Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τα σύννεφα, αδερφάκια μου θλιμμένα

Posted by sarant στο 15 Μαΐου, 2016


Θα μπορούσα να το βάλω και για κουίζ -ποιητικό: ποιος γνωστός ποιητής έγραψε τον παραπάνω στίχο; Θα ήταν καλό κουίζ, διότι προς το παρόν ο στίχος δεν γκουγκλίζεται  («Λάθος!», ακούγεται μια φωνή από ψηλά, «τώρα γκουγκλίζεται!») αλλά αφενός κουίζ βάλαμε τις προάλλες και αφετέρου θέλω να γράψω το άρθρο. Όμως, αν θέλετε μπορείτε να σκεφτείτε ποιος ποιητής θα μπορούσε να είναι, και όταν θα προχωρήσετε την ανάγνωση του άρθρου θα δείτε αν μαντέψατε σωστά.

Τον στίχο αυτόν, τον βρήκα σε ένα χρονογράφημα του Βάρναλη -και σπεύδω να διευκρινίσω ότι δεν είναι του Βάρναλη, πιο κάτω θα φανερώσω τον ποιητή. Κι ενώ ο Βάρναλης στο χρονογράφημά του αναφέρει ποιού ποιητή είναι, στάθηκε πολύ δύσκολο να βρω το συγκεκριμένο ποίημα. Και ίσως έχει κάποιο ενδιαφέρον αυτή η φιλολογική αναζήτηση -αν πάλι τη βρίσκετε βαρετή, ελπίζω να σας αρέσει το χρονογράφημα που θα αναδημοσιεύσω.

Αυτόν τον καιρό, πρέπει να το έχω ξαναπεί, ετοιμάζω έναν τόμο με τα «Αττικά» χρονογραφήματα του Βάρναλη (θα βγει στο τέλος του χρόνου από τις εκδόσεις Αρχείο). Με τον όρο αυτό εννοώ τα χρονογραφήματα που έχουν ως θέμα τους την Αθήνα, τα προάστια και τις εξοχές της Αττικής, γραμμένα στην περίοδο 1939-1958. Στον τόμο αυτόν έχω εντάξει και τα «μετεωρολογικά» χρονογραφήματα, εκείνα δηλαδή που έχουν θέμα τους τον καιρό, επειδή συνήθως οι αναφορές στον καιρό και οι αναφορές στην πόλη συμφύρονται. Στον καιρό είναι αφιερωμένο και το σημερινό χρονογράφημα, στο οποίο ο Βάρναλης (διότι αυτός είναι ο ήρωας του χρονογραφήματος) χαίρεται μιαν απρόσμενη ιουνιάτικη βροχή και νοσταλγεί το φθινόπωρο καλοκαιριάτικα.

Τα χρονογραφήματα του Βάρναλη είναι γεμάτα από φιλολογικές αναφορές, και μια από τις ευχάριστες δυσκολίες που έχω σαν επιμελητής των κειμένων είναι να βρω όσο περισσότερες μπορώ -όλες, ει δυνατόν.

Το χρονογράφημα που θα δούμε σήμερα δημοσιεύτηκε στις 25 Ιουνίου 1942 στην Πρωία, με την οποία συνεργαζόταν ο Βάρναλης από τη δεκαετία του 1930, έχοντας αναλάβει από το 1939 και το καθημερινό χρονογράφημα. Μέσα στην κατοχή, βέβαια, η θεματολογία των χρονογραφημάτων ήταν αναγκαστικά περιορισμένη, κι έτσι είναι αυξημένο το ποσοστό των κειμένων που έχουν ως αντικείμενο τον καιρό και παρόμοια θέματα. Και η υπόλοιπη εφημερίδα άλλωστε, καθώς η ειδησεογραφία της σχετικά με τον πόλεμο ερχόταν από τους Γερμανούς ενώ η εσωτερική πολιτική επικαιρότητα ήταν ανύπαρκτη, είχε αυξημένο ποσοστό φιλολογικής ύλης.

Ας δούμε λοιπόν το χρονογράφημα του Βάρναλη που έχει, Ιούνιο μήνα, τον παράταιρο τίτλο «Φθινόπωρο». Έχω μονοτονίσει το κείμενο και έχω εκσυγχρονίσει την ορθογραφία, η οποία έτσι κι αλλιώς δεν αντικατόπτριζε τις προτιμήσεις του Βάρναλη αλλά της εφημερίδας. Έχω προσθέσει και τρεις υποσημειώσεις, ενώ μια τέταρτη, αυτή για τον στίχο του τίτλου, θα τη συζητήσουμε πιο αναλυτικά στη συνέχεια.

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

-«Όνειρον φθινοπωρινής νυκτός και πρωίας»! Πρωτοβρόχια στην καρδιά του καλοκαιριού. Δροσιές και ρίγη –λουτρό της ψυχής!

Έτσι μουρμούριζε στην ταράτσα του προχτές το απόγευμα ο κεραυνωμένος των κυνικών καυμάτων, τσίτσιδος, μονάχα με το βρακάκι του μπάνιου. Και χτυπούσε χαρούμενος τα χέρια του στο στήθος, καθώς τον κατάβρεχε το ουράνιο ποτιστήρι και το κορμί του έπινε τη βροχή, όπως το διψασμένο χώμα! Γύρω οι κήποι, τα δέντρα και προπαντός τα ξερά χορτάρια κι η γης ολάκερη μοσκοβολούσανε τη χαρακτηριστική μυρωδιά της βρεμένης εξοχής, που κανείς Βιργίλιος δεν μπόρεσε να την τραγουδήσει. Ακόμα κι οι στέρφες ντοματιές του μπαλκονιού του ζωηρέψανε, σταθήκανε ντούρες, κι ενώ ήταν έτοιμος να τις ξεριζώσει, τις άφησε να παίξουν το διακοσμητικό τους ρόλο στο πανηγύρι της πλάσης.

Τα χελιδόνια αραδιαστήκανε στο σύρμα του τηλεγράφου, για να λουστούνε κι αυτά, κι όλα τινάζανε τα φτερά και την ουρά τους, για να φεύγει το νερό και να ’ρχεται άλλο φρεσκότερο. Αλλά το θέαμα δε βάσταξε πολύ. Η βροχή σταμάτησε γρήγορα κι ο  τζαμπατζής του βροχόλουτρου κατέβηκε λυπημένος, να ντυθεί και να βγει όξω να περπατήσει κάτου από τα σύννεφα κι απάνου στη λάσπη.

Λάσπη όμως δεν υπήρχε. Και τα μαύρα σύννεφα τα ’διωξε ένα μεγάλο αλώνι γαλάζιου ουρανού, που διαρκώς απλωνότανε στη δύση. «Τι κρίμα!» μονολογούσε ο δυστυχής. Αλλά το δροσερό αεράκι, που έμπαινε από το λαιμό του και χόρευε στη ράχη του και στα μπράτσα του, τον ικανοποιούσε αρκετά.

Τη νύχτα κοιμήθηκε σα βρέφος στην κούνια του. Και τα χαράματα, που ξύπνησε φρέσκος φρέσκος, είδε πάνου από τον Υμηττό μαύρα, πυκνά και φοβερά σύννεφα. Κι έκανε κρύο.

–Ωραία. Σήμερα τουλάχιστο θα βρέξει για καλά. Θα πάρω την καμπαρτίνα μου και την ομπρέλα. Θα ζήσω μέσα στην καρδιά του θέρους μια χειμωνιάτικη μέρα. Δεν υπάρχει ωραιότερο στολίδι του ανθρώπινου βίου από την ομπρέλα. «Ο Θεός έπλασε τον κόσμο κι ο άνθρωπος την ομπρέλα!» Κάποιος ποιητής είπε:

Δε με μέλει και αν πέσει τ’ ουρανού η κοίλη κόγχη,
είν’ ορθή να την στηρίξει η αδάμαστός μου λόγχη[1].

Δεν έχω ανάγκη να στηρίξω την κόγχη τ’ ουρανού! Βαστάω στα χέρια μου όλον τον ουρανό, την ανοιγμένη ομπρέλα! Και μ’ αυτήν περιφρονώ και τους εφτά ουρανούς της σχολαστικής φιλοσοφίας και τον Αβραξά του Βασιλείδη, ήγουν τους εφτά φορές 365 αιώνες[2]!

Αλλά φευ! δεν έβρεξε. Μόλις βγήκε ο ήλιος, χαθήκανε τα σύννεφα και δε μείνανε παρά ολίγα άσπρα μετάξια εδώ κι εκεί, που τρέχανε γρήγορα να χαθούνε κι αυτά. Κι ο δυστυχής βγήκε χωρίς ομπρέλα και καμπαρτίνα. Αλλά το χειμώνα τον είχε πια μέσα του: έβηχε!…

–Ευλογημένος να ’σαι, ω βήχα! Άλλοτες δεν ήξερα πώς να σε διώξω. Τώρα δε θέλω να φύγεις… Είσαι το μοναδικό μου κειμήλιο του… καλού καιρού.

Κατεβαίνοντας στην πολιτεία έβλεπε στα πεζοδρόμια να πηγαίνουνε στις δουλειές τους τα κορίτσια. Ποτές δεν ήσαν τόσο φωτεινά και τόσο ξύπνια και ποτές ο μέσα τους κόσμος τόσο φανερός. Έβλεπε ποια είναι καλόβολη, ποια στριμμένη, ποια ζεστή, ποια κρύα, ποια είχε φωνή λεπτή και ποια φωνή βαριά! Κάπνιζε το τσιγάρο του κι έστειλε τα συννεφάκια του καπνού να ενωθούνε με τα θλιμμένα τους αδερφάκια (όπως έλεγε ο Πορφύρας) του ψηλού ουρανού.

Μπαίνοντας μέσα σε μια στοά της οδού Σταδίου για να πιει τον πρωινό καφέ του, βρήκε επιτέλους νερά πάνω στις πλάκες. Ένας άνθρωπος με το μαρκούτσι έπλενε τη στοά. Ο «ήρως» μας, αφού δε βρήκε στο ύπαιθρο καμιά γούβα βρόχινου νερού, δεν έχασε την ευκαιρία να πατήσει απάνω στο μπόλικο νερό της δεξαμενής. Αλλά τα παπούτσια του ήσαν τρύπια. Και το νερό μπήκε μέσα και του μούσκεψε τα πόδια. Κι όπως πηδούσε αυτός, πηδούσε και η σκέψη του. Κι άρχισε να τραγουδά:

Έχεις γρόσα,
έχεις γλώσσα,
Έχεις σόλα,
τα έχεις όλα![4]

 

[1] Ο στίχος παρατίθεται στο μυθιστόρημα Ο αυθέντης του Μωρέως του Α.Ρ.Ραγκαβή.

[2] Στο έργο του Αλεξανδρινού γνωστικού φιλοσόφου Βασιλείδη (2ος αι. μ.Χ.) πρωταγωνιστεί η θεότητα και μαγική λέξη Αβρασάξ ή Αβραξάς.

[4] Οι πρώτοι δύο στίχοι είναι λαϊκή παροιμία.

 

Λοιπόν, ο Βάρναλης μας λέει ότι ο Πορφύρας έχει γράψει έναν στίχο για τα σύννεφα, όπου τα αποκαλεί «θλιμμένα αδερφάκια» ή κάτι τέτοιο. Έπρεπε λοιπόν να βρω αυτόν τον στίχο. Ο Πορφύρας σε πολλά ποιήματά του μιλάει για τα σύννεφα, και μάλιστα τούς έχει αφιερώσει κι ένα ποίημα, το εξής:

Τα σύννεφα

Αργά, βουβά και μαύρα απόψε βράδυ,
τα σύννεφα στον έρημο ουρανό κυλούνε˙
γλιστρούν και φεύγουν, φεύγουν στο σκοτάδι˙
δε βρέχουνε τον πόνο τους να πούνε.
Αργά, βουβά και μαύρα απόψε το βράδυ.

Άλλα σα στάχτη κι άλλα ωσάν την πίσσα,
σκεπάζουν τα βουνά και πνίγουν τ᾽άστρα,
προσκυνητές θολοί στα ερημοκκλήσα,
και μαύροι καβαλλάρηδες στα κάστρα,
άλλα σα στάχτη κι άλλα ωσάν την πίσσα

Απόψε πάνε, πάνε και γυρίζουν,
σιμά στα κάστρα τ᾽άδεια και χορεύουν,
σιμά στα ερημοκκλήσα και τ᾽αγγίζουν,
κάποια καλά στη νύχτα εκεί γυρεύουν,
κι άποψε πάνε, πάνε και γυρίζουν.

Κάποια καλά, μα ολότελα χαμένα,
μέσα στη νύχτα εκεί και στον αγέρα,
τα σύννεφα, για ιδές τα-ωσάν εμένα-
γυρεύουν, αχ! απόψε πέρα ως πέρα,
κάποια καλά, ολότελα χαμένα…

Το ποίημα δημοσιεύτηκε στη συλλογή «Σκιές» του 1920, και μιλάει για τα σύννεφα, αλλά δεν έχει θλιμμένα αδερφάκια. Υπάρχει κι άλλο ένα ποίημα, που το έχω ανεβάσει και στον παλιό μου ιστότοπο, αλλά ούτε αυτό λέει για θλιμμένα αδερφάκια.

Άπαντα του Πορφύρα δεν είχα. Γκουγκλίζοντας (με τις λέξεις Πορφύρας, σύννεφα, θλιμμένα) βρήκα ότι στην Εγκυκλοπαίδεια της ελληνικής λογοτεχνίας του Χάρη Πάτση υπάρχει μια αναφορά σε έναν τέτοιο στίχο, αλλά χωρίς να παρατίθεται ο στίχος ή  να αναφέρεται το ποίημα.

Αγγάρεψα τον ποιητή Θάνο Γιαννούδη (που βέβαια έχει τα άπαντα του Πορφύρα και έχει φάει με το κουτάλι όλους τους παραδοσιακούς) να βρει τον στίχο -έψαξε ένα προς ένα τα ποιήματα, και, περιέργως, δεν το βρήκε… Μια και βρισκόμουν στην Ελλάδα εκείνες τις μέρες, σκέφτηκα να πάω στην Εθνική Βιβλιοθήκη (που έχει την εγκυκλοπαίδεια του Χάρη Πάτση στο αναγνωστήριο) να δω μήπως βρω από εκεί τον αναζητούμενο στίχο.

Το πρωί εκείνο, καθώς ετοιμαζόμουν να πάω στην Εθνική Βιβλιοθήκη, κοίταζα κάτι άλλο στο περιοδικό «Τέχνη», ένα πρωτοποριακό περιοδικό που έβγαζε ο Κώστας Χατζόπουλος το 1899-1900 (από το οποίο έχω ανεβάσει μιαν ανθολογία στον παλιό μου ιστότοπο) και συνέβη κάτι εκπληκτικό -έπεσα πάνω στον στίχο που αναζητούσα!

Ιδού η σελίδα 33 από το 2ο τεύχος της Τέχνης, με δύο ποιήματα του Πορφύρα. Στο δεύτερο ποίημα, οι τρεις τελευταίοι στίχοι είναι:

Τα σύννεφα -αδερφάκια μου θλιμμένα-
γυρεύουν απ’ τη μια ως την άλλην άκρια
κάποια καλά μα αιώνια χαμένα.

Θα προσέξατε ότι το ποίημα του Πορφύρα έχει τίτλο «Σύννεφα» και ουσιαστικά είναι το ίδιο ποίημα με αυτό που παραθέτω πιο πάνω, της συλλογής του 1920, αλλά με ορισμένες αλλαγές. Και μια από τις αλλαγές είναι ότι ενώ το 1899 ο Πορφύρας έγραψε

«Τα σύννεφα -αδερφάκια μου θλιμμένα»,

αργότερα ξαναδούλεψε το ποίημα, κι όταν το συμπεριέλαβε στη συλλογή το 1920 αλλαξε τον στίχο σε:

τα σύννεφα, για ιδές τα-ωσάν εμένα-

Στα Άπαντα, το ποίημα δημοσιεύτηκε με την τελική του μορφή, αυτή που είχε στη συλλογή του 1920, γι’ αυτό ο φίλος μου ο Θάνος δεν μπόρεσε να βρει τον στίχο που του είπα να αναζητήσει -και γι’ αυτό ο στίχος δεν γκουγκλιζόταν.

Ο Βάρναλης που έφτασε στην Αθήνα το 1902 και γράφτηκε στη Φιλοσοφική κι έκανε παρέες με τους ποιητές της εποχής θα διάβασε την Τέχνη ή ίσως και να άκουσε το ποίημα να το απαγγέλλει ο Πορφύρας (έκαναν παρέα) πριν το αλλάξει, κι έτσι θυμόταν την πρώτη μορφή και σ’ αυτήν αναφέρθηκε στο χρονογράφημα.

Οπότε, το μικροφιλολογικό μυστήριο λύθηκε.

Αλλά ας παραθέσουμε και την πρώτη μορφή του ποιήματος, όπως δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Τέχνη το 1899:

Σύννεφα

Αργά, βουβά, και μαύρα απόψε βράδυ
τα σύννεφα στον έρημο ουρανό κυλούνε,
γλιστρούν και φεύγουν, φεύγουν στο σκοτάδι˙
δε βρέχουνε τον πόνο τους να πούνε.
Αργά, βουβά και μαύρα απόψε βράδυ.

Άλλα λευκά σα χιόνι, άλλα σάν πίσσα,
σκεπάζουν τα βουνά και πνίγουν τ᾽άστρα,
προσκυνητές θολοί στα ερημοκκλήσα
και μαύροι καβαλλάρηδες στα κάστρα,
άλλα λευκά σα χιόνι άλλα σαν πίσσα.

Απόψε αργά, βουβά -Θε μου- γυρίζουν
σιμά στα κάστρα και τρελά χορεύουν,
σιμά στα ερημοκκλήσα και τ᾽αγγίζουν,
κάποια καλά χαμένα λες γυρεύουν,
κι άποψε αργά, βουβά -Θε μου- γυρίζουν.

Κάποια καλά μα αιώνια χαμένα,
δίχως οργήν απόψε, δίχως δάκρυα,
τα σύννεφα -αδερφάκια μου θλιμμένα-
γυρεύουν απ’ τη μια ως την άλλην άκρια
κάποια καλά μα αιώνια χαμένα.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, μερικές από τις αλλαγές που έκανε ο Πορφύρας βελτιώνουν το ποίημα (ας πούμε, το «μα αιώνια χαμένα» κάνει χασμωδία, ενώ το «ολότελα χαμένα» την αποφεύγει) -αλλά δεν θα συμφωνήσω μαζί του που κατάργησε τον θαυμάσιο στίχο «Τα σύννεφα -αδερφάκια μου θλιμμένα-»

Ίσως κι ο Βάρναλης να ήξερε και τη νεότερη μορφή, αλλά να προτιμούσε την παλιότερη, και γι’ αυτό τη χρησιμοποίησε στο χρονογράφημά του!

160 Σχόλια to “Τα σύννεφα, αδερφάκια μου θλιμμένα”

  1. Γς said

    Καλημέρα

    Ωραίο.

    >Κατεβαίνοντας στην πολιτεία έβλεπε στα πεζοδρόμια να πηγαίνουνε στις δουλειές τους τα κορίτσια. Ποτές δεν ήσαν τόσο φωτεινά και τόσο ξύπνια και ποτές ο μέσα τους κόσμος τόσο φανερός

    Πιτσιτικάς έκανα κάτι ανάλογες παρατηρήσεις-στατιστικές.

    Από τις ποιό άσχημες μέχι τις ποιό όμορφες, όσο πέρναγε η ώρα στις στάσεις των λεωφορείων.

    Οι πολύ πού όμορφες με ταξί

  2. Γς said

    Από τις πιό άσχημες μέχι τις πιό όμορφες

  3. Γς said

    2:
    πιο

    Τέλος πάντων. Και τότε είχαμε βροχές, στα ονειρά μας

  4. Γς said

    Και γέμιζε κι ο τόπος εσκαργκό

  5. argyris446 said

    Reblogged στις worldtraveller70.

  6. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Καλημέρα, τι ωραίο κυριακάτικο κείμενο!

    Πολύ ενδιαφέρον που στην ίδια «Τέχνη», μαζί με τα «Σύννεφα» δημοσιεύτηκε και το «Στερνό Παραμύθι», που όλοι (νομίζω) είχαμε αγαπήσει από τα σχολικά βιβλία και ίσως να είναι αυτό απ’ όλα του Πορφύρα που θα σωθεί μέσα στον αμφίβολο ελληνικό ποιητικό κανόνα.
    Δεν ξέρω γιατί στο κείμενό σου δεν γράφεις ποιο είναι «το δεύτερο» -για να μην «επισκιάσει» τα «Σύννεφα»;

    Έχεις δίκιο, καλύτερος ο αλλαγμένος στίχος, τώρα τον σώζεις κρατώντας τ’ «αδερφάκια» αλλά προσθέτοντας το -μ- τους στα «θλιμένα»…

  7. Με την παρατεταμένη καλοκαιρία και την καταθλιπτική υγροθερμία της χώρας μας είμαστε κάπως συνεσταλμένοι. Πίνδος, καλοκαίρι, νησιά — τα αποδεχόμαστε όλα σαν καλά… Πάλι καλά που έχουμε συμβιβαστεί, αλλιώς θα τρελαινόμαστε.
    Καλό κομμάτι. Θα το περίμενα περισσότερο πολεογραφικό. Να δούμε τι θα πουν οι φίλοι.
    Καλημέρες σου, Νίκο.

  8. alexisphoto said

    καλημέρα,
    Υπέροχο το ποίημα.
    Η συνέχειά του με την προσπάθεια εύρεσης του στίχου με γαργαλάει ευχάριστα.
    Ευχαριστούμε

  9. Γιάννης Κουβάτσος said

    Καλημέρα!
    Θαυμάσιο το χρονογράφημα, Νίκο! Τι μεγάλοι μάστορες του λόγου ήταν αυτοί οι λογοτέχνες που έγραφαν και χρονογραφήματα για να βγάζουν το ψωμί τους. Δεν το έβλεπαν σαν αγγαρεία, σαν μεροδούλι-μεροφάι, αλλά έβαζαν όλη τους την τέχνη. Κονδυλάκης, Καρκαβίτσας, Νιρβάνας, Χατζόπουλος, Παπαντωνίου, Βάρναλης και πόσοι ακόμα…Ως φανατικός αναγνώστης λογοτεχνικών κειμένων που αφορούν την προ αντιπαροχής Αθήνα περιμένω πώς και πώς το βιβλίο που επιμελείσαι, Νίκο.

  10. Γς said

  11. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    7: Έχει πολύ ενδιαφέροντα πολεογραφικά κομμάτια στον τόμο που θα βγει

    6 Ναι, ίσως έπρεπε να αναφερθώ περισσότερο στο Παραμύθι

  12. sarant said

    9: Ναι, το χρονογράφημα είχε μεγάλους μάστορες, αλλά ως εφήμερο είδος δεν διατηρειται καλά.

    Θα λείψω για μερικές ώρες!

  13. Παναγιώτης Κ. said

    Πάρα πολύ ωραίο το σημερινό θέμα !
    Το μικροφιλολογικό στο τέλος το καταλαβαίνει όποιος βρέθηκε σε παρόμοια κατάσταση.Εκ των πραγμάτων είσαι σε ετοιμότητα, και αν η τύχη είναι λίγο με το μέρος σου τότε πέφτεις στην απάντηση!
    Το τονίζω: Πρέπει να είσαι σε ετοιμότητα.

  14. Κάτι για τα κυνικά καύματα (έτσι, για να αφήσω κι εγώ ένα σχόλιο). Τι ωραίο χρονογράφημα!

  15. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    11β,

    …γιατί κι εκεί υπάρχει μια αλλαγή στίχου (:το «καβαλάρηδες χρυσοί στο άτι» έγινε «επάνω σ’ άτι» -τέλος πάντων, «μικροφιλολογικά», όπως λες…) Ευχαριστούμε, πάντως!

  16. Γιάννης Κουβάτσος said

    Από τον Δημήτρη Σύψωμο, τον Λάμπρο Πορφύρα δηλαδή, δεν θα μείνει μόνο το «Στερνό παραμύθι». Θα μείνει και το «Λάκριμε ρέρουμ» και το «Πιε στου γιαλού τη σκοτεινή ταβέρνα» και μακάρι να μείνει το υπέροχο «Δέηση για την ψυχή του Παπαδιαμάντη». Χαμηλόφωνη η ποίησή του, αλλά αγγίζει την ψυχή…Ιδίως όταν έξω ψιχαλίζει…

  17. cronopiusa said

  18. cronopiusa said

    Μην κλαις

    Μην κλαις, μη λες πως τίποτα δε σού’ μειν’ εδώ πέρα.
    Σου μένει, απάνω στα βουνά, το πέρασμα της μπόρας,
    σου μένει η χαραυγή μακριά στο πέλαγο κι η μέρα
    κάτω στον κάμπο κι οι ελιές και το βουητό της χώρας.

    Σου μένει ακόμα το φτωχό, τ’ απάνεμο ακρογιάλι,
    που, σα βραδιάζει, μέσα του πέφτουν τα βράχια, οι μώλοι,
    τα σπίτια, ο γέρος ο ψαράς που λάμνει αγάλι αγάλι.
    Μην κλαις! Σου μένει εκεί -για ιδές!- όλ’ η ζωή μας. ‘Ολη.

    Σου μένει εκεί με τη βουβή κι αθώα της γαλήνη,
    με τη γλυκοχαμόγελη, την ξένοιαστη ομορφιά της,
    με τη σκιά της, τη σκιά που αρχίζει να τη σβήνη
    σιγά σιγά το σούρουπο και της νυχτιάς ο μπάτης…

    Η Φρεαττύδα του Λάμπρου Πορφύρα

  19. Γιάννης Κουβάτσος said

    Κι ένα περιστατικό που αναφέρει ο Περάνθης και δείχνει τη σεμνότητα του Πορφύρα:
    «Μια-δυο φορές τη βδομάδα ανέβαινε και στην Αθήνα, ν’ ανταμώσει τις φιλολογικές του παρέες, χωρίς όμως ποτέ να μιλάει για φιλολογία. Κάποτε κατέβηκαν και οι φίλοι του στον Πειραιά, στην ταβέρνα του Κωστάλα, που ήταν η τακτική του.
    -Τι έγινες τόσες μέρες, καημένε Λάμπρο!
    Ο ποιητής κοκκίνισε, ξεροκατάπιε, τα έχασε. Τέλος βρήκε το θάρρος να πει:
    -Τι έπαθες, ξέχασες τ’ όνομά μου; Δεν με λένε Λάμπρο…
    Φοβήθηκε να μάθουν οι ανυποψίαστοι συμπότες του της πειραϊκής ακτής, που τον ήξεραν και τον έλεγαν «ο κυρ Δημητράκης», πως είναι ποιητής κι έχει άλλο όνομα.»

  20. Elisabeth P said

    Με πολλή χαρά που τα σύννεφα έχουν αποτελέσει έμπνευση για σπουδαίους ανθρώπους, αρπάζω την ευκαιρία να καταθέσω και τα δικά μου σύννεφα.
    Σύννεφα στον Αττικό ουρανό https://youtu.be/enavC0pEoEs

  21. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    16 «Λάκριμε ρέρουμ»

  22. Γς said

  23. Γς said

    Κι αν θα διψάσεις για νερό
    θα στύψουμε ένα σύννεφο …

  24. nikiplos said

    Φυσικά άμα τραγουδάμε οι στίχοι για σύννεφα είναι πολλοί…

    Όμως το «Όταν έρχονται τα σύννεφα» του Μάνου Χατζηδάκι είναι η διαφορά όλη…

    επίσης:
    Mην τον ρωτάς τον ουρανό
    το σύννεφο και το φεγγάρι (Χατζηδάκις)

    Το σύννεφο έφερε βροχή κι έχουμε μείνει μοναχοί (Χατζηδάκις, Γκούφας)

    Να ’χα το σύννεφο άλογο και τ’ άστρι χαλινάρι
    το φεγγαράκι της αυγής να ’ρχόμουν κάθε βράδυ (Χατζηδάκις)

    το «μη μιλάς άλλο γι’ αγάπη» του Νιόνιου…

    Έλα μαζί μου, κάπου να πάμε, χέρι με χέρι
    Σ’ ένα άσπρο σύννεφο, σ’ ένα παράδεισο, σε κάποιο αστέρι (Λάκης Παππάς, Γιάννης Αργύρης)

    Στα μάτια του ένα, ένα σύννεφο
    μες στην καρδιά, καρδιά του σίδερο
    Κυλάει το αίμα, σκέπασε τον ήλιο
    κι ο χάρος εροβόλαγε (Λεβέντης Εροβόλαγε, Θεοδωράκης)

    Χωρίς το σύννεφο βροχή δεν κατεβαίνει
    ούτε το δάκρυ χωρίς καημό (Γιάννης Πουλόπουλος)

    Στον άλλο κόσμο που θα πας, κοίτα μη γίνεις σύννεφο (Θεοδωράκης, Γκάτσος)

    Μ’ ένα μαύρο σύννεφο
    το φεγγάρι μου έχασα
    κόσμε του Άδη σύνορο
    να θυμάμαι ξέχασα (Μπρέγκοβιτς, Λίνα Νικολακοπούλου)

    ενδεικτικά, Ο Χατζηδάκις στιχουργικά και δημιουργικά, «πετούσε» περισσότερο συχνά στο σύννεφο, από τους άλλους…

  25. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    1962.ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ – ΝΙΚΟΣ ΝΙΚΟΛΑΙΔΗΣ
    (από nikosnikolaidis. com αντιγράφω:
    Το ντοκυμανταίρ του Ν.Ν. «LACRIMAE RERUM» που μας θυμίζει το ποίημα του Πορφύρα, έχει έναν τόνο δικό του κι αυτό χάρις στο φακό του σκηνοθέτη που κινείται με δεξιοτεχνία πάνω στα αντικείμενα όπου κάτι έμεινε από το πέρασμα των ζωντανών.
    Το γύρισμα – όπως μου είπε ο ίδιος – έγινε σε μια ατμόσφαιρα βαρειά από παλιές φωνές, περάσματα και θλίψεις ανθρώπων, βάσταξε 11 μέρες με 20 ώρες εντατική δουλειά καθημερινά.
    Εκεί σ’ αυτό το περιβάλλον το καλά συντονισμένα με τη διάθεσή του, ο νεαρός Νικολαΐδης, μόλις 25 ετών, άφησε το έργο του να αυτοσχεδιαστεί.
    Ξεκινώντας από μουσική Σούμπερτ, Γκριγκ και Σαιν Σάνς, έπλασε μια ιστορία που μοιάζει με τη ζωή του ανθρώπου.
    Ο άνθρωπος γεννιέται, χαίρεται, πεθαίνει. Το πέρασμά του συνδέεται από το μουσικό κομμάτι που μας δίνει άμεσα τη χαρά του, τη λύπη του, το θάνατό του. Αυτός ο άνθρωπος στη ταινία είναι ένα ανδρείκελο που ηθελημένα, έμεινε έτσι όπως βρέθηκε.
    Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι το δύσκολο θέμα του Νικολαΐδη αποδόθηκε με μεγάλη κινηματογραφική ευαισθησία.
    Είναι φανερή η σημασία της προσφοράς του σκηνοθέτη Ν.Ν. στον ελληνικό κιν/φο. Άνοιξε ένα καινούργιο δρόμο όπου θα πορευθούμε για να αναζητήσουμε τα κρυφά νήματα που ξεκινούν από την ζωή μας και την συνδέουν με το άγνωστο.

    Το ντοκιμαντέρ, η πρώτη κιν/κή γραφή του εξαιρετικού κι αξέχαστου Οργισμένου Βαλκάνιου
    «LACRIMAE RERUM»

  26. Παναγιώτης Κ. said

    Συμφύρονται !
    Δεν μου είναι άγνωστο το ρήμα και μου αρέσει! (…η σαγήνη της λόγιας γλώσσας που έχω γράψει σε παλαιότερο σχόλιο …)
    Ωστόσο, άνοιξα το λεξικό και διαβάζω: συμφύρω: (ΑΚ) συμμειγνύω ατάκτως, ανακατώνω.

  27. κουτρούφι said

    Μερικά Σιφνέικα:

    Σαν δεις και πάνε κι έρχονται σύννεφα μαυρισμένα
    μου περισσεύουν οι καημοί και στέλλω σου και σένα
    (δίστιχο που λέγεται σε διάφορους σκοπούς στη Σίφνο)

    Μα τ’ Αη Νηγιά τα νέφη
    αν δεν πιω δεν κάνω κέφι
    (τσάκισμα που τραγουδιέται στο σκοπό του Αη Νηγιά)

  28. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>καθώς τον κατάβρεχε το ουράνιο ποτιστήρι και το κορμί του έπινε τη βροχή, όπως το διψασμένο χώμα
    ΛΑΜΠΡΟ καλημέρα!
    Έχεις σοβαρό λόγο να φανείς, ως δηλωμένος περιπατητής στη βροχή (δεν τρέχεις ποτέ,είχες πει, όταν σε πιάσει στο δρόμο)


    Σύννεφα του γιαλού θε ν΄αρματώσω
    θα μαι στο πλάι μου και ας ματώσω

  29. Γς said

    24:

    😉

  30. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    27. Ωραία! και μια μαντινάδα

    Γίνου κερά μου σύννεφο
    και βρέξε στην αυλή μου
    να πάρω βρόχινο νερό
    να πλύνω την πληγή μου

  31. Γς said

  32. Γς said

    Εβρεχε και τότε. 1959 στην Γιουροβίζιον

  33. Γς said

    Και στην Γιουροβιζιόν χθές.
    Οπου κέρδισε ένας ύμνος στους Τούρκους συνεργάτες των ναζί της Ουκρανίας.

    http://www.tribune.gr/media/news/article/245583/enas-imnos-stous-tourkous-sinergates-ton-nazi-kerdise-tin-eurovision.html

  34. Γς said

    33:

    Μοιρολόι για συνεργάτες των Ναζί στην Ουκρανία το τραγούδι που κέρδισε τη φετινή Eurovision

  35. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Πουλιά τση θλίψης φύγετε
    σκορπίστε μαύρα νέφη
    το χέρι τση χαράς θωρώ κι
    από μακριά μου γνέφει.

  36. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Σύννεφο με παντελόνια

  37. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Μορτάκι του άσπρου σύννεφου
    Συννεφιές/συννεφιές

  38. gpoint said

    Πολύ ωραίο άρθρο !

  39. gpoint said

    Να ρωτήσω κάτι άσχετο τους εβραιομαθείς : ποιά είναι η σημασία του ονόματος Μαγδαληνή ;

  40. Γς said

    Όταν Το Κέρατο Πέφτει Σύννεφο…

    Γυναίκα στο κρεβάτι με τον εραστή, οπότε χτυπάει το τηλέφωνο. Το σηκώνει αυτή και μετά από λίγα λεπτά το κλείνει.
    – Ποιος ήταν; ρωτάει ο εραστής.
    – Ο άντρας μου ήταν. Λέει ότι θα αργήσει λιγάκι γιατί είναι με εσένα στο καφενείο και παίζει τάβλι!

  41. ΚΩΣΤΑΣ said

    Κι ένα όχι για τη βροχή αλλά για άλλη ομοιοκατάληκτη λέξη, του Ναπ. Λαπαθιωτη.

    Μητσάκι μου, μου φαίνεται πως αδικείς το πνεύμα μου!
    Δεν είμαι σπίρτο, φυσικά, σαν κάποιους από σας
    – αλλ’ έχω, καθώς τό ‘νιωσες,πιστεύω κι απ’ το γεύμα μου,
    τίτλους λαμπρούς, οικόσημα, περγαμηνάς χρυσάς!

    Πιστεύω να καμάρωσες τ’ αρχοντικό σερβίτσιο μου,
    και το μικρό μου το λακέ με την οικοστολή.
    Όταν υπάρχουν όλ’ αυτά και βρίσκεις και ψωλή,
    το παραπάνω το μυαλό, τι να το κάνεις Μήτσο μου;…

    Εφ’ ω και σε χαιρέτησα
    Αντώνα η σερέτισσα (1933)

    Πηγή: http://www.lifo.gr

  42. 39 Εβραιομαθής δεν είμαι, αλλά ήξερα ότι σημαίνει «από τα Μάγδαλα» και μάλλον έτσι είναι, αν και εδώ διαβάζω και άλλες εκδοχές:

    In the four Gospels, Mary Magdalene is nearly always distinguished from other women named Mary by adding «the Magdalene» (ἡ Μαγδαληνή) to her name.[2] This has been interpreted to mean «the woman from Magdala», a town on the western shore of the Sea of Galilee. Luke 8:2 says that she was actually «called Magdalene». In Hebrew מגדל Migdal means «tower», «fortress»; in Aramaic, «Magdala» means «tower» or «elevated, great, magnificent».[9] Talmudic passages speak of a Miriam «hamegadela se’ar nasha», «Miriam, the plaiter of women’s hair» (Hagigah 4b; cf. Shabbat 104b), which could be a reference to Mary Magdalene serving as a hairdresser.[10] https://en.wikipedia.org/wiki/Mary_Magdalene#Identity:_Marys_in_the_New_Testament

  43. 39

    Μαγδαληνή είναι αυτή από τα Μάγδαλα

    https://en.wikipedia.org/wiki/Magdalene_%28given_name%29

    Και Μάγδαλα σημαίνει https://en.wikipedia.org/wiki/Magdala

  44. 43

    Είναι η γυναίκα που ο Ιησούς της φώναζε «Στάσου! Μάγδαλα!» κι αυτή έτρεχε πανικόβλητη…

  45. Παναγιώτης Κ. said

    Μαρτέν Παζ : Περί βροχής.
    Εκδόσεις Αστάρτη -2007.
    Κάτι μεταξύ δοκιμίου και λογοτεχνίας.
    Το διαβάζεις και αν υποθέσουμε ότι έχεις την τάση να γράψεις διήγημα τότε σε παρακινεί να το κάνεις.

    Φαντάστηκα τους χαρακτήρες να δρουν λίγο πριν από τη βροχή, κατά τη διάρκειά της και κυρίως μετά όπου η ατμόσφαιρα έχει καθαρίσει και ακόμη καλύτερα, να είναι νύχτα και οι δρόμοι φωτισμένοι να γυαλίζουν! Η Υμηττού στο Παγκράτι είναι το πρότυπο μου!

    Η βροχή είναι σημαντικό θέμα στο λογοτεχνικό και το χρονογραφικό περιβάλλον. Όπως εξάλλου και στο ιστορικό διότι, υπάρχουν γεγονότα που την έκβασή τους την προσδιόρισε μια κατακλυσμιαία βροχή.
    Αλλά και η ποιητική και η στιχουργική έχουν ως θέμα την βροχή.
    Σταχυολογώ από την δεύτερη: Πέφτουν τις βροχής οι στάλες, Η νύχτα είναι βροχερή, Έρχεται βροχή έρχεται μπόρα,
    Βρέχει φωτιά στη στράτα μου…

    Όσο για διάφορες εικόνες στο υποτιθέμενο διήγημα να μερικοί τίτλοι:
    1.Η βροχή , η στέγη και η ικανοποίηση που αισθάνεσαι σε μια μπόρα όταν προστατεύεσαι κάτω από ένα στέγαστρο!
    2.Η βροχή , το ταξίδι και…οι υαλοκαθαριστήρες του αυτοκινήτου σε λειτουργία.
    3.Τα αεροπλάνα που ταξιδεύουν πάντα χωρίς βροχή αφού πετάνε πάνω από τα σύννεφα.
    4.Η βροχή και ο αέρας, το χιονόνερο, η βροχή ο ήλιος και το ουράνιο τόξο.
    5.Η ανομβρία και η λιτανείες…
    6.Ο βροχοποιός που δεν είναι υπεύθυνος για τη βροχή αλλά και για την ανομβρία.
    7. Η βροχή και ο…Θόδωρος Αγγελόπουλος και φυσικά και οι άλλες συναφείς κινηματογραφικές ταινίες οι οποίες φυσικά, δεν είναι λίγες!
    8. Τα βροχερά Γιάννενα ή η βροχερή Κόνιτσα. Φαντασθείτε την πόλη της αρεσκείας σας με την οποία είστε εξοικειωμένοι.
    9.Τα λιθόστρωτα στις παρόδους της οδού Γιαννιτσών μετά τη βροχή!
    10. Να σας το χαλάσω και λίγο… Η βροχή μετά το Τσέρνομπιλ ή η λασποβροχή από τη Λιβύη.
    11. Η βροχή, η υδρορροή του σπιτιού και…πενιά του Χιώτη . 🙂 .Τι το περάσαμε! Ή έχουμε φαντασία ή δεν έχουμε. 🙂
    12. Η βροχή και η ικεσία για να σταματήσει η ανομβρία αλλά και ικεσία για να σταματήσει.
    13.Να κάνεις βόλτα στην παραλία της Θεσσαλονίκης, να έχεις ομπρέλα και να παρατηρείς τα μικρά..σπειράκια στην επιφάνεια της θάλασσας από τις σταγόνες της βροχές και τα οποία σκάνε αμέσως για να σχηματισθούν καινούργια κ.ο.κ
    14. Η αναβροχιά και το χαλάζι ή η βροχή που εξαφανίζει το χιόνι!
    15. Μια στέγη που στάζει και να σπεύδεις να βάλεις ένα δοχείο…
    16. Να απολαμβάνεις τη βροχή από το παράθυρο του σπιτιού.
    17.Η βροχή να έχει σταματήσει και να έχει μείνει για λίγο ο ήχος των χειμάρρων που προκάλεσε έως ότου να πάψει να κυλάει το νερό.
    18.Μα τι βροχή ήταν εκείνη στην ταινία ΑΠΟΣΤΟΛΗ με τον Ντε Νίρο!
    19.Ο Κλιντ Ίστγουντ με το καουμπόικο καπέλο με το πλατύ μπορ να τον χτυπάει η βροχή με το πούρο στο στόμα έτοιμος να τραβήξει το Κολτ!
    20. Η βασανισμένη Ναργκίς να χτυπιέται στο πρόσωπο από την καταιγίδα και αυτή προχωράει στη μοίρα της.
    21. Μια βροχή σας σώζει.(Ποδοσφαιρικό)

    Αν στύψω το κεφάλι μου θα μου έλθουν και άλλες εικόνες στο μυαλό.
    Νομίζω ότι έπεισα γιατί μου άρεσε (#13) η σημερινή ανάρτηση. 🙂

  46. gpoint said

    # 42, 43

    ευχαριστώ αλλά έχω την εντύπωση πως τα Μάγδαλα είναι μάλλον ανύπαρκτα και εφευρέθηκαν από την Μαγδαληνή !!

    # 44 χαμόγελο σε εικονίδιο !

  47. gpoint said

    Ο καθένας έχει τις εμπειρίες του από σύννεφα και βροχή, οι δικές μουεδώ

  48. Γς said

  49. Λ said

    Συννεφισμένη Κυριακή μοιάζεις με την καρδιά μου…

  50. Παναγιώτης Κ. said

    @47. Το διάβασα. Δεν είναι ωραίο!
    Είναι πολύ ωραίο!!
    Και επειδή οι αυτοί οι χαρακτηρισμοί είναι η εύκολη απάντηση προχωράω λίγο. Η γλώσσα είναι αβίαστη και το πιο σημαντικό είναι και λογοτεχνική.
    Πάντα ταύτα βεβαίως σύμφωνα με…τη γνώμη μου!

  51. Παναγιώτης Κ. said

    @40.(Γς) 🙂 🙂

  52. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ν ε φ έ λ ε ς
    Νεφελοκοκκυγία (κατοικία κούκων στα σύννεφα)
    Σήμερον ο καιρός διαρκώς συννεφιάζει-
    νεφοσκεπής μα όχι από νέφη αλλ από νέφος. Σύννεφο η σκόνη γμτ!
    Θαμπός,αντίθετο απ΄το θάμβος που λεγαμε προχτές.

  53. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    49. Φεύγουνε τα σύννεφα.
    Καλημέρα και περαστικά του χεργιού

  54. Γιάννης Κουβάτσος said

    Του χρόνου, Γς, να στείλουμε κι εμείς ένα μοιρολόι για τα Καλάβρυτα ή το Δοξάτο ή το Δίστομο ή την Κάνδανο ή…ή…Τι να πρωτοθυμηθώ…Αλλά μάλλον θα απορριφθεί το τραγούδι από τους υποκριτές Ευρωπαίους ως πολιτικό, ως εξάπτον τα πάθη και μη συνάδον με τους σκοπούς της Γιουροβίζιον.

  55. Alexis said

    Οπου ναι νιος και δεν πετά με του βοριά τα νέφη
    Ίντα τη θέλει τη ζωή στον κόσμο να την έχει

    Πέμπω σου χαιρετίσματα με του βοριά τα νέφη
    Να σου τα ρίξουν μια βροχή φως μου να κάμεις κέφι

  56. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Παραθέτω ἀπὸ τὴν Βικιπαίδεια:

    «Για τον γνωστικό Βασιλίδη, Αβράξας ήταν η υπέρτατη θεότητα, ενώ ιδιαίτερη σημασία δινόταν στο άθροισμα των αριθμητικών τιμών των γραμμάτων της λέξης (365, όσες οι ημέρες του έτους)»

    Τυχαῖο; Δὲ νομίζω;

    Abraxas εἶναι καὶ ὁ τίτλος τοῦ πιὸ δημοφιλοῦς, ἴσως, ἄλμπουμ τοῦ συγκροτήματος Santana.

    Ἄς αλλάξουμε διάθεση τώρα.

    Ἕνα ἀγαπημένο μου τραγοῦδι γιὰ τὴ βροχὴ:

    «Ἀπόψε ἄρχισε καὶ ψιλοβρέχει»

    σὲ στίχους καὶ μουσικὴ Γιώργου Μητσάκη μὲ τὸν ἀξεπέραστο Στελάρα στὰ καλύτερά του.

    Αὐτὸ τὸ τραγοῦδι πρέπει νὰ ἦταν ἡ πηγὴ τῆς ἔμπνευσης τοῦ Βαγγέλη Κορακάκη γιὰ τὸ καλύτερο, κατὰ τὴ γνώμη μου, τραγοῦδι του, «Πρώτο φθινόπωρο».

  57. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρες !
    Ωραία τα σύννεφα σήμερα, βοήθησαν την πορεία ειρήνης στη μνήμη του Λαμπράκη.

  58. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μάγδαλα σημαίνει ψηλός πύργος, σύμφωνα με την Πύλη για την ελληνική γλώσσα. Άρα Μαρία η Ψηλοπυργιώτισσα. 😊

  59. Παναγιώτης Κ. said

    Ομπρέλα…
    Θυμήθηκα τον μαθητικό εαυτό μου κατά τη διάρκεια της δικτατορίας και επηρεασμένος από την οδηγία να γράφουμε στην καθαρεύουσα τις εκθέσεις αντί της λέξης ομπρέλα χρησιμοποίησα τη λέξη…αλεξιβρόχιο. ( Την είχα ξεπατικώσει από κάτι εκφωνήσεις ασκήσεων Φυσικής όπου κρατάμε το… αλεξιβρόχιο υπό γωνία φ σε προσπίπτουσα βροχή και…δεν θυμάμαι τι άλλο …)
    Την υπογράμμισε λοιπόν ο φιλόλογος ως άστοχη (εκ των υστέρων χαρακτηρίζω ορθή την κίνησή του) αλλά δεν μου είπε το γιατί αλλά ούτε και εγώ είχα τολμήσει να ρωτήσω. Έτσι λειτουργούσαν τότε τα πράγματα. Μας έλειπε το θάρρος να ρωτάμε.
    Έγινα ο ίδιος εκπαιδευτικός με ενδιαφέρον στην ιστορία της εκπαίδευσης και συμπεριφορές σαν και αυτές αλλά και άλλες αναδεικνύουν μια μεγάλη καθυστέρηση. Οχυρώνονταν οι καθηγητές του τότε, πίσω από το «έλα μωρέ τι να τους πω; είναι χαμηλό το επίπεδο». Τέλεια δικαιολογία για να μη κουράζονται αφού δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους.
    Υπήρχαν όμως και τα φροντιστήρια οπότε εμείς οι μαθητές κάναμε συγκρίσεις.

    Πιάνω τον εαυτό μου να θυμώνω… αναδρομικά για τη στάση των δασκάλων της εποχής.Είχαμε λοιπόν βιβλιοθήκη στο σχολείο.Αυτή ήταν στο γραφείο του δασκάλου, απρόσιτη στους μαθητές. Μάλλον παρόμοια ήταν η σκέψη του δασκάλου αφού δεν την έθετε προς χρήση των μαθητών. «Είναι χαμηλό το επίπεδο». Όλα αυτά στη δεκαετία του ΄60 και σε…υψόμετρο 930 στην Ήπειρο.
    Η σύγχρονη παιδαγωγική ότι πρέπει να λεχθεί ό,τι προβλέπεται να διδαχθεί και ο διδάσκων δεν πρέπει να κάνει εκπτώσεις. Διότι και ένας μαθητής να υπάρχει που είναι ικανός για να μάθει το…δύσκολο χάριν αυτού και μόνο, δεν πρέπει να παραλειφθούν πράγματα.
    Πιθανοθεωρητικά σε μια τάξη υπάρχει τουλάχιστον ένας μαθητής με αυξημένες δυνατότητες. Στη δική μου τάξη ήμασταν δύο ανάμεσα σε δώδεκα συνολικά μαθητές.
    Ναι υπάρχουν αυξημένα περιστατικά που αναδεικνύουν την αφασία μερικών εκπαιδευτικών και έρχομαι να συμμεριστώ αρκετές από τις απόψεις του Λάμπρου.
    Με τη σχολική βιβλιοθήκη όμως έχει και συνέχεια.
    Πολλά από εκείνα τα βιβλία που τα… λιγουρευόμουν όντας μαθητής στο δημοτικό βρέθηκαν στα χέρια μου.
    Ιδού εν συντομία πως: Το σχολείο έκλεισε κάποια χρονιά ελλείψει μαθητών ( η μοίρα πολλών σχολείων της ελληνικής υπαίθρου) τα σχολεία περιήλθαν στην δικαιοδοσία της τοπικής αυτοδιοίκησης και άθλιοι κοινοτάρχες- προφανώς άξεστοι και αγράμματοι- τα αξιολόγησαν ως άχρηστα και τα έριξαν στους κάδους των σκουπιδιών. Ευτυχώς βρέθηκα στο χωριό και μου το σφύριξε κάποιος. Μια και δυο λοιπόν κουβαλάω τα βιβλία στο σπίτι μου. Έμειναν κάποια χρόνια και τώρα τα έχω επιστρέψει μαζί με τα δικά μου και οργανώνουμε την εκεί βιβλιοθήκη.Έχει άραγε νόημα; Δεν είμαι και τόσο βέβαιος. Όχι μόνο γιατί ο υπολογιστής και το διαδίκτυο έχουν φέρει μεγάλες ανατροπές αλλά και γιατί η συντριπτική πλειονότητα των συμπατριωτών μας δεν έχουν την καλύτερη σχέση με το βιβλίο!
    Το δείγμα , προερχόμενο από έναν εκτεταμένο περίγυρο, αυτό καταδεικνύει.
    Συγχωρέστε με που με παρέσυρε το παιχνίδι των συνειρμών. Άρχισα από την…ομπρέλα και κατέληξε στην…φιλαναγνωσία των συμπατριωτών μας δηλαδή…ακριβώς στο αντίθετό της…

  60. cronopiusa said

    Itna Na Mujh Se Tu – Asha Parekh, Sunil Dutt
    Μη με αγαπάς τόσο πολύ γιατί είμαι άστατο σύννεφο…

  61. Παναγιώτης Κ. said

    Μπορώ να ξαναδιαβάσω τις καταπληκτικές φράσεις από τη σημερινή ανάρτηση αλλά όταν τις γράφεις τις εμπεδώνεις. 🙂

    «Αλλά τον χειμώνα τον είχε μέσα του: Έβηχε»

    Αλλά και το άλλο, «έχεις σόλα, τα έχεις όλα» !
    Συμπτωματικά αυτή την περίοδο διαβάζω για τον ελληνικό εμφύλιο και οι στίχοι αυτοί ήρθαν και έδεσαν.
    Ξέρετε τι ζητούσαν επιμόνως οι αντάρτες; ΄Αρβυλα !

  62. Λ said

    Αντάν τζ’ αρκέψαν οι κρυφοί ανέμοι τζ’ εφυσούσαν
    τζι αντάκωσεν εις την Τουρτζιάν να κρυφοσυννεφκιάζει…..

  63. Λ said

    53. Ευχαριστώ. Έκλεισε ο μήνας και μένουν μόνο δύο εβδομάδες στο γύψο. Εδώ φυσάει και έχουμε σκόνη (πάλι). Μια βροχούλα θα ήταν ότι πεις.

  64. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    59. Παναγιώτης Κ. said:

    «…Συγχωρέστε με που με παρέσυρε το παιχνίδι των συνειρμών…»

    Παναγιώτη δὲν σὲ συγχωροῦμε. Σ’ εὐχαριστοῦμε ποὺ μᾶς βοήθησες νὰ ἀνασύρουμε ἀπὸ τὴ μνήμη παρόμοιες εἰκόνες. Θυμᾶμαι τὴ διασκευὴ ποὺ εἶχα κάνει τὸτε (τὸ 1970) τοῦ τραγουδιοῦ «νά ‘τανε τὸ εἰκοσιένα» στὴν καθαρεύουσα, θέλοντας νὰ σατιρίσω τὴν ἀναγκαστικὴ χρήση της. Τὸν Κολοκοτρώνη τὸν εἶχα κάνει… Πρωκτόλιθο. Θυμάμαι τὰ γέλια ποὺ ἔκαναν καθηγητές καὶ μαθητὲς ἀπὸ δυὸ-τρία σχολεῖα ποὺ συνταξιδεύαμε, ὅταν μὲ ἄκουσαν νὰ τὸ ἀπαγγέλλω στὸ κατάστρωμα τοῦ πλοίου ποὺ μάς πήγαινε στὴ Ζάκυνθο.

    Λεπτομέρειες στὸ:
    http://www.slang.gr/definition/26766-kolokotronis
    .

  65. Γιάννης Κουβάτσος said

    Παναγιώτη, εκείνα τα χρόνια οι δάσκαλοι και οι καθηγητές θύμωναν και απόπαιρναν τους μαθητές, όταν αυτοί τους έκαναν «δύσκολες» ερωτήσεις. Το «Δεν το ξέρω, αλλά σου υπόσχομαι να το ψάξω και να σου απαντήσω» πίστευαν βλακωδώς ότι θα υπέσκαπτε το κύρος τους. Άλλες εποχές…
    Σαφώς και πρέπει να συνεχίσετε τη λειτουργία της βιβλιοθήκης. Έστω και ένας να ενδιαφερθεί και να ξεκολλήσει από την πρέφα και την οθόνη, είναι κάτι.

  66. BLOG_OTI_NANAI said

    Ωραίο το άρθρο διότι έχει μυστήρια. Και άμα έχει μυστήρια, μου αρέσει.

    Και σκέφτομαι μήπως ο Πορφύρας άλλαξε τον στίχο, επειδή ο Προκλής Δ. Ηλιόπουλος στον «Νουμά» (αρ.55, 10-8-1903) τον κατηγόρησε για λογοκλοπή από τον Ζαν Μορεάς, και μάλιστα επεσήμανε συγκεκριμένα τον στίχο αυτό;

    Καθώς αναφέρει τους τίτλους, μπορεί αν ερευνηθεί αν υπάρχει λογοκλοπή.

  67. Alexis said

    Πολύ ωραίο άρθρο και όμορφη η ιστορία της αναζήτησης του «χαμένου» ποιήματος του Πορφύρα!
    Εξαιρετικό και το εύρημα του BLOG_ΟΤΙ_ΝΑΝΑΙ στο #66!

  68. cronopiusa said

  69. Να θυμήσουμε και την πειραματική ταινία «Κογιαανισκάτσι» («Ζωή εκτός ισορροπίας» στη γλώσσα των ινδιάνων Χόπι) του 1982, σε σκηνοθεσία Τζόφρει Ρέτζιο, μουσική Φίλιπ Γκλας και φωτογραφία Ρον Φρίκε. https://en.wikipedia.org/wiki/Koyaanisqatsi

    Για μένα, τουλάχιστον, ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα time-lapse κινηματογράφηση και φρίκαρα με τον Φρίκε.

    Η σκηνή με τα σύγνεφα. ❤

  70. cronopiusa said

    … Δεν τον θυμόταν όμως σαν Λάμπρο Πορφύρα, άλλα σαν κυρ’ Μήτσο τον ποιητή.

    Στα 1923, λίγο μετά τη μικρασιατική καταστροφή, ερχόταν στην παρέα μας, στην ταβέρνα του Γουζούαση, ο κυρ Μητσος, που τον θυμάμαι σα να τον βλέπω τώρα. Γλυκός και ήσυχος ανθρωπάκος, δεν του φαινόταν πώς ήταν γραμματιζούμενος, ούτε μας είχε μιλήσει ποτέ για τέτοια. Είχε φάτσα λίγο κωμική με πολύ μακρυά μύτη. Μόλις τον βλέπαμε να έρχεται στο μαγα­ζί, κλείναμε με σημασία το μάτι: «Παιδιά ο μυταρόγκας». Κοντοσούσουμος, χλεμπονιάρης και ψυχανεμισμένος σαν εφταμηνίτης, καθόταν στην παρέα μας κι οι κουβέντες του έβγαιναν με το στανιό. Έπινε αργά, αλλά πολύ, σχεδόν ξε­ροσφύρι. Προτιμούσε ρετσίνα ή γιοματάρι απ’ τα Μεσόγεια και διάλεγε το καλό. Ήξερε από κρασί.

    Ερχόταν το παιδί του μαγαζιού ο Ζήσιμος, ένα αγαθό αλλήθωρο Βουρλιωτάκι και του έφερνε το μισόκιλο στο τραπέζι. Πολλές φορές τον κερνάγαμε εμείς.

    – Όξω απ’ άδικο κι από κακιά γυναίκα, κυρ’ Μήτσο.

    Γελούσε. Ευγενής κύριος, άλλα σφιχτοχέρης. Τους μετρούσε τους παράδες. Δεν ξέραμε πώς ήταν ποιητής. Δε μιλούσε ποτέ για τέτοια. Μόνο μια βραδιά μας είπε ένα τραγούδι της τα­βέρνας:

    Πάρε μαχαίρι κόψε με και ρίξε τα κομμάτια μουμάτια μου !
    και ρίξ’ τα μέσα στο γιαλο.
    Άπ’ τη στιγμή πού μ’ άφησες τον κόσμο αυτό σιχάθηκα χάθηκα
    και δεν ελπίζω πια καλο.

    Τόλεγε ένας Τσιριγώτης λάθος κι εκείνος τον διόρθωσε κι είπε τα λόγια σωστά.

    Ο ΠΕΙΡΑΙΑΣ ΤΟΥ ΛΑΜΠΡΟΥ ΠΟΡΦΥΡΑ

  71. Παναγιώτης Κ. said

    @64,65.Σας ευχαριστώ.
    Γιάννη, κάπως έτσι σκέφτομαι και εγώ χώρια που πιστεύω στη σημασία των πρωτοβουλιών έστω και αν αυτές έχουν συμβολικό επί της ουσίας χαρακτήρα. Προάγοντας μιαν ιδέα αυτή μπορεί να..χτυπήσει κάπου αλλού και όχι εκεί που την προόριζες.

  72. Γιάννης Ιατρού said

    Ωραία η σημερινή ανάρτηση και οι στίχοι και τα άσματα που βάλατε 🙂

    Εδώ μια συνεισφορά, μόνο μουσική, Rene Aubry – Apres la pluie

  73. Ιάκωβος said

    Πολύ ωραίο. Ο Πορφύρας μου άρεσε και μένα, τόσο ξένος με τις δικές μας εμπειρίες. Παλιοί συγγενείς θυμάμαι ξέρανε το Lacrimae rerum απέξω, που θα το είχαν μάθει στα ρομαντικά τους νιάτα. Νόμιζα (ίσως κι οι παλιοί συγγενείς) οτι μιλάει για μια μητέρα, αλλά ένας καθηγητής μας στο Γυμνάσιο, μας είχε πει ότι ήταν γραμμένο για την αδερφή του, που ζούσαν μαζί.

    70,
    Το Tραγούδι της Ταβέρνας νομίζω του Εφταλιώτη με τις μεγάλες ομοιοκαταληξίες( κομμάτια μου-μάτια μου, σιχάθηκα-χάθηκα) πρέπει κι αυτό να ήταν πολύ δημοφιλές, αφού τραγουδήθηκε κι από σύγχρονούς μας τραγουδιστές. Άραγε η αρχική μελωδία ποια να ήταν και ποιανού;

    45,
    Η κατεξοχήν κινηματογραφική βροχή, τα πρώτα πλάνα του Ρασομόν. Στην αυτοβιογραφία του ο Κουροσάβα λέει, οτι ζήτησε να ρίξουν μαύρο χρώμα μέσα στο βυτίο με το νερό που μ αυτό θα δημιουργούσαν την τεχνητή βροχή, για να φοντάρουν οι σταγόνες πάνω στα άσπρα σύννεφα.

  74. Ψιτ, Ιάκωβε (73)

    τα σκίτσα του Κουροσάβα τα είδες; μάλλον θα τα ειδες, ε;

    http://www.hitandrun.gr/86649-2/

  75. Xρίστος Δάλκος said

    Καί κάτι λεξιλογικό, γιά μήν κατηγορηθοῦν οἱ Χριστιανομπολσεβίκοι ὅτι ἀποκρύπτουν τήν ἀλήθεια περί τῆς ἀρχαίας καταγωγῆς τῆς λέξης «σύννεφο»: «Τί γὰρ ὁ Ζεὺς ποεῖ; / Ἀπαιθριάζει τὰς νεφέλας ἢ ξυννέφει; (Ἀριστοφάνους Ὄρνιθες 1501-1502)

  76. Επιτρέψατέ μοι, παρά το άσχετον της θεματολογίης, να παραθέσω εν κεσχολιασμένον φωτοστιγμιότυπον!

  77. Καίτη Μάρακα said

    Καλημέρα κι από μένα! Κατά τη δική μου ταπεινή γνώμη, ο Πορφύρας άλλαξε τον επίμαχο στίχο για ν’ αποφύγει τη χασμωδία των δυο α, αλλά συμφωνώ με τον γράφοντα ως προς την προσωπική μου προτίμηση: Αν και χασμώμενος είναι πολύ πιο ενδιαφέρων ποιητικά από αυτόν που τον αντικατέστησε. Όσο για το «μα αιώνια χαμένα», πάντα κατά τη δική μου ταπεινή γνώμη, αλλά και με βάση όσα έχω καταλάβει περί χασμωδίας, εδώ δεν υπάρχει χασμωδία, αλλά συνίζηση, δηλαδή συν-προφορά σε μία συλλαβή δύο ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΩΝ φωνηέντων (a και e), ενώ στη χασμωδία το ενοχλητικό είναι η συν-ύπαρξη δύο όμοιων φωνηέντων (a και a, στην περίπτωση του στίχου «σύννεφα – αδερφάκια…»).

  78. Xρίστος Δάλκος said

    Καί μιά ὑποθήκη τῆς δημοτικῆς μούσας πρός τούς σημερινούς Ἕλληνες:

    Μήν τονε κλαῖς τόν ἀετό, ἁπού πετᾷ ὅντε βρέχει
    νά κλαῖς ἐκεῖνο τό πουλί ἁπού φτερά δέν ἔχει

  79. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα -μόλις επανήλθα από πεδίο μάχης.

    13 Ναι, πρέπει να έχεις ανοιχτές κεραίες!

    15 Ομολογω πως δεν την πρόσεξα αυτή την αλλαγη!

    20 Ευχαριστούμε!

    26 Βλέπω ότι σχεδον πάντα έχει κακή σημασία, οπότε μάλλον το χρησιμοποίησα λάθος -ή έστω οριακά.

    27 Πώς είναι το καθαρευουσιάνικο του Νηγιά;

    33 Αντιρωσικό να είναι, κι ας λέει ό,τι θέλει -σκέφτηκαν.

  80. sarant said

    (και συνεχίζω)

    44: 🙂 Καλό!

    54 Φέτος έπρεπε να στείλουμε ένα για τους πρόσφυγες, τελεία και παύλα

    56 Συμφωνούμε για τον Κορακάκη

    66 Μπλογκ.. συμπληρώνεις ουσιαστικά το άρθρο -σου βγάζω το καπέλο!

    77 Σωστα αυτά που λέτε, αλλά αφενός ο στίχος με τα σύννεφα μπορεί να διαβαστεί «τα συννεφ’ αδερφάκια μου θλιμμένα» που δεν εχει χασμωδία και αφετέρου και με δύο διαφορετικά φωνήεντα και πάλι υπάρχει χασμωδία.

  81. Μαρία said

    77
    >σε μία συλλαβή δύο ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΩΝ φωνηέντων

    Όχι, δεν υπάρχει τέτοιος περιορισμός.
    π.χ. Σεφέρης, Ερωτικός λόγος Ε’
    Πού πήγε η μέρα η δίκοπη που είχε τα πάντα αλλάξει;

  82. Ιάκωβος said

    74, Ναι, τα είδα. Τα περισσότερα είναι από το Ραν και τα Όνειρα.

    9, 33

    Αμάν. Το πολεμικό σκηνικό έχει στηθεί. Πραγματικά, στην ΕΕ δεν τους νοιάζει να υποστηρίξουν ναζιστές, αρκεί να την πέσουν στη Ρωσία.

    Αλλά κι η Ρωσία η καπιταλιστική φοράει τις δάφνες του Αντιφασιστικού αγώνα για να υπερασπίσει τα εθνικιστικά της οράματα.

    Μάλλον ετοιμάζεται άλλη μια παγκόσμια παρτίδα πέτρα-ψαλίδι-χαρτί:

  83. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    79ε, 27. Πρόκειται γιὰ τὸν Ἁϊ-Λιὰ, ἕνα ἀπὸ τὰ δυὸ ἐκκλησάκια στὴν κορφὴ τοῦ ἀπότομου λόφου πάνω ἀπὸ τὶς Καμάρες τῆς Σίφνου. Τὸ ἄλλὸ εἶναι ὁ Ἁϊ-Συμιὸς (Συμεὼν). Οἱ μετατροπὲς στὶς ὀνομασίες διαφόρων ἁγίων παρουσιάζουν γλωσσικὸ ἐνδιαφέρον. Στὴν Κύθνο ὁ Ἅγιος Ἑρμόλαος ἔγινε Ἅϊ-Μουρλὰς κι ὁ Ἅγιος Γιάννης ὁ Κλήδονας ἔγινε Ἁϊ-Γιάννης ὁ ‘Πορνιαστὴς, ἐπειδὴ γιορτάζει τὴν ἐποχή ποὺ τελειώνουν τὴν τοποθέτετηση ὀρνοῦ στὶς συκιές, «ἀπορνιάζουν» δηλαδὴ. Τὸ ἀρχικὸ «α» τὸ παίρνει τὸ μελτέμι καὶ γίνεται ‘πορνιάζομαι. Ἐπίσης ὑπάρχουν ‘ποσοδειάζομαι, ‘ποσπέρνω κλπ. (πρβλ. ἀπογαλακτίζομαι).

  84. sarant said

    83 Το λια-για το έχουν στην Κέρκυρα αλλά και αλλού. Ο άλλος ο Αϊγιάννης καταντάει παρεξηγήσιμος 🙂

  85. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    83. ‘πορνιάζω, ἀντὶ τοῦ ‘πορνιάζομαι

  86. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Ὁ μακαρίτης ὁ πατέρας μου ἔλεγε πὼς μουρλάναμε τὸν Ἅγιο Ἑρμόλαο καὶ κάναμε πόρνο τὸν Ἅγιο Γιάννη.

  87. Λ said

    Μου άρεσε ο τζαπατζής του βροχόλουτρου. Οτζαπατζής σαν να είναι συνώνυμο του μουχτιτζή μα πάλι δεν είναι.

  88. Ιάκωβος said

    Εν τω μεταξύ, συγχαρητήρια έστειλε για το «44», και ο πρόεδρος της Ουκρανίας, που είναι Εβραίος . Δεν ντράπηκε,είναι επιχειρηματίας, δεν τον νοιάζουν αυτά, και επίσης είναι , όπως βλέπω στη Βίκη, από τη Βίνιτσα, πόλη με την οποία έχει σχέσεις κι ο Ποροσένκο.

    Στη Βίνιτσα, αφενός οι Σταλινικοί έκαναν μια εκκαθάριση τύπου Κατίν, αλλά μετά ο Ναζιστές το 1943 εξολόθρευσαν όλον τον Εβραϊκό πληθυσμό.
    Η γνωστή φωτογραφία είναι από κεί και έχει τίτλο «ο τελευταίος Εβραίος της Βίνιτσα»

    Οι συνεργάτες των Γερμανών τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους είναι αυτά που στηρίζει η Ευρώπη.

    Το ’44 το θυμήθηκαν, το ’43 κάπως τους διέφυγε…

  89. Πέπε said

    @83:
    Σε αρκετά ιδιώματα του νότιου Αιγαίου το αρχικό α- στα ρήματα χάνεται λόγω (κατά τη γνώμη μου) της εξής διαδικασίας:

    (α) τα ρήματα αυτά διατηρούν την αρχαία χρονική αύξηση: ηγάπησα, ήλλαξα.
    (β) στα ρήματα από σύμφωνο, η συλλαβική αύξηση ε- τρέπεται σε η- : ήβαλα, ήκαμα.
    (γ) στα πρώτα, το αρχικό η- παρερμηνεύεται ως συλλαβική αύξηση κι αυτό, με αποτέλεσμα ως θέμα να λαμβάνεται το υπόλοιπο μέρος μετά το αρχικό φωνήεν: γαπώ – ηγάπησα, λλάσσω – ήλλαξα.

    Τόσο συστηματικά το έχω παρατηρήσει συγκεκριμένα στο καλύμνικο ιδίωμα (όπου μάλιστα η συλλαβική αύξηση είναι η- ανεξαρτήτως αν τονίζεται, ενώ σε άλλα νότια ιδιώματα η- είναι μόνο η τονισμένη και ε- η άτονη). Και είναι χαρακτηριστικό ότι στα καλύμνικα η αποβολή του αρχικού α- μπορεί να οδηγεί σε περίεργα αρχικά συμφωνικά συμπλέγματα, που όμως γίνονται αποδεκτά, π.χ. ρμέω (αρμέγω).

    Δεν ξέρω αν η εξήγηση ισχύει και για όπου αλλού παρατηρείται το ίδιο αποτέλεσμα.

    Πάντως όταν το αρχικό α- ανήκει στο από, η αποβολή του παρατηρείται κάποτε και στα κοινά ελληνικά, π.χ. [αποθνήσκω > απέθανον > πέθανα] > πεθαίνω, ανεξαρτήτως όλων των παραπάνω.

  90. Λ said

    Έχουμε κι εμείς Άη Συμιό στην Καρπασία αλλ΄και Άη Τζιεγκιά αντί Άγιο Κενδέα (τζεγκιές στα κυπριακά είναι οι πόνοι στις αρθρώσεις και ο Άκιος Κενδέας γιατρεύει τις τζιεγκιές. Υπάρχει και ρήμα τζιεγκιούμαι εξού η φράση γιατρέ μου έχω τζεγκιές τζιαι τζιεγκιούμαι). Υπάρχει επίσης Άης Θύρσος αντί Θέρισσος πάλι στην Καρπασσία.

  91. cronopiusa said

    Όταν η Ελλάδα τραγούδησε για την εισβολή …και η ΕΒU απέκλεισε τα “πολιτικά τραγούδια” Το τραγούδι – επιλογή του Χατζιδάκι – μιλούσε για την Τουρκική εισβολή και το δράμα του Κυπριακού λαού.

  92. Corto said

    ΛΑΜΠΡΟΣ ΠΟΡΦΥΡΑΣ
    (…)
    Τον πρωτογνώρισα στα 1911 στα «Ηνωμένα Βουστάσια». Μου τόνε σύστησε ο Ρώμος Φιλύρας – η πιο πηγαία, η πιο εκρηχτική φλέβα του νεοελληνικού λυρισμού. Κάθησε στο τραπέζι μας, ήπιε καφέ και ζήτημα αν μας είπε τρεις λέξεις. Ύστερα στην επιστράτευση του 1912 – 13 τον είχα «συνάδελφο» στον 13ο λόχο Εμπέδου Τάγματος στο Ζάππειο. Εκεί βρέθηκε να υπηρετεί κι ο Σκίπης κι ο Μπόγρης και πολλοί δικηγόροι, δάσκαλοι, δικαστικοί και μάγκες Αθηναίοι, όλοι μουστακαλήδες αγύμναστοι των κλάσεων 1900 – 1902. Στον ίδιο λόχο υπηρετούσανε κ’ ένα σωρό τσομπαναρέοι και περιβολάρηδες Αξιώτες, όλοι τους αγαθοί άνθρωποι κι «ανεπίδεκτοι μαθήσεως», γιατί ολάκερους μήνες δε μπορούσανε να μάθουν πιο είναι το δεξί και πιο το ζερβί τους πόδι.
    Ο Πορφύρας είταν από τους πιο πειθαρχικούς στρατιώτες. Όχι τόσο από υψηλή συνείδηση του καθήκοντος, όσο από βαριεστημάρα κι αυτοεγκατάλειψη. Μικρόσωμος, αμίλητος με την καμπουρίτσα του, με το γυρισμένο του κεφάλι κάτου, με τα μισόκλειστα μάτια του κι ανόρεχτος, είτανε πάντα ο τελευταίος του πρώτου ζυγού, όπως είτανε πάντα πρώτος ο ατελείωτος Μυλωνάς. Μέσα στην τσέπη του κουβαλούσε τα «Εις εαυτόν» του Μάρκου Αυρηλίου, για ν’ ασκείται στη στωικήν απάθεια, που τόσο του χρειαζότανε σ’ αυτήν την περίσταση. Σ’ όλο του το είναι διάβαζε τον αφορισμό του φιλόσοφου αυτοκράτορα: «πόλις και πατρίς ως μεν Αντωνίνω μοι η Ρώμη, ως δε ανθρώπω ο κόσμος» συμπληρωμένο έτσι: «ως δε ποιητή το …άπειρον». Κι αληθινά δε φαινότανε να ζει στο λόχο, μα στο άπειρο. Στο άπειρο τ’ ουρανού και του πελάγου.
    Ποτές δεν το έσκαγε από τα γυμνάσια ή τη θεωρία, όπως οι άλλοι Αθηναίοι μάγκες. Όταν όμως μας πηγαίνανε πέρα από το Παγκράτι (τόπος έρημος σχεδόν εκείνη την εποχή) και μας διατάζαν οι υπαξιωματικοί «εφ’ όπλου λόγχη», για να καταλάβουμε «εξ εφόδου από διακοσίων μέτρων» με φωνές και αλαλητά το λόφο της Άγιας Ανάληψης, αί τότες ο άθλος ξεπερνούσε τα όρια της σωματικής και της ηθικής του αντοχής. Πλάγιαζε μπρούμυτα σε κανένα χαντάκι, άναβε το τσιγάρο του και περίμενε…στωικά να γυρίσουν οι άλλοι θριαμβευτές για να μοιραστεί μαζί τους τη δόξα!
    (…)
    (Κώστα Βάρναλη, Ζωντανοί άνθρωποι)

    Για τα Ηνωμένα Βουστάσια εδώ:
    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%97%CE%BD%CF%89%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B1_%CE%92%CE%BF%CF%85%CF%83%CF%84%CE%AC%CF%83%CE%B9%CE%B1

  93. BLOG_OTI_NANAI said

    80: Ας είναι καλά τα άρθρα σου που μας βάζουν φυτιλιές 🙂

  94. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Νίκος Ξυλούρης -στίχοι και μουσική (από τα πρώτα του κρητικά τραγούδια)
    Σύννεφα φέρετε βροχή
    Σύννεφα πάρτε με μακριά στης θάλασσας τα βάθη
    Και το δικό μου το χαμό κανένας μην τον μάθει
    Σύννεφα φέρετε βροχή κι αστροπελέκια νύχτα
    Και τα δικά μου δάκρυα μέσα στη μπόρα πνίχτα

    89. Πέπε , ναι. ήλλαξα,ήφαγα, ήκαμα αλλά εγάπησα, εγόρασα, εγγάρεψα, επάλυνα ,ενεκάτεψα, δεν κατέχω γιάιντα όμως 🙂

    Οι παλιοί μου λέγανε και λένε του συννέφου και των συννέφων/
    Όντε θωρείς τσι κορφές τω συννέφω να κάνουνε πύργους προς τη θάλασσα, θα ΄χομε βροχή,

  95. cronopiusa said


    Λάμπρο,

    ακούς;

  96. κουτρούφι said

    #83, 84, 85, 86, 90 και τα σχετικά
    — Πράγματι, τo «Νηγιάς» προέρχεται από το «Ηλίας». Το -Ν- μπροστά, μπαίνει όπως και στο «αργιλές» που γίνεται «ναργιλές» (αν και, ενδεχομένως, το «ναργιλές» είναι πιο σωστό ετυμολογικά. Διορθώστε). Άλλο παράδειγμα είναι το «ώμος» που γίνεται «νώμος».
    — Το «-λια» (αλλά και τα «-λιο-«, «-λιε») που γίνεται «-για» κλπ έχει ξανασχολιαστεί εδώ (ελιά – εγιά, φωλιά-φωγιά). Αλλά υπάρχει ακόμη ένα βήμα όπου το «γι*» γίνεται «γκι*» (φωγκιά, εγκιά). Όχι όμως στον Αη Νηγιά.
    — Πράγματι, μια από τις δυο εκκλησίες πάνω από τις Καμάρες (βόρεια) είναι Αη- Νηγιάς ο οποίος, όμως, είναι ο «Χαμηλός» ή «του Τρουλλακιού». Ο μεγαλοπρεπέστερος Αη Νηγιάς στη Σίφνο είναι σε ένα άλλο βουνό, το ψηλότερο στο νησί, που βρίσκεται από την άλλη μεριά των Καμαρών και προς το εσωτερικό του νησιού.
    —Λέμε «Συμεός» όχι «Συμιός».
    —Η γιαγιά μου έλεγε «το πορνό» αντί για «το πουρνό» (πρωί).

    #94. Υπάρχει και το «ανέφαλο» (με διπλό -λ- στη Σίφνο).

    Κοντά στη Φρεαττύδα υπάρχει αθλητικό σωματείο με το όνομα Πορφύρας προς τιμήν του ποιητή (Αθλητικός Όμιλος Φρεαττύδος, Πορφύρας) που ιδρύθηκε το 1957. Η δε τοποθεσία της Πειραϊκής ακτής που βρίσκεται το ανοικτό γηπεδάκι (μπάσκετ-βόλλευ) του σωματείου λέγεται Πορφύρας λόγω αυτού. Εμείς είμαστε πιο πέρα και είμαστε με το Φοίνικα. Διατελέσαμε και επί μακρόν (κάνα τρίμηνο) αθλήτριές του.

  97. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    92 Τι ωραίο κι αυτό το βιβλίο του Βάρναλη, έχω σκεφτεί να βάζω και απ’ αυτό καμιά φορά!

  98. Corto said

    97:
    Ό,τι έλεγα για βοήθεια εκ μέρους μου, προφανώς συνεχίζει να ισχύει.

  99. Βάταλος said

    Εντιμώτατοι κύριοι,

    1) Προ 25 λεπτών (11.32 μ.μ. ώρα Ρωμέικου) ο ελληνόψυχος Δημήτριος Ιτούδης προπονών την Ομάδα του Ρωσσικού Στρατού (ΤΣΣΚΑ Μόσχας) κατέκτησεν εν Βερολίνω το εφετεινόν Final-Four της Καλαθοσφαίρας: Μετά από συγκλονιστικόν αγώνα και μίαν παράτασιν, η ΤΣΣΚΑ επεβλήθη με 101-96 της ομάδος του Σουλτάνου Έρντογαν (Φενέρ Βαξέ), ήν επροπόνει ο Σλαβόψυχος Ομπράντοβιτς, επί έτη προπονητής του Παναθηναϊκού.

    2) Μή χάση κανείς τας αποψινάς αποκαλύψεις του γέροντος Βατάλου διά τον Λάμπρον Πορφύραν και τον Κώσταν Βάρναλην που αποκρύπτουν επί 7,5 έτη τόσον η Βικιπαιδεία, όσον και ο κ. Σαραντάκος, διά να μή εξυπνήσουν από τον λήθαργόν των οι αποβλακωμένοι Ρωμιοί.

    Εκμεταλλευόμενος τον ρούμπον που μού απένειμε χθές την πρωΐαν ο κ. Σαραντάκος διά την ιστορικήν αποκάλυψιν ότι οι Εβδομήκοντα έκλεψαν την λέξιν Σατανάς από μίαν ποικιλίαν της μουσμουλιάς (σατάνειος), θα είμαι αρκούντως αποκαλυπτικός, αφού έχω περιθώριον διά μίαν ακόμη πορτοκαλιάν κάρταν. Άλλο θέμα ότι… αν έκαμναν τοιούτου μεγέθους αποκάλυψιν οι Μεταλληνισταί, θα εισέπραττον δύο και τρείς ρούμπους ο καθείς…

    Β.

  100. smerdaleos said

    @99, Βάταλο:

    Δώτορ Εάων, μιας και υποσχέθηκες μεταμεσονύκτια παρέμβαση, για κάνε τα συνήθη μαγικά σου και δες αν μπορείς να βρεις αυτά τα βιβλία:

    https://www.amazon.co.uk/Proto-Indo-European-Proto-Germanic-Linguistic-History-English/dp/0199552290/ref=sr_1_2?ie=UTF8&qid=1463346572&sr=8-2&keywords=don+ringe

    https://www.amazon.co.uk/Development-Old-English-Linguistic-History/dp/0199207844/ref=sr_1_1?ie=UTF8&qid=1463346631&sr=8-1&keywords=don+ringe

    https://www.amazon.co.uk/Historical-Linguistics-Twenty-First-Century-Reintegration/dp/0521587115/ref=sr_1_3?ie=UTF8&qid=1463346572&sr=8-3&keywords=don+ringe

  101. BLOG_OTI_NANAI said

    99: Βρε απατεώνα, αυτό σου είπε ο Νίκος;! Μόνο για τη μουσμουλιά σου είπε και ίσα-ίσα δεν αποδέχτηκε τη σύνδεση του Σατανά!

    Το «σατάνειος» του θεόφραστου δεν έχει σχέση με τον.. Σατανά(!) αλλά με το «σητάνειος» ή «σητάνιος» ή «σατάνιος» που αναφέρεται σε καρπούς νέας συγκομιδής.
    Άντε ξύπνα επιτέλους…

  102. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    96. >>ανέφαλο
    Μα βέβαια!
    Γίνου κερά μου ανέφαλο
    όπου σταθώ να βρέχεις
    με του σεβντά σου τη βροχή
    ογρό σαφί* να μ΄έχεις

    *συχνά, διαρκώς,

  103. Corto said

    » Κάποιος ποιητής είπε: Δε με μέλει και αν πέσει τ’ ουρανού η κοίλη κόγχη/ είν’ ορθή να την στηρίξει η αδάμαστός μου λόγχη»

    Η γνώμη του Βάρναλη για τον Ραγκαβή:

    «Ο Παπαντωνίου πάλι (είναι πολλά χρόνια) έγραψεν έν’ άρθρο ενθουσιαστικό για τον «Διονύου πλουν» του Ραγκαβή και τον χαραχτήριζε σαν το «αριστούργημα της καθαρεύουσας».
    (…)
    Ο «Διονύσου πλους» είναι ένα μοναδικό κατόρθωμα από την τεχνικήν άποψη. Ο Ραγκαβής, που σ’ όλα του τ’ άλλα ποιήματα και δράματα είναι ανέμελος, πρόχειρος, διγλωσσίτης και φλύαρος, στον «Διονύσου πλουν» δείχνει τόσην αναπάντεχη μαστοριά, που αμφιβάλλεις, αν ο δημιουργός αυτού του αριστοτεχνήματος είναι ο ίδιος με το στιχουργό της «Παραμονής», του «Γάμου του Κουτρούλη» και του «Μαύρ’ είν’ η νύχτα στα βουνά».
    Η γλώσσα είναι «άπεφθος» καθαρεύουσα. Στρωτή, κανονική, ομοιογενής. Έτσι πρέπει: ή την μιαν άκρη ή την άλλη. Όχι μισές δουλειές, συμβιβασμοί, υποχωρήσεις. Η γλωσσική ορθοδοξία, αλύγιστη, λειτουργική κι αψυλομέτωπη, έδωσε εξετάσεις κι αποδείχτηκε πιο ικανή σε τεχνικά αποτελέσματα από τη «μισή γλώσσα» των άλλων οπαδών του λογιοτατισμού.
    Ο στίχος είναι γεμάτος, σφιχτοδεμένος κ’ οι στροφές στέρεες σαν από σκαλισμένο μέταλλο, με ρίμες πλουσιότατες κι απρόοπτες, που θα τις ζηλεύανε λίγα χρόνι’ αργότερα οι άσσοι του γαλλικού παρνασσισμού, φραστική ευλυγισία, που μονάχα ζωντανές γλώσσες μπορούνε να ’χουν. Όμως κ’εδώ οι χασμωδίες δε λείπουνε κι όλο το ποίημα είναι παγερό, γεμάτο από οπτικά αστράματα, αλλά δίχως φωτιά της καρδιάς.»

    (Κώστα Βάρναλη, Κριτικά – Νεοελληνικά, το αριστούργημα της καθαρεύουσας)

    Ο Διονύσου πλους έχει αναρτηθεί στον παλαιό ιστότοπο του κ. Σαραντάκου:
    http://www.sarantakos.com/kibwtos/mazi/ragkabhs_plous.html

  104. Γιάννης Ιατρού said

    99: Διατί αποκρύπτει ο σχολιαστης την πρόσφατη συνέντευξη της σφριγώσας Jennifer, που έκανε πάταγο εις τας ΗΠΑ και κατά την διάρκεια της οποίας η καλλίπυγος Jennifer Lawrence εμφανώς εξέφρασε την γνώμη της δια τον Δόναλδ;

  105. Λ said

    96. Το πορνό αντί το πρωί το λέμε κι εμείς. Έχουμε Μάλιστα ένα χωριό με το όνομα Γαληνόπορνη που σημαίνει ήσυχο πρωί. Είναι τ/κ αλλά όλοι οι κάτοικοι μιλούν ελληνικά.Το αξιοθέατο του χωριού είναι κάτι λαξευτοί ρωμαϊκοί τάφοι στην περιοχή πο λέγεται το Κάστρος

  106. Λ said

    Συνέχεια του 105. Μόνο που στα τουρκικά το Κάστρος το γράφουν Γκάστρος!

  107. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    103.Το ίδιο βιβλίο ξεφυλλίζαμε 🙂
    Κώστα Βάρναλη, Αισθητικά – Κριτικά Β΄,(Κέδρος 1979) σελ.295
    Η δημοτική γλώσσα στην ποίηση της αθηναϊκής σχολής για πρώτη φορά έφτανε σε τόσο ύψος. Κ΄ επί πλέον το ποίημα του Βιζυηνού ξεπερνά όλην την κρύα και ψευτοκλασική περισσοτεχνία των Ραγκαβήδων και των Σούτσων, καθώς κι όλη την ρητορική συναισθηματικότητα των Βαλαωρίτηδων, γιατί έχει μέσα του αληθινή συγκίνηση,τη ζέστα μιας ψυχής που εξομολογιέται χωρίς να ποζάρει.
    (Για το ποίημα «Στίχοι γραμμένοι στο φρενοκομείο»)

  108. 100
    Αγαπητέ νεαρέ και φερέλπιδα συνάδελφε, επιτρέψτε μου να κοινοποιήσω σ’ εσάς (και σε όσους από τους υπόλοιπους εδωμέσα ενδιαφέρονται) τα 2 από τα βιβλία που ζητήσατε και τα οποία τυχαίνει να έχω στην προσωπική μου ηλεκτρονική βιβλιοθήκη (που τηρώ ως «Νεφεληγερέτης», φυσικά, στα …σύννεφα). Συνδεθείτε και κατεβάστε τα:

    libgen.io/ads.php?md5=6A09C7EE1530D842FCEEE8217BB105A9

    libgen.io/ads.php?md5=6AF962FDA2D87B913F71CA52487914B4

    Ελπίζω, πάντως, (και εύχομαι!) η αγάπη σας για την γλωσσολογία να μην μερίσει την αφοσίωσή σας στην («τεχνεών πασεών επιφανεστάτην») επιστήμη μας και την υπηρέτηση των συνανθρώπων μας που ζητούν τις υπηρεσίες μας.

    Με πολλούς συναδελφικούς χαιρετισμούς.

  109. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

  110. Γιάννης Ιατρού said

    100: Σμερδαλέε,
    το πρώτο βιβλίο από τα ζητούμενα (Ringe) εδώ…
    Μέχρι να το διαβάσεις θα σου στείλω και τ΄άλλα 🙂

  111. Γιάννης Ιατρού said

    110: Τώρα είδα ότι το προσέφερε ήδη ο Ν. Δεν ξέρω αν είναι searchable, αυτό που έβαλα είναι πάντως.

  112. Βάταλος said

    1) Εντιμώτατε «Σάθα του 21ου Αιώνος» κ. Σμερδαλέε,

    υπάρχουσι και τα τρία, ήδη τα δύο προσεφέρθησαν υπό του παραγιού μου κ. Νεφεληγερέτου. Διά την πιθανότητα να μή εύρη το τρίτον (διά τα Old English) ο δεύτερος παραγιός μου κ. Ιατρού, σάς το προσφέρω εγώ Μεγάλε Άνδρα, ως μικρόν μόνον δείγμα τι σε αναμένει αν είπης το ΝΑΙ και συνεργασθής με ημάς τους Ελληνοψύχους, ότε (με την βοήθειαν των Ελλήνων Θεών) αναλάβη Πλανητάρχης ο Ντόναλδ. Όσον διά τα όσα εξέμεσεν η πρόωρα σιτεμένη κουμμουνίστρια σταρλετίτσα Jennifer Laurence (σχόλιον 104), ημείς οι Τραμβικοί υποσχώμεθα να την μετατρέψωμε εις πρωταγωνίστριαν interracial πορνοταινιών

    2) Συγχαίρω τον συνταξιούχον φιλόλογον κ. Δάλκον Χρίστον, που μάς υπενθύμισεν ότι ο Αριστοφάνης εγνώριζε το ρήμα «ξυννέφω» από το οποίον προήλθε το ουσιαστικόν «σύννεφον». Αλλά διατί αποκρύπτει την εξαισίαν φράσιν του Θουκυδίδου «καὶ αὐτῷ ὑετός τε καὶ τὰ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ξυννέφελα ὄντα πλάνησιν τῶν νεῶν ἐν τῷ σκότει καὶ ταραχὴν παρέσχεν…» που είναι πλησιέστερον εις τα «σύννεφα»;

    Ας μοί επιτραπή να αναρτήσω και έν αριστουργηματικόν απόσπασμα του Αριστοτέλους από τα Φυσιογνωμικά του (την γνησιότητα των οποίων αμφισβητούν οι Γαλιλαίοι, λές και τας επιστολάς του Παύλου τας έγραψεν ο ίδιος ο Ραββίνος Σαούλ, την Αποκάλυψιν ο Ιωάννης κλπ), εις την οποίαν ουδέποτε θα ετόλμα να παραπέμψη ο χριστιανούλης κ. Δάλκος διότι είναι άκρως… ρατσιστική και έτυχεν ευρείας εκμεταλλεύσεως υπό τον Ναζιστών επί Αδόλφου. Θα καταλάβετε αμέσως το διατί…

    Τί προκύπτει από το ανωτέρω απόσπασμα των «Φυσιογνωμονικών» που εξεμεταλλεύθησαν οι Ναζί; Ότι ο Μέγας Αριστοτέλης εθεώρει δειλούς τους νέγρους, ακόμη πιό δειλάς τας γυναίκας και επίστευε πως οι ξανθοί είναι «οι καλύτεροι του χωριού»!..

    3) Όπως το επερίμενα: Ο κ. Blog-oti-nanai (σχόλιον 101) «επάτησε την πεπονόφλουδαν» που του έρριψα: Το ακριβώς αντίθετον ισχυρίσθην εγώ, αγαπητέ κύριε: Ότι οι Εβδομήκοντα ενεπνεύσθησαν την ονομασίαν «Σατάν» από την σατάνειον μουσμουλιάν του Θεοφράστου. Θα αναρτήσω τας προσεχείς ημέρας τα σχετικά δοκουμέντα (από την αγγλικήν βιβλιογραφίαν που αγνοείτε παντελώς) και η ήττα σας θα είναι συντριπτική.

    4) Με αυτά και με αυτά δεν προλαμβάνω απόψε να προβώ εις τας συγκλονιστικάς αποκαλύψεις διά τον Πορφύραν + τον Βάρναλην που υπεσχέθην. Θα το πράξω απόψε (Δευτέρα) το μεσονύκτιον. Διά να αποζημιώσω, ωστόσον, τους πιστούς οπαδούς μου που εξενύχτησαν μέχρι τούδε, αναρτώ την ιστορικήν επιστολήν που απέστειλε ο Βάρναλης εις την χουνδικήν ΕΣΗΕΑ, αιτούμενος βοήθημα διά να μετακινήται!.. Και όπως θα αποκαλύψω εις ολίγας ώρας, το βοήθημα αυτό του το έδωκε ο ίδιος ο Παττακός!..

    Όσον διά τον Πορφύραν, θα αποκαλύψω ότι ήτο αλκοολικός τελευταίου σταδίου, σεξουαλικώς ανίκανος και πιθανότατα (όπως οι Παπαδιαμάντης, Σολωμός, Καζαντζάκης, Καβάφης κλπ) δεν είχε πάει ποτέ του με γυναίκαν!..

    Μετά πάσης τιμής
    Γέρων Βάταλος
    αιμύλος και σπουδαιόμυθος


  113. sarant said

    112 H ΕΣΗΕΑ είναι το συνδικαλιστικό όργανο αλλά ουσιαστικά και ο ασφαλιστικός φορέας των δημοσιογράφων. Ήταν τόσο χουντική όσο και το ΙΚΑ, που κι αυτό είχε διορισμένη διοίκηση.

    Φοβάμαι πως έχασες τους ρούμπους σου και αν γράψεις αυτά που υποσχέθηκες για τον Πορφυρα θα πέσει απευθείας κόκκινη.

  114. Βάταλος said

    Ευχαριστώ θερμώς κ. Σαραντάκο (σχόλιον 113) διά την πολύμηνον συνεργασίαν. Είμαι εις μίαν ηλικίαν (γεννηθείς τω 1935) που δεν ανέχομαι λογοκρισίαν και μάλιστα ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΗΝ, διά θέματα που συνοδεύονται με συντριπτικά δοκουμέντα.

    Αποχωρώ διά παντός από το κοσμαγάπητον Ιστολόγιόν σας. Υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές που κάμνουν πορτοκάλια… Θα αντιληφθήτε τί εχάσατε, εις ολίγους μήνας που θα αναλάβη Πλανητάρχης ο Ντόναλδ. Καλήν τύχην εις όλους μας…

    Μετά πάσης τιμής
    Γέρων Βάταλος
    αιμύλος και σπουδαιόμυθος

  115. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    ‘Ασχετο,αλλά τώρα που είπες ΙΚΑ, είδα στο βιογραφικό του Παναγιώτη Κανελλόπουλου (στο σάιτ της Βουλής)ότι το 1934 τοποθετήθηκε πρόεδρος στο νεοσύστατο Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων (Ι.Κ.Α.). Στο διάστημα της προεδρίας του, με γενικό διευθυντή τον Χρήστο Αγαλλόπουλο, καταρτίσθηκαν οι κανονισμοί των συντάξεων και του κλάδου ασφάλισης της υγείας.
    Πώς ισχυρίζονται μετά κάποιοι ότι το ΙΚΑ το ίδρυσε ο Μεταξάς;

  116. Γς said

    Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς Βατάλους;

  117. Γιάννης Ιατρού said

    100 Σμερδαλέε,
    Υπάρχει και το τρίτο που έλειπε από τον Ν, αμαγάριστο 🙂 , το ανέβασα πρό ολίγου, αλλά απ΄ότι είδα, είναι το ίδιο με του σχολιαστή 🙂 🙂 🙂

    112/1β Εμ, τι άλλο να περιμένεις από νταβατζήδες…. 😦

  118. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    116, 🙂 Πολύ καλό!
    Ήσαν κι αυτοί μια κάμπια λύσσης

  119. Γιάννης Ιατρού said

    116: Γς,
    τι λες τώρα…. Εδώ υπάρχει επετηρίς 🙂 🙂

  120. Γιάννης Ιατρού said

    118: ¨εγραψες 🙂 🙂 🙂

  121. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    119. υπάρχει επετηρίς
    κάμπια λειτανεύουσα 🙂

  122. Γιάννης Ιατρού said

    115: Μα ΕΦΗ, για να διορισθεί ο Καν/λος πρόεδρος σημαίνει ότι ήδη υφίστατο το ΙΚΑ σαν ταμείο, άσχετα αν αυτός έκανε σοβαρή δουλειά απ΄αυτό το πόστο.

  123. Γς said

    119:

    Ορφάνεψες Γιάννη [και Νεφεληγερέτη]

    112:
    παραγιού μου κ. Νεφεληγερέτου. […] ο δεύτερος παραγιός μου κ. Ιατρού

  124. Ανδρέας said

    Το Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων – Ενιαίο Ταμείο Ασφάλισης Μισθωτών (ΙΚΑ-ΕΤΑΜ) είναι κρατικός φορέας κύριας ασφάλισης στην Ελλάδα που δημιουργήθηκε το 1934.
    Το ΦΕΚ —-> http://tinyurl.com/j7skcrz
    el.wikipedia.org/wiki/Ίδρυμα_Κοινωνικών_Ασφαλίσεων

  125. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    122. Ε ναι, αυτό,αλλά οι (φιλο) Μεταξωτοί τύποι (για να μην πω τίποτ΄ άλλο) του αποδίδουν μαζί με το «Όχι» και το ΙΚΑ δικό του.

  126. Ανδρέας said

    10/10/1934 το ΦΕΚ

    Καθεστώς της 4ης Αυγούστου ονομάστηκε το δικτατορικό καθεστώς που είχε η Ελλάδα από τις 4 Αυγούστου 1936

  127. Ανδρέας said

    1934-1936 Παναγιώτης Κανελλόπουλος (1902 – 1986) Ο πρώτος διοικητής του ΙΚΑ.

  128. Ανδρέας said

    Τον επόμενο τον Σπ. Κορώνη τον εκτελέσανε στα Δεκεμβριανά.

  129. Γς said

    125:
    >Μεταξωτοί τύποι (για να μην πω τίποτ΄ άλλο)

    Επιδέξιοι

  130. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    129. Kαραδέξιοι (κυριολεκτικά)

  131. smerdaleos said

    @Νεφεληγερέτη, Βάταλο, Γιάννη

    Είστε άσπετοι και αμύμονες Δώτορες Εάων !!!

    @Νεφεληγερέτη: τεχνεών πασεών επιφανεστάτην

    Νεφεληγερέτα, ο τόνος στο /ε/ (τεχνέων πασέων). Γι΄αυτό οι συνηρημένοι τύποι παίρνουν περισπωμένη (τεχνῶν πασῶν, όπως τὸ γένος > τῶν γενέων > γενῶν).

    τῶν νυμφάων/Μουσάων/αἰχμητάων (αιολισμοί της Ομηρικής διαλέκτου)

    Στην αττικοιωνική συνέβη η εξέλιξη ᾱω>ηω>εω και, τελικά συναίρεση -έω- > -ῶ-.

  132. sarant said

    114 Κάνε όπως καταλαβαίνεις. Αυτό μας έλειπε να συνοδεύουμε με συντριπτικά ντοκουμέντα τις αναφορές στη σεξουαλική συμπεριφορά του ενός και του άλλου.

  133. Γς said

    132, 114:

    Μην μας φεύγεις αρχηγέ!

  134. Γιάννης Ιατρού said

    123: Γς

    Εγώ, όπως κι εσύ, είμαστε εγνωσμένης φήμης και αξίας, παλιοπροπέτη 🙂

    Βλέπεις ήταν στο παρα τρίχα να αποκαλυφθεί πλήρως η παρούσα ταυτότητά του (η παλιά απεκαλύφθη μετά αποδείξεων…) καθώς και τα πέρι γαμβρού του κλπ. κλπ. και βρήκε αφορμή να αποτινάξη την γνωστή ταυτότητα γιατί εφθάρει. Αλλά έσω βέβαιος, ότι έχει ήδη αρχίσει με την εφεδρική… 🙂

    131: Σμερδαλέε, μια απορία για την ιατρική:
    Κατά τη γνώμη σου είναι τέχνη περισσότερο ή επιστήμη;

  135. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    134. >>έχει ήδη αρχίσει με την εφεδρική…
    Μπορεί και με δύο… 🙂

    Καληνύχτα

  136. Γιάννης Ιατρού said

    135: Καληνύχτα ΕΦΗ 🙂

  137. Γιάννης Ιατρού said

    132: ..συντριπτικά ντοκουμέντα…
    Έχουμε και ορθοπ*δικούς στο μπλογκ (…γύψοι, νάρθηκες, ανατάξεις κλπ.) για τα κατάγματα (με θ και ρ) 🙂

  138. BLOG_OTI_NANAI said

    114: «Ευχαριστώ […] διά την πολύμηνον συνεργασίαν«.

    «Πολύμηνον» λέει και τον βλέπω τουλάχιστον 3 χρόνια εδώ (και παραπάνω) με 5-6 διαφορετικά ονόματα…

    Αν και παραμένεις φασίστας Βάταλε, στην τελευταία εκδοχή σου έγραψες και μερικά της προκοπής, παρά το γεγονός ότι ειδικεύεσαι σε θέματα της περιοχής του υπογαστρίου και στην αντίστοιχη περιοχή από πίσω…
    Επίσης, με τις βλακείες που γράφεις για τα ιστορικά θέματα μου έδινες αφορμές να μεγαλώσω την ήδη τεράστια βιβλιοθήκη μου με απάτες νεοπαγανιστών και έτσι η συνεργασία σου μου ήταν χρήσιμη.
    Το καλύτερο θα ήταν να μην ξεφύγεις από τον τελευταίο μέσο όρο σου και να παραμείνεις σε κάποια «φυσιολογικά» πλαίσια όσο κι αν η λέξη αυτή δεν μπορεί να καλύψει την προσωπικότητα σου.

  139. spiral architect said

    Kάτσε ρε Νικοκύρη, με τη μία κόκκινη; Και μεις που θα στέλνουμε τις ευχές μας για τον Δόναλδ;

  140. Γιάννης Κουβάτσος said

    Τρομερή η αποκάλυψη, Βάταλε, για τον αλκοολισμό του Πορφύρα και για την ανύπαρκτη ερωτική ζωή του. Ο Σπύρος Μελάς, βέβαια, έγραψε ότι μια συνεσταλμένη, απλή γυναίκα τον επισκέφτηκε και τον ευχαρίστησε για ένα χρονογράφημά του, στο οποίο εκθείαζε τον Πορφύρα, με αφορμή τον θάνατό του. Ο πολύπειρος Μελάς κατάλαβε ότι ήταν η «κρυφή» σύντροφος του Πορφύρα, για την οποία μιλάει στην «Παλιά αυλή». Η σκανδαλοθηρία θέλει καλύτερο ψάξιμο, Βάταλε.

  141. BLOG_OTI_NANAI said

    Σιγά την ερωτική ζωή. Αν δεν είχε τουλάχιστον 50 φιλενάδες σημαίνει ότι ήταν ανώμαλος, για να θυμηθώ και τον έτερο συσχολιαστή του υπογαστρίου.

  142. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    140,

    λίγο «κουφή» η ιστορία της υποτιθέμενης «κρυφής» συντρόφου, που πήγε να ευχαριστήσει τον «πολύπειρο» Μελά για το χρονογράφημά του…
    Και τι σημαίνει τον «πολύπειρο Μελά»; Είναι γνωστό περί τι υποκειμένου επρόκειτο!
    Κάπως ύποπτα μου φαίνονται όλα αυτά…

  143. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    142+

    έστω… περί τινος.

  144. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ύποπτο υποκείμενο ήταν ο Μελάς, όταν υπήρχε λόγος. Δεν είχε, όμως, λόγο να εφευρίσκει ανύπαρκτες συντρόφους σε τεθνεώτες λογοτέχνες.

  145. Γς said

    144:

    Μακάβριος Ρουφιάνος [καταδότης, προαγωγός, συκοφάντης]

  146. sarant said

    139 Δεν έβγαλα κόκκινη, είπα ότι θα βγάλω.

    144 και πριν: Ο Μελάς, αυτό είναι δημοσιευμένο, καυχιόταν ότι στα ογδόντα του είχε ερωτική ζωή. Κι ο Βάρναλης, συνομήλικος περίπου, είπε «Εκείνος τα λέει, εγώ τα κάνω».

  147. Κουνελόγατος said

    Ορίστε, τι καταφέρατε; Όλοι αυτόν περιμέναμε κάθε βράδυ (όχι εγώ, κοιμάμαι νωρίς, λτ), και τον διώξατε. Μη δείτε ελληνόψυχο άνθρωπο να προοδεύει.

  148. smerdaleos said

    @134, Γιάννη: 131: Σμερδαλέε, μια απορία για την ιατρική:
    Κατά τη γνώμη σου είναι τέχνη περισσότερο ή επιστήμη;
    —-

    Γιάννη καλημέρα, δεν πρόλαβα χθες το σχόλιό σου γιατί έπεσα για ύπνο.

    Για να σου απαντήσω στην ερώτησή σου πρέπει να μου πεις τι ακριβώς εννοείς όταν λές «επιστήμη» και «τέχνη», μιας και εσύ θέτεις αυτές τις κατηγορίες με το ερώτημά σου.

    Εγώ θα έλεγα ότι πρόκειται για έναν συνδυασμό επιστήμης και εμπειρίας.

    Αν με επιστήμη εννοούμε ένα αντικειμενικά αφοριζόμενο γνωστικό πεδίο που χρησιμοποιεί το πείραμα ως απόδειξη, τότε η ιατρική είναι επιστήμη.

    Όλες οι διαγνωστικές και θεραπευτικές μέθοδοι ελέγχονται με κλινικά trial (η αρχή της EBM).

    Κάθε διαγνωστική μέθοδος χαρακτηρίζεται από ευαισθησία και ειδικότητα και κάθε θεραπεία χαρακτηρίζεται από πρόγνωση και επιβιωσιμότητα.

    Όταν διαβάζεις κάπου λ.χ. ότι μια διαγνωστική μέθοδος έχει 90% ευαισθησία και 95% ειδικότητα στην διάγνωση της πάθησης Χ, αυτό σημαίνει ότι έγιναν κάποια κλινικά trial όπου βρέθηκε ότι:

    1) Από τα 100 αληθώς θετικά άτομα που έκαναν την εξέταση, η τελευταία κατάφερε να βρει τους 90.
    2) Για κάθε 100 αληθώς αρνητικά άτομα (υγιείς) που κάνουν την εξέταση, η τελευταία διέγνωσε ως υγιείς τους 95.

    Η επιβωσιμότητα, από την άλλη, είναι πόσοι ασθενείς στο στάδιο Χ της νόσου που ακολούθησαν την θεραπεία Υ επιβίωσαν 10,20,30 κλπ χρόνια.

    Στο θέμα του αντικειμενικού αφορισμού του πεδίου, οι ορισμοί και οι ταξινομήσεις είναι όσο το δυνατόν αντικειμενικότεροι.

    Λ.χ. στην ογκολογία χρησιμοποιείται το σύστημα TNM για την σταδιοποίηση των όγκων (κάθε όγκων έχει την δική του TNM και κάθε στάδιο συσχετίζεται με συγκεκριμένη πρόγνωση και θεραπευτική αγωγή).

    Στην νεφρολογία, από την άλλη, η γενική λειτουργία των νεφρών και ο βαθμός της νεφρικής ανεπάρκειας εξακριβώνεται με την εκτίμηση του GFR (Glomerular Filtration Rate) με διάφορους μαθηματικούς τύπους, όπως λ.χ. ο τύπος των Cockcroft-Gault (μάζα, ηλικία,φύλο, κρεατινιναιμία).

    Φυσικά, η εκτιμώμενη τιμή δεν σημαίνει ότι είναι και η πραγματική και αυτή η διαφορά γίνεται αισθητή σε χαμηλότερες τιμές. Υπάρχουν και πιο ακριβείς μέθοδοι για την εκτίμηση του GFR.

    Μια clearance της κρεατινίνης μεγαλύτερη του 90 θεωρείται φυσιολογική. Όσο πιο χαμηλή είναι η Ccl τόσο χειρότερη είναι η νεφρική ανεπάρκεια. Υπάρχουν 5 στάδια ανεπάρκειας.

    Τώρα η ερώτηση είναι αν όλα αυτά τα θεωρητικά αρκούν για να ορίσουν την ιατρική ως διδασκόμενο γνωστικό πεδίο.

    Η αλήθεια είναι πως εκτός από την θεωρία εξίσου σημαντική είναι και η εμπειρία και αυτή κερδίζεται με τα χρόνια εξάσκησης του επαγγέλματος.

    Γνωρίζω λ.χ. έναν γιατρό που ετοιμάζεται να βγει στη σύνταξη όπου να΄ναι (μετά από 40 χρόνια εμπειρίας), ο οποίος είναι θρυλικός γιατί αρκετές φορές έκανε διάγνωση φυματίωσης πριν καν εξετάσει τον ασθενή. Απλά τον άκουσε να βήχει στην διπλανή αίθουσα αναμονής και είπε «έχουμε μια περίπτωση φυματίωσης έξω, δείτε ποιος είναι αυτός που τώρα βήχει».

    Βέβαια ο συγκεκριμένος μάλλον έχει δει μερικές χιλιάδες περιστατικών φυματίωσης σε όλη την καριέρα του.

    Αυτή η εμπειρία δεν κερδίζεται με τα βιβλία.

  149. Γς said

    147:

    >Ορίστε, τι καταφέρατε; Όλοι αυτόν περιμέναμε κάθε βράδυ

    Περιμέναντας τους Βατάλους

    >και τον διώξατε.

    Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς Βατάλους;

    >Μη δείτε ελληνόψυχο άνθρωπο να προοδεύει.

    Βάταλε,

  150. Γιάννης Ιατρού said

    148: Σμερδαλέε
    ευχαριστώ, με κάλυψαν κυρίως οι 4 τελευταίες προτάσεις σου.

    Σήμερα βέβαια τα πράγματα είναι διαφορετικά, απ΄ό,τι πριν κάποια (10, 20,..50 ??) χρόνια, ιδίως στον τομέα της διάγνωσης (όργανα κλπ.) ή/και τεχνικών (& φαρμακο-χημικών) μέσων θεραπείας κλπ.

    Αλλά νομίζω ότι η βασική γνώση προέρχεται από την παρατήρηση (εμπειρία) / πείραμα πολλών αιώνων…

    Γι αυτό και το τεχνέων πασέων 🙂

    147: Κούνελε,
    μη ξεχνάς πόσοι και πόσοι *ελληνόψυχοι* αυτοεξορίστηκαν, ειδικά στην αρχαιότητα, πρίν την επίδραση των Γαλιλαίων!!!!

    Αλλά και προσφάτως 🙂

  151. Κουνελόγατος said

    Μπα, έχω έναν συνάδελφο που θεωρεί ότι ο τελευταίος ήταν κομμουνιστής… :mrgreen:
    Μην είστε σίγουροι πως κάνει πλάκα.

  152. Γιάννης Ιατρού said

    151: Ίσως γιατί ο Καραμανλής νομιμοποίησε το 1974 (23.09.1974, Ν.Δ.59) το κομμουνιστικό κόμμα Ελλάδος.

    Μία χαρακτηριστική περίπτωση είναι η περίφημη θεωρία των «δύο Καραμανλήδων» – του αυταρχικού, σκληρού δεξιού προδικτατορικά και του πιο ήπιου, κατασταλαγμένου και δημοκρατικού μεταπολιτευτικά.

    …..Μπουγάδες βασικά 🙂

  153. Κουνελόγατος said

    152. Όχι Γιάννη, δεν είναι μόνον αυτό. Του καταλογίζουν ηπχιότητα, σοσιαλμανία και δεν ξέρω τι άλλο. Άλλωστε νεοφιλελευθερισμός χωρίς ακροδεξιά δε γίνεται.

  154. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    152-153,

    πάντως θυμάμαι το 1975, όταν -εντεκαετή- με πήγε ο πατέρας μου στο Μελιγαλά (έχουμε τον παππού εκεί, συνωνόματό μου), μόλις παρουσιάστηκε ο Καραμανλής για να καταθέσει στεφάνι οι παρευρισκόμενοι τον γιουχάρανε. Σε ερώτησή μου στον πατέρα μου γιατί «γιουχάρανε τον Πρωθυπουργό» μου απάντησε «νομιμοποίησε το Κ.Κ.Ε.».
    Και λόγω της ηλικίας, με είχαν εντυπωσιάσει πολύ εκείνη την ημέρα οι εκδηλώσεις του δεξιού και ακροδεξιού πλήθους.

  155. Γς said

    154:

    http://caktos.blogspot.gr/2013/02/blog-post_18.html

  156. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    155,
    κάπως έτσι (αν και όχι όλοι… )

  157. Μιχάλης Ν. Κατσίγερας said

    Κάποια από τα χρονογραφήματα του Βάρναλη στην »Πρωΐα» της Κατοχής περιέχουν εμφανώς αλληγορικές αναφορές και την τότε κατάσταση. Πάνε χρόνια που την ξεφύλλισα διαβάζοντάς τα και δεν θυμάμαι κάτι συγκεκριμένο. Πάντως είμαι σίγουρος πως υπάρχει κάποιο χαρακτηριστικό που αναφέρεται στις μύγες. Νομίζω κ. Σαραντάκο ότι θα έχετε κάνει σχετικές διαπιστώσεις.

  158. sarant said

    Καλησπέρα σας. Ναι, υπάρχουν τέτοιες αναφορές. Τις μυγες ο Βάρναλης τις παρομοιάζει με τις Εριννύες, αλλά δεν το έχω μπροστά μου να δω αν έχει υπαινιγμό.

  159. gryphon said

    140-141
    Λεει καποιος στον φιλο του
    Η ερωτικη μου ζωη μοιαζει με το μπαντζι τζαμπινγκ.
    Δηλαδη;
    Και στα δυο δεν πηδαω με τιποτα.

    Ανεκδοτο που ακουσα σε σατιρικη εκπομπη

  160. Υαλτις said

    149

    Re-post

    >Ορίστε, τι καταφέρατε; Όλοι αυτόν περιμέναμε κάθε βράδυ

    Περιμέναντας τους Βατάλους

    >και τον διώξατε.

    Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς Βατάλους;

    >Μη δείτε ελληνόψυχο άνθρωπο να προοδεύει.

    Βάταλε,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: