπου παιζόταν σαν πορνό.Μετά ήρθαν κι εδώ τα πορνό
    Θυμάμαι χαρακτηριστικά στο σινεμά ΕΥΑ (;) στον Αγιο Αρτέμη μια ασπρόμαυρη ταινία με έλληνες ηθοποιούς που αφορούσε μια νεαρή δασκάλα διορισμένη στο χωριό που την πολιορκούσε χριστιανικά το καλό παληκάρι. Το βράδυ μετά την λειτουργεία την συνοδεύει στο σπίτι της, την καληνυχτίζει μ’ ένα φιλί στο μέτωπο, φεύγει στρίβει στην γωνία και ξαφνικά βρίσκονται γυμνοί στο κρεβάτι της και που σε πονεί και που σε σφάζει !. Μετά από τα 5 λεπτά το παληκάρι περπατώτας ξανά ντυμένος έμπαινε σπίτι του, έκανε την προσευχή του και πήγαινε για ύπνο

  66. gpoint said

    # 65

    Πάντως μη νομισθεί πως έχω πρόβλημα με την βελγική κουλτούρα, ήμουν θαυμαστής του Ανταμό στα νιάτα μου και είμαι θαυμαστής του Αρνό στα γεράματά μου

  67. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

  68. ΓιώργοςΜ said

    49 «Τι θυμήθηκα τώρα! Ω Καλκούτα… Θεατρικό τη δεκαετία του ’80.»
    Έχει και γλωσσικό ενδιαφέρον:
    Θυμάμαι πιτσιρικάς από τις τότε εφημερίδες πως ο τίτλος είναι (ή έγινε) λογοπαίγνιο στα γαλλικά: «Oh quel cul t’as»!

  69. giorgos said

    #60# Τό θέμα φίλε μου δέν είναι άν είναι ή δέν είναι αριστερός ό Υπουργός . Τό θέμα είναι ότι φτάσαμε στό σημείο τόν Υπουργό , τόν καθηγητή τού ΕΜΠ, νά τόν κρίνει καί νά τόν ειρωνεύεται ή Ελενα Ακρίτα !

  70. 59
    «Ο Βάρναλης έχει στηλιτεύσει τον λαό για την μοιρολατρία του και την παραίτησή του. Στους «Σκλάβους Πολιορκημένους», τουλάχιστον, αυτό που βλέπω εγώ είναι μια προσπάθεια να αφυπνιστεί ο μέσος άνθρωπος για το συλλογικό συμφέρον του, αντί να βολοδέρνει μόνος και αβοήθητος μέσα στο μικρόκοσμό του. Ο Βάρναλης κι αν ακόμη είχε άσχημη άποψη για την κατάσταση του λαού, προσπαθούσε τουλάχιστον να τον εξυψώσει σαν λαό, κι όχι σαν ατομικότητες.»

    Αυτο ειναι λογικο, εφοσον την δεκαετια του 20 και 30 (”το 1928 οι ΒΛ. ΥΓ1) το μικρο -εξαλλου- πληθος των αριστερων ητο σχεδον ελαφρως ολιγοτερον αναλφαβητο, απο τους υπολοιπους εργατες, υπαλληλους, αγροτες κ.λ.π.

    ΥΓ1 “…Αν και η εξάπλωση των σχολικών μηχανισμών, τόσο στις πόλεις όσο και στα χωριά, δεν υστερεί σε τίποτα από την αντίστοιχη του δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος άλλων χωρών, ο αναλφαβητισμός εξακολούθησε να επιμένει: το 1928 οι αναλφάβητοι αποτελούσαν το 40% του συνόλου των κατοίκων της χώρας οκτώ ετών και άνω. …”

    ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΡΟΓΟΥΛΑΚΗΣ,
    ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

    ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΣΤΙΣ ΠΑΡΑΜΟΝΕΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ
    1922 – 1972

    ΥΓ2 “…το 1929 επί Βενιζέλου καθορίζεται εξαετής η διάρκεια της δημοτικής εκπαίδευσης και το όριο για την ίδρυση μονοθέσιου δημοτικού σχολείου κατεβαίνει στους 15 μαθητές, με στόχο την καταπολέμηση του αναλφαβητισμού, διότι σύμφωνα με την απογραφή του 1828 υπήρχαν 3500 συνοικισμοί με λιγότερα από 15 παιδιά σχολικής ηλικίας και έτσι, κάθε χρόνο, πάνω από 25.000 παιδιά δεν γραφόντουσαν σε κανένα σχολείο. Παρ’ όλα αυτά, κατά τη στατιστική του 1936, ενώ στην πρώτη τάξη γραφόντουσαν 200.000 μαθητές, από την έκτη τάξη αποφοιτούσαν μόνο 75.000……

    Στη στατιστική της UNESCO για το 1957, το ποσοστό αναλφαβητισμού στην Ελλάδα ανερχόταν σε 25%!!!”

    http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%B5%CE%AF%CE%BF

  71. atheofobos said

    …χωρίς να υπάρχει προγραμματισμός από τον προκάτοχό του…

    Τι προγραμματισμό μπορούσε να κάνει οποιοσδήποτε όταν ο Μπαλτάς αφού ανέλαβε είχε σκοπό να τον παραιτήσει;
    Όπως δε γράφτηκε, είχε από τότε προτείνει στον Θεοδωρόπουλο να είναι ο αντικαταστάτης του Λούκου αλλά αυτός, προς τιμήν του, αρνήθηκε.

  72. Να θυμίσουμε και τους απατεωνίσκους του «Βαλκανιζατέρ», που όταν βλέπουν στη Βουλγαρία μια θεριζοαλωνιστική μηχανή, συνδυασμό αγροτικών μηχανημάτων που οι ντόπιοι αποκαλούν «κομπίνα», αναρωτιούνται «Τώρα, εμείς είμαστε συνδυαστές;»

  73. Γιώργος Πρίμπας said

    Θα έλεγα ότι για το συγκεκριμένο έργο του Φαμπρ θα πρέπει κάποιος να έχει δει όλη την παράσταση για να πει αν πράγματι καλλιτεχνικά ταίριαζε στο όλο έργο (και αυτό βέβαια θα είναι η δική του άποψη αφού για κάθε έργο πάντα θα υπάρχουν αντικρουόμενες απόψεις ή και γνώμες με ή χωρίς εισαγωγικά) ή απλά ο άνθρωπος έκανε κάτι που κάνουν όλοι όπως ο Ρουβάς (βλέπε σχόλιο 11). Πρόκληση για τον ντόρο και τα αναμενόμενα κέρδη. Εξάλλου το καπιταλιστικό σύστημα παράλαβε την σεξουαλική επανάσταση (που αποσκοπούσε στο να μπορεί ο καθένας να διαχειρίζεται το σώμα του χωρίς τις ιδεοληπτικές ενοχές από κάποιο ΥΠΕΡΕΓΩ και στη «δύση» θα έλεγα ότι πέτυχε πολλά) και την έκανε προϊόν. Μαζί με τη βιομηχανία όπλων νομίζω την επικερδέστερη σε παγκόσμιο επίπεδο.

    Κι επειδή έχω σιχαθεί όλους όσους για να πουλήσουν πουλάνε τσόντα και τη βαφτίζουν τέχνη, και είναι πολλοί, (σε τελική ανάλυση σε ένα στριπτιζάδικο που απευθύνεται σε α άντρες ή σε γυναίκες ή και στους δύο δεν υπάρχει υποκρισία καλλιτεχνική), δεν μπαίνω καν στον κόπο για έργα όπως αυτό του Φαμπρ να προβληματιστώ ούτε να ασχοληθώ.

  74. 70. συνεχεια

    «..Η όποια τέχνη θέλει (εκτός από ταλέντο, αισθητικη αγωγη και ευασθησία) και συνεχή καλλιέργεια, γι αυτό συνήθως άνθιζε από τα “κακά παιδιά” των πλουσίων.
    Για να μην αναφερθώ στου Αγγλους ποιητές του 19ου αιώνα (βρεττανική αποικιοκρατία), ας θυμηθούμε ότι ο Ελύτης είχε πουλήσει το εργοστάσιο σαπωνοποιίας Αλεπουδέλη στα Καμίνια του Πειραιά, ενώ ο Σεφέρης ήταν κρατικός μεγαλουπάλληλος (πρέσβυς) .
    Από το 1945 διοίκησε ίσως η χειρότερη αστική τάξη της Ευρώπης με πνευματικούς ηγέτες τον Π.Κανελλόπουλο που υμνούσε τους ..παρθενώνες αναμόρφωσης στην Μακρόνησο.
    Στη συνέχεια από το 1960, τα απομεινάρια της πάντα ξενόδουλης αστικής μας τάξης σε συμμαχία με μαυραγορίτες και κλέφτες περιουσιών εβραίων της Θεσσαλονίκης συνέπηξαν τον επιχειρηματικό κόσμο της χώρας.
    Από την άλλη η ηττημένη αριστερά δημιουργεί την λογοτεχνία και ποίηση της ήττας και της κατάθλιψης(σταλινικοί και μη με ελάχιστες εξαιρέσεις ).
    Μετά το 1974 ανεβαίνει στο επιχειρηματικό προσκήνιο μια περίεργη συμμαχία γόνων μαυραγοριτών και πρωην αριστερών (που ήδη είχαν γίνει ελεύθεροι επαγγελματίες και επιχειρηματίες αφού δεν μπορούσαν να διορισθούν, λόγω πολιτικών φρονημάτων), υπό την ευλογία των πολιτικών κομμάτων. Επίσης μετα την δικατορία και έως σήμερα διπλασιάζεται ο πληθυσμός της πρωτεύουσας με εσωτερικούς μετανάστες όχι πια κυνηγημένοι από τους κακούς δεξιούς, αλλά για να σπουδάσουν τα παιδιά και εσχάτως τα εγγόνια τους…..»

  75. Reblogged στις gregoriusworld.

  76. 74 συνεχεια

    Τα εχουμε πει εδω-επανειλημμενα- με τον κ. Γ.Μιχο. Η τεχνη και η επανασταση θελει παθος, γνωση, καλλιεργεια και συνηθως υποκινειται απο τα “κακα παιδια ” των πλουσιων επι γενιες, δηλ. της αστικης ταξης. Και μετα την επιτυχια της εξεγερσης , της επαναστασης, ειναι φυσικο οι υποκινητες να πηγαινουν “για αλλα” (μεγα παραδειγμα ο Τσε) και να επωφελουνται “της γης οι κολασμενοι”, οι πονηροι και οι καταφερτζηδες.

    Αλλα και σε αλλες εκφανσεις της ζωης, οταν κατακτησεις κατι, το υγιες και ανησυχο τμημα του εαυτου σου το ξεπερνα και “παει για αλλα”.

    Ειναι ο νομος της εξελιξης των ανθρωπινων αναζητησων, “κοντρα και εναντια” στις μονιμες πεποιθησεις (ιδεολογικες,πολιτικες,αισθητικες,..)

    Τι με βαζετε και γραφω ! Θα παρω την δουλεια των φιλολογων, αν και μηχανικος!

  77. Γιώργος Πρίμπας said

    https://en.wikipedia.org/wiki/We%27re_Only_in_It_for_the_Money

  78. atheofobos said

    69
    Δηλαδή οι καθηγητές του ΕΜΠ είναι υπεράνω κριτικής ή μήπως μόνο ισόβαθμοι με αυτούς μπορούν να τους κρίνουν;
    Του Καποδιστριακού άραγε επιτρέπεται; 🙂

  79. Ιάκωβος said

    Δε είδα όλο το έργο, αλλά οι επίμαχες σκηνές δεν μου φάνηκαν ότι προσφέρουν τίποτα ,η χορογραφία δηλαδή ήταν πολύ απλοϊκή και μάλλον έγινε για να σοκάρει.

    Στην περίπτωσή μου δεν λειτούργησε,δε με σόκαρε δηλαδή, γιατί όπως ξαναείπα, δε με σοκάρει τίποτα.

    Το βρήκα και πολύ επιθετικό. Φυσικά, είναι δικαίωμα του κάθε δημιουργού να εκφράσει ότι θέλει. Όμως άλλο είναι γενικά γυμνή χορογραφία κι άλλο να σου στριφογυρίζουν δέκα πούτσες στη μούρη.

    Έχουμε δεί γυμνές χορογραφίες και δόξα τω θεώ το ΥΤ μας τροφοδοτεί με τα πάντα.

    Εδώ, πχ, που είναι μια παράσταση που βρήκα ψάχνοντας για άλλες εκδοχές των Indes Galantes του Ραμώ, που είχα φέρει σε άλλη ανάρτηση, υπάρχει γυμνό, αλλά υπάρχει και χορογραφία. (Την είδα και ολόκληρη, δεν έπεσα ξερός, αλλά το γυμνό υπηρετεί την υπόθεση και τη σκηνοθεσία. Ο ευγενής άγριος που ζει στον παράδεισο, εκπολιτίζεται και διαφθείρεται-φυσικά κάτι τέτοιο δεν ισχύει, αλλά αυτό είναι άλλο ζήτημα )

    Στο φινάλε, αφού ο έρωτας φεύγει από την Ευρώπη αηδιασμένος από τους πολέμους και πάει στα εξωτικά μέρη, οι πολεμιστές ξαναγυρνάνε στις αγαπημένες τους και ο Παράδεισος ξαναέρχεται στη γη. Κάπως έτσι.
    Το γέρικο ζευγάρι και η γυμνή έγκυος στο τέλος, στο 3.11, είναι πολύ ενδιαφέροντες και βγάζουν και αίσθημα. Τούτη τη γη που την πατούμε κλπ

  80. giorgos said

    #78# Οχι δέν είναι υπεράνω κριτικής . Ο καθένας θά πρέπει νά έχει δικαίωμα νά τούς κρίνει . Η διαφορά όμως είναι ότι σ’ αυτήν τήν κυρία , πού γιά μένα προσωπικά είναι ένα μηδέν , τής δίνουν τήν δυνατότητα τήν «κριτικη» της νά τήν κάνει δημοσίως , μέσω τηλεοράσεως !

  81. ΓιώργοςΜ said

    78 Αστειεύεσαι; Από πρύτανης (ΕΜΠ) και πάνω! 🙂

  82. Alexis said

    #30: είναι να λυπάται κανείς με τον εξευτελισμό των παλιών καλών οικογενειών από τα ανίκανα και ατάλαντα τέκνα τους
    Εντάξει, ατάλαντη δεν μπορείς να την χαρακτηρίσεις έτσι αβασάνιστα. Άλλο οι προσωπικές απόψεις του καθενός και άλλο το ταλέντο. Εκτός κι αν έχεις προσωπική άποψη για την δουλειά της.

  83. Όταν είσαι γερμανοτσολιάς και ανίδεος από ιστορία, διαλέγεις πάντα την πιο λάθος φωτογραφία…

  84. 78. Ως αποφοιτος ΕΜΠ, υποθετω οτι μπορω να κρινω την πολιτικη συμπεριφορα του ομοτιμου Καθηγητη Φιλοσοφιας του ΕΜΠ, υπο το πρισμα του αποδομητικου του λογου, οστις δημιουργει κοινωνικες «διασπασεις» .

    Συγκεκριμενα, αποσκοπει «τοσο στην δημιουργια πολιτιστικής διαταραχής με την επιλογη του Φαμπρ, οσο και στο προηγουμενο Υπουργειο,με την δηλωση του περι αριστείας* , βασιζεται στους φιλοσοφους της αποδομησης και ειδικοτερα στην εννοια της διάσπασης (“breakdown**” )» βλεπε σχολιο 50.

    Το ερωτημα ειναι -κατω απο τις διαρκως επιδεινουεμνες κοινωνικες, οικονομικες,… συνθηκες επι επταετια- ποσοι πολιτες (απο τους 10.000 εως 100.000 (maximum) που εχουν καταλληλη εως επαρκη αισθητικη παιδεια), διαθετουν υπομονη, ειναι νηφαλιοι, …., ωστε

    «…το χάος που δημιουργείται σκόπιµα , … «δηµιουργικό χάος»*** … αυξάνει την ένταση …., ώστε να επικεντρωθεί η προσοχή των µελών [της κοινωνιας] στον ορισµό του προβλήματος και την επίλυση της κατάστασης κρίσης.» βλεπε σχολιο 50.

  85. ΓιώργοςΜ said

    80 Μισό, κάτι δε στέκει:
    «να κάνει την κριτική της δημοσίως»- δηλαδή ελευθερία στην άποψη έχουμε μόνο μέσα στο σπίτι μας (κι εκεί όταν λείπει η συμβία και η πεθερά);
    Κι εμείς εδώ την κριτική μας επί παντός επιστητού δημοσίως την κάνουμε! Να προσέχουμε;
    «της δίνουν τη δυνατότητα» – δεν ξέρω σε ποιο κανάλι μιλάει, αλλά χάρη της έκαναν; Αν η Ακρίτα είναι μηδέν, το μισό επιτελείο των μεγάλων καναλιών τι είναι; Στο κάτω-κάτω έχει γράψει και κατιτίς στη ζωή της, και κάποιοι μπήκαν στον κόπο να τα διαβάσουν. Υπάρχουν και καλύτεροι, υπάρχουν και χειρότεροι.
    Ούτε σ’ εμένα αρέσουν όλα όσα διαβάζω εδώ, όμως από αυτά που δε μ’ αρέσουν κερδίζω περισσότερα. Αν άκουγα μόνο όσους έχουν τη δική μου άποψη, δε θα είχα τη δυνατότητα να την αλλάξω! Όχι πως δεν είμαι ισχυρογνώμων, αλλά βρε αδερφέ θέλω να είμαι επειδή το επιλέγω, όχι γιατί δεν υπάρχει άλλη γνώμη…. 🙂

  86. Avonidas said

    #79. «Όμως άλλο είναι γενικά γυμνή χορογραφία κι άλλο να σου στριφογυρίζουν δέκα πούτσες στη μούρη.»

    ΟΡΓΙΑ, ΟΡΓΙΑ, ΘΕΛΟΥΜΕ ΟΡΓΙΑ!!! 😀

  87. cronopiusa said

  88. aerosol said

    Δεν ήξερα τον Φαμπρ γιατί δεν παρακολουθώ στενά τα καλλιτεχνικά δρώμενα. Παρακολουθώ όμως την άποψη περί τέχνης της ελληνικής κοινωνίας που όσο ζω σκανδαλίζεται και γαργαλιέται με οποιοδήποτε ίχνος ειρωνίας (που δεν καταλαβαίνει) και σεξουαλικών εικόνων (γιατί στο βάθος ντρέπεται) στην τέχνη. Από τα εξώφυλλα των Μουσικών Ταξιαρχιών, δεκαετίες πριν, μέχρι τους τσουτσουνομάχους που βρήκαν σύμβολο παρακμής το έργο του Φαμπρ ή τον τύπο με το καρπούζι (το θυμάστε αυτό;).
    Βασικά μια απέραντη αστική τάξη χωριού που εξοργίζεται με ότι δεν σκαμπάζει -καλό ή κακό, αφήνω την κριτική αυτή για άλλη στιγμή. Όλα κι όλα, τα κτίρια τα θέλουμε μόνο νεοκλασσικά, την πρωτεύουσά μας αβραμοπουλικής λαμπρότητος, τα αγάλματα αρχαιοελληνικά, τις ταινίες μας του «παλιού, καλού ελληνικού κινηματογράφου» ή έπη για λαμπρούς έλληνες του παρελθόντος. Και τα πέη ή τα αιδοία να βρίσκονται μόνο στις τσόντες που απολαμβάνουμε κατά μόνας. 🙂

    Στο λινκ της συνέντευξης του Φαμπρ η εκ του ασφαλούς ξινίλα της δημοσιογράφου είναι χάρμα οφθαλμών!

    1. Μαθαίνουμε πως ο Φαμπρ όταν μιλά για τον εαυτό του «διαπιστώνει αυτάρεσκα».

    2. Θα έβαζε και δική του δουλειά στο φεστιβάλ. «Δεν είναι πολύ προσωποκεντρικό, πολύ εγωϊστικό και ναρκισσιστική κίνηση;» ρωτά με άφθαστη αντικειμενικότητα η δημοσιογράφος. Όχι, του το ζήτησαν.

    3. Μας ενημερώνει πως… «η κρίση αυτή δεν τον συγκίνησε καθόλου» -ίσως γιατί δεν έβαλε τα κλάματα μπροστά της, εφόσον δεν υπάρχει κάτι στα λόγια του που να δικαιολογεί αυτή την παραπλανητική δήλωση.

    4. Πιο έμμεσα: «Φιλοδοξία του δεν ήταν να αλλάξει κάτι με το τετραετές φεστιβάλ του στην ελληνική κοινωνία».
    Σε αντίθεση με όλους τους άλλους διευθυντές του φεστιβάλ που έκαναν την ελληνική κοινωνία αγνώριστη…

    5. «Δυσανασχετεί όταν αναφέρω ότι οι Έλληνες καλλιτέχνες έχουν εκδιωχθεί από το φεστιβάλ». Δεν ρωτάει. Δεν το θέτει ως κατηγορία προς απάντηση. Είναι ένα γεγονός που το αναφέρει στον αυτάρεσκο φράγκο.

    6. Παρακάτω μαθαίνουμε πως ο Φαμπρ «διευκρινίζει φουριόζικα» τις καλλιτεχνικές καταβολές του.

    Από την συνέντευξη τον φαντάζομαι να χαϊδεύει νωχελικά μια αντιπαθητική γάτα, καπνίζοντας μια μακριά πίπα μέσα στα άδυτα του άντρου του όπου απεργάζεται τρόπους να σταλούν οι Έλληνες στα ορυχεία του Βελγίου -σαν σε ταινία του 007.

  89. Avonidas said

    88. Παρακολουθώ όμως την άποψη περί τέχνης της ελληνικής κοινωνίας που όσο ζω σκανδαλίζεται και γαργαλιέται με οποιοδήποτε ίχνος ειρωνίας (που δεν καταλαβαίνει) και σεξουαλικών εικόνων (γιατί στο βάθος ντρέπεται) στην τέχνη.

    Ούτε το ένα ούτε το άλλο. Χασμουριέται η ελληνική κοινωνία με την ειρωνία (που καταλαβαίνει ότι είναι άσκοπη) και τις σεξουαλικές εικόνες (που μπαίνουν για μπούγιο, κι αποτυγχάνουν ακόμα και σ’ αυτό). Και κυρίως αρνείται να εντυπωσιαστεί. Έχουμε ξαναδεί τσουτσούνια. Έχουμε δει και μεγαλύτερα.

    Αλλιώς, πάω όποτε θέλω σ’ έναν ζωολογικό κήπο και βλέπω με πολύ φθηνότερο εισιτήριο τους πιθήκους να πετάνε τα σκατά τους ο ένας στον άλλο.

  90. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Δὲν θὰ μπῶ στὸ «σκληρὸ πυρήνα» τοῦ θέματος, δηλαδὴ ν’ ἀξιολογήσω κάποιον, τοῦ ὁποίου τὸ ἔργο ἀγνοοῦσα κι ἐξακολουθῶ ν’ ἀγνοῶ (δὲν τό ‘μαθα μὲ τὰ βιντεάκια στὸν ὑπολογιστὴ). Οὔτε θὰ μπῶ στὸν πειρασμὸ νὰ δώσω πιστοποιητικὰ ἀριστεροφροσύνης καὶ προδευτισμοῦ σὲ ὑποστηρικτὲς καὶ πολέμιους. Τὸ μόνο ποὺ μπορῶ νὰ πῶ (ἐκ πείρας καὶ ὄχι βάσει στοιχείων καὶ γι’ αὐτὸ ζητῶ συγγνώμην ἄν ἀδικῶ κάποιους) ὅτι πρόκειται γιὰ κλασσικὴ περίπτωση ἐμβαλωματικῆς λύσης στὸ καὶ πέντε γιὰ νὰ μὴν ξεχνᾶμε καὶ τὰ ἐθνικὰ μας κουσούρια ἀνεξαρτήτως ταμπέλας τοῦ μαγαζιοῦ.
    Ὅσον ἀφορᾶ στὰ «πέριξ» τοῦ θέματος θὰ συνεισφέρω τὴν κατάληξη -τζὴς στὰ ἐπαγγέλματος σημαντικὰ, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὸ ἐπίθημα -ci (ἤ-cı, ἤ-cu ἤ -cü γιὰ νὰ βρίσκεται σὲ ἁρμονὶα μὲ τὰ φωνήεντα ποὺ προηγοῦνται) τῆς τουρκικῆς γλώσσας καὶ χρησιμοποιεῖται μὲ τὸν ἴδιο τρόπο.

  91. cronopiusa said

  92. 65. «Θυμάμαι χαρακτηριστικά στο σινεμά ΕΥΑ (;) στον Αγιο Αρτέμη…»

    Κλιμακιο /:-) της ταξης μου στην 6ης Γυμνασιου πηγαινε με 2 λεωφορεια στον ΑΡΙΩΝΑ, περιοχη Αγιος Αρτέμιος. Για πιο προχωρημενες ταινιες πορνο (ιδιωτικες προβολες) μαζευομαστε στο σπιτι συμμαθητη μας που καποια περιοδο εμενε μονος του…..

  93. giorgos said

    #85# Νά μιλάει όπου θέλει καί νά λέει ότι γουστάρει . Εγώ κατακρίνω τούς δημοσιογράφους καί τά κανάλια πού θέλουν νά τήν πλασάρουν σάν άνθρωπο τού πνεύματος . Δέν είπα νά τής απαγορευτεί νά μιλάει .

  94. Γς said

    68:

    https://sarantakos.wordpress.com/2014/06/28/meze-123/#comment-228585

  95. …τα περίφημα πια «παλλόμενα πέη»….
    ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος,…αντικατέστησε,

    Η ειρωνεία είναι ότι τα παλλόμενα πέη αντικατέστησε -πούλος… 😳 :mrgreen:

  96. Το μπουρανί στον Τύρναβο το είπαμε;
    Ψαξτε φωτογραφίες… 😉

  97. Ο ΦΑΜΠΡ , Η ΦΑΜΠΡΙΚΑ ΚΑΙ ΤΑ » ΠΑΛΛΟΜΕΝΑ ΠΕΗ ». https://gregoriusworld.wordpress.com/2016/04/07/%ce%bf-%cf%86%ce%b1%ce%bc%cf%80%cf%81-%ce%b7-%cf%86%ce%b1%ce%bc%cf%80%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%84%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bb%ce%bb%ce%bf%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80/

  98. 95

    ΜΙχάλη μ’, άστα! Κι αυτός ξεβράκωτος είναι!

    ΥΓ Η φωτογραφία είναι κομμένη στο «λαντσκέιπ». Κανονικά είναι «πόρτρετ» και συνεχίζει πιο χαμηλά…

  99. Mπετατζής said

    Ερώτηση : Στο τραγούδι του Χαλκιά, η χρήση της λέξης εμιγκρές είναι σωστή ;; Απ΄ ότι εγώ γνωρίζω, εμιγκρέδες λέγανε τους ρώσους αριστοκράτες τύπου Γιούγκερμαν που φύγανε μετά την επανάσταση του 1917 από τη Σοβιετική Ένωση. Όμως το ΛΚΝ λέει ότι σημαίνει αυτός που εκπατρίζεται με τη θέλησή του, πρόσφυγας, μετανάστης και κάνει αναφορά σε Γάλλους μοναρχικούς που έφυγαν από τη Γαλλία μετά το 1789. Οπότε μάλλον η λέξη σημαίνει και τον μετανάστη γενικά, όπως φαίνεται από το τραγούδι, αν και ποτέ δεν έχω ακούσει κανέναν άλλο να αναφέρεται σε πρόσφυγες και μετανάστες με τη λέξη εμιγκρέδες.

  100. 94.Oh! Calcutta! is an avant-garde theatrical revue, created by British drama critic Kenneth Tynan. The show, consisting of sketches on sex-related topics, debuted Off-Broadway in 1969 and then in London in 1970. It ran in London for over 3,900 performances, and in New York initially for 1,314. Revivals enjoyed even longer runs, including a Broadway revival that ran for 5,959 performances, making the show the longest-running revue in Broadway history at the time.
    […]

    Tynan had hoped that Harold Pinter would direct the production, in order to give it avant-garde legitimacy, but Pinter declined. Sketches were written by, amongst others, Nobel prize winner Samuel Beckett, John Lennon, Sam Shepard, Leonard Melfi, Edna O’Brien, Jules Feiffer, and Tynan himself, and featured the cast naked. Peter Schickele (aka «PDQ Bach»), Robert Dennis and Stanley Walden were the revue’s composers, known as The Open Window. …

    […]

    https://en.wikipedia.org/wiki/Oh!_Calcutta!

  101. Σωτήρς said

    Να πούμε ότι άμα ήταν χορεύτριες δεν θα είχαμε αυτές τις αντιδράσεις; Δεν νομίζω να ακούγαμε ούτε για παλλόμενα βυζιά, ούτε για μουνιά. Άμα έχεις συνηθίσει μόνο τη γυναικεία γύμνια, η αντρική φέρνει αμηχανία. Άντε να το ανεχτούμε το καλοκαίρι σε απόμερες παραλίες.
    Αυτό πέρα από το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα που έκριναν από ένα 6λεπτο βίντεο 24ωρης παράστασης, 0,4% της συνολικής παράστασης. Αλάνθαστο όμως το τεχνόμετρο και σε τόσο μικρό δείγμα!

  102. …Φάμπρικα είναι βεβαίως το εργοστάσιο….

    …που επιβιώνει σε ονομασίες πασίγνωστων εταιρειών, όπως FIAT (Fabbrica Italiana Automobili Torino), BASF (Badische Anilin und Soda Fabrik), και άλλες.

    Στον χώρο των μικροηλεκτρονικών, έχει συντμηθεί σε fab (semiconductor fabrication plant). Το οποίο fabricated σημαίνει πλέον κυρίως το πλαστό/παραποιημένο, όπως και το fabric σημαίνει ύφασμα ή και (μεταφορικά συνήθως) σκελετός, δομή, ιστός, όπως στο κλισέ the fabric of our lives.

  103. aerosol said

    #89:
    Δέχομαι αυτό που λες σαν έκφραση της προσωπικής σου στάσης.
    Όμως δεν εκφράζεις την ελληνική κοινωνία, διότι όντως και αποδεδειγμένα ούτε χασμουριέται, ούτε μπλαζέ είναι απέναντι στα άπειρα που κάθε λίγο την ερεθίζουν. Πολύ συχνά γίνονται πρωτοσέλιδα και αντικείμενα εντονότατων αντιδράσεων πράγματα που στην Δύση (εις την οποίαν ανήκομεν) δεν κάνουν να πεταρίζει βλέφαρο. Έργα αποσύρονται, ηθοποιοί απειλούνται, άνθρωποι τραμπουκίζονται με αφορμή λεπτομέρειες καλλιτεχνικών έργων -που δέχομαι πως ίσως απλώς θα έκαναν άλλους να χασμουριώνται. Όποια ομάδα (δεν μιλάω για άτομα) έχει «δει τσουτσούνια» δεν το κάνει πρώτο θέμα αν δει ένα ακόμα. Αλλά ως δια μαγείας όλα τα τσουτσούνια (της τέχνης, της Τέχνης ή της «τέχνης», ότι προτιμάς) γίνονται πρώτο θέμα… άρα… μια χαρά εντυπωσιάζονται και δεν νομίζω πως μπορείς να αποδείξεις την θέση σου.

    [Όπου τα «τσουτσούνια» μπορεί να είναι όντως γεννητικά όργανα ή μπορεί -και συχνά είναι- να αφορούν το γνωστό τρίπτυχο Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια.]

    Οι τραμπούκοι μπροστά στο θεατρικό Corpus Christi δεν χασμουρήθηκαν καθόλου, σε διαβεβαιώνω γι αυτό. Τραμπούκισαν άγρια με την ανοχή (αν όχι βοήθεια) της παρούσας αστυνομίας! Η ζωή του Φίλιππου Λοϊζου μια χαρά ήρθε τούμπα με αφορμή τον Παστίτσιο. Ο πίνακας με το καρπούζι αφαιρέθηκε -δεν έμεινε να τον περιγελούν χαλαρά οι «κοσμοπολίτες» συμπατριώτες μας όπως θα πίστευε κανείς από τα λόγια σου. Μπορώ να γράφω παραδείγματα για ώρες.

    Οπότε, σε κουβέντα για κοινωνικές τάσεις, αντιπαραβάλεις ως επιχείρημα το προσωπικό σου γούστο;
    Απλά δείχνει πως δεν ασχολήθηκες επειδή δεν άγγιξαν κάτι που θεωρούσες αξιόλογο, όχι πως δεν είναι υπάρχουν.

  104. …κραδαίνοντας τα περίφημα πια «παλλόμενα πέη»….

    Τους λες και παλλοκράτες! 😳 :mrgreen:

  105. ΚΩΣΤΑΣ said

    Θα το θεωρήσετε μάλλον ως ψέμα ή τρολιά, είναι όμως αληθινό. Κύκλος γνωστών μου καλλιτεχνών, κατ’ εμέ τρίτης διαλογής, κατ’ αυτούς πρωτόφαντα ταλέντα που η αγροίκα, απολίτιστη και αμόρφωτη κοινωνία δεν μπορεί να τους καταλάβει, συνέλαβαν ένα σατανικό σχέδιο. Σε αντιπερισπασμό με τα παλλόμενα πέη του Φαμπρ, να δώσουν αντίστοιχα παράσταση με ανοιγοκλειόμενα αιδοία. Το ναυάγιο της υπόθεσης Φαμπρ έστειλε στο βυθό και τη δική τους, κατά τη γνώμη τους, μοναδική ευκαιρία πανελλήνιας αναγνώρισης.

  106. Εις την Οδόν των Φιλελλήνων Εμπειρίκος Aνδρέας

    Στον Conrad Russel Rooks

    Mια μέρα που κατέβαινα στην οδόν των Φιλελλήνων, μαλάκωνε η άσφαλτος κάτω απ’ τα πόδια και από τα δένδρα της πλατείας ηκούοντο τζιτζίκια, μέσ’ στην καρδιά των Aθηνών, μέσ’ στην καρδιά του θέρους.
    Παρά την υψηλήν θερμοκρασίαν, η κίνησις ήτο ζωηρά. Aίφνης μία κηδεία πέρασε. Oπίσω της ακολουθούσαν πέντε-έξη αυτοκίνητα με μελανειμονούσας, και ενώ στα αυτιά μου έφθαναν ριπαί πνιγμένων θρήνων, για μια στιγμή η κίνησις διεκόπη. Tότε, μερικοί από μας (άγνωστοι μεταξύ μας μέσ’ στο πλήθος) με άγχος κοιταχθήκαμε στα μάτια, ο ένας του άλλου προσπαθώντας την σκέψι να μαντεύση. Έπειτα, διαμιάς, ως μία επέλασις πυκνών κυμάτων, η κίνησις εξηκολούθησε.
    Ήτο Iούλιος. Eις την οδόν διήρχοντο τα λεωφορεία, κατάμεστα από ιδρωμένον κόσμο ― από άνδρας λογής-λογής, κούρους λιγνούς και άρρενας βαρείς, μυστακοφόρους, από οικοκυράς χονδράς, ή σκελετώδεις, και από πολλάς νεάνιδας και μαθητρίας, εις των οποίων τους σφικτούς γλουτούς και τα σφύζοντα στήθη, πολλοί εκ των συνωθουμένων, ως ήτο φυσικόν, επάσχιζαν (όλοι φλεγόμενοι, όλοι στητοί ως Hρακλείς ροπαλοφόροι) να κάμουν με στόματα ανοικτά και μάτια ονειροπόλα, τας συνήθεις εις παρομοίους χώρους επαφάς, τας τόσον βαρυσημάντους και τελετουργικάς, άπαντες προσποιούμενοι ότι τυχαίως, ως εκ του συνωστισμού, εγίνοντο επί των σφαιρικών θελγήτρων των δεκτικών μαθητριών και κορασίδων αυταί αι σκόπιμοι και εκστατικοί μέσα εις τα οχήματα επαφαί – ψαύσεις, συνθλίψεις και προστρίψεις.
    Nαι, ήτο Iούλιος· και όχι μόνον η οδός των Φιλελλήνων, μα και η Nτάπια του Mεσολογγιού και ο Mαραθών και οι Φαλλοί της Δήλου επάλλοντο σφύζοντες στο φως, όπως στου Mεξικού τας αυχμηράς εκτάσεις πάλλονται ευθυτενείς οι κάκτοι της ερήμου, στην μυστηριακή σιγή που περιβάλλει τας πυραμίδας των Aζτέκων.
    Tο θερμόμετρον ανήρχετο συνεχώς. Δεν ήτο θάλπος, αλλά ζέστη – η ζέστη που την γεννά το κάθετο λιοπύρι. Kαι όμως, παρά τον καύσωνα και την γοργήν αναπνοήν των πνευστιώντων, παρά την διέλευσιν της νεκρικής πομπής προ ολίγου, κανείς διαβάτης δεν ησθάνετο βαρύς, ούτε εγώ, παρ’ όλον ότι εφλέγετο ο δρόμος. Kάτι σαν τέττιξ ζωηρός μέσ’ στην ψυχή μου, με ηνάγκαζε να προχωρώ, με βήμα ελαφρόν υψίσυχνον. Tα πάντα ήσαν τριγύρω μου εναργή, απτά και δια της οράσεως ακόμη, και όμως, συγχρόνως, σχεδόν εξαϋλούντο μέσα στον καύσωνα τα πάντα – οι άνθρωποι και τα κτίσματα – τόσον πολύ, που και η λύπη ακόμη ενίων τεθλιμμένων, λες και εξητμίζετο σχεδόν ολοσχερώς, υπό το ίσον φως.
    Tότε εγώ, με ισχυρόν παλμόν καρδίας, σταμάτησα για μια στιγμή, ακίνητος μέσα στο πλήθος, ως άνθρωπος που δέχεται αποκάλυψιν ακαριαίαν, ή ως κάποιος που βλέπει να γίνεται μπροστά του ένα θαύμα και ανέκραξα κάθιδρως:
    «Θεέ ! O καύσων αυτός χρειάζεται για να υπάρξη τέτοιο φως ! Tο φως αυτό χρειάζεται, μια μέρα για να γίνη μια δόξα κοινή, μια δόξα πανανθρώπινη, η δόξα των Eλλήνων, που πρώτοι, θαρρώ, αυτοί, στον κόσμον εδώ κάτω, έκαμαν οίστρο της ζωής τον φόβο του θανάτου».

    (από την Oκτάνα, Ίκαρος 1980)

    ΥΓ «(όλοι φλεγόμενοι, όλοι στητοί ως Hρακλείς ροπαλοφόροι)»

  107. cronopiusa said

  108. Το 106 για το 104 και αναλογες πεο-, φαλλο-, ροπαλο- συζητησεις. 🙂

    Ο ποιητης τα ειπε ολα. Και μονον αυτο το πεζο ποιημα να ειχε γραψει, τον κατατασσει στους μεγιστους.

  109. Jefferson Airplane White Rabbit Rotterdam Pop Festival 1970

  110. …τραγούδι που μίλησε για τις φάμπρικες…

    Ωραία επίσης του Σαββόπουλου …μπρος στης φάμπρικας την πύλη…
    και του Λοΐζου/Νεγρεπόντη …σε φάμπρικα δούλευαν φτιάχνοντας τανκς…

  111. Ο δρόμος με τις φάμπρικες

    Τζον Στάινμπεκ

  112. Παναγιώτης Κ. said

    Οι διάφορες ιδέες πρέπει να κυκλοφορούν ελεύθερες και επομένως και οι ιδέες ξενικής προέλευσης.
    Το διαχρονικό μας ζήτημα ήταν και συνεχίζει να είναι ότι αυτές δεν αφομοιώνονται επαρκώς. Απλώς μιμούμαστε.
    Δεν είμαι ειδικός για να μιλήσω για ζητήματα τέχνης αν και, εδώ που τα λέμε, …δεν χρειάζεται να είσαι μάγειρας για να πεις ότι το φαΐ είναι ή δεν είναι καλό.
    Τα επείσακτα στοιχεία στον πολιτισμό μας,ως επί το πλείστον αναφομείωτα δεν είναι ένα και δύο. Για παράδειγμα, για να μιμηθούμε, τους βορειοευρωπαίους όπου η κλασική μουσική είναι μέρος της κουλτούρας τους στήσαμε ολόκληρο ραδιοφωνικό πρόγραμμα -Γ΄ Πρόγραμμα- (παρακαλώ να μη σπεύσετε να μου …θυμίσετε την Χατζιδάκια περίοδο …) Αλήθεια με ποια ακροαματικότητα;
    Και δεν είναι μόνο αυτό. Ντρεπόμαστε φαίνεται για την καταγωγή μας και απορρίψαμε το δημοτικό τραγούδι και, μέχρι την μεταπολίτευση, το ρεμπέτικο και το λαϊκό. Η σχιζοφρένεια σε όλο το μεγαλείο! Ένας ολόκληρος λαός όπου άλλα λαχταράει η ψυχή του και η κρατική του έκφραση να κοιτάζει αλλού. Προκαλώ και παρακαλώ να μου πείτε μια εκπομπή στο κρατικό ραδιόφωνο (εκτός από μια ωριαία κάθε Κυριακή στο Δεύτερο) όπου ακούγεται το δημοτικό τραγούδι.Μιλώ για το ραδιόφωνο διότι έχω βγάλει από τη ζωή μου την τηλεόραση. Το τραγικό κατά την γνώμη μου είναι πως, στα πολιτιστικά η Αριστερά δεν έχει και τόσο σημαντικές διαφορές με την…Χριστιανοδημοκρατία. Κυριαρχεί και στις δυο η κουλτούρα των βορείων προαστίων.
    Θα μπορούσατε να φαντασθείτε άκριτη μίμηση στα… Μαθηματικά της Εκπαίδευσης;
    Και όμως. Αν πάρετε ένα βιβλίο των Μαθηματικών του ΄70 θα διαβάσετε σε κάποιο κεφάλαιο. «Πράξεις λογισταί δια των λογαρίθμων». Εντάξει δεν διδασκόταν αλλά τότε γιατί περιλαμβανόταν. Προφανώς διότι υπήρχε σε κάποια παρόμοια βιβλία του εξωτερικού και για να μη φανούμε…παρακατιανοί τους αντιγράφαμε. Σε εκείνους όμως είχε νόημα το συγκεκριμένο κεφάλαιο γιατί γινόταν έρευνα στις χώρες τους.
    Η ιστορία αυτής της χώρας δεν αρχίζει από το ΄50 ούτε από το ΄81 και φυσικά δεν αρχίζει το 2015 !

  113. Avonidas said

    #103. Όχι, δεν είναι «προσωπική μου στάση». Δεν ξέρω αν έχεις σκεφτεί ότι το συντριπτικά μεγαλύτερο δείγμα σε τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι ούτε οι βαθυκούλτουροι που πηγαίνουν να απολαύσουν τα πρωτοποριακά έργα, ούτε οι υστερικοί που γκαρίζουν να κατέβουν, αλλά απλούστατα όλοι εκείνοι που δεν πρόκειται να πατήσουν στην έκθεση/παράσταση/χάπενινγκ. Αν θέλεις ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα της ελληνικής κοινωνίας, αυτό θα απαρτίζεται κατανάγκην από ανθρώπους που δεν αντέδρασαν καν, τουλάχιστον δημόσια.

    Λοιπόν, τόσο εγώ όσο και γνωστοί και φίλοι είχαμε πάρει είδηση και το καρπούζι, και το τσουτσούνι που χύνει τον Εσταυρωμένο, και ένα σωρό άλλες μεγάλες στιγμές της Τέχνης για την Τέχνη. Οι αντιδράσεις όσο μπορώ να πω ήταν 2 ειδών: (α) απέραντη μελαγχολία και (β) απέραντη απελπισία για το πού πάνε τα λεφτά μας.

    Ζούμε σε μια περίοδο που ο κόσμος έχει όλο και λιγότερα λεφτά, και επομένως θα πρέπει να θεωρείται φυσιολογικό ότι αντιδράσεις του τύπου (β) γιγαντώνονται. Κι αν δεν υπάρξει γρήγορα λίγη μεστή, κατανοητή και ευρείας απήχησης τέχνη, επιχορηγούμενη ή μη, κανείς διανοούμενος δεν θα ‘χει το δικαίωμα να κλαίγεται για το πνευματικό και πολιτισμικό ναδίρ αυτού του λαού.

  114. In other news:
    Plan For Antonin Scalia School Of Law Is Tweaked Over Unfortunate Acronym.
    🙂

  115. Γς said

    105:

    >να δώσουν αντίστοιχα παράσταση με ανοιγοκλειόμενα αιδοία. Το ναυάγιο της υπόθεσης Φαμπρ έστειλε στο βυθό

    όλα τα παρ-ελκόμενα πλοία

  116. Παναγιώτης Κ. said

    112. Αναφομοίωτα.
    ( Γεια σου Γς που μας έμαθες να μη νιώθουμε…συντριβή όταν κάνουμε λάθη 🙂 )

  117. ππαν said

    Πολύ ωραίο, Νικοκύρη. Γύρισε το μάτι μου με τα όσα διάβασα, από τόσο εθνικισμό της κονόμας και τόση σεμνοτυφία τύπου Ελένης Λουκά από ανθρώπους που παριστάνουν τους προοδευτικούς. Ο Φαμπρ δεν μου αρέσει, κι εχω δει παραστάσεις του, αλλά η τέχνη δεν είναι θέμα γούστου κι όπως και να έχει χάρηκα όταν επιλέχθηκε για διευθυντής του φεστιβάλ, αν και αυτή η τακτική των προσωπικών επιλογών του υπουργού χωλαίνει. Επίσης, εξοργίζομαι με τη συνεχή αναφορά στον Λούκο, όταν συνοδεύεται απο αποσιώπηση ή διαστρέβλωση του γεγονότος της κακοδιαχείρισης που έφερε την αποππομπή του -αφού δεν φιλοτημήθηκε να παραιτηθεί .

  118. ππαν said

    Η επιστολή Μυράτ, η οποία βασίζει τη βαρύτητα της γνώμης της στο «backround» (sic) της και στο όνομά της, δηλαδή στο έργο των συγγενών της, είναι γραμμένη στο ίδιο πνευμα με αυτη των ελλήνων καλλιτεχνών που διεκδικούσαν αυτό «που τους ανήκει» στο όνομα των δόλιων προγόνων τους.

  119. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    88 Ωραία η εκ του ασφαλούς ξινίλα

    91 Tην πρόσεξαν την «Ελευρογνωμία» στο σποτάκι του Βορίδη;

    99 Το συζητήσαμε και πιο πάνω. Οι ξένοι κάνουν διάκριση σε emigrant και immigrant, εμείς όχι και τους εμιγκρέδες κι εγώ θα έλεγα ότι τους έχουμε ταυτίσει με πολιτικούς αυτοεξόριστους. Οπότε, δεν θα το έβαζα και δεν θα το έλεγα για οικονομικό μετανάστη ή πρόσφυγα.

    101 Ε, μα!

    102 Σωστά.

    111 Α μπράβο, στο πρωτότυπο Cannery Row. Η μετάφραση έγινε λίγο μετά τον πόλεμο. Σήμερα φοβάμαι πως θα το άφηναν αμετάφραστο.

    113 Το αίτημά σου, στην τελευταία πρόταση, με βρίσκει σύμφωνο. Και υποψιάζομαι ότι αυτό γίνεται σ’ ένα βαθμό, τουλάχιστον στα θέατρα.

  120. sarant said

    118 😉

  121. Stella said

    Φούχτελ, Ρεν, Γιουγκέρ, Τόμσεν, ΔΝΤ, Μέρκελ, Ντράγκι, Νταϊσελμπλούμ, Λαγκάρντ, ΝΑΤΟ, Σόιμπλε, Λιού, Βελκουλέσκου, Ντομπρόβσκις, Tουσκ…
    Banana Demokratska…ο Φαμπρ σε «μάρανε».

  122. Mπετατζής said

    Συγγνώμη για την επανάληψη της ερώτησης, αλλά σήμερα προσπερνάω πιο πολλά σχόλια απ ότι συνήθως επειδή φοβάμαι μη μου ΄ρθει κανα τσουτσούνι στη μάπα.

  123. Γς said

    122:

    😉

  124. Avonidas said

    #119. Το αίτημά σου, στην τελευταία πρόταση, με βρίσκει σύμφωνο. Και υποψιάζομαι ότι αυτό γίνεται σ’ ένα βαθμό, τουλάχιστον στα θέατρα.

    Όσο το σκέφτομαι, ίσως εκτός από τα θέατρα η ευρείας απήχησης τέχνη να ανθίζει και αλλού, εκεί που διστάζουμε να την ονομάσουμε τέχνη.

    Βλέπετε, έχουμε συνηθίσει να σκεφτόμαστε την τέχνη σαν κάτι που παράγεται και ύστερα διαδίδεται ή μεταδίδεται από ένα κέντρο προς το κοινό. Όμως, με τον ίδιο τρόπο που αποκεντρώνεται η ενημέρωση και η εκπαίδευση, δεν θα μπορούσε να αποκεντρωθεί και η τέχνη;

    Συνειδητοποιώ ότι τα τελευταία χρόνια έχω προβληματιστεί, έχω γελάσει, έχω συγκινηθεί πολύ περισσότερο από κείμενα, εικόνες και βίντεο που συνάντησα στο διαδίκτυο, παρά από οτιδήποτε διάβασα σε βιβλίο ή είδα στο σινεμά ή στην τηλεόραση (θέατρο έχω χρόνια να πάω). Βεβαίως, ένα μεγάλο μέρος του υλικού που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο δεν έχει παραχθεί στο διαδίκτυο, αλλά απλά το ανέβασαν κάποιοι από προϋπάρχοντα έργα. Όλο και περισσότερο πρωτότυπο έργο, όμως, γεννιέται στο διαδίκτυο. Όλο και περισσότερες απόψεις ανταλλάσσονται, κάποιες από αυτές συγκροτημένες και συνεπείς. Δεν είναι πλέον απαραίτητο ένας διανοητής να γράψει και να εκδώσει ένα βιβλίο, ή να κάνει μια εκπομπή στην τηλεόραση, ή να ανεβάσει μια παράσταση, για να επικοινωνήσει με το κοινό του. Και το κοινό του μπορεί μετά να αλληλεπιδράσει και με τον δημιουργό και μεταξύ τους.

    Φυσικά, το μεγαλύτερο μέρος αυτής της επικοινωνίας είναι θόρυβος και σαβούρα. Και λοιπόν; Πάντα έτσι ήταν. Σε κάθε έργο του Ευριπίδη και του Σοφοκλή που έχει φτάσει ως τις μέρες μας αναλογούν δεκάδες χοντροκομμένες κωμωδίες και στιχάκια που δεν θα ξαναδούν ποτέ το φως της μέρας. Αλλά τι σημασία έχει, αν σιγά σιγά αναπτύξει ο κόσμος καλλιτεχνικό αισθητήριο, ώστε να ξεσκαρτάρει τη σαβούρα; Δεν θα μπορούσαμε άραγε, μέσα σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς, να διδάξουμε ο ένας τον άλλον, να συμπληρώσουμε ο ένας τον άλλον, αντί να χανόμαστε μέσα σ’ αυτή την ομφαλοσκόπηση των κοινωνικών μέσων;

  125. sarant said

    122 Δεν βλέπω επανάληψη της ερώτησης, βλέπω δεύτερη ερώτηση,

    124 Θέλει πολλή συζήτηση αυτό που λες. Δες επίσης το Διαδίκτυο ως όχημα διάδοσης (και μέσο εκδημοκρατισμού). Αναπτύσσεται ακόμα και ο ηλεκινηματογράφος, ταινίες που βγαινουν κατευθείαν στο ιντερνέτι χωρίς να περάσουν από τις αίθουσες.

  126. Ιάκωβος said

    Ένα άλλο ζήτημα σημαντικό για το γυμνό στην τέχνη είναι καθαρά αισθητικό.

    Ένα σώμα και πολύ περισσότερο ένα πρόσωπο μπορεί (και αυτό δεν είναι σύμβαση, είναι μέσα στο dna του ανθρώπου) μπορεί λοιπόν να είναι ωραίο ή άσκημο. Ένα γεννητικό όργανο δεν υπόκειται σ’ αυτή τη κατηγορία. Δεν είναι ούτε άσκημο ούτε ωραίο. Γι αυτό με την κλασσική αισθητική δεν περιλαμβάνεται μέσα σε ένα έργο τέχνης. Κατά τη γνώμη μου και γι αυτό οι αρχαίοι δεν έφτιαχναν πέη κανονικού μεγέθους στα γλυπτά τους. Για να φύγει ο θεατής από το χώρο του σεξουαλικού και να πάει στο χώρο του αισθητικού.

    Ο Κουμανούδης μας είχε πει κάποτε ( δεν το έψαξα έκτοτε όμως ) ότι οι αρχαίοι δεν έφτιαχναν καν γλυπτά γυμνών γυναικών, παρεκτός κι αν έπρεπε να δηλωθεί το επάγγελμά τους ή αν ήταν θεά ή θεές του έρωτα.

    Και οι αναγεννησιακοί δεν τα έρυβαν αλλά τα απόφευγαν και σίγουρα δεν τα έδειχναν όπως ήταν.
    Πχ ο Δαβίδ του Μιχαηλάγγελου ήταν ένα συμβολικό έργο που κάτω από το θρησκευτικό θέμα, έδειχνε το λαό της Φλωρεντίας νικητή απέναντι στον Γολιάθ-Μέδικο. Δε θα μπορούσαν να δείξουν τον εαυτό τους και πολύ μικρότσούτσουνο, αλλά και πάλι το μέγεθος είναι κάπως μειωτικό. 🙂

    Οι μοντέρνοι πάλι, φεύγουν εντελώς από το χώρο του «κάτι το ωραίον» και όλο το ανθρώπινο σώμα ή το πρόσωπο δεν το βλέπουν σαν ωραίο ή άσκημο, αλλά σαν αληθινό, ανθρώπινο, τραγικό, ή ότι άλλο.

    Πχ οι εξπρεσιονιστές, αυτοί που η στενοκεφαλιά των χιτλερικών έκαιγε τα έργα τους. Ο Έγκον Σίλε.

    Ή σήμερα,ο τρομερός εγγονός Φρόυντ, ο Λισιέν:

    Όμως εδώ έχουμε να κάνουμε με κάτι άλλο, με μια μαγεία, που παρόλο που σου δείχνει σάρκα και μέλη, σε βγάζει από τον υλικό κόσμο, και σε φέρνει στον κόσμο του πνευματικού, κι αυτό χωρίς φιλολογίες, με μέσα καθαρά ζωγραφικά.

  127. Avonidas said

    #125. Δες επίσης το Διαδίκτυο ως όχημα διάδοσης (και μέσο εκδημοκρατισμού). Αναπτύσσεται ακόμα και ο ηλεκινηματογράφος, ταινίες που βγαινουν κατευθείαν στο ιντερνέτι χωρίς να περάσουν από τις αίθουσες.

    Αναμφίβολα. Βέβαια, εκεί προκύπτουν άλλα προβλήματα, το ζήτημα των πνευματικών δικαιωμάτων και του βιοπορισμού των καλλιτεχνών, που δεν ξέρουμε πώς θα λυθούν τελικά. Μια λύση είναι να κάνεις την τέχνη σου σαν χόμπυ, σε μικρές δόσεις — παράδειγμα τα webcomic, όπου μπορείς παράλληλα να πουλάς και μπλουζάκια ή αναμνηστικές κούπες. Όσο για τον κινηματογράφο, που τα έξοδα είναι αναπόδραστα μεγάλα, φαίνεται να δουλεύει το crowdfunding, ουσιαστικά μια μαζική μορφή χορηγίας. Ούτε κι αυτό είναι η τέλεια λύση, καθώς μπορεί να παράξει μόνο ό,τι έχει ζήτηση, αλλά φαίνεται πως καλλιτέχνες με μεράκι μπορούν τελικά να ενθουσιάσουν τον κόσμο αρκετά ώστε να τους χρηματοδοτήσει — και τελικά δημιουργούν οι ίδιοι το κοινό τους με τον καιρό και με τις συστάσεις από στόμα σε στόμα.

    Το βασικό δίδαγμα κατά τη γνώμη μου είναι ότι ο καλλιτέχνης μπορεί να πετάει στα σύννεφα, αλλά δεν γίνεται να ζει σε γυάλινο πύργο.

  128. Avonidas said

    #127. Θυμήθηκα τώρα και τον Άσιμο, που μοίραζε τις κασέτες του έξω από το Χημείο, και έδινε το βιβλίο του σε φωτοτυπίες. Σε κάποια έκθεση βιβλίου είχα αγοράσει το Αναζητώντας Κροκανθρώπους, και ντράπηκα διαβάζοντας την εισαγωγή του Άσιμου, αφού ήταν φανερό πως το βιβλίο εκδόθηκε σ’ αυτή τη μορφή παρά τις επιθυμίες του — και ποιος ξέρει πού πήγαν τα δικαιώματα.

  129. Πάνος με πεζά said

    Τι να κάνει κι Φαμπρ, είπε, στο Φεστιβάλ, να βάλει κι αυτός το άλας του…

    Κι έγινε φαμπραλάς…

  130. Ιάκωβος said

    Τώρα, όταν το θέαμα περιλαμβάνει ζωντανούς ανθρώπους γυμνούς, αυτό είναι πιο περίπλοκο.

    Για παράδειγμα, αντιπαθώ τον μαζικό γυμνισμό.

    Είναι αλλιώς όταν είσαι με τη φίλη σου ή το φίλο σου ή τους φίλους σου σε μια πραγματική έρημη παραλία. Έχω περάσει κάποια καλοκαίρια έτσικαι είναι ωραία.

    Αντίθετα, είναι παράδοξο, αλλά για κάποιο λόγο τον μαζικό γυμνισμό στις παραλίες, τον θεωρώ κάπως ανοργασμικό. Πάστορες και πρωτόπλαστοι και καλά απελευθέρωση και ο καθένας να δείχνει τα «shortcomings» του.

    Το ελαφρώς καλυμμένο είναι σαφώς πιο ερωτικό.
    Το άλλο, το γδυμνό, είναι κάτι που σου δίνει την αίσθηση του τελειωμένου. Νομίζω ότι κι αυτό είναι έτσι από τη φύση.

    Σε μας τα θηλαστικά, λειτουργεί το χαρτοπαιχτικό ένστικτο πολύ. Θα φάω δε θα φάω; Θα γαμήσω, δε θα γαμήσω; Τότε λειτουργούν περισσότερο οι ενδοκρινείς με τα αντίστοιχα ψυχολογικά αποτελέσματα. Αν το ‘χεις στο πιάτο καταλαγιάζει η έξαψη.

    Γιαυτό, και τα σκυλιά, στη φάση της εκπαίδευσης δεν πρέπει να τα επιβραβεύεις πάντα. Είναι πιο απίκο αν ξέρουν ότι ίσως θα φάνε, ίσως όχι.

    Και οι σχέσεις δεν είναι έτσι;Σαν τα γραμματόσημα; Όσο περισσότερο τα φτύνεις, τόσο πιο πολύ κολλάνε 🙂

  131. Pedis said

    Με την προυπόθεση ότι δεν θα παρεξηγηθώ, δηλ. ότι θέλω να υποστηρίξω τις επιλογές του υπουργού, των συνεργατών του, των συμβούλων του, ή τις καλιτεχνικές απόψεις, στάσεις, εμπνεύσεις του Φαμπρ, (του οποίου την ύπαρξη δεν γνώριζα) ερωτώ:

    πόσοι από αυτούς που πήραν θέση δημόσια (αλλά και σχολιαστές στο ιστολόγιο) με αφορμή τα τσουτσούνια (άραγε, θα άλλαζε η θέση τους αν αντί για τσουτσούνια ανεβοκατέβαιναν γυναικείοι μαστοί ή μοστράρονταν αιδοία;) πιστεύετε ότι κάπου, κάποτε είχαν πάρει πρέφα ότι υπάρχει ένας καλλιτέχνης με αυτό το όνομα; Ποιο αλλο έργο του έχουν υπόψην τους, για να μην ρωτήσω αν γνωρίζουν τους βασικούς σταθμούς και επιρροές της καλλιτεχνικής του διαδρομής.

  132. Ιάκωβος said

    127, κλπ.
    Παιδιά, μην την ψάχνετε. Αν επικεφαλής της κοινωνίας, των καναλιών, του θεατρικών επιχειρήσεων και τελικά της καλλιτεχνικής και ηθικής εκπαίδευσης του λαού, είναι οι Μεγάλες Εταιρείες και κινούνται με μόνη πυξίδα το κέρδος, τότε μπορούμε να πούμε, οτι:

    Το ανώτερο στάδιο του «»υπαρκτού» σοσιαλισμού αποδείχτηκε ότι ήταν ο καπιταλισμός,και ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού θα είναι το Μπουρδέλο.

  133. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    114. Κάτι ἀντίστοιχο ἔγινε κι ἐδῶ μὲ τὸ ΕΚΑΒ. Ἡ ἀρχική του ὀνομασία ἦταν:

    Κέντρο Ἄμεσης Βοήθειας Λεκανοπεδίου Ἀττικῆς

    καὶ, ἄν θυμᾶμαι καλὰ, εἶχαν γράψει τὰ ἀρχικὰ σὲ κάποια ἀσθενοφόρα, πρὶν τὸ πάρουν εἴδηση.

  134. Avonidas said

    #133. Να παθαίνει δηλ. η γιαγιά εγκεφαλικό κι εσύ να φωνάζεις K.A.B.– ε, καλά, δεν το γράφω 😛

  135. aerosol said

    #113:
    Δεν φαντασιώνομαι ένα πληθυσμό εκατομμυρίων να διαιρείται σε άσπρο-μαύρο. Όμως είναι ενδεικτικό (ακόμα και στο μορφωμένο γενικά κοινό του ιστολογίου) πως αναφέρεις αυτόν που θα επισκεφτεί μια έκθεση με «πρωτοποριακό» (ότι κι αν σημαίνει η λέξη στην κυριολεξία ή τον σαρκασμό της) περιεχόμενο ως «βαθυκούλτουρο», περίπου σαν να είναι ο άλλος μισητός πόλος του ανθρώπου που θα είναι απέξω για να τον τραμπουκίσει, σαν να διασαλεύουν εξίσου αυτό που θεωρείς τάξη..

    Αυτό που λείπει τελείως από την εξίσωση είναι πως οι «υστερικοί» δεν είναι απλά υστερικοί και γραφικές θεούσες. Είναι μια κατηγορία ανθρώπων που υπερεκπροσωπούνται σε όλες τις δομές «σκληρής» εξουσίας (δικαστική, αστυνομική, πολιτική, θρησκευτική) και περνάει το δικό τους με χαρακτηριστική συχνότητα και άνεση. Καθαρά και πρακτικά, κανείς «βαθυκούλτουρος» δεν έκλεισε φυλακή, προπηλάκισε, καθύβρισε δημόσια, αφόρισε, κακοποίησε το υποτιθέμενο αντίπαλο δέος του -γιατί και να υπήρχε τέτοιος straw man, δεν έχει την εξουσία, τις άκρες και την ανοχή που απολαμβάνουν οι «υστερικοί». Ανοχή που αποδεικνύεται και από το μάξιμουμ της αντίδρασης που έφτασες εσύ και η κύκλος σου: μελαγχολία και περιφρόνηση, την στιγμή που άλλοι δέχονταν πολλαπλά χτυπήματα. Αλλά αφού δεν σας άρεσε η «Τέχνη για την Τέχνη» τους, δεν σας ενόχλησε η λογοκρισία, η μισαλλοδοξια, η απαγόρευση και δεν βλέπατε καμία βία στην όλη υπόθεση.

    Σημειώνω:
    Τουλάχιστον στις εικαστικές τέχνες η «μεστή, κατανοητή και ευρείας απήχησης τέχνη» είναι κάτι που δεν υπάρχει και είναι αμφίβολο το πόσο υπήρξε τους τελευταίους 2-3 αιώνες. Κατανοητό και ευρείας απήχησης είναι βασικά κάτι κόπιες από τοπιογραφίες και νεκρές φύσεις του 1800 και τα πιο ανώδυνα από τα μαζικής εκτύπωσης διακοσμητικά έργα που βρίσκει κανείς σε πολυκαταστήματα. Σχεδόν οτιδήποτε άντεξε στην κρίση του χρόνου και κρίθηκε αριστούργημα είναι κάτι που δίχασε και ενόχλησε όταν δημιουργήθηκε. Ή περιφρονήθηκε με κουβέντες ανάλογες με αυτές που χρησιμοποίησες.

  136. atheofobos said

    80
    τής δίνουν τήν δυνατότητα τήν «κριτικη» της νά τήν κάνει δημοσίως , μέσω τηλεοράσεως !

    Και δεν έχει ακόμη επιληφθεί το πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ;
    Αίσχος! 🙂

  137. sarant said

    135 Συμφωνώ με τις δύο παραγράφους, έχω ενστάσεις στην τρίτη 😉 με την έννοια ότι και αρκετή από την πρωτοποριακή τέχνη του 20ού αιώνα δεν βλέπω να έχει αντέξει στην κρίση του χρόνου.

  138. Avonidas said

    #135. Όμως είναι ενδεικτικό πως αναφέρεις αυτόν που θα επισκεφτεί μια έκθεση με «πρωτοποριακό» περιεχόμενο ως «βαθυκούλτουρο», περίπου σαν να είναι ο άλλος μισητός πόλος του ανθρώπου που θα είναι απέξω για να τον τραμπουκίσει, σαν να διασαλεύουν εξίσου αυτό που θεωρείς τάξη..

    Η αλήθεια είναι πως η λέξη που θα προτιμούσα να χρησιμοποιήσω είναι «θολοκουλτουριάρης», αλλά έχει γίνει τόσο δεξιά καραμέλα που θα έπρεπε να εξηγήσω το νόημα που της δίνω για να μην παρεξηγηθώ εντελώς. Ίσως είναι πιο εύκολο να δώσω ένα παράδειγμα αντί έναν ορισμό: αν έχεις διαβάσει το «Μετά την Καταστροφή» του Αρκά, ο καραφλός με το γενάκι είναι *ακριβώς* ο τύπος του θολοκουλτουριάρη που έχω κατά νου.

    Αλλά αφού δεν σας άρεσε η «Τέχνη για την Τέχνη» τους, δεν σας ενόχλησε η λογοκρισία, η μισαλλοδοξια, η απαγόρευση και δεν βλέπατε καμία βία στην όλη υπόθεση.

    Αυτό είναι δικό σου συμπέρασμα, εξ επιφοιτήσεως μάλιστα. Συχνό, συχνότατο επιχείρημα που συναντώ συνέχεια: «Ναι, αλλά για το Χ δεν είπατε κουβέντα!» Υπονοείται εδώ πως, αν δεν τις έφαγα προσωπικά, είμαι μ’ αυτούς που τις ρίξανε, ότι δεν σχολίασα ιδιωτικά και δημόσια τους προπηλακισμούς ή ότι δεν τους πήρα καν χαμπάρι.

    Τουλάχιστον στις εικαστικές τέχνες η «μεστή, κατανοητή και ευρείας απήχησης τέχνη» είναι κάτι που δεν υπάρχει και είναι αμφίβολο το πόσο υπήρξε τους τελευταίους 2-3 αιώνες. […] Σχεδόν οτιδήποτε άντεξε στην κρίση του χρόνου και κρίθηκε αριστούργημα είναι κάτι που δίχασε και ενόχλησε όταν δημιουργήθηκε.

    Είπα «κατανοητό», ούτε «ανώδυνο», ούτε «εύπεπτο», ούτε «ευχάριστο». Ήδη έδωσα ένα παράδειγμα: δεν ενόχλησε η «Γκερνίκα», μήπως; Και μπορώ να δώσω δεκάδες άλλα. Το έργο του Γκόγια δεν ξέρω αν το κατατάσσετε στις τοπογραφίες ή τις νεκρές φύσεις. Να πάμε στη λογοτεχνία; Το «Έγκλημα και Τιμωρία» δεν είναι άρλεκιν, αλλά ούτε και σαλάτα λέξεων. Το «Μαιτρ κι η Μαργαρίτα» του Μπουλγκάκοφ έχει πολλά σημεία που με εξοργίζουν, ή που διαφωνώ, ή που ακόμα τα θεωρώ και κλισέ, μην πω κι αντίδραση. Εξακολουθώ να βγάζω τέλειο νόημα. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις ένας δημιουργός είχε κάτι να πει — και ένα τεράστιο κοινό θα έκανε πολύ καλά να ακούσει.

  139. aerosol said

    Νίκο μην τα μπλέκουμε… 😉
    Δεν είπα πουθενά πως ότι προκαλεί είναι αριστούργημα και θα μείνει. Λέω πως τα περισσότερα από τα έργα και τους καλλιτέχνες που σημάδεψαν την τέχνη ήταν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο «προκλητικά» και αμφιλεγόμενα.
    Δεν θέτω την πρόκληση ως κριτήριο καλλιτεχνικού ύψους (και με ενοχλεί που αρκετοί καλλιτέχνες το βλέπουν έτσι) αλλά η εμπειρία δείχνει πέραν αμφιβολίας πως σίγουρα ΔΕΝ είναι κριτήριο κακής τέχνης.
    Με λίγα λόγια το να στραβώνεις με κάτι δεν σημαίνει πως είναι αυτονόητα κακό καλλιτεχνικά -κάτι που φαίνεται πως σοκάρει σαν σκέψη πολύ κόσμο. Αλλά και «κακό» να είναι δεν νοείται να ανεχόμαστε την λογοκρισία/απόσυρση/ κατέβασμα/καταστροφή του βασισμένοι στα υποκειμενικά μας γούστα!

  140. aerosol said

    #138:
    Ο τύπος του «κουλτουριάρη» που έχεις κατά νου είναι μια καρικατούρα που περιγράφει… εκατό ανθρώπους στην Ελλάδα; Διακόσιους; Οι οποίοι δεν έχουν κλείσει και κανενός αντικουλτουριάρη του σπίτι. Οι άνθρωποι που πάνε στις εκθέσεις είναι παιδιά της Καλών Τεχνών, το πολύ μικρό ελληνικό φιλότεχνο κοινό, φίλοι και συγγενείς των καλλιτεχνών και στα εγκαίνια κάτι άσχετοι. Αλλά στην δική σου κρίση συγκρίνονται οι -έστω- αντιπαθητικοί με αυτούς που ουρλιάζουν απέξω για να τους κατεβάσουν το έργο;

    Το συμπέρασμά μου δεν είναι εξ επιφοιτήσεως. Όταν έθεσα ξεκάθαρα το ζήτημα λογοκρισίας της τέχνης στην Ελλάδα η μόνη απόκρισή σου ήταν στο κλίμα του πόσο δεν σου αρέσουν αυτά τα έργα. Αν ήθελες να προσθέσεις κάτι άλλο που να έδειχνε πως άσχετα με το γούστο σου θεωρείς καταδικαστέα την λογοκρισία (ή και βία) δεν σε εμπόδισα. Απλά διάλεξες να μην το κάνεις.

    Πικάσο, Γκόγια και Μπουλγκάκοφ σίγουρα δεν ήταν «κατανοητή και ευρείας απήχησης τέχνη» όταν την πρωτοέφτιαχναν!
    Οι περισσότεροι άνθρωποι το μόνο που καταλαβαίνουν από έργα του ύφους του Πικάσο είναι το βαρύ όνομα. Χωρίς το όνομα… τα περιγελούν. Είναι αυτό που θεωρούν θολοκουλτουριάρικο -επειδή ευρείας απήχησης και κατανόησης σημαίνει συνήθως αναπαραστατική τέχνη. Τον Γκόγια, που είχε αναγνώριση στα κατά παραγγελία έργα του, ακόμα τον αναλύουν για το αν είχε τρελαθεί όταν έκανε κάποια από τα τελευταία του. Τον Μπουλγκάκοφ τον κυνήγησαν, του έκλεισαν κάθε θεατρική πόρτα, τον περιθωριοποίησαν. Κάθε άλλο παρά κατανοητά και ευρείας απήχησης ήταν πολλά έργα τους στην εποχή τους!
    Αντίθετα, είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα τέχνης που προκάλεσε, είτε για την τεχνική, είτε για την θεματολογία, είτε για πολιτικο-κοινωνικούς λόγους.

  141. Συμφωνάμε, νομίζω όλες και όλοι, πως αν ήταν γυναικείο γυμνό, ελάχιστοι θα διαμαρτύρονταν. Άμαν, δε, ήταν καμιά όμορφη ηθοποιός, όπως η Ταμίλα Κουλίεβα στην Επίδαυρο, έως και που θα χειροκροτούσαν. Στη χειρότερη περίπτωση τίποτα επιθεωρησιακών ξέκωλων α λα Σεφερλής, απλώς θα ανέχονταν, μπανιστιρτζίδικω τω τρόπω.

    Επιπλέον, θέλω να προσθέσω πως οι περισσότεροι σκανδαλίστηκαν που οι Βέλγοι ηθοποιοί δεν ήντουσαν τίποτε μικροτσούτσουνοι αλλά γυμνασμένοι παιδαράδες με κοιλιακούς-σκακιέρα και κάτωθεν μπάρες-παλομάρες. Εκεί, νομίζω είναι η σκληρή πέτρα (pun intended) του σκανδάλου!

    Λέω εγώ τώρα!

  142. Avonidas said

    #141. Έχετε κολλήσει ότι το πρόβλημα είναι το γυμνό, και συγκεκριμένα το αντρικό γυμνό, κι ότι φταίει η σεμνοτυφία μας. Δεν φταίει ούτε το γυμνό ούτε η σεμνοτυφία μας, απλώς αρνούμαστε να δούμε υψηλά νοήματα στα τσουτσούνια (και στα βυζιά επίσης).

    Δηλ. το Playboy είναι επιθεώρηση τέχνης;

    Εγώ, μια φορά, μεγάλωσα με τούτα δω… και δεν είχα κανένα θέμα.

  143. Y. G. said

    141 – «Εκεί, νομίζω είναι η σκληρή πέτρα (pun intended) του σκανδάλου!»

    +++

  144. Ανδρέας said

    Min
    God of fertility

    en.wikipedia.org/wiki/Min_(god)

  145. ἡ Φάμπρικα εἶναι ἀγαπημένο τραγοῦδι! θυμᾶμαι ὅταν στὴν ΣΕΑΠ εἶχα βγεῖ 8ος μὲ πλησιάζει ὁ διμοιρίτης ὑπολοχαγὸς καὶ μοῦ λέει: «τὸ ξέρεις τὸ τραγοῦδι εἶμαι τὸ νούμερο 8;»»μάλιστα κ. ὑπολοχαγέ!»

    τώρα γι’αὐτὸν τὸν Φὰμπρ τὶ νὰ πῶ, δὲν εἶμαι ψυχίατρος καὶ συνεπῶς εἰδικός.

  146. Ανδρέας said


    The well-endowed Priapus, the Greco-Roman god of fertility. He was the subject of many architectural works in the ancient world.

  147. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    69 – Όταν ένας άνθρωπος, δεν έχει την ειλικρίνεια, να μην δεχτεί ένα υπουργείο που δεν αρμόζει στις γνώσεις και τις δυνατότητές του, και έστω την αξιοπρέπεια να παραιτηθεί, αφού αποδείχτηκε πως δεν μπορεί να μοιράσει σε δυο γαϊδάρους σανό, τότε μπορεί να τον κρινρει και να τον ειρωνεύεται το κάθε σούργελο, ακόμα και η Ακρίτα.

  148. gryphon said

    141
    Δεν νομιζω οτι σκανδαλιστηκαν αυτοι που ξεκινησαν την διαμαρτυρια.Που ετσι κι αλλιως ειναι μια εσωτερικη υποθεση καποιας συγκριτικα μικρης ομαδας ανθρωπων που παρακολουθουν και ασχολουνται με αυτα το Φεστβαλ Αθηνων τις παραστασεις στην Επιδαυρο κλπ.
    Ολοι σχεδον «προοσευτικοι» ειναι αυτοι που πρωτοστατησαν στις αντιδρασεις κατα του Φαμπρ.
    Αλλα εχεις δικιο οτι κατι επαιξε με την εικονα των γυμνασμενων με «προσοντα» αλλα κυριως ανεση βελγων ηθοποιων.
    Αισθανθηκε μειονεκτικα ο Μαρκουλακης και ολος αυτος ο συρφετος της ντοπιας κλικας των δηθεν προχωρημενων ηθοποιων που το παιζουν ιστορια .Οχι οτι οι βελγοι θα ηταν απαραιτητα κατι σπουδαιο αλλα επειδη το ντοπιο «προοδευτικο» συναφι ειναι ετσι κι αλλιως για τα μπαζα σε συγκριση με οποιονδηποτε αισθανθηκαν απειλουμενοι.πως θα πουλανε μουρη στα γκομενακια μετα στο Γκαζι απο θεση κομπαρσου που θα τους εβαζε αν τους εβαζε ο Φαμπρ;

  149. Γιώργος Πρίμπας said


    http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/fampr-ika-me-gates

    Απ’ ότι λέει στο παραπάνω link, αυτό που πείραξε στο Βέλγιο ήταν η συμπεριφορά του ως προ τα ζώα.
    Θα μου πεις είναι απόσπασμα και όχι όλο το έργο. Τέλος πάντων οι κρίσεις είναι προσωπική υπόθεση.

  150. gpoint said

    # 140

    «Πικάσο, Γκόγια και Μπουλγκάκοφ σίγουρα δεν ήταν «κατανοητή και ευρείας απήχησης τέχνη» όταν την πρωτοέφτιαχναν»

    Ασε που ο Φαμπρ δεν θα τους φτάσει ποτέ αλλά δεν νομίζω πως αυτοί πήγαν να επιβάλλουν την τέχνη τους σαν διευθυντές φεστιβάλ !! Στην προσωπική του καριέρα ας κάνει ότι θέλει ο κάθε Φαμπρ κι ότι μπορέσει να πουλήσει, όταν όμως έχεις μια αμειβόμενη θέση δεν ειναι το ίδιο, ωφείλεις να σεβαστείς το κοινό στο οποίο απευθύνεσαι

  151. 141

    1. «..ειναι μια εσωτερικη υποθεση καποιας συγκριτικα μικρης ομαδας ανθρωπων» +++
    10.000 εως 100.000 (maximum mainstream για εντελως απαραιτητα λ.χ οι μισοι της Εκθεσης Γκρεκο, Εθνικη Πινακοθηκη, μερικοι Ηρωδειου, Λυρικη, προχωρημενες θεατρικες σκηνες,…)

    2. «…Oχι οτι οι βελγοι θα ηταν απαραιτητα κατι σπουδαιο αλλα επειδη το ντοπιο «προοδευτικο» συναφι ειναι ετσι κι αλλιως για τα μπαζα σε συγκριση με οποιονδηποτε αισθανθηκαν απειλουμενοι.πως θα πουλανε μουρη στα γκομενακια μετα στο Γκαζι απο θεση κομπαρσου που θα τους εβαζε αν τους εβαζε ο Φαμπρ;…»++++

    Με παλιά μπαρογραφια 80’s (κατα το βιβλιογραφια) οι νεοι της τοτε εποχης βλεπαμε απο το Dada, εως την Ratka (με γκαρσονα την φευγατη Ζ.Ζ.) , το Απεναντι και το Balthazar, αλλα και επεκεινα στην Χαρητος (City ,…) τον αρρωστημενο ναρκισσισμο των σημερινων 60+ -ρηδων(, οπως ο Κιμουλης που ειχαμε χασει τον λογαριασμο,…) που ειμαι σιγουρος αν χτυπουσαν 🙂 κανενα γκομενακι θα το αφηναν ρεστο :-), διοτι, αν και μαζι, θα εκαναν ερωτα με τον εαυτο τους.

  152. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    149 Τα ζώα αυτά, βέβαια, είναι βαλσαμωμένα.

  153. 142, …Δηλ. το Playboy είναι επιθεώρηση τέχνης;…

    Τώρα πλέον έτσι θέλει το ίδιο!

  154. Γς said

    152:

    >Τα ζώα αυτά, βέβαια, είναι βαλσαμωμένα

    Δεν είναι ζωντανά. Είναι νεκρά.
    Είπαμε (#22).
    Απ το κακό στο μακάβριο
    😦

  155. 141.»Επιπλέον, θέλω να προσθέσω πως οι περισσότεροι σκανδαλίστηκαν που οι Βέλγοι ηθοποιοί δεν ήντουσαν τίποτε μικροτσούτσουνοι αλλά γυμνασμένοι παιδαράδες με κοιλιακούς-σκακιέρα και κάτωθεν μπάρες-παλομάρες. Εκεί, νομίζω είναι η σκληρή πέτρα (pun intended) του σκανδάλου!»

    Εχουμε και λεμε :

    ‘Ολλανδια 15.6
    Βελγιο 14.4
    …………….
    Ελλας 12.18

    http://www.targetmap.com/viewer.aspx?reportId=3073

    ΥΓ Αν ηταν Φλαμανδοι ευκολως εξηγειται

  156. Μαρία said

    152
    Όχι, ζωντανές γάτες ήταν. Πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ για τον ίδιο στη γενέτειρά του, την Αμβέρσα. Το γύρισμα έγινε στο δημαρχείο και μάλιστα το θέμα πήρε και πολιτικές διαστάσεις, επειδή η άδεια είχε δοθεί απ’ το σοσιαλιστή δήμαρχο αλλά μετά τις εκλογές, που μεσολάβησαν, το γύρισμα και οι διαμαρτυρίες έγιναν απ’ τον επόμενο ακροδεξιό. http://www.huffingtonpost.fr/2012/11/02/lancer-de-chats-jan-fabre-belgique-polemique-protection-animaux_n_2064065.html

  157. Alexis said

    #147:
    1. Η Ακρίτα δεν είναι σούργελο. Ή για να το πω διαφορετικά, έχει μια πορεία που την κατατάσσει αρκετά πιο ψηλά από τα συνήθη σούργελα π.χ. των πρωινάδικων.
    2. Αν ένας πανεπιστημιακός καθηγητής δεν έχει «τις γνώσεις και τις δυνατότητες» να αναλάβει υπουργός Παιδείας ή Πολιτισμού, τότε ποιος τις έχει; Ο μπακάλης της γωνίας; Αλλού είναι το πρόβλημα και το ξέρεις νομίζω…

  158. Pedis said

    # 141 – ψευτο-τσουτσουνόμαχοι οι τσουτσουνόφοβοι; Τσουτσουνόμυαλοι.

  159. Δημήτρης said

    Από τις 20:30 η ΕΡΤ 3 έδειχνε ένα ντοκυμαντέρ για το πως ζουν μέσα στα χιόνια, στα χωριά της Ηπείρου οι ηλικιωμένοι που παραμένουν εκεί. Πραγματικά εντυπωσιάστηκα και συγκινήθηκα για το κουράγιο και το χιούμορ με το οποίο αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες και τη μοναξιά τους. Όλα αυτά μέσω ενός φορτηγού που ο μανάβης με την γυναίκα του γυρίζει και τους πουλάει φρούτα και λαχανικά, ακόμη και ψωμί. Τι με στενοχώρησε; Ούτε ένας αλληλέγγυος. Ακόμη και η προσφορά είναι επιλεκτική.

  160. giorgos said

    Η Πέγκυ τραγουδάει τήν «εθνική μας μοναξιά» σέ ακροατήριο …κουλτουριάρικο

  161. Alexis said

    #158:
    Ναι. Με μυαλό σαν κι αυτό δηλαδή…

    Ξεχάσαμε να αναφέρουμε και την ελληνική ταινία του 1969 «Η κόμισσα της φάμπρικας».
    Με Ληναίο, Φόνσου, Ρίζο, Κρεβατά κλπ.

  162. BLOG_OTI_NANAI said

    Εκτός από «του Βελγίου τις στοές», υπάρχουν και οι ντόπιες στα μεταλλεία χρυσού στις Σκουριές αλλά υπήρξαν και οι στοές του θανάτου στο κολαστήριο του Λαυρίου:

  163. Γιώργος Πρίμπας said

    Νίκο, αν και δεν το γράφει ρητά κι εγώ όταν διάβασα για «γάτες που σκάνε στο πάτωμα σαν καρπούζια» κατάλαβα (γιατί μόνο από την εικόνα μου φαινότανε σα να είναι κρεμασμένες με κάποιο τρόπο που δεν τις βασανίζει) ότι πρέπει να μιλάει για ζωντανές γάτες. Βέβαια έχει αποδείξει ότι δεν πολυσέβεται την υγεία των πρωταγωνιστών του. Είτε παλλόμενα πέη είτε παλλόμενα βυζιά για τόση ώρα και με τον τρόπο αυτό μάλλον δεν είναι και ότι καλύτερο για τους πρωταγωνιστές. Ας το αφήσουμε όμως αυτό αφού οι άνθρωποι (πρωταγωνιστές) θέλανε και παίζανε. Αυτό που θα ήθελα να ακούσω από κάποιους που έχουνε δει έργα του με τέτοιες προκλητικές (με ή χωρίς εισαγωγικά) σκηνές είναι αν η αίσθηση που αποκόμισαν ήταν ότι επρόκειτο για σωστά εναρμονισμένες και απαραίτητες στο έργο σκηνές που συνεισφέρανε σε αυτό που εισπράξανε (από τα έργα). Γιατί το κακόγουστο και ΕΠΙΚΕΡΔΕΣΤΑΤΟ έργο του να φροντίζω να έχω μια σκηνή μόνο και μόνο για να αρχίσουνε να φωνάζουνε οι όποιοι συντηρητικοί: να μου κάνουνε διαφήμιση και να εισπράττω ποιοτικά εύσημα από τους όποιους πρωτοποριακούς και να ανοίγουνε και οι δρόμοι της επιτυχίας, το έχουμε δει και ξαναδεί.

  164. Γιώργος Πρίμπας said

    (σχόλιο 156)
    τώρα το είδα και αν είναι έτσι τότε κακώς ασχολούμαστε με τέτοιους υπανθρώπους

  165. Ριβαλντίνιο said

    @ 141 Σκύλος

    οι Βέλγοι ηθοποιοί δεν ήντουσαν τίποτε μικροτσούτσουνοι αλλά γυμνασμένοι παιδαράδες με κοιλιακούς-σκακιέρα και κάτωθεν μπάρες-παλομάρες.

    Σιγά τους φίφες !

    Έχουν δει τον Ελ παργαλάτσο ;
    Αράπικη ! Να την βάζεις στον ώμο και να τρέχεις !

    🙂 🙂 🙂

  166. cronopiusa said

    159

    Ο Μανάβης – Trailer

    υπέροχη ταινία

    τώρα τι υπονοείτε με το
    ούτε ένας αλληλέγγυος;
    Δεν σας καταλαβαίνω

  167. Ριβαλντίνιο said

    Στο 165 , στο μεσαίο γκιφάκι , δεν ήθελα να βγουν (αυτά) τα λόγια ! 😦

  168. Δημήτρης said

    166 Μα είναι τόσο απλό. Αυτούς δεν τους υποστηρίζει πρακτικά κανείς. Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο.

  169. Δημήτρης said

    166 Και οι ανάγκες τους, λόγω κλίματος, ηλικίας και μοναξιάς είναι εμφανώς τεράστιες, μιας και υπάρχει το trailer. Ας κάνουμε κάτι και γι αυτούς (αυτό είπα).

  170. Ριβαλντίνιο said

    Εμένα άλλο με προβληματίζει ! Πώς παίρνουν τις συντάξεις τους, πώς κάνουν φορολογική δήλωση , πώς πληρώνουν την ΔΕΗ κ.λπ. ;

  171. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    112 – Παναγιώτη Κ. είσαι πολύ άδικος με το τρίτο πρόγραμμα, που είναι και το μοναδικό στο είδος του, αλλά κι αυτό «Αλήθεια με ποια ακροαματικότητα;» με λύπησε πολύ, δεν το περίμενα από σένα να έχεις τέτοιο μέτρο για να κρίνεις ένα κρατικό πρόγραμμα. Ας βάζει τότε εκπομπές τύπου «αυτά θέλει ο κόσμος» με μέτρο τις μετρήσεις ακροαματικότητας.

    Y.Γ – Την Λιλιπούπολη σε ποιό άλλο πρόγραμμα την άκουσες;

  172. sarant said

    156 Νομίζω πως μπερδεύεις δύο διαφορετικά δρώμενα. Οι γάτες στις κυλιόμενες της Αμβερσας ήταν ζωντανές. Στα τσιγκέλια, βαλσαμωμένες.

  173. ΚΩΣΤΑΣ said

    Ωραία η αφορμή του νοικοκύρη για αυτή τη συζήτηση και πάρα πολύ ωραία γενικά τα σχόλια. Προσωπικά τον κ Φαμπρ δεν τον είχα καν ακουστά, αυτές τις μέρες έμαθα το όνομά του. Όταν είδα στην τιβι τις σκηνές με τα πέη απλά γέλασα, με τη σκέψη κοίτα τι κάνει ο άνθρωπος για να διαφημιστεί και να μαζέψει κόσμο. Όταν είδα τις σκηνές με τις γάτες ανατρίχιασα.

    Αν τύχαινε κάποιος να μου πει σε πληρώνω εισιτήρια και έξοδα να πας στην Επίδαυρο να δεις την παράσταση, δεν θα πήγαινα, όχι από αντίδραση, αλλά γιατί για μένα μου είναι αδιάφορη. Ίσως να μην καταλαβαίνω από υψηλή τέχνη.

    Αν θέλει ο κύριος να κάνει την παράσταση και να δώσει την ευκαιρία σε όσους θεωρούν ότι πρόκειται για έργο τέχνης και θέλουν να το απολαύσουν, ας νοικιάσει μια αίθουσα, κανένα πρόβλημα. Η Επίδαυρος ανήκει σε όλους τους φορολογουμένους, έστω κι αν τυχαίνει η πλειονότητα αυτών να είναι ακαλλιέργητη θεατρικά και να μην έχει την ικανότητα να κατανοήσει έργα υψηλού συμβολισμού.

  174. Μαρία said

    172
    Δεν μπερδεύω τίποτα. Τις βαλσαμωμένες του φιδακιού 🙂 τις είδα σήμερα και δεν ξέρω αν είναι του Φ. Οι επιθέσεις όμως κατά του Φαμπρ απο γατόφιλους και άλλους έχει σχέση με την Αμβέρσα. Το κοίταξα τις προάλλες που η Κρόνη μας έτριψε στη μούρη το δημοσίευμα της ναυαρχίδας της δεξιάς, της ζωόφιλης Δημοκρατίας.

  175. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    157α – Αν και δεν την έχω σε καμία εκτίμηση, οχι τόσο γι΄αυτά που έγραψε για τον υπουργό, αλλά από πιο παλιά, δεν θα διαφωνήσω.

    β – Κοίτα, δεν διαφωνώ πως λογικά, ένας καθηγητής πανεπιστημίου θα πρέπει να έχει τις γνώσεις και τις δυνατότητες, αλλά αυτό δεν είναι απόλυτο, κι αυτό που είπα, δεν έχει να κάνει με την πανεπιστημιακή και καθηγητική του ιδιότητα, αλλά με την ατομική ειλικρίνια και αξιοπρέπεια, και το τόνισα νομίζω. Ο ίδιος ήξερε ότι δεν τις έχει, οπότε αν ήταν ειλικρινής με τον εαυτό του, με τους ψηφοφόρους του, και με τους πολίτες γενικά, δεν έπρεπε να δεχτεί το υπουργείο, αλλά ακόμα κι αν δεν το ήξερε, σαν πανεπιστημιακός καθηγητής, θα έπρεπε να το αντιληφθεί από τα γεγονότα, και αν είχε αξιοπρέπεια να ζητήσει συγγνώμη και να παραιτηθεί, αλλά η ματαιοδοξία είναι πολύ ισχυρή, και κάνει τους ανθρώπους να εξευτελίζονται.

    Υ.Γ – Πάντως, μέχρι τώρα δεν έχει αναλάβει υπουργός παιδείας ή πολιτισμού κανένας μπακάλης, πόσο χειρότερα θα τα πήγαινε λές, απ΄όλους αυτούς που έχουν διατελέσει υπουργοί;(χαμόγελο).

  176. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Ένα έργο τέχνης, είναι καλό όταν γίνεται κατανοητό από το κοινό στο οποίο απευθύνεται, τα υπόλοιπα είναι υψηλές παπαριές.

  177. Γς said

    175:

    >μέχρι τώρα δεν έχει αναλάβει υπουργός παιδείας ή πολιτισμού κανένας μπακάλης

    Υποδείξεις προς μέλλοντα υπουργό παιδείας
    [γκουχ, γκουχ[

  178. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    177 – Αν κατάλαβα σωστά τι υπονοείς, δεν νομίζω, γιατί και ειλικρινής είναι, και αξιοπρεπής.

  179. Βάταλος said

    Εντιμώτατοι κύριοι,

    1) Μοί προκαλεί αλγεινήν εντύπωσιν ότι επί 15 ώρας ουδείς ετόλμησε να αναφέρη αυτό που γνωρίζουν απαξάπαντες οι «παροικούντες την Ιερουσαλήμ: Τον ελληνόψυχον Jan Fabre τον έφαγον οι Γαλιλαίοι, οι οποίοι (από την εποχήν του Ραββίνου Σαούλ που ήλθεν εν Ελλάδι και έπαθε κολούμπραν) δεν αντέχουν την θέαν των γυμνών ψωλών. Υπενθυμίζω τί λέγει ο ίδιος ο κακάσχημος ραββίνος Σαούλ εις την Β΄ Προς Κορινθίους επιστολήν του:

    «Β Κορ. 12,7 Καί τή υπερβολή των αποκαλύψεων ίνα μη υπεραίρωμαι, εδόθη μοι σκόλοψ τή σαρκί, άγγελος σατάν, ίνα με κολαφίζη ίνα μη υπεραίρωμαι».

    2) Ακόμη αλγεινοτέραν εντύπωσιν μοί προκαλεί το ότι ουδείς ενεθυμήθη τον εξαίρετον πίνακα «Πότισέ με» του επίσης ελληνοψύχου Βέλγου καλλιτέχνουΤιερρύ Δέ Γορδιέ που εξετέθη εις το Outlook του 2003-4 και οι Γαλιλαίοι εμήνυσαν το 2004, διά προσβολήν του χριστιανικού Σταυρού, επειδή μία περιτετμημένη ψωλή εκσπερμάτωνε επ’ αυτού

    Σημειωτέον ότι και ο Γορδιέ (όπως και ο Φάμπρ, πράγμα που κακώς αποκρύπτει ο κ. Σαραντάκος και οι αναγνώσται του) ήσαν εις τα νιάτα των φανατικά κατηχητόπουλα, όπως δύνασθε να πληροφορηθήτε από την μοναδικήν συνέντευξιν που έδωκε ο Γορδιέ τον Δεκέμβρην του σωτηρίου έτους 2003 εν τω ψυχαρικώ «Βήματι»

    Μετά πάσης τιμής
    Γέρων Βάταλος
    αιμύλος και σπουδαιόμυθος

    ΥΓ: Με την ευκαιρίαν, και με την ματαίαν ελπίδα μήπως και εξυπνήση κάποιος αποβλακωμένος Ρωμιός αναγνώστης, προσφέρω την μνημειώδη Εγκυκλοπαιδείαν της Λογοκρισίας (2005), που αποδεικνύει πως οι μονοθεϊσταί Γαλιλαίοι ευθύνονται διά το 90% των περιστατικών λογοκρισίας τους τελευταίους 6 αιώνας εις τον Δυτικόν Κόσμον.

    Επίσης, διά να λυσσάξουν οι χριστιανομπολσεβίκοι του Ιστολογίου, προσφέρω το εξηφανισμένον αριστούργημα του Jon Lewis (2001), «Το Χόλλυγουδ εναντίον των Πορνοταινιών: Πώς το κυνηγητόν της Λογοκρισίας έσωσε τον Κινηματογράφον». Ιδιαιτέρα κάμνει ο Lewis διά τον ρόλων των δαιμονίων Εβραίων, που (απηλλαγμένοι από τας χριστιανικάς παρωπίδας και τον μαζοχισμόν του Ευαγγελίου) κατάφεραν διά της Βιομηχανίας των Πορνοταινιών να διασώσουν τον Αμερικανικόν Κινηματογράφον. Εκπληκτικά διδάγματα, που είναι αδύνατον να αντιληφθή το αποβλακωμένον Ρωμέικον

  180. Παναγιώτης Κ. said

    @171. Λάμπρο, διάβασες βιαστικά το σχόλιο μου. Προειδοποίησα να μη μου θυμίσετε την Χατζιδάκια περίοδο εννοώντας να μη μείνουμε σε αυτή τη σύντομη Άνοιξη της ραδιοφωνίας. Εξετάζω το Γ΄Πρόγραμμα στην διαχρονικότητα του και η διαχρονικότητα αυτή διαμόρφωσε το παράδειγμά μου. Θα υπάρξει μελλοντικά ευκαιρία-είμαι βέβαιος- για να μιλήσουμε για πολιτιστικούς ιμπεριαλισμούς και τα σχετικά.

  181. αρχαιόπληκτος όχι άλλης βαρεμάρας said

    Εμένα πιο πολύ με ενδιαφέρει αν έχει πείρα στην διοίκηση και καθόλου αν είναι καλός ή ξακουστός καλλιτέχνης. Αν έχει διοικήσει άλλα θέατρα αλλού και με πια επιτυχία, και κυρίως με ενδιαφέρει το όραμα του για το φεστιβάλ. Εγώ πάντως όταν ακούω φέστιβαλ ΑΘηνών ή Επιδαύρου με πιάνει μια ανίκητη βαρεμάρα και έχω μπουχτίσει μέχρις αηδίας με τα αρχαία θεατρικά έργα. Ίσως να είναι αυτός ο λόγος που δεν έχω δει έως τώρα ούτε μια τέτοια παράσταση και δεν πρόκειται να δω στο άμεσο μέλλον. Νομίζω το ίδιο έχουν μπουχτίσει πολύ σαν εμένα. Με ενδιαφέρει λοιπόν να μάθω πιο είναι το όραμα του εκάστοτε διευθυντή για το φερστιβάλ, με ποιους τρόπους θα διευρύνει το κοινό ώστε να ανέβουν και άλλες παραστάσεις πέρα από αρχαίες βαρετές και ανούσιες τραγωδίες. Νομίζω αυτά έπρεπε να είναι τα κριτήρια επιλογείς και όχι αν οι γάτες στα τσιγκέλια είναι ζωντανές, νεκρές και πιο το βαρετό μήνυμα του καλλιτέχνη που τον αναγκάζει να προβοκάρει διαφορετικά θα περνούσε απαρατήρητος.

  182. sarant said

    174 Λέμε είναι δύο διαφορετικά. Ένα με τσιγκέλια, πυο το ανέφερε και κάποιος εδώ, κι ένα με την Αμβέρσα, με ζωντανές γάτες.Σε διάφορες συζητήσεις ακούς να λένε για γάτες κρεμασμένες από τσιγκέλια.

  183. aerosol said

    Στην Αμβέρσα πέταγαν ζωντανές γάτες στον αέρα. Τελικά αυτό διακόπηκε μετά από διαμαρτυρίες. Ο Φαμπρ δήλωσε πως όλα τα ζωντανά ήταν καλά στην υγεία τους -οι γάτες δεν έκαναν δηλώσεις. Κατόπιν αυτού δέχτηκε επανειλλημένα επιθέσεις κατά της σωματικής του ακεραιότητας. Όλα αυτά είναι άσχετα με τις γάτες στα τσιγκέλια, οι οποίες είχαν αφήσει τον μάταιο τούτο κόσμο καιρό πριν τις μαζέψει ο Φαμπρ.

    Δεν αγαπώ καθόλου όποιον πετάει ζωντανές γάτες. Η πορεία του Φαμπρ κρατάει σαράντα χρόνια και περιλαμβάνει θεατρικά, παραστάσεις κάθε είδους, ντιζάϊν, χορογραφία, ζωγραφική, γλυπτά, διακοσμητικές επεμβάσεις, performance art. Δεν την έχω πρακολουθήσει αλλά σίγουρα δεν χαρακτηρίζεται από το εύρημα με τις γάτες -βασικά το πιο «χαρακτηριστικό» του ήταν η ζωγραφική με στυλό και κάποια σχετικά δρώμενα.

    [Ερώτηση: δεν μου αρέσει η λέξη δρώμενα. Χάπενινγκς; Μπορούμε και καλύτερα από το να πάρουμε ατόφιο το αγγλικό. Πώς αλλιώς να το πούμε;]

  184. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    180 – Ποτέ δεν διαβάζω τα σχόλιά σου βιαστικά, γιαυτό επιμένω στην πιο πάνω διατύπωσή μου. Άκουσα το τρίτο πρόγραμμα για πρώτη φορά το 1972 στα 12μου
    και εξακολουθώ να το ακούω, όπως και η μικρή μου κόρη. Η άποψή μου, είναι, πως είναι μιά πολιτιστική όαση μέσα στην ραδιοφωνική ισοπεδωτική ερημιά.
    Ο πολιτιστικός ιμπεριαλισμός, είναι άλλο (τεράστιο) θέμα, κατα την γνώμη μου, το τρίτο πρόγραμμα δεν ανήκει σ’ αυτήν την κατηγορία.

  185. Pedis said

    Κάπου πήρε το μάτι μου ότι αν δεν είναι αυτός, που είναι καθ. παν. κατάλληλος για υπουργός πολιτισμού ε τότε ποιος είναι; Καταρχάς, ο υπουργός στην επαγγελματική ζωή του έχει ασχοληθεί με θεωρητική φυσική και, κυριώτερα, με τη φιλοσοφία της επιστήμης. Μπορεί να έχει ασχοληθεί με τις τέχνες και τα (ευρύτερα) γράμματα, για πάρτη του, σπρωγμένος από χίλιους δυο λόγους, περιέργειες και αλλά γι αυτό δεν έχει να επιδείξει πιστοποιητικό (και ποιος έχει;).

    Γενικότερα, αμφιβάλλω ότι οι καθ. παν. είναι καλύτεροι για υπουργική θέση από άλλους, αν και έχω μία επιφύλαξη ότι μάλλον (κι εδώ δεν αασχολούμαι με τις πολιτικές θέσεις τους που είναι ολονών συστημικές) είναι σφαιρικότερα καταρτισμένοι από τα δικηγορόπουλα που έχουν τη μερίδα του λέοντος στην πολιτική ζωή.

  186. Pedis said

    Μόλις, δε, διάβασα το κειμενάκι της Ακρίτα. Είναι αισχρό.

  187. Πέπε said

    183:
    Αν η ρίψη γατών ήταν όπως την παρουσιάζει ένα βίντεο που αναρτήθηκε εδώ πιο πάνω, νομίζω ότι η κατακραυγή είναι κάπως υπερβολική. Τέτοιες πτώσεις από ύψος κάνουν κι από μόνες τους οι γάτες. Μπορεί να μην τους είναι εξαιρετικά διασκεδαστικό, αλλά πάντως δεν είναι και βασανισμός. Δεν τις σβουρίζαν δα στον τοίχο σαν να χτυπούσαν χταπόδι. Όταν βλέπουμε σε μια ταινία άλογα ζεμένα να τρέχουν του σκοτωμού, είναι και πάλι κάτι που μπορεί να μην τους προσφέρει εξαιρετική ηδονή, αλλά πάντως το κάνουν και στην καθημερινότητά τους (και όχι από επιλογή τους, όπως καμιά φορά οι γάτες). Αλλά δεν το κάνουμε θέμα.

    Από την οπτική βέβαια της αξιοπρέπειας των ζώων, μπορεί κανείς να υποστηρίξει ότι δεν είναι δίκαιο η τέχνη να απαιτεί θυσίες από ζώα που δεν ερωτήθηκαν. (Η τέχνη δεν απαιτεί θυσίες αλλωνών, αυτοθυσία απαιτεί.) Αυτό μπορώ να το δεχτώ σαν άποψη. Αλλά σωματικό βασανιστήριο δε μου φάνηκε να ήταν.

    Εννοείται ότι το κατά πόσον η ρίψη γατών συνιστά τέχνη δεν είμαι σε θέση να το κρίνω από ένα αποσπασματικό βίντεο.

  188. aerosol said

    Κοίτα Πέπε, χωρίς αμφιβολία ούτε οι γάτες, ούτε οι άνθρωποι, ούτε τίποτα ζωντανό δεν θέλει να το βουτάνε και να το πετάνε. Βασανισμός είναι. Καταλαβαίνω πως δεν αγγίζει τα φριχτά όρια των μόνιμων βλαβών (αν και δεν είναι απίθανο) ή της θανάτωσης αλλά δεν είναι για καμάρι.Νομίζω πως η «καλλιτεχνική χειρονομία» στην περίπτωση αυτή ήταν μια σκληρή γελοιότητα. Συμφωνώ απολύτως πως η τέχνη δεν απαιτεί θυσίες αλλονών -αλλιώς θα φτάσουμε να μιλάμε και για την τέχνη του φόνου και άλλα ψυχοπαθολογικά.
    Αλλά αναγνωρίζω πως ένα περιστατικό σε μια πολυσχιδή πορεία σαράντα χρόνων δεν αρκεί για να ισοπεδώσω έναν άνθρωπο και το σύνολο του έργου του. Βλέπεις όμως πως όλη η κουβέντα γυρνά στα «γαργαλιστικά», τα οποία τα φουσκώνουμε κατά το δοκούν ή μέσω του σπασμένου τηλέφωνου…

  189. Pedis said

    Πρέπει να εξετασθούν χωριστά τα εξής τρία ζητήματα, εκ των οποιών

    -το πρώτο είναι η ποιότητα του καλλιτεχνικού έργου του Φαμπρ (προσωπικά δεν πήρα είδηση ότι του έγινε κριτική τέχνης, εκτός από εσκεμμένη μπαναλοποίηση και παρώδηση)
    πάνω στο οποίο, προσωπικά, δεν παίρνω θέση, πέραν βέβαια του τετριμμένου γεγονότος ότι περί ορέξεως, σκασμός.

    – το δεύτερο είναι οι κοινωνικές/ανθρώπινες/πολιτικές θέσεις που εκφράζει ο καλλιτέχνης ή γεννιούνται/πηγάζουν/ξεπηδούν από το έργο του (και με αυτό, η δημόσια κριτική, δεν μου φάνηκε ότι ασχολήθηκε καθόλου)

    – το τρίτο είναι αν πραγματικά ο Φαμπρ, όπως κάνουν οι μεγάλοι προπονητές, θα έφερνε και τους παίκτες, δηλ. αντί να ασχοληθεί και με το ελληνικό τοπίο, θα μανατζάριζε αποκλειστικα τους φίλους και γνωστούς του, όπως διέρρευσε.

    Μέχρι να βρεθεί τίποτα εξίσου … σοβαρό με την υπόθεση Φαμπρ και την τσαντισμένη τιποτολογία της κάθε Ακρίτα για να ασχοληθούμε, πάμε για πιο σοβαρά θέματα.

  190. Pedis said

    ιδού λ.χ. ένα πιο σοβαρό θέμα για το δημόσιο διάλογο

  191. κιλκίς said

    Για τους αυριανούς μεζέδες:
    «Η συμμετοχή των Ολλανδών ψηφοφόρων ανήλθε στο 32%, ξεπερνώντας έτσι το συνταγματικό φράγμα του 30%, το οποίο απαιτείται προκειμένου να κριθεί έγκυρο ένα δημοψήφισμα στη χώρα. Με άλλα λόγια, σε απόλυτους αριθμούς, στις κάλπες προσήλθαν σχεδόν 13 εκατομμύρια ψηφοφόροι.»
    http://www.tovima.gr/world/article/?aid=790735

    Με άλλα λόγια το 32% του 17.000.000 (ο πληθυσμός της Ολλανδίας κατά βικιπέδια) είναι το 13.000.000. Μαθηματικό το μεζεδάκι αλλά νοστιμότατο

  192. κιλκίς said

    Φτου ! βικιπαίδεια (?) …. Ο Μέφρυ τφαίει..

  193. Γς said

    189:

    >την τσαντισμένη τιποτολογία της κάθε Ακρίτα

    136:

    >Και δεν έχει ακόμη επιληφθεί το πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ;
    >Αίσχος!

  194. gpoint said

    # 188

    Αλλά αναγνωρίζω πως ένα περιστατικό σε μια πολυσχιδή πορεία σαράντα χρόνων δεν αρκεί για να ισοπεδώσω έναν άνθρωπο και το σύνολο του έργου του.

    Με την ίδια λογική ούτε ένας δολοφόνος κρίνεται από κάποιο πεντάλεπτο της ζωής του…

    Ενας καλλιτέχνης με αρχίδια έχει αρχές που δεν παραβιάζει στην πορεία του για δόξα ή χρήμα άλλος έχει αρχίδια αρχές κι αυτό φαίνεται από ΕΝΑ περιστατικό «σε μια πολυσχιδή πορεία σαράντα χρόνων»

  195. αρχαιόπληκτος όχι άλλης βαρεμάρας said

    Η Λαγκάρ λέει το ασφαλιστικό πάει στα βράχια, κάτι που όλοι ξέρουμε, παρ’ όλα αυτά εγώ θα κάνω την ερώτηση μου και ας είναι άκαιρη και άτοπη και ας μην έχω απολύτως καμιά ελπίδα να με διαφωτίσετε. Γιατί πετούσε τις γάτες στον αέρα και γιατί βαλσάμωσε και κρέμασε νεκρές γάτες στα τσιγκέλια?

  196. giorgos said

    http://katotokerdos.blogspot.gr/2015/06/blog-post.html#more

  197. Γς said

    195:

    >Γιατί πετούσε τις γάτες στον αέρα και γιατί βαλσάμωσε και κρέμασε νεκρές γάτες στα τσιγκέλια?

    Nature morte

  198. giorgos said

    «… Ὁ κάθε πολιτισμὸς ἔχει βέβαια κάποιες δικές του μεταβλητὲς καὶ καθόλου δὲν σημαίνει ὅτι ἡ ρὸκ μουσικὴ ἤ ἡ Science Fiction μποροῦν ν΄ ἀποτελέσουν αἰσθητικὴ ἀγωγὴ γιὰ ὅλον τὸν κόσμο. Εἶναι ἄλλο πρᾶγμα ὅμως αὐτὰ νὰ τὰ ἀπορρίπτης ἐπειδὴ καταλαβαίνεις τὸ νόημά τους καὶ μὲ κάτι ἄλλο τὸ ἀντικαθιστᾶς (γι αὐτὸ καὶ δὲν ἐθεωρήσαμε περιττὲς κάποιες κοινωνικὲς ἑρμηνεύσεις ἐδῶ τῶν πραγμάτων αὐτῶν), καὶ ἄλλο νὰ τὰ ἀφορίζης ἐπειδὴ θέλεις σώνει καὶ καλὰ νὰ διατήρησης τὴν δικὴ σου ἀπηρχαιωμένη ἐπιχείρηση, ἀνεξάρτητα ἀπ’ τὸ τί ἐμπόρευμα παράγει.»
    Απόσπασμα από τόν παραπάνω σύνδεσμο.

  199. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα, μια ακλισιά για την αυριανή πιατέλα (από h**p://news.in.gr/culture/article/?aid=1500069810)

    «Σύμφωνα με την Τζέσικα Λαμόντ, υποψήφια διδάκτωρ του Πανεπιστημίου …»

    Το θέμα του άρθρου πάντως έχει πλάκα (πήγα σε μάγισες σε χαρτορίχτρες, 400πΧ)

  200. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ για τα νεότερα!

    187-188 Και με τους δύο συμφωνώ εδώ κι εκεί.
    (Άλλες εποχές και άλλα ήθη, αλλά στο γύρισμα του Αντρέι Ρουμπλιόφ ο Ταρκόφσκι έβαλε φωτιά σε μιαν αγελάδα και την κινηματογράφησε. Οι κάτοικοι του χωριού θέλησαν να τον δείρουν).

    191 Μπαίνει στο σακούλι, έχω κι άλλο ένα με μαθηματικά.

  201. BLOG_OTI_NANAI said

    Στην τέχνη υπάρχουν διακυμάνσεις ως προς την έμπνευση. Όπως υπάρχουν και κακές στιγμές με μέτριο έργο.
    Θα μπορούσε να αναφέρει κάποιος τον Εμπειρίκο με έργα όπως ο «Μέγας Ανατολικός» και το «Στροφές Στροφάλων», όπου και τα δύο φέρουν βαριά υπογραφή, και τα δύο αναφέρονται σε πλοία που ταξιδεύουν, και τα δύο είναι γεμάτα με ερωτικές σεξουαλικές αναφορές, κι όμως, ο «Μέγας Ανατολικός» ακόμα κι αν εξαιρέσει κάποιος τις φρικιαστικές παιδεραστικές περιγραφές, και το υπόλοιπο ακόμα θα το πεις χωρίς έμπνευση, γεμάτο εξαντλητική επανάληψη και φλυαρία.

    Ο Φαμπρ ως πλαστικός είναι πολύ καλύτερος. Στα δρώμενα του όμως είναι κουραστικός και φλύαρος και καταφεύγει σε εύκολες λύσεις.
    Κανείς δεν εκτιμάει τις εύκολες λύσεις διότι συχνά καταλήγουν σε χοντράδες.
    Ως προς τα αποσπάσματα, δεν θα έλεγα ότι αδικούν πάντα. Προσωπικά, πρώτα είχα δει 2-3 έργα του Εγγονόπουλου ή του Μόραλη, και μετά πήγα σε αναδρομικές εκθέσεις τους.
    Κι αν τέλος πάντων κάποιος κόψει 6 λεπτά από ταινίες με χοντράδες του Στάθη Ψάλτη, θα τον αδικήσει λέγοντας ότι αν έβλεπε τα υπόλοιπα 85 λεπτά θα έμενε ξερός από την έμπνευση; Εμπνευσμένο έργο με τόσο μεγάλα διαλείμματα εντελώς ανύπαρκτης έμπνευσης δεν υπάρχουν. Ποιος ποιητής θα ήταν σε εκτίμηση, αν ένα μεγάλο μέρος του έργου του ήταν γεμάτο με ατάκες Σεφερλή και Ταμτάκου; Θα λέγαμε ότι η έμπνευση και το ταλέντο υπήρχε στα υπόλοιπα που δεν διαβάσαμε;
    Ακόμα και ταινίες όπως του Ταραντίνο που επιτηδευμένα χρησιμοποιούν στοιχεία από δευτεράτζες και B-movies, οποιαδήποτε 6 λεπτά κι αν κόψεις, θα δεις ότι είναι γεμάτα έμπνευση και ταλέντο είτε λόγω μουσικής, λόγω ερμηνείας, λόγω σκηνοθεσίας, λόγω φωτογραφίας κ.λπ.

  202. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    194 – Μα ένας δολοφόνος σε μια ευνομούμενη κοινωνία, λογικά δεν κρίνεται από ένα πεντάλεπτο της ζωής του, και στις δύο περιπτώσεις, τα ΜΜΑ και οι ρουφιάνοι που τα υπηρετούν, κάνουν την διαφορά στην κοινή γνώμη.

  203. ΚΑΒ said

    >>Τώρα που σταμάτησε η φάμπρικα.

    Νεφύδιόν ἐστι και παρῆλθεν Θεοφάνης

  204. gbaloglou said

    183 … συμβάντα ή συμβαίνοντα, μήπως;;;

  205. sarant said

    203 Νεφύδριον θαρρώ

    183-204 Σαν να είναι καθιερωμένο το «δρώμενα» παρόλο που δεν με ξετρελαίνει. Και το «συμβάντα» παραείναι γενικό, ακόμα κι αν ταίριαζε.

  206. gbaloglou said

    112 Υπήρχε μία πολύ ωραία πρωινή Κυριακάτικη εκπομπή σε ένα από τα κανάλια της ΕΡΤ που συνέδεε το δημοτικό τραγούδι με την όλη θρησκευτική και γλωσσική παράδοση της Ελλάδας, δυστυχώς δεν θυμάμαι το όνομα του κοστουμαρισμένου πρωτεργάτη της. (Πολλοί θα έλεγαν ότι το παρακάνει με τις συνδέσεις αυτές, εμένα όμως μου φαίνονταν στέρεες και τεκμηριωμένες.)

    Στο θέμα των λογαρίθμων θα διαφωνήσω, αγαπητέ Παναγιώτη: και επειδή για να χρησιμοποιήσει κάποιος λογάριθμους δεν απαιτείται να είναι ερευνητής, και, κυρίως ίσως, επειδή δεν θα πρέπει ποτέ να διαγράφουμε την πιθανότητα ερευνητικής ανάπτυξης στην Ελλάδα. (Σημειώνω εδώ ότι στις μέρες μας, παρά την κρίση, γίνεται περισσότερη έρευνα στην Ελλάδα από τότε που ήμασταν φοιτητές.)

  207. sarant said

    201 Τον Ανατολικό τον βρήκα κι εγώ αφόρητα βαρετό βιβλίο.

  208. ΚΑΒ said

    205. Βέβαια: νεφύδριον.

    Θα μπορούσε όμως να ήταν και νεφίδιον όπως ναΐδιον.

  209. ΚΑΒ said

    207. Πολύ βαρετός και σταμάτησα την ανάγνωσή του.

    206. Παναγιώτης Μυλωνάς. Εμένα μου άρεσε. Τώρα ο γιος του, πάλι Κυριακή, στο κανάλι της Βουλής. Θυμάμαι όταν πρωτοβγήκε το ΠΑΣΟΚ σταμάτησε τις εκπομπές με δημοτικό τραγούδι, γιατί ήταν της Δεξιάς και το δημοτικό τρ. είναι συντηρητικό και δεν ταίριαζε στους προοδευτικούς και κουλτουριάρηδες πασόκους!

  210. gbaloglou said

    209 Ευχαριστώ. Πολλοί, ακόμη και πριν την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, είχαν συνειρμικά συνδέσει το δημοτικό τραγούδι με την Δικτατορία 😦

  211. αρχαιόπληκτος όχι άλλης βαρεμάρας said

    197 Δηλαδή, εγώ είμαι μεγάλος καλλιτέχνης. Νομίζω δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν έκανε το πείραμα να πετάει γάτες στο αέρα και να θαυμάζει πόσο γρύγορα γυρνούσαν ώστε να πέσουν απαλά στα τέσσερα. Κάποια εποχή το έκανα τόσο έντονα και τόσο συχνά που τρόμαξε η γάτα μου και έκανε μήνες να με πλησιάσει. Επιμένω όμως να λέω, αυτά είναι τα τελευταία που πρέπει να μας απασχολούν. Άλλα πρέπει να είναι τα κριτήρια με τα οποία θα επιλέξεις έναν διευθηντή και κάλιστα θα μπορούσε να είναι τελείως ατάλαντος αλλά επιτυχημένος για το σκοπό που τον επέλεξες.

  212. Ριβαλντίνιο said

    Πολύ καλός ο Μυλωνάς !
    (Μόνο μια φορά με παραξένεψε που τον έπιασα να επικαλείται «Άννα Τζιροπούλου Ευσταθίου». 🙂 )

  213. aerosol said

    #194
    «Με την ίδια λογική ούτε ένας δολοφόνος κρίνεται από κάποιο πεντάλεπτο της ζωής του…»

    Μα αυτό ισχύει, ακόμα και με τον τύπο του νόμου. Για αυτό εξετάζεται ο πρότερος βίος ή αναγνωρίζεται το εν βρασμώ ψυχής. Πάντως ίδια λογική δεν είναι ακριβώς. Αυθαίρετα εξισώνεις την αφαίρεση της ζωής ενός ανθρώπου με την ταλαιπωρία κάποιων γατιών. Όσο και να με ενοχλεί το δεύτερο σε κανενός τα μάτια δεν εξισώνονται, ούτε του νόμου, ούτε της κοινωνίας.

    #201
    Τα αποσπάσματα δεν αδικούν πάντα. Αλλά πια παίζουμε με τις πιθανότητες. Στην συγκεκριμένη περίπτωση μπορεί να μην αδικείται ο Φαμπρ (αν δεχτούμε πως είναι μετριότατος καλλιτέχνης, που δεν το γνωρίζω) ή και να αδικείται έτσι κι αλλιώς (αν πιστέψουμε πως είναι «ο τύπος που σκοτώνει ζώα και τα κρεμάει» ενώ αυτό δεν ισχύει).

  214. gbaloglou said

    106 Καλό το ταξί, αλλά με το λεωφορείο γνωρίζεις και κόσμο 🙂 🙂

  215. ΚΑΒ said

    106. >>τας συνήθεις εις παρομοίους χώρους επαφάς, τας τόσον βαρυσημάντους και τελετουργικάς, άπαντες προσποιούμενοι ότι τυχαίως, ως εκ του συνωστισμού, εγίνοντο επί των σφαιρικών θελγήτρων των δεκτικών μαθητριών και κορασίδων αυταί αι σκόπιμοι και εκστατικοί μέσα εις τα οχήματα επαφαί – ψαύσεις, συνθλίψεις και προστρίψεις.

    Οι πισινοί φταίνε!

    http://www.cinehellas.com/tainies/1956/8eiasikago/8eiasikago.html

  216. Γς said

    -Δεν φταίω εγώ παππούλη! Αυτή φταίει που ήταν περίεργη.

    Αυτά θα λέω στον Αγιο Πέτρο, που έτσι και είναι φιλόζωος την έχω βάψει.

    Ηταν Μεγάλη Παρασκευή, αλλά εμείς είχαμε αρχίσει τα προκαταρτικά.
    Είχα φτιάξει ένα φοβερό βαρελότο κι εκεί δίπλα στην περιφορά του Επιταφίου το άναψα και το πέταξα μέσα σε ένα περιφραγμένο οικόπεδο για να μην σκοτωθεί κανείς.

    Κι έτρεξε η γάτα να δει τι είναι.

    Κι έπρεπε να δείτε την σιλουέτα της στον αέρα μέσα στην τρομακτική έκρηξη

  217. αρχαιόπληκτος όχι άλλης βαρεμάρας said

    Και εσύ μέγας καλλιτέχνης. Θα σε κάνουμε διευθηντή στη Λυρική.

  218. Κουνελόγατος said

    Κύριε Γς παλαιότερα γινόταν χαμός με τα φουκαριάρικα τα γατιά, δεν υπήρχαν τότε ευαισθησίες, μόνον τον παππού μου θυμάμαι που τα πρόσεχε, για «… να είναι κοντά στο σπίτι και να κυνηγούν τους ποντικούς», που αφθονούσαν, καθώς είχε στην αποθήκη του καλαμπόκι, αλεύρι και δε θυμάμαι τι άλλο…

  219. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    34.Μπετατζής >>1) Στον αγροτικό κόσμο, μέχρι την έλευση των σύγχρονων ελαιοτριβείων, φάμπρικα λέγανε αποκλειστικά το παλαιού τύπου ελαιοτριβείο, με τους μύλους που τους έσερναν μουλάρια. (σίγουρα στην Κρήτη, μπορεί και αλλού).\
    Ακριβώς. Φαμπρικάρηδες έλεγαν τους εργάτες που πάλευαν εκεί. Πολύ σκληρή δουλειά να φορτωξεφορτώνουν τσουβάλια με ελιές,μποξάδες με πολτό και βαρέλια λάδι, μες τις αχνιστές πυρήνες, λιγδωμένοι και ξεθεωμένοι. Ο παππούς μου θυμάμαι που τόνιζε,ανάμεσα στα μεγάλα βάσανα που πέρασε στη ζωή του, ότι χρειάστηκε να πάει και φαμπρικάρης ένα χειμώνα.

    Γς αν η γάτα πήγε να δει το τρεπεκλίκι σου, μες το σκοτάδι, δεν ήταν καθόλου «γάτα» κι έτσι την πάτησε, οπότε, (ετεροχρονισμένα), λυπούμεθα κατά τι λιγότερο 🙂

  220. Ανδρέας said

    157
    Με παλιά μπαρογραφια 80’s (κατα το βιβλιογραφια) οι νεοι της τοτε εποχης βλεπαμε απο το Dada, εως την Ratka (με γκαρσονα την φευγατη Ζ.Ζ.) , το Απεναντι και το Balthazar, αλλα και επεκεινα στην Χαρητος (City ,…)

    στο Λούκι στην οδό Χάρητος,
    απέναντι απ το Λούκι στου Ηλία του Μανιάτη (δεν θυμάμαι πως λεγόταν το μπαράκι),
    στο Bright Shoe στο Παγκράτι απέναντι στον Άγιο Σπυρίδωνα (το πρώτο μπαράκι που έπαιζε μουσική d.j. στη ν Αθήνα από το 1981-82),
    στις Μούσες δίπλα από το Στάδιο,
    στον Κούκο στο διάζωμα Ιλυσσού (τον παλιό κήπο που γυρνούσαν ταινίες το 50-60),
    στο Μετς στο Στάδιον μπαρ
    και, και… δεν πηγαίνατε; 🙂

    πάντως βρήκα και αυτό:

    »Στο Κολωνάκι, ξεχώριζα τη Ράτκα, και λίγο πιο μετά το Απέναντι, στη Χάρητος. Στο πρώτο πηγαίναμε για ποτό και φαγητό, είτε στη μικρή του μπάρα, είτε σε τραπέζι. Η ιδιοκτήτρια ήταν παρούσα και εκτός από τις αναγκαίες δημόσιες σχέσεις σέρβιρε πού και πού, με ένα μάλλον ανασφαλές ύφος. Το δεύτερο, όσο κράτησε, ήταν ένα, ας πούμε πιο… καλλιτεχνικό μαγαζί, καθώς οι ιδιοκτήτριες ήταν ηθοποιοί, με πολύ επικοινωνιακό μπαρτέντερ (πλέον ιδιοκτήτη μαγαζιού στον από πάνω δρόμο).»

    bitterbooze.com/pinontas-sta-bar-ton-80s/

    Ίσως πρέπει να ξαναγραφτεί η μπαρογραφία ως είχε και όχι μέσω των πληρωμένων διαφημιστών εκείνης της εποχής που κυριάρχησαν στην αμέσως επόμενη δεκαετία. 😉

  221. Ανδρέας said

    άκυρο το 157
    στο 151 πάει το 220

  222. Παναγιώτης Κ. said

    @186.Λάμπρο, παράδειγμα μου με το δημοτικό τραγούδι θέλει να αναδείξει μια πτυχή της ελληνικής πραγματικότητας.
    Γενικεύοντας λέω: Στη χώρα μας η λαϊκότητα περιφρονείται έστω και αν με υποκριτικό τρόπο την επικαλούνται διάφοροι ως επί το πλείστον πολιτικοί ταγοί. Μόνο στα λόγια βεβαίως. Στην πράξη… θα διαλέξουν το πεντάστερο ξενοδοχείο για να μείνουν και θα κάνουν τους μεγάλους λογαριασμούς στο εστιατόριο…( Δεν τους νοιάζει διότι θα μπουν στο λογαριασμό του υπουργείου ή είναι τόσα πολλά τα κλεμμένα που μπορούν να τα ξοδεύουν ασυλλόγιστα.)

    @206.Γιώργο,για το παράδειγμα των παραστάσεων που μετασχηματίζονται για να είναι λογιστές με τους λογαρίθμους, δεν είχε νόημα να περιληφθεί ως ύλη σε ένα σχολικό βιβλίο. Παρουσιαζόταν κατά μίμησιν ξένων βιβλίων.Είχε νόημα για ένα ας πούμε γαλλικό βιβλίο διότι η Γαλλία και βιομηχανία είχε και την Αστρονομία διακονούσαν.
    Το γεγονός επίσης ότι ποτέ δεν διδάχθηκε τι άλλο καταδεικνύει παρά ότι περιλαμβανόταν ως ύλη «για τα μάτια του κόσμου»;
    Δεν είναι το μόνο παράδειγμα όπου διατηρούμε πράγματα «για τα μάτια του κόσμου».Το εν χρήσει βιβλίο στα Μαθηματικά της Γ΄Θετικής ( έχασα και το λογαριασμό και δεν ξέρω ακριβώς ποιος είναι ο καινούργιος τίτλος!) περιλαμβάνει πίνακες και ορίζουσες ενώ εδώ και περισσότερο από δέκα χρόνια δεν διδάσκονται. Αν μη τι άλλο για οικολογικούς λόγους ( να μη ξοδεύεται χαρτί στο βρόντο) έπρεπε να παραληφθεί. Επειδή όμως σε τούτο τον τόπο πολλά συμβαίνουν για το θεαθήναι (κοτζάμ σύγχρονο Σύνταγμα είχαμε με τη σύσταση του Ελληνικού κράτους και στην πράξη ήταν κενό γράμμα) εντάσσεται και και η περίπτωση της αδίδακτης ύλης, στην ίδια κατηγορία. ( Ήξερες, για παράδειγμα, ότι ο Βαρόπουλος τον καιρό που η εισαγωγή στο πανεπιστήμιο ήταν αρμοδιότητα του ίδιου του πανεπιστημίου,άλλα θέματα έβαζε προς εξέταση των υποψηφίων -σχετικώς εύκολα- και άλλα έστελνε στον Πάλλα για να δημοσιευθούν στο Δελτίο που έβγαζε; Αυτά που έστελνε υποτίθεται ότι ήταν πιο…ψαγμένα και έτσι έπαιρνε αξία).

    Δεν μηδενίζω βεβαίως την επιστημονική παραγωγή στον τόπο μας και πολλές φορές, αισθάνθηκα υπερηφάνεια για τις εγχώριες επιδόσεις μας.
    («Όταν υψώνεσαι σε μια γενναία πράξη, η ράτσα σου ολάκερη υψώνεται και αντρειεύει» .Καζαντζάκης -Ασκητική)
    Από την άλλη,»Φίλος μεν ο Πλάτων, φιλτέρα δε η αλήθεια»

    Έχω κατά νουν να γράψω ένα ολοκληρωμένο άρθρο πάνω σε αυτό το θέμα και να το διακινήσω διαδικτυακά στην μαθηματική παρέα της Θεσσαλονίκης.

  223. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    135 Aerozol >>οι «υστερικοί» δεν είναι απλά υστερικοί και γραφικές θεούσες.
    Μου θύμισες το μεγάλο ντόρο το 1992, για δήθεν βασανισμό, νηπίου κιόλας, για τις ανάγκες των γυρισμάτων ταινίας. .
    Ο Απόστολος Δοξιάδης,που ήταν σύμβουλος κινηματογραφίας της Υπουργού Πολιτισμού Α.Ψαρούδα -Μπενάκη, ζήτησε την εξαίρεση της ταινίας της Φρίντας Λιάππα από τα κρατικά βραβεία, καταγγέλλοντας ότι κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, δήθεν κακοποιήθηκε ένα ανήλικο παιδί για τις ανάγκες μιας σκηνής.(Στην πραγματικότητα οι κόκκινες πιτσιλιές, ήταν μπελτές) Ένα τρομερό σκάνδαλο ξεσπά και γίνεται χαμός σε όλα τα ΜΜΕ. Η Φρίντα αντικρούει τις άθλιες συκοφαντίες και καταγγέλλει το σύμβουλο του ΥΠ. ΠΟ για αναβίωση της λογοκρισίας. Η Μελίνα Μερκούρη, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, ο Ζιλ Ντασέν, ο Θάνος Μικρούτσικος, ο Νίκος Κούνδουρος και άλλοι τάσσονται με το μέρος της. Ο εισαγγελέας ασκεί αυτεπάγγελτη δίωξη και η Φρίντα, η μητέρα του παιδιού και οι παραγωγοί της ταινίας καλούνται στην ανακρίτρια.
    Μετά απ΄αυτό ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, με δημόσια δήλωσή του ζητάει την παραίτηση του Απόστολου Δοξιάδη που πράγματι παραιτείται άμεσα.
    Το δικαστήριο αποφάνθηκε ότι δεν στοιχειοθετείται κατηγορία και δε διώχθηκε κανείς.
    Η Φρίντα Λιάππα πεθαίνει λίγο αργότερα από κακοήθη όγκο.

  224. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    223, Συγγνώμη, AEROSOL 🙂

  225. Γς said

    Ελεος πια με τη σάτιρα εναντίων των ηλιθίων της ΕΣΗΕΑ. Είναι σαν να κλέβεις εκκλησία

  226. Γς said

    Ελεος πιά [#225]

    Σαν να κλέβεις εκκλησία.

    ήθελες ο θεός να σε κάνει σαν κι αυτούς;]

  227. sarant said

    223 Καλά που το θυμήθηκες…

  228. Ανδρέας said

    συνέχεια του 220
    Δεκαετία ’80 με τον Λυγκέα να εισβάλλει με διμοιρίες σε μπαράκια εκτός Εξαρχείων.
    Έβλεπαν κόσμο να απολαμβάνει απεριτίφ όρθιος (ορθάδικα) και νόμιζαν ότι ξανά οι Έλληνες μαζεμένοι σε πηγαδάκια συνωμοτούσαν;
    Μπα, όχι.
    Αυτός που θα πληρώσει περισσότερα τους προστάτες (απ’ όπου κι αν προέρχονται αυτοί) θα επιβιώσει. 🙂
    Εσείς Εξαρχειώτες μπαρόβιοι έχετε σκεφτεί ποτέ αν τα ντου που ξεκίνησαν την δεκαετία του ’80 είχαν μόνο πολιτική χροιά;
    lol
    Να το πάρουμε χρονολογικά:
    καλοκαίρι του 1983 κλείνουν με νόμο του υπουργείου πολιτισμού τα μπαράκια στην Πλάκα. Να καθαρίσει ο τόπος από τους αλήτες και κοπρίτες νέους.
    Από το 1984 και μετά έχουμε άνοδο ανοίγματος καταστημάτων μπαρ με μουσική (λάιβ ή μη) στα Εξάρχεια.
    Άβρακας, Νοτιού, Ελεφοπόταμος κλπ κλπ ατέλειωτη σειρά μαγαζιών.
    Η αγορά μεταφέρεται εκεί στην πλατεία. Έχουμε άνοδο επισκεπτών-πελατών και ταυτόχρονα άνοδο διάδοσης σκληρών ναρκωτικών επίσης στα Εξάρχεια όπου την μετατρέπει σε κέντρο της ηρωίνης. Όλα αυτά μέχρι τα μέσα του ’80. Από το ’90 και μετά κυριαρχούν δυο αγορές, η παραλιακή-κόκα, τα Εξάρχεια-ηρωίνη. Μοιράστηκε πλέον η πίτα…
    Αργότερα έχουμε κάποια άνοδο καταστημάτων και στην Κηφισίας μέχρι το Κεφαλάρι αλλά είναι καθαρά (δίχως ηρωίνη καμιά κόκα έπαιζε εκεί σε παραλιακό ύφος) μαγαζιά βου-που.
    Την δεκαετία του ’70 οι πρεζάκηδες των Αθηνών ήταν όλοι κι όλοι καμιά δεκαριά άτομα (και πολλούς λέω) και μαζεύονταν στην πλατεία Εξαρχείων όπου ήτανε σαν την μύγα μέσα στο γάλα. Την μεθεπόμενη δεκαετία (αρχές ’90) ήτανε πλέον καμιά διακοσαριά που περίμεναν να γίνουν (προμηθευτούν) ομαδικά στην εκκλησία δίπλα από το γαλλικό ινστιτούτο στην Νεάπολη Εξαρχείων μέρα μεσημέρι.
    Η μπίζνα έκατσε καλά. 😉
    200 x 5.000 = 1.000.000 δρχ. ημερησίως, πα μαλ που λεν κι οι Γάλλοι.

    Η ιστορία αποτελεί δείγμα αχαλίνωτης φαντασίας και οποιαδήποτε ομοιότητα με αληθινές καταστάσεις είναι συμπτωματική.

  229. BLOG_OTI_NANAI said

    Συνδυασμός Γάτας και Εξαρχείων, μια φυσιογνωμία των 80’s ο λεγόμενος «Ζωόφιλος των Εξαρχείων».

  230. 220.

    «και, και… δεν πηγαίνατε; 🙂 »

    Πηγαινα αλλα τα παρελειψα, διοτι αντικειμενο του σχολιου μου ηταν το «κοζι», η ποζα,… και ο ναρκισσισμος των ηθοποιων.

    δηλ. οι νεοι της τοτε εποχης βλεπαμε […] τον αρρωστημενο ναρκισσισμο των σημερινων 60+ -ρηδων (οπως ο Κιμουλης που ειχαμε χασει τον λογαριασμο,…) που ειμαι σιγουρος αν χτυπουσαν:-) κανενα γκομενακι θα το αφηναν ρεστο:-), διοτι, αν και μαζι, θα εκαναν ερωτα με τον εαυτο τους.

  231. Πέπε said

    @209, 212:
    Ο Παναγιώτης Μυλωνάς εκφράζει μια κάργα παρωχημένη αντίληψη για το δημοτικό τραγούδι, εθνικιστική και φολκλορίστικη. Στο εθνικιστικό σκέλος ακολουθεί τα διδάγματα του Σίμωνα Καρά, ο οποίος όμως μπορεί να συγχωρεθεί για αρκετά από τα σφάλματά του, λόγω δύο σημαντικών ελαφρυντικών: πρώτον, υπήρξε χαλκέντερος ερευνητής με τεράστιο έργο σε μια εποχή παρθένας άγνοιας πάνω στα ζητήματα με τα οποία καταπιάστηκε ο ίδιος, και δεύτερον, στα χρόνια του (αν δεν απατώμαι ξεκίνησε το έργο του πριν καν η Ελλάδα αποκτήσει τα σημερινά της σύνορα) ο εθνικισμός ήταν πιο επίκαιρος και λιγότερο στιγματισμένος. Στο φολκλορίστικο σκέλος, ακολουθεί απλώς έναν συρμό που τον διευκόλυνε να βρει έτοιμο υλικό, στρογγυλεμένο και καλογυαλισμένο, χωρίς δικό του κόπο.

    Ο Μυλωνάς δεν παρήγαγε καμία γνώση, και ούτε καν αφομοίωσε την προϋπάρχουσα. Γι’ αυτόν το μόνο ελαφρυντικό είναι ότι -αντίθετα από τον Καρά- δεν επηρέασε κανέναν – εδώ που τα λέμε, απορώ και που τον θυμάστε.

    Βρείτε και δείτε οποιοδήποτε απόσπασμά του στο ΥΤ, να δείτε πώς φαντάζει σήμερα, και αναρωτηθείτε αν ο άλλος που ακούει τσάμικο και πάει ο νους του στη Χούντα φταίει μόνο ο ίδιος.

  232. Ανδρέας said

    230
    Ναι και ωραία τα έγραψες.

    Χειμώνας 1990-91. Βροχερή και σκοτεινή νύχτα απ’ αυτές που σου πλακώνουν την καρδιά. Γύρω στις δώδεκα η ώρα, ο τόπος στον κατήφορο μετά την δεξαμενή. Ηρακλείτου πάνω απ’ το Έβερεστ (όχι το βουνό) αγκαζέ κάτω από μια ομπρέλα ο τύπος με την τύπισσα κατεβαίνουν προς Σκουφά πλευρά.

  233. ΚΑΒ said

    231. Δεν αναφερόμαστε σε ερευνητή Μυλωνά, αλλά σε παρουσιαστή στην τηλεόραση. Ναι, δε διαφωνούμε ότι και εθνικιστική και φολκλορική αντίληψη είχε η εκπομπή του, αλλά όταν παρουσίαζε λ.χ. κρητικά δεν σκεπτόμασταν τον Παπαδόπουλο να χορεύει τσάμικο.

  234. gbaloglou said

    231 Τον θυμάμαι, χωρίς φυσικά να έχω ειδικές γνώσεις στο δημοτικό τραγούδι, για μια πολύ ενημερωτική εκπομπή που έβλεπα πολύ ευχάριστα κάποια Κυριακάτικα πρωινά, χωρίς να ‘εξεγείρομαι’ κατά των λεγομένων του: αν αυτό με κάνει εθνικιστή, μετά χαράς να είμαι! (Πρόσεξε όμως και συ μήπως η ιδεολογία σου — που ο ίδιος έμμεσα παραδέχεσαι ότι είναι ο εύκολος δρόμος στις μέρες μας — έχει επηρεάσει την οπτική σου πέραν κάποιων λογικών πλαισίων…)

  235. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    231.Συμφωνώ. Αποστεωμένα κι απωθητικά μου φάνταζαν.Απέπνεε κι ένα (ψευτο)ακαδημαϊσμό και τελοσπάντω το κατέληξε σε… οικογενειακή υπόθεση. Παρουσίαζε αυτός, χόρευε ο γιος και τραγούδαγε η νύφη του(γυναίκα του γιου) σε μια φάση. Δε μ΄αρέσει καθόλου.
    Οι εκπομπές για παράδειγμα «Κάθε τόπος το τραγούδι του» και «Οι λυράρηδες του Αιγαίου», που τις βρίσκεις πια και στο διαδίκτυο ,κατά τη γνώμη μου είχαν μια νέα ματιά, ένα φρέσκο τρόπο οπτικοακουστικής προσέγγισης του παραδοσιακού τραγουδιού.

  236. 230.

    Στην Ratka αρχες 80’s τον βλεπαμε με την Πέγκυ Σταθακοπούλου,….

    ΥΓ Ξεχασες το party* στο Παγκρατι (1983-2000) οπου μαζευονταν ηθοποιοι και τραγουδιστες

    * » (απέναντι θα έκανε αργότερα μια μεγάλη “καριέρα”, από το 1983 ως το 2000, το Πάρτυ, της Ελένης Ζιώγα και του Βασίλη Νικολάου, του “Bryan”, επονομαζόμενου έτσι από τη λατρεία του για τον Ferry). Εκεί, λοιπόν, στη μικρή πλατεία μαζεύονταν κάθε βράδυ δεκάδες όρθιοι, έξω από το μαγαζί, καιρού επιτρέποντος – και για πρώτη φορά απολάμβαναν τη μουσική, έτσι απλά!…»

    http://prokopisdoukas.blogspot.gr/2010/05/blog-post_20.html

  237. Ιάκωβος said

    Για να είμαστε ειλικρινείς, όντως μία γάτα δεν σκάει σαν καρπούζι αν την πετάξεις. Το δείχνει και το πρώτο ιστορικά γατο-βίντεο, εκείνο του Μάιμπριτζ.

    age/upload/s–C7-7_4XV–/c_scale,fl_progressive,q_80,w_800/18hdfyry9zg1vjpg.jpg

    Τι να πει κι αυτή η ταλαίπωρη, της περίφημης φωτογραφίας-πορτραίτο του Νταλί:

    Και δεν έγινε μια κι έξω, είχε πολλές λήψεις:

    Θα πρέπει όμως να υποθέσουμε ότι, όσοι παραπονιούνται για τη γάτα, διαμαρτύρονται και για αυτά τα βιομηχανικά γουρουνόπουλα. (μην τα δείτε, πολύ σπλάτερ, τα τρώμε χάμπουργκερ όμως)
    https://www.google.gr/#tbm=isch&q=Cruelty+to+animals+piglet&imgrc=jFeOfX-iooTeDM%3A

    Αλλιώς μιλάμε για υποκρισία.

  238. sarant said

    237 Το σχόλιο το κράτησε η σπαμοπαγίδα επειδή ήταν παραφορτωμένο. Επί της ουσίας, συμφωνώ.

  239. Ιάκωβος said

    131, Pedis said
    (άραγε, θα άλλαζε η θέση τους αν αντί για τσουτσούνια ανεβοκατέβαιναν γυναικείοι μαστοί ή μοστράρονταν αιδοία;)
    Πάντως έχει δείξει και τέτοια,όπως εκείνη τη χορεύτρια μες το λάδι.

    Από την άλλη, ο Παπαιωάννου όλο μαλαπέρδες μας δείχνει. Δεν είπε κανείς τίποτα. Νομίζω οτι η ενόχληση, πέρα από τους πολιτικούς λόγους, έγινε η συγκεκριμένη χορογραφία, μάλλον «όρχηση» ,σόκαρε, διότι ο στόχος του Φάμπρ ήταν να σοκάρει.

  240. 232. 🙂

    Joe Pass In Concert ‘1991

  241. Ανδρέας said

    236
    Δε μ’άρεσε το πάρτυ 🙂 μετά πήγαν όλοι πίσω απ’ το Κάραβελ στου Σάρδη.
    Βρε! ο Φερνάντο κι ο Μπάμπης
    που τους ξετρύπωσες;

  242. Ανδρέας said

    συνεχεια 241 παρέα κι ο Πάνορμος

  243. Ανδρέας said

    1988 Πάσχα. Ο Αχιλλέας αδερφός του Κών/νου με την μαγκούρα να κοπανάει την πόρτα του Κούκου στο Γουμενιό και να ζητάει τον Φερνάντο με το άλογο να του τις βρέξει λόγω ηχορύπανσης. 🙂

  244. Ιάκωβος said

    Νομίζω οτι η συγκεκριμένη χορογραφία, μάλλον «όρχηση» ,σόκαρε, διότι ο στόχος του Φάμπρ ήταν να σοκάρει.
    _______________

    Όσο για την ουσία του ζητήματος, το περί τέχνης το βλέπω έτσι.
    Από τότε που ο Ντισάν παρουσίασε τον ουρητήρα (στην πραγματικότητα δεν τον είδε κανείς, ήταν μέσα σε ξύλινο κασόνι), η τέχνη χωρίστηκε στα δύο. Ο ένας κλάδος ακολούθησε και εξέλιξε την παράδοση, πχ ζωγραφική τελάρου, και ο άλλος μας έβγαλε περίπου εδώ που βρισκόμαστε. Κόνσεπτ, περφορμάνς, ινσταλέισον.

    Και νυσταλέισον.

    Όπως και στην πρώτη περίπτωση, έτσι και στη δεύτερη πρέπει κανείς για να εκτιμήσει το έργο, να έχει κάποια παιδεία. Επειδή λοιπόν η καλλιτεχνική παιδεία βρίσκεται σε επίπεδο κάτω του μηδενός, στην μοντέρνα τέχνη, ειδικά εκεί που οι τέχνες μπλέκονται, χωράει πολύ δήθεν και πολύ απατεωνιά.

    Παράδειγμα. Ο Φάμπρ δεν είναι χορογράφος. Και αυτό φαίνεται. Ούτε ο Παπαιωάννου είναι χορογράφος. Και αυτό επίσης φαίνεται. Κι αυτός ο τελευταίος είναι και πολύ δήθεν. Λοιπόν όταν δεν είσαι του μετιέ, αλλά του Πι Άρ, κάποια στιγμή θα καταλήξεις στον αγοραίο και φτηνό εντυπωσιασμό.
    Και βέβαια το γυμνό πουλάει πάντα.

    Αλλά ρε φίλε, αν δεν ξέρεις να στήσεις μια παράσταση με βάθος και νόημα, δε θα σε σώσει το γυμνό.

    Εγώ θέλω στο μπαλέτο να βλέπω αληθινούς χορευτές, τη ζωγραφική να την κάνει ζωγράφος και το θέατρο να το σκηνοθετεί γνώστης της τραγωδίας, όχι απατεώνες.

    Και ναι, ο Γκίλμπερτ και Τζώρτζ, μου τη σπάνε αφόρητα. Τους θεωρώ απατεώνες.
    Όχι όμως τον Κουνέλη(και κρίμα που συνυπόγραψε υπερ μνημονίου)

    Και για να σας αποζημιώσω με τις φιλολογίες μου, ιδού πάλι η σκηνοθεσία από το Les Indes Galantes, του Ραμώ (όχι του ανηψιού του, 🙂 ) που με ενθουσίασε, όπως ενθουσίασε και το κοινό, ( το μπιζ, στο δεύτερο κλιπάκι)

  245. 241.

    Συγκεντρωσου! 🙂 Κανε φοκους 🙂 (ελληνικα) στο θεμα του ποστ :

    Γιατι οι καλλιτεχνες /ηθοποιοι συγκεντρωθηκαν για να εκδιωξουν τον Φλαμανδο
    1.Τα συμπερασματα μου
    1.α. Ο πληθωρικοτατος Φαμπρ ηταν/ειναι στον κοσμο του, απροετοιμαστος για το ολο εγχειρημα και φερθηκε «αυταρχικα» ως κιουρατορ/διευθυντης, αρα, επιπολαια,Δημιουργηθηκαν ανατιδρασεις (Ομηρος, Περσικοι πολεμοι, παρθενωνες, αρχαιο θεατρο, τρωγατε βελανιδια,…., πολιτιστικος ιμπεριαλισμος,…)
    1.β. Ο υπουργος επισης ειναι στον κοσμο της επιστημολογιας και δεν εθεσε ορους/τον καθοδηγησε σωστα μεσω συμβουλων του.
    1.γ. Οι καλλιτεχνες /ηθοποιοι ειναι πολυ ανασφαλεις
    1.δ Υπαρχουν απειρα θεατρα και η αμοιβη τους δεν ξεπερνα τα 700 ευρω (εμπειροι/ες 30-35 ετων)

    1.ε. (option) Αν δεις το πρωι ηθοποιο χωρις γυλια ηλιου κια χωρις κοστουμι και μακιγιαζ παραστασης/τηλεορασης θα καταλαβεις το 1.γ(ισχυει για το 80 εως 90%)

    2.»που τους ξετρύπωσες; »

    Εμαθα να ψαχνω. Εχω κανει ερευνα, την εποχη οπου δεν υπηρχε διαδικτυο (80’s) και για να βρεις ενα αρθρο εξωτερικου αν δεν το ειχαν 3 βιβλιοθηκες (Δημοκριτος, ΕΙΕ,…), χρειαζοσουν ενα (1) μηνα ή επικοινωνουσε ο γνωστος ή ο καθηγητης σου με τους μεταπτυχιακους εξωτερικου και αν ηταν report το εφερναν το καλοκαιρι.

  246. ΓιώργοςΜ said

    245 τέλος: Πόσο αληθινό! Όταν πήγα για μεταπτυχιακό το ’91 στο εξωτερικό, ένιωσα όπως θα ένιωθε κάποιος που περπατούσε όλη του τη ζωή μ’ ένα μοσχάρι στην πλάτη σαν το Μίλωνα. Πολλές φορές έχω σκεφτεί πως αυτό ήταν σημαντικό συγκριτικό πλεονέκτημα· όταν ιδρώσεις για ψίχουλα, εκτιμάς περισσότερο και το ξεροκόμματο.

  247. 244.

    1. «…. Ο ένας κλάδος ακολούθησε και εξέλιξε την παράδοση, πχ ζωγραφική τελάρου, και ο άλλος μας έβγαλε περίπου εδώ που βρισκόμαστε. Κόνσεπτ, περφορμάνς, ινσταλέισον.

    […]

    ……πρέπει κανείς για να εκτιμήσει το έργο, να έχει κάποια παιδεία. Επειδή λοιπόν η καλλιτεχνική παιδεία βρίσκεται σε επίπεδο κάτω του μηδενός, στην μοντέρνα τέχνη, ειδικά εκεί που οι τέχνες μπλέκονται, χωράει πολύ δήθεν και πολύ απατεωνιά.» Συνυπογραφω

    2. Γενννηθηκα στην Αθηνα. Ετυχε να κανουμε ζωγραφικη, μουσικη και τεχνικο σχεδιο στο 6-ταξιο Γυμνασιο. Τελείωσα το ΕΜΠ. Ομως αν δεν εβλεπα πολυ κινηματογραφο εως σημερα, αν δεν ειχα φιλες/ους απο Αρχιτεκτονικη και ΑΣΚΤ, αν δεν εβλεπα διαφορα ποιοτητας ελληνικου και ξενου κινηματογραφου, μουσικης ροκ, μοντερνου χορου,…, αν δεν πηγαινα σε γκαλερι, στην Πινακοθηκη, Γλυπτοθηκη,…σε μουσεια στην Ευρωπη, κ.λ.π. αυτες οι λιγες γνωσεις μου για την τεχνη θα ηταν ανυπαρκτες.

    Και το κυριοτερο ειναι οτι εβλεπα την δημιουργια πρωτοπορων παγκοσμιως καλλιτεχνων (αναμεσα σ’ αυτους ο Vangelis και μερικοι αλλοι) την οποια πρωτοπορια αργουν χαρακτηριστικα να αφομοιωσουν οι ελληνες καλλιτεχνες, ποσο μαλλον το ελληνικο κοινο.

    Αααααλλοοοο οι Κοκνευ ρεμπελ και αλλο ο βαψομαλλιας Σεμπαστιαν


    Cockney Rebel-Hideaway
    First appearance on BBCTV

    Αλλο η Πινα Μπαους, ο Αλβιν Λι και αλλο ο Δ.Παπαιωαννου
    Αλλο ο Αλ ντι Μιολα και αλλο ο Νταλαρας,
    κ.ο.κ.
    …………………
    Αλλο κατ’ επιλογην και αλλο το δια αρχαιοτητας στην τεχνη

    ΥΓ Η ΑΣΚΤ του τρομερου Νικου Κεσσανλη εχει -πλεον- ως Καθηγητες εσωτερικους μεταναστες αποφοιτους Παντειου, που στα 25 τους καταλαβαν οτι θελουν να γινουν εννοιολογικοι καλλιτεχνες. οταν ειναι πασιγνωστο οτι το 95% των εικαστικων ζωγραφιζε απο τα παιδικα του χρονια.

  248. Ανδρέας said

    245
    Οκ αφού φώκισα (έκανα focus) και
    μου έρχεται στον νου η φράση »από μηχανής θεός».
    Πως;

    Η φάμπρικα και η μηχανή λοιπόν.

    Μόνο που εδώ δεν εμφανίστηκε ο από μηχανής θεός συν το ότι το είχε προεξοφλήσει ο Βέλγος λέγοντας:

    «Είμαι ενθουσιασμένος. Είναι η αρχή μιας περιπέτειας. Είμαι έτοιμος να αποτύχω»

    Έχω την εντύπωση ότι το διασκέδασε πολύ το όλο σκηνικό.

    Τώρα, το »η φάμπρικα» είναι πολύ σωστή τοποθέτηση για να περιγράψει κάποιος (μελλοντικός κοινωνιολόγος) τον homo βιομηχάνικους και το πως λειτούργησε κατά την διάρκεια της ύπαρξης του ως είδος.
    Ραδιουργία, ρουφιανιά, ασχετοσύνη, κομπορρημοσύνη, είναι λίγα από τα χαρακτηριστικά αυτού του συγκεκριμένου homo.

    Απ’ την αρχή λοιπόν είχε προεξοφλήσει την αποχώρηση του.
    Γιατί να μας κάνει λοιπόν εντύπωση όλο αυτό;

    Ο από μηχανής θεός λοιπόν που ΔΕΝ εμφανίστηκε επί σκηνής στην ώρα που έπρεπε 😉

  249. Stella said

    Προσοχή στους χαρακτηρισμούς.
    Μυλωνάς (γιος). Μουσικός παραγωγός. Κάθε Σάββατο+Κυριακή. Το δημοτικό τραγούδι στο «Κόκκινο 105,5».

  250. ΚΑΒ said

    235. Διαπιστώνω πάντως ότι δεν τον έβλεπαν μόνο 2, αλλά και άλλοι και μάλιστα ανελλιπώς!

  251. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    222 – Παναγιώτη Κ. δεν καταλαβαίνω πού κολλάει το τρίτο πρόγραμμα σ΄αυτό το σκεπτικό σου, που μπορεί να μην βρίσκεται στο επίπεδο επι Μάνου, και θα μπορούσε να βελτιωθεί πολύ, αλλά ακόμα κι έτσι, θεωρώ πως είναι μακράν το καλύτερο ραδιόφωνο στην Ελλάδα.
    Τώρα για την περιφρόνηση της λαϊκότητας από τους δήθεν, όταν έχεις για αστική τάξη, τους κατσαπλιάδες και κατσικοκλέφτες του 21, τους δωσίλογους του 40 και τα νέα τζάκια της μεταπολίτευσης, δεν μπορείς να έχεις απαιτήσεις, οι λκαϊκιστές πάντα μισούσαν την λαϊκότητα του λαού.

    » Επειδή όμως σε τούτο τον τόπο πολλά συμβαίνουν για το θεαθήναι (κοτζάμ σύγχρονο Σύνταγμα είχαμε με τη σύσταση του Ελληνικού κράτους και στην πράξη ήταν κενό γράμμα)»
    Αυτά συμβαίνουν σε όλες τις χώρες, πάρε παράδειγμα τις ΗΠΑ, και για το θεαθήναι, και για το σύνταγμα, αλλά και την Γαλλία.
    Η ουσία, είναι πως η εκπαίδευση παγκοσμίως, δεν έχει στόχο να προάγει την κριτική σκέψη, αλλά την εξειδικευμένη γνώση, κι απ΄ό,τι φαίνεται, τα έχει καταφέρει μια χαρά. Βλέπεις ευφυέστατους ανθρώπους, που όμως, πέρα από το αντικείμενό τους, δεν στρίβουν με τίποτα. Κάπως έτσι φτάσαμε να έχουμε να διαλέξουμε για κυβερνήτες από ηλίθιους μέχρι πανηλίθιους. Η αρχή έγινε με τον Ρήγκαν, και πλέον το κακό έχει εξαπλωθεί στον «δημοκρατικό» πλανήτη, φαντάσου, μέχρι κι ο Τσίπρας έγινε πρωθυπουργός, με ποιά λογικά κριτήρια ψηφίστηκε;

  252. ART – ΝΕΑ
    «Γιατί δεν είχατε την ευπρέπεια να έρθετε απευθείας σε μένα;»

    Ανοιχτή επιστολή Γιαν Φαμπρ στους Έλληνες καλλιτέχνες | EUROKINISSI/ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ
    08.04.2016, 23:14 | Ετικέτες: Γιαν Φαμπρ, πολιτισμός, υπουργείο Πολιτισμού, φεστιβάλ
    Συντάκτης: efsyn.gr
    Με ανοιχτή επιστολή στα ελληνικά και τα αγγλικά απαντάει στους Έλληνες καλλιτέχνες ο παραιτηθείς από τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή του Ελληνικού Φεστιβάλ Γιαν Φαμπρ. Ο Βέλγος καλλιτέχνης δηλώνει «σοκαρισμένος» από τον χαρακτηρισμό persona non grata, ενώ αφήνει αιχμές κατά του υπουργού Πολιτισμού.

    «Οι λέξεις μπορούν να χτίσουν κόσμους, όπως κάθε καλλιτέχνης γνωρίζει. Η πένα έχει δύναμη: μπορεί να δομήσει και να δημιουργήσει — ή να συνθλίψει ολοκληρωτικά» αναφέρει στην αρχή της επιστολής του ο Γιαν Φαμπρ και συνεχίζει τονίζοντας ότι πληροφορήθηκε μέσω των social mediaγια το κείμενο των Ελλήνων καλλιτεχνών.

    Αφήνει, ακόμη, αιχμές προς το υπουργείο Πολιτισμού και πετάει το γάντι ρωτώντας γιατί δεν πήγαν οι καλλιτέχνες απευθείας στον ίδιο να συνομιλήσουν και να του αναπτύξουν τα ερωτήματα και τους προβληματισμούς τους.

    Το κείμενο του Γιαν Φαμπρ συνοδεύεται και από το ακόλουθο κολάζ σκίτσων

    [….]

    http://www.efsyn.gr/arthro/giati-den-eihate-tin-eyprepeia-na-erthete-apeytheias-se-mena

    ΥΓ Κατοπιν εορτης. Εξ’ αλλου δεν υπαρχει μετ θανατον ζωη.

  253. nikiplos said

    Η ΑΣΚΤ του τρομερου Νικου Κεσσανλη εχει -πλεον- ως Καθηγητες εσωτερικους μεταναστες αποφοιτους Παντειου, που στα 25 τους καταλαβαν οτι θελουν να γινουν εννοιολογικοι καλλιτεχνες. οταν ειναι πασιγνωστο οτι το 95% των εικαστικων ζωγραφιζε απο τα παιδικα του χρονια.

    Δεν θα μπορούσα να μην προσυπογράψω το παραπάνω του φίλου ΑΦ, που είναι ότι ορθότερο έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια επί των εικαστικών…

    Να προσθέσω μόνο ότι στα χρόνια μου στο Παρίσι, γνώρισα αρκετούς που ταλαιπωριόντουσαν σε διάφορες ‘σχολές’, υπερβολικά ενθουσιώδεις θα έλεγα… Δεν είμαι ειδικός να ερμηνεύσω περί των εικαστικών, όμως δεν τους βρήκα και πολύ πρόθυμους να πετύχουν καμία όσμωση μεταξύ ελληνικού βλέμματος και ‘σχολής’…

  254. cronopiusa said

    OPEN LETTER TO THE MINISTER OF CULTURE MR. ARISTIDES BALTAS AND THE DIRECTOR OF THE ATHENS AND EPIDAURUS FESTIVAL MR. JAN FABRE The body of participants
    Sfendoni Theatre
    01/4/2016

  255. cronopiusa said

    LETTRE OUVERTE A L’ATTENTION DU MINISTRE DE LA CULTURE M. ARISTIDIS BALTAS ET DU DIRECTEUR DU FESTIVAL D’ATHENES ET EPIDAURE M. JAN FABRE > Le corps des personnes présentes
    Théâtre SFENDONI
    1 AVRIL 2016

  256. Stella said

    Και για να κλείσω το νήμα
    Εαν ο κ. υπουργός πολιτισμού γνώριζε πρόσωπα και πράγματα θα είχε (παρα-) καλέσει (το παιδί-θαύμα, που ξεκίνησε από την οδό Γρηγορίου Ε΄ του Δήμου Βύρωνα και έχει καταπλήξει τον παγκόσμιο καλλιτεχνικό κόσμο) να αναλάβει καλλιτεχνικός διευθυντής του Ελληνικού Φεστιβάλ…τον Θοδωρή Κουρεντζή.-

  257. Pedis said

    Persona Non Grata (… η εποχή των υπερβολών …)
    http://www.efsyn.gr/arthro/paraitisi-mpalta-zitoyn-oi-kallitehnes-theoroyn-ton-fampr-persona-non-grata

    «Γιατί δεν είχατε την ευπρέπεια να έρθετε απευθείας σε μένα;»
    http://www.efsyn.gr/arthro/giati-den-eihate-tin-eyprepeia-na-erthete-apeytheias-se-mena

  258. Pedis said

    Πάντως, αυτό

    Ο κ. Στάθης Λιβαθινός απάντησε ότι οι Έλληνες ηθοποιοί είναι θυμωμένοι μαζί μας γιατί ανέβαζαν παραστάσεις για το Φεστιβάλ και τώρα ‘τους στερείτε τη δουλειά και τα χρήματα του καλοκαιριού’. Κατανοώ τους φόβους και την απογοήτευση των Ελλήνων καλλιτεχνών, ιδίως υπό τις παρούσες σκληρές συνθήκες ζωής και δημιουργίας. Ωστόσο, πιστεύω ότι τα επιχειρήματα αυτά είναι κοινωνικοοικονομικά και όχι καλλιτεχνικά.

    φέρνει προς την ατάκα για τους παλιοντυμένους «δεν είναι ότι είναι φτωχοί, αλλά έχουν κακό γούστο».

  259. Pedis said

    Και βέβαια τους τη λέει λεπτόχοντρα

    Μη φέρνετε τους εαυτούς σας στην ταπεινωτική θέση να ζητάτε από μένα αυτό που ισχυρίζεστε ότι ανήκει σε εσάς. Αντί να επιτίθεστε εναντίον ενός ξένου φιλοξενούμενου που κλήθηκε να επιμεληθεί το Φεστιβάλ σας, σκεφτείτε διεξοδικά ποιο είναι το μακρόπνοο όραμά σας για τον ελληνικό πολιτισμό και την πολιτιστική πολιτική. Κάθε θέση χρειάζεται μια αντίθεση. Αξιοποιήστε την για θετικές δράσεις και φυγή προς τα εμπρός.

    Ανοίξατε τα στόματά σας σχετικά με τον διορισμό και το επιμελητικό μου πρόγραμμα —τα ανοίξατε δυνατά, με πάθος και όλοι μαζί. Κρατήστε τα ανοιχτά: ας είναι αυτή η αρχή και όχι το τέλος. Αλλά μην ξεχάσετε να ανοίξετε επίσης τα αυτιά και τα μάτια σας.

    Κι από μία άποψη καλά τους κάνει διότι το πρόβλημα δεν ήταν η ανάθεση στο Φαμπρ αλλά ότι ο υπουργός (οι σύμβουλοί του;) έβαλε σκοπό να ταίσει άλλους αυτή τη φορά.

    Με την κυβέρνηση έπρεπε να τα βάλουν, λοιπόν, κι όχι να θέλουν να ξεχέσουν βλακωδώς τον Φαμπρ (περσόνα νον γκρατα!).

    … σαν τους παλιούς παίκτες που τα βάζουν με τον προπονητή κι όχι με τον πρόεδρο που τον έφερε … και που δίνει συμβόλαια και πριμ.

  260. Πέπε said

    @234, 235, 249:
    Κοιτάξτε, δεν είχα καμία πρόθεση να στενοχωρήσω όσους (σίγουρα πολλούς) παρακολουθούσαν τον Μυλωνά και περνούσαν καλά με την εκπομπή του. Λυπάμαι αν αυτό συνέβη.

    Ψυχαγωγικά μπορεί να ήταν μια χαρά η εκπομπή του. Αλλά το δημοτικό τραγούδι και ο δημοτικός χορός είναι τελείως άλλο πράγμα από αυτό που έδειχνε. Είναι δημιουργία, αλληλεπίδραση, διαδραστικός αυτοσχεδιασμός, κέφι, και τελετουργία. Διάλογος μεταξύ μουσικού και χορευτή, μουσικού και τραγουδιστή, ενός και ομάδας, παμπάλαιου και νεογέννητου. Είναι πηγαία έκφραση ανθρώπων που υπάρχουν ακόμη και σήμερα, πόσο μάλλον τότε, και που το βασικό που έχουν να εκφράσουν δεν είναι η τρισχιλιετής τους συνέχεια. Κι ένα σωρό άλλα πράγματα που η εκπομπή του δεν έθιγε, ενώ τα θίγουν -όσο τέλος πάντων επιτρέπουν οι συμβάσεις της τηλεόρασης- πολλές άλλες εκπομπές, όπως αυτές που ανέφερε η Έφη (αλλά και άλλες, ακόμη και αρκετά παλιές – δείτε π.χ. τα Οδοιπορικά της Δόμνας Σαμίου στο Αρχείο της ΕΡΤ).

    Για τον Χρήστο (το γιο του) δεν έχω καμία άποψη, δεν τον έχω δει ποτέ, αν και είχαμε λίγη γνωριμία ως έφηβοι.

  261. Παναγιώτης Κ. said

    Μελέτησα το βιβλιαράκι για την επιστημολογία του Αλτουσέρ που έγραψε ο Μπαλτάς πριν γίνει υπουργός και οπωσδήποτε με καλή διάθεση. Δυστυχώς όμως από το μέσον και μετά έμοιαζε με κώδικα που τον κατανοεί μόνο ο συγγραφέας του συγκεκριμένου βιβλίου.
    Από τους σχολιογράφους δεν υπάρχει κάποιος που τον είχε καθηγητή για να μας πει την γνώμη του για τον Μπαλτά;
    Δεν θέλω να βγάλω συμπεράσματα μόνο από το παραπάνω βιβλίο ή από την παρουσία του ως υπουργού.
    Κάποιους συνεργάτες του που συμβαίνει να τους γνωρίζω επιστημονικά μάλλον στους δύστροπους θα τους κατέτασσα.

  262. sarant said

    261 Παρότι πολυτεχνίτης, δεν τον είχα. Είχαμε μάθημα φιλοσοφίας στο πρώτο έτος αλλά την έδρα την είχε ο (επίσης πολιτευθείς) Νιάνιας. Πάντως, αρθρογραφία του Μπαλτά για πιο πεζά θέματα υπάρχει στην Αυγή, κυρίως πριν από τις εκλογές (αλλά και μετά):
    http://www.avgi.gr/editor/177521

  263. Παναγιώτης Κ. said

    @262. Νίκο, ευχαριστώ για την παραπομπή.

  264. gbaloglou said

    260 Δεν είναι θέμα στενοχώριας, ίσως μου άρεζε ακριβώς επειδή τόνιζε θέματα γλώσσας και γλωσσικής συνέχειας … στα οποία δεν νομίζω να έλεγε ανοησίες, αλλιώς θα τον είχε περιλάβει και ο νοικοκύρης 🙂

  265. cronopiusa said

    Σάββατο, 9 Απριλίου 2016
    Απάντηση στον Γιαν Φαμπρ

    Μάνος Στεφανίδης

  266. Πέπε said

    260
    Ομολογώ πως δεν ήξερα ότι πιάνει και τέτοια θέματα. Επομένως, φυσικά δεν έχω καμία άποψη για την ορθότητα των απόψεών του. Η αναφορά μου στην τρισχιλιετή συνέχεια αφορούσε τη μουσική. Όπως στη γλώσσα, έτσι και στη μουσική υπάρχουν θεωρίες αδιάκοπης συνέχειας από την αρχαιότητα μέσω Βυζαντίου που, φυσικά, από τη μία στηρίζονται κατά μέγα μέρος σε αντικειμενικές αλήθειες (αν και κατά τη γνώμη μου όχι τόσο όσο στη γλώσσα), αφετέρου μια ελάχιστη διαστρέβλωσή τους, είτε σκόπιμη είτε όχι, μπορεί να δώσει τροφή σε εθνικιστικά παραληρήματα του κάθε μεγαλομανούς.

    Κι επειδή ο μέσος άνθρωπος μπορεί να δει πιο εύκολα την (σωστή ή εσφαλμένη) ταύτιση μιας σημερινής λέξης με μια αρχαία παρά μια αντίστοιχη σύγκριση στη μουσική, στη μουσική οι διαστρεβλώσεις και τα συνακόλουθα παραληρήματα δίνουν και παίρνουν.

  267. cronopiusa said

    Δεν είναι πλάνη είναι υποψία θανάτου στα κόκκαλα
    Ακρωτήριο τ΄ ουρανού ακτή ψημμένη άμμος
    Είναι ρίζα που χάνει το σχήμα της πίνοντας χυμούς κι ελπίδα

    Αν το δέρμα από αχτίδες και πρωί περάσει σα δροσερή ώρα
    Από την ησυχία
    Και γίνει βλέφαρα σφαλιστά
    Μικρή τρίχα τσίνορου
    Ακρωτηριασμένο ανάστημα φωτιά χωρίς αναπαμό
    Έρχεται κείνο που λείπει να πάρει τη θέση του
    Με όλες τις φωνές του γεμάτες ανταύγεια
    Από εκείνη την ανταύγεια που ξεθωριάζει από πολλή αν-
    ταύγεια
    Η παρουσία του κατεβάζει τον ήλιο στη φλούδα του ροδιού
    Ανεβάζει τα περιστέρια στα σύννεφα
    Γεμίζει με κουρέλια τον εγκέφαλο
    Με γιασεμί και κορίτσια τις φλέβες
    Κι αποκοιμιέται

    ‘Ερχεσαι τα μεσάνυχτα γύρισες όλη τη γη κουράστηκες
    Κάτω από μια χουρμαδιά ερωτεύθηκες τον Ερωτόκριτο
    Πάνω σε μια χερσόνησο φαντάστηκες την προστασία
    Είδες τα μάτια της τα μπράτσα της και είπες: Η θάλασσα
    Ήσουν παιδί όταν μεγάλωνες ο Μπαρμπαλιάς σου είπε:
    Με ξυπόλυτα όνειρα μην κάνεις παρέα είναι παλιόπαιδα
    Ούτε μ΄ επιθυμιες που φοράν λουστρίνια

    Τώρα έχω γεύση, ένα παγόβουνο αρμενίζει εντός μου
    Ντύθηκα το κουφάρι του ουρανού, πήρα το σχήμα βαποριού
    Να με θυμάσαι αγάπη μου εφοπλιστή μου

    Μη ρωτάς, ανάμεσα στα χέρια και στην άμυνά τους
    Ένα «μη» σιγανό σα συλλαβή νερού σαν πεθαμένο τρίξιμο
    στην κλείδωση
    Μη ρωτάς, η λύπη ακούμπησε στον ήλιο και τα χαμομήλια
    άλλαξαν τη φτώχειά τους

    Δροσομάης Μάης κορτάκιας
    Το σπέρμα του γεμάτο αστέρια και νεροκληματαριές
    Σκλαβιά που καταπίνεσαι μονάχη, κάμπια του πεύκου
    Ρούχο της άλλης κάμπιας
    Ροή τραγουδιστή ροή που κλαίει.

    ΕΝΤΟΣ ΠΑΡΕΝΘΕΣΕΩΣ Α 1945-1949
    ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ
    «ΠΟΙΗΣΗ, 1»
    Δ. Π. Παπαδίτσας
    Εκδόσεις «στιγμή» 1985

  268. nikiplos said

    @36, Πάνος με πεζά,

    Το σωστό είναι Λαζογερμανός ή και Λαζο-ντόϊτς…

    και δεν προέρχεται από τη «λάτζα» ή τον «λατζέρη» απλά γιατί αυτά ήταν επαγγέλματα των αχεπάνων… Στη Γερμανία οι έλληνες εργάστηκαν κυρίως στα ορυχεία (Τσέλζιη), στα εργοστάστια της βιομηχανίας και άνοιξαν οι ίδιοι ως ελεύθεροι επαγγελματίες ρεστωράν.

    Παλαιότερα που είχα ψάξει το Λαζός, βρήκα ότι προέρχεται από το συνώνυμο του «εργάτης», αλλά δεν έχω πρόχειρη παραπομπή…

  269. Πέπε said

    268
    Οι Λαζοί είναι λαός της Μαύρης Θάλασσας, οι γηγενείς της περιοχής, που σμβιούσαν με τους Ποντίους μέχρι τον ξεριζωμό. Είναι Μουσουλμάνοι, άρα απλουστευτικά θεωρούνται ως οι Τούρκοι της περιοχής – άλλο αν στην πραγματικότητα είναι συγγενείς των Γεωργιανών. Οπότε τελικά το να πεις «Λαζός» για τους Ποντίους είναι κάτι σαν να λες «Τουρκόσπορος»: μια έκφραση με σαφώς μειωτική διάθεση. Πόσο μάλλον Λαζογερμανός και ακόμη περισσότερο Λαζοντόιτς.
    Είναι αυτές οι χαριτωμένες αβρότητες που συνηθίζουμε να ανταλλάσσουμε μεταξύ μας οι Έλληνες.

  270. Pedis said

    # 265 – άλλο ένα κακό κείμενο … οι έλληνες που τους αρέσει να αυτομαστιγώνονται … είπαμε και μια κουβέντα παραπάνω .. εντάξει, αλλά θα πρέπε να σε πάρουμε στην πλάκα … με το γουνάκι σου …

    … παπαρίτσες

    Δεν ξέρω ρε Κρόνη, αλλά, αν το γενικεύσω λιγάκι, ο «έλληνας» όταν έχει να κάνει με τους «φράγκους» αν δεν του βγαίνει σε σαλιάρισμα το ρίχνει στο φτύσιμο. Και τα δύο γίνονται με πρώτη ύλη το σάλιο αλλά χωρίς τέχνη …

  271. Ο Θεοδωρόπουλος δε θα έπαιρνε ποτέ αυτή τη θέση,αν δεν ήταν συμπέθερος της Άννας Ραγκούση(Νταλάρα).

  272. sarant said

    265-270: «Με ειρωνεία όχι σωκρατική αλλά φλαμανδική, δηλαδή λίγο πριμιτίφ…»

    Ρε τι διαβάζουμε….

  273. ΓιώργοςΜ said

    Δεν το διάβασα ακόμη, αλλά μιας και το πέτυχα, το βάζω εδώ για αναφορά και για ισορροπία (μηδενί δίκην κλπ).
    h**p://news247.gr/eidiseis/kosmos/People-world/fampr-pros-ellhnes-kallitexnes-anoikste-ta-aytia-kai-ta-matia-sas.3998994.html

  274. 271,
    Απο παλιο σχολιο μου ισχυουν μαλλον τα σημεια 1,2, 3, 6 και κυριως το 9.

    «Ανώνυμος13 Ιουλίου 2011 – 6:28 μ.μ.

    …..Αν δεν εχεις απασχοληση ιδου μερικα θεματα για κοινωνιολογικη και ανθρωπολογικη μελετη
    1. Το πολιτιστικο ΠΑΣΟΚ
    2. Παλια και νεα διανοηση στο ΠΑΣΟΚ
    3. Ο ξερολισμος και ο πνευματικος ναρκισσισμος της ανανεωτικης «αριστερας»
    4. Μεσαια ταξη, ηγεσια και «στελεχη» της ανανεωτικης «αριστερας» ή η αυτοπαγιδευση της ανανεωτικης «αριστερας»
    5. Λειτουργικος αναλφαβητισμος, αποστηθιση και συγχρονη ελληνικη εκπαιδευση
    6. Κοσμοπολιτισμος και εσωτερικοι μεταναστες
    7. Η απεχθεια των γονων εσωτερικων μεταναστων αγροτοκτηνοτροφικης καταγωγης για την χειρωνακτικη εργασια και ο ρολος των οικονομικων μεταναστων.
    8. Το ταξικο μισος (ειμαι φτωχος γιατι ειμαι ανεπαρκης/οκνηρος η ειμαι ανεπαρκης/οκνηρος και για αυτο ειμαι φτωχος)
    9. Νεποτισμος, παρεοκρατια, γκομενοκρατια, αναξιοκρατια, μετριοκρατια στην Ελλαδα (1960-2010)
    Μερος Α. Αστικα Κομματα
    Μερος Β. Αριστερα Κομματα

    Αφωτιστος Φιλελλην»

    http://aristeristrouthokamilos.blogspot.gr/2011/07/2_12.html

  275. spatholouro said

    Εάν κάποιος φίλος παρέπεμψε και δεν το πήρα πρέφα, συμπαθάτε με:
    http://www.lifo.gr/articles/opinions/96414

  276. Μαρία said

    272
    Ρε τι διαβάζουμε απ’ το «Μανωλάκη τον καρναβαλιστή», το λεβέντη!

  277. sarant said

    275 Και το γαλλικό κείμενο.
    http://www.mouvement.net/opinions/contributions/mauvaise-danse-laffaire-jan-fabre

    Μου φαινόταν πως το έγραψε Έλληνας, αλλά υπογράφει Γαλλίδα (κάτοικος Αθηνών).

  278. 275 Καλυτερο δεν γινεται.

    Προφανως , οπως λει ο Νικοκυρης, γραμμενο απο ελληνα πολυ καλο γνωστη του χωρου, οχι μονο στην Ελλαδα,

    «….Τι ήρθε λοιπόν να κάνει μέσα σε όλα αυτά ο Γιαν Φαμπρ; Δεν είναι δυνατόν να αγνοήσει κανείς το μέγεθος του σκανδάλου αποδίδοντας το απλά σε συνδυασμό αγαρμποσύνης και χυδαιότητας. Υπάρχει κάτι ευρωκρατικό στον αέρα, στην επιτάχυνση της Ιστορίας, που προξενεί την περιφρόνηση της αργής και υπομονετικής δουλειάς των καλλιτεχνών, των περίπλοκων αυτών συνδέσμων που δένονται με το κοινό, της δύσκολης εργασίας του καλλιτεχνικού μοντερνισμού που αποπειράται να μεταφράσει σε σύγχρονη σημειολογική γλώσσα τα διαχρονικά στοιχεία της ανθρώπινης ζωής. Και επιτέλους είτε εξοικονομούμε αυτές τις κοπιώδεις πολιτιστικές ανταλλαγές είτε στην συνάντηση με τον άλλο πολιτισμό που συναντούμε τον εαυτό μας, γινόμαστε ο άλλος που πάντα ήμασταν σε κάποιο βαθμό. Στο πνεύμα αυτό θα μπορούσαμε να φανταστούμε κάποιον άλλο διευθυντή να καταφθάνει εδώ, χωρίς να γνωρίζει τίποτα, να κερδίσει το στοίχημα της συνάντησης με την άλλη γλώσσα, τον άλλο πολιτισμό που έχει υφανθεί από πολλές και διάφορες πολιτισμικές πηγές. Θα μπορούσε να το κάνει αυτό, χάρη και στον περιορισμένο προϋπολογισμό του. Θα μπορούσε να πει πως αυτά τα λιγοστά 400.000 ευρώ θα χρησίμευαν για μια προκήρυξη διαγωνισμού που θα καλούσε Έλληνες και Βαλκάνιους καλλιτέχνες να δημιουργήσουν μαζί του και στο πλευρό του, σε εργαστήρια, να πει πως θέλει να ξεχάσει όσα γνωρίζει και να βυθιστεί στην ελληνική λογοτεχνία, να μεταφράσει στα φλαμανδικά ελληνικά έργα, να συναντήσει μουσικούς, Έλληνες πλαστικούς καλλιτέχνες κλπ. Να αναζητήσει νέους χώρους στην Αθήνα, η οποία βρίθει επιλογών. Να οργανώσει ένα forum για να συζητηθεί ένα νέο φεστιβαλικό πρόγραμμα, να διερωτηθεί επί της κριτικής του πολιτισμού, να επανατοποθετήσει την έννοια της ευρωπαϊκής κουλτούρας σε σχέση με την περίπλοκη ελληνική σημειολογία. Και εκεί να προσκαλέσει ευρωπαίους καλλιτέχνες σε ένα brain storming. «Τα χρήματα δεν είναι τόσο σημαντικά, μπορείς να στήσεις ένα εντυπωσιακό φεστιβάλ με ένα ευρώ» δήλωσε στην συνέντευξη τύπου, τρομακτικό σημείο της εξωπραγματικής υπερβολής του. Σημειώνω επίσης πως στο άλλοθι της απουσίας χρόνου νιώθει κανείς μια νευρωτική κούραση (σήμερα δεν έκανα τίποτα, αλλά αύριο θα δουλέψω), μια σχετική κατάθλιψη της επιθυμίας. Ναι. Ο Γιαν Φαμπρ θα μπορούσε να δουλέψει.

    Για τον λόγο αυτόν, το βελγικό ανέκδοτο που ήταν πιο σύντομο προτεκτοράτο που γνώρισε ποτέ η Ελλάδα στην ιστορία της, κρύβεται μεγάλη θλίψη. Δεν γνωρίζω καν αν παρά τις βέβαιες συνέπειες του ωστικού κύματος αυτού του σκανδάλου στους ευρωπαϊκούς καλλιτεχνικούς κύκλους, το μάθημα θα γίνει αντιληπτό. Και τι θ’ απογίνει το Φεστιβάλ Αθηνών; Το ότι σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα η κυβέρνηση του Τσίπρα κατόρθωσε να εκμηδενίσει το υπομονετικό και προσεκτικό έργο του Γιώργου Λούκου, με μία μεταμαρξιστική κίνηση του παρελθόντος, που έριξε στην αβεβαιότητα μια ιστορία εξήντα ετών, και όλα αυτά σε συνδυασμό με τις εγχώριες πολιτικές δολοπλοκίες που αποδίδονται σε κάποιον Παναγιώτη Δούρο, μας αφήνουν εμβρόνητους. Και μένει το άγνωστο, η αφετηρία μιας άλλης εποχής, το κενό ενός φεστιβάλ που θα πορευτεί με μπαλώματα, ίσως ήρθε κι ο καιρός για να δοθεί ένα λάκτισμα στην μυρμηγκοφωλιά του δημόσιου ευρωπαϊκού πολιτισμού.» Πηγή: http://www.lifo.gr.

  279. «Το ότι σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα η κυβέρνηση του Τσίπρα κατόρθωσε να εκμηδενίσει το υπομονετικό και προσεκτικό έργο του Γιώργου Λούκου, με μία μεταμαρξιστική κίνηση του παρελθόντος, που έριξε στην αβεβαιότητα μια ιστορία εξήντα ετών, και όλα αυτά σε συνδυασμό με τις εγχώριες πολιτικές δολοπλοκίες που αποδίδονται σε κάποιον Παναγιώτη Δούρο, μας αφήνουν εμβρόνητους. »

    Σχετικο

    «Οι τρεις ζωές του Παναγιώτη Δούρου

    Ανδρέας Στασινός, 25 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2016, 18:47

    Απίστευτο κι όμως αληθινό. Ο Παναγιώτης Δούρος, ο αδελφός της περιφερειάρχη Αττικής Ρένας Δούρου και δεξί χέρι του υπουργού Πολιτισμού Αριστείδη Μπαλτά, ο φιλόδοξος αριστερός που επιθυμεί να αφήσει το στίγμα του στα πράγματα της κουλτούρας στον τόπο, ο πάλαι ποτέ πιστός γραμματέας του Γιώργου Λούκου, είχε και μια ακόμα ζωή, την οποία κρατούσε κρυφή. Πρόεδρος του Ροταριανού Ομίλου Φιλοθέης, επιχειρούσε να κυκλώσει την εξουσία – και να την κατακτήσει. Οι επιδόσεις του στους Ρόταρυ είναι εξίσου αξιόλογες με εκείνες στη γραφειοκρατία της τέχνης αλλά και στην Αριστερά
    [….]
    Και ο Παναγιώτης Δούρος έχει φιλοδοξίες ανόδου, πράγμα ευνόητο, τις οποίες σύντομα θα αρχίσει να υλοποιεί. Κάνοντας τρεις ζωές (η μία, ενός ταπεινού και συνεπούς γραφειοκράτη στο φεστιβάλ· η δεύτερη, ενός φιλόδοξου και κοινωνικού στελέχους Ροταριανού Ομίλου σε πλούσια γειτονιά της πρωτεύουσας· η τρίτη, αδελφός της Ρένας Δούρου, στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ, και υποστηρικτής του αγώνα της, που εκκινεί από τις ρίζες της καταγωγής του, τις ταπεινές δυτικές συνοικίες), η μία τον οδήγησε ψηλά. Οχι εκείνη του γραμματέα (αν και σίγουρα μέτρησε η τεχνογνωσία που είχε αποκτήσει) ούτε του ροταριανού, αλλά του συριζαίου.

    Ως γραμματέας συριζαίος (πιθανόν και αδελφός της συριζαίας περιφερειάρχη Αττικής) κατάφερε να σαγηνεύσει τον πρώην αναπληρωτή υπουργό Πολιτισμού, Νίκο Ξυδάκη, ο οποίος τον έχρισε διευθυντή του γραφείου του – θέση την οποία κράτησε και το διάστημα της υπηρεσιακής κυβέρνησης. Ο επόμενος υπουργός, ο Αριστείδης Μπαλτάς, του εμπιστεύτηκε με τη σειρά του την ίδια θέση. Ως γραφειοκράτης του υπουργείου, έχει διακριθεί στον αντίποδα των όσων προωθεί ως ροταριανός. Του χρεώνονται οι σκοτεινές καρατομήσεις του Σωτήρη Χατζάκη από το Εθνικό Θέατρο, του Γιώργου Λούκου από το Φεστιβάλ Αθηνών και, κατά ασφαλέστατες πληροφορίες, και του Δημήτρη Εϊπίδη από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (που φάνηκε ως εθελοντική αποχώρηση). Για την πιο πρόσφατη πάντως, απομάκρυνση του Γιάννη Μάνου από το Μέγαρο Μουσικής δεν είναι σαφές ακόμα αν έπαιξε ουσιαστικό ρόλο.

    Τρεις ζωές, η μία συμπληρώνει την άλλη, κι όλες μαζί οδηγούν κατευθείαν στα κέντρα της εξουσίας – των όψεων που, όπως φαίνεται, γοήτευαν ανέκαθεν τον Παναγιώτη Δούρο, ο οποίος ήξερε να περιμένει, κρατώντας ασύνδετες τη μία ζωή από τις άλλες δύο. Εξαιτίας αυτής της μεθόδου τριχοτόμησης της κοινωνικής ζωής του (γραμματέας, ροταριανός, συριζαίος), πολλές πτυχές της ζωής του έμεναν αθέατες – ή αταύτιστες. Γι’ αυτό, άλλωστε, πολλοί ξαφνιάστηκαν όταν, το περασμένο καλοκαίρι, έκανε χλιδάτο γάμο σε πολυτελές κτήμα στην Κηφισιά. Στις εκλεκτές παρουσίες εκείνης της βραδιάς συγκαταλέγονται ο νυν και ο πρώην υπουργός Πολιτισμού, Αριστείδης Μπαλτάς και Νίκος Ξυδάκης, καθώς και ο Αλέκος Φλαμπουράρης.

    […]

    http://www.protagon.gr/epikairotita/oi-treis-zwes-tou-panagiwti-dourou-2-44341065115

    ΥΓ Έμεινα σύξυλος, εννεως, αποσβωλομενος,εκληκτος, ….
    Δεν έχω λογία 🙂 Δεν περιγραφω αλλο.

  280. μια οπτιδημοκρατία | Installation-Performance

    Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2015, ώρα 22.00


    σε επιμέλεια Mireille Batby (performer and curator, Γαλλία), και της Marie Mai Corbel (συγγραφέας, Ελλάδα), σε συνεργασία με τη χορογράφο Μαριέλα Νέστορα, (Ελλάδα)

    Instants Vidéo l Ville de Marseille l labelmarseille | Beton7

    Beton7

    Πύδνας 7, Βοτανικός-Αθήνα 1855 (σταθμός μετρό Κεραμεικός), τηλ.: + 30 210 7512625

    http://www.beton7.cominfo@beton7.com

    μια οπτιδημοκρατία

    Στις 11 Νοεμβρίου θα πραγματοποιηθεί ταυτόχρονα στο labelmarseille (Μασσαλία) και στο beton7 η multimedia-performance “μια οπτιδημοκρατία” στο πλαίσιο του φεστιβάλ Instants Vidéos σε επιμέλεια των Mireille Batby (performer and curator, Γαλλία), και Marie Mai Corbel (συγγραφέας, Ελλάδα) σε συνεργασία με τη χορογράφο Μαριέλα Νέστορα, (Ελλάδα).

    H performance δημιουργεί ένα παιγνίδι βλεμμάτων σε σχέση με τα πρόσφατα Ελληνικά γεγονότα. Την 5η Ιουλίου η νίκη του ΟΧΙ με 61,3 % έφερε το ελληνικό φαινόμενο σε έναν παροξυσμό… Στην περφόρμανς στο Βeton7 οι Αθηναίοι κοιτάζουν τους ανθρώπους της Μασσαλίας που θα βρίσκονται στο φουαγιέ του θέατρο La Cartonnerie, όπου γιγαντοοθόνες προβάλλουν τους Αθηναίους να κοιτούν. Οι θεατές στη Μασσαλία περιμένουν να μπουν μέσα στο θέατρο να παρακολουθήσουν κάτι στη σκηνή, αλλά η περφόρμανς έχει ήδη αρχίσει μέσα από την αναμετάδοση των εικόνων μέσω skype από την Αθήνα. Παράλληλα θα εξελίσσετε μια περφόρμανς μέσα από μια ιστοσελίδα η οποία παίρνοντας το ρόλο της κοινωνικής δικτύωσης, διατηρεί τον απόηχο των ελληνικών γεγονότων και δημιουργεί έναν τόπο ανεξάρτητο από την προπαγάνδα των μίντια.
    […]

    http://www.beton7.com/index.php/el/component/k2/itemlist/tag/Mireille%20Batby.html

    ΥΓ Πιθανολογω οτι μπορει να εχει συμβαλλει στην συγγραφη του κειμενου, καθοτι η Marie Mai Corbel ειναι συγγραφέας.

  281. giorgos said

    http://www.katotokerdos.blogspot.gr/2013/10/3_21.html

  282. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    281. Ρομπ ντε φαμπρ 🙂

  283. Μαρία said

    277
    Souveraintiste τύπου -στην καλύτερη περίπτωση- Σεβενμάν και σίγουρα μεγάλη σεντονιάστρα 🙂
    Φαίνεται και στο κείμενο του μουβμάν, όπου εξιδανικεύει τον ελλην. εθνικισμό.

    https://corbelmarimai.wordpress.com/2015/04/06/comment-la-laicite-et-ses-questions-collaterales-font-ecran-du-fumee-a-lextension-du-neo-liberalisme-et-a-la-percee-grecque/

  284. sarant said

    282 Θεϊκό λογοπαίγνιο!

  285. giorgos said

    φαμπρικα τής «ρόμπας» καταντήσαμε

  286. 282 !!!

  287. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    284/286 Που πήγαινε βέβαια πιο πάνω, βλέπω τώρα 🙂 .

  288. Μανούσος said

    Νομίζω ότι καλώς πήρε πόδι ο Φάμπρ, διότι εξ αρχής ήταν ιδιαιτέρως αλαζονικό να αναλάβει ένα αντικείμενο για το οποίο είχε μαύρα μεσάνυχτα, όπως θρασύτατα παραδέχτηκε. Άλλο καλλιτέχνης και άλλο καλλιτεχνικός διευθυντής.
    Η βασική ευθύνη πέφτει στο Υπουργείο, το οποίο νομίζει ότι με μαγικά ραβδάκια θα λύσει τα προβλήματα, κάτι σαν να πούμε πήραμε τον σούπερ παιχταρά στην ομάδα και θα βάλει τρακόσα γκόλ….
    Τώρα αν το έργο του είναι καλλιτεχνικό ή χαλιτεχνικό δεν ξέρω, αλλά προσωπικά τις μοντερνιές που τις βαφτίζουμε υψηλή τέχνη και δεν τις καταλαβαίνει κανείς, τις βρίσκω φάμπρικες δηθενιάς,αλλά εν πάση περιπτώσει αυτό ο καθένας έχει λόγους να το βλέπει διαφορετικά.
    Πιστεύω ότι η κριτική που του ασκήθηκε δεν αφορούσε εν πολλοίς το καλλιτεχνικό του έργο, αλλά την διοίκησή του (εκεί επικεντρώθηκε όλη η αρθρογραφία και η επιστολογραφία που διάβασα) και η απάντηση του Φαμπρ, γιατί δεν πήγαν να τον βρουν οι καλλιτέχνες κλπ, δείχνει ακόμη πιο καθαρά το μέγεθος της αλαζονείας του καθώς έφτιαξε ένα πρόγραμμα όπου εδώ τους βαλκάνιους του έγραψε εκεί που στο παλλόμενο σημειωματάριό του, δίχως να καλέσει κανέναν εξ αρχής ως όφειλε, δίχως να γνωρίζει κανέναν και τίποτε, ως ομολογεί και κατόπιν είχε την προσδοκία να προσέλθουν επαίτες και ζητιάνοι…αν ήθελαν να τους χαρακτηρίσει ως αξιοπρεπείς!!!
    Διαμαρτύρεται στην επιστολή του ότι τον απέκλεισαν από τον διάλογο, αλλά ο ίδιος ποιόν κάλεσε σε διάλογο και μάλιστα όταν είχε και από κασθέδρας τον θεσμικό ρόλλο και την υποχρέωση;
    Αν οι Βέλγοι είναι για τους Γάλλους οι ανόητοι ήρωες ανεκδότων, σκεφτείτε τί είμαστε εμείς με επικεφαλής Βέλγο! Σούπερ ανέκδοτο…
    Και το σεβαστό Υπουργείο; Άφαντο με ψελλίσματα δικαιολογιών και βεβαίως το ανάθεμα σε όποιον διαμαρτύρεται (ζαχαριαδικής και βάλε λογικής), καθώς όπως λέει και ο Τριπολίτης «είμαστε λέει το παρατράγουδο στα ωραία άσματα».
    Όλη η υπεράσπιση του Φαμπρ επικεντρώνεται στην κατακεραύνωση της τσουτσουνολογίας και κανείς δεν μπαίνει στην ουσία της κριτικής που είναι η διοίκησή του (πχ ακόμη και στην επιστολή της Μυράτ είναι τα 3 από τα 5 σημεία που αναφέρει) και ο ΑΠΟΛΥΤΟΣ αποκλεισμός των εδώ καλλιτεχνών.
    Κατά τα άλλα ο ίδιος παραδέχεται ότι το Φεστιβάλ θα παρουσίαζε το Βελγικό Πνεύμα και ΘΑ του έλεγε το ΔΣ του Φεστιβάλ πότε ΘΑ προκήρυσσαν έργα για Έλληνες και ΘΑ οργάνωναν πρόγραμμα.
    Το πρόβλημα με τον Φαμπρ δεν είναι ότι είναι Βέλγος ή ιδιόρρυθμος καλλιτέχνης, αλλά ότι υπήρξε χείριστος διαχειριστής.

    Και ερχόμενος στα ουσιώδη του ιστολογίου:

    Στην Κρήτη φάμπρικα=ελαιοτριβείο καθώς ούτως ή άλλως είναι το μόνο είδος εργοστασίου που υφίσταται αδιαλείπτως.

    36, 45 Λαζογερμανός με υποτιμητική έννοια, συναφές εννοιολογικά προς το Ελληναράς και κυρίως αφορά τους Ποντιακής καταγωγής αλλά χαρακτηρίζει το ιδιόρρυθμο βλαχομπαρόκ των μεταναστών στην Γερμανία και επεκτείνεται και στην γλωσσική τους αβελτηρία καθώς χρησιμοποιούν τα λαζοντόιτς. Αντίστοιχα και ο παγγερμανικός όρος είναι τύρκις-ντόιτς για να χαρακτηρίσει την ομιλία των γκασταρμπάιτερ που ενώ ζουν δεκαετίες στην Γερμανία ή είναι δεύτερης γενιάς δεν έχουν μάθει ακόμη να μιλούν σωστά την γερμανική.

    56
    Συμφωνώ σχεδόν σε όλα πλην της απόδοσης στον Μπίσμαρκ της φράσης καθώς είναι ένας λαϊκός στίχος ο οποίος ανάγεται στις εξεγέρσεις του 1848 που οδήγησαν στην ίδρυση του Professorenparlament [Κοινοβουλίου των Καθηγητών] της Φραγκφούρτης, Dreimal 100 Advokaten – Vaterland, du bist verraten; dreimal 100 Professoren – Vaterland, du bist verloren!“ [τρείς φορές 100 δικηγόροι – πατρίδα έχεις προδοθεί, τρείς φορές 100 καθηγητές – πατρίδα έχεις χαθεί]. Ίσως να την χρησιμοποίησε και ο ίδιος προφορικά μεταγενεστέρως όμως.

  289. 279

    ART – ΝΕΑ
    Παραιτήθηκε ο διευθυντής του γραφείου του Αριστείδη Μπαλτά

    15.04.2016, 14:14
    Την παραίτησή του, για προσωπικούς λόγους, υπέβαλε ο Παναγιώτης Δούρος, διευθυντής του γραφείου του υπουργού Πολιτισμού -παραίτηση η οποία έγινε δεκτή.

    Ο κ. Δούρος τοποθετήθηκε στη συγκεκριμένη θέση από την περίοδο που το υπουργείο είχε ο Νίκος Ξυδάκης και παρέμεινε επί υπουργίας Αριστείδη Μπαλτά.

    Ήταν αποσπασμένος στο υπουργείο• η οργανική του θέση είναι στο Φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου.

    Από το μεσημέρι της περασμένης Τετάρτης είχε δηλώσει την παραίτησή της από υπεύθυνη του γραφείου Τύπου του υπουργού Πολιτισμού και η Ιωάννα Μπλάτσου.

    http://www.efsyn.gr/arthro/paraitithike-o-dieythyntis-toy-grafeioy-toy-aristeidi-mpalta

    ΥΓ Καιρος ηταν!

  290. Κουνελόγατος said

    Κόπηκε λέει και η διαφήμιση των jumbo. Ούτως ή άλλως δεν ψωνίζω από εκεί, ούτε μου αρέσουν οι διαφημίσεις τους (μπλιαχ), ούτε μου άρεσαν ποτέ τα άσματα της λαίδης, αλλά όχι και να κοπεί. Δεν ξέρω, με ενόχλησε.

  291. Κουνελόγατος said

    Έλα όμως που την είδα νωρίς το βράδυ στο STAR. Παντού παραπληροφόρηση ή κάτι άλλο;

  292. Μαρία said

    Σύμφωνα με την απόφαση Αρ. Σ1102 του ΣΣΕ, η οποία δημοσιοποιήθηκε στις 19/4/2015, η διατύπωση «Χτύπα, χτύπα σαν άντρας» προσκρούει στα άρθρα 1.2 και 4.1 του Ελληνικού Κώδικα Διαφήμισης-Επικοινωνίας (ΕΚΔ-Ε) και πρέπει να τροποποιηθεί εντός 2 ημερών σε όλα τα μέσα (δηλαδή μέχρι και την Πέμπτη 21/4/2016. http://www.huffingtonpost.gr/2016/04/20/life-aposyretai-h-frash-xtypa-san-antras-apo-th-diafimisi-twn-jumbo_n_9737648.html

  293. Γς said

    290:

    >Κόπηκε λέει και η διαφήμιση των jumbo

    Δεν με διαβάζεις

    https://sarantakos.wordpress.com/2016/04/19/theia-8/#comment-350746

  294. Γς said

    290:

    Jumbo!

    Ετσι αλληλοχαιρετιούνται στα Σουαχίλι σε ένα μεγάλο κομμάτι της Αφρικλης.

    Τζάμπο, χαμπάρι. Γεια Καλημέρα

  295. Κουνελόγατος said

    293.-294. Φυσικά διαβάζω, ενίοτε όμως χάνουμε κανένα σχόλιο… 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: