Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Γιατί η θεία μου η Μαρίνα μπορεί και να πήγε στον Παράδεισο – VΙIΙ (Δημ. Σαραντάκος)

Posted by sarant στο 17 Μαΐου, 2016


Εδώ και λίγο καιρό δημοσιεύουμε σε συνέχειες τη συλλογή διηγημάτων του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, «Γιατί η θεία μου μπορεί και να πήγε στον Παράδεισο«. Έχουμε περάσει στη δεύτερη από τις τρεις νουβέλες που απαρτίζουν το βιβλίο,  που είναι και η εκτενέστερη. Σήμερα έχουμε το έβδομο κεφάλαιο της νουβέλας. Η προηγούμενη συνέχεια βρίσκεται εδώ. Η θεία Μαρίνα είναι σύζυγος πλέον του εφοριακού Κωστάκη, και έχουμε σταματήσει μόλις αρχίζει η Κατοχή. Να προειδοποιήσω ότι η νουβέλα έχει ακόμα ένα κεφάλαιο κι έναν επίλογο, που μάλλον θα τα παρουσιάσω μαζί τη μεθεπόμενη Τρίτη.

7

mimis_jpeg_χχsmallΤα πρώτα δύο χρόνια της Κατοχής πέρασαν ήσυχα. Η Μαρίνα πίστευε στην τελική νίκη των Γερμανών και προσπάθησε να δημιουργήσει κοσμικές σχέσεις μαζί τους. Ο επιφυλακτικός και διορατικότερος Κωστάκης για πρώτη φορά δεν συντάχθηκε μαζί της

— Καλοί κι άγιοι οι Γερμανοί Μαρινάκι μου, αλλά στο τέλος θα χάσουν. Για σκέψου: Αγγλία, Αμερική και Ρωσία τους πολεμάν. Αργά ή γρήγορα θα νικηθούν. Γι΄ αυτό μη μιλάς πολύ.

Απροσδόκητα η Μαρίνα τον άκουσε. Οι βεγγέρες με τους Γερμανούς αξιωματικούς σταμάτησαν, μόλο που συνέχιζαν να χαιρετιούνται εγκάρδια όταν συναντιόντουσαν στο δρόμο. Άλλωστε τον τρίτο χρόνο της Κατοχής τα πράγματα στα προάστεια της Αθήνας αγρίεψαν. Ολόκληρες γειτονιές ήταν ανεξάρτητες από τους Γερμανούς και τα τσιράκια τους. Ακόμα και στο Νέο Ηράκλειο τα βράδια ακουγόταν όχι μόνο το χωνί, που τους γέμιζε φόβο, αλλά καμιά φορά και το ελασίτικο ντουφέκι.

Αυτό που έκανε έξω φρενών τη Μαρίνα ήταν πως ο αδερφός της ο Γιώργος, ένας υπαλληλάκος του Δήμου Νέας Ιωνίας κι η γυναίκα του μια αμόρφωτη προσφυγοπούλα, που είχε ανοίξει ψιλικατζίδικο στα σύνορα Νέας Ιωνίας και Νέου Ηράκλειου, για να συμπληρώνει τον πενιχρό μισθό του αντρός της, ήταν στο ΕΑΜ και μάλιστα στελέχη! Αν ήταν ποτέ δυνατό δυο φτωχοί κι ασήμαντοι άνθρωποι, όχι μόνο να τολμούν  να έχουν διαφορετικήν άποψη αλλά όπως φαινόταν είχαν και κάποιαν εξουσία. Αν είναι ποτέ δυνατόν!

Από αυτόν και μόνο το λόγο μίσησε ακόμα περισσότερο τους  εαμίτες.

Ένα πρωί είχε κατεβεί με τα πόδια ως το κέντρο της Νέας Ιωνίας για ψώνια. Φορτωμένη κίνησε για το σπίτι της. Είχε πια βγει από το κέντρο και περπατούσε στο χωματόδρομο όταν πέρασε μπροστά της μια, γερμανική όπως της φάνηκε, κούρσα. Με το θάρρος των παλιών της σχέσεων με τους Γερμανούς και πιστεύοντας ακράδαντα στον ιπποτισμό τους σήκωσε το χέρι της. Πραγματικά η κούρσα σταμάτησε αλλά μέσα δεν ήταν Γερμανοί αλλά Έλληνες. Τρία νεαρά φτωχοντυμένα παιδιά

— Κουράστηκες συναγωνίστρια; Πού θες να σε πάμε; Έλα μέσα, κερνάν οι Γερμανοί

της είπαν γελώντας καλόκαρδα. Χωρίς να το καλοσκεφτεί μπήκε μέσα. Από την πρωτάκουστη προσφώνηση κι από το τραγούδι που σιγομουρμούριζε αυτός που καθόταν δίπλα της και που έλεγε πως ήταν αυτοί «Ελλάδα τα παιδιά της που πολεμούσαν για ιερό σκοπό», κατάλαβε πως ήταν οι μισητοί εαμίτες, που άγνωστο πώς είχαν βουτήξει ένα γερμανικό αυτοκίνητο. Τρομοκρατήθηκε. Αρκετά πριν φτάσουν στο σπίτι της τους ευχαρίστησε και ζήτησε να σταματήσουν για να κατεβεί.

Όταν έφτασε καμιά φορά σπίτι της και διηγήθηκε τα καθέκαστα στον Κωστάκη αυτός πρασίνισε από το φόβο του.

— Καήκαμε. Οι κομμουνισταί χτύπησαν μια γερμανική αποθήκη και κλέψαν οπλισμό και μια κούρσα. Σίγουρα είναι αυτή που μπήκες. Πω πω, αν μαθευτεί θα σε συλλάβουν!

— Τί να κάνω; Να πάω στους Γερμανούς να το πω πρώτη;

— Δεν είναι άσκημη ιδέα. Έτσι τουλάχιστον θα φανεί πως είσαι αμέτοχη.

Η Μαρίνα δεν ήθελε περισσότερα. Φρεσκαρίστηκε, ντύθηκε με πιο καλά της ρούχα και τράβηξε σε μια βίλα κοντά στην πλατεία, που την  είχαν επιτάξει οι Γερμανοί και τη χρησιμοποιούσαν για γραφεία μιας μονάδας τους. Η Μαρίνα ήξερε έναν ελληνομαθή υμπερλόϋτναντ, Βάλτερ ονόματι.

Αυτός την άκουσε πολύ προσεχτικά. Την επαίνεσε για την πρωτοβουλία της αλλά επέμεινε να την πάρει μαζύ του μ’ ένα φολξβάγκεν εκστρατείας, στην Κομμαντατούρ της Κηφισιάς. Εκεί η Μαρίνα αντελήφθη με ανησυχία πως μάλλον έμπλεξε, γιατί οι Γερμανοί με διερμηνέα τον Βάλτερ, όχι μόνο την έβαλαν επανειλημμένα να περιγράψει λεπτομερώς τους τρεις επιβαίνοντες στο κλεμμένο αμάξι τους, αλλά ανοίγοντας ένα άλμπουμ με φωτογραφίες την έβαλαν να τις μελετήσει προσεχτικά μήπως ανακαλύψει κάποιον που να μοιάζει με τους συμμορίτες, τους «μπαντίτεν», έτσι τους έλεγαν.

Η Μαρίνα ξεμπέρδεψε ύστερα από τέσσερις σχεδόν ώρες. Από τη μελέτη των φωτογραφιών δε μπόρεσε να βγάλει τίποτα, αλλά οι Γερμανοί με τη χαρακτηριστική τους μεθοδικότητα την έβαλαν να ξανακάνει την περιγραφή εκείνου από τους τρεις «που σιγοτραγουδούσε» σε κάποιον στρατιώτη εφοδιασμένο με χαρτί και μολύβι, ο οποίος με βάση τις περιγραφές της σκιτσάριζε το πρόσωπό του. Προς μεγάλη της έκπληξη από το χαρτί, ύστερα από άπειρες αλλαγές, προσθήκες και σβησίματα, πρόβαλε μια φάτσα που έμοιαζε αρκετά με τον εαμίτη που καθόταν δίπλα της στο αυτοκίνητο.

Ο ανώτερος Γερμανός τη συνεχάρη για τη βοήθειά της και διέταξε τον Βάλτερ να την πάει στο σπίτι της. Η Μαρίνα ούτ’ επί στιγμήν δε σκέφθηκε πως έκανε κάτι κακό. Υπεράσπισε τον εαυτό της από την υποψία συμμετοχής της σε κλοπή αυτοκινήτου. Έτσι το ΄βλεπε το πράγμα κι έτσι το σχολίασε διηγούμενη τα καθέκαστα με τον Κωστάκη. Αυτός όμως δεν ενθουσιάστηκε καθόλου με τα κατορθώματά της.

— Ήταν ανάγκη βρε κορίτσι μου να τους τα πεις με τόσες λεπτομέρειες;

Το πράγμα δεν τέλειωσε εκεί γιατί δυο βδομάδες μετά μαθεύτηκε πως οι Γερμανοί σε συνεργασία με την Ειδική Ασφάλεια είχαν πιάσει έναν αρχηγό του εφεδρικού ΕΛΑΣ των βορείων προαστίων. Ο Κωστάκης όταν το ΄μαθε, για πρώτη φορά στην κοινή τους ζωή, πήρε αποφασιστικές πρωτοβουλίες. Πήρε χαράματα τη Μαρίνα και αγνοώντας τα παράπονα και τις αντιρρήσεις της την κατέβασε με το γκαζοζέν λεωφορείο της γραμμής στην Αλυσίδα κι από κει με τον Ηλεκτρικό στον Πειραιά, στο σπίτι του αδερφού του, απόστρατου αξιωματικού της Χωροφυλακής.

— Μα δεν καταλαβαίνεις πως θα σε φώναζαν να αναγνωρίσεις τον συλληφθέντα;

Ο αδερφός του συγκατένευσε.

— Σε ένα ή δύο το πολύ μήνες οι Γερμανοί θα εκκενώσουν την Ελλάδα. Οι Άγγλοι μπορεί να μην έρθουν αμέσως. Θα υπάρξει μια μεταβατική κατάσταση με τους κομμουνιστάς στα πράγματα, της εξήγησε.

— Σε τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι σκόπιμο να εκτίθεται κανείς.

Ο ίδιος μολονότι δεξιός εκ πεποιθήσεως, δεν είχε εκτεθεί ποτέ και καμιά φορά έδινε τίποτε λεφτά σε εράνους της Εθνικής Αλληλεγγύης. Έτσι οι  εαμίτες της γειτονιάς του δεν τον είχαν γραμμένο στα κατάστιχά τους.

Η Μαρίνα με τον Κωστάκη γύρισαν στο σπίτι τους τέλη Οκτωβρίου, όταν όχι μόνο είχαν φύγει οι Γερμανοί αλλά είχε έρθει από τη Μέση Ανατολή η Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας. Πολύ γρήγορα συνειδητοποίησαν πως γύρω τους είχε δημιουργηθεί κενό. Οι μεγαλουσιάνοι φίλοι τους, ένθερμοι αγγλόφιλοι τώρα πια, τους αποφεύγαν επιδεικτικά, οι γείτονες σχεδόν δεν τους καλημέριζαν κι ο κύκλος του αδερφού της και της νύφης της ήταν απροκάλυπτα εχθρικοί. Ένα πρωί βγαίνοντας ο Κωστάκης από το σπίτι τους μαρμάρωσε κοιτώντας τον απέναντι τοίχο. Κατά τη διάρκεια της νύχτας κάποιοι είχαν γράψει με κόκκινη μπογιά:

ΟΙ ΔΩΣΙΛΟΓΟΙ ΣΤΗΝ ΚΡΕΜΑΛΑ – ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ ΤΟ ΖΗΤΑ

Μπήκε μέσα τρέμοντας

— Μαρίνα πρόβαλε στο παράθυρο να δεις τι γράψανε!

Η Μαρίνα διάβασε και φρύαξε

— Τα καθάρματα, σκέφτηκε, κι ο νους της πήγε στην παρέα του αδερφού της. Ταυτόχρονα όμως ένας ύπουλος φόβος δάγκωσε την ψυχή της. Με την παλιά της έπαρση αποφάσισε να ξεκαθαρίσει το ζήτημα. Το απόγεμα πήγε στη Νέα Ιωνία, στο σπίτι του αδερφού της που βρισκόταν κοντά στο νεκροταφείο, στα προσφυγικά.

Η νύφη της την υποδέχτηκε ψυχρά και σχεδόν εχθρικά. Ο αδερφός της που μόλις είχε γυρίσει από τη δουλειά του ήταν διπλωματικότερος αλλά κι αυτός όχι φιλικός.

— Πρέπει να ξέρεις πως ο κόσμος σε έχει χρεώσει με το χαμό του Πελοπίδα.

–Ποιος ειν’ αυτός; Πρώτη φορά ακούω αυτό το όνομα, διαμαρτυρήθηκε η Μαρίνα, λέγοντας την αλήθεια. Αγνοούσε αυτό το όνομα. Η Παρθένα, η νύφη της, όμως ήταν σαφής.

— Ηταν αυτός που καθόταν δίπλα σου όταν σ’ ανέβασαν τα παιδιά στο αυτοκίνητο, εκείνο το πρωί. Οι άλλοι δύο που γλίτωσαν θυμούνται πολύ καλά πως τον κοίταζες προσεχτικά

— Τον πρόσεχα γιατί τραγουδούσε κάποιο ωραίο τραγούδι.

— Και πώς εξηγείς που οι Γερμανοί σαν τον έπιασαν του είπαν πως καθόταν δίπλα σε μια κυρία και σιγοτραγουδούσε επαναστατικά τραγούδια. Από πού τό ΄μαθαν αυτό;

— Και πώς μπόρεσε να σας τα πει αυτά αυτός ο Πελοπίδας, αφού όπως λέτε τον τουφέκισαν; αντέταξε μια τελευταία άμυνα η Μαρίνα.

— Μην παραξενεύεσαι, η Οργάνωση είχε δικούς της ανθρώπους ακόμα και μέσα στην Γκεστάπο. Ο Πελοπίδας έστειλε το χαμπέρι. Οι άλλοι δύο συναγωνιστές το επιβεβαιώνουν.

— Φοβάμαι πως θα σε παραπέμψουν στο δικαστήριο των δωσιλόγων Μαρίνα, της είπε ο Γιώργος φανερά στεναχωρημένος.

Η Μαρίνα γύρισε σπίτι της καταπτοημένη. Όλο το κουράγιο κι η  έπαρσή της είχαν χαθεί. Ο ψοφοδεής Κωστάκης δεν ήταν φυσικά το κατάλληλο πρόσωπο για να της αναστυλώσει το ηθικό. Παρ’ όλα αυτά προσπάθησε να την παρηγορήσει

–Άσε Μαρινάκι, μεθαύριο θα κατέβω στον Αλέξανδρο, είναι σπουδαίος δικηγόρος και πολιτικός φίλος του Παπανδρέου. Κάτι θα μας πει να κάνουμε.

Μεθαύριο όμως ξέσπασε το Κίνημα. Το Νέο Ηράκλειο βρέθηκε εκτός της Σκομπίας, ενώ μάχες γίνονταν στη Σωτηρία, στο Ψυχικό, στα νταμάρια του Γαλατσιού. Μια βδομάδα μετά πλάκωσε η Πολιτοφυλακή και έπιασε τη Μαρίνα.

Την κρατήσαν στο υπόγειο του πρώην Σταθμού της Χωροφυλακής που τώρα ήταν το τμήμα της Πολιτοφυλακής. Για λίγες μέρες περιορίστηκαν να της παίρνουν καταθέσεις σχετικά με την υπόθεση του Πελοπίδα. Δε φαίνονταν να βιάζονται, ούτε όπως φάνηκε είχαν τίποτα σκοτεινότερα σχέδια σε βάρος της. Την παραμονή των Χριστουγέννων όμως, πρωί πρωί, τους μισούς από τους κρατούμενους τους απόλυσαν ενώ τους υπόλοιπους κι αυτήν μαζί, τους βγάλανε στην πίσω αυλή. Η Μαρίνα τα χρειάστηκε. Οι Πολιτοφύλακες όμως δεν πείραξαν κανένα αλλά παραδώσαν τους κρατούμενους σ’ ένα τμήμα του ΕΛΑΣ.

Οι ελασίτες οδήγησαν τους κρατούμενους στην Πάρνηθα. Η σχεδόν διήμερη αυτή πορεία μέσα από χιονισμένα δάση και γλιστερές βουνοπλαγιές, προς κάποιο άδηλο τέρμα, που οι περισσότεροι όμηροι πίστευαν πως θα ήταν η ρεματιά της ομαδικής εκτέλεσης, στοίχισε πολύ στη Μαρίνα. Ευτυχώς που φεύγοντας από το σπίτι είχε φορέσει ζεστά εκδρομικά παπούτσια και το χοντρό παλτό της. Άλλοι συγκρατούμενοι της ήταν σε απελπιστική κατάσταση καθώς φορούσαν τελείως ακατάλληλα ρούχα, μερικοί μάλιστα ήταν με τις πυτζάμες και τις παντόφλες τους.

Τελικά δεν τους πήγαν σε καμιά ρεματιά ούτε τους εκτέλεσαν αλλά τους οδήγησαν στα Κρώρα, όπου τους εγκατέστησαν σε διάφορα σπίτια του χωριού. Να δραπετεύσουν οι κρατούμενοί τους από τη χιονισμένη και δύσβατη περιοχή δεν το φοβόντουσαν.

Ένα πρωί η Μαρίνα, που την ανάγκην φιλοτιμίαν ποιουμένη, βοηθούσε την αναγκαστική σπιτονοικοκυρά της στη λάτρα του σπιτιού άκουσε βήματα και κουβέντες στην αυλή. Ένα από τα πιτσιρίκια του σπιτιού μπήκε στην κουζίνα

— Κάποιοι συναγωνιστές ζητάν την κυρία συναγωνίστρια

είπε στη μάνα του δείχνοντας τη Μαρίνα. Αυτή κέρωσε. Από το νού της πέρασαν όλες οι ανατριχιαστικές φήμες για εκτελέσεις και βασανιστήρια των κρατουμένων από τους ελασίτες. Με τρεμάμενα βήματα ακολούθησε το μικρό στην αυλή. Εκεί έμεινε στήλη άλατος. Στη μέση της αυλής, στο λασπωμένο χιόνι στεκόταν η νύφη της η Παρθένα, ντυμένη στρατιωτικά, με χλαίνη, αρβύλες, χακί αμπέχωνο, χακί φούστα, δίκωχο με το σήμα του ΕΛΑΣ και μιαν ιταλική αραβίδα περασμένη στην πλάτη της.

— Η κρατουμένη θά ΄ρθει μαζί μου στη μονάδα

είπε στο γερο εφεδροελασίτη που την είχε συνοδέψει ως εκεί. Η Μαρίνα έβαλε το παλτό της και την ακολούθησε. Κατηφορίζοντας τους γλιστερούς δρόμους του χωριού η Παρθένα της είπε

— Ανεξάρτητα από την υπόθεση Πελοπίδα για την οποία θα δώσεις λόγο στη Δικαιοσύνη, είσαι αδελφή του αντρός μου και όσο μπορώ θα σε βοηθήσω. Έπρεπε να με ειδοποιήσει ο Κωστάκης μόλις σε πιάσανε. Θα απόφευγες αυτήν την ταλαιπωρία.  Μόλις έμαθα πού βρίσκεσαι ήρθα. Θα εγγυηθώ για να σε λευτερώσουν αμέσως.

Η Μαρίνα την άκουγε αμίλητη. Δεν ήξερε τι να πει. Μέσα της πάλευαν αντιφατικά συναισθήματα. Ανακούφιση γιατί έβλεπε ένα δικό της άνθρωπο και μάλιστα με επιρροή και δύναμη. Απορία για τη στάση της νύφης της που την περίμενε τελείως διαφορετική και βαθύτερα μέσα της μια βουβή λύσσα που χρωστούσε την απελευθέρωσή της σ’ αυτήν την παλιοκομμουνίστρια.

 

Advertisements

257 Σχόλια to “Γιατί η θεία μου η Μαρίνα μπορεί και να πήγε στον Παράδεισο – VΙIΙ (Δημ. Σαραντάκος)”

  1. Κουνελόγατος said

    Μα από έκπληξη σε έκπληξη πάει. Βάλτο όλο, το @#$%^&μένο, δε μπορώ, δε μπορώ να περιμένω!!!!

  2. Κουνελόγατος said

    Υμπερλόϋτναντ είναι ο υπολοχαγός;

  3. Κουνελόγατος said

    «Η Μαρίνα ούτ’ επί στιγμήν δε σκέφθηκε πως έκανε κάτι κακό. Υπεράσπισε τον εαυτό της από την υποψία συμμετοχής της σε κλοπή αυτοκινήτου».
    Περίεργο, φαινόταν για πιο έξυπνη.

  4. Κουνελόγατος said

    Τελικά, ο Κωστάκης είχε περισσότερο μυαλό. Και τη νίκη των «συμμάχων» προέβλεψε και το τι θα επακολουθούσε με την αποχώρηση των Γερμανών.

  5. Κουνελόγατος said

    «η Οργάνωση είχε δικούς της ανθρώπους ακόμα και μέσα στην Γκεστάπο».
    Πράγματι, σε ένα σωρό (λτ) βιβλία που έχω διαβάσει, φαίνεται πως το ΕΑΜ ήταν τόσο δικτυωμένο, που ήξερε ακόμη και πότε θα κάνουν μπλόκα οι Γερμανοί (ίσως όχι σε όλες τις περιπτώσεις, αλλά στις περισσότερες). Νομίζω και ο Κυριακίδης (καπετάνιος στη Νέα Σμύρνη) και ο Ορέστης Μακρής (καπετάνιος στην Καισαριανή και αλλού), το γράφουν στα βιβλία τους, ίσως και άλλοι, δε θυμάμαι τώρα.

  6. Κουνελόγατος said

    «Μια βδομάδα μετά πλάκωσε η Πολιτοφυλακή και έπιασε τη Μαρίνα».
    Μας πως την πάτησαν κι έμειναν σπίτι τους; Πως και δεν πήγαν ξανά στον Πειραιά; Ο χωροφύλακας δεν ήταν επικηρυγμένος αφού;

  7. cronopiusa said

    Καλή σας μέρα!

  8. Κουνελόγατος said

    «…βαθύτερα μέσα της μια βουβή λύσσα που χρωστούσε την απελευθέρωσή της σ’ αυτήν την παλιοκομμουνίστρια».
    Θα ήθελα να γράψω κάτι, όμως δεν είναι σωστό.

  9. Παναγιώτης Κ. said

    Η αφήγηση συγκροτεί αυτό που οι ιστορικοί ονομάζουν μικροϊστορία και έχει σημασία για τους ιστοριογράφους.
    Παλαιότερη αντίληψη για την ιστορία ήταν οι πρωταγωνιστές, οι μάχες και οι διάφορες συνθήκες.Αυτά παραμένουν αλλά εξετάζεται όμως και η πρόσληψη των γεγονότων του παρελθόντος που εξετάζουμε, από τους απλούς ανθρώπους. Είναι πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση!

  10. Γιάννης Ιατρού said

    Πολύ καλό το σημερινό Νίκο, ανυπομονούμε ….

    Überleutnant δεν υπάρχει Κούνελε (θα ήταν Major=ταγματάρχης). Unterleutnant υπάρχει, υπολογαχός. Προφανώς κάποια παρερμηνεία (Über = πάνω, Unter = κάτω 🙂 )

  11. cronopiusa said

    https://sarantakos.wordpress.com/2016/05/17/theia-10/#comment-357168

  12. Κουνελόγατος said

    Τι ούμπερ, τι ούντερ, η ιστορία μ’ αρέσει έτσι κι αλλιώς.

    Παναγιώτη Κ., οι προσωπικές ιστορίες είναι πολύ σημαντικές, όμως πρέπει να διασταυρώνονται από πολλές μεριές, διότι ο καθένας μπορεί να ξεχνάει, να προσθέτει, να αφαιρεί, να διαστρεβλώνει. Διάβασα πριν λίγα χρόνια βιβλίο για την περιοχή της Αιγιάλειας (κατοχή-εμφύλιος), το οποίο στηρίζεται αποκλειστικά σε τέτοιες μαρτυρίες, πολύ ενδιαφέρον.

  13. Πάνος με πεζά said

    Συναρπαστική συνέχεια !
    «Εμπρός ΕΛΑΣ ΕΛΑΣ ΕΛΑΣ για την Ελλάδα» !

  14. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    3: Εννοεί πως δεν μπορούσε να προβλέψει πόσο θα την πίεζαν οι Γερμανοι.

  15. Γιάννης Ιατρού said

    12α: Αφού εσύ ρώτησες 🙂
    Παρατήρηση: Είναι ενδιαφέρον (λεξιλογικά κλπ.) ότι το πρόθεμα Υπερ-/Ανω- (über-) κλπ. ούτε στην Ελληνική, ούτε στη Γερμανική χρησιμοποιείται στους στρατιωτικούς βαθμούς. Μόνο το Υπο- /Κάτω (unter-) χρησιμοποιείται!.

  16. Κουνελόγατος said

    13. Έχει γούστο να βοήθησε στον Εμφύλιο τίποτις αναρχοκομμουνιστάς!!! Ικανή την έχω.

  17. Πάνος με πεζά said

    Περί «Αλυσίδας» και σταθμού «Άνω Πατήσια», όπως λέγεται σήμερα.
    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CF%84%CE%B1%CE%B8%CE%BC%CF%8C%CF%82_%CE%86%CE%BD%CF%89_%CE%A0%CE%B1%CF%84%CE%AE%CF%83%CE%B9%CE%B1_(%CE%9C%CE%B5%CF%84%CF%81%CF%8C_%CE%91%CE%B8%CE%AE%CE%BD%CE%B1%CF%82)

  18. cronopiusa said

    11 α

    Κινηματογραφικό συνεργείο του ΕΛΑΣ 1943 1945 – Ολα τα φιλμ

  19. Κουνελόγατος said

    15. «Αφού εσύ ρώτησες».
    Και μετά: κι όταν πήρες απάντηση, δεν είπες ούτε ένα ευχαριστώ (λτ)… 🙂

  20. Γιάννης Ιατρού said

    15: Λάθος μου, μπερδεύτικα προς στιγμή με το über. Eπανορθώνω (για τα γερμανικά):
    Το über- μπορεί να μην χρησιμοποιείται, όπως προανέφερα, αλλά αντ΄αυτού το ober- (=από πάνω) π.χ στους Oberfähnrich, Oberleutnant, Oberstleutnant, Oberst, και μάλιστα και στον υπερθετικό βαθμο ober-st (=ο πάνω-πάνω;;).

  21. voulagx said

    #20: Γιάννη, ξεχνας τον επιλοχια και τον επισμηναγο.

  22. Γιάννης Ιατρού said

    21: καλά τα λες, αλλά μόνο για πεζικό και αξιωματικούς έφερα παράδειγμα 🙂

    Είναι όμως ενδιαφέρον το ober- και το über- από γλωσσολογικής πλευράς.
    Το ober προέρχεται από το λατινικό s-uper, *upero, το über- μοιάζει περισσότερο στο (αρχαιο-)ελληνικό υπέρ- (και στην προφορά προφανώς).

    Ε, είπα κι εγώ μιά φορά να βάλω κάτι γλωσσολογικό και με πήρες στο ψιλό 🙂 Πού ‘σαι ρε Σάθα;;;;;;

  23. ΣΠ said

    20, 21
    Στον ελληνικό στρατό τα προθέματα για ανώτερο βαθμό είναι αρχι- και επι- και για κατώτερο αντι- και υπο-.

  24. Παναγιώτης Κ. said

    Με τα διάφορα διαβάσματα και τις μαρτυρίες ανθρώπων που έχουν ζήσει τα γεγονότα εκείνης της εποχής προσπαθώ νοερά να μεταφερθώ στο τότε και να κρίνω.
    Στο επίπεδο των απλών ανθρώπων τα πράγματα είναι σχετικώς εύκολα. Το ζόρι είναι στο επίπεδο των ηγεσιών οι οποίες φέρουν την ευθύνη είτε για το καλό είτε για το αντίθετό του.

    Ο Ζουράρις σε αγόρευσή του παρομοίασε την παρούσα κυβέρνηση με την ΠΕΕΑ. Δηλαδή μια κυβέρνηση με πατριωτικό χαρακτήρα που δρα σε μια χώρα υπό κατοχή.Παρέλειψε βέβαια να πει ότι οι εθνικοί αντιπρόσωποι τότε δεν ήταν οι… προνομιούχοι της ελληνικής κοινωνίας.
    Για παράδειγμα, πόσοι θα μπορούσαν σήμερα με τα μέσα όμως της εποχής εκείνης το 1943, από το Γράμμο να βρεθούν στο Καρπενήσι για κομματική δουλειά ,150 χιλιόμετρα απόσταση και επιστροφή την ίδια μέρα στο Γράμμο για να γίνει συνάντηση με κάποιο Γιουγκοσλάβο αξιωματούχο.Το έκανε ο Τζίμας. » Με τα πόδια, με μοτοσυκλέτα, με αυτοκίνητο καταφέρνει να φτάσει στο Καρπενήσι μέσα στη μέρα» γράφει ο Eudes στο βιβλίο του «Οι καπετάνιοι».

  25. Γιάννης Ιατρού said

    23: Καλό αυτό με το επι-, δίνει την ίδια αίσθηση όπως το ober-. Γενικά η χρήση του ober- ή του über- στα γερμανικά απαιτεί μια μιό βαθιά αίσθηση της γλώσσας. Δεν θά ΄λεγε π.χ. κανείς ποτέ Überliga, μόνο Oberliga (αυτό για τους ποδοσφαιρόφιλους 🙂 )

  26. Γιάννης Ιατρού said

    24: Παναγιώτη, με τα μέσα της σημερινής εποχής δεν θα πήγαινε πουθενά, θα έκανε τηλεδιάσκεψη μέσω skype 🙂

  27. Κουνελόγατος said

    «πόσοι θα μπορούσαν σήμερα με τα μέσα όμως της εποχής εκείνης το 1943, από το Γράμμο να βρεθούν στο Καρπενήσι για κομματική δουλειά ,150 χιλιόμετρα απόσταση και επιστροφή την ίδια μέρα στο Γράμμο για να γίνει συνάντηση με κάποιο Γιουγκοσλάβο αξιωματούχο.Το έκανε ο Τζίμας. » Με τα πόδια, με μοτοσυκλέτα, με αυτοκίνητο καταφέρνει να φτάσει στο Καρπενήσι μέσα στη μέρα» γράφει ο Eudes στο βιβλίο του «Οι καπετάνιοι».».

    «24: Παναγιώτη, με τα μέσα της σημερινής εποχής δεν θα πήγαινε πουθενά, θα έκανε τηλεδιάσκεψη μέσω skype».

    Τίποτα δε θα γινόταν. Αν πήγαινε με τα πόδια ή με κάποιο μεταφορικό μέσο, θα τον βομβάρδιζαν με drone. Internet δε θα υπήρχε, διότι θα ήταν κομμένο. Αφήστε το, όλα είναι ατμός, Θρασύβουλος…

  28. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    24 Από τον Γράμο στο Καρπενήσι είναι καμιά τρακοσαριά χιλιόμετρα (και όχι από τον καλό δρόμο) και πολύ αμφιβάλλω ότι μπορούσε να γίνει αυθημερόν το πηγαινέλα από τους δρόμους της εποχής, ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι οι δυνάμεις κατοχής ανεξήγητα αδρανούσαν.

  29. Παναγιώτης Κ. said

    @27. :). Ένα από τα προτερήματα αυτού του ιστολογίου είναι οι αναφορές των σχολιογράφων στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο.Από ό,τι έχω καταλάβει, υπάρχουν πολλοί από μας που το απολαμβάνουν! Και εγώ βεβαίως μέσα σε αυτούς. Να συνεχιστεί λοιπόν αυτή η καλή ιδέα!

  30. Γιάννης Ιατρού said

    27, 29: 🙂

  31. Κουνελόγατος said

    «@27.:). Ένα από τα προτερήματα αυτού του ιστολογίου είναι…».

    ΔΙΟΡΘΩΝΩ: «@27.:). Ένα από τα 6.545.789.654 προτερήματα αυτού του ιστολογίου είναι…». Α, ξέχασα, και η μετριοφροσύνη κάποιων εκ των αναγνωστών.

  32. Γιάννης Ιατρού said

    31:

  33. gbaloglou said

    Πολύ μου άρεσε η «Σκομπία»!

  34. Μια σχολαστική παρατήρηση: ο Ηλεκτρικός δεν έφτανε ως την Αλυσίδα τότε. Το Θηρίο είχε πάψει να λειτουργεί από το καλοκαίρι του 1938, με την προοπτική της ηλεκτροκίνησής του, αλλά η νέα ηλεκτρική γραμμή εγκαινιάστηκε μόλις το 1955 ή 1956. Ίσως το γκαζοζέν να πήγαινε μέχρι πιο μέσα στην Αθήνα, ή απλώς να πήραν το τραμ 3 από το Τέρμα Πατησίων ως την Ομόνοια και από κει τον Ηλεκτρικό.

  35. Παναγιώτης Κ. said

    @28. Τριακόσια χιλιόμετρα είναι το πήγαινε-έλα.Αν το μετρήσουμε για την μια κατεύθυνση δεν είναι περισσότερο από 150.
    Στην ίδια παράγραφο λέει και κάτι ακόμη που απαντάει για την παρουσία των δυνάμεων κατοχής.
    «Αυτή η μετακίνηση του δίνει την ευκαιρία (στον Ανδρέα Τζίμα )να επιβεβαιώσει ακόμη μια φορά πως έξω από τους μεγάλους άξονες της συγκοινωνίας στους οποίους κινούνται με την κάλυψη των όπλων, οι κατακτητές έχουν χάσει κάθε αποτελεσματικό έλεγχο του χώρου και δύσκολα μπορούν να ξεμακρύνουν μερικές εκατοντάδες μέτρα από την μια ή την άλλη πλευρά των μεγάλων δρόμων.»

  36. sarant said

    31: 🙂

    33 Ναι, έτσι τη λέγανε

    34 Δίκιο θα έχεις.

    35 Δες το στον χάρτη. Ούτε σε ευθεία γραμμή (όπως πετάει το πουλί) δεν πρέπει νάναι 150.

  37. Κουνελόγατος said

    32. Τώρα κάτι έκανα και δεν το κατάλαβα; Αλλά πάλι αυτός είναι λαγός, εγώ είμαι ο κουνελόγατος. 🙂

  38. Ειδικά για Γράμο, επιτρέψατέ μοι επειδή τον γνωρίζω καλά, η απόσταση ξεπερνά σε ευθεία γραμμή τα 220 χλμ (από ΒΔ προς ΝΑ). Αυτό σημαίνει πως μέσω μονοπατιών η διαδρομή είναι άνω των 400 χλμ. Και, βέβαια, το ορεινό οδικό δίκτυο εκείνη την εποχή ήταν υποτυπωδέστατο. Οι δασικοί δρόμοι του Γράμου ανοίχτηκαν στον εμφύλιο για χάρη των αρμάτων ενός ίλαρχου, ονόματι Στυλιανού Παττακού. Άρα το «αλέ» μόνο θάθελε καμιά βδομάδα.

    Όσο για το ούμπερ-, ούντερ-, υπάρχει και το κρύο ανέκδοτο:
    ποιός είναι ο διοικητής του Πήτερ Πάν; «Ο Πήτερ Παραπάν΄!»

  39. Corto said

    Στα Κρώρα είχε κρατηθεί και ο Ανδρέας Εμπειρίκος στα τέλη του 44:

    «…τη σύλληψή του από τον ΕΛΑΣ, κατά τα Δεκεμβριανά, στις 31 Δεκεμβρίου. Αφότου πέρασε από ανάκριση, οδηγήθηκε μαζί με άλλους ομήρους που σχημάτιζαν φάλαγγα, στο χωριό Κρώρα, αλλά κατάφερε να δραπετεύσει στη Θήβα και από εκεί να επιστρέψει στην Αθήνα.»

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%AD%CE%B1%CF%82_%CE%95%CE%BC%CF%80%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%82

  40. Παναγιώτης Κ. said

    @33. Σκομπία αποκαλούσαν οι ΕΛΑΣίτες το τρίγωνο που οριζόταν από Σύνταγμα-Κολωνάκι-Ομόνοια και νομίζω ότι ήταν η μοναδική περιοχή που δεν ήταν υπό την κυριαρχία του ΕΛΑΣ στην περίοδο των Δεκεμβριανών.(4.12.44- 5.01.45)
    Στην…ονοματοδοσία η Αριστερά είναι… άπαιχτη!

  41. Για το Τζήμα, ιδιαιτερότερα, μην ξεχνάμε πως εκείνη την εποχή τα στελέχη ήταν γνωστά με το πρόσωπό τους μόνο σε στενό κύκλο. Οι απλοί αντάρτες έβλεπαν κάποιον «υψηλά» ιστάμενο και τον βάφτιζαν με την φαντασία τους. Μπορεί, λοιπόν, όσο ο Τζήμας ταξίδευε προς τον Τζίλας, κάποιος άλλος «Τζήμας» να έδινε το παρόν, για να αποπροσανατολίσει τους χαφιέδαι και τους ρουφιάνοι.

  42. Κουνελόγατος said

    Για τον Σκόμπι -και τους Ινδούς στρατιώτες- υπήρχαν διάφορα, από τραγουδάκια μέχρι αφίσες (που σήμερα δεν κρίνονται πολιτικά ορθές). Κόμποι-Κόμποι. Αλλά σε τέτοιες -και ακόμη πιο εύκολες- συνθήκες, υπάρχουν από βωμολοχίες, μέχρι υπονοούμενα.

    Για το παραπάνω βιβλίο, κοίτα σύμπτωση. Χθες επισκέφθηκα πολύ καλό φίλο και μου είπε ότι το διαβάζει αυτόν τον καιρό. Το θεωρεί ενδιαφέρον, κρατάει όμως κάποιες επιφυλάξεις, λόγω της εποχής που γράφτηκε. Προσωπική άποψη δεν έχω, τη δική του την εμπιστεύομαι, αλλά πάλι δεν ξέρω.

  43. sarant said

    35-38 Ακριβώς. Μπαίνει ζήτημα αξιοπιστίας του Eudes αν λέει τέτοια πράγματα, είναι χονδροειδής υπερβολή.

  44. cronopiusa said

    Σκομπία 2016

  45. Παναγιώτης Κ. said

    Μιλάμε για οροσειρά του Γράμμου και όχι μόνο για το 2520!
    Δεν με… χαλάει πάντως να δεχτώ ότι ο Eudes υπερβάλλει εξαιτίας της θερμής συμπάθειας προς τους αντάρτες.

  46. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    Γράμμος -Καρπενάιλαντ και να ματαστραφείς σε μία μέρα, μόνο με ελικόπτερο! (αν βάλεις και το χρόνο του μήτινγκ στο Καρπενάιλαντ) 🙂

  47. Κουνελόγατος said

    44. Τρομερή σύνδεση, ΜΠΡΑΒΟ!!! 🙂

  48. Corto said

    40:
    Υπό τον αποκλειστικό έλεγχο των Εγγλέζων ήταν επίσης κάποιες περιοχές στα νότια παραλιακά προάστια (Βάρκιζα, Γλυφάδα, Χασάνι κλπ), όπου γινόταν και η απόβαση αγγλικών μονάδων με μικρά σκάφη. Παρομοίως ήλεγχαν τις περιοχές προς το αεροδρόμιο της Ελευσίνας.

  49. Γιάννης Ιατρού said

    44: Μόνο στα Εξάρχεια δεν βλέπω κανένα 🙂
    Στην Θεσσαλονίκη; Σε άλλες πόλεις/ επαρχία, τίποτα; !!

  50. ΣΠ said

    42

  51. sarant said

    45 Πάντως σήμερα Καρπενήσι-Γιάννενα είναι 200 χλμ να πάς και το γκουγκλ δίνει ότι θα κάνεις 4 ώρες με σημερινό αυτοκίνητο και σημερινό δρόμο.

  52. 51

    Πρόπερσι τόκανα έξι ώρες. Κι απ’ τα Γιάννενα θές άλλη μια ώρα τουλάχιστον για Σαραντάπορο (μέσω Κόνιτσας) όπου αρχίζει ο Γράμος.

  53. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Πίσα στο κόκαλό της της Μαρίνας, της άθλιας πήγε να εξασφαλίσει την αφεντιά της κι έδωσε στους Γ ε ρ μ α ν ο ύ ς τα ελληνάκια, η καθίκω!

    Ήδη στις 17 Αυγούστου 1944 ο Τσώρτσιλ είχε γράψει ένα “προσωπικό και άκρως απόρρητο” υπόμνημα προς τον πρόεδρο Φρανκλίνο Ρούσβελτ στο οποίο ανέφερε: “το υπουργικό συμβούλιο πολέμου και ο υπουργός Εξωτερικών είναι προβληματισμένοι για το τι θα συμβεί στην Αθήνα και την Ελλάδα όταν ‘σπάσουν’ οι Γερμανοί και αρχίζουν την εκκένωση της χώρας. Αν υπάρξει μεγάλο χάσμα από τη στιγμή της αποχώρησης της Γερμανικής διοίκησης από την Αθήνα μέχρι την εγκατάσταση οργανωμένης κυβέρνησης, είναι πιθανό ότι το ΕΑΜ και τα ακραία κομμουνιστικά στοιχεία θα αποπειραθούν να καταλάβουν την πόλη.”
    “Όμως αυτό που επιθυμούσαν οι μαχητές της ελευθερίας, επιμένει ο Γλέζος, ήταν ακριβώς αυτό που είχε επιτευχθεί στη διάρκεια του πολέμου: ένα κράτος στο οποίο διοικούσε ο λαός για το λαό. Δεν υπήρχε σχέδιο κατάληψης της Αθήνας όπως διατείνονταν ο Τσώρτσιλ.
    https://www.alfavita.gr/arthron/athina-1944-vromiko-mystiko-tis-vretanias

    Η πρόθεση του ΕΛΑΣ στη Μάχη της Αθήνας ήταν να αφοπλίσει όσα αστυνομικά τμήματα αντιστέκονταν. Ιδιαίτερα σκληρές μάχες δόθηκαν στην περιοχή Μακρυγιάννη για τον έλεγχο του Συντάγματος Χωροφυλακής που έδρευε εκεί (6 – 11 Δεκεμβρίου 1944). Τελικά, οι αμυνόμενοι άντεξαν και από τα μέσα Δεκεμβρίου η κατάσταση άρχισε να αλλάζει υπέρ των κυβερνητικών δυνάμεων, μετά και τις νέες ενισχύσεις των Βρετανών από την Ιταλία. –

  54. Ριβαλντίνιο said

    ο Eudes στο βιβλίο του «Οι καπετάνιοι»
    Μπαίνει ζήτημα αξιοπιστίας του Eudes αν λέει τέτοια πράγματα, είναι χονδροειδής υπερβολή.

    Τουλάχιστον στάθηκε μια από τις αφορμές να γραφτεί το σπουδαίο συλλογικό έργο «Οι άλλοι καπετάνιοι» το 2003.

    Εμπειρίκος
    Και μάλιστα την προσωπική του περιπέτεια την συσχέτισε με την σφαγή στο Δήλεσι από την συμμορία των Αρβανιτάκηδων.

    «O A. Eμπειρίκος για τη σφαγή στο Δήλεσι.
    Tη σφαγή στο Δήλεσι αποτύπωσε με μοναδικό τρόπο ο σπουδαίος υπερρεαλιστής ποιητής και πεζογράφος Aνδρέας Eμπειρίκος, σε ένα εμβληματικό ποίημά του, το «»Δρόμο»»: «»(…) Oμως ο δρόμος, αν και από παντού περνά, δεν είναι πάντα της αμεριμνησίας ή της συνήθους συλλογής. Kαμιά φορά φωνές ακούονται την νύκτα, φωνές μίας γυναικός που άνδρες πολλοί σ’ ένα χαντάκι την βιάζουν, ή άλλες φορές, άλλες φωνές – εκείνο το δυσοίωνο παράγγελμα: ‘Στον τόπο!’ που μέγαν τρόμον έσπερνε μέσ’ στις ψυχές των οδοιπόρων, όταν μαχαίρια άστραφταν και καριοφίλια ή γκράδες, εμπρός στα στήθη των ταξιδιωτών, όταν στον δρόμο αυτόν, μοίρα κακή τούς έριχνε στα χέρια των ληστανταρτών, που φουστανέλα λερή φορώντας, έτσι καθώς προβάλλανε από την μπούκα μίας σπηλιάς, με παλληκάρια μοιάζανε του Oδυσσέα Aνδρούτσου, σαν νάταν ο τόπος το Xάνι της Γραβιάς και οι ταξιδιώται τούτοι, στρατιώται του Kιοσέ Mεχμέτ ή του Oμέρ Bρυώνη – έτσι, καθώς απ’ το Πικέρμι ξεκινώντας, περνώντας μέσ’ απ’ την Nταού Πεντέλη, από τον δρόμο αυτόν, προς μονοπάτια δύσβατα τους λόρδους οδηγούσαν (ξανθά παιδιά της Iνγκλιτέρας που στην Eλλάδα ήρθανε και αγιάσαν) με τα χαντζάρια οι λησταί κεντρίζοντάς τους (ω Eδουάρδε Xέρμπερτ! ω Bάινερ, ντε Mπόυλ και Λόυντ!) ώσπου να φθάσουν σε σίγουρα λημέρια, κοντά στη Σκάλα του Ωρωπού, στου Δήλεσι τα μέρη, για λύτρα βασιλικά ή για μαχαίρι (στα Σάλωνα σφάζουν αρνιά και στο Xρυσό κριάρια) για λύτρα βασιλικά ή για σφαγή (για δες καιρό που διάλεξε ο Xάρος να με πάρη) ενώ ο χειμώνας τέλειωνε και ζύγωνε η Λαμπρή, και μύριζε παντού πολύ το πεύκο, το θυμάρι, για λύτρα βασιλικά ή για σφαγή, (ω Aρβανιτάκη Tάκο! ω Aρβανιτάκη Xρήστο! ω Γερογιάννη και μαύρε εσύ Kαταρραχιά!) για λύτρα βασιλικά ή για σφαγή, κοντά στη Σκάλα του Ωρωπού, στου Δήλεσι τα μέρη (…)»». Tο ποίημα αυτό παραπέμπει στη σύλληψη του ποιητή από την OΠΛA (Oργάνωση για την Προστασία των Λαϊκών Aγωνιστών) – την «»αστυνομία»» του K.K.E. – και στην ομηρία του, ίσως και στην εικονική εκτέλεσή του στα Kρώρα, στο πλαίσιο των αντεκδικήσεων που αποφάσισε η ηγεσία του K.K.E. μετά τα Δεκεμβριανά, εναντίον όχι μόνο εκείνων που ήταν ή θεωρήθηκαν δωσίλογοι και «»αντιδραστικοί»», αλλά και κατά της παλιάς αριστερής αντιπολίτευσης στο K.K.E. (δηλαδή, των τροτσκιστών). O Eμπειρίκος κατάφερε να δραπετεύσει και να φτάσει με τα πόδια στην Aθήνα, πραγματικό ερείπιο. Tο 1964, στα 61 του, νηφάλιος πλέον, παρέβαλε την περιπέτειά του με τη σφαγή στο Δήλεσι, το 1870, εξαιτίας της οποίας κατασυκοφαντήθηκε η Eλλάδα στην Eυρώπη, όπως έμελλε να συκοφαντηθεί η EAMική αντίσταση, μεταξύ των άλλων και από τις ενέργειες της OΠΛA. O Eμπειρίκος μιλά για «»παλληκάρια που μοιάζανε του Oδυσσέα Aνδρούτσου»» και που αντιμετώπιζαν τους ταξιδιώτες «»σαν νάταν… στρατιώται του Kιοσέ Mεχμέτ ή του Oμέρ Bρυώνη»», παραπέμποντας, ουσιαστικά, στο δράμα της δικής του αιχμαλωσίας, όταν και εκείνος, αν και πίστευε στο επαναστατικό ιδεώδες, αντιμετωπίστηκε ως ταξικός εχθρός.»

    http://www.militaryhistory.gr/articles/view/229/1

  55. Ιάκωβος said

    «Μεθαύριο όμως ξέσπασε το Κίνημα»

    Η μάνα μου και άλλοι συγγενείς, έτσι έλεγαν πάντα, «Τότε στο Κίνημα» και εννοούσαν τα δεκεμβριανά.

    Σε μας το κίνημα ήταν το κίνημα, πιο γενικό.

    Άραγε, το Κόμποι-κομποι ήταν υπαρκτή μελωδία ή την έφτιαξε ο Κηλαηδόνης για το Θίασο; Μόνο εκεί την έχω ακούσει.

  56. Περί Eudes: το έγραψε το βιβλίο του αρκετά μετά, βασισμένος σε μαρτυρίες από δεύτερο χέρι. Μπορεί κάποιοι να τα εξωράισαν, μπορεί κάποιοι να μην ήξεραν ακριβώς, πάντως δεν είναι να τον παίρνεις τοις μετρητοίς. Άσχετά από το τι λένε οι καλυβομαραντζήδες, ε;

  57. Corto said

    55: Η μελωδία προϋπήρχε, τους στίχους τους έγραψε ο Γκάτσος.

    «Η σκηνή τελειώνει με μια εκδοχή του τραγουδιού ‘In the mood’ των Andy Razaf – Joe Garland.»

    http://ahinoula.blogspot.gr/2012/12/blog-post_3511.html

  58. Corto said

    54 (Ριβαλντίνιο):
    «ίσως και στην εικονική εκτέλεσή του στα Kρώρα»

    Σκληρές εποχές…

  59. Κουνελόγατος said

    Ουπς, τι γράφει ο Corto;
    Νομίζω πως έχω διαβάσει, ότι τους στίχους (όπως και άλλους σχετικούς) τους τραγουδούσαν;;; εκείνες τις ημέρες. Λάθος κατάλαβα-θυμάμαι;

  60. Corto said

    59 (Κουνελόγατος):
    Τι να πω, για στίχους του Γκάτσου το ήξερα. Μπορεί και να κάνω λάθος όμως. Μήπως βασίζεται σε κάποια λαϊκά δίστιχα που κυκλοφορούσαν τότε και ο Γκάτσος απλώς τα διαμόρφωσε σε ενιαίο τραγούδι; Ίσως.
    Θυμάμαι ένα άλλο «αδέσποτο», που δεν νομίζω να ηχογραφήθηκε ποτέ:

    «Μας ήρθαν οι Εγγλέζοι/ μα ο λαός τους χέζει».

  61. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Σχετικὰ μὲ τὸ βιβλίο «Οἱ Καπετάνιοι» τοῦ Eudes:

    Τὸ διάβασα λίγο μετὰ τὴ μεταπολίτευση καὶ τότε μὲ εἶχε συναρπάσει. Αὐτὸ ποὺ θυμᾶμαι εἶναι ἡ βασικὴ θέση τοῦ συγγραφέα, πὼς γιὰ ὅλα τὰ λάθη ὑπεύθυνος ἦταν ὁ κεντρικὸς κομματικὸς μηχανισμὸς τοῦ ΚΚΕ στὶς πόλεις (π,χ. Ἰωαννίδης) ποὺ ἦταν ξεκομένος ἀπὸ τὴν ὕπαιθρο, τὸ ἐπίκεντρο τῆς ἀντίστασης. Τὸ βιβλίο μοῦ εἶχε προκαλέσει μεγάλη συναισθηματικὴ φόρτιση τὸτε. Κρίνοντάς το ὅμως σήμερα, μὲ καθαρὰ ἱστοριογραφικὰ κριτήρια, θὰ ἔλεγα πὼς εἶναι μονόπλευρο καὶ ὑστερεῖ σὲ θέματα τεκμηρίωσης καὶ διασταύρωσης ἱστορικῶν πηγῶν. Ὅλα αὐτὰ βέβαια, μὲ βάση τὸ καταστάλαγμα τῆς μνήμης μου μὲτὰ ὰπὸ 40 χρόνια.

  62. ΚΩΣΤΑΣ said

    16 @ Κουνελόγατε

    » Έχει γούστο να βοήθησε στον Εμφύλιο τίποτις αναρχοκομμουνιστάς!!! Ικανή την έχω.»
    Κι εγώ συμμερίζομαι την άποψή σου, για να έχει πιθανότητες να πάει στον παράδεισο, μόνο αυτό της απέμενε να πράξει.

    Πέραν αυτού, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου διαπράχτηκαν αγριότητες ένθεν και ένθεν, ευχή, να μην ξανάρθουν τέτοιες εποχές. Η ομηρία, την οποία και ο Εμπειρίκος βίωσε ήταν ένα τέτοιο γεγονός και είναι ένα θέμα με το οποίο οι ιστοριογράφοι δεν έχουν ασχοληθεί και πολύ.

  63. Κουνελόγατος said

    62. Κώστα, όπως έχω ξαναγράψει, ο πατέρας μου (γεννηθείς το 1919) έζησε την εποχή σε περιοχή κοντά στο κέντρο, όπου τα πράγματα κάποια στιγμή ξέφυγαν. Όταν ήμουνα μικρός, τον άκουγα να λέει πως στην κυριολεξία σκότωνε αδερφός τον αδερφό (με παραδείγματα από την περιοχή).
    Δεν είναι τυχαίο που ο εμφύλιος πόλεμος θεωρείται ο πιο άγριος από κάθε είδος πολέμου. Σάμπως στην Ισπανία τον έχουν ξεπεράσει; Ας μας πει κάποιος πιο ειδικός, από ένστικτο αμφιβάλλω.

  64. Ιάκωβος said

    Η τότε ηγεσία του ΚΚΕ μεταξύ άλλων, πιο σημαντικών «λαθών» εγκαινίασε και την πολιτική της ομηρείας, που μετά καταδικάστηκε από όλους.
    Να σέρνουν διάφορους «αντιδραστικούς» στα κράκουρα το θυμήθηκαν. Να μη δώσουν την εξουσία στους ξένους , αυτό τους διέφυγε κάπως.

    Νομίζω ότι τότε η ηγεσία της αριστεράς ήταν πιο μικρή από τις περιστάσεις (όχι όπως τώρα 🙂 ).

    Ε, ρε που σαι Μάο αλουπού….

    Όταν ο κάποια στιγμή ο Στάλιν του είπε να διαλύσουν το Κομμουνιστικό κόμμα και να μπουν στην Κουόμινταγκ, όλα τα στελέχη έφριξαν με την ιδέα. -Για ποιους μας πέρασες, σύντροφε Ιωσήφ;

    Ο Μάο όμως τους ξέχεσε, πέρασε τη γραμμή του, το κόμμα αυτοδιαλύθηκε και μπήκαν όλοι στο κόμμα του Τσάγκ Καισέκ.

    Και έτσι μετά, όταν τα ‘σπασε με τον Τσαγκ και το ΚΚΚίνας βγήκε στο βουνό, άφησε χιλιάδες κρυφά στελέχη μέσα στο στρατό των εθνικιστών. Ακόμα και οι περίφημες αδελφές Σουνγκ, γυναίκα του Σουν Γιατ σεν η μία και του Τσαγκ Κάι σεκ η άλλη, ήταν πρακτόρισσές του. Μερικοί κομμουνιστές έγιναν αρχιστράτηγοι της Κουόμινταγκ και σπρώχνανε τα ίδια τους τα στρατεύματα στις ενέδρες του ΛΑΣ με αποτέλεσμα εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς.

    Και έτσι στα αντίστοιχα Δεκεμβριανά της Κίνας, το να πάρει την εξουσία ήταν ένας περίπατος.

    Ωραίο επεισόδιο: Όταν, πριν φύγει για Ταϊβάν ο Τσαγκ διέταξε έναν έμπιστο επιτελικό του να πάρει τους ηγέτες των Δημοκρατικών κομμάτων που είχαν εκδηλώσει κάποια συμπάθεια στην κομμουνιστική κυβέρνηση και να τους εκτελέσει, εκείνος τους έβαλε στο αμάξι , κι αφού βγήκαν από την πόλη, διατάζει τον οδηγό: -Πήγαινε Βόρεια. Και τους πήγε στο Πεκίνο. Ήταν κι αυτός στο κόλπο.

    Όχι σαν τα χάπατα τα δικά μας.

    Αλλά από την άλλη…Για καλό μας θα ήταν ή για κακό μας να έρθουν στην εξουσία τα ανθρωπάκια που βγάλανε τον Άρη Βελουχιώτη προδότη; Δεδομένου ότι και η Κίνα τελικά έγινε καπιταλιστικότατη;

    Εντάξει, η Ελλάδα θα γλύτωνε τη Μακρόνησο. Είναι κι αυτό σίγουρο όμως;

  65. spiral architect said

    H θειά Μαρίνα τη γλύτωσε λόγω των οικογενειακών κονέ. Η Θεανώ Γαλάτη όμως στο μυθιστότημα (και παλιά τηλεοπτική σειρά) http://goo.gl/YjBnUd του Γ. Θεοτοκά την πάτησε.
    Ούτε τα νεανικά της κονέ (και μετέπειτα ΕΛΑΣίτες) την έσωσαν.

  66. sarant said

    65 Δεν το έχω διαβάσει. Περίεργο πάντως, ο Καραντώνης το χαρακτηρίζει «ογκώδες μυθιστόρημα» και βλέπω ότι είναι 168 σελίδες.

  67. cronopiusa said

    O Ανδρέας Εμπειρίκος απαγγέλει – Ο δρόμος

  68. Ιάκωβος said

    60,
    το «Μας ήρθαν οι Εγγλέζοι» το είχαμε μάθει κι εμείς, μετά τη δικτατορία.

    Μας πήραν το Παγκράτι,
    λαρούμ λαρούμ, λαρούμ
    μα θα τους βγει το μάτι.

    Κάπου είχα δει ότι αυτά δεν άρεσαν τότε στους πιο σοβαρούς.

  69. spiral architect said

    @66: Ούτε κι εγώ, αλλά έχω δει το σήριαλ (Καριοφυλλιά Καραμπέτη, Άρης Λεμπεσόπουλος) και ήταν καλογυρισμένο όπως άλλωστε οι παλιές σειρές της ΕΡΤ.

  70. Corto said

    65: Η Ελένη Παπαδάκη δηλαδή.

  71. Κουνελόγατος said

    66. & 69. Από ένα γρήγορο ψάξιμο φαίνεται να έχει 2 τουλάχιστον τόμους.
    Κάπου διάβασα πως αφορά την Ελένη Παπαδάκη, ποιος ξέρει;

  72. spiral architect said

    @64: Τα ιστορικά γεγονότα καλό είναι να τοποθετούνται και να ερμηνεύονται στο αντίστοιχο ιστορικό περιβάλλον. 😉

  73. Corto said

    68: Μπράβο, είναι και αυτό το ενδιάμεσο επιφώνημα (λαρούμ λαρούμ)!

  74. Κουνελόγατος said

    70. Στο βιράζ. 🙂

  75. Κουνελόγατος said

    Ο α΄ τόμος 170 και ο β΄ τόμος 460 περίπου νομίζω.

  76. spiral architect said

    @70, 71: Δεν ξέρω, μπορεί να αναφέρεται και στην Ελ. Παπαδάκη ή και σε κάποιον/αν άλλο/η. Φαντάζομαι ότι πολλά αντίστοιχα θα’ χαν συμβεί τότενες.

  77. Κουνελόγατος said

    76. Ναι, έγιναν, δεν ξέρω αν ήταν πολλά, όσα και να έγιναν, κακώς έγιναν, νομίζω όλοι συμφωνούμε. Δεν πήραν όμως τόση δημοσιότητα, όσο της Παπαδάκη που ήταν γνωστή. Εξαίρεση οι κουβάδες με τα μάτια…

  78. ΚΩΣΤΑΣ said

    63 Κουνελόγατε

    Κι εγώ όσα ξέρω για τον εμφύλιο, τα γνωρίζω από ακούσματα και από όσα βιβλία έχω διαβάσει. Από όλα αυτά – υποκειμενική μου άποψη – το συμπέρασμά μου είναι ότι οι απαρχές του εμφυλίου ξεκινάνε από τις ανεξέλεγκτες εκτελέσεις της ΟΠΛΑ την περίοδο 1943-44, από την ομηρία κατά τα Δεκεμβριανά και από τη λευκή τρομοκρατία που εξαπολύθηκε αμέσως μετά από την άλλη παράταξη. Επίσης θεωρώ βέβαιο ότι το ΚΚΕ επεδίωκε να καταλάβει την εξουσία και να εγκαθιδρύσει κομμουνιστικό καθεστώς, γι’ αυτό εξώθησε τα πράγματα ως τον επίσημο εμφύλιο το 1946. Μπορεί να κάνω και λάθος, έτσι τα βλέπω, μιας και οι ιστορικοί ερίζουν μεταξύ τους και ο καθένας λέει τα δικά του.

  79. 64, 72

    Παρότι δεν είμαι τόσο σίγουρος πως ο Μάο είχε αφήσει τόσους μέσα στα εθνικιστικά στρατεύματα, πρέπει να παραδεχθούμε πως ήτο μεγάλος γάτος. Ασχέτως αν την πλήρωσαν πολλά ποντίκια…

  80. Παναγιώτης Κ. said

    Για την ομηρεία τότε και σε σχετική περιγραφή.
    …Νόμιζες ότι η «καλή κοινωνία» της Αθήνας που σύχναζε στου Ζαχαράτου, είχε μετακομίσει στη Βοιωτία!!!

  81. Σχετικά με τις δολοφονίες ομήρων, κατά τα Δεκεμβριανά, πρώτον αρκετές οφείλονταν σε προσωπικές διαφορές ή λάθος πληροφόρηση και, δεύτερον, τα αγγλικά καταδιωκτικά αεροσκάφη δεν παρέλειπαν να πολυβολούν τις πομπές των ομήρων, ιδιαίτερα προς Θήβα, αγνοώντας (ή αδιαφορώντας) πως πρόκειται για αμάχους, επιτηρούμενους από ενόπλους σε αναλογία 50/1.

  82. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και η θεία Μαρίνα μπορεί να τη γλιτώσει, παρόλο το θανατηφόρο έγκλημά της, επειδή έχει κονέ με την αντίπαλη πλευρά. Άλλοι, όμως, αθώοι, και από τις δύο πλευρές,
    έμπλεξαν άσχημα λόγω εμπάθειας, ερωτικής αντιζηλίας, επαγγελματικού φθόνου, όπως η Ελένη Παπαδάκη. Η καταγγελία του χωροφύλακα ή του αλητάκου της γειτονιάς ήταν τεκμήριο ενοχής αμάχητο. Αθάνατη Ελλάδα…

  83. Κουνελόγατος said

    78. Μα όταν η ΟΠΛΑ ξεκίνησε τις εκτελέσεις, υπήρχαν ήδη τα Τάγματα Ασφαλείας και η συνεργασία κάποιων -ή ανοχή άλλων- με (στους) Γερμανούς. Στα Δεκεμβριανά έγιναν εγκλήματα από όλους, άκρη δε βγαίνει.
    Για το ΚΚΕ, θα πω ότι μάλλον δεν ήξερε τι ήθελε, αν ήθελε πάντως την εξουσία, θα έφερνε στην Αθήνα ό,τι καλύτερο -από στρατιωτικής πλευράς- είχε και δε θα έστελνε τον Άρη να κυνηγάει στην Ήπειρο.
    Τέλος, άσχετα με την άποψη που κάποιος έχει για την ηγεσία του ΚΚΕ, γιατί είναι κακό να θέλει να πάρει την εξουσία; Προνόμιο της Δεξιάς (νάτη πάλι) και του «Κέντρου» είναι; Στο κάτω-κάτω οι κομμουνιστές έμειναν στην Ελλάδα και πάλεψαν, λευτέρωσαν ολόκληρες περιοχές, οι άλλοι είτε την έκαναν, είτε ήταν παρέα με τη θεία Μαρίνα.

  84. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    68. Ιάκωβος said:

    ««Μας ήρθαν οι Εγγλέζοι» το είχαμε μάθει κι εμείς, μετά τη δικτατορία.

    Μας πήραν το Παγκράτι,
    λαρούμ λαρούμ, λαρούμ
    μα θα τους βγει το μάτι.»

    (Συμληρώνω) Τὸ ρεφραὶν ἦταν:

    «Κάπα-κάπα-ἔψιλον γειὰ σου κου-κου-ε.»

    Οἱ μέν ρηγάδες τὸ ἔλεγαν:

    «Κάπα-κάπα-ἔψιλον ἐσωτερικοῦ»

    ἐνῶ οἱ τῆς ἐξωκοινοβουλευτικῆς ἀριστερᾶς:

    «Κάπα-κάπα-ἔψιλον ἐξωτερικοῦ»

    φυσικὰ καὶ γινόταν τῆς «Πόπης» ἄν τύχαινε νὰ βρίσκονται στὸν ἴδιο χῶρο κάποιοι ἀπὸ τὶς ἀντιμαχόμενες πλευρὲς.

  85. gbaloglou said

    41 Εξ αγχιστείας μακρινός συγγενής αυτός (νόμιζα), αλλά μάλλον ήταν ένας από τους αδελφούς του που παντρεύτηκε την μακρινή θεία μου, όπως δείχνει το όνομα της κόρης της και μητέρας του (Ουρανία)…

  86. Κουνελόγατος said

    82. Έχω προσωπικό οικογενειακό παράδειγμα, το κρατάω για κάποια συνάντηση των αναγνωστών στο μέλλον… 🙂

  87. spiral architect said

    21 Δεκέμβρη 1944: Εκτελέστηκε από μέλη της πολιτοφυλακής Γαλατσίου – Πατησίων η πρωταγωνίστρια του Εθνικού Θεάτρου Ελένη Παπαδάκη. Οι υπεύθυνοι συνελήφθησαν μετά από εντολή του Σπ. Κωτσάκη, Καπετάνιου του Α’ ΣΣ του ΕΛΑΣ. Παραδέχθηκαν ενώπιον Ανταρτοδικείου πως ενήργησαν κατ’ εντολή των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών. Καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν δημόσια στην πλατεία Κολιάτσου.
    http://goo.gl/NlaSQC

  88. Γιάννης Κουβάτσος said

    Έγραψα το σχόλιο, πριν διαβάσω όλα τα προηγούμενα σχόλια. Βλέπω ότι οι φίλοι συσχολιαστές έχουν αναφερθεί στο θέμα της ομηρείας και των εκτελέσεων. Το καλό αυτού του σάιτ: τα θέματα εξετάζονται αδογμάτιστα και αφανάτιστα απ’ όλες τις πλευρές. Φαινόμενο σπανιότατο στο διαδίκτυο. 👍

  89. Σπαρακτικό σχετικό βιβλίο είναι το «Ο κόκκινος σταυρός» (http://www.biblionet.gr/book/85756/%CE%9C%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%84%CE%BF%CF%82,_%CE%A4%CE%B6%CF%8E%CF%81%CF%84%CE%B6%CE%B7%CF%82_%CE%99./%CE%9F_%CE%BA%CF%8C%CE%BA%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%BF%CF%82_%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%85%CF%81%CF%8C%CF%82) του καπτά-Τζώρτζη Μαράτου (http://www.biblionet.gr/author/25987).

    Περιγράφει τη δολοφονία του πατέρα του, Ιάσωνα Μαράτου, από κάποιον πιτσιρικά της ΟΠΛΑ, την ανεύρεση του πτώματος και του δολοφόνου και την επακόλουθη δίκη του φτωχομπινέ φονιά, που δεν ήξερε ούτε ποιόν σκότωσε ούτε για ποιό λόγο. Ο Ιάσωνας Μαράτος, πλοίαρχος σε ποντοπόρα, αποφάσισε κατά την Κατοχή να ξεμπαρκάρει και να μείνει με την οικογένειά του. Με μια ιστιοφόρα βαρκούλα έκανε κάποια ταξίδια ως την Αργολίδα να φέρει κάνα ντενεκέ λάδι. Αλλά κατηγορήθηκε από κάποιους φωστήρες με μετέφερε αντιδραστικούς αξιωματικούς στην Αίγυπτο. 😦

  90. ΚΩΣΤΑΣ said

    83
    «Τέλος, άσχετα με την άποψη που κάποιος έχει για την ηγεσία του ΚΚΕ, γιατί είναι κακό να θέλει να πάρει την εξουσία; Προνόμιο της Δεξιάς (νάτη πάλι) και του «Κέντρου» είναι;»

    Αν, λέμε, αν την έπαιρνε τότε, θα την παρέδιδε το 1989, όταν κατέρρευσε ο απανταχού στην Ευρώπη υπαρκτός σοσιαλισμός. Και πάλι υποκειμενική μου άποψη είναι και αυτό, περισσότερα μη με ρωτάτε, δεν ξέρω να σας απαντήσω.

  91. Κουνελόγατος said

    90. Ας την έπαιρνε κι ας κρινόταν από τον λαό (λτ).
    Μην απολογείσαι, όλες οι απόψεις είναι υποκειμενικές. 🙂

  92. Παναγιώτης Κ. said

    @63,78. Προτρέπω να διαβασθούν οι 21 όροι που είχε θέσει ο Λένιν το Μάρτιο του 1919 στη Μόσχα με την ίδρυση της Γ΄Διεθνούς (Κόμιντερν από το Communist International) και η ανεπιφύλακτη αποδοχή τους ώστε ένα κομμουνιστικό κόμμα να έχει το δικαίωμα να συμμετάσχει σε αυτή. ( Τις βρίσκεις στο διαδίκτυο).
    Οι 21 όροι σε συνδυασμό με τις απόψεις τις οποίες έχουν μιας ορισμένης κατηγορίας κομμουνιστές (προφορικές συζητήσεις) συγκροτούν για μένα ένα ερμηνευτικό πλαίσιο (όχι το μοναδικό) ως προς το γιατί τα πράγματα οδηγήθηκαν σε εμφύλιο πόλεμο. Αποτελούσε προγραμματικό στοιχείο ο εμφύλιος για ένα κομμουνιστικό κόμμα λενινιστικού τύπου.

  93. gbaloglou said

    87 Δεν συμφωνεί αυτό με όσα (ΛΙΓΑ) γνώριζα για το θέμα, ή με όσα γράφει για παράδειγμα ο Μάνος Ελευθερίου — αλλά και οι σχολιαστές, ΝΟΜΙΖΩ — εδώ.

  94. Γιάννης Κουβάτσος said

    Τα παιδιά εκείνης της εποχής γαλουχήθηκαν πολιτικά όχι από ιδεολογίες αλλά από προσωπικά βιώματα. Ο πατέρας μου έγινε δεξιός, γιατί μεγάλωσε κάτω απ’ την Πέτρου Ράλλη, στα Μανιάτικα, και θυμάται την ΟΠΛΑ να ψάχνει τον χωροφύλακα αδερφό του, για να τον συλλάβει. Αν είχε μεγαλώσει πάνω απ’ την Πέτρου Ράλλη, στην Κοκκινιά, κι έβλεπε να εκτελούν τον πατέρα του ή τον αδερφό του μπροστά στα μάτια του οι ταγματαλήτες, θα είχε γίνει αριστερός. Θέμα τύχης.

  95. Κουνελόγατος said

    Επιμένω πως δεν ήξεραν τι ήθελαν, βλ. μέρος από σχόλιο 83: «Για το ΚΚΕ, θα πω ότι μάλλον δεν ήξερε τι ήθελε, αν ήθελε πάντως την εξουσία, θα έφερνε στην Αθήνα ό,τι καλύτερο -από στρατιωτικής πλευράς- είχε και δε θα έστελνε τον Άρη να κυνηγάει στην Ήπειρο».

  96. ΚΩΣΤΑΣ said

    91

    Μια διευκρίνιση μόνο, ήθελε να την πάρει την εξουσία με τα όπλα, γιατί στις εκλογές του 1946 δεν συμμετείχε. Αν την επεδίωκε κάθε 4 χρόνια, όπως οι άλλοι, καμία αντίρρηση, ίσως ο Σύριζα σήμερα είναι ένα πολύ ήπιο πείραμα αυτής της εκδοχής, να δούμε και τα επιτεύγματα της αριστεράς, μέχρι τώρα όμως ακολουθεί το δρόμο που χάραξε η δεξιά 🙂

  97. Κουνελόγατος said

    Μα στις εκλογές του 1946 δε συμμετείχαν και κάποιοι «κεντρογενείς» αριστεροί;;;; (λτ). Επίσης, είχε προηγηθεί κυνηγητό, διωγμοί, φόνοι, βιασμοί και δεν ξέρω τι άλλο (σχήμα λόγου, ξέρω). Δε συμφωνώ -εκ των υστέρων- με την απόφαση εκείνη, όμως δεν ήταν αυτό που λέμε 1.000.000.000.000% αδικαιολόγητη.
    Αν πάντως ήθελε να πάρει την εξουσία (την οποία ουσιαστικά είχε από το 1943 τουλάχιστον, μην το ξεχνάμε) με τα όπλα, δεν θα υπόγραφε όσα υπέγραψε. Αλλά είπαμε: δεν ήξεραν τι ήθελαν.

  98. sarant said

    68-73 Το ενδιάμεσο επιφώνημα είναι νανού-νανού, ξέρω εγώ.

    75 Α, έτσι εξηγείται -ευχαριστώ!

    87 Σπάιραλ, με όλο τον σεβασμό προς τον Ριζοσπάστη, η στήλη ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ έχει κι άλλες φορές γράψει αρκούδες (π.χ. ότι ο Καζαντζάκης πήγε εξορία στη Μακρόνησο) και πολύ φοβάμαι ότι και τα περί δημόσιας εκτέλεσης των εκτελεστών της Παπαδάκη (η οποία δεν ήταν και αθώα περιστερά) ανήκουν και αυτά στη σφαιρα των αρκούδων (μπορεί και πολικών)

    96 Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα. Αποχή από τις εκλογές (που ήταν λάθος) ήθελαν και πολλοί κεντρώοι πολιτικοί, τόση ήταν η τρομοκρατία της δεξιάς.

  99. gbaloglou said

    87, 98 Παράξενο πάντως να γράφει (το ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ) τέτοια πράγματα: δεν μιλάμε για θέματα υποκειμενικά, ιδεολογικά, κλπ … αλλά για πολύ συγκεκριμένα γεγονότα που πολύ εύκολα επαληθεύονται ή διαψεύδονται!

  100. ΚΩΣΤΑΣ said

    97 – 98

    Δεν λέω ότι ήταν τόσο απλά τα πράγματα, η απόφαση όμως για ένοπλη σύγκρουση ήταν πολύ πιο δύσκολη. Όταν κάποιος είναι πραγματικά δημοκράτης, οι εκλογές αποτελούν μονόδρομο, όλα τα υπόλοιπα αποφεύγονται, έστω και αν υπάρχει κόστος.

  101. 98γ

    Δεν γνωρίζω για την υπόθεση της Παπαδάκη αλλά δεν ήταν αφύσικο να εκτελεστούν οι εκτελεστές.
    Αυτό έγινε με τον εκτελεστή του καπετάν Γιώργου Γιαννούλη, στη Φούσια του Γράμου. Μετά από λίγο καιρό, ήρθε κι αυτού η σειρά και μάλιστα η εκτέλεση κινηματογραφήθηκε.

  102. Corto said

    98 (Sarant):

    Πράγματι! Τώρα το θυμήθηκα το επιφώνημα! Έτσι το ήξερα και εγώ – για την ακρίβεια «νανούμ-νανούμ».
    Νομίζω μάλιστα ότι έτσι αναφέρεται και στο συναρπαστικό βιβλίο «αντίο καπετάνιε» του Δημήτρη Καραθάνου, αλλά δεν το έχω πρόχειρο για να ελέγξω την ακριβή διατύπωση.

  103. sarant said

    99 Ναι, είναι πολύ παράξενο

  104. Γς said

    Γράμμος-Καρπενήσι εκείνη την εποχή;

    «Ηταν βοηθός του πατέρα μου στο Λεωφορείο που πήγαινε Αθήνα Γιάννενα. Τρεις μέρες κρατούσε τότε το ταξίδι πήγαινε-έλα»

    Το 1948.

    http://caktos.blogspot.gr/2010/12/1948.html

  105. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    87/93 Ο Μάνος Ελευθερίου λεπτομερώς για την τραγωδία. 33:41
    κι ένα σημείο για τη σωρεία νεκρών μες το Δεκέμβρη (που έλεγαν ότι) «πέθαναν τόσοι νέοι άνθρωποι και συγκεκριμένα χωροφύλακες» στο 39′ κ.ε

  106. 99, 103 μπορεί να εξυπηρετεί βραχυπρόθεσμες σκοπιμότητες ή (με τους σχετικούς μισθούς) να είναι απλά προϊόν της βαρεμάρας του συντάκτη

    Εντωμεταξύ στο τουίτερ

  107. 104

    Και με την τελευταία λέξη της τεχνολογίας, περικαλώ!

  108. Γιάννης Κουβάτσος said

    Στο στόχαστρο της ΟΠΛΑ δεν βρέθηκαν μόνο πραγματικοί ή φανταστικοί δοσίλογοι αλλά και οι τροτσκιστές. Οι σταλινικοί βρήκαν την ευκαιρία να τους ξεπαστρέψουν. Αρκετά τα θύματα: Αραβαντινός, Δόξας, Χαριτωνίδης, Τσιγγέλης, Στεφάνου, Δημητριάδης, Τάσης, Αδραμυτίδης, Μελιάδης, Βενετσάνος, Οικονόμου, Πηλίτσης, Γραμμένος κ.α. Ως γνωστόν, πιο πολλούς κομμουνιστές παγκοσμίως σκότωσαν οι σταλινικοί παρά οι αντίπαλοί τους.

  109. Γς said

    40:

    >Σκομπία αποκαλούσαν οι ΕΛΑΣίτες το τρίγωνο που οριζόταν από Σύνταγμα-Κολωνάκι-Ομόνοια

    http://caktos.blogspot.gr/2013/07/blog-post_7.html

    «Αλλά σ’ αυτές τις γειτονιές έγιναν αργότερα μάχες από τους άγγλους για να ‘καταλειφθούν’. Οποιον έπιαναν τον έστελναν στο Φάληρο στα πλοία για τα στρατόπεδα της Ελ Τάμπα στην Αίγυπτο.
    Ο πατέρας μου κι ο μπάρμπας μου την είχαν κάνει από βραδύς. Είχαν πάει στο κέντρο της Αθήνας αλλά μέσω αεροδρομίου, Ποσειδώνος, Συγγρού. Τις μόνες αρτηρίες που ήλεγχαν οι στρατιώτες του Σκόμπι ‘εις τας υπό κατοχήν Αθήνας’. Αντί για τρεισήμισι χιλιόμετρα περπάτησαν περίπου δεκαπλάσια απόσταση.«

  110. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ο Μάνος Ελευθερίου στο σχ.105 λέει και για τη Σκομπία-Κολωνάκι,που δεν κατέφυγε,ενώ μπορούσε, η Ε.Π. και για τη φυγή προς τη Θήβα των ΕΑΜιτών

  111. Γς said

    87:

    >Παραδέχθηκαν ενώπιον Ανταρτοδικείου πως ενήργησαν κατ’ εντολή των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών
    😉

    Και κάποτε πρέπει να τους αποκαταστήσουμε 😉

    Ελένη Παπαδάκη.

    Ο καπετάν Ορέστης [επικεφαλής της »λαϊκής αστυνομίας» του ΚΚΕ, ΟΠΛΑ] δικάστηκε και εκτελέστηκε, κυρίως γιατί κράτησε τα λάφυρα απ’τους δολοφονημένους για τον εαυτό του, και μοίραζε τα κοσμήματα στις ερωμένες του, αντί να τα χαρίζει στο ταμείο του Κόμματος!

    Ο δήμιος της Ελένης, Βλάσσης Μακαρώνας, στην δίκη του έδωσε ρεσιτάλ κτηνώδους ψυχισμού, δηλώνοντας οτι μετάνιωσε, όχι τόσο για την εκτέλεση της Ελένης Παπαδάκη, αλλά πρωτίστως γιατί την γούνα της ηθοποιού την πήρε ώς λεία ο Ορέστης κι όχι ο ίδιος!

    ——
    98 γ:

    >τα περί δημόσιας εκτέλεσης των εκτελεστών της Παπαδάκη (η οποία δεν ήταν και αθώα περιστερά)[…]

    Μία πρόγευση λαϊκού δικαστηρίου αποτέλεσε η «δίκη» του Σωματείου των Ηθοποιών στο θέατρο Διονύσια στις 24 Νοεμβρίου 1944. «Θάνατος στην πουτάνα!»

    http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=80&aid=428831&cid=122

  112. sarant said

    106 Πολύ καλό!

    108 Σωστά, δυστυχώς. Σκότωσαν και τροτσκιστές που είχαν προσχωρήσει στον ΕΛΑΣ. Και σωστό είναι ότι ο Στάλιν κομμουνιστές σκότωσε. Αν κοίταζες τη δουλειά σου και δεν ανακατευόσουν, δεν είχες κανένα φόβο.

    110 Πάντως την Παπαδάκη την είχε διαγράψει το εαμοκρατούμενο ΣΕΗ (ή όπως λεγόταν το Σωματείο των Ηθοποιών) με πρόταση, αν θυμάμαι καλά, της Αλέκας Παϊζη, επειδή ήταν φίλη του Λογοθετόπουλου. Δεν λέω ότι όλα όσα της πρόσαπταν είναι αλήθεια, ούτε λέω ότι καλώς εκτελέστηκε, προς θεού. Αλλά δεν ήταν και για αριστείο πατριωτικής δράσης.

  113. Γιάννης Ιατρού said

    110: Αν διαβάσεις τον συνδεσμο που δίνει ο Γρηγόρης στο #93, θα δεις ότι γράφει και πολλά περισσότερα απ’ αυτά που λέει στο βίντεο…. και με τις παραπομπές (αλλά είναι και (36 σελίδες Α4 είναι ρε παιδί μου χωρίς τις παραπομπές, άσε που είναι κλειδωμένα τα σχετικά αρθρα που παραπέμπει στα ΝΕΑ 😦 )

  114. Κουνελόγατος said

    112. Του Λογοθετόπουλου ή του Ράλλη;

  115. gpoint said

    # 30

    εξαιρετικό, το κλέβω !

  116. Γιάννης Κουβάτσος said

    Στις απλές δικτατορίες τύπου Παπαδόπουλου, Νίκο, ισχύει ότι αν κοιτάζεις τη δουλίτσα σου δεν σ’ ενοχλούν. Στα ολοκληρωτικά καθεστώτα, όπως το ναζιστικό και το σταλινικό, ισχύει το «όποιος δεν είναι αναφανδόν μαζί μας, ψυχή τε και σώματι, είναι τουλάχιστον ύποπτος».

  117. gpoint said

    Τι τα σκαλίζετε ;

    βρωμάνε !

    ένθεν και ένθεν !!

  118. Και σκέφτομαι ότι αφού εμείς καθόμαστε και τα συζητάμε και δεν έχουν ακόμη σβήσει, τόσες δεκαετίες μετά, σκέψου πόσο θα συνεχίσουν να καίνε οι σπίθες του συριακού «εμφυλίου» που έχει δεκαπενταπλάσια θύματα, εκατονταπλάσιους (μην πώ χιλιαπλάσιους) πρόσφυγες και μαίνεται εδώ και μια πενταετία. Ο ελληνικός εμφύλιος σε σχέση με το συριακό ήταν παιδική απογευματινή. 😦

  119. Κουνελόγατος said

    104. Κύριον Γς.
    Με αφορμή αυτό το κείμενο -που το έχω ξαναδιαβάσει στο παρελθόν- πρέπει να σου πω ότι μεγάλο μέρος από αυτά που έχεις δημοσιεύσει μου αρέσει πολύ. Είναι ωραίος ο τρόπος σου, ενίοτε μου έρχεται -όπως τώρα καλή ώρα- να βάλω τα κλάματα.
    Να είσαι καλά.

  120. sarant said

    116 Κι όμως δεν ήταν έτσι στην ΕΣΣΔ.

  121. Γιάννης Ιατρού said

    118: Σκύλε, εκεί ταχα μου – τάχα μου θρησκευτικές διαφιορές, εδώ τότες πολιτικές. Και τα δύο, πόσο μοιάζουν όταν γίνονται φανατισμός…

  122. Γιάννης Ιατρού said

    119: 🙂

    Γς, αν ψάχνεις για ..εκδότη, ξέρεις που να αποτανθείς, ε; 🙂

  123. Γιάννης Κουβάτσος said

    Άσχετο με το σημερινό θέμα αλλά σχετικό με την προ ημερών συζήτηση για τα πάρκα και τα σκυλιά. Επισκεφτήκαμε σήμερα με την τάξη μου το σπίτι-μουσείο της Αγγελικής Χατζημιχάλη στην Πλάκα. Τελειώσαμε νωρίς και είπαμε να πάμε να την αράξουμε σε κάνα πάρκο. Το πιο κοντινό είναι στην Αποστόλου Παύλου. Εκεί μάς πλησίασε μια υπάλληλος καθαριότητας και μας συμβούλεψε να μην καθίσουμε, γιατί χτες μάζεψε 32 σύριγγες και μη βρουν καμιά άλλη τα παιδιά και τρυπηθούν. Τα μαζέψαμε και πήγαμε απέναντι, στο παρκάκι δίπλα στο Θησείο. Τζίφος κι εκεί, γεμάτο…βιοδηλωτικά σκύλων. Σιχτιρίσαμε και τηλεφωνήσαμε στον πουλματζή να έρθει να μας μαζέψει. Αβίωτη έχει γίνει αυτή η πόλη. Αβίωτη και εχθρική η …διαμαντόπετρα στης γης το δαχτυλίδι.

  124. Γιάννης Ιατρού said

    ‘Ασχετο:
    έβαλα μια λέξη για ψάξιμο στον γούγλη και πάτησα κατά λάθος εικονες. Απίστευτο, βγήκαν σχεδόν όλες!!!! που έχουν αναρτηθεί στο μπλογκ! Σκέφομαι κάπως να το κάνω poster! Δεν φανερώνω ποιά είναι η μαγική λέξη, ίσως μια άλλη φορά.. 🙂

  125. Γς said

    Και ρωτάει ο Μπογδάνος στον ΣΚΑϊ τώρα τι είναι αυτός ο αγωγός TAP.

    Και του απαντά ο Γ. Πιτταράς:

    -Trans Atlantic κάτι.

    Κάτι = Pipeline
    Trans Atlantic = Κάτι από το Νορθ Ατλάντικ του ΝΑΤΟ

    Καλά πάμε

  126. Γς said

    Και μετά το ρίξανε στα Γαλλικά του Μητσοτάκη

    -Ντεμί σεζόν. Αλέ ρετούρ

  127. Γς said

    Α,
    TAP είναι ο Trans-Adriatic Pipeline

  128. Γς said

    120:

    >Κι όμως δεν ήταν έτσι στην ΕΣΣΔ.

  129. Trans-Atlantic και περνάει από το Γιουνανιστάν; Πολύ προχώ…

  130. Γιάννης Ιατρού said

    127: και το δικό μας τμήμα είναι περίπου το 1/6 του συνολικού μήκους, σκέψου πως θα κάναμε αν είχαμε π.χ. το μισό….
    Trans All θα τον έλεγε ο προφέσορας τηε ημιμαθείας1

  131. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    123.Κοίτα που έλεγα να το αναρτήσω έτσι ξεκάρφωτα αυτό! : Τώρα έρχομαι από το σταθμό του Κεραμικού και είδα στα παρτέρια ,τα τόσο όμορφα καθώς κάνουν πεζούλια/αναβαθμίδες ανεβαίνοντας, τα δεντρολίβανα και οι ελίτσες σχεδόν ξερά.Αν δε βρέξει, δε σώνονται.Υπάρχουν είδα λάστιχα ποτισμού, αλλά κάποιοι δε νοιάζονται φαίνεται να τ΄ανοίξουν και να τα ρυθμίσουν.Τόσος κόσμος ανεβοκατεβαίνει στην πολύ καλτ, κατα τ΄άλλα περιοχή, μα κανείς δε νοιάστηκε να το ξεκράξει; Ποιος είναι άραγε αφεντικό στις αλέες του σταθμού; Να στείλω ένα μέιλ ‘εστω.
    124.Απλώς το διαπίστωσες τώρα. Είναι κι άλλες, ψάξτο 🙂

  132. Ευάγγελος said

    @116
    Δεν τολμώ να φανταστώ τον χαρακτηρισμό που θα αποδίδατε στο καθεστώς του Γεωργίου Μπους Τζούνιορ (όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας)

  133. Γς said

    122:

    Μου θύμησες κάτι.
    Που δεν γράφεται όμως εδώ.
    Στέλνεται όμως με ε-μαιλ.
    Ή συνοδεύεται αναλόγως σε πρώτη ευκαιρία

  134. Ανδρέας said

    https://el.wikipedia.org/wiki/Συμφωνία_των_ποσοστών

    Τον Οκτώβριο τα προξενιά

    Γιάλτα Γιάλτα μες τη Γιάλτα τα μιλήσαμε
    να τα πάρεις να τα πάρω συμφωνήσαμε

    Γιάλτα, Ουίλσον μου, Γιάλτα τα τζίτζι μες το μαγερειό
    ας τα ψάρια να καούνε κι έλα να σε δω

    Πότε μαύρα, πότε άσπρα, πότε κόκκινα,
    τον παρά μου σα ζητούσες δεν τον έδινα

    και τον Δεκέμβριο ματσούκι

    The Percentages agreement was an agreement between Soviet premier Joseph Stalin and British prime minister Winston Churchill during the Fourth Moscow Conference on October 1944, about how to divide various European countries into spheres of influence. The agreement was made public by Churchill. The US ambassador, who was supposed to represent Roosevelt in these meetings, was excluded from this particular discussion.

    ΕΣΣΔ ΗΒ/ΗΠΑ

    Βουλγαρία 75% 25%
    Ελλάδα 10% 90%
    Ουγγαρία 50% 50%
    Ρουμανία 90% 10%
    Γιουγκοσλαβία 50% 50%

  135. spiral architect said

    Έγραψα πιο πριν ότι, τα ιστορικά γεγονότα καλό είναι να τοποθετούνται και να ερμηνεύονται στο αντίστοιχο ιστορικό τους περιβάλλον. Καλό είναι επίσης, να σκεφτόμαστε διαφορετικά. Δεν θέλει και πολύ σκέψη άλλωστε, κάποια γεγονότα φωνάζουν από μόνα τους.

    (μικρή σύνδεση με το προχθεσινό σόου της Γιουροβίζιον και σκοπιμότητες)

  136. 135

    Μουσικός λογαριασμός είναι τούτος; Πούγραψε το

    «Πούντο, πούντο; Νάτο, νάτο,
    στην αμυγδαλιά ‘ποκάτω!»;
    Αυτός πρέπει νάναι, ε;

  137. Βρε, σύντεκνοι, συγνώμη που έχω κολλήσει αλλά αυτή η φωτό του Κούλη

    δεν σας θυμίζει τη φωτό της Σοφίας Λόρεν με τη Τζέιν Μάνσφιλντ;

  138. spiral architect said

    Επίσης σκεφτείτε ότι, οι οργανώσεις και τα κόμματα απαρτίζονται από ανθρώπινες υπάρξεις με τις όποιες δυνατότητες ή αδυναμίες που κουβαλούν. Παράδειγμα ο καταδικάσας την Ελ. Παπαδάκη και μέλος του τότε σωματείου ηθοποιών Αιμίλιος Βεάκης όντας μέλος του ΚΚΕ λίγα χρόνια μετά στη Μακρόνησο υπέγραψε δήλωση. Απλά δεν άντεξε.

  139. Γς said

    137:

    >δεν σας θυμίζει τη φωτό της Σοφίας Λόρεν με τη Τζέιν Μάνσφιλντ;
    [που πρώτος ανάρτησε στο ιστολόγιο ο Γς]

    https://sarantakos.wordpress.com/2014/11/02/souriscalendar-2/#comment-250661

  140. Γιάννης Ιατρού said

    131β ΕΦΗ
    Κάτι ξέρεις, κάτι ξέρεις 🙂

    133: Γς, φαντάζομαι 🙂

    137: Σκύλε, φτυστές! Αυτή με την Σ.Λ. την είχε βάλει παλιά ο καθ΄ύλην αρμόδιος … προφητικός

  141. Για την Παπαδάκη, η ελληνική Βικιπαίδεια γράφει:

    Την διάρκεια των συγκρούσεων στα Δεκεμβριανά συνελήφθη και εκτελέστηκε από μέλη της πολιτοφυλακής Γαλατσίου-Πατησίων, στα 36 της χρόνια στις 21 Δεκεμβρίου 1944, στα διυλιστήρια της ΟΥΛΕΝ, κατηγορούμενη για τη στάση που κράτησε κατά τη διάρκεια της Κατοχής από ομάδα υπό τον Καπετάνιο Ορέστη της Εθνικής Πολιτοφυλακής. Μερικές μέρες πριν (κατά τα μέλη του ΕΛΑΣ αμέσως μετά) την εκτέλεση ο Καπετάνιος του Α’ ΣΣ του ΕΛΑΣ Σπύρος Κωτσάκης (Νέστορας) είχε δώσει εντολή στον ΕΛΑΣίτη λοχαγό και διαμερισματάρχη Νίκο Ανδρικίδη για τον έλεγχο της ομάδας του Ορέστη, οι οποίοι αφού συνελήφθησαν παραδέχθηκαν ενώπιον λαϊκού δικαστηρίου του ΕΑΜ πως ενήργησαν κατ’ εντολή των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών. Οι υπαίτιοι της δολοφονίας όπως ο Καπετάν Ορέστης της Εθνικής Πολιτοφυλακής καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν δημόσια στην πλατεία Κολιάτσου.[12] Το 1945 ο Νίκος Ανδρικίδης παραπέμφθηκε σε κακουργιοδικείο κατηγορούμενος για την εκτέλεση των εκτελεστών της Παπαδάκη και καταδικάστηκε ισόβια . Ο φυσικός αυτουργός της εκτέλεσης Βλάσης Μακαρωνάς εκτελέστηκε το 1948.

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CE%BB%CE%AD%CE%BD%CE%B7_%CE%A0%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%B4%CE%AC%CE%BA%CE%B7

    Η υπόθεση μοιάζει μακάβρια με το «Ένας Προφήτης, μα τι Προφήτης» και το κομμάντο αυτοκτονίας της ομάδας για την απελευθέρωση του λαού της Παλαιστίνης εναντίον του κομμάντο αυτοκτονίας της ομάδας για τη λαϊκή απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Ευτυχώς, τη δεύτερη φορά ήταν φάρσα.

  142. Γιάννης Ιατρού said

    139/140γ Α μπράβο!

  143. sarant said

    123 Να πάτε και στο μουσείο των εργαλειων στην οδό Πανός -αν και οι αίθουσές του είναι μικρές για σχολική τάξη

    125 Eμ, ολα ατλάντικ τα θέλει

    138 Ναι, έτσι είναι. Αλλά αυτό δεν δικαιολογεί τη σημερινή λαθροχειρία του Ριζοσπάστη.

  144. 139 κατά λίγες μόνον ώρες: https://sarantakos.wordpress.com/2014/11/03/stresstest/#comment-250737

  145. Spiridione said

    113. Είναι κλειδωμένο το άρθρο, αν μπορείς ξεκλείδωσέ το.
    http://www.tanea.gr/news/nsin/article/5156392/poios-skotwse-thn-hthopoio-dhmhtrhs-myrat-elenh-papadakh/
    Μου κάνει εντύπωση ότι δεν αναφέρεται πουθενά στο ίντερνετ το πραγματικό όνομα αυτό του περιβόητου Ορέστη, του επικεφαλής της πολιτοφυλακής Πατησίων, που εκτέλεσε αργότερα ο ΕΛΑΣ.

  146. 145

    http://www.poiein.gr/archives/28498

  147. Γς said

    Μια ενδιαφέρουσα σελίδα

    Ενα ενδιαφέρoν βιβλίο

    του Κώστα Κουτσομύτη και Ευάγγελου Μαυρουδή.

  148. Γιάννης Ιατρού said

    145: πάιρνω τα σύνεργα 🙂 και παγαίνω.

  149. ΚΩΣΤΑΣ said

    138 – 91
    Spiral, συμφωνώ απόλυτα μαζί σου ότι τα γεγονότα πρέπει να αναλύονται στον τόπο, το χρόνο και κάτω από τις συνθήκες τις οποίες τελέστηκαν και έτσι να τα κρίνουμε. Αυτό μας βοηθά να κρίνουμε αμερόληπτα τα πρόσωπα που έδρασαν. Αν όμως θέλουμε να βγάλουμε ασφαλέστερα συμπεράσματα για τα αποτελέσματα αυτών των γεγονότων, η απόσταση χρόνου μας βοηθάει καλύτερα.
    Με αυτό το σκεπτικό εγώ καταλήγω σήμερα στο συμπέρασμα ότι ευτυχώς που δεν νίκησαν το ΚΚΕ και ο Δημοκρατικός Στρατός. Το ξαναλέω ότι είναι προσωπική υποκειμενική μου άποψη και το λέω όχι ως απολογία, που μου το επισήμανε πιο πάνω στο σχόλιο 91 ο κουνελόγατος, αλλά κατ’ αντιδιαστολή προς όσους διατυπώνουν μια υποκειμενική τους γνώμη και την εμφανίζουν όμως ως αμάχητο ιστορικό τεκμήριο.

  150. Γιάννης Ιατρού said

    145: Νίκο, o καπετάν Ορέστης λεγόταν Ανδρέας Μουντρίχας

  151. 150

    Δε νομίζω, Γιάννη. Αυτός επέζησε των Δεκεμβριανών και μετά αποστασιοποιήθηκε.

  152. Γς said

    145:

    Ανδρέας Μουντρίχας

  153. Spiridione said

    Ναι, δεν ήταν ο Ανδρέας Μουντρίχας, άλλος Ορέστης ήταν αυτός
    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%AD%CE%B1%CF%82_%CE%9C%CE%BF%CF%85%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%AF%CF%87%CE%B1%CF%82

  154. Γς said

    153:

    Αυτός ήταν!

    Την συνέλαβε η Πολιτοφυλακή του ΕΑΜ (21-12-1944) και την οδήγησαν για »ανάκριση». Ύστερα, την μετέφεραν στα διυλιστήρια της ΟΥΛΕΝ. Μετά από διαταγή του καπετάν – του ΕΛΑΣ(Ανδρέας Μούντριχας) να εκτελεστεί με τσεκούρι, την παρέλαβε ο δήμιος της ΟΠΛΑ Βλάσης Μακαρώνας.

    http://kalamatain.gr/new/provolh-ntokimanter-eleni-papadaki/

  155. Για να πάμε σε μια ανάλαφρη πτυχή των ομήρων του ΕΛΑΣ, έχουν πολλή πλάκα οι αναμνήσεις της κόρης του Μεταξά, αν είχα χρόνο θα αντέγραφα ένα κομμάτι που μιλά για τη γούνα της…

  156. Γς said

    Εχουμε μπερδευτεί.

    Μάλλον δεν ήταν αυτός.

    Διαβάζω εδώ:

    Konstantinos2 Απριλίου 2016 – 5:09 μ.μ.

    Πολλοί εμπλέκονται με το όνομα «Ορέστης», έκανα ένα σύντομο ψάξιμο στο διαδίκτυο και βρήκα τρία διαφορετικά πρόσωπα.

    1. Ο Ορέστης Μακρής (όχι ο ηθοποιός), που έχει γράψει «Ο ΕΛΑΣ της Αθήνας»(1985), ήταν αρχηγός του ΙΙΙ Τάγματος Καισαριανης Ζωγράφου (1944)και πιθανόν είχε την επωνυμία «Καπετάν Γιάννης».

    2. Καπετάν Ορέστης εκαλείτο ο Ανδρέας Μουντρίχας, διοικητής 2ας Μεραρχίας ΕΛΑΣ (1944), που διεγράφη από το ΚΚΕ το 1946.

    3. (Καπετάν) Ορέστης εκαλείτο ο 23χρονος που διέταξε την εκτέλεση της Παπαδάκη στα Διϋλιστήρια της Ούλεν (μετά τα μεσάνυχτα της 21ης/12/1944). Λίγες μέρες αργότερα εκτελέστηκε από τον ΕΛΑΣ, για λόγους (άσχετους με την Παπαδάκη) που επικαλείται ο Μάνος Ελευθερίου στο βιβλίο του.

  157. spiral architect said

    Κωστή, με τα «αν» δεν γράφεται ιστορία και γεγονότα. Άμα το πάμε ετσά, ρωτώ εγώ ότι, αν δεν υπήρχε ο διαολοσημαδεμένος και το ’89, θα περνούσαμε όσα περνάμε σήμερα. 😉
    Προσωπικά, βάσει της κοσμοθεωρίας μου και των θετικών μου σπουδών, δεν μπορώ καν να απαντήσω. Αν απαντούσα θα ήμουν ο Χορταρέας, ξερωγώ. 😃

  158. spiral architect said

    … η δεύτερή μου πρόταση τελειώνει με ερωτηματικό.

  159. Ανδρέας said

  160. Γιάννης Κουβάτσος said

    Τεράστιος ηθοποιός ο Αιμίλιος Βεάκης, σύμφωνα με τους κριτικούς της εποχής του, αλλά όχι το καλύτερο παράδειγμα κομμουνιστή που δεν άντεξε και υπέγραψε. Οπαδός του Στρατιωτικού Συνδέσμου των λεγόμενων «ανιδιοτελών» του 1909, ύστερα, βενιζελικός, στη συνέχεια βασιλικός, αργότερα υμνητής του μεταξικού καθεστώτος και στη δεκαετία του ’40 κομμουνιστής και τιμητής, ως πρόεδρος του ΣΕΗ, των ύποπτων για δοσιλογισμό συναδέλφων του, μεταξύ των οποίων η Έλσα Βεργή και η Ελένη Παπαδάκη. Μ’ όλα τα καθεστά! Μ’ όλα τα κόμματα!

  161. Γιάννης Ιατρού said

    Ωχ, μου ξέφυγε το shift και βγήκαν όλα bold, sorrz!

  162. Γς said

    148:

    >πάιρνω τα σύνεργα:) και παγαίνω.

    http://caktos.blogspot.gr/2013/05/blog-post_29.html

  163. Γιάννης Ιατρού said

    Νίκο, πίαστηκα στη παγίδα, κανόνισε.. (και βάλε και το < αντί του ; να φτιάξουν τα bold ! Please 🙂

  164. ΚΩΣΤΑΣ said

    157
    Spiral το ερώτημά σου είναι υποθετικό, πως να σε απαντήσω χωρίς το αν; Πέρα από τις θετικές υπάρχουν και οι θεωρητικές επιστήμες, τι να κάνουμε; Αν τις καταργήσουμε μόνο ένας Χορταρέας, μια καφετζού ή μια χαρτορίχτρα μπορεί να μας πληροφορήσει. 🙂
    Ας μην ήταν ο Γκορμπατζώφ, να περνάνε αυτοί χειρότερα και εμείς καλύτερα!

  165. Γιάννης Κουβάτσος said

    Έχουμε πάει κι εκεί, Νίκο, και μ’ αφορμή αυτή την επίσκεψη κάναμε μια εργασία με τίτλο «Η εργασία μάς πάει παντού» και θέμα την μετανάστευση εξαιτίας οικονομικών λόγων. Είμαστε, βλέπεις, και σχολείο με 80% μεταναστόπουλα και υπάρχει κάποια ευαισθησία για το θέμα. 😊

  166. 9. Εξαιρετικη » μικροϊστορία». Ας γραψουμε απο μια οσοι ενδιαφερομαστε!

    12. «…οι προσωπικές ιστορίες είναι πολύ σημαντικές, όμως πρέπει να διασταυρώνονται από πολλές μεριές, διότι ο καθένας μπορεί να ξεχνάει, να προσθέτει, να αφαιρεί, να διαστρεβλώνει….»

    Η αφηγηματικη μικροϊστορια περιεχει και στοιχεια μυθοπλασιας, τα οποια ο γραφιας προσθετει εκουσιως, σκοπιμως ή γιατι ετσι τα θυμηθηκε ως αυτοπτης μαρτυρας ή απο διηγησεις αλλων ή ακουσιως/υποσυνειδητα και για τον λογο αυτο εχει πολυ μεγαλυτερο ενδιαφερον απο την καθαρη μικροϊστορια.

    Οταν μαλιστα διαβαζουμε μερικες μικροϊστοριες διαφορετικων γραφιαδων/συγγραφεων για την ιδια εποχη, αποχταμε μια πολυπρισματικη/καλειδοσκοπικη εικονα της εποχης σε διαφορες περιοχες/ταξεις/επαγγελματα/…

  167. Γιάννης Ιατρού said

    151, 153
    Σκύλε και Σπύρο, έχετε δίκιο, ανακαλώ;;, βλ. κι εδώ

    154: Γς, στο άρθρο έχει γίνει προφανώς το ίδιο λάθος που έκανα κι εγώ, στο όνομα, λόγω της συνωνυμίας.

    Ο Μούντριχας, πρώην χωροφύλακας που έγινε μετά την απελευθέρωση «συνδικαλιστής» στο μέταλλο κλπ. και δεν ήταν πλέον στο ΚΚ, ήταν αυτός στην εικόνα

    και πήρε μέρος τον Νοε. του 1944 στη συνάντηση με τον Άρη Βελ. στη Λαμία

    Ξαναγυρίζω στην αποστολή ….

  168. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    (Για το μπέρδεμα με τον Ορέστη)
    Γι΄αυτό έβαλα το βίντεο στο 105.Ο Ελευθερίου με κάποιες φράσεις σχεδόν αδέσποτες στη ροή, δίνει πολλές πληροφορίες,πέρα από τις προφανείς.Το λέει κι αυτό «όχι ο Οδυσσέας ο γνωστός»,κάπως έτσι.

  169. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    168. ωχ, λάθος! στο τέλος τον έκανα Οδυσσέα.

  170. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Προσπαθώντας να μην συμμετάσχω σε μιά τέτοια συζήτηση της πρόσφατης ιστορίας μας (που είναι ΑΔΥΝΑΤΟ ακόμη να διεξαχθεί χωρίς εκατέρωθεν εμπάθειες και εθελοτυφλώσεις- κυρίως εθελοτυφλώσεις απέναντι σε γεγονότα που ουρλιάζουν..), «πετάω την μπάλα στην κερκίδα» των λέξεων και θέτω το ερώτημα: Έχει κανείς καμία αμφιβολία για την προέλευση του επωνύμου αυτού του αθλίου τύπου (βλ. βιογραφικό του), του Μούντριχα; (Nomen omen!)

  171. Spiridione said

    168. Δεν καταλαβαίνω, είναι κάποιο μυστικό το όνομα του θεωρούμενου ως υπεύθυνου της εκτέλεσης της Παπαδάκη;

  172. sarant said

    163 -το απελευθέρωσα, 167

    165 Τους άρεσε;

  173. Γιάννης Ιατρού said

    171: Spiridione
    Όπως είπε κι ο Νίκος, το πραγματικό όνομά του δεν αναφέρεται πουθενά (τοθλάχιστον μέχρι στιγμής δεν το βρήκε η συλλογικήξ σοφία τοθ ιστολογίου). Μόνο το «Καλλιτεχνικό» ψευδώνυμο του αναφέρετα (καπετάν Ορέστης), ενός νέου 23 χρόνων, γυναικά μάλλον. Καταδικάστηκε από τον ΕΛΑΣ γιατί τον θεώρησαν (αργότερα) έμμισθο πράκτορα της Ιντέλιντζες Σέρβις και επίσης επειδή «έκλεβε ασύστολα τα θύματά του προς ίδιον όφελος» κλπ. κλπ.

  174. Γιάννης Ιατρού said

    163: Νίκο, ευχαριστώ για τη διόρθωση και τον απεγλωβισμό κλπ..
    Μέχρι τώρα δεν έχω το άρθρο που λέγαμε, αλλά υπάρχουν βάσιμες ελπίδες :). Θα δούμε…

  175. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    171. Όχι,όχι. Ως προς το Ορέστης που αναφέρεται για τον 22χρονο που έδωσε την τελική εντολή εκτέλεσης, λέει ο Μ.Ε, ότι δεν ήταν ο άλλος(ο πιο γνωστός,καταλαβαίνουμε) καπετάν Ορέστης.

  176. Γιάννης Κουβάτσος said

    Τους άρεσε πολύ, Νίκο, γιατί, εκτός απ’ την ξενάγηση, το πρόγραμμα περιλαμβάνει και πολλές δραστηριότητες υπό μορφή παιγνιώδη με συμμετοχή των παιδιών, όπως το να υποδυθούν τους τσαγκάρηδες της παλιάς εποχής κ.α.

  177. Ριβαλντίνιο said

    @ 171 Spiridione

    Παίζει να είναι ανύπαρκτος ! :mrgreen:

  178. Ριβαλντίνιο said

    Απ’τους πιο γνωστούς που εκτελέστηκε ήταν και ο υποστράτηγος Γεώργιος Μπάκος. Πολέμησε σε Βαλκανικούς, Α΄ Π.Π., Μικρασιατική Εκστρατεία και 1940-41.Διακρίθηκε στην Εαρινή Επίθεση του Μουσολίνι. Κατοχικός υπουργός (1941-43). Εμπνευστής της Κυανόλευκης Μεραρχίας (κατ’άλλους την σαμπόταρε κρυφά). Ίδρυσε το ΝΙΜΤΣ (νομίζω του έχουν και αγαλματάκι ; ). Κυνήγησε τους τεταρταυγουστιανούς σαν τον Τσολάκογλου. Φυλακίστηκε για να δικαστεί ως δωσίλογος (1944). Συνελήφθει στα Δεκεμβριανά και εκτελέστηκε στα Κρώρα στις 6/1/45. Μεταθανάτια τον έκαναν αντιστράτηγο.

  179. Παναγιώτης Κ. said

    Η (αυτο)κριτική από μεριάς του κκε ως προς τη δράση της ΟΠΛΑ , εξ΄όσων γνωρίζω,συμπυκνώθηκε σε μια λέξη:υπερβασίες.

  180. Corto said

    Σχετικά με τους στίχους του «Σκόμπι» και άλλα ενδιαφέροντα για τα τραγούδια των Δεκεμβριανών εδώ:

    https://athens.indymedia.org/post/296041/

    Ένας σχολιαστής αναφέρει ότι τον πρώτο στίχο τον τραγουδούσε ο παππούς του. Σε ποια μουσική όμως;

    Sarant:
    Ποιος είναι ο Άχθος Αρούρης;

  181. sarant said

    180 Μπορεί νάμαι κι εγώ 🙂

  182. Corto said

    (Συνέχεια του 180)
    Και εδώ το πλήρες άρθρο που αναφέρει τον Γκάτσο ως συνδημιουργό στην εκδοχή του τυραγουδιού όπως ακούγεται στον «Θίασο»:

    http://toaromatoutragoudiou.blogspot.gr/2009/12/o.html

  183. Ανδρέας said

    Με λίγα λόγια και οι της εθνικής αντίστασης ήταν μπαντίτος.
    Μα τι στο καλό ένας λαός ολόκληρος μπαντίτος ήταν οι κάτοικοι του ελλαδικού χώρου;
    Εμ για αυτό μας αντικαθιστούν με άλλους.
    Αλλά πως είναι σίγουροι ότι δεν θα γίνουν και οι νεοφερμένοι λαός-μπαντίτος;
    Μάλλον το ανάγλυφο του τόπου επηρεάζει την ψυχοσύνθεση…

    Γι’ αυτό πάραυτα να συλληφθούν οι κάμποι, οι λόγγοι, τα ποτάμια, τα όρη και βουνά συν τα σπήλαιά των, τα δάση και τα χωράφια να καούν, τα νησά και οι ακρογυαλιές ν’αλυσσοδεθούν, την θάλασσα όπως την μαστιγώσετε με αλυσσίδας ως στοιχειά ταραχοποιά προκαλούντα αρνητικάς συνέπειας κι επιρροάς εις τας αγαθάς ψυχάς ατόμων που δεν εμολύνθησαν tu.ʒuʁ.

    Παρ’ όλα αυτά αν δεν τα καταφέρετε να φωνάξετε τους κάτωθι υπογεγραμμένους:

    Πέρσες υπό τις διαταγές του Οτάνη, πεθερού του Ξέρξη.
    Μήδοι υπό τις διαταγές του Τιγράνη.
    Κίσσιοι υπό τις διαταγές του Ανάφη, γιου του Οτάνη.
    Ασσύριοι υπό τις διαταγές του Οτάσπη.
    Βάκτριοι και Σάκες υπό τις διαταγές του Υστάσπη, αδερφού του Ξέρξη.
    Ινδοί υπό τις διαταγές του Φαρναζάρθη.
    Άριοι υπό τις διαταγές του Σισάμνη.
    Αιγύπτιοι υπό τις διαταγές του Αρτάβανου .
    Πάρθοι και Χωράσμιοι υπό τις διαταγές του Αρτάβαζου.
    Σόγδοι υπό τις διαταγές του Αζάνη.
    Γανδάριοι και Δαδίκες υπό τις διαταγές του Αρτύφιου.
    Κάσπιοι υπό τις διαταγές του Αριόμαρδου, αδερφού του Αρτύφιου.
    Σαράγγες υπό τις διαταγές του Φερενδάτη.
    Πάκτυες υπό τις διαταγές του Αρτάυνου.
    Ούτιοι και Μύκοι υπό τις διαταγές του Αρσαμένη, αδελφού του Ξέρξη.
    Παρικάνιοι υπό τις διαταγές του Σιρομήτρη.
    Άραβες και Αιθίοπες υπό τις διαταγές του Αρσάμη, αδελφού του Ξέρξη.
    Λίβυοι υπό τις διαταγές του Μασάγη.
    Παφλαγόνες και οι Ματιηνοί υπό τις διαταγές του Δώτου.
    Μαριανδυνοί, Σύροι και Λίγυες υπό τις διαταγές του Γωβρύα, αδελφού του Ξέρξη.
    Φρύγες και Αρμένιοι υπό τις διαταγές του Αρτόχμη, σύζυγος αδελφής του Ξέρξη.
    Λυδοί και Μυσοί υπό τις διαταγές του Αρταφέρνη, γιου του ομώνυμου στρατηγού από τη μάχη του Μαραθώνα.
    Κόλχοι, Θράκες, Λασόνιοι, Μόσχοι, Μιλύες και Πισίδες ήταν υπό την ηγεσία άλλων αρχόντων-συγγενών του Ξέρξη.

    αναγγελίας συμμετοχής θα ανακοινωθούν στας προσεχάς αναρτήσεις του ΑΣΕΠ σπεύσατε να προλάβητηηη όπως λέει κι ου βάτταρους που καν κόνξες.

  184. Corto said

    181: Γέλιο!!!

  185. κουτρούφι said

    #112. » Σκότωσαν και τροτσκιστές που είχαν προσχωρήσει στον ΕΛΑΣ»
    Αν κρίνω από τη στάση ορισμένων τροτσκιστών που ΔΕΝ είχαν προσχωρήσει στο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ αλλά ήταν και αντίθετοι με τον ένοπλο αντιστασιακό αγώνα, δεν θεωρώ παράλογη την (ας τη βαφτίσουμε ευσχήμως) δυσπιστία εκ μέρους του ΚΚΕ απέναντί σε αυτούς που ήταν ενταγμένοι. Η θολούρα της ανώμαλης εκείνης περιόδου οδήγησε και σε εκτελέσεις.

  186. Γιάννης Ιατρού said

    163: Νίκο, habemus papam
    το άρθρο ….εδώ 🙂 🙂

  187. sarant said

    185 Έγινε πάντως και ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Δυστυχώς.

  188. Ανδρέας said

    πτωχοί ἐργαζόμενοι μισθοφόροι ἐπὶ τῷ ἔργῳ

  189. Υαλτις said

    Μ όλο τον σεβασμό στο πρόσωπο του συγγραφέα το σημερινό μέρος του διηγήματος με απογοήτευσε .
    Η εικόνα της κατοχικής Αθήνας και Νέου Ηρακλείου, φαίνεται σαν ψεύτικη , πλαστή. Μοιάζει σαν ο συγγραφέας να περιγράφει την Αθήνα στην περίοδο 50-60.
    Η κατοχική ατμόσφαιρα και η πείνα ,οι στερήσεις ανύπαρκτες.
    Πως μπορούσε ο Κωστάκης με τον μισθό του (υπόμνημα),να θρέφει τη γυναίκα του ,ώστε αυτή :
    “ Ένα πρωί είχε κατεβεί με τα πόδια ως το κέντρο της Νέας Ιωνίας για ψώνια. Φορτωμένη κίνησε για το σπίτι της.¨¨

    Η περιγραφή θα μπορούσε να είναι και σημερινή.

    Ύστερα
    «Με το θάρρος των παλιών της σχέσεων με τους Γερμανούς και πιστεύοντας ακράδαντα στον ιπποτισμό τους σήκωσε το χέρι της.»

    Μα καλά ,δεν έχω ματακουσει γυναίκα στην κατοχή να το κάνει αυτό. Εξ άλλου σε τι γλώσσα θα συνεννοούνταν
    Δεν φοβόταν;.
    Είναι σαν να περιγράφει ο συγγραφέας ένα περιστατικό στην περίοδο του μεσοπολέμου.

    Μετά

    «Πραγματικά η κούρσα σταμάτησε αλλά μέσα δεν ήταν Γερμανοί αλλά Έλληνες. Τρία νεαρά φτωχοντυμένα παιδιά
    — Κουράστηκες συναγωνίστρια; Πού θες να σε πάμε; Έλα μέσα, κερνάν οι Γερμανοί
    της είπαν γελώντας καλόκαρδα. »

    Καλά γίνονταν αυτά τα πράγματα;. δηλαδή τα πιτσιρίκια έκλεψαν ένα γερμανικό αυτοκίνητο κι αντί να το ανατινάξουν η να δεν ξέρω εγώ τι ,έκαναν βόλτες χασκογελώντας μέρα μεσημέρι Και έπαιρναν κι άλλους με οτοστόπ;

    Δεν σας θυμίζει εικόνα του ιταλικού νεορεαλισμού. Πχ κλέφτης ποδηλάτων;

    http://www.istoria.gr/oct03/content04.htm

    ΄»Μία οκά ψωμί, που το 1941 στοίχιζε 10 δραχμές, έφτασε τον Σεπτέμβριο του 1944 να πωλείται 153 εκατομμύρια. Αυτό σημαίνει ότι τα είδη πρώτης ανάγκης ανέβηκαν 50.000 φορές ενώ οι μισθοί μόνο 2.000 φορές. Οι μισθοί (που μόλις επαρκούσαν για τρεις οκάδες λάδι ή έξι οκάδες ψωμί) ορίζονταν από επιτροπή, για να ανταποκρίνονται κατά το δυνατόν στις συνεχείς αυξήσεις των ειδών διατροφής. Το κόστος ζωής, με βάση το έτος 1940, διπλασιάσθηκε το πρώτο εξάμηνο της Κατοχής. Τον Οκτώβριο του 1943 ήταν 335 φορές μεγαλύτερο του προπολεμικού, τον Δεκέμβριο του 1943 828, και τον τελευταίο μήνα της Κατοχής, τον Οκτώβριο του 1944, είχε φτάσει σε ιλιγγιώδη επίπεδα. Η χρυσή λίρα, που έμενε στην αναλογία με τη δραχμή στο 1 προς 375 πριν τον πόλεμο, έφτασε στο 1 προς 600.000 για μεγάλο διάστημα του πολέμου»

  190. sarant said

    186 Μπράβο!

    188 επί το έργο

  191. Υαλτις said

    180
    Μ όλο τον σεβασμό στην αξία,

  192. Υαλτις said

    189
    Μ όλο τον σεβασμό στην αξία,

  193. Ανδρέας said

    190 β) Νίκο συμφωνώ με τον rogerio σε αυτό το δημοσιογραφικίστικο* λάθος που κάνουν
    το »αφορά σε, στο» κλπ
    αφορά τον, τη, το είναι κατά την γνώμη μου το σωστό κι όχι αφορά στον, στη, στο.

    σχόλιο#5
    https://sarantakos.wordpress.com/2009/10/09/epitoergo/#comment-12590

    *κατά το κορακίστικα έτσι και το διαφημικίστικα,
    είδος τεχνητής γλώσσας που αεροβατεί σε κανάλια (αμφιβόλου ποιότητος και προελεύσεως), σε ερτζιανά κύματα και γενικώς ευδοκιμεί σε σημεία ;oπου συχνάζουν στρουθόμορφα όντα υποδυόμενα το είδος homo sapiens sapiens.

    Στο τρανσλάτουμ η συζήτηση έμεινε με αποδοχή του ἐπὶ τῷ ἔργῳ από τον άντμιν στο τελευταίο σχόλιο τέσσερα χρόνια πριν:

    ἐπὶ τῷ ἔργῳ
    http://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=4735.msg492585#msg492585

    Re: επί το έργον, επί το έργο ή επί τω έργω; -> επί το έργον
    « Reply #17 on: 27 Jun, 2012, 18:24:47 »
    Ευχαριστώ!

    Herodianus Hist., Ab excessu divi Marci Book 7, chapter 1, section 11, line 1
    ὃ δὲ ἥσθη μὲν ἐπὶ τῷ ἔργῳ, στερηθεὶς δὲ πολεμίου, ὡς ᾤετο

    Xenophon Hist., Hiero Chapter 2, section 15, line 5
    αἱ μὲν γὰρ πόλεις δήπου ὅταν κρατήσωσι μάχῃ τῶν ἐναντίων, οὐ ῥᾴδιον εἰπεῖν ὅσην μὲν ἡδονὴν ἔχουσιν ἐν τῷ τρέψασθαι τοὺς πολεμίους, ὅσην δ’ ἐν τῷ διώκειν, ὅσην δ’ ἐν τῷ ἀποκτείνειν τοὺς πολεμίους, ὡς δὲ γαυροῦνται ἐπὶ τῷ ἔργῳ, ὡς δὲ δόξαν λαμπρὰν ἀναλαμβάνουσιν, ὡς δ’ εὐφραίνονται τὴν πόλιν νομίζοντες ηὐξηκέναι.

    Xenophon Hist., Hiero Chapter 2, section 17, line 4
    ὁ δὲ τύραννος ὅταν ὑποπτεύσῃ καὶ αἰσθανόμενος τῷ ὄντι ἀντιπραττομένους τινὰς ἀποκτείνῃ, οἶδεν ὅτι οὐκ αὔξει ὅλην τὴν πόλιν, ἐπίσταταί τε ὅτι μειόνων ἄρξει, φαιδρός τε οὐ δύναται εἶναι οὐδὲ μεγαλύνεται ἐπὶ τῷ ἔργῳ, ἀλλὰ καὶ μειοῖ καθ’ ὅσον ἂν δύνηται τὸ γεγενημένον, καὶ ἀπολογεῖται ἅμα πράττων ὡς οὐκ ἀδικῶν πεποίηκεν.

    Flavius Arrianus Hist., Phil., Alexandri anabasis Book 2, chapter 7, section 7, line 4
    ἐπὶ τούτοις δὲ τῶν τε ἐς τὸ κοινὸν ξὺν λαμπρότητι ἤδη πεπραγμένων ὑπεμίμνησκεν καὶ εἰ δή τῳ ἰδίᾳ τι διαπρεπὲς ἐς κάλλος τετολμημένον, ὀνομαστὶ ἕκαστον ἐπὶ τῷ ἔργῳ ἀνακαλῶν.

    Flavius Arrianus Hist., Phil., Tactica Chapter 44, section 3, line 1
    καὶ τάφρον δὲ διαπηδᾶν μελετῶσιν αὐτοῖς οἱ ἵπποι καὶ τειχίον ὑπεράλλεσθαι, καὶ ἑνὶ λόγῳ, οὐκ ἔστιν ὅ τι Ῥωμαίοις τῶν τε παλαιῶν ἐπιτηδευμάτων, ὅ τι περ ἐκλελειμμένον, οὐκ ἐξ ὑπαρχῆς ἐπασκεῖται, καὶ ὅσα ἤδη προσεξεύρηται ἐκ βασιλέως, τὰ μὲν ἐς κάλλος τὰ δὲ ἐς ὀξύτητα, τὰ δὲ ἐς ἔκπληξιν τὰ δὲ ἐς χρείαν τὴν ἐπὶ τῷ ἔργῳ.

    Flavius Arrianus Hist., Phil., Fragmenta de rebus physicis Section 3, line 68
    τούτων ξυμπάντων οἱ μὲν λαμπροὶ , ὅσοι δὲ καται
    θαλώσαντες τὰ πελάσαντά σφισιν ἐπαύσαντο, οὗτοι δὲ ‖ ἐπὶ τῷ ἔργῳ ἐκλήθησαν.

    Dionysius Halicarnassensis Hist., Rhet., Antiquitates Romanae Book 6, chapter 92, section 5, line 1
    οἱ δ’ αἰδεσθέντες ἐπὶ τῷ ἔργῳ ἀνέστρεφον αὖθις καὶ τοῖς καθ’ ἑαυτοὺς ἐπέκειντο παίοντες καὶ διώκοντες, καὶ δι’ ὀλίγου χρόνου τοὺς συμπλακέντας ἕκαστοι τρεψάμενοι προσέκειντο τοῖς τείχεσι· καὶ ὁ Μάρκιος θρασύτερον ἤδη κινδυνεύων προσωτέρω μᾶλλον ἐχώρει καὶ πρὸς αὐταῖς γενόμενος ταῖς πύλαις συνεισέπιπτε τοῖς φεύγουσιν εἰς τὸ τεῖχος.

    Dionysius Halicarnassensis Hist., Rhet., Antiquitates Romanae Book 8, chapter 63, section 4, line 7
    ἀφικόμενοι δ’ εἰς τὴν πόλιν ἐν αἰσχύνῃ πολλῇ ἦσαν δειλίας δόξαν ἐπὶ τῷ ἔργῳ φερόμενοι· καὶ οὐδεμίαν ἔξοδον ἔτι ποιησάμενοι παρέδοσαν τοῖς μεθ’ ἑαυτοὺς ὑπάτοις τὴν ἀρχήν.

    Dionysius Halicarnassensis Hist., Rhet., Antiquitates Romanae Book 9, chapter 8, section 3, line 4
    ὡς γὰρ ἤρξαντο τὰς ἐξόδους τοῦ χάρακος ἀποταφρεύειν τε καὶ ἀποσταυροῦν οἱ πολέμιοι, δυσανασχετήσαντες οἱ Ῥωμαῖοι ἐπὶ τῷ ἔργῳ, τέως μὲν κατ’ ὀλίγους, ἔπειτ’ ἀθρόοι συντρέχοντες ἐπὶ τὰς σκηνὰς τῶν ὑπάτων ἐκεκράγεσάν τε καὶ προδοσίαν αὐτοῖς ἐνεκάλουν, καὶ εἰ μή τις ἡγήσεται σφίσι τῆς ἐξόδου, δίχα ἐκείνων αὐτοὶ τὰ ὅπλα ἔχοντες ἐπὶ τοὺς πολεμίους ἔλεγον ἐξελεύσεσθαι.

    Pausanias Perieg., Graeciae descriptio Book 6, chapter 18, section 6, line 9
    Σωτάδης δὲ ἐπὶ δολίχου νίκαις ὀλυμπιάδι μὲν ἐνάτῃ καὶ ἐνενηκοστῇ Κρής, καθάπερ γε καὶ ἦν, ἀνερρήθη, ἐπὶ ταύτῃ δὲ λαβὼν χρήματα παρὰ τοῦ Ἐφεσίων κοινοῦ Ἐφεσίοις ἐσεποίησεν αὑτόν· καὶ αὐτὸν ἐπὶ τῷ ἔργῳ φυγῇ ζημιοῦσιν οἱ Κρῆτες.

    Pausanias Perieg., Graeciae descriptio Book 6, chapter 18, section 6, line 9
    Σωτάδης δὲ ἐπὶ δολίχου νίκαις ὀλυμπιάδι μὲν ἐνάτῃ καὶ ἐνενηκοστῇ Κρής, καθάπερ γε καὶ ἦν, ἀνερρήθη, ἐπὶ ταύτῃ δὲ λαβὼν χρήματα παρὰ τοῦ Ἐφεσίων κοινοῦ Ἐφεσίοις ἐσεποίησεν αὑτόν· καὶ αὐτὸν ἐπὶ τῷ ἔργῳ φυγῇ ζημιοῦσιν οἱ Κρῆτες.

    Appianus Hist., Bellum civile Book 4, chapter 16, section 125, line 7
    ἦν δὲ ἑκατέρωθεν παρακέλευσίς τε πάντων ἐς ἀλλήλους καὶ φρόνημα ἐπὶ τῷ ἔργῳ μέγα καὶ θρασύτης ὑπὲρ λόγον ἀναγκαῖον, τοῖς μὲν ὑπὸ δέους λιμοῦ, τοῖς δὲ ὑπὸ αἰδοῦς δικαίας, βιασαμένοις τὸν στρατηγὸν ἀναβαλλόμενον ἔτι, μὴ χείροσιν ὧν ὑπέσχοντο ὀφθῆναι μηδὲ ἀσθενεστέροις ὧν ἐθρασύνοντο, μηδὲ προπετείας ὑπευθύνοις μᾶλλον ἢ ἀξιεπαίνοις εὐβουλίας.

    Nicolaus Hist., Fragmenta Fragment 55, line 12
    Οἱ δὲ Ἰωλκοὶ ἐπὶ τῷ ἔργῳ ἤχθηραν Μήδειάν τε καὶ Ἰάσονα, καὶ τοὺς μὲν φυγῇ ἐζημίωσαν· οἱ δ’ εἰς Κόρινθον ἀπεχώρησαν· ταῖς δὲ παισὶ συνέγνωσαν ὑπὸ ἀκακίας ἐξαπατηθείσαις· θανάτου γὰρ ῥυόμεναι τὸν πατέρα ἐκ γήρως, ἄκουσαι ἀπέκτειναν.

    Posidonius Phil., Fragmenta Fragment 338b, line 33
    τούτων ξυμπάντων οἱ μὲν λαμπροὶ ἀργῆτες, ὅσοι δὲ καταιθαλώσαντες τὰ πελάσαντά σφισιν ἐπαύσαντο, οὗτοι δὲ ψολόεντες ἐπὶ τῷ ἔργῳ ἐκλήθησαν.

    Philostratus Major Soph., Imagines Book 2, chapter 5, section 1, line 11
    ἢ οὐκ ἐπῆρται καὶ φρονεῖ ἐπὶ τῇ νίκῃ καὶ ξυνίησιν, ὡς ἔσοιτο ἀοίδιμος ἐπὶ τῷ ἔργῳ καὶ ἐν κιθάρᾳ καὶ ἐν αὐλῷ καὶ ἔνθα Ἕλληνες;
    « Last Edit: 27 Jun, 2012, 18:35:20 by spiros »

  194. Σχετικά με τον εκτελεστή Ορέστη, να υπενθυμίσομε ότι αυτά γίνονταν σε εμπόλεμη κατάσταση: κανείς δεν ήθελε να ξέρει τα πλήρη στοιχεία ενός αναλώσιμου πιτσιρικά. Τα ίδια έκαναν οι παλιοί φαντάροι σε όλα τα μέτωπα εκείνης της εποχής. Δεν συναγελάζονταν τους «νέους». Απλά τους έσπρωχνα στις δύσκολες αποστολές και στο θάνατο.

  195. Ριβαλντίνιο said

    @ 194 Σκύλος

    Μπα, ανύπαρκτος θα ήταν. Θα είπαν οι φυσικοί αυτουργοί , ναι το κάναμε εμείς, αλλά μας διέταξε ο «Ορέστης», για να ελαφρύνουν την θέση τους. Το όνομα θα το εμπνεύστηκαν από κάποιον γνωστό ψευδώνυμο Ορέστη (ίσως τον Μουντρίχα).

    Μετά θα είπαν και οι υπόλοιποι, να αυτόν τον κακό «Ορέστη» τον εκτελέσαμε (εμπνευσμένο από την διαγραφή του Μουντρίχα) . Αποδώσαμε δικαιοσύνη…

  196. Ανδρέας said

    Κι αν τα κωδικά ονόματα αφορούσαν πόστα-βαθμούς;

    Αυτό που γνωρίζουμε ότι στην ιστορία υπήρχαν π.χ. πολλοί με το όνομα τίτλο(; ) Ηρακλής, Διόνυσος, Δίας κ.ο.κ. όπως λέμε Φαραώ.

  197. ΚΩΣΤΑΣ said

    Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
    Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.

    Μοι προξενεί μεγίστην θλίψιν το γεγονός αυτό, στοιχηματίζω την ημίσειαν περιουσίαν μου ότι αν γνωρίζει το επώνυμον του Ορέστου θα εμφανιστεί πάραυτα!

  198. sarant said

    193

    http://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/triantafyllides/search.html?lq=%CE%AD%CF%81%CE%B3%CE%BF&dq=

    Νέα ελληνικά μιλαμε και γράφουμε.

  199. Ανδρέας said

    198 καλά (με μισή καρδιά)

  200. Γιάννης Ιατρού said

    195: Ριβαλντίνιο

    Εσύ λέγε ότι νομίζεις, αλλά ο Μάνος Ελέυθερίου γράφει (βλ. #93):
    …Σε κάποια δίκη του Ανδρικίδη που αναφέρθηκε το όνομα του Ορέστη (η γελοιότητα όλων ανεξαιρέτως δεν έχει όρια: ουδείς «γνώριζε» το πραγματικό του όνομα –το οποίο βρήκα πολύ αργότερα!) και η εκτέλεσή του «για να μη θρηνήσουμε και άλλα θύματα» όπως κατέθεσε αιφνιδίως ο ουρανοκατέβατος μάρτυρας υπεράσπισης του Ανδρικίδη, Δημήτρης Μυράτ, μια ηθοποιός, Ολυμπία Παπαδούκα ονόματι, έγραψε ότι στη δίκη «προσκομίστηκαν επίσημα χαρτιά (τα οποία πήραν πίσω αυτοί που τα προσκομίσανε) στο δικαστήριο, που αποδείχνανε (!) ότι ο νεαρός Ορέστης ήταν έμμισθος πράχτορας της Ιντέλιντζες Σέρβις! …

    Ίσως το μάθουμε κι εμείς, κάπου θα αναφέρεται, εφ΄όσον μάλιστα έγινε και δίκη… κλπ.

  201. Γς said

    181:

    >Μπορεί νάμαι κι εγώ

    Είσαι μόλις το μισό του μισού [1/4] Ντιενεϊκώς του Άχθου Αρούρη.

  202. Ανδρέας said

    Πάντως για να δούμε και το θέμα σφαιρικά χρειάζεται να εξετάσουμε και το ποιόν των Γερμανών πρωταγωνιστών της περιόδου. Στην Βοιωτία ήταν ο Karl Schümers.

    Αυτό έκαψε τα χωριά και σκότωνε αβέρτα μωρά, νήπια, γέροντες, γερόντισσες γενικά άμαχο πληθυσμό.
    Το τέλος του, που ακόμα δεν βρήκα πως, ήταν στην Άρτα το ΄44.

    Karl Schümers
    From Wikipedia, the free encyclopedia
    Karl Schümers
    Kschumers.jpg
    Born 17 October 1905
    Düsseldorf
    Died 18 August 1944 (aged 38)
    Árta, Greece
    Allegiance Nazi Germany
    Service/branch Flag Schutzstaffel.svg Waffen-SS
    Years of service 1939–44
    Rank Standartenführer (Colonel)
    Unit 4th SS Polizei Panzergrenadier Division
    Battles/wars World War II
    Awards Knight’s Cross of the Iron Cross
    German Cross in Gold
    Iron Cross 1st Class
    Iron Cross 2nd Class

    Karl Schümers (17 October 1905 – 18 August 1944) was a Standartenführer (Colonel) and Oberst of Polizei in the Waffen-SS during World War II who was awarded the Knight’s Cross of the Iron Cross, which was awarded to recognize extreme battlefield bravery or successful military leadership by Nazi Germany during World War II. On 5 April 1944, Karl Schümers commanded the execution of 280 unarmed women and children in the village of Kleisoura in Greece.

    SS-Standartenführer Karl Schümers was awarded the Knight’s Cross while in command of the II./1st SS Polizei Schützen Regiment (Infantry), on the 30 September 1942.[1]
    Commands

    II.Battalion, 7th SS Polizei Panzer Grenadier Regiment
    7th SS Panzer Grenadier Regiment
    4th SS Polizei Panzer Grenadier Division [1]

    http://tinyurl.com/j44zvnx

    PERSONALIA

    Name: Schümers, Karl (Service number: 422 550 (SS.Nr.) / 1.759.609 (NSDAP))
    Date of birth: October 17th, 1905 (Düsseldorf/Western Phalia, Germany)
    Date of death: August 18th, 1944 (Arta, Greece)
    Buried on: German War Cemetery Dionyssos-Rapendoza
    Plot: 1. Row: 12. Grave: 3.
    Nationality: German
    BIOGRAPHY:
    Karl Schümers joined the Landespolizei Westfalen as Polizeianwärter in 1927. In 1936 he was promoted to Leutnant der Landespolizei, in 1938 to Oberleutnant der Schutzpolizei and in 1939 to Hauptmann der Schutzpolizei. On 1st September 1939 he went to the SS as Kompaniechef with 7. / SS-Polizei-Regiment 1 and SS-number 422.550. Before he was appointed as Chef 3. / SS-Polizei-Aufklärungs-Abteilung in June 1944, he was in 1940 promoted to Major der Schutzpolizei, then Oberstleutnant der Schutzpolizei and finally Oberst der Schutzpolizei. In August 1941 he was promoted to SS-Hauptsturmführer. In August 1942, then SS-Sturmbannführer he was placed with the II. / SS-Polizei-Schützen-Regiment as the new Kommandeur. In May 1943 he became Kommandeur of the SS-Panzegrenadier-Regiment 7 with the ranking of SS-Obersturmbannführer. On April 5th, 1944, Karl Schümers commanded the execution of 280 civilians, primarily woman and children, in the Greek village of Kleisoura. On 20th April 1944 his final promotion to SS-Standartenführer followed, after which he on 22nd July became the temporary Kommandeur of the 4.SS-Polizei-Panzergrenadier-Division. On 16th August 1944, Karl Schümers was killed in mineexplosions by Greek partisans.

    Promotions:
    January 1st, 1940: SS-Hauptsturmführer;
    April 1st, 1942: SS-Sturmbannführer / Major der Schützpolizei (entering January 5th, 1942);
    April 20th, 1943: SS-Obersturmbannführer;
    April 20th, 1944: SS-Standartenführer;
    August 23rd, 1944: SS-Oberführer / Oberführer der Waffen SS (posthumously, entering August 1st, 1944).

    Career:
    April 1st, 1933: NSDAP;
    ?: Kommandeur, II. Bataillon / Polizei-Schützen-Regiment 1;
    July 5th, 1944 – July 13th, 1944: Kommandeur 4. SS-Polizei-Panzergrenadier-Division;
    July 22nd, 1944 – August 18th, 1944: Kommandeur 4. SS-Polizei-Panzergrenadier-Division.

    EISERNES KREUZ 2. KLASSE
    Awarded on: June 19th, 1940

    EISERNES KREUZ 1. KLASSE
    Awarded on: July 1st, 1940

    DEUTSCHES KREUZ IN GOLD
    Rank: SS-Sturmbannführer / Major der Schützpolizei
    Unit: II. Bataillon, Polizei-Schützen-Regiment 1, Waffen-SS
    Awarded on: August 3rd, 1942

    RITTERKREUZ DES EISERNEN KREUZES
    Rank: SS-Sturmbannführer / Major der Schützpolizei
    Unit: Kommandeur, II. Bataillon, Polizei-Schützen-Regiment 1, Waffen-SS
    Awarded on: September 30th, 1942

    MEDAILLE «WINTERSCHLACHT IM OSTEN 1941/42» (OSTMEDAILLE)

    MEDAILLE ZUR ERINNERUNG AN DEN 1. OKTOBER 1938

    SPANGE ZUR MEDAILLE ZUR ERINNERUNG AN DEN 1. OKTOBER 1938

    Provide alterations or additional information
    Picture source: – Public Domain
    Information source(s): – FELLGIEBEL, W.P., Elite of theThird Reich, Helion & Company Limited, Solihull, 2003.
    – PATZWALL, K. & SCHERZER, V., Das Deutsche Kreuz 1941-1945, Verlag Klaus D. Patzwall, Norderstedt, 2001.
    – Die Ordensträger der Deutschen Wehrmacht (CD), VMD-Verlag GmbH, Osnabrück, 2002
    – Mitteilungsblatt FM, Heft 1, I/2007, Deutsches Wehrkundearchiv, Lage, 2007
    – Die träger des Ritterkreuzes des Eiserne Kreuz 1939 – 1945
    – Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge e.V.

  203. Ανδρέας said

    Ο άλλος, γνωστός από το κίνημα Μπάουχαους και ιδρυτικό στέλεχος του, ήταν ο Χανς Μάγιερ (γερμ: Hannes Meyer) (1889-1954) Ελβετός αρχιτέκτονας.

    http://boeotia.ehw.gr/Forms/fLemmaBody.aspx?lemmaid=12768
    Γερμανική κατοχή, αντίσταση και εμφύλιος πόλεμος στη Βοιωτία (1941-1949)

    1. Εισαγωγή

    Η σημαίνουσα γεωγραφική θέση της Βοιωτίας στο πλαίσιο του ενιαίου Νομού Αττικοβοιωτίας ως ενδοχώρας της Αττικής και τμήματος της τότε νευραλγικής εθνικής οδού Αθηνών-Ιωαννίνων που διερχόταν από τη Βοιωτία μέσω Βιλλίων-Δεσφίνας-Αράχoβας, έπαιξε ιδιαίτερο ρόλο σε όλη την δεκαετία του ’40. Με την έναρξη της Κατοχής (Μάιος 1941), στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος των κατακτητών βρέθηκε η αχανής έκταση της Κωπαïδας, τη φρούρηση της οποίας ανέλαβε ένας ιταλικός λόχος πεζικού με έδρα την Αλίαρτο. Ωστόσο η κυριαρχία ανήκε στους Γερμανούς, οι οποίοι χαρακτήρισαν την έκταση των 241.000 στρεμμάτων που είχαν προκύψει από την αποξήρανση της λίμνης μαζί με αγροτικές αποθήκες, σταύλους, οχήματα και ζωικό κεφάλαιο (άλογα, κοπάδια αιγοπροβάτων και βοοειδών) «λεία πολέμου» και τοποθέτησαν επικεφαλής των εγκαταστάσεων τον Χανς Μάγιερ, προπολεμικά υποδιευθυντή της Αγγλικής Εταιρείας Κωπαΐδος, ο οποίος υπηρετούσε πλέον στη Βέρμαχτ με τον βαθμό του υπολοχαγού. Λόγω της σημασίας του χώρου, ο Μάγιερ αποτελούσε ένα είδος «μικροφεουδάρχη» με αυξημένες αρμοδιότητες και προσωπική εξουσία επί καλλιεργητών, αγροφυλάκων, ακόμα και επί των ελληνικών τοπικών αρχών.

    Εξαιτίας της «χρυσοφόρας» έκτασης της Κωπαΐδας, η Βοιωτία παρουσίασε από την έναρξη της Κατοχής έντονη δράση ληστρικών ομάδων (Αποστόλου, Αβορίτης, Καρδίσης). Παραδοσιακά ενδημικό φαινόμενο στην Στερεά Ελλάδα, η ληστεία βρέθηκε στο στόχαστρο μιας συστηματικής ελληνοϊταλικής καταστολής, με αποτέλεσμα αρκετές συμπλοκές ανάμεσα σε «ληστοσυμμορίες» και Έλληνες χωροφύλακες καθ’ όλη τη διάρκεια του 1942.

    2. Εθνική Αντίσταση

    Αυτή η αναταραχή αποτέλεσε το προανάκρουσμα μιας δυναμικής αντάρτικης δράσης. Στις αρχές του 1942 η ένοπλη κοινωνική διαθεσιμότητα συνάντησε τον ενθουσιασμό του Ανδρέα Μούντριχα (Ορέστη), ενός σαραντάχρονου πρώην αξιωματικού της χωροφυλακής, μυημένου στο ΚΚΕ, που αγνόησε τους δισταγμούς της ηγεσίας και βγήκε στο βουνό με δύο μόνο άνδρες, τον Βλάση Σκαπέτη (Γερο-Βλάση) από την Θήβα και τον καταδιωκόμενο Θανάση Παναγιώτου (Νάκια) από το Ακραίφνιο. Μέσα σε ένα χρόνο η ομάδα απορρόφησε αρκετούς «μοναχόλυκους της ένοπλης παρανομίας», όπως τους χαρακτηρίζει ο Φ. Γρηγοριάδης, και τον Φεβρουάριο του 1943 εξελίχθηκε στο Αρχηγείο Αττικοβοιωτίας του ΕΛΑΣ —καπετάνιος ο Ορέστης και στρατιωτικός διοικητής ο έφεδρος υπολοχαγός Μιχάλης Παπαπαναγιωτάκης (Αχιλλέας)— με έδρα την Πάρνηθα, και δύο περιφερειακά υπαρχηγεία, Αττικής και Θηβών. Σύντομα πλαισιώθηκε από εθελοντές, κομματικά μυημένους και ορισμένους μόνιμους υπαξιωματικούς –λοχίες και επιλοχίες– που αναδείχθηκαν σε ηγετικές παρουσίες: Γιώργος Μπουτσίνης (Νικήτας), Παναγιώτης Μηλιώτης (Σπάρτακος), Κώστας Αντωνόπουλος (Κρόνος), Παναγιώτης Κοροπούλης (Δεληβοριάς). Αφού τον Μάιο συμπτύχθηκε για δύο μήνες στην Φθιώτιδα αντιμετωπίζοντας ιταλικές εκκαθαριστικές επιχειρήσεις, τον Ιούλιο το Αρχηγείο επέστρεψε δυναμικά στην περιοχή αφοπλίζοντας σταθμούς χωροφυλακής και κηρύττοντας το μήνυμα της εξέγερσης ακόμα και στα πεδινά. Έμεινε σαν ανέκδοτο πως οι Ιταλοί είχαν χάσει σε τέτοιο βαθμό τον έλεγχο της κατάστασης (σύμφωνα τουλάχιστον με μαρτυρία του Π. Μηλιώτη–Σπάρτακου), ώστε η φρουρά της Θήβας συγχρόνιζε το σιωπητήριο με το αντάρτικο σάλπισμα στους γύρω λόφους!

    3. Το αξιόμαχο 34ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ

    Μετά την επιτυχημένη ενέδρα στη θέση «Σαλίγκαρος» κοντά στα Βίλλια (14 Αυγούστου 1943) εναντίον ιταλικών και γερμανικών οχημάτων, οι Γερμανοί πήραν την κατάσταση στα χέρια τους. Μετά την καταστροφή των «ανταρτοχωριών» Δομβραίνα, Χόστια (Πρόδρομος) και Κακόσι (Θίσβη) στα τέλη Αυγούστου από τη γερμανική Βέρμαχτ και λόγω των περιορισμών που έθετε το πεδινό έδαφος της Βοιωτίας, το 34ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ —όπως μετονομάστηκε το Αρχηγείο—, σταθεροποίησε τα εδαφικά του ερείσματα στα ανατολικά. Σε ορμητήριο αναδείχτηκε το μικρό υψίπεδο (υψ. 600 μ.) που σχημάτιζαν τα πέντε Δερβενοχώρια —Πύλη, Σκούρτα, Στεφάνη (Κρώρα), Πάνακτος (Κακονισκύρι) και Καβάσιλα— με τους οικισμούς–«μετόχια» Ραπεντόζα και Κοκκίνι, ενώ στον έλεγχο των ανταρτών παρέμειναν τα χωριά Λιάτανη (Άγιος Θωμάς), Κλειδί και Χλεμποτσάρι (Ασωπία) μέχρι την παραλία του Συκάμινου, γεγονός που επέτρεπε τακτική κίνηση στελεχών της Αντίστασης, υλικού και πληροφοριών από και προς την Αθήνα μέχρι την Απελευθέρωση. Επιπρόσθετα, η «αρβανίτικη» εντοπιότητα των μαχητών προσέδωσε στον ΕΛΑΣ Αττικοβοιωτίας ομοιογένεια, επιχειρησιακή ικανότητα και κοινωνική επιρροή που δεν αμφισβητήθηκε από άλλες οργανώσεις.

    Η ιταλική συνθηκολόγηση (8 Σεπτεμβρίου 1943) σηματοδότησε την κλιμάκωση της εθνικοαπελευθερωτικής δράσης. Τα ξημερώματα της 9ης Σεπτεμβρίου, 400 μαχητές του Τάγματος Παρνασσίδας απέκλεισαν το ιταλικό τάγμα της Αράχοβας και απαίτησαν την παράδοση των όπλων. Την ίδια πρόθεση αφοπλισμού των Ιταλών είχε και το επίλεκτο γερμανικό 18ο Σύνταγμα Ορεινών Κυνηγών, που κινήθηκε προς την πόλη το πρωί της 10ης Σεπτεμβρίου αγνοώντας τα συμβάντα της προηγούμενης. Με βολές όλμου, τα οχήματα ακινητοποιήθηκαν και ξεκίνησε μια σφοδρότατη μάχη κοντά στα τελευταία σπίτια της Αράχοβας. Το γερμανικό τμήμα αμύνθηκε, σύντομα όμως υπερφαλαγγίστηκε από ένα λόχο ανταρτών της Λιβαδειάς (ΙΙΙ Τάγμα του 34ου Συντάγματος) και ένα ετερόκλητο πλήθος μαχητών από Δαύλεια, Δίστομο και Στείρι που εκείνη την ημέρα έγραψαν ιστορία:

    «Πολλοί πιαστήκανε στα χέρια με τους Γερμανούς. Είδα με τα μάτια μου τον αρχηγό της μαχητικής [ομάδας] του Στειριού, Χρήστος Κατσούλης λεγότανε και ήτανε παλικάρι από τους λίγους που γνώρισα εκείνα τα χρόνια. Πάλευε με ένα Γερμανό και μια να πέφτει κάτω ο Γερμανός, μια ο δικός μας. Για μια στιγμή κατόρθωσε και πετάει το Γερμανό κάτω από τον τοίχο της στροφής και τον σκότωσε. Δίπλα του αμέσως πίσω από την τάφρο φύτρωσε άλλος Γερμανός με το μυδράλιο και άρχισε να μας βάζει. Γυρίζει απότομα ο Κατσούλης και τον σκοτώνει κι αυτόν και μόλις έσκυβε να πάρει το μυδράλιο, τον σκότωσε ένας άλλος Γερμανός. Τον έκλαψε όλη η αρβανιτιά στην περιφέρειά του. Δε γεννιέται εύκολα τέτοιο παλικάρι» (Μαρτυρία Νίκου Καλοπήτα, καπετάνιου 9ου Λόχου, ΙΙΙ/34 Τάγμα Λιβαδειάς ).

    Από τους 120 περίπου Γερμανούς επέζησαν μόλις 25, ενώ οι Έλληνες είχαν 7 νεκρούς, οι περισσότεροι «αυτοχειροτονημένοι» πολεμιστές της Αράχοβας. Δεκαπέντε φορτηγά οχήματα-λάφυρα μεταφέρθηκαν στο Κυριάκι κάτω από τις επευφημίες των κατοίκων, ενώ ο αφοπλισμός του ιταλικού τάγματος στη Δεσφίνα συμπλήρωσε μια ανεπανάληπτη νίκη. Είναι ενδεικτικό του κλίματος εκείνων των ημερών πως στις 10 Σεπτεμβρίου οι Γερμανοί απαγχόνισαν δέκα νεαρούς αντιστασιακούς στη Λιβαδειά θεωρώντας πως επέκειτο ένοπλη εξέγερση στην πόλη!

    Χάρη στα ιταλικά όπλα, το 34ο Σύνταγμα αύξησε τη δύναμή του σε πέντε τάγματα (850 αντάρτες) και κινήθηκε ανατολικά, περιμένοντας από ώρα σε ώρα τους Γερμανούς να εκκενώσουν την Αθήνα. Στις αρχές Οκτωβρίου, τα Δερβενοχώρια έμοιαζαν με πολεμική ζώνη και επιφύλαξαν την μεγαλύτερη έως τότε ήττα των Γερμανών στον ελληνικό ανταρτοπόλεμο. Στις 16 Οκτωβρίου ένας λόχος της 11ης Αεροπορικής Μεραρχίας που είχε εξορμήσει από την Ελευσίνα εγκλωβίστηκε από τα πυκνά πυρά ανταρτών και οπλισμένων κατοίκων έξω από την Πύλη και υπέκυψε μετά από πολύωρη μάχη. Σκοτώθηκαν 45 Γερμανοί, ενώ αιχμαλωτίστηκαν επίσης 45. Οι Έλληνες είχαν 11 νεκρούς και 10 τραυματίες. Επί δύο ημέρες ακολούθησαν σφοδρές συγκρούσεις με συνεχείς γερμανικές ενισχύσεις από Ελευσίνα, Μάζι και Θήβα που ανάγκασαν τους αντάρτες να συμπτυχθούν στη μικρή κοιλάδα της Μαζαρέικας. Ο απολογισμός της τριήμερης μάχης –και ενός εκ των μεγαλύτερων θριάμβων της ελληνικής αντίστασης– που διεξήχθη 60 μόλις χλμ. από την πρωτεύουσα, ήταν περίπου 150 νεκροί Γερμανοί και ο εμπρησμός των Δερβενοχωρίων που, ωστόσο, δεν έπαψαν να λειτουργούν ως πύλες της «Ελεύθερης Ελλάδας» του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ. Με εντολή της ηγεσίας του ΕΛΑΣ, το 34ο Σύνταγμα εξελίχθηκε τον Νοέμβριο σε «V Ταξιαρχία Αττικοβοιωτίας» με διοικητή τον ικανότατο Ελευσίνιο αντισυνταγματάρχη Γεώργιο Ρήγο (Φεραίο) και τομέα ευθύνης ολόκληρη την ανατολική Στερεά και Εύβοια.

    4. Ένας αιματοβαμμένος νομός

    Παρά τις επιτυχίες της Αντίστασης, οι συνεχείς τοπικές εκκαθαρίσεις των Γερμανών από τον Νοέμβριο έως τον Ιανουάριο ανάγκασαν το μεγαλύτερο μέρος των δυνάμεων του ΕΛΑΣ να συμπτυχθεί στην ανταρτοκρατούμενη Φωκίδα, τον Ελικώνα και την Πάρνηθα αφήνοντας μικρές μόνο ομάδες στην πεδινή ενδοχώρα. Το πρωί της 7ης Δεκεμβρίου 1943, το αυτοκίνητο του Χανς Μάγιερ δέχτηκε επίθεση έξω από την Αλίαρτο. Από τα πυρά σκοτώθηκε η σύζυγος του Μάγιερ, γεγονός που πλήρωσαν με τη ζωή τους πέντε όμηροι των στρατοπέδων Θηβών και Υπάτου (Σίρτζι) και πέντε κάτοικοι της Αλιάρτου. Παρά τα αντίποινα, η αντάρτικη δράση εντάθηκε και στη Βοιωτία του 1944 καταγράφηκαν οι μαζικότερες ίσως εκτελέσεις αντιποίνων στην νότια Ελλάδα. Τη νύχτα της 7ης Ιανουαρίου 1944, μια ομάδα του ΙΙΙ/34 Τάγματος Λιβαδειάς επιτέθηκε στη Βρασταμίτα (Υψηλάντης) και σκότωσε δύο Γερμανούς υπαξιωματικούς. Την επόμενη ημέρα, 50 άτομα τουφεκίστηκαν μέσα στο χωριό. Με γερμανική διαταγή απαγορεύτηκε αυστηρά η κατάθεση στεφάνων, η σταυροθεσία και η τέλεση μνημοσύνου για τα θύματα. Ακολούθησαν δύο λουτρά αίματος: Στις 26 Απριλίου, 117 αντιστασιακοί όμηροι, κρατούμενοι των φυλακών Λιβαδειάς και κάτοικοι της περιοχής, θερίστηκαν από τα γερμανικά πολυβόλα στη θέση «Καρακόλιθος» Λιβαδειάς (στο σημείο που την προηγούμενη 5 αξιωματικοί των Ες-Ες είχαν σκοτωθεί σε ενέδρα του ΕΛΑΣ) και τον Μάιο ακολούθησε η εκτέλεση 120 ομήρων από το στρατόπεδο Χαϊδαρίου στη Ριτσώνα Αυλίδας —6χλμ. νότια της Χαλκίδας. Η ναζιστική τρομοκρατία δεν έπνιγε λιγότερο τα αστικά κέντρα. Τον Απρίλιο του 1944, το γερμανικό φρουραρχείο Λιβαδειάς απείλησε τους κατοίκους με αδιάκριτες εκτελέσεις εάν συνεχιζόταν η δράση «κομμουνιστικών» ομάδων στην πόλη.

    Παρά την τρομοκρατία και τα «χτενίσματα», οι αντάρτικοι σχηματισμοί παρέμεναν ανέπαφοι και συνέχισαν να ελέγχουν μεγάλο μέρος της βορειοανατολικής Αττικοβοιωτίας, τον Ελικώνα και τα παράλια του Κορινθιακού, ενώ οι γερμανικές αρχές ανησυχούσαν για τις συνεχείς δολιοφοθορές στη σιδηροδρομική γραμμή από ομάδες δυναμιτιστών. Ακόμα και η διάρκειας δύο εβδομάδων επιχείρηση «Sommergewitter» (Καλοκαιρινή καταιγίδα) στον Ελικώνα (Απρίλιος 1944), στην οποία συμμετείχαν 1.000 άνδρες της 4ης Αστυνομικής Μεραρχίας των Ες-Ες, κόστισε τη ζωή σε μόλις έξι αντάρτες και πέντε πολιτικά στελέχη. Στους τελευταίους και ο γραμματέας της Περιφερειακής Επιτροπής του ΚΚΕ Λιβαδειάς, Πάνος Οικονομίδης («Νότης») από την Καισαριανή της Αθήνας, ο οποίος εκτελέστηκε στις 27 Ιουνίου στην Άνω Σούρπη Λιβαδειάς μαζί με τον γραμματέα της Επαρχιακής Επιτροπής Λιβαδειάς «Αντώνη» και άλλα τρία κομματικά στελέχη.

    Καλύτερα αποτελέσματα είχε η «αντιγραφή» της αντάρτικης μεθόδου, δηλαδή ο εξοπλισμός ολιγάριθμων τμημάτων για οργάνωση ενεδρών στις ανταρτοκρατούμενες περιοχές. Η επιτυχέστερη τέτοια ενέδρα καταγράφηκε στη Μάχη της Δεσφίνας (7 Ιουνίου 1944), όταν οι Γερμανοί κατάφεραν να σκοτώσουν 23 αντάρτες, στην πλειοψηφία τους νεαρούς ΕΠΟΝίτες της Λιβαδειάς. Λίγες μέρες αργότερα, μετά από σύγκρουση μονάδας των Ες-Ες με δυνάμεις του ΙΙΙ/34 Τάγματος του ΕΛΑΣ, οι Γερμανοί προέβησαν στη μαζική δολοφονία των κατοίκων στο Δίστομο και στο Καλάμι, ένα αποκορύφωμα της ναζιστικής βαρβαρότητας σε βάρος του άμαχου πληθυσμού.

    Στα μέσα Ιουλίου, το Σύνταγμα Ευζώνων Αθηνών κλήθηκε να ενισχύσει εσπευσμένα το βοιωτικό «μέτωπο». Το σχέδιο ανατράπηκε, καθώς τη νύχτα της 7ης προς 8η Αυγούστου 1944, το 34ο Σύνταγμα πραγματοποίησε ταυτόχρονη επιδρομή στις φρουρές Γερμανών και ταγματασφαλιτών σε Τοπόλια (Κάστρο), Βρασταμίτα και Κριεκούκι. Στην αιματηρή νυχτομαχία, οι Γερμανοί μέτρησαν 8 νεκρούς και 27 τραυματίες, ενώ σκοτώθηκαν 12 συνεργάτες τους, μεταξύ των οποίων ένας ανθυπολοχαγός. Τον Οκτώβριο του 1944, η ΙΙ Μεραρχία Αττικοβοιωτίας–Φωκίδας του ΕΛΑΣ άφησε την Φωκίδα και εισήλθε απελευθερώτρια στην Θήβα σημαίνοντας το τέλος της σκλαβιάς για τον πολύπαθο βοιωτικό χώρο.

    5. Το αίμα του εμφυλίου σπαραγμού: 1943-1948

    Για τους ίδιους λόγους που η Βοιωτία σημαδεύτηκε έντονα από την γερμανική κατοχή, γεύτηκε και τον εμφύλιο σπαραγμό. Όπως αναφέραμε παραπάνω, η κυραρχία του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ δεν αμφισβητήθηκε ένοπλα, όπως π.χ. στην Φωκίδα που δρούσε το «δεξιό» 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων ή στην Εύβοια, όπου δρούσαν τα Τάγματα Ασφαλείας.

    Παρόλα αυτά, το Αρχηγείο Αττικοβοιωτίας του ΕΛΑΣ δεν επιβλήθηκε αναίμακτα. Το πρώτο εξάμηνο του 1943 συγκρούστηκε με λεγόμενους «λησταντάρτες» και τελικά με μια ομάδα «ληστοφυγόδικων» που τελούσε υπό την επιρροή του αντίζηλου 5/42 Συντάγματος. Ο Άρης Βελουχιώτης –στο μοναδικό του πέρασμα από την Βοιωτία– προσεταιρίστηκε τους αρχηγούς της ομάδας Γιάννη Αβορίτη από το Κυριάκι και τον υπολοχαγό Ανδρέα Βαρδουλάκη ή «Βάρδα», πετυχαίνοντας την ένταξή τους στον ΕΛΑΣ. Ωστόσο, η γραμμή μη αποδοχής αντιπάλων υπερίσχυσε καταλήγοντας στην εκτέλεση των Αβορίτη και Βάρδα την 1η Απριλίου 1943 στη μονή Οσίου Σεραφείμ Δομβούς.

    Η μονοκρατορία του ΕΛΑΣ έκτοτε δεν αμφισβητήθηκε. Οι θάνατοι Ελλήνων από Έλληνες σχετίζονταν κυρίως με τον ανελέητο πόλεμο εναντίον της χωροφυλακής και μελών του κρατικού μηχανισμού, όπως ο δήμαρχος Λιβαδειάς Ανδρέας Καζάζης, ή η ένοπλη ομάδα του κτηματία Νίκου Δουρδουβέλα με έδρα το Σχηματάρι και τα Οινόφυτα.

    Τα τραγικότερα γεγονότα του κατοχικού εμφυλίου έλαβαν χώρα στη δυτική Βοιωτία, μετά την είσοδο του ΕΛΑΣ στην Αράχοβα. Μεταξύ 8 Αυγούστου και 4 Σεπτεμβρίου 1944 συνολικά 31 οπαδοί του 5/42 από Αράχοβα, Δίστομο και Δαύλεια εκτελέστηκαν από την Εθνική Πολιτοφυλακή με την κατηγορία του «προδότη» και ρίφθηκαν στο σπήλαιο «Δρακοκάρκαρος» Αράχοβας.

    Να σημειωθεί πως ο φόρος αίματος στον Εμφύλιο Πόλεμο (1946-1949) είναι για την Βοιωτία μικρότερος σε σχέση με άλλες περιοχές και αφορά κυρίως νεκρούς τακτικών στρατιωτικών επιχειρήσεων. Στο δυτικό άκρο του νομού έδρασε το αξιόμαχο Αρχηγείο Παρνασσίδας του ΔΣΕ (Διαμαντής) που ήλεγχε σταθερά τα περίχωρα της Αράχοβας, ενώ, στα ανατολικά, η δράση αντάρτικων σχηματισμών συνδέθηκε με την (μάταιη, όπως αποδείχθηκε) προσπάθεια να εξασφαλιστεί έξοδος οργανωμένων κομμουνιστών από την Αθήνα. Η 126 Ταξιαρχία του ΔΣΕ συγκρότησε τάγμα με διοικητή, όπως και στην Κατοχή, τον ανθυπασπιστή Κώστα Αντωνόπουλο (Κρόνο), ο οποίος τον Ιανουάριο του 1948 διέσχισε τη Βοιωτία και επιχείρησε να εγκατασταθεί στην Πάρνηθα και τα Γεράνεια δεχόμενος χτυπήματα από τον στρατό και την αεροπορία. Η προσπάθεια έφτασε σύντομα στο τραγικό της τέλος. Στις 29 Μαρτίου ο Κρόνος σκοτώθηκε σε μάχη στην Αλυκή Ξηρονομής, ενώ το υπόλοιπο τμήμα, με επικεφαλής τον Κώστα Φίτσιο από την Υπάτη, διαλύθηκε στα τέλη Απριλίου κοντά στο Κακοσάλεσι (Αυλώνα) από πολλαπλάσιες δυνάμεις χωροφυλακής και ΜΑΥ. Οι νεκροί αντάρτες ξεπέρασαν τους 20, ενώ από τους 30 περίπου αιχμαλώτους, οι περισσότεροι εκτελέστηκαν εν ψυχρώ. Το καθεστώς του εμφυλίου διατηρήθηκε για χρόνια, ενώ την ψυχολογία του διχασμού τροφοδότησαν προφανώς και οι 137 θανατικές καταδίκες και οι 114 ποινές ισόβιας κάθειρξης που εξέδωσε από τον Νοέμβριο του 1946 έως το 1960 το Έκτακτο Στρατοδικείο Θηβών και αφορούσαν κατά κύριο λόγο Βοιωτούς οπαδούς της αριστεράς.

    https://el.wikipedia.org/wiki/Χανς_Μάγιερ
    Πίνακας περιεχομένων

    1 Βιογραφία
    2 Μπαουχάους
    3 Ο νέος κόσμος
    4 Επιλεγμένα Έργα
    4.1 Basel Petersschule (1926)
    4.2 Geneva League of Nations Building (1927)
    4.3 Trade Union School of ADGB (1928-1930)
    4.4 Balcony Access Houses (1929-1930)
    5 Βιβλιογραφία
    6 Εξωτερικοί σύνδεσμοι

    Βιογραφία

    Γεννήθηκε στην πόλη Βασιλεία της Ελβετίας . Ξεκίνησε τις σπουδές του (1905-1909) στο τεχνικό σχολείο της Βασιλείας, ενώ παράλληλα εργάσθηκε σαν μαθητευόμενος κτίστης. Στη συνέχεια σπούδασε (1909-1912) στο Βερολίνο εφαρμοσμένες τέχνες. Έπειτα, κατέληξε στην Αγγλία μελετώντας τον πολεοδομικό σχεδιασμό (1912-1913). Δούλεψε σε διάφορα αρχιτεκτονικά γραφεία στο Βερολίνο και στο Μόναχο. Το 1919 άνοιξε το αρχιτεκτονικό γραφείο του στη Βασιλεία. Το 1924 ήταν συνιδρυτής του αρχιτεκτονικού περιοδικού ‘ABC Beiträge zum Bauen’ (Contributions on Building) μαζί με καλλιτέχνες του κονστρουκτιβισμού και του De Stijl, όπως τους Hans Schmidt, Μαρτ Σταμ και τον Ελ Λισίτσκι. Εκεί υιοθέτησε την ιδέα μιας ριζοσπαστικά λειτουργικής αρχιτεκτονικής, η οποία απέρριπτε εντελώς την έννοια της τέχνης. Το 1927 διαδέχθηκε τον Γκρόπιους και γίνεται πλέον ο δεύτερος διευθυντής της σχολής Μπαουχάους στο Ντεσάου. Στη συνέχεια και αφού χάνει τη θέση του στο Μπαουχάους, ο Meyer μεταβαίνει στη Σοβιετική Ένωση μαζί με επτά μαθητές του και εκεί ίδρυσαν την αρχιτεκτονική ομάδα Left Column. Το 1930 δίδαξε στην σχολή WASI της Μόσχας. Μέχρι το 1936 ασχολήθηκε με τον αστικό σχεδιασμό βασισμένο, όμως, σε μαρξιστικές ιδέες. Το 1936 επέστρεψε στην Ελβετία και μετά από ένα σύντομο διάστημα παραμονής εκεί βρέθηκε στο Μεξικό όπου το 1938 έγινε διευθυντής στο the Institute of Urbanism and Planning του Μεξικού. Μετά από μια δεκαετία εκεί επέστρεψε ξανά στην Ελβετία, όπου και πέθανε το 1954.
    Μπαουχάους

    Την 1η Απριλίου 1928, ο Walter Gropius διορίζει τον Μέγιερ ως διευθυντή της σχολής του Μπάουχαους. Το Bauhaus τότε βρίσκεται στην πιο πολιτικοποιημένη του περίοδο. Ο Μάγιερ επανεξετάζει τους στόχους της σχολής και κάνει πολλές αλλαγές στο πρόγραμμα σπουδών για μια πιο πολύπλευρη και κοινωνικά ευαισθητοποιημένη εκπαίδευση. Η συμβολή του στη σχολή ήταν καθοριστική, μιας και επεσήμανε την αρχιτεκτονική ως τη σημαντικότερη δραστηριότητα της δίνοντας λιγότερη έμφαση στην τέχνη και την αισθητική. Διαχώρισε τις επιστήμες από τις τέχνες και ενσωμάτωσε μαθήματα που σχετίζονται με την τεχνολογία, τις φυσικές και ανθρωπιστικές επιστήμες. Οργάνωσε μαθήματα αρχιτεκτονικής βασισμένα σε επιστημονικές αρχές απορρίπτοντας με αυτόν τον τρόπο το φορμαλιστικό στυλ που επικρατούσε και οδήγησε τη σχολή σε μια πιο ρεαλιστική και επαγγελματική κατεύθυνση. Σε αντίθεση με την στάση του Γκρόπιους («εξερεύνηση των αρχών σχεδιασμού»), ο Μέγιερ ώθησε τους σπουδαστές να σχεδιάζουν με βάση την υπάρχουσα κατάσταση, αλλά και να μελετούν τη διαδικασία της ζωής του εκάστοτε χρήστη. Επίσης, αναδιοργάνωσε εργαστήρια για να καλύψει τις ανάγκες τις βιομηχανίας, καθώς και τα κοινωνικά ιδεώδη. Καινοτομία του αποτέλεσε και η δημιουργία ερευνητικών και παραγωγικών ομάδων με στόχο την κατανόηση των ανθρωπίνων αναγκών. Στην προσπάθεια της αναγνώρισης των ανθρώπινων αναγκών ενσωμάτωσε σε όλα τα εργαστήρια κοινωνικές επιστημονικές γνώσεις όπως διαλέξεις και μαθήματα κοινωνιολογίας. Παράλληλα, σε συνεργασία με τους σπουδαστές του κατασκευαστικού τμήματος της σχολής :

    Ερεύνησε και αποτύπωσε διαγράμματα του βιωτικού χώρου σε τυπικές εργατικές και μεσαίες τάξης οικογένειες στο Ντεσάου και στα περίχωρα

    Σχεδίασε μοντέλα κατοικιών για τους εργαζόμενους σε βιομηχανίες και γραφεία

    Δημιούργησε το περιοδικό «Μπαουχάους» και προσπέκτους όπως το «Jungen Menschen kommt αus Bauhaus» (οι νέοι προέρχονται από το Μπαουχάους).

    Το 1929 ο Μέγιερ φέρνει στη σχολή τη δική του ριζοσπαστική και φονξονιαλιστική άποψη σχετικά με την ανέγερση κτηρίων και την ονομάζει «Die neue Bauleher» (ο νέος τρόπος κτισίματος). Η άποψη αυτή αναφέρεται στην αρχιτεκτονική η οποία δεν έχει σχέση με την αισθητική, αλλά θα πρέπει να έχει χαμηλό κόστος και θα είναι σχεδιασμένη έτσι ώστε να εξυπηρετεί τις κοινωνικές ανάγκες. Επιχειρεί, επίσης, και την ανταλλαγή φοιτητών του Bauhaus και της Σοβιετικής σχολής Vkhutemas. Στόχος του Μάγιερ, με βάση το πολιτικό και ιδεολογικό του υπόβαθρο, ήταν η μεγάλη αύξηση της παραγωγής αντικειμένων φθηνών σύμφωνα με τις ανάγκες του λαού. Η παραγωγή και οι πωλήσεις της σχολής αυξήθηκαν σημαντικά. Το διάστημα, όμως αυτό στο Bauhaus ήταν πολύ σύντομο, αφού την πρώτη Αυγούστου του 1930 εξαναγκάστηκε σε παραίτηση λόγω των μαρξιστικών-κομμουνιστικών του πεποιθήσεων και των επιλογών του στη σχολή, σε αντίθεση με τους λεπτούς-ουδέτερους χειρισμούς του Γκρόπιους, σε ένα κλίμα όπου θεωρούνταν πρόκληση για τις δυνάμεις τις δεξιάς, που κέρδιζαν συνεχώς έδαφος. Τη διεύθυνση του Bauhaus αναλαμβάνει στη συνέχεια ο Μις φαν ντερ Ρόε, ο οποίος μετατρέπει τη σχολή σε ιδιωτική.
    Ο νέος κόσμος

    Το 1926 ο Μέγιερ συνόψισε την περίοδο της έντονης ενασχόληση του με τη νέα πραγματικότητα στο δοκίμιό του «The New World» (ο νέος κόσμος). Αντιλαμβάνεται πλέον τις τεχνολογικές αλλαγές οι οποίες έχουν εμφανώς επηρεάσει την ικανοποίηση των αναγκών του ανθρώπου, αλλά και τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό. Μελετά το κτήριο σε λειτουργικό και βιολογικό επίπεδο, καθώς ‘δίνει’ σχήμα στη διαδικασία της ζωής, πράγμα που οδηγεί σε μία αγνή κατασκευή. Στηρίζει τον σχεδιασμό στην κάλυψη των αναγκών έχοντας ως παραμέτρους τις εξής : 1) σεξουαλική ζωή, 2) συνήθειες ύπνου, 3) κατοικίδια, 4) κηπουρική, 5) προσωπική υγιεινή, 6) προστασία από τις καιρικές συνθήκες, 7) χώροι υγιεινής μέσα στο σπίτι, 8) χώροι στάθμευσης,9) μαγειρική, 10) θέρμανση, 11) απομόνωση, 12) υπηρεσία Πέραν όμως από αυτές τις παραμέτρους ο σχεδιασμός του συνοδεύεται και με μία ανάλυση του κτηρίου που καλύπτει τα εξής : α) τεχνο-οικονομικά στοιχεία, β) πολιτικο-οικονομικά στοιχεία, γ) ψυχο-καλλιτεχνικά στοιχεία. Εκτός από αυτά τα στοιχεία μελετά επίσης και την καθημερινότητα του κάθε ατόμου που πρόκειται να ζήσει μέσα στο σπίτι και σύμφωνα με αυτή δημιουργεί τα λειτουργικά διαγράμματα για τον πατέρα, τη μητέρα, τα παιδιά και όποιον άλλο κατοικεί μέσα σε αυτό. Με αυτόν τον τρόπο εξετάζεται η σύνδεση μεταξύ της κατοικίας και των κατοίκων σε σχέση με το εξωτερικό περιβάλλον.
    Επιλεγμένα Έργα
    Basel Petersschule (1926)

    Σε συνεργασία με τον Hans Wittwer. Δε κτίστηκε ποτέ (συμμετοχή σε διαγωνισμό), αλλά εκφράζει αρκετά καλά τις ιδέες του, όπως τον πλήρη φονξιοναλισμό που πίστευε. Ήταν πολύ ριζοσπαστικό σχέδιο και ίσως το πιο ενδιαφέρον του διαγωνισμού. Πρόκειται για ένα σχολείο θηλέων, 11 τάξεων . Το κτήριο βρίσκεται στην παλιά πόλη της Βασιλείας και περιβάλλεται από ψηλά κτήρια που σκιάζουν τον χώρο του σχολείου, ενώ παράλληλα έχει κακό αερισμό. Πρόκειται για μία περιοχή αρκετά μικρότερης έκτασης από αυτή που προβλέπεται (1240 τ.μ. ενώ η αυλή χρειάζεται περίπου 500 τ.μ.). Το σχολείο υψώνεται πάνω από το έδαφος σε επίπεδο όπου υπάρχει φως και αέρας. Στο ισόγειο υπάρχει κλειστός χώρος που περιλαμβάνει το κολυμβητήριο και το γυμναστήριο. Η περιοχή που απομένει διατίθεται σαν δημόσιος χώρος και πάρκινγκ. Αντί της καθιερωμένης αυλής ο χώρος αναψυχής των παιδιών βρίσκεται στις επίπεδες στέγες του κτηρίου αλλά και σε δύο αιωρούμενες χαλύβδινες πλατφόρμες οι οποίες συγκρατιούνται από τέσσερα καλώδια. Οι ανοιχτοί και οι εσωτερικοί χώροι συνδέονται με κλιμακοστάσια που βρίσκονται μέσα σε τζαμαρίες. Το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένο το κτήριο είναι ο χάλυβας.
    Geneva League of Nations Building (1927)

    Επίσης συμμετοχή σε διαγωνισμό και δεν κτίστηκε ποτέ.Σχεδιάστηκε και αυτό σε συνεργασία με τον Χανς Βίτβερ (Hans Wittwer). Πρόκειται για ένα κτήριο με υγιείς χώρους εργασίας για πολυάσχολους αντιπροσώπους. Δεν υπάρχουν σκοτεινοί διάδρομοι για την παρασκηνιακή διπλωματία αλλά αίθουσες με τζαμαρίες για τις δημόσιες συζητήσεις τίμιων αντρών. Το κτήριο σχεδιάστηκε με βάση τη λογική όχι σαν άσκηση του στυλ. Μία τέτοια φιλοσοφία απαιτεί τη δημιουργία μιας αίθουσας συνελεύσεων σαν ένα επισυναπτόμενο χώρο που τα χαρακτηριστικά του εξαρτώνται κυρίως από τους ακουστικούς παράγοντες και σε υπολογισμούς βασισμένους σε επιστημονικές αρχές. Το κτήριο που στεγάζει τη γραμματεία περιλαμβάνει 550 γραφεία-κύτταρα. Η υλικότητα του κτηρίου είναι από οπλισμένο σκυρόδεμα.
    Trade Union School of ADGB (1928-1930)

    Σε συνεργασία με τον Hans Wittwer. Βρίσκεται 25 μίλια βόρεια του Βερολίνου, στο Μπερνάου (Bernau). Είναι ένα από τα λίγα πραγματοποιημένα κτίρια του, που θεωρείται ίσως το σημαντικότερο επίτευγμά του και ένα από τα μνημεία της σύγχρονης αρχιτεκτονικής. Και αυτό σαν σχεδιασμός αντανακλά τις ιδέες του φονξιοναλισμού.
    Balcony Access Houses (1929-1930)

    Σε συνεργασία με μαθητές της σχολής του Bauhaus κτίστηκαν πέντε πτέρυγες, πριν την παραίτησή του, ακολουθώντας τη φιλοσοφία ότι η αρχιτεκτονική δεν πρέπει να υπηρετεί μόνο τις ανώτερες τάξεις, αλλά πρέπει να είναι προσιτή σε όλους. Συνολικά πρόκειται για 90 διαμερίσματα.
    Βιβλιογραφία

    Hays, K. Michael (1995), Modernism and the Posthumanist Subject: The Architecture of Hannes Meyer and Ludwig Hilberseimer, The MIT Press
    Schnaidt, Claude; Hannes Meyer, Dennis Quidell Stephenson (english version) (1965), Hannes Meyer : Bauten, Projekte und Schriften, London: Teufen; A. Niggli
    Wingler, Hedwig (1978), Bauhaus: Weimar, Dessau, Berlin, Chicago, The MIT Press
    Winkler, Klaus-Jurgen,(1989) Der Architekt Hannes Meyer: Anschauungen und Werk, Bauhaus; 1. Aufl edition
    Berlin Bauhaus-Archiv, (1989) Hannes Meyer 1889 – 1954: Architekt, Urbanist, Lehrer, Wilhelm Ernst & Sohn Verlag fur Architektur und technische Wissenschaften
    Sima Ingberman: ABC: International Constructivist Architecture, 1922-1939, The MIT Press
    Hannes Meyer/ Vida y Obra. Patricia Barbero Rivadeneyra. Mexico : UNAM, Facultad de Architectura, 2004
    U.Poerschke: Funktion als Gestaltungsbegriff. Dissertation BTU Cottbus 2005

  204. Ανδρέας said

    Μετά την καταστροφή των «ανταρτοχωριών» Δομβραίνα, Χόστια (Πρόδρομος) και Κακόσι (Θίσβη)

    Ακόμα »τα Καμμένα» τα λένε αυτά τα χωριά.

  205. cronopiusa said

    Ολυμπία Παπαδούκα.

    ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΑΒΕΡΩΦ [Χορωδια] 1948 1952

    Τα λαϊκά δικαστήρια

  206. Ανδρέας said

    Η σφαγή στο Δίστομο και στο Καλάμι (1944)
    http://boeotia.ehw.gr/Forms/fLemmaBody.aspx?lemmaid=12785

  207. Ανδρέας said

    http://vlahoi.net/vlach-greek-dictionary.html?id=31
    Χρονικό της σφαγής της 5ης Απριλίου 1944 στην Κλεισούρα Καστοριάς
    […] Το πρωινό εκείνο κανείς δε μπορούσε να φανταστεί το κακό που επρόκειτο να συμβεί. Αντιστασιακές ομάδες του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ, που δρούσαν στην περιοχή με επικεφαλή το Σιατιστινό Αλέξη Ρόσιο, γνωστό ως καπετάν Υψηλάντη, είχαν πληροφορηθεί ότι μια γερμανική φάλαγγα από φορτηγά αυτοκίνητα επρόκειτο να περάσει την ημέρα εκείνη μεταφέροντας τα λάφυρα που οι αγκυλόσταυροι είχαν αποκομίσει από τη λεηλασία των εβραϊκών εμπορικών καταστημάτων της Καστοριάς με κατεύθυνση το Αμύνταιο˙ έτσι επέλεξαν το στενό στη θέση Νταούλι, θέση στρατηγική με πολλά φυσικά πλεονεκτήματα, και έστησαν ενέδρα. Όταν η εμπροσθοφυλακή της φάλαγγας έφτασε στην τοξωτή γέφυρα του Νταουλιού άρχισε μάχη που είχε σαν αποτέλεσμα να σκοτωθούν τρεις (3) προπομποί Γερμανοί μοτοσικλετιστές. Σε λίγη ώρα κινήθηκε προς το σημείο αυτό ισχυρή κατοχική δύναμη κι έτσι η αντιστασιακή ομάδα αναγκάστηκε να υποχωρήσει, αφού πρώτα οι αντάρτες ακρωτηρίασαν οικτρά τους τρεις μοτοσικλετιστές και τους εγκατέλειψαν αιμόφυρτους παραταγμένους σε στάση προσοχής στη γέφυρα και αφού μετέφεραν τις μηχανές τους μέσα στην Κλεισούρα.

    Οι επικεφαλείς αξιωματικοί των Ναζί αντικρίζοντας το αποκρουστικό θέαμα των κατακρεουργημένων βέβηλα συντρόφων τους, οργίστηκαν αφάνταστα επιζητώντας άμεση εκδίκηση και σκληρά αντίποινα. Η στρατηγική του «προληπτικού» πυρός και σιδήρου, δηλαδή η εξόντωση κάθε δυνάμει εχθρού, για να μη διακυβευθεί «πολύτιμο γερμανικό αίμα», ακολουθείται και πάλι. Στόχος τους φυσικά το πιο κοντινό χωριό˙ η Κλεισούρα. Ειδοποιούν τα φρουραρχεία της Καστοριάς και της Κοζάνης, καθώς και το τάγμα των Ες-Ες της Πτολεμαΐδας και δίνουν εντολή να προβούν σε πράξεις αντιποίνων κατά του ανυποψίαστου άμαχου πληθυσμού, που εκείνη τη μέρα αποτελούνταν μόνο από γυναικόπαιδα και γέροντες, μια και οι άνδρες είχαν φροντίσει να απομακρυνθούν για ασφάλεια στα γύρω βουνά και στο Μοναστήρι της Παναγίας με την ελπίδα ότι η γερμανική δολοφονική μανία θα άφηνε άθικτους τους γέροντες και τα γυναικόπαιδα, όπως τους είχε καθησυχάσει γι’ αυτό ο αρχηγός των ανταρτών, ο οποίος προτίμησε να απομακρυνθεί στο απέραντο δάσος και να παρακολουθήσει από εκεί ό,τι επρόκειτο να συμβεί. Όλα αυτά επιτρέπουν να εξάγουμε επιχειρήματα υπέρ ή κατά της αποτελεσματικότητας, της σκοπιμότητας και κατά συνέπεια του θεμιτού της Αντίστασης.

    Οι αρχιτέκτονες όμως του εγκλήματος έστειλαν πρώτα μέσα στην αρχοντική κωμόπολη ανιχνευτές για να τους καθησυχάσουν ότι δεν θα τους πειράξουν ώστε να μην τραπούν σε φυγή. Οι κατακτητές δεν διστάζουν να δίνουν ακόμα και απατηλές «εγγυήσεις» για να τις αθετήσουν τη δεδομένη στιγμή. Πίσω τους ακολουθούσαν πάνοπλοι οι εκτελεστές και οι εμπρηστές των Ναζί. Τα Ες-Ες και οι γερμανοφορεμένοι Βούλγαροι κομιτατζήδες υπό την αρχηγία των Γερμανών διοικητών της Καστοριάς Ράισελ και Χίλντεμπραντ και την καθοδήγηση του βουλγαρίζοντα αρχικομιτατζή Κάλτσεφ, αφού πήραν το σύνθημα με φωτοβολίδα από το Νταούλι στις 3 μ.μ., άρχισαν να φονεύουν τους κατοίκους με αυτόματα, αμφίστομους πελέκεις και ξιφολόγχες και να πυρπολούν τα αρχοντικά με ειδική εμπρηστική σκόνη. Σπέρνουν το θάνατο χωρίς διάκριση. Ξεκοιλιάζανε έγκυες, λογχίζανε βρέφη αβάπτιστα και νήπια, κοπέλες σαν τα κρύα τα νερά έπεφταν νεκρές στο νωπό χορτάρι των αυλόγυρων από το καυτό μολύβι των πολυβόλων˙ μαζί με τις αρχόντισσες νοικοκυρές, έπεφταν νεκροί και οι σεβάσμιοι γέροντες κι οι γερόντισσες μέσα στα περίφημα αρχοντικά τους.

    Κανείς δεν μπόρεσε να σταματήσει τους αιμοδιψείς επιδρομείς από το φρικιαστικό έργο της ομαδικής σφαγής και πυρπολήσεως, ούτε και ο παπα-Γιώργης Μήτρας που με το σταυρό στο χέρι εκτελείται ως νεομάρτυρας και κατακρεουργείται. Μέσα στο δίωρο διάστημα που όριζε η διαταγή μετατρέπουν τα πάντα σε κόλαση σπέρνοντας το αίμα, τη φρίκη και το θάνατο και αφήνοντας πίσω τους διακόσια ογδόντα (280) αθώα θύματα, που κλείνουν τον ευρύ κατάλογο των νεκρών της Επιχείρησης Maigewitter (Μαγιάτικη καταιγίδα) τον Απρίλη του 1944. Στο μεταίχμιο της δίωρης προθεσμίας είχαν στήσει στον τοίχο επτά (7) γυναίκες και τη στιγμή που το αυτόματο ετοιμαζόταν να κροταλίσει εκείνη ακριβώς τη στιγμή, γύρω στις 5 μ.μ., είχε ανάψει πάνω από την άμοιρη Κλεισούρα η φωτοβολίδα που σήμανε τη λήξη της ανείπωτης ανθρωποθυσίας και στάθηκε η σωτηρία των επτά γυναικών, που από τη μνήμη και την ψυχή τους δεν θα σβήσει ποτέ η εικόνα του Γερμανού των Ες-Ες με το κόκκινο απ’ το αίμα αδιάβροχο, αλλά και της νεκρής μάνας με το παιδί της στην αγκαλιά.

    Ο σφαγέας της Κλεισούρας συνταγματάρχης Karl Schümers (Καρλ Σύμερς), διοικητής του 7ου Συντάγματος της 4ης Τεθωρακισμένης Μεραρχίας των Ες Ες, χαρακτηρίζεται ως άτεγκτος και άκαμπτος χαρακτήρας και η ωμότητα στη συμπεριφορά του οφείλεται στην πεποίθησή του ότι ο ελληνικός πληθυσμός περιέθαλπε και υποστήριζε τους αντάρτες και ως εκ τούτου γι’ αυτόν ήταν όλοι συνένοχοι στην αντίστασή τους κατά του Άξονα. Οι αντιανταρτικές επιχειρήσεις έπρεπε να προσφέρουν «τρόμον αντί τρόμου», έτσι ώστε ο άμαχος πληθυσμός να φοβηθεί τελικά περισσότερο τις γερμανικές δυνάμεις παρά τις συμμορίες. Η απάνθρωπη συμπεριφορά του Karl Schümers (Καρλ Σύμερς) είχε σαν αποτέλεσμα ο πολιτικός εντεταλμένος του Γ΄ Ράιχ στα Βαλκάνια Herman Neubacher (Χέρμαν Νοϋμπάχερ) να ονομάσει την επιχείρηση στην Κλεισούρα «λουτρό αίματος» και να επισημάνει με οργή πως οι φρικαλεότητες που διεπράχθησαν παρέβαιναν τις πάγιες διαταγές περί αντιποίνων. Όσα όμως υποστήριξε ο Νοϋμπάχερ τα απέρριψε ως αβάσιμα ο Στρατιωτικός Διοικητής Θεσσαλονίκης – Αιγαίου, ενθαρρύνοντας έτσι τον Karl Schümers (Καρλ Σύμερς) να επαναλάβει με τους αιμοσταγείς άνδρες του λίγο αργότερα και στο Δίστομο παρόμοιες σφαγές αμάχων.

    Η μοίρα όμως του επιφύλασσε οικτρό τέλος, όταν το αυτοκίνητό του πάτησε νάρκη λίγο έξω από την Άρτα στις 18 Αυγούστου 1944. Τις επόμενες μέρες οι κάτοικοι των γύρω περιοχών με τρόμο θα βλέπουν την πανέμορφη Κλεισούρα να καίγεται, τη φωτιά να συμπληρώνει το έργο της καταστροφής και να φωτίζει τις νύχτες της σκλαβιάς. Όσοι είχαν καταφύγει στα δάση επιστρέφοντας το επόμενο πρωί δεν βρίσκουν τίποτε άλλο παρά μόνο ερείπια και νεκρούς. Άλλοι αγκάλιαζαν τα πτώματα των οικείων τους και άλλοι μάταια αναζητούσαν τους καμένους. Η Κλεισούρα είχε μετατραπεί σε ένα τεράστιο νεκροταφείο αφού το κοιμητήριο του χωριού δεν επαρκούσε για να ταφούν τα διακόσια ογδόντα (280) θύματα, που θάβονταν στις αυλές των εκκλησιών και των σπιτιών και στις πλαγιές του βουνού. […]

  208. Ηλίας said

    96 @ ΚΩΣΤΑΣ .

    Όταν γράφετε « ο Σύριζα σήμερα είναι ένα πολύ ήπιο πείραμα αυτής της εκδοχής » , εννοείτε πως ο Συ.Ριζ.Α. είναι αριστερός και πρέπει να κριθεί ως τέτοιος ;

  209. spiral architect said

    Δεν ενεφανίσθη νύκτωρ ο γέρων ανεμιστήρ του Δόναλδ;

  210. Γς said

    Φύλαγες καραούλι, ε;

  211. Κουνελόγατος said

    Έχω διαβάσει το βιβλίο του Μάνου Ελευθερίου όταν εκδόθηκε. Η γραφή του είναι σχεδόν «αθωωτική» για την Ε.Π. (στέκεται -αν θυμάμαι καλά- στη βοήθειά της για να σωθούν κάποιοι), όμως σε όλες τις χώρες οι -με τον ένα ή τον άλλον τρόπο συνεργάτες- υπέστησαν διάφορα, από κούρεμα οι γυναίκες, μέχρι εκτελέσεις. Δε γίνεται όμως να κρίνεις την τότε κατάσταση με τα σημερινά μέτρα, spiral έφη παραπάνω και συμφωνώ απόλυτα. Αυτά βλέπω σήμερα σε διάφορες ευκαιρίες και αηδιάζω.

    Αυτό δε σημαίνει πως έπρεπε να την εκτελέσουν, άλλωστε δεν ήταν προδότρια με την κλασσική έννοια, φιλενάδα του Ιωάννη Ράλλη ήταν, πιθανότατα υπήρχαν και άλλα πιο ταπεινά ελατήρια, κι αυτά έπαιζαν πολύ εκείνη την εποχή (ερωτικά, αγροτικά, ζήλεια, κακία), τα είπαμε χθες. Για τη συγκεκριμένη γυναίκα έχουν γραφτεί «άρθρα» επί «άρθρων» στο διαδίκτυο, αν έχει κανείς υπομονή να διαβάσει τα πολλά εμετικά, θα δει διάφορα.
    Σε κάποια φάση αναζήτησα και άλλα σχετικά βιβλία, λ.χ. κάποιου Πολύβιου Μαρσάν, αλλά έχει εξαντληθεί.
    Και κάτι τελευταίο; Όταν ο Ν.Ζ. επέστρεψε από το Νταχάου στην Αθήνα, μίλησε σε τεράστια συγκέντρωση στο Παναθηναϊκό Στάδιο και είπε ξεκάθαρα -αν θυμάμαι καλά- πως ήταν μεγάλο λάθος η δολοφονία της. Νομίζω πως γενικά οι τέτοιες δολοφονίες δεν ήταν η επίσημη γραμμή του κόμματος. Από την άλλη, υπήρξε το μελανό σημείο της ομηρίας.
    Αλλά είπαμε, άλλες εποχές, μακριά από εμάς (ελπίζω).

  212. Ανδρέας said

    την υπόθεση παπ την ανέβασαν σε βλογ πρώτοι τέλη του ΄09 ακραιοcapitalς κουκουλοφόροι που το παίζουν σαπιενς σαπιενς γράφοντας σε στοκατζίδικο σάιτ ευπρεπισμένα δήθεν και για δεξιά αυτιά

    δεν είναι καν θατσερικοί προς το οθωμανοριεντάλ 19ου αιώνα φέρνουν, νοσταλγοί χαρατσίδες διηγώντας τα να κλαις στάιλ

  213. Ανδρέας said

    Όπως το θέτει η Μαίρη Ντάγκλας η βρωμιά είναι «ύλη εκτός τόπου» σε ένα «συμβολικό σύστημα αγνότητας». Είναι αυτό που πρέπει να εκδιωχθεί, «να μη συμπεριληφθεί προκειμένου να διατηρηθεί ακέραιο το στερεότυπο» γιατί προκαλεί την καθεστηκυία τάξη. Έτσι γίνεται τελετουργικά ταμπού, μίασμα και φέρει εγγενώς την ιδέα του κινδύνου για την κοινότητα.

    Άνθρωποι-αποδιοπομπαίοι τράγοι

    Σε άλλες περιπτώσεις τον ρόλο αναλάμβαναν μόνον ιερείς, οι οποίοι θεωρούνταν ανέγγιχτοι από οποιαδήποτε μόλυνση, ακόμα και ηθοποιοί που εκτελούσαν το τελετουργικό δράμα επί πληρωμή. Άτομα με θετικό ρόλο μέσα στην κοινότητα, διακριτά ωστόσο από τον κοινό κανόνα, θα μπορούσαν να στιγματιστούν αρνητικά και να γίνουν αντικείμενα κατάρας, όπως φαίνεται στα ανθρωπολογικά στοιχεία που εισάγει στα έργα του ο νομπελίστας συγγραφέας Γουόλε Σογίνκα

    Ο Τζέιμς Φρέιζερ με τη σειρά του περιέγραψε τους ανθρώπους-αποδιοπομπαίους τράγους ως άσχημους και παραμορφωμένους ή ασυνήθιστα ισχυρούς.

    el.wikipedia.org/wiki/Αποδιοπομπαίος_τράγος

    στη δίκη ομολόγησαν ότι τους έβαλαν άγγλοι
    και αυτοί που τους εκτέλεσαν εκτελέστηκαν με τη σειρά τους μετά από λίγα χρόνια

  214. ΚΩΣΤΑΣ said

    208 Ηλίας

    Καλημέρα! Ο ΣΥΡΙΖΑ δήλωνε και δηλώνει αριστερό κόμμα, αυτό παίρνω ως βάση εγώ. Τώρα αν είναι πράγματι αριστερός ή απλά δηλώνει έτσι, δεν είμαι σε θέση να το ξέρω. Γενικότερα δεν ξέρω πως οραματίζεται σήμερα η αριστερά να κυβερνήσει και να ωφελήσει αυτή τη χώρα. Περιμένω να δω τι θα πράξει και τι αποτελέσματα θα φέρει.

  215. spiral architect said

    Μην πάτε πολυ μακρυά, ο (δεξιός και όχι και ο καλύτερος φίλος του Σίφη) στρατηγός Ντε Γκωλ έγραψε στα απομνημονεύματά του:
    «Από τους Γάλλους εκείνους που εγκληματικά ή με συκοφαντίες προκάλεσαν το θάνατο αγωνιστών της Αντίστασης σκοτώθηκαν χωρίς κανονική δίκη 10.842 άτομα. Μετά την απελευθέρωση 779 εκτελέστηκαν, ύστερα από παραπομπή σε δίκη σε τακτικά δικαστήρια ή τα στρατοδικεία. Αριθμός θλιβερός, αν και πολύ περιορισμένος είναι αλήθεια σε σχέση με τον αριθμό των εγκλημάτων που έγιναν και των τρομερών συνεπειών τους
    (σελ. 625, εδώ –> http://goo.gl/2VV3jc).

    Πόλεμος, πατήρ πάντων. 😦

  216. sarant said

    Καλημέρα από εδώ!

    201 Ναι, αλλά είχα χρησιμοποιήσει το ψευδώνυμο.

    215 Ο πρώτος αριθμός (10.842) εννοεί αραγε εκείνους τους συνεργάτες των Γερμανών που σκοτώθηκαν από αντάρτες πριν από την απελευθέρωση; Τεράστιο νούμερο.

  217. Ανδρέας said

    215 πόσοι αντιστασιακοί σκοτώθηκαν στη Γαλλία;

  218. spiral architect said

    @214: Καλά, κι εγώ δηλώνω φωτογράφος δρόμου, αλλά Μπρεσόν δεν είμαι με την καμία. 😀

  219. Ανδρέας said

    καλημέρα Νικοκύρη

  220. spiral architect said

    @216β, 217: Πριν κάμποσο καιρό το κανάλι της Βουλής είχε δείξει ένα παλιό γαλλικό ντοκυμαντέρ-αφιέρωμα στον ντε Γκωλ με συνεντεύξεις του στο Ελιζέ και στο εξοχικό του (όπου και πέθανε). Χρόνια μετά το τέλος του Β’ΠΠ ο Σαρλ μιλούσε με μίσος για τους συνεργάτες των Γερμανών και το’ βλεπες αποτυπωμένο στο βλέμμα του.
    Ψάξτε να το βρείτε, εχει ενδιαφέρον.
    Περί του αριθμού των φονευθέντων Γάλλων αντιστασιακών δεν έχω ιδέα.

  221. Ανδρέας said

    Estimates of the casualties among the Résistance are made harder by the dispersion of movements at least until D-Day, but credible estimates start from 8,000 dead in action, 25,000 shot and several tens of thousands deported, of whom 27,000 died in death camps. For perspective, the best estimate is that 86,000 were deported from France without racial motive, overwhelmingly comprising resistance fighters and more than the number of Gypsies and Jews deported from France.

    https://en.wikipedia.org/wiki/French_Resistance#Role_in_the_liberation_of_France_and_casualties

  222. ΚΩΣΤΑΣ said

    Καλά, περιμένετε από έναν (κεντρο)δεξιό να μοιράσει βεβαιώσεις αριστερής ορθοφροσύνης; ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΛΑΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΚΚΕ Μ-Λ, ΚΚΕ Λ-Μ, κλπ δημοκρατικές δυνάμεις διεκδικούν η κάθε μια για τον εαυτό της το κοπυράιτ του γνήσιου αριστερού, ας τα βρούνε μεταξύ τους, εμένα αφήστε με ήσυχο, ήσυχο, θέλω να ζήσω ελεύθερος, δίχως ταυτότητα πια 🙂

  223. spiral architect said

    Ψύχραιμη και πρό πάντων αντικειμενική γνώμη για την Εθνική Αντίσταση από ένα μετρ του είδους: http://goo.gl/rBDr5J
    (Των γαρ ηλιθίων απείρων γένεθλα.)

  224. Θύτης said

    Τι άλλο να κάνει πια το τομάρι η Μαρίνα; Στο επόμενο και τελευταίο περιμένω να βρει τον Θρασύβουλο θανατοποινίτη και να τον σώσει, κι αυτόν και τον τίτλο.

  225. Ριβαλντίνιο said

    @ 200 Γιάννης Ιατρού

    Δεν πά να λέει. Όσο δεν εμφανίζει το ονοματεπώνυμο με αποδείξεις θα το θεωρώ ανύπαρκτο πρόσωπο. Εδώ ξέρουμε το ονοματεπώνυμο του φυσικού αυτουργού και των συγκατηγορουμένων του, και θα ντρέπονταν να μας πουν το όνομα του ηθικού αυτουργού «Ορέστη» ;

  226. Κουνελόγατος said

    223. Υπάρχει και τραγούδι: ένας μ@#$^&ς είναι μ@#$^&ς. 🙂

  227. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Καλημέρα
    214. >>δηλώνει αριστερό κόμμα
    Αυτό το θεωρείτε ,κατ΄αρχήν, καλό ή κακό;

  228. sarant said

    223 Δεν το είχα δει αυτό!…

  229. Κουνελόγατος said

    226. Και ψάχνοντας βρήκα πως οι στίχοι ήταν του Ζορζ Μπρασένς. Αλήθεια Νίκο, το έχεις παρουσιάσει;

  230. Ριβαλντίνιο said

    @ 229 Κουνελόγατος

    (Αν δεν πρόλαβες να το δεις χτες )

    https://sarantakos.wordpress.com/2016/04/08/mpost50-25/#comment-357393

    (σχόλιο 83)

  231. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    229. https://sarantakos.wordpress.com/2011/04/05/brassenskaroni/

  232. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    229 Κλούνι/ πιο πλήρες για το Μπρασένς :
    https://sarantakos.wordpress.com/tag/%CE%B6%CE%BF%CF%81%CE%B6-%CE%BC%CF%80%CF%81%CE%B1%CF%83%CE%AD%CE%BD%CF%82/

  233. Κουνελόγατος said

    Τα έχω δει κάποια από αυτά, δε βλέπω όμως το συγκεκριμένο τραγούδι. Στραβομάρα; 🙂 Ίσως βιάστηκα;

  234. sarant said

    233 Ειδικά για το τραγούδι αυτό δεν έχω γράψει άρθρο. Το αναφέρω όμως, παρεμπιπτόντως, στο λινκ του 231 επειδή έχει κακή μετάφραση του mec

  235. ΚΩΣΤΑΣ said

    227 ΕΦΗ ΕΦΗ

    Δεν είμαι αριστερός, θεωρώ όμως χρήσιμο για τον τόπο να έρθει και η αριστερά στην εξουσία και να αποδείξει στην πράξη τι μπορεί πράγματι να κάνει. Αν πετύχει μπορεί κι εγώ να αναθεωρήσω τις απόψεις μου. Αν όμως αποτύχει και αρχίσουν κάποιοι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν αριστερά, ούτε αυτοί με πείθουν.

  236. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    235. ΚΩΣΤΑ
    >>στην πράξη τι μπορεί πράγματι να κάνει
    Και δίκαια μιλώντας, με χρονικό ορίζοντα κάπως ανάλογο των προϋπαρξάντων, φαντάζομαι, όχι με χρόνους για μάγους 🙂
    Αν οι μη αριστεροί αγωνιούν, σκεφτείτε οι αριστεροί (όχι κομματικά μιλώντας). Βγαίνει τόση μπόχα μέρα μέρα (όχι πως δεν τα ψυλλιαζόμασταν) που δεν ξέρω ποιος μπορεί να κάνει τί, με τέτοια εκτεταμένη άλωση/διαφθορά και το καλύβι,εκτός που είναι υποθηκευμένο στον αιώνα (κυριολεκτικά), γέρνει και προς το γκρεμό. Οι χοντρές αμαρτίες και η διαπλοκή δεν έχουν αφήσει τίποτα αμαγάριστο. Χρειάζονται τεράστια κεφάλαια για να μπορείς να κάνεις σχέδια και πρόγραμμα και όχι μόνο συλλήψεις των εκατομμυριοφάγων. Πολιτική λύση, η μόνη λύση.

  237. Spiridione said

    180. Προσωπικά δεν τα ήξερα αυτά τα στιχάκια, αλλά πάντως υπάρχουν πολλές αναφορές, εκτός από το ιντιμίντια, σε βιβλία κλπ. στο ίντερνετ, σε διάφορες παραλλαγές.
    Πχ. εδώ η Άλκη Ζέη
    https://books.google.gr/books?id=KjF2CAAAQBAJ&pg=PT231&dq=%CF%83%CE%BA%CF%8C%CE%BC%CF%80%CE%B9+%CE%BA%CF%8C%CE%BC%CF%80%CE%BF%CE%B9&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwjTlb_5uuPMAhWIJcAKHTU8CzwQ6AEIIjAB#v=onepage&q=%CF%83%CE%BA%CF%8C%CE%BC%CF%80%CE%B9%20%CE%BA%CF%8C%CE%BC%CF%80%CE%BF%CE%B9&f=false
    ΄Η εδώ, που αναφέρεται ότι ήταν δημοφιλές αρκετες δεκαετίες μετά
    https://books.google.gr/books?id=qMKDBQAAQBAJ&pg=PT149&dq=%CF%83%CE%BA%CF%8C%CE%BC%CF%80%CE%B9+%CE%BA%CF%8C%CE%BC%CF%80%CE%BF%CE%B9&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwjTlb_5uuPMAhWIJcAKHTU8CzwQ6AEIHTAA#v=onepage&q=%CF%83%CE%BA%CF%8C%CE%BC%CF%80%CE%B9%20%CE%BA%CF%8C%CE%BC%CF%80%CE%BF%CE%B9&f=false
    Ή εδω
    https://books.google.gr/books?id=fqo5AAAAMAAJ&q=%CF%83%CE%BA%CF%8C%CE%BC%CF%80%CE%B9+%CE%BA%CF%8C%CE%BC%CF%80%CE%BF%CE%B9&dq=%CF%83%CE%BA%CF%8C%CE%BC%CF%80%CE%B9+%CE%BA%CF%8C%CE%BC%CF%80%CE%BF%CE%B9&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwjTlb_5uuPMAhWIJcAKHTU8CzwQ6AEILDAD

    Ο Κηλαηδόνης σε μία συνέντευξή του αρνείται ότι είχε ο Γκάτσος εμπλοκή στους στίχους του σάουντρακ – μιλά βέβαια για το Γιαξέμπορε, αλλά λέει ότι στιχουργικά αυτό υπήρχε μόνο, τα υπόλοιπα δηλ. εννοεί ήταν γνωστά τραγούδια.

    «-Ποιος έκανε την έρευνα για το ποια τραγούδια θα επιλεγούν; Εσείς;
    Ναι, ναι, αποκλειστικά. Για κάποια τραγούδια, ο Αγγελόπουλος ήταν απολύτως σίγουρος ότι ήθελε να μπουν, το «Γύρνα ξανά» π.χ., ήταν δυο-τρία τραγούδια που υπήρχαν ήδη μες στο σενάριο.
    -Ως προς το «Γιαξεμπόρε», στον δίσκο βλέπουμε και το όνομα του Νίκου Γκάτσου. –Υπάρχει κάποια σύνδεση με τον Γκάτσο;
    -Καμία απολύτως.
    -Είχαμε ακούσει ότι ίσως εκείνος είχε πει στον Αγγελόπουλο αυτό το κουπλεδάκι.
    -Α, να ρωτήσουμε τον Αλέξη Βάκη (σ.σ.: ο παραγωγός του δίσκου), πιθανόν να ξέρει, εγώ δεν ξέρω.
    -Πάντως, μεταξύ σας δεν υπήρχε σχετική επικοινωνία…
    -Εγώ με τον Γκάτσο είχα ήδη κάνει την «Κόκκινη κλωστή», δηλαδή ήταν συνεργάτης μου από πριν. Αν υπήρξε σχέση Αγγελόπουλου – Γκάτσου, δεν την πήρα χαμπάρι. Στιχουργικά πάντως, αυτό που υπήρχε μόνο ήταν το «Γιαξεμπόρε». Τα λόγια δεν είναι και καμιά σπουδαία ποίηση, στο πόδι ήταν γραμμένα και από τον Θόδωρο και από μένα, όπως θα έγραφε ένας περιπλανώμενος θίασος ένα τραγουδάκι».
    http://mousikaproastia.blogspot.gr/2012/02/blog-post_19.html

  238. Μάιστα!

    Μακρόνησος 15/5/16, μία συγκλονιστική εμπειρία ενάντια στη συλλογική λήθη του διχασμού που κάθε νεοέλληνας πρέπει να ζήσει για να ξέρει. Γιατί εκτός από το γλυκό, θυμαρίσιο μέλι του Κωνσταντίνου, τελευταίου και μοναδικού «φύλακα» του νησιού, παίρνεις μαζί πίσω και μία πικρή γεύση της κατάρας που κουβαλά η φυλή μας.
    Ευχαριστούμε πολύ τον Δημήτρη Φύσσα για την επιτόπια παρουσίαση του βιβλίου του «Η Νιλουφέρ στα χρόνια της κρίσης»(εκδόσεις της Εστίας) και για την ξενάγηση. Ευχαριστούμε το Amaryllis Kifissia για το
    «προσαρμοσμένο» στις συνθήκες μενού και για την έρευνα του μενού της εξορίας. Ευχαριστούμε το Travel and do για την εξαιρετική διοργάνωση. Ευχαριστούμε όλους εσάς για τα 16 χλμ πεζοπορίας κάτω από τον ήλιο, την υπομονή σας, την επιμονή σας στην αλήθεια και τη γνώση.

    Τα μπολντ δικά μου. 😦

  239. ΚΩΣΤΑΣ said

    236 ΕΦΗ ΕΦΗ

    «…με χρονικό ορίζοντα κάπως ανάλογο των προϋπαρξάντων…»
    Δεν πιστεύω να εννοείς καμιά 40ριά χρόνια, διαφωνώ απόλυτα. Πιστεύω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να εξαντλήσει την 4ετία για να έχει μια σχετική πίστωση χρόνου να δώσει τα πρώτα καθαρά δείγματα γραφής και από εκεί και μετά ή συνεχίζει αν τα δείγματα είναι καλά ή σε αντίθετη περίπτωση, μας αφήνει χρόνους.

    «Οι χοντρές αμαρτίες και η διαπλοκή δεν έχουν αφήσει τίποτα αμαγάριστο»
    Καταρχάς όταν έκανε το πρόγραμμά του και υποσχόταν λύσεις, ήξερε τι παραλαμβάνει, η καμένη γη δεν με πείθει. Η προσωπική μου θέση είναι ότι η αριστερά γενικώς δεν είναι άμοιρη ευθυνών για όσα συνέβησαν, έστω και αν δεν άσκησε εξουσία.

    «Πολιτική λύση, η μόνη λύση»
    Αν υπονοείς άλλη εντελώς πολιτική, έξοδο από Ευρώπη κλπ, διαφωνώ πάλι πλήρως, όμως θα το κατανοούσα αν είχαν τη λεβεντιά να δηλώσουν ότι αν η επιλογή τους οδηγούσε τη χώρα σε καταστροφή, θα έκαναν χαρακίρι. 🙂

  240. giorgos said

    Δέν υπάρχει καμία λύση .Κανένας δέν μπορεί νά κάνει τίποτε . Τό έρώτημα πού θά πρέπει νά μάς απασχολεί είναι τί θά γίνει όταν ή Ελλάδα πάψη νά υπάρχει σάν κράτος .
    http://katotokerdos.blogspot.gr/2016/04/blog-post.html

  241. Corto said

    237 (Spiridione):

    Τα αναπάντητα ερωτήματα είναι δύο:
    Πρώτον ο Γκάτσος είχε κάποια συμμετοχή στην ταινία;
    Δεύτερον ο «Σκόμπι» τραγουδιόταν με αυτήν την σουίνγκ μουσική ή αυτό αποτελεί εύρημα του Κηλαηδόνη;
    Τα τραγούδια της ταινίας προϋπήρχαν, αλλά εφόσον δεν είχαν ηχογραφηθεί και δεν υπάρχει γραπτή τους μορφή, πιθανότατα οι συντελεστές της ταινίας θα επέλεξαν κάποια συγκεκριμένη παραλλαγή.
    Στο δεύτερο βιβλίο που παραθέτεις αναφέρει ότι μάλλον μόνο η πρώτη στροφή του «Σκόμπι» είχε διασωθεί. Άραγε οι υπόλοιποι στίχοι αποτελούν προσθήκη των συντελεστών;
    (Το τρίτο βιβλίο είναι κινηματογραφική κριτική του Ραφαηλίδη, άρα αναφέρεται απευθείας στην ταινία.)

    Πάντως γνωστή διασκευή τραγουδιού της ανώνυμης δημιουργίας από τον Γκάτσο είναι το καθιερωμένο «της Αμύνης τα Παιδιά», από το «Ρεμπέτικο» του Φέρρη. Οι στίχοι του σε σύγκριση με τον «Μακεδόνα», που ηχογραφήθηκε στην Σμύρνη, είναι σαφώς αλλαγμένοι και «στρογγυλεμένοι».

  242. Κουνελόγατος said

    240. Το είπα εγώ, όλα είναι ατμός (σχόλιο 27 κι εξής).

  243. giorgos said

    χαχχχαχ Σωστός ! (242)

  244. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    238. Πολὺ χρήσιμη, στὶς δύσκολες μέρες ποὺ ζοῦμε, κάθε προσπάθεια ν’ ἀποφύγουμε τὴ «συλλογικὴ λήθη τοῦ διχασμοῦ». Παίρνω ἀφορμὴ ἀπὸ τὸ

    «θυμαρίσιο μέλι του Κωνσταντίνου, τελευταίου και μοναδικού «φύλακα» του νησιού,»

    ὅπως γράφει ὁ/ἡ Free Thinking Zone γιὰ νὰ ἐπισημάνω κάτι.

    Ἡ Μακρόνησος ἀνήκει, ἐξ ὁλοκλὴρου, στὸ Ἑλληνικὸ Δημόσιο καὶ συγκεκεριμένα στὸ Δῆμο Κέας. Μετὰ τὴν μεταπολίτευση ἐγκαταστάθηκαν κάποιοι βοσκοὶ μὲ τὰ κοπάδια τους, οἱ ὁποῖοι ἀνακαίνισαν καὶ ἐπεξέτειναν ΑΥΘΑΙΡΕΤΑ κάποιο ἤ κάποια ἀπὸ τὰ παλιὰ κτίσματα. Μάλιστα, ὅταν ὁ Δῆμος Κέας, πῆγε μηχανήματα γιὰ κατεδάφιση τῶν αὐθαιρέτων καὶ ἀποβολὴ τῶν καταπατητῶν, οἱ τελευταῖοι μαζεύτηκαν στὴν ἀποβάθρα μὲ καραμπίνες, τρέποντας σὲ ἄτακτη φυγὴ τὸ συνεργεῖο κατεδάφισης. Τότε, ὑπῆρξαν σχετικὰ δημοσιεύματα στὸν τύπο. Ἀπὸ τακτικὲς ἐπισκέψεις μου στὴ Μακρόνησο τὰ τελευταῖα 30 χρόνια ἔχω σχηματίσει τὴν ἐντύπωση πὼς οἱ καταπατητὲς κτηνοτρόφοι-μελισσοκόμοι ἀποτελοῦν ἑνιαία ὁμάδα.
    Ἀναφέρω αὐτὰ τὰ γεγονότα, ἐπειδὴ πιστεύω πὼς ἡ αὐθαιρεσία, οἱ καταπατήσεις, ἡ αὐτοδικία καὶ ὅλος αὐτὸς ὁ κακῶς νοούμενος τσαμπουκάς ἀποτελοῦν κάποιες ἀπὸ τὶς κακοδαιμονίες ποὺ μαστίζουν τὸν τὸπο. Δὲν θεωρῶ ἀπίθανο αὑτοὶ ποὺ αὐθαίρετα κατέλαβαν τὸ χῶρο νὰ εἶχαν «ἄκρες» μὲ τὸ μεταχουντικὸ κράτος τῆς δεξιᾶς (τὸ πιὸ πιθανὸ κατὰ τὴ γνώμη μου) καὶ τώρα αὐτοὶ ἤ οἱ διάδοχοί τους νὰ τὸ παίζουν «ἁριστεροὶ» καὶ «φύλακες» τοῦ νησιοῦ τῶν μαρτυρίων (μὲ τὸ ἀζημίωτο φυσικὰ).

  245. spiral architect said

    @236, 239: Μην χολοσκάτε αγαπητοί μου. «Αριστερά» (ΠΦ) είναι η κατάργηση του ΕΚΑΣ και η αναδρομική επιστροφή του από τον δικαιούχο, με ένα νόμο κι ένα άρθρο.

  246. MA said

    καλησπερα, λιγο καθυστερημενο το σχολιο, αλλα δεν αντεξα να μην το πω: δεν τη βλεπω τη μαυροψυχη να πηγαινει στον παραδεισο. Ακους να καρφωσει !

    και ενα ασχετο μεν ως προς τη θεια, αλλα να θυμισω την εκτελεση στη Δρακεια Πηλιου και τη συλληψη ολου του ανδρικου πληθυσμου, την εκκενωση και το καψιμο της Ζαγορας απο τα κατοχικα στρατευματα ως αντιποινα

  247. sarant said

    246 Ποια εκτέλεση;

  248. Πέπε said

    @193, 198, 199:
    «Επί το έργο» δεν είναι περισσότερο νέα ελληνικά απ’ ό,τι «επί τω έργω». Απ’ όλες τις πολλές και διάφορες συντάξεις και χρήσεις των προθέσεων, το «επί» στα ζωντανά νέα ελληνικά διατηρεί μόνο δύο:
    α) Επί + αιτιατική: πολλαπλασιασμός (δύο επί τρία – σε κάποιες σπάνιες περιπτώσεις που το δεύτερο νούμερο συνοδεύει ή συνοδεύεται από κλιτή λέξη, τη βάζουμε σε αιτιατική, π.χ. «δυο αλλαξιές εσώρουχα ανά στρατιώτη, επί διακόσιους στρατιώτες…»)
    β) Επί + αιτιατική: διάρκεια (επί τρεις ώρες)

    Οπότε, «επί τ[ ] έργ[ ]» είναι σε κάθε περίπτωση δάνειο από τ’ αρχαία. Σ’ αυτή την περίπτωση, αν προτιμήσουμε αιτιατική θα πρέπει να τη βάλουμε σε σωστά αρχαία, «επί το έργον», όπως ακριβώς το έχει άλλωστε και το ΛΚΝ στο λινκ του #198.

    Εκτός αν η σύνταξη με δοτική δεν είναι σωστή στ’ αρχαία, ή στην καθαρεύουσα, οπότε πάω πάσο για την αιτιατική. Στο -ν δεν πάω πάσο, είναι θέμα συνέπειας (ή αρχαία αρχαία ή νέα νέα).

  249. spiral architect said

    @246, 247: Αυτό βρήκα.

  250. MA said

    ανταρτες σκοτωσαν δυο νομιζω γερμανους και για …συμμορφωση οι γερμανοι μαζεψαν τους αντρες του χωριου και τους καθαρισαν το 43

  251. Γιάννης Ιατρού said

    238:β Σκύλος
    Μενού Εξορίας

    Αν ήταν πλήρες το μενού που προσφέρθηκε στους εκδρομείς στη Μακρόνησο, θα έπρεπε να περιέχει και ένα μπερντάχι ξύλο!

  252. sarant said

    249-250: Μάλιστα…

  253. Κουνελόγατος said

    Κοίτα σύμπτωση, έψαχνα κάτι άλλο και βρήκα «στιχάκι» από την εξέγερση στη Μέση Ανατολή. Για να μην πάρουν χαμπάρι οι Άγγλοι, οι δικοί μας τραγουδούσαν στον ρυθμό του εθνικού ύμνου της Αγγλίας: «η Βικτώρια είχε βλενόρροια».
    Το γράφει ο Στρατής Τσίρκας στη «Νυχτερίδα». Ξέρει κανείς αν είναι αλήθεια ή μπεντροβάτο;

  254. sarant said

    253 Μου είναι οικείο από κάποιο διάβασμά μου, αλλά ίσως από τον Τσίρκα.

    Υπόψιν ότι για να ταιριάζει στο ρυθμό πρέπει να πεις «Ως κι η Βικτώρια / είχε βλενόρροια»

  255. Κουνελόγατος said

    254. Τώρα που το λες, μάλλον έτσι έλεγε, βιαζόμουν όμως το πρωί (οικογενειακές υποχρεώσεις γαρ) 🙂 και είδες τ’ αποτελέσματα…

  256. Μια που αναφέρθηκε η Αλκη Ζέη, την θυμάμαι να μιλάει στο ραδιόφωνο για την αφέλεια ορισμένων αριστερών το 1945 και να λέει περίπου «εδώ είχαμε πάθει πανωλεθρία κι εμείς τραγουδούσαμε
    «μας πήραν το Μενίδι — τζουμτριαλαρίλαρο…»
    ένα τραγουδάκι της εποχής.»
    Ο άσχετος ακροατής δεν θα καταλάβαινε βεβαίως τίποτε. Γιατί να είναι δείγμα αφέλειας να τραγουδάς «μας πήραν το Μενίδι»; Το ζήτημα βέβαια ήταν ότι ο επόμενος στίχο έλεγε «τους δίνουμε ένα αρχίδι», κουβέντα που δεν μπορούσε βέβαια να λεχθεί στο ραδιόφωνο, αλλά που το 1945 μαρτυρούσε κραυγαλέα άγνοια του συσχετισμού των δυνάμεων…

  257. Suitonios said

    Ομηρος και ο Μένης Κουμανταρέας + νεαρός τότε, με την μητέρα του

    Για τον Γιαννούλη μίλησε πρίν λίγε μέρες στο κανάλι της Βουλής ο Ροβήρος Μανθούλης και είπε τα εξής καταπληκτικά
    Όταν έκανε την έρευνα και έπαιρνε τις συνεντεύξεις για τον 6ωρο εμφύλιο που έχει γυρίσει, ένας δεξιός βαθμοφόρος του Εθνικού Στρατού (δεν ανέφερε το όνομά του) του είπε μετά το πέρας του γυρίσματος ότι θέλει να του πει κάτι ιδιαιτέρως διότι κατέχει ένα μυστικό που δεν θέλει να πάρει μαζί του στον τάφο.

    Πράγματι του ανέφερε ότι σε μια μάχη είχε συλλάβει μεταξύ άλλων έναν βαθμοφόρο του Δημοκρατικού Στρατού, τον Γιαννούλη αιχμάλωτο και έλαβε εντολή από τους ανωτέρους του να τον αφήσει ελεύθερο αφού πρώτο τον εφοδίασε με κλειστό φάκελο που είχε λάβει από την κυβέρνηση και στον οποίον περιέχονταν προτάσεις ειρήνευσης με χορήγηση αμνηστίας κλπ για τερματισμό του εμφυλίου για να τον μεταφέρει στον Βαφειάδη.

    Αργότερα έμαθε ότι ο Γιανούλης εκτελέστηκε από τον Ζαχαριάδη σαν προδότης..

    Για τον Γιαννούλη υπάρχουν άκρως ενδιαφέροντα στο Ιντερνέτ..από μια ημερίδα που έγινε το 2011

    http://ellinikosemfilios.blogspot.gr/2011/12/blog-post_13.html

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: