Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Την πρώτη μέρα στο στρατό μού κόψαν τα μαλλιά μου: Στιχάκια του στρατού

Posted by sarant στο 18 Μαΐου, 2016


Λέγοντας στιχάκια του στρατού, εννοώ την ανώνυμη στιχουργική δημιουργία που κυκλοφορεί στα στρατόπεδα, ιδίως στα κέντρα νεοσυλλέκτων, και διαδίδεται από στόμα σε στόμα και από σειρά προς σειρά. Στη μεγάλη τους πλειοψηφία, τα στιχάκια του στρατού είναι δεκαπεντασύλλαβα δίστιχα, που μοιάζουν με τα δίστιχα του λαϊκού ημεροδείκτη, αλλά έχουν επίσης υπόγειες και έμμεσες συγγένειες με τα στιχάκια της φυλακής, τα δίστιχα του μπαγλαμά, και τελικά με τα δημοτικά τραγούδια.

Τουλάχιστον αυτό ίσχυε τις παλιότερες δεκαετίες, τότε που η θητεία διαρκούσε κοντά στα δυο χρόνια ή και παραπάνω. Τα νεότερα χρόνια, έχει επίσης εμφανιστεί ένα άλλο είδος στρατιωτικών δίστιχων, τα στιχάκια που ξεκινάνε με τις λέξεις «Περπατώ εις το δάσος», και που τα είχαμε παρουσιάσει αναλυτικά σε παλιότερο άρθρο.

Τα στιχάκια του στρατού έχουν τραβήξει την προσοχή των μελετητών, άλλοτε αυτοτελώς και άλλοτε στο πλαίσιο ευρύτερων εργασιών. Πρώτη πρέπει να έγραψε γι’ αυτά η Ειρήνη Σπανδωνίδη, που το 1935 σε τόμο κρητικών τραγουδιών παρουσίασε και στιχάκια κρητικών φαντάρων μαζεμένα το 1916-20. Ο Δημ. Λουκάτος έγραψε για τη «Στρατιωτική λαογραφία» στη Νέα Εστία, ενώ με τον ίδιο τίτλο δημοσίευσε μελέτη ο Ν. Κοσμάς στην Ηπειρωτική Εστία το 1954 (καταγραφή 1939). Ο Θανάσης Παπαθανασόπουλος έγραψε για τα «Λαογραφικά της στρατιωτικής ζωής» στη Νέα Εστία το 1965 (αργότερα στο περιοδικό Λαογραφία). Ο Κώστας Αθανασόπουλος έβγαλε βιβλίο για τη Γλώσσα του στρατού, όπου έχει και για τα στιχάκια. Το υλικό του το έχει μαζέψει στη δεκ. 1960. Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος έγραψε στη Διαγώνιο και ανατύπωσε το υλικό αυτό (μαζεμένο στη δεκαετία του 1970) σε φυλλάδιο με τίτλο Στιχάκια του στρατού. Θα είναι και άλλοι που τους ξεχνάω.

Όταν πήγα φαντάρος το 1984-86 έβγαλα ένα βιβλίο, «Μετά την αποψίλωση«, με διηγήματα και άλλο υλικό, μαζί και στιχάκια του στρατού. Τα μάζεψα εγώ ο ίδιος, αλλά είχα τη βοήθεια και από φίλους ή άλλους πληροφορητές. Χάρη σε κάποιον φίλο γνώρισα και έναν φαντάρο που έγραφε ο ίδιος στιχάκια, τον Μανώλη από τη Νάξο, ένα νεαρό παιδί (εγώ πήγα φαντάρος σε σχετικά, αν και όχι πολύ, μεγάλη ηλικία, πάντως μετά τις σπουδές και την πρόσθετη αναβολή για αναζήτηση μεταπτυχιακών). Ο Μανώλης μου έδωσε το τετράδιό του και το ενσωμάτωσα στη συλλογή μου -γι’ αυτό και θα δείτε σε κάμποσα στιχάκια να αναφέρεται η Νάξος. Κι επειδή παρουσιάστηκα στη Σπάρτη, γι’ αυτό και υπάρχουν και κάποιες αναφορές στης Σπάρτης τα βουνά ή στο Ξεροκάμπι, αν και εμφανίζονται επίσης διάφορες άλλες φανταροπεριοχες της χώρας. Να σημειώσω ότι από εκείνο το βιβλίο μου έχω ήδη παρουσιάσει στο ιστολόγιο το Μικρό φανταρίστικο λεξικό, καθώς και το διήγημα Το φάντασμα στα πορτοκάλια.

Μερικά από τα στιχάκια του στρατού της συλλογής μου είχα βάλει σε ένα παλιότερο άρθρο, αλλά όχι όλο το υλικό, οπότε δεν βλάφτει να τα δημοσιεύσω τώρα όλα να τα έχουμε συγκεντρωμένα. Παρουσιάζω λοιπόν εδώ τα 328 στιχάκια που είχα δημοσιεύσει στο βιβλίο μου. Επειδή το άρθρο έχει παραμακρύνει, παραλείπω τον πρόλογο που είχα βάλει στο βιβλίο, αλλά αφήνω τον σύντομο επίλογο.

Έχω αριθμήσει τα στιχάκια για ευκολία αναφοράς (στο βιβλίο δεν είναι αριθμημένα). Όπως θα δείτε, από ένα σημείο και μετά μπαίνουν σε αλφαβητική σειρά (περίπου). Σε 2-3 περιπτώσεις μεσολαβεί αστερίσκος ανάμεσα σε δυο δίστιχα: τούτο σημαίνει πως τα δίστιχα αυτά αποτελούν ενότητα.

Θα αναγνωρίσετε επιρροές από δημοτικά, ρεμπέτικα και νεότερα τραγούδια, από ποίηση (υπάρχει ένα αυτούσιο του Βάρναλη, που το βρήκα σε φαντάρικο τεφτεράκι με ανορθογραφίες υπεράνω πάσης υποψίας), από τα δίστιχα του λαϊκού ημεροδείκτη. Υπάρχουν βέβαια και άφθονες επαναλήψεις με παραλλαγές. Έχω βάλει κι ένα δικό μου, αλλά δεν λέω ποιο είναι.

Αν θέλετε, μπορείτε να αναφέρετε δικά σας στιχάκια που δεν τα έχει ο κατάλογος. Μπορείτε επίσης να αναφέρετε κάποιο από τον κατάλογο που σας άρεσε πολύ. Τέλος, οι νεότεροι (ας πούμε, όσοι υπηρέτησαν τη θητεία τους τούτον τον αιώνα) ας μας πουν αν ακόμα ακουγονται τέτοια 15σύλλαβα στιχάκια στα κέντρα και στις μονάδες.

  1. Του στρατού τα βάσανα αρχίζω με παράπονα
    με μάτια βουρκωμένα
    και του στρατού τα βάσανα τα γράφω ένα-ένα
  1. Ήμουν δεκαεννιά χρονώ μέσα στην πρώτη νιότη
    σαν ήρθε η διαταγή να πάω για στρατιώτης

  1. Μαύρος βαρύς ο ουρανός στις πέντε του Απρίλη
    την ώρα που στεκόμουνα απέξω από την πύλη

  1. Στο Κέντρο όταν πήγαινα για να υπηρετήσω
    ενόμιζα πως ήτανε ταβέρνα να γλεντήσω
  1. Ημέρα Τρίτη ήτανε που μπήκα μες το κέντρο
    με βάλανε και έτρεχα σαν το Θανάση Βέγγο

  1. Την πύλη σαν επέρναγα ήρθανε δυο πουλάκια
    το ένα μού λέει υπομονή και τ’ άλλο δυο χρονάκια

  1. Της Σπάρτης το στρατόπεδο που ’ναι χιλιάδες μέτρα
    με βάλαν και το έτρεχα σα να ’μουνα φλορέτα
  1. Ανάθεμα την τύχη μου που μ’ έκανε φαντάρο
    κι έφυγα από το σπίτι μου χωρίς να το γουστάρω
  1. Την πρώτη μου τη γκόμενα τη λέγανε Μι Ένα
    τη χάιδευα την έτριβα σα να ’τανε παρθένα
  1. Εγώ πολίτης ήμουνα η πιο μεγάλη λέρα
    και τώρα στέκω προσοχή μπροστά σε μια σαρδέλα
  1. Μες το στρατό απέκτησα τα τέσσερα βραβεία
    το ΑΧ το ΒΑΧ το αλίμονο και την ατσιγαρία
  1. Ανέβηκα στα σύρματα να δω την κοινωνία
    κι ο ίλαρχος μου φώναξε «κατέβα ρε κηδεία»
  1. Έλα μαζί αγάπη μου μαζί μου στην Αυλώνα
    και γω θα πω στον ίλαρχο πως είσαι νοσοκόμα
  1. Την Κυριακή οι άνθρωποι πηγαίνουν εκκλησία
    και γω γυρίζω από σκοπιά και πάω αγγαρεία
  1. Όταν βρισκόμουν στη σκοπιά θυμήθηκα εσένα
    μα αντί για το χεράκι σου βαστούσα το Μι Ένα
  1. Μην κλαις μανούλα μου γλυκιά που λείπω από κοντά σου
    χίλιες μανούλες βρίσκονται στη θέση τη δίκιά σου
  1. Μέσα στης Σπάρτης τα βουνά περίπολο γυρίζω
    κι εσένα αγάπη μου γλυκιά θυμούμαι και δακρύζω
  1. Τα μακαρόνια του στρατού όλα θα τα ενώσω
    να φτιάξω σιδηρόδρομο να ρθω να σ’ ανταμώσω
  1. Ποτέ δεν το περίμενα γυναίκα πως θα γίνω
    Τετάρτη και Παρασκευή τα ρούχα μου να πλύνω
  1. Αρβύλες μπείτε στη γραμμή κορδόνια στοιχηθείτε
    γιατί περνάει ο λοχαγός και θα τιμωρηθείτε
  1. Όποιος δε φόρεσε χακί και τη χρυσή κορόνα
    δεν του αξίζει παντρειά μα ούτε κι αρραβώνα
  1. Τον άρρωστο τον έκανα να πάω νοσοκομείο
    μα δυστυχώς κατέληξα μέσα στο πειθαρχείο
  1. Μη με κοιτάς αγάπη μου σα να ‘μαι ένας ξένος
    είμαι εγώ ματάκια μου μες το χακί ντυμένος
  1. Αγάπη μου με ξέχασες δεν είμαι πεθαμένος
    μέσα στης Σπάρτης τα βουνά είμαι φυλακισμένος
  1. Μπαλάσκες κράνος και γυλιό, σακίδιο παγουράκι
    όλα μου τα φορτώσανε σα να ‘μουν γαϊδουράκι
  1. Δεν το περίμενα ποτέ να ρθω σε τέτοια χάλια
    να καθαρίζω μάνα μου πατάτες σε καζάνια
  1. Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερος ροκάς
    παρά σαράντα χρόνια μαλάκας μονιμάς
  1. Τις σφαίρες έχω συντροφιά τον ίλαρχο πατέρα
    την ξιφολόγχη αδερφή και τη σκοπιά μητέρα
  1. Δεν είναι κρίμα ρε παιδιά εγώ να ’μαι φαντάρος
    και το κορίτσι π’ αγαπώ να το φλερτάρει άλλος;
  1. Τα βράδια στο φυλάκιο κανένας δε μιλάει
    γιατί ο καθένας σκέφτεται τα μάτια π’ αγαπάει
  1. Τρεις ώρες στο περίπολο πέντε σκοπιά στην πύλη
    και πέντε στα Εκρηκτικά με πικραμένα χείλη
  1. Τα πάθη που ‘παθε ο Χριστός τη Μεγαλοβδομάδα
    παθαίνω καθημερινώς σε τούτη τη μονάδα
  1. Τα πάθη που ‘παθε ο Χριστός παθαίνει ο στρατιώτης
    γιατί τονε σταυρώνουνε μες τον ανθό της νιότης
  1. Δεν το περίμενα αυτό έτσι να καταντήσω
    και τα ωραία χρόνια μου στο ΚΕΤΘ να χαραμίσω
  1. Ανάθεμά σε λεβεντιά ανάθεμά σε νιότη
    τώρα που σε αγάπησα με πήρανε στρατιώτη
  1. Όποιος φορέσει το χακί και δεν αγανακτήσει
    του δίνω το δικαίωμα να ρθει να με γαμήσει
  1. Όποιος θα πάει στο στρατό και δεν αγανακτήσει
    ή μπάρμπα θα ‘χει στρατηγό ή τρέλα θα πουλήσει
  1. Μην αγαπήσεις δόκιμο ούτε και δεκανέα
    μόνο φαντάρο αγάπησε που ’χει καρδιά γενναία
  1. Μην αγαπήσεις στρατηγό ούτε συνταγματάρχη
    μόνο το φανταράκι σου που ‘χει καρδιά χρυσάφι
  1. Ξημέρωμα της Κυριακής χτυπάνε οι καμπάνες
    και μέσα δω μανούλα μου χτυπάνε καραβάνες
  1. Δεν το περίμενα ποτέ να γίνω και μοδίστρα
    να κάνω τον σιδερωτή ακόμα και την πλύστρα
  1. Σαν το πουλί που καρτερεί μες τη φωλιά τη μάνα
    έτσι και γω θα καρτερώ ένα δικό σου γράμμα
  1. Τ’ αστέρια του υπίλαρχου σαν βλέπω και γυαλίζουν
    τα μάτια σου τα γαλανά θυμάμαι να δακρύζουν
  1. Για δες καιρό που διάλεξα κορίτσι ν’ αγαπήσω
    τώρα που μου ‘ρθε το χαρτί να πάω να υπηρετήσω
  1. Γράμμα σου στέλνω αγάπη μου δε θέλω να δακρύσεις
    μόνο το συντομότερο θέλω να μ’ απαντήσεις
  1. Τα όμορφα τα νιάτα μας, τα πιο καλά μας χρόνια
    τα χαίρουνται τα άρματα και τα βαριά κανόνια
  1. Για κοίτα πώς κατάντησα στα είκοσι μου χρόνια
    να σε φιλώ με το χαρτί και όχι με το στόμα
  2. Την ξιφολόγχη που κρατώ στα πέντε δάχτυλά μου
    αν μάθω πως με ξέχασες θα μπει μες την καρδιά μου
  1. Φωτιά να πέσει κεραυνός να κάψει τις μοδίστρες
    που ’χουνε ράψει το χακί με χίλιες κουβαρίστρες
  1. Αγάπη μου με ρίξανε σε δυο βουνά αποπίσω
    δεν φτάνει το χεράκι μου για να σε χαιρετήσω
  1. Γιατί αγάπη μου γλυκιά μας χώρισαν τα δύο
    εμένα στο στρατόπεδο και σένα στο θρανίο;
  1. Φωτογραφία απ’ το ΚΕΤΘ σκίσε βουνά σα σφαίρα
    πήγαινε βρες τους φίλους μου και πες τους καλημέρα
  1. Στη Γκατζολία φίλε μου ήρθα να υπηρετήσω
    μα ώσπου να φύγω από δω τρελός θα καταντήσω
  1. Βαριές οι στάλες της βροχής χτυπάνε τη σκοπιά μου
    μα πιο βαριά η πλάκωση που δέρνει την καρδιά μου
  1. Τι σου ‘κανα κυρ λοχαγέ κι εσένα επιλοχία
    και μου ‘κοψες την άδεια χωρίς καμιά αιτία;
  1. Στην πύλη εκαθόμουνα και κάπνιζα τσιγάρο
    και ο καπνός σχημάτιζε τη λέξη «θα σαλτάρω»
  1. Εγώ κάποτε ήμουνα δικό σου αγοράκι
    μα τώρα είμαι αγάπη μου του ΛΥΠ το φανταράκι

  1. Το φανταράκι στο στρατό να μην το λησμονάτε
    με γράμματα κι επιταγές να το παρηγοράτε
  1. Άλλος για Ρίο τράβηξε κι άλλος για 5η ΜΟΜΑ
    κι εγώ στο Ρηγανόκαμπο σκοπιά φυλάω ακόμα
  1. Αν μ’ αρνηθείς αγάπη μου θα ζήσω λίγες μέρες
    και τ’ όνομά σου θα γραφτεί στο στήθος μου με σφαίρες
  1. Την πρώτη μέρα στο στρατό μου κόψαν τα μαλλιά μου
    τη δεύτερη τον τσαμπουκά την τρίτη τη μαγκιά μου
  1. Την πρώτη μέρα φίλοι μου μου κόψαν τα μαλλιά μου
    τη δεύτερη τον τσαμπουκά την τρίτη τη μιλιά μου
    την τέταρτη τους έγραψα και βρήκα την υγειά μου
  1. Φαντάρο που με πήρανε και κόψαν τα μαλλιά μου
    μου άλλαξαν τα ρούχα μου μα όχι την καρδιά μου

  1. Στα άρματα με ρίξανε στα τεθωρακισμένα
    εκεί που πάνε νέα παιδιά και φεύγουν γερασμένα

  1. Βαρύς είναι ο θάνατος βαρύ είναι το χώμα
    μα του φαντάρου η ζωή βαρύτερη ακόμα
  1. Μεσάνυχτα με ξύπνησαν περίπολο να πάω
    κι αμέσως εθυμήθηκα εσένα π’ αγαπάω
  1. Δίχως τσιγάρο και καφέ δίχως φιλί και χάδι
    σα νυχτοπούλι τριγυρνώ περίπολο το βράδυ
  1. Η ώρα είναι τέσσερις και στη σκοπιά στημένος
    μέσα στο κρύο τη βροχή σαν καταδικασμένος
  1. Ο ίλαρχος εφώναξε γράφτου επιλοχία
    πενθήμερη φυλάκιση και δέκα αγγαρεία

  1. Ήλιος που βγαίνει την αυγή μαραίνει τα χορτάρια
    της Σπάρτης το στρατόπεδο μαραίνει παλικάρια
  1. Πέρασαν τα Χριστούγεννα πέρασαν και τα Φώτα
    και γω σκοπός εφύλαγα στου διοικητή την πόρτα
  1. Δεν το περίμενα αυτό έτσι να καταντήσω
    και το ωραίο μου μαλλί στη Σπάρτη να τ’ αφήσω
  1. Αν ήμουν τηλεφωνητής το σύρμα να κρατούσα
    κάθε στιγμή κάθε λεφτό θα σου τηλεφωνούσα
  1. Ένας φαντάρος έρχεται μες το χακί ντυμένος
    είναι ο γιος σου μάνα μου ο ταλαιπωρημένος
  1. Σου λέω να χωρίσουμε σκοπιά καταραμένη
    μα συ δε θέλεις άτιμη γιατί ‘σαι ερωτευμένη
  1. Καλύτερα να πούλαγα γκαζόζες λεμονάδες
    παρά που πήγα κι έμπλεξα με τους καραβανάδες
  1. Εσύ ’σαι στην παρέα σου και γω στο Διδυμότειχο
    μοίρα κακιά με τυραννάει εμένα το κακότυχο
  1. Το γράμμα σου το διάβασα και ήμουν αγγαρεία
    πατάτες εκαθάριζα μέσα στα μαγειρεία
  1. Αυτή η σειρά που είμαι γω είναι αυτοκτονία
    με βλέπω ν’ απολύομαι Δευτέρα Παρουσία
  1. Κοιμάμαι κι ονειρεύομαι πως είμαι απολυμένος
    και το πρωί σηκώνομαι μες το χακί ντυμένος
  1. Θεέ μεγαλοδύναμε κάνε κι αυτό το θαύμα
    για να βρεθώ εκπαιδευτής σε γυναικείο τάγμα
  1. Εβγήκα στην αναφορά άδεια να ζητήσω
    κι ο λοχαγός μου φώναξε «στραβάδι γύρνα πίσω»

*

  1. Τότε και γω τσαντίστηκα και του ’πα θυμωμένος
    θέλω την άδεια λοχαγέ γιατί ’μαι ερωτευμένος
  1. Βαρέθηκα το λοχαγό, του λόχα τη σφυρίχτρα
    και το θαλαμοφύλακα να με ξυπνά τη νύχτα

  1. Το Σάββατο ελεύθερος την Κυριακή αργία
    κι απ’ τη Δευτέρα το πρωί μου βγαίνει η παναγία
  1. Βάσανα έχει το χακί και πίκρες το κορδόνι
    και κάθε νιος που το φορεί τα νιάτα του σκλαβώνει

  1. Να ’μουν αητός να πέταγα μικρό πουλί να φύγω
    ψηλά από τα σύρματα να ’ρθω κοντά σου λίγο
  1. Μάνα γιατί με γέννησες και μ’ έκανες αγόρι
    και μ ’ έχουν ντύσει στο χακί που ’χει μεγάλο ζόρι

  1. Μην τα κοιτάς τα γράμματα που ’ναι στραβά γραμμένα
    είναι γραμμένα στη σκοπιά με μάτια δακρυσμένα
  1. Όταν τη Νάξο σκέβομαι τη μάνα μου φωνάζω
    με πιάνει το παράπονο και βαριαναστενάζω
  1. Σκοπιές ποινές αναφορές ποτέ δε θα ξεχάσω
    θα τις θυμάμαι πάντοτε μέχρι που να γεράσω
  1. Αγάπα με να σ’ αγαπώ και να το επιμένεις
    φαντάρο κι αν με πήρανε πρέπει να περιμένεις
  1. Το φανταράκι στο στρατό όλοι το λησμονάνε
    σαν το ξωκκλήσι στο βουνό που δεν το λειτουργάνε
  1. Αγάπη μου που βρίσκεσαι μόνη χωρίς εμένα
    θέλω να μην ξεχνάς ποτέ πως ζω μόνο για σένα
  2. Άλλος για Χίο τράβηξε κι άλλος για Μυτιλήνη
    κι άλλος στης Σπάρτης τα βουνά αίμα και δάκρυα χύνει
  1. Αν είσαι κλέφτης στα βουνά φονιάς μέσα στην πόλη
    σπιούνος ή ψευδομάρτυρας θα σ’ αγαπήσουν όλοι
  1. Αν ήμουνα αρματιστής και τανκς αν οδηγούσα
    όλα θα τα ισοπέδωνα για να σε συναντούσα
  1. Αν κάποτε στη μνήμη σου σβηστεί το όνομά μου
    θα μείνουν για ενθύμιο τα τόσα γράμματά μου
  1. Ανάθεμα την άμαξα με τα πολλά βαγόνια
    που μ’ έφερε στην Κόρινθο να τρώω μακαρόνια
  1. Ανάμεσα σε δυο βουνά θα ρίξω την κορδέλα
    αν μ’ αγαπάς αγάπη μου πάρε το δρόμο κι έλα
  1. Ανοιξε την καρδούλα μου στα τέσσερα κομμάτια
    μέσα θα δεις ζωγραφιστά τα δυο γλυκά σου μάτια
  1. Απ’ τα πολλά τα βάσανα και τους καημούς που πίνω
    με κάνανε αγάπη μου και ποιητής να γίνω
  1. Απ’ τη μονάδα που θα βγω καθόλου δεν θ’ αργήσω
    να ‘ρθω κοντά σου αγάπη μου να σε γλυκοφιλήσω
  1. Απάνω στο τιμόνι μου το όνομά σου γράφω
    για να μη σε ξεχνώ ποτέ όταν είμαι μονάχος
  1. Από μικρός σ’ αγάπησα και σ’ αγαπώ ακόμα
    και αν σε χάσω αγάπη μου θα μπω στο μαύρο χώμα
  1. Απολύομαι στραβάδια – δεν κοιμάμαι πια τα βράδια
    Απολύομαι ψαρούκλες – τα μαλλιά μου κάνω μπούκλες
  1. Αφησα τα χωράφια μας ζώα και μηχανάκια
    και μες της Σπάρτης τα βουνά κλαίω σαν τα μωράκια

  1. Αχ και να σ’ είχα στη σκοπιά να χάιδευα εσένα
    όπως χαϊδεύω κούκλα μου τώρα το Μι Ένα
  1. Βαρέθηκα κορίτσι μου μες τη γραμμή να στέκω
    τον ταχυδρόμο να ρωτώ δικό σου γράμμα αν έχω
  1. Βαρέθηκα ρε φίλε μου επώμου παραπόδα
    και οκλαδόν εγέρθητι χίλιες φορές την ώρα
  2. Βουνά και δάση πέρασα κύματα αγριεμένα
    λεπτό της ώρας δεν περνά να μη θυμάμαι εσένα
  1. Γαλέτες μας ταΐζουνε και γάλα αρκετό
    μα όλοι τώρα έχουμε σαράντα πυρετό
  1. Γερμανικό το νούμερο που πάω να φυλάξω
    και δυνατό το
    T ΤΙΣ ΕΙ που πρέπει να φωνάξω
  1. Για ένα μικρό παράπτωμα για ένα μικρό αστείο
    δε λογαριάζουν τίποτα σε κλείνουν πειθαρχείο
  1. Γονείς μου σας χαιρετώ τι κάνετε πώς είστε
    μια μέρα αργά ή γρήγορα πολίτη θα με δείτε
  1. Γράμμα από το σπίτι μου έχω καιρό να πάρω
    σίγουρα τον ξεχάσανε τον έρμο το φαντάρο
  1. Γράμμα μου σκίσε τα βουνά τρέξε γοργά σα σφαίρα
    πήγαινε στο κορίτσι μου και πες του καλημέρα
  1. Γράμμα σού στέλνω αδερφή δε θέλω να δακρύσεις
    μονάχα μία επιταγή να με παρηγορήσεις
  1. Γυναίκες με κοιτάγανε απ’ τ’ απέναντι μπαλκόνι
    κι εμένα μες το θάλαμο μου κάνανε καψόνι
  1. Δε λησμονώ αγάπη μου το πότε θα γυρίσω
    και τις χαμένες μας χαρές σε σένα θα χαρίσω
  1. Δε φταίω γω κορίτσι μου που είσαι τώρα μόνη
    για τούτο φταίει ο στρατός κι αυτό με μαραζώνει
  1. Δέκα Ναξιώτες είμαστε και κάνουμε παρέα
    μα όλοι στεναχωριόμαστε που εδώ δεν είναι ωραία
  1. Δεν είναι κρίμα κι άδικο μέσα σ’ αυτή τη νιότη
    τώρα που αγάπησα κι εγώ με παίρνουνε στρατιώτη;
  1. Δεν είναι κρίμα κι άδικο να είμαι εγώ φαντάρος
    και τη δική μου γκόμενα να τη γαμάει άλλος;
  1. Δεν έλπιζα αγάπη μου να ρθω σε τέτοιο χάλι
    να καθαρίζω στο στρατό πατάτες με κουτάλι
  1. Δεν ήθελα κορίτσι μου να φύγω να σ’ αφήσω
    μα βλέπεις ήρθε ο καιρός να πάω να υπηρετήσω
  2. Δεν με πειράζει του στρατού το βάρος να σηκώνω
    αρκεί να μ’ αγαπάς εσύ για να ξεχνώ τον πόνο
  1. Δεν μου κάνουν πια τα ρούχα – απολύομαι κληρούχα
  1. Δεν το ’λπιζα μανούλα μου να πλένω καραβάνα
    να πλένω τις καλτσούλες μου σα να μην έχω μάνα
  1. Δώσε μικρούλα προσοχή σ’ αυτά που θα διαβάσεις
    φαντάρο αν αγάπησες ποτέ μην τον ξεχάσεις
  1. Δύο Φλεβάρη ήτανε που έκλαψε η καρδιά μου
    μου κόψανε με την ψιλή τα όμορφα μαλλιά μου
  1. Δύο βδομάδες πέρασα με πόνο και με κλάμα
    δύο βδομάδες κέρασα χωρίς να λάβω γράμμα

  1. Δυο ώρες στη γυμναστική και πέντε στην πορεία
    και μία μόνο ελεύθεροι κι αυτή στην αγγαρεία
  1. Εγώ ποτέ δε σε ξεχνώ κι ας είμαι φανταράκι
    έτσι με μάθαν στο στρατό μικρό μου κοριτσάκι
  1. Είδα στ’ όνειρό μου ελάφια – απολύομαι πιλάφια
  1. Είκοσι μέρες μείνανε να φύγω από τη Σπάρτη
    να βάλω πίσω μου φωτιά να γίνουν όλα στάχτη
  1. Είκοσι μήνες στο στρατό έχασα τα μυαλά μου
    και ρώταγα τους φίλους μου ποιο είναι τ’ όνομά μου
  1. Είναι κακούργα η ξενιτειά είναι καημός τα ξένα
    μα πιο πολύ μαράζωσα που ζω μακριά από σένα

  1. Επάνω στο τιμόνι μου σ’ έχω ζωγραφισμένη
    σε κάθε στραβοτιμονιά σε βλέπω δακρυσμένη
  1. Εκλάδεψα το γιασεμί και άφησα δυο κλώνους
    αν μ’ αγαπάς αγάπη μου περίμενε δυο χρόνους
  1. Εμένα το κορμάκι μου το κρύο θα το λιώσει
    κι ο πυρετός της άδειας το νου μου θα θολώσει
  1. Ένας φαντάρος περπατά μες το χακί ντυμένος
    στα χείλη είναι γελαστός μα στην καρδιά κλαμένος
  1. Επήρα μία δίωρη και βγήκα ένα βράδι
    και οι πολίτες φώναζαν «κοιτάτε ένα στραβάδι»
  1. Επήρα μία δίωρη και πήγα στην πουτάνα
    μα το μουνί σιχάθηκα που ’ταν σα μελιτζάνα
  1. Εσένα έχω στο μυαλό εσένανε θυμάμαι
    για σένα κάθομαι σκοπιές, για σένα δεν κοιμάμαι

  1. Εσύ πηγαίνεις ντισκοτέκ και στις καφετερίες
    και γω αλλάζω τις σκοπιές και κάνω αγγαρείες
  1. Εσύ στο μπαλκονάκι σου και γω στη διμοιρία
    εσύ θα πας στη ντισκοτέκ και γω στην αγγαρεία
  1. Εσύ στο παραθύρι σου και γω στη διμοιρία
    εσύ γαμιέσαι μ’ άλλονε και γω απ’ το λοχία
  1. Εφτά γιατροί μ’ εξέτασαν και τρεις μου πήραν αίμα
    και τέσσερις μου είπανε πως αγαπώ εσένα

  1. Έχασα το λογαριασμό τις μέρες να μετράω
    μα όπου κι αν με ρίξουνε τη Νάξο δεν ξεχνάω
  1. Έχει εδώ στο Καψιμί έγχρωμη για να βλέπω
    μα δεν είν’ το κρεβάτι μου απέναντι να πέφτω
  1. Έχω ένα ελάττωμα πάντως δικαίωμά μου
    πάντα παντού και πάντοτε να γράφω τ’ όνομά μου
  1. Έχω πολλά ρε φίλε μου ακόμα να σου γράψω
    μα ήρθε η ώρα για σκοπιά και πάω να φυλάξω
  1. Η διαταγή εδόθηκε με πλήρεις εξαρτύσεις
    ξεκίνησα για το βουνό να κάνω τις ασκήσεις
  1. Η ώρα είναι μιάμιση και γω το φανταράκι
    φυλάω αρβυλοφύλακας στο έξω θαλαμάκι
  1. Ημέρα Τρίτη ήτανε μέρα καταραμένη
    που ’φυγα απ’ το σπιτάκι μου με την καρδιά καμένη

  1. Ημέρες δύο μείνανε γι’ αυτή την άγια άδεια
    όμως δεν ήρθε επιταγή κι η τσέπη είναι άδεια

  1. Θα γίνω πολυβολητής να ρθω στη γειτονιά σου
    να κάνω επανάσταση να μπω στην αγκαλιά σου
  1. Θα έβγω στην αναφορά μάνα μου να φωνάξω
    πως θέλω μια εξαήμερη να πάω για τη Νάξο
  1. Θαλαμοφύλακα μ’ έβαλαν φρουρά στη διμοιρία
    και γω για ύπνο έπεφτα και ξύπναγα στις μία
  1. Θεέ μου τι σου έκανα και μου κρατάς κακία
    και σκλάβωσες τα νιάτα μου σ’ αυτή τη διμοιρία
  1. Καλύτερα μανούλα μου να μ’ έστελνες στο χάρο
    παρά που με μεγάλωσες και μ’ έκανες φαντάρο
  1. Καλύτερα μια ώρα ελεύθερη ζωή
    παρά δύο χρονάκια να ‘μαι μες το χακί

  1. Καλύτερα στη Φλώρινα με πέντε μέτρα χιόνι
    παρά στης Σπάρτης τα βουνά το κρύο να με λιώνει
  1. Καραβανάδες προσοχή ανθύπες στοιχηθείτε
    γιατί εγώ θ’ απολυθώ κι εσείς θα υπηρετείτε

  1. Κάτω απ’ τον Ταΰγετο που ‘ναι γεμάτος χιόνια
    μ’ έχουνε κλείσει μάνα μου σαν το κλουβί τ’ αηδόνια

  1. Κοιμόμουν κι ονειρεύτηκα πως κέρδισα λαχείο
    και το πρωί σηκώθηκα και ήμουν πειθαρχείο
  1. Κοίταξε την καρδούλα μου που είναι χάρισμά σου
    εκεί θα βρεις χίλιες φορές γραμμένο τ’ όνομά σου
  1. Μακριά σου γω κι αν βρίσκομαι ο νους μου είναι κοντά σου
    και από τα χειλάκια μου δε λείπει τ’ όνομά σου
  1. Μακριά μου συ κι αν βρίσκεσαι και δε σε βλέπω φως μου
    με τη γλυκιά σου ανάμνηση περνάει ο καιρός μου
  1. Μάνα γιατί με γέννησες και μ’ έκανες φαντάρο
    δε μ ’ έστελνες καλύτερα από μικρό στο χάρο
  1. Μάνα μου κάνε υπομονή και ίσως σ’ ένα χρόνο
    να ‘ρθω κοντά στο σπίτι μας για να μην είμαι μόνος
  1. Μάνα μου σε πληροφορώ τα δάκρυα που χύνω
    πως είναι περισσότερα απ’ το νερό που πίνω
  1. Μάνα που κάθεσαι να φας μέτρησε τα παιδιά σου
    θα δεις πως το καλύτερο το πήραν μακριά σου
  2. Μανούλα τρέξε όσο μπορείς τρέξε για να με σώσεις
    και από τη Σπάρτη μάνα μου να μ’ απελευθερώσεις

*

  1. Γιατί είμαι μελλοθάνατος και καταδικασμένος
    δεκαεννιά χρονώ παιδί μες το ΚΕΕΜ κλεισμένος
  1. Με πέντε μόνο γράμματα και με γλυφό το δάκρυ
    γράφω αυτή τη συλλαβή που λέγεται ΑΓΑΠΗ
  1. Με πολυβόλο Μπράουνιγκ θα ’ρθω στη γειτονιά σου
    να κάνω πραξικόπημα να μπω μες την καρδιά σου
  1. Με πόνο πιάνω το χαρτί με δάκρυα την πένα
    για να σου γράψω αγάπη μου πώς τα περνώ στα ξένα
  1. Με τσάκισαν τα βάσανα με ρήμαξαν οι πόνοι
    άμα δε βγάλω το χακί τίποτα δε με σώνει
  1. Μέσα σε ένα θάλαμο κοιμόμαστε όλοι μάνα
    μα μόλις σβήνουνε το φως με πιάνει μαύρο κλάμα
  1. Μέσα στης Σπάρτης τα βουνά λαλούνε τα αηδόνια
    και μένα μες το θάλαμο μου κάνουνε καψόνια
  1. Μεσάνυχτα επήγαινα σκοπιά για να φυλάξω
    εσένα εσκεφτόμουνα και μου ‘ρθε για να κλάψω
  1. Μες της καρδιάς μου το κελί σ’ έχω βαθιά κλεισμένη
    και να σε βλέπω δεν μπορώ γλυκιά μου αγαπημένη

  1. Μες το χακί με ντύσανε σαν φύλλο πρασινίζω
    θυμάμαι εσένα αγάπη μου και συνεχώς δακρύζω
  1. Μη με κοιτάς μη με ρωτάς μη μου κρατάς κακία
    να σου μιλήσω δε μπορώ είμαι φωτογραφία
  1. Μη με ξεχνάς αγάπη μου φαντάρος τώρα που ’μαι
    να μ’ αγαπάς να σ’ αγαπώ να μη λησμονηθούμε
  1. Μη με ξεχνάτε φίλοι μου δεν είμαι πεθαμένος
    είμαι μονάχα μακριά και στο χακί ντυμένος
  1. Μη σου φανεί παράξενο συνθέτης που ‘χω γίνει
    αφού η πολλή αγάπη σου την έμπνευση μου δίνει
  1. Μην αγαπήσεις φίλε μου προτού να υπηρετήσεις
    γιατί άμα το καλοσκεφτείς μπορεί ν’ αυτοκτονήσεις

  1. Μην κλαις αγάπη μου γλυκιά που λείπω από κοντά σου
    κι άλλα κορίτσια βρίσκονται στη θέση τη δικιά σου
  1. Σ’ αυτό το άψυχο χαρτί δε γράφω φλυαρίες
    μόνο τη λέξη «σ’ αγαπώ» χωρίς αμφιβολίες
  1. Μην κλαις γλυκιά μανούλα μου που ο γιος σου υπηρετεί
    είκοσι μήνες θα ‘ρθουνε και θα απολυθεί
  1. Μην με ξεχνάς αγάπη μου δεν είμαι πεθαμένος
    στης Γκατζολίας τα βουνά είμαι φυλακισμένος
  1. Μήνες θα κάνω να σε δω μήνες να σου μιλήσω
    μα μη θαρρείς αγάπη μου πως θα σε λησμονήσω
  1. Μια μέρα δεν επέρασε μάνα μου να μην κλάψω
    μια μέρα δεν επέρασε να μη σκεφτώ τη Νάξο
  1. Μου κόψαν τα μαλλάκια μου, μου κόψανε το βήχα
    στ’ αρχίδια μου τους έγραψα και την υγειά μου βρήκα
  1. Μου κόψαν τα μαλλάκια μου και μου ’δοσαν τσατσάρα
    κι εγώ από τον πόνο μου την έκανα κιθάρα

*

  1. Έγινε το μαλλάκι μου πήγα να το χτενίσω
    και πάλι μου το κόψανε πήγα ν’ αυτοκτονήσω
  1. Να ήμουνα μικρό πουλί τον ουρανό να σκίσω
    να ‘ρθω κοντά σου αγάπη μου εσένα να φιλήσω

  1. Φίλοι μου με ξεχάσατε δεν είμαι πεθαμένος
    είμαι σ’ ένα στρατόπεδο μες το χακί ντυμένος

  1. Ξέχασα τι θα πει ζωή όλα τα ‘χω ξεχάσει
    εδώ μες το στρατόπεδο το νου μου έχω χάσει
  1. Ο Βόλος θέλει παίδαρους παιδιά με ψυχραιμία
    ν’ αντέχουνε στα βάσανα και την ταλαιπωρία

220  Ο ήλιος βγαίνει το πρωί κι ανθίζει τα χορτάρια
μ’ αυτή η πράσινη στολή μαραίνει παλικάρια

  1. Ο λοχαγός με ρώτησε τι έκανα πολίτης
    και γω τον αποκρίθηκα πως ήμοννα ξενύχτης
  1. Ο χώρος της αναφοράς μοιάζει με μια αλάνα
    και κει κάθε ξημέρωμα πέφτει πολλή καμπάνα

  1. Οι μάγκες δεν υπάρχουν πια τους πήρανε στρατιώτες
    στης Πάτρας το στρατόπεδο για να μαζεύουν γόπες
  1. Ολημερίς στο γήπεδο στο «ένα» και το «δύο»
    κι αν χάσεις το βηματισμό σε στέλνουν πειθαρχείο
  1. Όλο τον κόσμο γύρισα ανατολή και δύση
    σαν του στρατού τα βάσανα δεν έχω συναντήσει
  1. Όλοι κάνουνε σπίτι τους Χριστούγεννα και Πάσχα
         και γω δακρύζω στη σκοπιά με όπλο και μπαλάσκα
  1. Όλοι αλλάζουν Κυριακή και πάνε εκκλησία
    και γω γυρίζω από σκοπιά και πάω αγγαρεία

  1. Όλος ο κόσμος τραγουδά χορεύει διασκεδάζει
    μα του φαντάρου η καρδιά μονάχη αναστενάζει

  1. Όποιος δεν έχει βάσανα και θέλει ν’ αποκτήσει
    στης Λήμνου τα στρατόπεδα να ρθει να υπηρετήσει
  1. Όποιος το βλέπει το χακί πολύ θα του αρέσει
    την πίκρα όμως θα τη δει όταν θα το φορέσει
  1. Όποιος φορέσει το χακί και δεν αγανακτήσει
    ή μπάρμπα θα ’χει στρατηγό ή κώλο θα ‘χει στήσει
  1. Ορκίζομαι αγάπη μου πως δεν θα σε ξεχάσω
    όπου και να με ρίξουνε κοντά σου πάλι θα ‘ρθω
  1. Όσα ποτάμια κι αν διαβώ, θάλασσες κι αν περάσω
    το όνομά σου αγάπη μου ποτέ δεν θα ξεχάσω
  1. Όταν ακούω τη βροχή και βλέπω τα πουλάκια
    θυμάμαι κάτω στο χωριό που ’στηνα ξοβεργάκια
  1. Όταν βραδιάζει μάνα μου και βγει το φεγγαράκι
    με πιάνει το παράπονο και κλαίω σαν παιδάκι
  1. Όταν θα βγάλω το χακί και θα γενώ πολίτης
    ξανά στο γκομενάκι μου και πάλι θα ’μαι αλήτης
  2. Όταν θα βγεις αναφορά μαζί με άλλους δέκα
    είναι σα να παντρεύεσαι μία γριά γυναίκα
  1. Όταν θα λάβω γράμμα σου πάω και το διαβάζω
    μονάχος μου σε μια γωνιά κλαίω κι αναστενάζω
  1. Όταν θα μπεις στο θάλαμο με τα πολλά κρεβάτια
    στο τελευταίο θα με βρεις με την καρδιά κομμάτια
  1. Όταν θα πάρω άδεια έχω χαρά μεγάλη
    μα όταν πίσω έρχομαι με ξαναπιάνει ζάλη
  1. Όταν Θα πάψει να γυρνά η γη στον άξονά της
    τότε και η αγάπη μας θα σπάσει τα δεσμά της
  1. Όταν ξυπνάω το πρωί το θάλαμο κοιτάζω
    δεν βλέπω την αγάπη μου και βαριαναστενάζω
  1. Όταν παιδιά απολυθώ θα πάω να τα σπάσω
    τα δύο χρόνια στο στρατό θέλω να τα ξεχάσω

  1. Όταν πεινάω μάνα μου σκέφτομαι το σπιτάκι
    που ερχόμουνα και έτρωγα ό,τι είχα εγώ μεράκι
  1. Όταν σκεφτώ το σπίτι μου και θυμηθώ τη Νάξο
    μέσα απ’ τα βάθη της καρδιάς θα βαριαναστενάξω
  1. Όταν το δίσκο πάρουμε και το φαΐ βρομάει
    σκέφτομαι το φαγάκι σου και κλαίω με μαράζι
  1. Ο,τι κι αν λες κυρ διοικητά είναι δικαίωμά μου
    πάντα παντού και πάντοτε να γράφω τ’ όνομά μου

  1. Πάνω στο όπλο που κρατώ σ’ έχω ζωγραφισμένη
    σε κάθε δύσκολη στιγμή σε βλέπω δακρυσμένη
  1. Πέντε με οχτώ είμαι σκοπός τη θάλασσα αντικρίζω
    σε σκέφτομαι αγάπη μου κι ολημερίς δακρύζω
  1. Πολίτης ήμουν κι έλεγα πότε θα υπηρετήσω
    ενόμιζα πως θα ’τανε στ’ Αστέρια να γλεντήσω
  1. Πότε σκοπός στα Καύσιμα πότε σκοπός στην πύλη
    και πότε στην αναφορά με πικραμένα χείλη
  1. Περιστεράκι μου γλυκό τρέξε γοργά σαν σφαίρα
    πήγαινε στην αγάπη μου και πες της καλημέρα
  2. Φαντάρος πάω κούκλα μου δε θέλω να δακρύσεις
    ένα μονάχα σου ζητώ να μη με λησμονήσεις
  1. Προτού φορέσω το χακί έλεγα δε με νοιάζει
    μα τώρα που το έβαλα με τρώει το μαράζι
  1. Πρωί πρωί σηκώνομαι βολή να πάω να κάνω
    μα όταν εσένα σκέφτομαι το στόχο πάντα χάνω
  1. Πρωί πρωί σηκώνομαι με πόνο και με κλάμα
    και στρώνω το κρεβάτι μου σα να μην έχω μάνα
  1. Πρωί πρωί στο μάθημα το βράδι στα καζάνια
    δε μένει ώρα αγάπη μου για να σου γράψω γράμμα
  1. Σ’ αγάπησα και δεν μπορώ μακριά σου για να ζήσω
    αλλά θα κάνω υπομονή και πίσω θα γυρίσω
  1. Σ’ αυτή την άκρη του χαρτιού δεν γράφω φλυαρίες
    μόν’ του στρατού τα βάσανα και τις ταλαιπωρίες
  1. Σ’ αυτό το άψυχο χαρτί δεν ξέρω τι να γράψω
    μόνο τη λέξη «σ’ αγαπώ» και δεν θα σε ξεχάσω
  1. Σας στέλνω ένα ενθύμιο απ’ το στρατό βγαλμένο
    και σεις μη με ξεχάσετε γράμμα σας περιμένω
  1. Σε γνώρισα μία βραδιά που ήμουνα πολίτης
    και τώρα χωριστήκαμε που έγινα οπλίτης
  1. Σε ξένη πόλη βρίσκομαι σε ξένη επαρχία
    σου στέλνω το κορμάκι μου σε μια φωτογραφία
  1. Σήμερα είναι Κυριακή χτύπησαν οι καμπάνες
    και μένα τα χεράκια μου πλένουνε καραβάνες
  1. Σήμερα έχω έξοδο θα πάω να μεθύσω
    να θυμηθώ πώς ήμουνα προτού υπηρετήσω
  1. Σιγά σιγά με προσοχή διάβασε αυτή την κόλλα
    τα βάσανα από το στρατό εδώ τα γράφει όλα
  1. Σκέφτομαι όταν φώναζες να πάω στο σχολείο
    και τώρα πάω στη σκοπιά με ζέστη και με κρύο

  1. Σκοπιά καθώς ξεκίνησα να πάω να φυλάξω
    θυμήθηκα εσένανε και κόντευα να κλάψω

  1. Σκοπιά που μ’ ερωτεύτηκες δεν είσαι με τα καλά σου
    αφού μια μέρα θα το δεις θα φύγω μακριά σου
  1. Σκοπός εγώ όταν ήμουνα ήρθε ένα πουλάκι
    και μου ’πε απ’ την αγάπη σου σού φέρνω γραμματάκι

*

  1. Μου ‘πε ακόμα να σου πω πως δε σε λησμονάει
    σε περιμένει για να ρθεις γιατί σε αγαπάει
  1. Σου γράφω γράμμα αγάπη μου δεν θέλω να δακρύσεις
    μόνο μια χάρη σου ζητώ να μη με λησμονήσεις
  1. Σου στέλνω γράμμα να χαρείς κι όχι να σε πληγώσει
    και τη φωτογραφία μου κουράγιο να σου δώσει
  1. Σου στέλνω τριαντάφυλλα απ’ του στρατού τον κήπο
    για να μετράς αγάπη μου τις μέρες που θα λείπω
  1. Στα πέντε μέτρα θα σταθώ και πάρε το πιστόλι
    και στην καρδιά μου άδειασε τη γεμιστήρα όλη
  1. Εχτές το βράδι στη σκοπιά σκεφτόμουνα εσένα
    κι αντί για τα χειλάκια σου φιλούσα το Μι Ένα
  1. Στην Κόρινθο όποιος βρεθεί και δεν τηνε μισήσει
    του δίνω τη διεύθυνση να ρθει να με γαμήσει
  1. Στην προσοχή κουνιόμουνα απ’ το πολύ το κρύο
    κι ο λοχαγός διέταξε τρεις μέρες πειθαρχείο
  1. Στης Θήβας το στρατόπεδο που ‘ναι μεγάλο κέντρο
    με πιάσαν με κουρέψανε σαν το Θανάση Βέγγο

  1. Στης Σπάρτης το στρατόπεδο με κλείσανε κι εμένα
    και μέρα νύχτα σκέφτομαι μανούλα μου εσένα
  1. Στης Σπάρτης το στρατόπεδο με τα βαριά τιμόνια
    εκεί παιδεύουν τα παιδιά στα είκοσι τους χρόνια

  1. Στις δώδεκα σηκώθηκα να πάω στη σκοπιά μου
    και τότε σε θυμήθηκα και ράγισε η καρδιά μου
  1. Στο Ξεροκάμπι βγήκαμε και πήγα ένα βράδυ
    μα μπήκα στο στρατόπεδο με στεναχώρια πάλι
  1. Στο θάλαμο που βρίσκομαι έχει είκοσι κρεβάτια
    στο τελευταίο είμαι εγώ με την καρδιά κομμάτια
  1. Στο θάλαμο καθόμουνα και κάπνιζα στη ζούλα
    και ο καπνός σχημάτιζε τη λέξη «αγαπούλα»
  1. Στο κέντρο όταν μπήκαμε μας κλείσαν σαν τ’ αρνάκια
    είκοσι μέρες κάναμε να δούμε φουστανάκια
  1. Στο πειθαρχείο μ’ έστειλε ο λοχαγός να πάω
    γιατί επάνω στ’ όπλο μου έγραψα σ’ αγαπάω
  1. Στο πονεμένο στήθος μου γιατρός δε βάζει χέρι
    τα φάρμακα δε μ’ ωφελούν αν δεν απολυθώ Σεπτέμβρη
  1. Στο σπίτι όταν κάθεσαι εμένα να θυμάσαι
    κι όταν διαβάζεις γράμμα μου ποτέ να μη λυπάσαι

  1. Στον ύπνο μου σε έβλεπα πάλι απόψε μάνα
    και το πρωί όταν ξύπνησα με λίγωσε το κλάμα
  1. Στρατώνες να ρημάξετε σκοπιές να γκρεμιστείτε
    που ‘χετε το κορμάκι μου και το ταλαιπωρείτε

291. Τα λούλουδα μαραίνονται και τα λεφτά σκορπιώνται
μα του στρατού τα βάσανα ποτέ δε λησμονιώνται

  1. Τα νιάτα μου τα όμορφα και τα καλά μου χρόνια
    τα χαίρεται το Τεχνικό, το κρύο και τα χιόνια
  1. Τα πιο μεγάλα βάσανα περνάει ο γιος σου μάνα
    γιατί τονε σκλαβώνουνε και τρώει στην καραβάνα
  1. Τα πιο μεγάλα βάσανα περνάει ο στρατιώτης
    γιατί τονε σκλαβώνουνε μες τον ανθό της νιότης
  1. Τα ρούχα τα στρατιωτικά πολλοί τα προτιμάνε
    όμως δεν ξέρουν τι τραβούν αυτοί που τα φοράνε

  1. Τα ρούχα μου είναι βρώμικα και ποιος θα μου τα πλύνει
    σκέφτομαι σένα μάνα μου στη γούρνα όταν πλύνεις
  1. Τη λεβεντιά το μπόι μου τα πιο καλά μου χρόνια
    θα τα χαρούν τα Άλφα-Ταυ με τα βαριά κανόνια
  1. Τη μέρα που χωρίσαμε συνάντησα το χάρο
    την άλλη μέρα το πρωί με ντύσανε φαντάρο
  1. Τη μια είμαι περίπολο την άλλη είμαι σκοπός
    ρεζίλι με κατάντησε ο Ελληνικός Στρατός
  1. Τη νύχτα ονειρεύομαι πως σε φιλώ στο στόμα
    και το πρωί όταν ξυπνώ τη γλύκα νιώθω ακόμα
  1. Την ολοπράσινη στολή όταν θα την αφήσω
    και πάλι στο κορίτσι μου με χίλια θα γυρίσω
  1. Την πρώτη μέρα στο στρατό είχαμε μελιτζάνες
    και σαν βαρκούλες πλέανε μέσα στις καραβάνες

  1. Της Λήμνου τ’ άγρια βουνά με πόνο τ’ ανεβαίνω
    μα όσο εσένα σκέφτομαι θα ζω και θ’ ανασαίνω
  1. Τι να τα κάνω τα λεφτά και τη χρυσή μου νιότη
    τώρα που αγάπησα και γω με πήρανε στρατιώτη
  1. Τι σου ‘κανα βρε λοχαγέ και σένα επιλοχία
    και μόλις βγω για άδεια με στέλνετε αγγαρεία
  1. Το δέντρο που επότιζες μανούλα στην αυλή σου
    τώρα το πήρε ο στρατός και μένεις μοναχή σου
  1. Το αχ το λένε μια φορά και γω το δευτερώνω
    γιατί έχω πόνο στην καρδιά και δεν το φανερώνω
  1. Το γράμμα το τελείωσα τον φάκελο τον κλείνω
    αυτό θα έρθει να σας βρει μα εγώ εδώ θα μείνω
  1. Το διπλωμένο αυτό χαρτί ποτέ να μην τ’ ανοίξεις
    γιατί θα βρεις απ’ το στρατό μεγάλες αναμνήσεις

*

  1. Αν τελικά δεν κρατηθείς και θες να το ανοίξεις
    ξεφύλλισε τα φύλλα του και κοίτα μη δακρύσεις

*

  1. Σιγά σιγά αγάπη μου γύρνα τα φύλλα όλα
    και διάβασε με προσοχή μα με κλειστό το στόμα
  1. Το κράνος είναι ασήκωτο με πιάνει η κεφαλή μου
    μα έτσι με διατάζουνε να κάνω οι λοχαγοί μου
  1. Το όνομά σου το γλυκό από το Ε αρχίζει
    το ‘βαλα στην καρδούλα μου κι όλο με βασανίζει
  1. Το όπλο έχω αδερφό το κράνος για πατέρα
    την ξιφολόγχη αδερφή και τη σκοπιά μητέρα
  2. Το όπλο μάνα είναι βαρύ και μου ‘σπασε τον ώμο
    σκέφτομαι την καραμπίνα μου που κυνηγούσα μόνος
  1. Το ούφο εμφανίστηκε και πάλι στην Αρόη
    και ο σκοπός που φύλαγε τα ’κανε στο παντελόνι
  1. Το φανταράκι στο στρατό να μην το λησμονάτε
    κουράγιο να του δίνετε να το παρηγοράτε
  1. Τσιγάρο μ’ απαρνήθηκες γόπα δε με θυμάσαι
    και συ καημένη πακετιά στο Καψιμί κοιμάσαι
  1. Τώρα κλείνω το γράμμα μου μ’ ένα γλυκό φιλάκι
    στα χείλη σου τα όμορφα γλυκό μου κοριτσάκι
  1. Φαντάρο κι αν με πήρανε δε θέλω να λυπάσαι
    ένα μονάχα σου ζητώ πάντα να με θυμάσαι
  1. Φαντάρο όταν βλέπετε να δείχνετε συμπόνια
    γιατί δεν ξέρετε τι περνά μέσα σε δύο χρόνια
  1. Φαντάρος είμαι αγάπη μου και βρίσκομαι μακριά σου
    μα θα περάσει ο καιρός και θα βρεθώ κοντά σου
  1. Χαράματα σηκώνομαι και πριν από τις κότες
    γυρνάω το στρατόπεδο για να μαζέψω γόπες
  1. Χριστούγεννα πρωτοχρονιά, ο κόσμος εορτάζει
    μα του φαντάρου η καρδιά κλαίει κι αναστενάζει
  1. Χωρίσαμε και τώρα ζω σε άλλη κοινωνία
    και έχω για παρηγοριά μια σου φωτογραφία
  1. Ψαράδες μας φωνάζουνε, ποντίκια θα σας φάμε
    και μεις τους λέμε δυνατά λοχίες δε γαμάμε

  1. Ως πότε θα φορώ χακί και τη χρυσή κορόνα
    ως πότε το κορμάκι μου Θα λιώνει στο στρατώνα
  1. Αυτά τα ρούχα που φορώ κάποτε θα τα βγάλω
    και τη ζωή που έκανα θα τηνε ξανακάνω

 

Νύχτα· από το θάλαμο βγαίνει ο σκοπός, το τρίτο νούμε­ρο, καπνίζοντας το στερνό τσιγάρο πριν αναλάβει, φορτω­μένος τ’ όπλο του και τους καημούς του. Τις ατέλειωτες ώρες του δίωρου της Βάρδιας του. σκαλίζει με την ξιφολόγχη πό­τε τον τοίχο πότε την καρδιά του. Την άλλη μέρα το πρωί ο λοχαγός θα φωνάζει επειδή στη σκοπιά βρέθηκε γραμμένο «Γιώργος 174 σειρά Κοζάνη». Θα βάλει φυλακές, θα βάλει και να τα σβήσουνε —του είναι αδύνατο να καταλάβει τι λυ­τρωτική σημασία έχει να γράφεις τ’ όνομά σου σ’ ένα χώρο που σε αντιμετωπίζουν σαν ανώνυμο «άτομο». Τζάμπα όμως· τα γραμμένα θα ξαναφανούν γιατί όπως λέει και το στιχάκι που είναι κάπου εκεί χαραγμένο,

Ό,τι κι αν λες κυρ διοικητά είναι δικαίωμά μου
πάντα παντού και πάντοτε να γράφω τ’ όνομά μου.

 

Advertisements

238 Σχόλια to “Την πρώτη μέρα στο στρατό μού κόψαν τα μαλλιά μου: Στιχάκια του στρατού”

  1. chrismagr said

    Καλημέρα!
    Από το 1998:
    Το όνομά σου έγραψα επάνω στο G3
    Κι ο λοχαγός μου αύξησε τρεις μέρες τη θητεία

  2. spiral architect said

    Ωχ, προβλέπεται μπόλικη τεστοστερόνη και αντρίλα! 😀

  3. Κουνελόγατος said

    Δεν τα διάβασα όλα ακόμη. Βλέπω όμως πως υπάρχουν κάποια καλά. Όταν υπηρέτησα (1992-1993, προστάτης από αναβολή λόγω σπουδών και άλλα), τα περισσότερα ήταν μάπα, οπότε δεν ασχολήθηκα ιδιαίτερα.
    Καλημέρα.

  4. Πάνος με πεζά said

    Ο Χριστός κι η μάνα του, τόσα πολλά είναι;

    Μέχρι να διαβάσουμε, μουσική παρέμβαση, Μάνος Ελευθερίου – Βασίλης Δημητρίου – Γιάννης Μπογδάνος.

  5. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια!

    2: Είναι αναπόφευκτο σε τέτοιο θέμα…

    4: Και πιο πολλά μπορεί να είναι, εδώ έβαλα μόνο όσα είχα στο βιβλίο.

    1: Να, αυτό δεν το έχει η συλλογή. Ευχαριστώ!

  6. argyris446 said

    Reblogged στις worldtraveller70.

  7. atheofobos said

    Η Γκατζολία στο 53 και το 194 είναι ο Έβρος.
    Υπάρχουν επίσης και πανέξυπνα twitter που έχουν γραφεί από φαντάρους
    ΦΑΝΤΑΡΟΙ ΜΕ ΧΙΟΥΜΟΡ
    http://atheofobos2.blogspot.gr/2012/09/blog-post_13.html

  8. Πάνος με πεζά said

    Μερικά links για την ενασχόληση του Λουκιανού Κηλαηδόνη με το θέμα, η οποία μάλιστα έγινε σε δύο άλμπουμ, ένα απλό, κι ένα πιο πλούσιο σε ενορχήστρωση και ερμηνευτές.

    http://www.musiccorner.gr/nees_kyklof/07/kilaidonis.html

    https://www.discogs.com/%CE%9B%CE%BF%CF%85%CE%BA%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CF%8C%CF%82-%CE%9A%CE%B7%CE%BB%CE%B1%CE%B7%CE%B4%CF%8C%CE%BD%CE%B7%CF%82-%CE%A4%CE%B1-%CE%A6%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%81%CE%AF%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B1/release/6202576

  9. paolodrosi said

    Απολελέ και τρελελέ.

  10. Νίκος Α. said

    61 Την πρώτη μέρα στο στρατό μου κόψαν τα μαλλιά μου
    τη δεύτερη τον τσαμπουκά την τρίτη τη μαγκιά μου

    197 Μου κόψαν τα μαλλάκια μου, μου κόψανε το βήχα
    στ’ αρχίδια μου τους έγραψα και την υγειά μου βρήκα

  11. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    Κι ένα από τον νεοσύλλεκτο ΑΕΚτζή Αραβίδη:

    Την πρώτη μέρα στο στρατό μου κόψαν τα μαλλιά μου
    και 21 έγραψαν πάνω στην καυκαλιά μου
    Ο Λόχας ήταν άγριος ,τον έλεγαν Μποτία
    τρία δοντάκια μούσπασε με αγκωνιά Γκαρσία
    μα απολελέ και τρελελέ με κούπα σ’άδειο ΟΑΚΑ
    και έξω απ’τον οδοντογιατρό με φώναζαν «μαλάκα!»

  12. Πάνος με πεζά said

    @ 21 : !!! 🙂

    Η παραλλαγή που ήξερα στο (40) :
    Σήμερα είναι Ανάσταση, σημαίνουν οι καμπάνες
    κι εγώ ‘ναι στο στρατόπεδο και πλένω καραβάνες.

  13. Πάνος με πεζά said

    εγώ ‘μαι ! (για την ακρίβεια, εγώιμαι)

  14. Πάνος με πεζά said

    Που μ’ ήθελες στον τελικό, θα σου’ λεγα, κυρ-Σάββα
    σκύψε προς τα π@π@ρια μου και πιάσε τα και τράβα… (ωχ, ξεφύγαμε…)

  15. Θύτης said

    Εγώ πήγα σχεδόν 20 χρόνια μετά. 15σύλλαβα δεν θυμάμαι να υπήρχαν, ίσως παίζανε λίγα στιχάκια αλλά δεν τα θυμάμαι. Ωστόσο υπήρχαν εκφράσεις με αντίστοιχη θεματολογία, για G3-γκόμενα, για μονιμάδες, σκοπέτα, αγγαρείες, για Γκατζολία, αλλά και με νέα θεματολογία όπως ΕΠαγγελματίες ΟΠλίτες. Πχ «μια ζωή και σήμερα» για ΕΠΟΠ, «Δεν προλαβαίνω» για λελέ κλπ.

    Κάποια που βλέπω σε αυτήν την συλλογή μπορούν να προσαρμοστούν στο σήμερα βέβαια, πχ

    Την πρώτη μου τη γκόμενα τη λέγανε Μι Ένα
    τη χάιδευα την έτριβα σα να ’τανε παρθένα

    σε

    Την πρώτη μου τη γκόμενα τη λέγανε Τζι Τρία
    τη χάιδευα την έτριβα με λάδι και λατρεία

    αλλά είναι γεγονός πως και αυτόν τον αιώνα τα M1 έχουν ηχήσει στα πεδία βολής!

  16. sarant said

    11 Όντως του έσπασε δόντια; Και δεν πήρε κόκκινη;

  17. Γιάννης Κουβάτσος said

    179 σειρά! Ειδικές Δυνάμεις …Ταχυδρομικού. Ημιανάς και καλημέρα, ψάρακες. 😊

  18. spiral architect said

    – 326: Ψαράδες μας φωνάζουνε, ποντίκια θα σας φάμε
    και μεις τους λέμε δυνατά λοχίες δε γαμάμε

  19. Avonidas said

    11. Γεια σου ρε Αραβίδη! Τον είχες κι εσύ στη μονάδα τον Χαμήλ Μπατάρ; 😉

  20. sarant said

    19 Εδώ που τα λέμε, μετά την εμφάνιση των κινητών η θητεία έχει αλλάξει εντελώς.

  21. Πάνος με πεζά said

    @ 16 : Tι κόκκινη, ο άλλος θέλει 4-5 χιλιάρικα να τα φτιάξει τώρα. Και μια ζωή δαγκώνοντας (ή και φωνάζοντας, γιατί κι αυτό το έχω δει), θα έχει και την αμφιβολία μην τα μαζέψει από το πάτωμα…

  22. Πάνος με πεζά said

  23. Avonidas said

    Όταν παρουσιάστηκα στο κέντρο, τον Αύγουστο του ’11, είχα κι εγώ ένα τετράδιο στιχουργικής — μπλε, με μια ετικετούλα που έγραφε «ΧΑΚΙ ΚΑΙ ΨΥΧΡΑΙΜΟΙ». Βρίσκω πολύ ενδιαφέροντα τον τίτλο του βιβλίου του Νικοκύρη «Μετά την αποψίλωση», καθώς το πρώτο μου στιχούργημα είχε τίτλο «Η ξούρα»· το εμπνεύστηκα μόλις είδα τα μούτρα μου στον καθρέφτη, αγένειος κι αμούστακος 😦 Υποθέτω πολλοί γεροντοφαντάροι έχουν υποστεί το ίδιο σοκ (τα πιτσιρίκια στα @@ τους)

    Υπέγραφα ως Souris, και σ’ όποιον ρώταγε έλεγα ότι είναι γαλλιστί ποντίκι 🙂

    Α, και η συνεισφορά μου, μόνο που δεν είναι στην κλασική φόρμα του 15σύλλαβου, αλλά στο ρυθμό του Ύμνου της Σχολής των Πρακτόρων, από το «Θου Βου Φαλακρός Πράκτωρ»:

    Των φαντάρων η στολή
    είναι πράσινη πολύ
    κι έχει τσέπες χαλαρές,
    να χωράν οι φορτιστές.

  24. Avonidas said

    #20. Η θητεία δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ, όσο και να εξελιχθεί η τεχνολογία. Ζήτω ο Υπαρκτός Σουρεαλισμός! 😀

  25. Avonidas said

    Αυτό που μπορώ να βεβαιώσω πάντως είναι ότι, αν και η θητεία έχει μειωθεί δραματικά, κανείς δεν αισθάνεται ότι υπηρετεί λιγότερο. Το θέμα έχει τεράστιο ενδιαφέρον από τη σκοπιά της φυσικής. Ίσως θα έπρεπε μάλιστα να συγγράψω ένα δοκίμιο, «Η διαστολή του χρόνου λόγω της βαρύτητας της θητείας στον Ε.Σ.«, ώστε να ενημερωθούν οι μελλοντικές σειρές.

  26. chrismagr said

    26 Ακόμη κι όταν ήταν δεκαοκτάμηνο, ο ένας μήνας υπόλοιπο θητείας διαρκούσε περισσότερο από έναν χρόνο.

  27. κουτρούφι said

    Παρατηρώ ότι απουσιάζει το ένδοξο Πολεμικό Ναυτικό.

    Ως πότε θα φορώ τα μπλε ως πότε κολαρινα
    ως πότε το κορμάκι μου θα ναι στη Σαλαμίνα*

    Παλάσκας Κανελλόπουλος ένα στενό δρομάκι
    που το περνά κάθε πρωί το κάθε μας ναυτάκι

    Ως πότε κύριε ύπαρχε θα μ’ έχεις στα χαρτιά σου
    και συ κυρ οπλονόμε μου στα ποινολόγια σου

    *Ως γνωστόν η Σαλαμίνα είναι νησί στην άλλη άκρη του Αργοσαρωνικού Ωκεανού.

    Πρέπει να χρονολογούνται από τα μέσα της δεκαετίας του 80 και μετά. Στη Σίφνο τα τραγουδάνε ακόμα, κυρίως όσοι είναι νέοι στην ηλικία ή έχουν απολυθεί πρόσφατα, πάνω στο σκοπό «φανταράκι φανταράκι» των Κονιτοπουλαίων.
    Εγώ ήμουν στο πεζικό (μέσα της δεκαετίας του 90).
    Κρητικοί φαντάροι έλεγαν:
    Ζητώ ακρόαση Θεού και αλλαγή πλανήτη
    και μια καλή μετάθεση να κατεβώ στην Κρήτη

  28. Πάνος με πεζά said

    Διαστολή χρόνου :
    Πού 21 μήνες θητεία, και πού 40 που κάναμε εμείς τότε…
    Πού 9 μήνες θητεία, και πού 21 που κάναμε εμείς τότε…

    Αστεία-αστεία, η θητεία είναι από τα λίγα πράγματα στη ζωή, που μειώνονται…

  29. Avonidas said

    #28. Το άλλο είναι η σύνταξη; 😛

  30. sarant said

    25 Πάντως με τη μείωση από 22 μήνες (που έκανα εγώ -πιο πριν ήταν ακόμα και 28) σε εννιά θα έχουν αχρηστευτεί εκφράσεις όπως π.χ. «μέρα που περνάει δεν ξαναπερνάει» (όταν σου μένει επιτέλους λιγότερο από ένα χρόνο) ή έννοιες όπως η δεύτερη μετάθεση.

    27 Ναι, έχω ελάχιστα ναυτικά, δεν είχα ανταποκριτές.

    Το τελευταίο δίστιχο είναι (στον πρώτο στίχο βέβαια) παρμένο από τραγούδι του Λευτέρη Παπαδόπουλου με τον Διονυσίου.

  31. Avonidas said

    Θεέ μεγαλοδύναμε κάνε κι αυτό το θαύμα
    για να βρεθώ εκπαιδευτής σε γυναικείο τάγμα

    Προσέχετε τι εύχεστε:

    Στο Κέντρο π’ υπηρέτησα, είχαμε μια λοχία
    που έφταν’ η γκαρίδα της ως την Ακροναυπλία!

  32. Avonidas said

    #30. ή έννοιες όπως η δεύτερη μετάθεση

    Ποια δεύτερη; Εγώ ούτε πρώτη δεν είδα — εκτός αν μετράει η αρχική κατάταξη στη Γκατζολομονάδα μου…

  33. Ριβαλντίνιο said

    Κότα πήτα

    Πρὸ τοῦ νὰ ἀρχίσω τὴν διήγησίν μου ἐπὶ τῆς κότας πήτας, ἐπιθυμῶ νὰ ἐξηγήσω τὰς δύω αὐτὰς λέξεις εἰς ἐκείνους ὅσοι, ἐκτὸς τῆς Ἑλλάδος ζῶντες, εἴτε δὲν ἔτυχε νὰ τὰς ἤκουσαν, εἴτε, ἂν τὰς ἤκουσαν δὲν τὰς ἐνόησαν, ἢ δὲν ἐφρόντισαν νὰ μάθουν τί σημαίνουν.

    Ὁ στρατιώτης εἶναι πανταχοῦ ἄνθρωπος μεταβατικός· σήμερον ἡ ὑπηρεσία τὸν καλεῖ εἰς πόλιν, αὔριον ἡ ἀνάγκη τὸν στέλλει εἰς πλοῖον, ἢ καὶ εἰς τὴν κορυφὴν βουνοῦ. Διὰ νὰ μεταβῇ ἀπὸ μίαν πόλιν εἰς ἄλλην, ἢ ἀπὸ τὸ πλοῖον εἰς τὸ βουνὸν, ἐπειδὴ πτερὰ δὲν ἔχει, θὰ κάμῃ τὸ ταξείδιον αὐτὸ ἀποστολικῶς, μάλιστα εἰς τὴν Ἑλλάδα, ὅπου σιδηρόδρομοι δὲν ὑπάρχουν. Ἑπομένως θὰ ἀπομακρυνθῇ ἀπὸ τὸν στρατῶνα ὅπου ἔχει τὴν κλίνην του, καὶ θὰ στερηθῇ τὴν εὐκολίαν τοῦ συσσιτίου, τὸ ὁποῖον τὸν τρέφει ὅλην τὴν ἡμέραν μὲ μόνον δεκαὲξ λεπτά.

    Ἡ μεταβατικὴ ὑπηρεσία τοῦ ἀνθρώπου αὐτοῦ ἐμπορεῖ νὰ ᾖναι καὶ μιᾶς ἡμέρας, ἐμπορεῖ ὅμως νὰ διαρκέσῃ καὶ τρεῖς καὶ ἓξ μῆνας˚ ἀλλὰ καὶ μιᾶς ᾖναι ἡμέρας, ἡ συντήρησις τοῦ στρατιώτου ἀποβαίνει προβληματκὴ εἰς τοιαύτην περίστασιν. Ἡ Κυβέρνησις τῆς Ἑλλάδος χορηγεῖ εἰς τὸν στρατιώτην δι’ ἑκάστην ἡμέραν μεταβατικῆς ὑπηρεσίας δεκατέσσαρα λεπτὰ ὡς ἐπιμίσθιον. Τὰ δεκατέσσαρα αὐτὰ προστιθέμενα εἰς τὰ ἄλλα δεκαὲξ τοῦ συσσιτίου, κάμνουν τριάκοντα· καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ τριάκοντα ἀμφιβάλλω ἂν ἀρκοῦν εἰς Κινέζον, καὶ ὄχι εἰς Εὐρωπαῖον, νὰ ζήσῃ μίαν ἡμέραν. Ὡς ἐκ τούτου εἰς τὴν Ἑλλάδα, καθὼς καὶ εἰς πολλὰ ἄλλα Κράτη, ὁ μεταβατικὸς στρατιώτης εὑρίσκεται φορτωμένος εἰς τὴν ῥάχην τοῦ πολίτου. Ὁ πολίτης, κατὰ νόμον σιωπηλὸν καὶ παράλογον, ἄγραφον ὅμως, εἶναι ἠναγκασμένος νὰ τῷ παραχωρήσῃ στέγην καὶ τροφήν. Εἰς τὰς πόλεις, ὅπου σχεδὸν πάντοτε ὑπάρχουν στρατῶνες καὶ στρατιῶται ἄλλοι, τὸ κακὸν τοῦτο σπανίως ἔρχεται, ἀλλ’ εἰς τὰ χωρία συμβαίνει συχνότατα, καὶ μάλιστα εἰς τὴν Ἑλλάδα, τῆς ὁποίας τὰ βουνὰ καὶ αἱ κοιλάδες δὲν παύουν ἀκόμη νὰ αἱματῶνται ἀπὸ τῶν λῃστῶν τὰ κακουργήματα. Ὁ χωρικὸς λοιπόν, ὁ μᾶλλον φορολογούμενος, φορολογεῖται κατ’ ἀνάγκην καὶ ἀπὸ τὸν στρατιώτην ἰδιαιτέρως, διὰ τὴν συντήρησιν τοῦ ὁποίου πληρώνει ὅμως εἰς τὴν Κυβέρνησιν πολλοὺς ἄλλους φόρους.

    Ἂν ὁ μεταβατικὸς στρατιώτης, ὁ εἰς τὴν ῥάχην τοῦ πολίτου, ἢ μᾶλλον εἰπεῖν τοῦ χωρικοῦ, φορτωμένος, ἦτον εἰς θέσιν νὰ ἐννοήσῃ τὴν θέσιν του, ἡ κότα πήτα δὲν θὰ εἶχε τὴν ἀπαίσιον ἐκείνην σημασίαν, ἡ ὁποία ἀνατριχιάζει τὸν χωρικόν. Δὲν εἶναι δυστυχῶς εἰς θέσιν νὰ τὴν ἐννοήσῃ, διότι οὔτε ἀνώτερός ποτε τοῦ τὴν ἀπέδειξεν, οὔτε νόμος τις τοῦ τὴν ἐξήγησεν· ἀπ’ ἐναντίας ἡ συνήθεια τὸν ἔκαμε νὰ θεωρῇ ὡς δικαίωμά του ὅ,τι βλέπει νὰ ἐξακολουθῇ γινόμενον χωρὶς κἀμμίαν φιλονεικίαν. Ἀφ’ οὗ δὲ ἅπαξ ἐθεώρησε δικαίωμά του τὸ νὰ συντηρῆται ἀπὸ τὸν πολίτην κατὰ τὴν μεταβατικήν του ὑπηρεσίαν, ἑπόμενον ἦτο ὅτι τὸ δικαίωμα αὐτὸ ἠθέλησε καὶ νὰ ἐξασκήσῃ ὅσον τὸ δυνατὸν μὲ τρόπον συμφέροντα εἰς αὑτόν. Ὁ στρατιώτης ἔγινεν ἀπαιτητικός, ὁ χωρικὸς δὲν ἐτόλμησε νὰ ἀντισταθῇ, καὶ τοιουτοτρόπως ἅμα στρατιωτικὸν ἀπόσπασμα φθάσῃ εἰς χωρίον, καὶ ἅμα διανεμηθῶσι τὰ καταλύματα, ὁ χωρικός, ὁ δεχόμενος ἕνα ἢ δύο στρατιώτας, ἠξεύρει ὅτι ἡ κότα του, τὴν ὁποίαν αὑτὸς ἐλυπεῖτο νὰ φάγῃ, πρέπει νὰ θυσιασθῇ, καὶ πήτα πρέπει ἀμέσως νὰ ἑτοιμασθῇ. Ἡ συνήθεια, ἡ τάξις, ὁ κανὼν, εἶναι αὐτός. Ἀληθέστατον ὅμως εἶναι ὅτι καὶ ὁ τοιοῦτος κανὼν ἔχει τὰς ἐξαιρέσεις του.

    (…)

    Δημόπουλος Χαρίλαος
    Η στρατιωτική ζωή εν Ελλάδι (απόσπασμα)
    Η ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΖΩΗ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ
    ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΟΝ ΕΛΛΗΝΟΣ ΥΠΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΥ
    (Η Στρατιωτική Ζωή εν Ελλάδι. Χειρόγραφον Έλληνος υπαξιωματικού εκδιδόμενον υπό Χ. Δημοπούλου. Τόμ. Β΄, εν Βραΐλα, Βιβλιοπωλείον Χ. Δημοπούλου – Τυπογραφείον «Το Τρίγωνον», 1870, σσ. 5-23)

    Διαβάστε το ολόκληρο εδώ. Ωραίο είναι.

    http://www.greek-language.gr/greekLang/literature/anthologies/new/show.html?id=25

    Και ένα άλλο ωραίο απόσπασμα :

    «Η Στρατιωτική ζωή εν Ελλάδι»(Ανωνύμου 1870)

    Εις τας δύο μετά μεσημβρίαν συνηρχόμεθα οι γραφείς, δια να ευρεθώμεν πάντοτε προ του λοχαγού εις το γραφείον. Αυτός ήρχετο εν τέταρτον το πολύ της ώρας μετά τας δύο. Εξηπλούτο τότε επί της έδρας του, εζήτει τον καφέν του και ήρχιζε να χασμάται. Εχασμάτο αυτός, αλλ’ εχασμώμεθα και ημείς. «Χαα…» ο τμηματάρχης έσωθεν του παραβλήματος, «χααα…» οι γραφείς έξωθεν αυτού… Όσοι εβαρύνοντο τα χασμήματα εδίδοντο εις το κυνήγιον των μυιών, διότι ήτο θέρος τότε και τα κατηραμένα εκείνα έντομα ούτε το σπουδαιότερον τμήμα του υπουργείου των Στρατιωτικών εσέβοντο.

    ( Ιστορία των Ελλήνων, ΔΟΜΗ, τόμος 14, Κεφ.1, σελ.19).

  34. sarant said

    32 Ναι, έτσι το λέγαμε παρόλο που τυπικά είναι πρώτη μετάθεση αφού στη γκατζολομονάδα έχεις τοποθέτηση.

  35. atheofobos said

    Να και δύο τιτιβίσματα κατάλληλα για το βιβλίου του Νικοκύρη- Μετά την αποψίλωση

    Αυτό που δεν κατανοούν οι κοντόφθαλμοι προοδευτικοί είναι πως αν καταργηθεί ο στρατός οι πευκοβελόνες θα καταλάβουν αργά και αθόρυβα την χώρα.

    Ξεριζώνουμε χορταράκια απ’ το βουνό για να μην τα δει ο ταξίαρχος. Στο επόμενο επεισόδιο μας καλούν οι Τουαρέγκ για να ξεσκονίσουμε τη Σαχάρα

    Και επειδή είδα ότι δεν υπάρχουν ιδιαίτερες αναφορές από το Ναυτικό, εδώ γράφω για την δική μου εμπειρία ως ναύτης προπαιδευόμενος :
    Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 1- ΝΑΥΤΗΣ ΠΡΟΠΑΙΔΕΥΟΜΕΝΟΣ ΣΤΟΥ «ΠΑΛΑΣΚΑ»
    http://atheofobos2.blogspot.gr/2015/09/1.html

  36. Πολύ ωραία!
    Κάπου εδώ γύρω έχω ένα βιβλιάκι με τίτλο «Χακί Χαϊκού»

    http://www.omhroi.gr/article_3824.htm

  37. cronopiusa said

    Δημόσια δήλωση ομάδων αντιρρησιών συνείδησης από την περιοχή της ανατολικής Μεσογείου

    ΠΑΡΑΒΙAΣΕΙΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΡΡΗΣΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ ΣΕ ΕΛΛAΔΑ ΚΑΙ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ

  38. gpoint said

    # 27

    Ευπειθώς αναφέρω….παρών

    Στα 28 μου στο Π.Ν. αξιωματικός στον Παλάσκα και λιποτάκτης στον Κανελλόπουλο !!!!! Από τα πολλά μέσα που είχα βάλει μπέρδεψαν τα μπούτια τους και ο καθένας με έγραφε εκεί που μπορούσε να με λουφάρει !!
    Κάναμε την μικρότερη βασική εκπαιδευση (25 αντί 40 μέρες) γιατί κληρούχας ήταν ο Κωστάκης. Το κατάλαβα 30 χρόνια μετά…
    Λόγω…παπούς δεν μετείχα σε κινήσεις, καταδιώξεις, αποψιλώσεις οπότε δεν έχω πείρα ασμάτων.
    Παρουσιάτικα 21 Απριλίου 5 λεπτά πριν την Δύση του ηλίου Το άλλο πρωί-στραβάδι κυριολεκτικά- με την μαλλούρα μου πήγα στο διοικητήριο,αγνόησα την ταμπέλλα που έλεγε οι ναύτες από το πλάι και βλέποντας κάποιον με κλάρες του ζήτησα που θα βρώ έναν δίοπο που θα με τακτοποιούσε !!. Ημουνα τόσο ούφο που ο διοικητής ξεράθηκε στα γέλια. Ο δίοπας μου έδειξε πως να χειρίζομαι το μικρόφωνο και όποτε είχε βαβούρα καλούσα τον εαυτό μου (και κανένα φίλο για παρέα να λουφάρουμε) στο διοικητήριο. Αξ/κός (έτσι το γράφαμε ορκίστηκα την 4η αυγούστου, σημαδιακες ημερομηνίες μου πέφτανε !!

  39. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

  40. Ιάκωβος said

    Λένε πως δείγμα ότι κάποιος γερνάει, είναι το να αρχίσει να λέει ιστορίες από το στρατό.
    Κι εγώ πήγα μεγάλος στο στρατό κι έτσι το στρατόπεδο, στο Χαϊδάρι μου φάνηκε ένα πολύ ενοχλητικό πράγμα, αλλά στη μονάδα, στην Μποχαλία* καλοκαίρι , αρχιφύλακας στο βουνό με μηχανάκι για να κατεβαίνω στις παραλίες και βιβλία δεν ήταν άσκημα.

    *Η Κως. Μποχαλία, Τσαμπικία, Γκατζολία, Γκασμαδία.
    Το τελευταίο, η Λέσβος.

    Κυκλοφορούσαν βιβλία χειρόγραφα με στίχους και Κρητικοί με διάφορα έγχορδα, όχι μόνο λύρες, που τραγουδούσανε. Πολύ μουσική, όλων των ειδών. Πόντιοι και ροκιάρηδες και πάνκ. Και μπουζούκια.

    Το «Χαϊδάρι», όμως, απαγορευόταν να το τραγουδάμε, για ευνόητους λόγους.

    Τρέξε μανούλα όσο μπορείς
    τρέξε για να με σώσεις
    κι απ’ το Χαϊδάρι μάνα μου
    να μ’ απελευθερώσεις

    Νομίζω ότι για τους περισσότερους από μας τους κουλτουριαρέους, ο στρατός πρέπει να ήταν το πρώτο πολιτισμικό σοκ από την επαφή μας με τον λεγόμενο λαό και εν πάση περιπτώσει με ανθρώπους διαφορετικούς από αυτούς που ξέραμε, με διαφορετική πολιτική ιδεολογία κλπ.

    Το δεύτερο πολιτισμικό σοκ νομίζω είναι το Ίντερνετ.

    Βέβαια, σε πολλούς από μας είχε προηγηθεί η νεανική επαφή με το προλεταριάτο, όταν η οργάνωση μάς έστελνε στα εργοστάσια για «πολιτική δουλειά», αλλά τότε δεν καταλάβαμε και πολλά. Ήταν και σχετικά προστατευμένος χώρος…

  41. Μια παραλλαγή των διστίχων 63 και 25, τραγουδιέται (από τη δεκαετία του 1950 και μέχρι σήμερα!) σε ένα …πολύστιχο ποντιακό τραγούδι:

    Φαντάρο σα με πήρανε μου κόψαν τα μαλλία
    Μ’ αλλάξανε τα ρούχα μου και την περπατησία.
    Όπλα παλάσκα και γιελιό, κουβέρτα και παγούρι,
    Όλα μου τα φορτώσανε σα νάμουνα γαϊδούρι!

  42. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>μετά την εμφάνιση των κινητών η θητεία έχει αλλάξει εντελώς.
    Επιβεβαιώνει η μάνα φαντάρου 🙂
    Έχω κάνει μερικά χειμωνιάτικα γερμανικά νούμερα στ΄ακουστικό. Ο μπαμπάς φαντάρου, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες,είτε νύσταζε γρήγορα, είτε θυμόταν ή κατασκεύαζε κι έλεγε διάφορα αστεία από τη δική του θητεία κι έκανε το φαντάρο να γελά με κίνδυνο να γίνει αντιληπτός.
    Ακόμη και στην πύλη έχω κάνει 2-4 μπλαμπλά 🙂

  43. Ιάκωβος said

    Παρόλα αυτά, είμαι υπέρ της υποχρεωτικής θητείας και κατά του επαγγελματικού στρατού, για λόγους γνωστούς.

    Αν και κανονικά, αν ήθελα πραγματικά να δω αυτό το σύστημα να διαλύεται, θα έπρεπε να ήμουν υπέρ των μισθοφόρων.

    Έχω την εντύπωση ότι όλες οι αυτοκρατορίες πέφτουν από τους μισθοφόρους τους.

    Η Ρωμαϊκή από τους διάφορους Γερμανο-Ρωμαίους Αρμίνιους, η Βυζαντινή από Τουρκόπουλους και διάφορα πληρωμένα τσιράκια του Ισαάκιου Άγγελου. Κι οι Οθωμανοί από ποιους έχασαν την Ελλάδα; Από τους αρματολούς,τους Αντρούτσους και τους Καραϊσκάκηδες, που ήταν Οθωμανοί μισθοφόροι.

    Αν σκεφτείς ότι κι ο Μπιν Λάντεν ξεκίνησε από μισθοφόρος των Αμερικάνων…

  44. Corto said

    «έναν φαντάρο που έγραφε ο ίδιος στιχάκια, τον Μανώλη από τη Νάξο»

    Να υποθέσω ότι ο Μανώλης ήταν από την Απείρανθο; Εκεί μόλις προ δεκαετίας ήταν ακόμη ζωντανή η παράδοση των στιχοπλόκων -κάτι σαν τους Kρητικούς με τις μαντινάδες.
    Βέβαια κάποια από τα δίστιχα του Μανώλη -αν μαντεύω σωστά ποια είναι δικά του- δεν είναι αποκλειστικώς φανταρίστικου περιεχομένου π.χ.

    το 94:
    «Αγάπη μου που βρίσκεσαι μόνη χωρίς εμένα
    θέλω να μην ξεχνάς ποτέ πως ζω μόνο για σένα»

    ή το (εντυπωσιακό) 96:
    «Αν είσαι κλέφτης στα βουνά φονιάς μέσα στην πόλη
    σπιούνος ή ψευδομάρτυρας θα σ’ αγαπήσουν όλοι»

    ή το 101:
    «Άνοιξε την καρδούλα μου στα τέσσερα κομμάτια
    μέσα θα δεις ζωγραφιστά τα δυο γλυκά σου μάτια»

    όπως και το 102:
    «Απ’ τα πολλά τα βάσανα και τους καημούς που πίνω
    με κάνανε αγάπη μου και ποιητής να γίνω»

    κ.ο.κ.

  45. Θα κόψω τριαντάφυλλα απ’ του ΚΕΒΟΠ (ή άλλο τι) τον κήπο,
    για να μετράς, αγάπη μου, τις μέρες που θα λείπω.

    Εσύ στο σαλονάκι σου κι εγώ στα μαγειρεία,
    εσύ κοιμάσαι μ’ όποιον θες, κι εγώ με τον λοχία.

  46. sarant said

    42 Α μπράβο! Όταν υπηρέτησα εγώ ήταν μεγάλη υπόθεση η τηλεκάρτα, αλλά βέβαια στη σκοπιά δεν υπήρχε λύση.

  47. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Πίσω από φωτογραφία του πατέρα μου φαντάρου,γράφει:
    Στην καραβάνα βρίσκονται
    κρέας με τις φασόλες
    κι ορίστε και του λόγου σας
    για να τις φάμε όλες.

  48. Avonidas said

    #44. Κι οι Οθωμανοί από ποιους έχασαν την Ελλάδα; Από τους αρματολούς,τους Αντρούτσους και τους Καραϊσκάκηδες, που ήταν Οθωμανοί μισθοφόροι.

    Καλά, η διάλυση είχε ξεκινήσει από πολύ νωρίτερα, ήδη από τον 17ο αιώνα πήγαιναν κατά διαόλου. Ειδικά στο σώμα των Γενιτσάρων, η παρακμή ξεκίνησε από όταν τους επέτρεψαν να κάνουν οικογένεια, κι όταν άρχισαν να στρατολογούνται εθελοντικά μουσουλμάνοι με ρουσφέτια. Το όλο νόημα της ύπαρξης των Γενιτσάρων ήταν να υπάρχει ένα σώμα πολεμιστών με φανατική αφοσίωση στον Σουλτάνο και με κομμένο κάθε άλλο δεσμό, οικογενειακό ή πατριωτικό. Από τη στιγμή που κατάλαβαν τη δύναμή τους, έλυναν κι έδεναν στην Αυτοκρατορία.

  49. Avonidas said

    #47. «Πίσω από φωτογραφία του πατέρα μου φαντάρου»

    Ο Νίκος είχε άδεια απ’ τη μονάδα
    υπηρετούσε κάπου στην Ορεστιάδα
    κι ο φωτογράφος μας εφώναζε σε λίγο το πουλί
    απ’ το φακό μου θα σας στείλει ένα φιλί.

  50. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    35. ( Τὸ εἶχα ξεκινήσει, κάτι λάθος πάτησα καὶ τό ‘φαγε ἡ μαρμάγκα. Νῖκο ἄν τὸ βρεῖς στεῖλ’ το στὸν κάλαθο).

    Τὶ μοῦ θύμισες Ἀθεόφοβε! Ὑπηρέτησα στὸ Ναυτικὸ 32 μῆνες (1975-1978), προφανῶς κάποια χρόνια πρὶν ἀπὸ σένα, ἀλλὰ τὰ πράματα ἦταν τὰ ἴδια: ἀτελείωτες ὧρες δοκιμῶν γιὰ τὴν παρέλαση τῆς ὀρκομωσίας, τὰ ἴδια «ἀρχαῖα» Ἔνφηλντ καὶ τὸ ἀνακάτεμα τῶν φαγητῶν στοὺς δίσκους μὲ τὰ χωρίσματα. Θυμᾶμαι ποὺ μᾶς μάθαιναν πῶς νὰ παρουσιαζόμαστε στοὺς «ἀνωτέρους». Ἔπρεπε νὰ φωνάξουμε: «Εὐπειθῶς ἀναφέρω, ναύτης προπαιδευόμενος Ταδόπουλος Τάδε, ἀριθμὸς γενικοῦ μητρώου …..(ἕνας πενταψήφιος ἀριθμός τὸ περίφημο α-γα-μι). Ὅταν κάποιος τὸ ξεχνοῦσε ὁ ἐκπαιδευτὴς τοῦ φώναζε: «Ξέχασες τὸ αγαμί σου, ποιὸ εἶναι τὸ αγαμί σου παιδί μου;»

  51. chrismagr said

    Τη σκοπιά την πέρασα με γουόκμαν.
    40 Τις περισσότερες ιστορίες από τον στρατό τις έλεγα τα πρώτα χρόνια μετά την απόλυσή μου. Είχα επιλέξει να κάνω μεταπτυχιακό αφού είχα προηγουμένως ολοκληρώσει τη στρατιωτική μου θητεία. Είχα πρήξει τους συμφοιτητές μου με ιστορίες από τον στρατό, σε σημείο που κάθε φορά που πήγαινα να πω κάτι όλοι φυλάσσονταν φοβούμενοι ότι πάλι για τον στρατό θα έλεγα.

  52. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    44 Αυτό είναι του Βάρναλη, που γράφω και στο άρθρο.

    50 Στον στρατό ξηράς, ασιμί (στρατιωτικού μητρώου)

    51 Να δεις τι τραβάνε οι φανταροκοπέλες.

  53. Στον γιαπωνέζικο στρατό τα στιχάκια αυτά θα είναι μάλλον χαϊκού, ε;

    ΧΑΪΚΟΥΚΟΥ
    Το αντικούκου
    θρύλος προαιώνιος
    στην κουραμάνα.

  54. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    52.>>Να δεις τι τραβάνε οι φανταροκοπέλες.
    Προφανώς επειδή τις τελαίνουν στις στρατοϊστορίες αλλά να πω και μια άλλη πτυχή:
    Από κουβέντες σύγχρονων κοριτσιών, που δεν ξέρω κατά πόσο ισχύει, ο στρατός είναι μεγάλη …αντροχωρίστρα. Πολλά ζευγαράκια χωρίζουν ή να το πω όπως μου το είπαν, «λίγοι αντέχουν» κι όχι επειδή είναι μακριά, αλλά λόγω της ιδιορρυθμίας της κατάστασης που ξαφνικά αντιμετωπίζουν (π.χ. δεν είναι διαθέσιμοι στα τηλέφωνα και τα sms συνέχεια) και το παράξενο,τα αγόρια είναι που τσινάνε εξίσου επειδή δεν τους καταλαβαίνουν οι μικρές.Αυτά από κάτω των 25 κοπελιές.

    Άσχετο, αλλά ακουώ τώρα στο ράδιο τον ύμνο της, είμαι ΑΕΚ, ο γιος μου Ολυμπιακός και ο μπαμπάς του Πανάθας. 🙂
    Το δεύτερο μαρτύριο για τα κορίτσια, η ποδοσφαιρολογία των αγοριών (στις μέρες μας ίσως λιγότερο)

  55. Titivillus said

    «Στη μεγάλη τους πλειοψηφία, τα στιχάκια…» Μπα, ψηφίζουν και τα στιχάκια; Άντε με το καλό και τα στικάκια. Χάθηκε το «τα περισσότερα στιχάκια»; Εντάξει, ο βερμπαλισμός εντυπωσιάζει, αλλά λίγο μέτρο δε βλάπτει. Με το παρδόν.

  56. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>Έχω βάλει κι ένα δικό μου, αλλά δεν λέω ποιο είναι.
    Από τα πρώτα εκατό το μόνο που υπέθεσα και που μ΄άρεσε και πιο πολύ:

    Αρβύλες μπείτε στη γραμμή κορδόνια στοιχηθείτε
    γιατί περνάει ο λοχαγός και θα τιμωρηθείτε

  57. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Ἕνα τετράστιχο τῆς ἐποχῆς τοῦ μεσοπολέμου (τό ‘χω ἀνασυνθέσει μερικῶς- κάτι θυμόμουν ἀπὸ ἀφηγήσεις παλαιοτέρων)

    Ναυτάκι κι ἄν μὲ ντύσανε μὴ βάνεις ὑποψία
    μιὰ μέρα θά ‘σαι πλάι μου μέσα στὴν ἐκκλησία.
    Ναυτάκι κι ἄν μὲ ντύσανε ἐσένα μὴ σὲ νοιάζει
    ἡ κουραμάνα ἔρχεται καὶ τὸ καζάνι βράζει.

    Θυμᾶμαι ἕναν ἀρχικελέα ἥ ἀνθύπα, δὲν εἶμαι σίγουρος, ποὺ μᾶς μάθαινε τὸ «ἐφ’ ὅπλου λόγχην» (τὸ μαθαίναμε κι αὐτὸ μαζὶ μὲ τὰ ὑπόλοιπα «στρατιωτικὰ» γιὰ τελετουργικοὺς λόγους, ἀπ’ ὅσο θυμᾶμαι). ΞυΜΦολόχη, τὴν ἀνέβαζε, ξυΜΦολόχη τὴν κατέβαζε. Πρέπει νά ‘ταν καὶ περήφανος ποὺ τά’ λεγε «περὶ διὰ γραμμάτου», γιατὶ δὲν ἔπαυε νὰ τὸ λέει.

  58. Ψαθυρός said

    «περιστεράκι μου καλό, τρέξε γοργά σαν σφαίρα να πας σ’ αυτούς που αγαπώ
    και πες τους καλημέρα. Το φανταράκι στο στρατό, να μη το λησμονείτε,με γράμματα και χρήματα να το παρηγορείτε»,

    Αυτή φαίνεται η στρωτή πλευρά του στρατού για ανυποψίαστα φαντάρια.
    Η σκοτεινή πλευρά του στρατού προκύπτει ως σεξουαλική παρενόχληση από αξιωματικούς σε στρατιώτες. Ας μην το θίξουμε, όμως το θεματάκι… διότι…διότι…ποιος να κάθεται μετά να τινάζει στον αέρα τα μυαλά των κρυφοτοιούτων αξιωματικών; Χάθηκαν οι γενναίοι εθελοντές.

  59. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    55

    Πλειοψηφία
    το μεγαλύτερο μέρος ενός συνόλου
    πχ. η πλειοψηφία των προϊόντων αυτής της εταιρείας είναι χαμηλής ποιότητας
    https://el.wiktionary.org/wiki/%CF%80%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%BF%CF%88%CE%B7%CF%86%CE%AF%CE%B1

    >>>>Έχω βάλει κι ένα δικό μου, αλλά δεν λέω ποιο είναι.
    Στα επόμενα, από το 100 ως το 200, το πλακατζίδικο 118 ,μπορεί:

  60. 53 Χαιρετίζω την επική επανεμφάνιση του Τιπούκειτου!

  61. 60

    Όταν μιλάμε για παλιοσειρές!

  62. gpoint said

    # 50

    με τη σειρά σου μου θύμισες τι τράβαγα με το Α.Γ.Μ μου

    – Πες το α γα μι σου

    – Εβδομήντα τέσσερις χιλιάδες

    – Εβδομήντα τέσσερις χιλιάδες πόσο ;

    – Εβδομήντα τέσσερις χιλιάδες

    – Ναι, εβδομήντα τέσσερις χιλιάδες, πόσο ;

    – Εβδομήντα τέσσερις χιλιάδες ΣΚΕΤΟ

    – Αααααα, τι λες βρε παιδάκι μου !!

  63. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    53-60 Και δική μου παράλειψη που δεν χαιρέτισα προηγουμένως τον Τιπούκειτο. Και αν θυμάμαι καλά πριν από κάμποσο καιρό είχαμε πει ότι τα οικογενειακά βάρη τον κρατάνε μακριά από τη μπλογκόσφαιρα 😉

    55-59: Καταρχάς, άλλο «τα περισσότερα στιχάκια» κι άλλο «στη μεγάλη πλειοψηφία τους, τα στιχάκια» Αλλά έχω γράψει ότι δεν συμμερίζομαι τη μπαμπινιώτικη άποψη πως πλειοψηφία έχουμε μόνο όταν γίνεται ψηφοφορία. Κι αφού και το ΛΚΝ συμφωνεί μαζί μου, πλειονότητα δεν πρόκειται να γράψω – που θα ήταν όντως βερμπαλισμός.

  64. Χαιρετώ σας, και μετά από πολλές ώρες ανάγνωσης άρθρων και σχολίων του εξαιρετικού σας ιστολογίου , σας στέλνω κάτι συμπληρωματικό.
    Σχετικό το βιβλιαράκι του Γιώργη Έξαρχου «Το αλφαβητάρι του καλού φαντάρου. Απολύομαι στραβάδια…» εκδόσεις Δίαυλος (2001). Αντιγράφω από την biblionet:

    Όπλο βαρύ μου δώσανε, μπαλάσκες και παγούρι,
    στον ώμο μου τα φόρτωσαν σαν να ‘μουνα γαϊδούρι. […]

    Το θέμα Στρατός έχει απασχολήσει και συνεχίζει να απασχολεί ως κοινωνικό και ιστορικό ερευνητή το συγγραφέα Γιώργη Έξαρχο ο οποίος αναζητεί ανέκδοτα «στρατιωτικά ημερολόγια» ή «σημειώσεις της θητείας» από τα χρόνια των Βαλκανικών Πολέμων, του Α» Παγκοσμίου, της Μικρασιατικής Εκστρατείας, του Αλβανικού Μετώπου, της Κατοχής, της Αντίστασης του Εμφυλίου. Το Αλφαβητάρι του Καλού Φαντάρου από τις Εκδόσεις Δίαυλος συγκεντρώνει μεγάλο μέρος από τα »μικρά και ασήμαντα» που έχουν σημειώσει οι απλοί άνθρωποι του λαού ως στρατευμένοι στα «τεφτέρια» τους, τότε που έκαναν τη στρατιωτική τους θητεία. Σ» αυτές τις καταγραφές από καιρούς που συντελούνταν και διαδραματίζονταν σπουδαία γεγονότα κρύβονται οι μεγάλες και ιερές στιγμές του έθνους μας. Σ» αυτό το αλφαβητάρι ο Γιώργης Έξαρχος ανακεφαλαιώνει στο πρώτο μέρος τη δουλειά του από Το Καλό Τετράδιο του Φαντάρου μαζί με αυθόρμητες ποιητικές ή πεζές δημιουργίες στρατευμένων που τις απέστειλαν την περίοδο που είχε την εκπομπή Για Οπλίτες και Πολίτες στην ΕΡΑ-4. Από άποψη περιεχομένου καλύπτουν τη ζωή στο στρατόπεδο, την ανάγκη για επικοινωνία με τον έξω κόσμο, τις αθυρόστομες προσεγγίσεις, τις ψυχολογικές αδυναμίες και τη διάθεση έκφρασης βαθυστόχαστων σκέψεων, την ειρωνική ή χιουμοριστική αντιμετώπιση πολλών καταστάσεων κ.α. Στο δεύτερο μέρος περιέχονται ως Λεξιλόγιο λέξεις που χρησιμοποιούν ή χρησιμοποιούσαν παλιότερα οι στρατευμένοι και λήμματα που περιέχονται στα στιχάκια και που απαιτούν ειδικότερη ανάλυση. Το υλικό του πρώτου μέρους κατατίθεται ασχολίαστο, αφήνοντας την αφοπλιστική τους ευγλωττία ανέπαφο από οποιεσδήποτε φιλολογικές προσεγγίσεις και αναφορές, ενώ το αντίστοιχο του δεύτερου προσπαθεί να δώσει όσο το δυνατόν πληρέστερη »εικόνα» των λημμάτων, μακριά από τις «βαβινιωτικές ή παρισινοδίαιτες προκρούστειες λογικές» που εξορισμού καταδικάζει ο συγγραφέας.

  65. gpoint said

    Ασχετο αλλά παρελθοντολογικό…

    Επινα καφέ μ’ ένα φίλο οπότε κάποια στιγμή έβγαλε από την τσέπη του ένα βεζύρη και με ρώτησε αν θυμάμαι πως παίζεται. Ομολογώ πως έχω ξεχάσει πως αξιολογούσαμε κάθε πλευρά !

    Βεζύρης κοκαλάκι γουγκλίζοντας θα βρείτε και φωτό

  66. Ανδρέας said

    Ιέχ΄ του ψηφ μέσα που μπερδεβ’ τη διαολάκ’
    το πλyουψηφία είνη ταλιάνικη λyέξ απτου πλyιου και του ψηφί. Mη συ περδεύει νταουλάκ’ μάλλακιάλλα πόξηρες κι φύγ’ απουγκουντάμ όντα γρηάφ γιατκάνου λαθ.

  67. sarant said

    64 Καλώς ορίσατε. Καλά κάνετε και αναφέρετε το βιβλίο του Έξαρχου, κακώς το ξέχασα στο άρθρο. Βλέπω πως έκανε επανέκδοση διότι η αρχική έκδοση (1987 περ.) ήταν από άλλον εκδοτικό οίκο.

  68. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Διάβασα τιμής ένεκεν «στον άγνωστο φαντάρο» όλα τα στιχάκια.
    και
    >>Έχω βάλει κι ένα δικό μου, αλλά δεν λέω ποιο είναι.
    Απ το 200 κι ως το τέλος ,βαριά βαριά το 308 ή 323

  69. Κουνελόγατος said

    54. «Άσχετο, αλλά ακουώ τώρα στο ράδιο τον ύμνο της, είμαι ΑΕΚ, ο γιος μου Ολυμπιακός και ο μπαμπάς του Πανάθας».
    Δηλαδή ΕΦΗ, όσα πρωταθλήματα έχει πάρει ο μικρός μόνος του,έχουν μαζί οι γονείς του… :mrgreen: :mrgreen: :mrgreen:

  70. sarant said

    68 Πριν από το 200 (αν θυμάμαι καλά, κιόλας)

  71. cronopiusa said

  72. Corto said

    68 και 70:

    Ψηφίζω το 76:

    «Καλύτερα να πούλαγα γκαζόζες λεμονάδες
    παρά που πήγα κι έμπλεξα με τους καραβανάδες»

  73. cronopiusa said

  74. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    57. Ὅποιος κοροϊδεύει τὰ λούζεται: Κορόιδευα τὸν ἀρχικελέα/ἀνθύπα γιὰ τὴν ξιΜΦολόχη του καὶ δὲν ἔβλεπα τὴν καμπούρα μου, ξΥμφολόχη τὴν ἔγραψα. Τύφλα νά ‘χει ὁ Θουκιδίδης( μὲ τὴν Ξυγγραφὴν του).

  75. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ικανό τον έχω τον Μελισσανίδη να ζητήσει απ’ την πολιτεία να φτιάξει τα δόντια του Αραβίδη. Όσο για την απορία περί κόκκινης κάρτας, Νίκο, ο κανονισμός είναι σαφής: Παίκτης του Ολυμπιακού αποβάλλεται μόνον αν αποκεφαλίσει αντίπαλο και εφόσον έχει πρόθεση.

  76. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    69. 🙂 Οι μεγάλοι είχαμε τις προτιμήσεις μας πριν γνωριστούμε και δεν υπήρχε λόγος ν΄ αλλάξουμε, ο δε υιός ήταν κόκκινος απ΄την κοιλιά της μάνας του, τί να γίνει 🙂 Παίζει και ο ίδιος ποδόσφαιρο απ΄το σχολείο ακόμη και δε λες που εξ αιτίας της εφηβικής εμμονής στην ομάδα του, δε δέχτηκε να πα να δει το …Φιλακούρη ( που πρότεινε ένα θείος μας όταν τον είδε να παίζει καλά-είπε) και θα είχαμε άλλα ντράβαλα στα 16 του; 🙂

    Είδα στ’ όνειρό μου ελάφια – απολύομαι πιλάφια
    φςς!

  77. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    74. Ο νόμος του Μέφρι 🙂

  78. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @ gpoint
    62. Τὸ δικὸ μου 66278.
    65. Ἄν θυμᾶμαι καλὰ, ἡ βαθμολογία μεγάλωνε μὲ τὴν ἑξῆς σειρὰ: μεγάλη κοίλη πλευρὰ (συνήθως 0 βαθμοὶ), μεγάλη κυρτὴ, μικρὴ κυρτὴ, μικρὴ κοὶλη.

  79. cronopiusa said

    Ό,τι κι αν λες κυρ διοικητά
    είναι δικαίωμά μου
    πάντα παντού και πάντοτε
    να γράφω τ’ όνομά μου.

  80. Πάνος με πεζά said

    @ 42 : Πω πω, τώρα με τις τζάμπα μονάδες στην τηλεφωνία, ε;

    Εμείς κάποτε από τη σκοπιά βγάζαμε «εξωτερική» με το τέχνασμα 8-3-4-0 (μόνο για Αεροπορία), και σαπίζαμε στο τηλέφωνο ! Μέχρι να παρεμβληθεί κανένας από το τηλεφωνικό κέντρο (επίσης φαντάρος), και να μας πει να το κλείσουμε…

  81. sarant said

    80 Κι άντε να το μεταφράσεις αυτό 🙂

  82. Γς said

    65:

  83. Πάνος με πεζά said

    @ 81 : Εκλιπαρώ τη συγγνώμη σας ; (κοινώς, Παρντόν;) Τί να μεταφράσω;

  84. Πάνος με πεζά said

    Εκτός αν εννοείς επεξήγηση :
    8 > έμπαινες στο ΤΚ της ΔΑΥ (Ελευσίνα)
    3 > έμπαινες στο ΤΚ του ΑΤΑ (Λάρισα)
    4 > έμπαινες στο ΤΚ του ΓΕΑ (Μεσογείων)
    0 > έμπαινες στον ΟΤΕ, και από κει και πέρα έπαιρνες σαν με απλό τηλέφωνο.

  85. ΓιώργοςΜ said

    74 Δεν καταλαβαίνω γιατί απολογείσαι, προφανώς ο αρχικελέας το πρόφερε με ύψιλον! 🙂

  86. sarant said

    84 Αυτό εννοούσα 😉

  87. Γιάννης Ιατρού said

    Χαιρετώ,

    Η δική μου συνεισφορά (λίγα θυμάμαι πιά):

    Λυκόπουλο του 1976 (υποχρεωτικής… 6ετούς αναβολής, λόγω εξορίας στα χρόνια της πανούκλας) και με 30μηνον θητείαν (δηλ. υπηρέτησα όταν ο Tiberius Iulius ήταν ακόμα δόκιμος…), θυμάμαι εκφράσεις σχετιζόμενες με κάτι καρφιά…, π.χ.
    «Ιούδα, κουφάλα, έρχεται κρεμάλα» 🙂

  88. Xρίστος Δάλκος said

    Κι ἕνα ζεϊμπέκικο ἀπομακρυσμένο ἀπό τό κλίμα τοῦ δεκαπεντασύλλαβου. Ὅλα εἶναι πραγματικά, πλήν τῆς χρονολογίας (κανονικά: ’75).

    Τό ἑβδομῆντα ἕνα ἀπόγεμα ἡ βροχή
    σέ βρῆκε στό ἐντευκτήριο νά περιμένῃς…
    στήν πύλη, στό στρατόπεδο, στά σύρματα,
    τό ἑβδομῆντα μέ τή φούστα σου βρεμμένη…

    Μεγάλη ἡ ἀγάπη μου, καί πιό μεγάλη
    μέσα στή νύχτα πού μέ κυκλώνει·
    τρέμετε, ἠλίθιοι, τῆς καρδιᾶς μου τό σκυλί,
    μπορεῖ νά ᾿ναι δαρμένο μά δαγκώνει.

    Στούς στρατονόμους, μάννα μου, μή δίνῃς βάση,
    μεγάλοι ψεῦτες εἶναι κι ἄνθρωποι κακοί·
    σοῦ λένε πώς γλεντάω μ᾿ ἄλλες στήν πόλη,
    μά μ᾿ ἔχουνε κλεισμένο φυλακή.

    Μεγάλη ἡ ἀγάπη μου, καί πιό μεγάλη
    μέσα στή νύχτα πού μέ κυκλώνει·
    τρέμετε, ἠλίθιοι, τῆς καρδιᾶς μου τό σκυλί,
    μπορεῖ νά ᾿ναι δαρμένο μά δαγκώνει.

  89. ΓιώργοςΜ said

    Τω καιρώ εκείνω (1993) διετέλεσα ΚΕΠΙΚ (ΚέντροΕΠΙΚοινωνιών) σ’ ένα μικρό στρατόπεδο στην Κω. Μία τηλεφωνική γραμμή (για τοπικά και εισερχόμενα) και μια «μαγνητική» για ενδοστρατιωτικές επικοινωνίες. Θεωρητικά, μπορούσες (από την «μαγνητική») να ζητήσεις από το φαντάρο υπηρεσίας στην Ανωτέρα να σε συνδέσει με το φαντάρο υπηρεσίας στο ΓΕΣ και να πάρεις εξωτερική γραμμή στην Αθήνα χωρίς κόστος. Δε θυμάμαι να το κατάφερα ποτέ.

  90. Κουνελόγατος said

    76. Κι εσείς μπλέξατε με ποδόσφαιρο; Και οι 3 άντρες του σπιτιού έχουμε μπλέξει, one way or another, που λέμε στα νέα ελληνικά. 🙂

  91. ΓιώργοςΜ said

    Το 89 προφανώς αφορά τα 86, 84 κλπ τηλεπικοινωνιακά.

  92. Ανδρέας said

    και τηλεφωνικό κέντρο με βίζματα και τρούπες να με το συμπάθειο!

  93. Ανδρέας said

    τελευταία λέξη της τεχνολογίας 🙂

  94. ΓιώργοςΜ said

    92 Αυτό είναι μεγάλο κέντρο (και προχώ τεχνολογικά) σε σύγκριση με αυτό που θυμάμαι (μία εξωτερική στρατιωτική γραμμή, μία του ΟΤΕ, μία στην πύλη (δε θυμάμαι αν είχε σε κάθε σκοπιά) και καναδυό στο διοικητήριο… Πιθανότατα απομεινάρι Βιετνάμ ή Κορέας.

  95. Πέπε said

    Καλησπέρα σας.

    Υπηρέτησα το 2001-2002. Νομίζω 16μηνο (πεζικό): απ’ όσο θυμάμαι, είχα προλάβει την πρώτη από μία σειρά μειώσεων και πέρασα όλη μου τη θητεία μέσα σε φήμες για το αν η επόμενη μείωση θα έπιανε τους ήδη στρατευμένους.

    Με απασχόλησε πολύ το ζήτημα της φανταρίστικης γλώσσας. Μάζευα όλες τις εκφράσεις που έβρισκα, και στο τέλος τις ταξινόμησα κι έγραψα μια εργασιούλα που προσπαθούσε να τις συστηματοποιήσει σε μία «γραμματική της φανταρικής γλώσσας». Κάπου θα υπάρχει, σε κάποιο κιβώτιο.

    Μάσε σ’ αυτά, το ενδιαφέρον μου κινήθηκε, ξώφαλτσα, και στα δίστιχα. Εκείνο τον καιρό τα βρίσκαμε συχνά γραμμένα σε σκοπιές και θαλάμους, ή τα λέγαμε μεταξύ μας προφορικά. Θα μου έκανε εντύπωση να μάθω ότι έκτοτε εξέλιπε το είδος.

    Τα «περπατώ στο δάσος» τα λέγαμε και τότε. Δε νομίζω πως λέγαμε «ΕΙΣ το δάσος». Η φράση «περπατώ ΕΙΣ το δάσος» προέρχεται από το παιδικό παιχνίδι «Περπατώ εις το δάσος όταν ο λύκος δεν είν’ εδώ. Λύκε, λύκε, είσαι εδώ; -Βάζω (π.χ.) το καπέλο μου. [… μέχρι που» Βάζω τα παπούτσια μου και σας κυνηγώ.» Πιστεύω ότι οι τελευταίες γενιές που έπαιξαν αυτό το παιχνίδι απέχουν πάρα πολύ από τις πρώτες γενιές που στο στρατό λέγανε τα σχετικά στιχάκια, και η -ας πούμε- αναβίωση αυτή είναι αξιοπερίεργη.

    * * * * * * * *
    Η παράδοση των δίστιχων του στρατού είναι 100% η ίδια στην οποία εντάσσονται και τα άλλα είδη διστίχων της εισαγωγής. Είτε του μπαγλαμά, είτε της φυλακής, είτε του στρατού, είτε της ξενιτιάς/θανάτου/έρωτα/γάμου κλπ., τραγουδιστά, μιλητά, γραπτά ή σε ςμς και τουϊτ, πρόκειται για εκφάνσεις του ίδιου φαινομένου. Συγκεκριμένα, μερικά της συλλογής είτε έχουν ξεκάθαρη φόρμα δημοτικού δίστιχου, είτε, ακόμη παραπάνω, είναι φανταρίστικες παραλλαγές δημοτικών δίστιχων.

    Με μερικά της συλλογής δε συμφωνώ να συμπεριληφθούν: το ότι τα έγραψε φαντάρος δε σημαίνει ότι είναι φανταρίστικα. Μερικά λ.χ. μιλάνε απλώς για μια αγάπη κάπου μακριά.

    Επίσης, είμαι της γνώμης ότι όσα δίστιχα, ανά δύο, αποτελούν ενότητα, δεν πρέπει να αριθμούνται ξεχωριστά. Αυτό που αριθμείται είναι αυτόνομα στιχουργήματα, όχι στίχοι διά δύο. Αν στα 100 τα 99 είναι δίστιχα και στο ένα ο ποιητής αποφάσισε να γράψει τετράστιχο, έχουμε κι ένα τετράστιχο αυτόνομο στιχούργημα ανάμεσα στα δίστιχα. Ο αστερίσκος που τα ενώνει δεν επαρκεί για να το καταστήσει αυτό σαφές.

    * * * * * * * *

    Για το 40, που ήδη σχολιάστηκε:

    Νομίζω ότι το αρχέτυπο πρέπει να είναι:
    «Ανήμερα Χριστούγεννα, χτυπούσαν οι καμπάνες,
    οι Χριστιανοί στις εκκλησιές κι η Έλλη με τ’ς αγάδες.
    » (Αν δεν προέρχεται κι αυτό από κάτι ακόμη παλιότερο.)

  96. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ο παππούς μου είχε γράψει στον τοίχο της σκοπιάς «Δεν υπάρχει στον Άδη μετάνοια και στον ελληνικό στρατό δικαιοσύνη». Γι’ αυτό, όταν ο πατέρας μου ορκίστηκε ανθυπολοχαγός, τον εξόρκισε να είναι επιεικής με τους φαντάρους. Αρκετοί φαντάροι πέσαν στα μαλακά χάρη σ’ αυτή την υπόσχεση. 😊

  97. Πάνος με πεζά said

    @ 88 : Θυμίζει τρομερά το «Διδυμότειχο blues», το οποίο άλλωστε προέκυψε από την καταγραφή από το Γιάννη Μπαχ Σπυρόπουλο, της διήγησης της θητείας του Μαχαιρίτσα, ένα τυχαίο βράδι, και τη μετατροπή της, στη συνέχεια, σε στίχους….
    Προτιμητέο, χωρίς τον ακατονόμαστο…

  98. Πάνος με πεζά said

    Στο σχολείο λοιπόν, είχα ένα συμμαθητή, ονόματι Στράτο Π. Ηταν λίγο μουρλοκομείο, και αισθάνθηκα να το επιβεβαιώνω όταν στο ταγάρι του (ξέρετε εκείνες τις τσάντες της εποχής, σε στρατιωτικό μάλιστα ύφασμα και χρώμα) είδα γραμμένο, μεταξύ των γνωστών AC/DC. Doors κλπ., το
    «EKEΙ ΠΟΥ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ Η ΛΟΓΙΚΗ, ΑΡΧΙΖΕΙ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ».

    Εγώ, αδαής στο απόφθεγμα, νόμιζα ότι, σε πεζά, θα ήταν «ο Στράτος»…

    Μάλιστα μου πήρε αρκετά χρόνια να «συναντήσω» το κανονικό και να αναθεωρήσω !

  99. Ευάγγελος said

    Και τα φαντάρια της ΕΛΔΥΚ λίγο πριν επιστρέψουν στην Ελλάδα…
    Μάνα ρίξε κιμά στα μακαρόνια
    στρώσε τα καλύτερα σεντόνια
    βάλε βενζίνη στ αυτοκίνητό σου
    επαναπατρίζεται ο γιός σου…….

  100. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    88 Ωραίο της καρδιάς το σκυλί!

    98 Εμείς είχαμε στην παρέα έναν Στράτο που τον αντιπαθούσαμε, οπότε μια φορά που βρήκαμε μια αναρχική αφισούλα «Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΣΟΥ ΠΡΗΖΕΙ Τ· ΑΡΧΙΔΙΑ» τη διαδώσαμε όσο μπορούσαμε 😉

  101. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    96.«Δεν υπάρχει στον Άδη μετάνοια και στον ελληνικό στρατό δικαιοσύνη».
    Μου θύμισε
    Εκεί που τελειώνει η λογική,αρχίζει ο στρατός (κλασικό απόφθεγμα)

  102. Ανδρέας said

    94 Γιώργομ αυτό που περιγράφεις δεν ήταν τηλέφωνο για κανά κρασί ήτανε 🙂

  103. cronopiusa said

    Κ.Καρυωτακης Ο ΜΙΧΑΛΙΟΣ – Ελεγεία και Σάτιρες ( 1927 )

  104. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    98/101 Συμπέσαμε!(δεν είχα κάνει ανανέωση) 🙂

    Από το τραγούδι
    Λαϊκός τραγουδιστής – 1976 .Σαββόπουλος/Μενιδιάτης
    αυτά τα δυο στιχάκια μου φαίνονταν πάντα αβάσταχτα(τ΄άλλα δυο,μου δείχνουν ασύνδετα,ακαταλαβίστικα 🙂 )
    Μάνα μου όλα περνούνε
    και όλα γίνονται ξανά
    όμως τούτη η θητεία
    δε σταματάει πουθενά
    Να απολυθώ, να φύγω
    τί θ’ αντικρίσω, τί θα βγει
    τούτο το καψόνι μοιάζει
    να ειν’ ολόκληρη η ζωή

  105. Δύτη και Νικοκύρη, καλώς εξανασμίξαμε και σας ευχαριστώ για τα καλωσορίσματα. Νίκο, καλά θυμάσαι! Μπορεί να μη γράφω πια, αλλά στο δικό σου κονάκι λουρκίζω συχνά πυκνά.

  106. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Φλασιά! (Αχ έρμο Άλτσι)

  107. Γιάννης Κουβάτσος said

    «Ο πολιτισμός των στρατοπέδων» του Μάριου Βερέττα. Εξαιρετικό βιβλίο για τον στρατό, τη λειτουργία του και την ιδεολογία του, με έναυσμα τη στρατιωτική θητεία του συγγραφέα. Το είχα διαβάσει λίγο πριν πάω φαντάρος και μου είχε κάνει βαθιά εντύπωση. Καλό και το «Εν-δυο-κάτω» του Σταύρου Λαγκαδιανού.

  108. nikiplos said

    @88, Xρίστος Δάλκος
    εξαιρετικό… είναι στίχοι τραγουδιού… αυτό μελοποιείται ευθύς αμέσως…
    (φαντάζομαι είναι γνωστό τραγούδι, αλλά ήδη έχω κι εγώ μια μελωδία, ήκιστη ασήμαντη βέβαια 🙂 )

    Όσον αφορά το στρατιωτικό…

    Υπηρέτησα κι εγώ στα 30 μου και με σειρούλες ακόμη μεγαλύτερους. Δύο έτη θητείας συνολικά… Δύο έτη που ήταν ΧΧ (Χαμένος Χρόνος-να κι άλλη μια έκφραση που μάλλον δεν θα γνωρίζουν οι νεώτεροι). Ουδέν κακόν αμιγές καλού και τούμπαλιν… Κατά τη διάρκεια της θητείας μου «ξεφορτώθηκα» την (ενοχική πλέον) σχέση των φοιτητικών χρόνων και με ξεφορτώθηκε αντίστοιχα μια πολύ νεώτερή μου νεανίς η οποία κυρίως με συντρόφευσε στο δύσκολο πρώτο μέρος της θητείας μου… Ύστερα και μέχρι το πέρας της θητείας ήρθαν μόνο ευκαιριακές σχέσεις εντόπιων κοριτσιών αλλά και ωρίμων γυναικών και μη φανεί αυτό ως ίχνος οίησης· δεν έχετε συνειδητοποιήσει αρκετοί πόσο έρημη είναι η άγονη ελληνική επαρχία, αλλά και το πόσο εύκολα ακόμη και με ένα τηλεφώνημα μπορεί και είναι πρόθυμη να «πειραματιστεί»… Ούτε είμαι, ούτε υπήρξα γυναικάς, πόσο μάλλον γυναικοκατακτητής… Όμως ο περαστικός έχει πολλά πλεονεκτήματα, αρκεί να είσαι προσεκτικός να μην πέσεις πάνω στον «έτσι» και την παρέα του, γιατί τότε καλύτερα να γίνεις λαγός…μπαμ ο κυνηγός… (εδώ μιλάω κυριολεκτικά… 🙂 )

    Για εμένα ειδικά, ο στρατός δεν αντικατόπτρισε ουδόλως τα νιάτα μου, κατά συνέπεια ελάχιστα τον βλέπω με νοσταλγία, πέρα από μόνο το γεγονός ότι πράγματι είναι καλύτερο να είναι κανείς 30 ετών σε σχέση με τα 50 παρά κάτι ψιλά… Υπήρξε αναμφισβήτητα μεγάλο κοινωνικό σχολείο καθώς εκεί πράγματι βλέπει κανείς το στατιστικό μέσο όρο των συμπολιτών μας και το έγκλημα που έχει γίνει στην παιδεία μας, όχι τόσο για τα ελληνικά τους που διαμαρτύρονται οι αρχαιόπληκτοι, όσο για το δραματικό έλλειμμα δημοκρατίας που έχουμε ως λαός και κόσμος. Την απόλυτη έλλειψη αίσθησης για το τι είναι κοινό, δημόσιο τι σημαίνει ρουφιάνος και ποιά η διαφορά του από τον καταγγέλλοντα, την εξαφάνιση της δικαιοσύνης, την επιδοκιμασία της ευθυνοφοβίας και του χωσίματος του δίπλα (aka λούφα). Εκείνο όμως που σε «σφάζει» κυριολεκτικά είναι ότι διαπιστώνεις εκεί-στο στρατό- τη «μαγεία» του φασισμού και το πόσο εύκολα αυτός περνάει στη μάζα… Στον Ελληνικό Στρατό (στα περισσότερα όπλα) δίνει και παίρνει η ομοφυλοφιλία αλλά και τα ναρκωτικά. Κανείς όμως δεν ξέρει τίποτε για το «φόνο»… Υπάρχουν συμμορίες, έμποροι, νταβατζήδες και λοιποί υποκοσμιακοί που συνήθως προστατεύονται ιδιαίτερα από τα πολιτικά και τα στρατιωτικά μέσα…

    Ας αφήσουμε όμως το πάπλωμα και ας αφοσιωθούμε στο στιχουργικό τμήμα… Θυμάμαι στην δική μου Καλλιόπη ένας κάπως παλαιότερος είχε πλέξει στην πόρτα το εξής:

    «Στράβακα ή και γκάβακα, ψάρακα ή ποντίκι
    εσύ είσαι τώρα στο Στρατό και σου γ@*ούν το σπίτι

    τη γκόμενά σου τη γ@*εί ο πιο καλός σου φίλος
    (εδώ δεν θυμάμαι το δεύτερο στίχο)

    τη μάνα σου ο θείος σου, την αδερφή ο κουμπάρος
    κι εσύ γ@*ιέσαι (πάλι δεν θυμάμαι…) φαντάρος

    αλλά και ο πατέρας σου που για μάγκας περνιέται
    όλο και κάναν γκόμενο θα βρει για να γαμιέται»

    Λίγο πριν εγκαταλείψω για πάντα (έκτοτε έχω να το επισκεφθώ) εκείνο το θεσπέσιο μέρος κάτι απάντησα από κάτω στο ποίημα αυτό, αλλά δεν θυμάμαι… ήταν πάντως κάτι στο στυλ:
    «ναι αλλά μας αρέσει ρε φίλε».

  109. Έκπληξιν αλγεινήν μοι προκαλεί πως ο κ. Σαραντάκος δεν συμπεριέλαβε κι εν των δημοφιλεστέρων στρατιωτικών διστίχων, όπερ είχα συντάξει κατά την διάρκειαν της εμής θητείας εις τας εσχατιάς της τότε κραταιού αυτοκρατορίας. Ήτις μέλλει αναζωογονηθεί άμα τη εκλογή του ελληνοψύχου Δόναλδ.

    Γυρνώντας από άδεια συνάντησα κηδεία,
    ήταν του εκατόνταρχου, Θεοί, τι ευτυχία!

  110. cronopiusa said

  111. Γιάννης Ιατρού said

    109: Ρε Σκύλε, δεν σε θυμαμαι στη λεγεώνα του Tiberius Iulius!

  112. ΓιώργοςΜ said

    102 Ένα κρασί βοηθούσε (για να συμπληρώνεις ευφάνταστα τις λέξεις που δεν άκουγες).

  113. spatholouro said

    63: «δεν συμμερίζομαι τη μπαμπινιώτικη άποψη πως πλειοψηφία έχουμε μόνο όταν γίνεται ψηφοφορία. Κι αφού και το ΛΚΝ συμφωνεί μαζί μου, πλειονότητα δεν πρόκειται να γράψω – που θα ήταν όντως βερμπαλισμός».

    Οι λέξεις πλειονοψηφία και μειοψηφία αναφέρονται σε υπεροχή ή υστέρηση που προκύπτει από ψηφοφορία, σημασία για την οποία δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν αντιστοίχως τα συνώνυμα πλειονότητα, μειονότητα. Εντούτοις, οι λέξεις πλειοψηφία, μειοψηφία χρησιμοποιούνται συχνά και με τη γενικότερη σημασία «στο μεγαλύτερο/μικρότερο τμήμα συνόλου» εναλλακτικώς με τα συνώνυμα πλειονότητα, μειονότητα. (Βabis, “Λεξικό δυσκολιών», το πλήρες κείμενο στις σελ. 736-737)

    Άλλα λέει εδώ ο έρμος… Πουθενά δεν λέει ότι είναι λάθος το «πλειοψηφία» στη θέση του «πλειονότητα».

    Δικαίωμα του καθενός να μη γράψει ποτέ τη λέξη «πλειονότητα» (φτου κακά!), αλλά γιατί βερμπαλισμός η έρμη; Μια χαρά κάνει τη δουλειά μας. Τουλάχιστον όσοι θέλουμε να κάνουμε τη δουλειά μας μέσα από τον θησαυρό της πολυτυπίας και όχι μέσα από την εξαπλούμενη έρημο της μονοτυπίας…

    Και μια και είπα «έρημο» και μια και για τον στρατό ο λόγος, ο πιο εμπειροπόλεμος ζων συγγραφέας μας (Γιώργος Μανιάτης), μάς έδωσε ένα βιβλίο κτήμα ες αεί από πολλές απόψεις: «Δραπέτευσα από τη Λεγεώνα των Ξένων» (1962)

  114. ΓιώργοςΜ said

    109 Ατεκμηρίωτος και υποδεικνύουσα βραχυμνημοσύνη η παρατήρησις, ω κύνα!
    https://sarantakos.wordpress.com/2016/04/14/asterix-9/

  115. 111

    Γιατί, όπως έλεγε κι ο επιλοχίας μας στο Κέντρο Εκπαίδευσης Πετιμπόνουμ, ΧΧΙΙ λεγεών

    When I entered the Army, Centurion was a rank, not a tank!

    https://en.wikipedia.org/wiki/Centurion_%28tank%29

    ΥΓ. Τέτοια Σεντύριον άρματα είχε κι ο ίλαρχος Παττακός στο Γράμο, που λέγαμε ψες.

  116. 114

    Για εδώ εννοούσα, ΓεώργιεΜ!

  117. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @ ΓιώργοςΜ (85).
    Εὐχαριστῶ γιὰ τὴν κάλυψη, ἄν καὶ δὲν τὴν ἀξίζω. Οἱ κακίες πρέπει νὰ πληρώνονται.

  118. MA said

    καλησπερα,
    να μαντεψω και εγω ποιο ειναι του νικοκυρη: θα ελεγα ενα απο τα αναφερομενα στη σπαρτη, αφου εκει παρουσιαστηκε

    Την εξαιρετικη ταινια του περακη Λουφα και παραλλαγη την αναφεραμε;

  119. Γιάννης Ιατρού said

    114: Ερχόμενος επίκουρος του κυνός, παρακαλώ να ληφθεί υπόψην, ότι δεν υπάρχει τι που δεν έχει αναφερθεί εις το παρόν ιστολόγιον κατα το παρελθόν 🙂

  120. 119

    Thanks, doc!

  121. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @ Σκύλος (115α)

    «…στο Κέντρο Εκπαίδευσης Πετιμπόνουμ, ΧΧΙΙ λεγεών»

    Σὲ ποιὰ κοόρτη ἤσουνα;

  122. Γεια σου, Τιπού.

  123. 121

    Cohors alaria

  124. cronopiusa said

    Το κείμενο που ακολουθεί, αποτελεί τη δήλωση του Τουρκοκύπριου Νουρί Σιλάϊ με την οποία κοινοποιεί την άρνηση του να υπηρετήσει τη θητεία του στις ένοπλες δυνάμεις των κατεχομένων:

  125. Γιάννης Κουβάτσος said

    Συμπλοκές κουκουλοφόρων με φοιτητές του Παιδαγωγικού, όταν τα παιδιά που τα φώναζαν αλήτες επιχείρησαν να μπουκάρουν στο κτίριο για τις συνηθισμένες εικαστικές παρεμβάσεις τους (λαμπόγυαλο στάιλ). Πάντα υποπτευόμουν ότι αυτή η σχολή είναι φυτώριο του κατεστημένου, αλλά τώρα, μετά την απαράδεκτη συμπεριφορά των φοιτητών προς τους συντρόφους μπαχαλάκηδες, βεβαιώθηκα.

  126. Γιάννης Ιατρού said

    123, 121: Ο Γς ήταν στην cohors equitata, αν θυμάμαι καλλα! 🙂

  127. Γιάννης Ιατρού said

    126:
    Και γ@@@ εκείνον που έβαλε το αξάν (τον τόνο δηλαδή) δίπλα στο “λ”.

  128. giorgos said

    «Εκεί πού τελειώνει ή λογική, αρχίζει ό στρατός»
    Πρώτος στήν σκοποβολή στό ΚΕΜΧ , μεταξύ 500 φαντάρων καί πάνω , καί αντί νά πάρω τιμιτική άδεια έφαγα 3 μέρες φυλακή γιατί δέν ήξερα τήν προσευχή . Τό μόνο καλό στό ΚΕΜΧ πού υπηρέτησα ήταν οί ίδιοι οί στρατιώτες . Στό ΚΕΜΧ καί γενικά στό μηχανικό τό έπίπεδο ΄ήταν αρκετά υψηλό λόγω τού ότι υπηρετούσαν πολλοί πτυχιούχοι τού Πολυτεχνείου . Κατά τ’ άλλα …σκέτη παράνοια .

  129. Ο λίβας κατεβαίνει απ’ το Μεζούρλο

    Για ποιον φαντάρο κτυπάει το ταμπούρλο
    όταν ο λίβας κατεβαίνει απ’ το Μεζούρλο
    σκοπιά γερμανικό, 2 με 4,στρατόπεδο Μπουγά
    οι άλλοι με παγούρι και πετσέτα για φωτιά
    πολεμούσαν στις χαράδρες του όρους των θεών
    του Ολύμπου τρεις μέρες καύσωνας καταστροφών
    314 το όνομα του Συνεργείου Τεχνικού
    εκατό φορές της σταθεράς του κύκλου αυτού

    Μόνη παρηγοριά ανατολικά στην Πιερία
    οι εννέα Μούσες, το μάθαμε στην ιστορία,
    μ΄ένα κασσετοφωνακι ν’ ακούω το Sebastian
    ( Cockney Rebel, με ορχήστρα, χορωδία
    όχι το ελληνικό αυτήν την αηδία
    και ηχογραφημένη συναυλία από το Λυκαβηττό
    Ηλεκτρικό Miles Davis μα τι ειν΄αυτό ;
    ρωτούσαν οι θετταλοι φαντάροι τον σκοπό )

    Άλλες φορές με Steyer στο Συκούριο
    να φυλάμε οπλισμό μ’ άνεμο ούριο
    ο λόφος πρόσφερε δροσιά
    καθώς στην πύλη εφύλαγα σκοπιά
    …………………………………………….
    Τρεις μήνες θα άντεξα στην Λάρισα
    τρεις φορές εξόδου δεν την …λαχτάρησα
    ως απόμαχος πήγα Θεσσαλονίκη
    επέστρεψα μετόπισθεν ελάσσων η νίκη.

    Τρεις οι χάριτες κι εγώ ο Αθηναίος στρατιώτης
    Φλου, Sante, Μανδραγόρα, Δον Κιχώτης,
    defacto έναν καφέ και δίπλα στον Φατούρο
    ένας Ρηγάς μας θυμιάτιζε με κουβανέζικο πούρο

    20 years ahead , τα τέκνα της Παλλάδος
    από πόλη ταψί στο κέντρο της Ελλάδος
    κι οι Μακεδόνες 10 years after μας ακολουθούνε
    ο χρόνος τρέχει,να φτάσουν δεν… μπορούνε.

    03.05.2016

  130. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    103 Δεν ήξερα πως υπήρχαν τόσοι Μιχαλιοί, ευχαριστώ!

    105 Πολύ χαίρομαι που μας διαβάζεις και πιο πολύ όταν σχολιάζεις!

    109: 🙂

    113: Δεν έγραψα «του Μπαμπινιώτη» όμως. έγραψα «μπαμπινιΩτικη». Κοινώς, είναι να μη σου βγει το όνομα.

    127 Καλά που δεν ήθελες να γράψεις «κάνω»

  131. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    123, 126. Ἐγώ ἤμουνα στὴν cohors alania.

  132. Γιάννης Ιατρού said

    128: Κατά τ’ άλλα 🙂

  133. Ιάκωβος said

    Κι ένα κλασικό στρατοδικείο από τους Πάιθονς

    Και το πιο γνωστό:

  134. Corto said

    Πολλά στιχάκια σκαρώθηκαν στον στρατό, πολλά ποιήματα γράφτηκαν για τον στρατό, ένα όμως κινηματογραφικό ποίημα μεταμόρφωσε τις εικόνες του στρατού σε εικαστικό επίτευγμα: η Ευδοκία, του Αλέξη Δαμιανού, του μεγαλύτερου Έλληνα σκηνοθέτη.

    Η σκηνή της διμοιρίας επιδείξεων (από το 1:17:05 έως το 1:21:10)

    «Όποιος δεν εφουμέρισε τη μαύρη με καλάμι,
    κορόιδο εγενήθηκε και μάπας θα πεθάνει.
    Βρε σαν πεθάνει η μάνα μου, άλλη μάνα δεν κάνω,
    αγάπες κι αγαπητικές χίλιες την ώρα πιάνω»

    (Παράδειγμα τέλειας ισορροπίας του περιεχομένου, με το ρυθμό και τη φόρμα, χαρακτήριζε την σκηνή ο Λάκης Παπαστάθης)

  135. 108. @Nikiplos

    Εξαιρετικη αναλυση!

    Πηγα κι εγω στα 30 αλλα με εναν αδικο νομο (μονος γιος πατερα 72 ετων) υπηρετησα 1 ετος. Δεν αντεχοταν και τοτε, ουτε η μιση θητεια που εκανα σε σχεση με σενα. Ευτυχως με την απειλη οτι θα ζητουσα αναβολη για λογους υγειας μετατεθηκε απο την Λάρισα (εκεινο το καλοκαιρι με τις φωτιες στον Ολυμπο ή στα Πιερια (;) η μοναδα ειχε αδειασει, ο καυσωνας αφορητος και οι υπηρεσιες ηταν 7:1)

  136. Απο τα λιγα καλα της θητειας ηταν η εβδομαδιαια νυχτερινη πορεια με πληρη εξαρτηση και οπλο. Μετα απο μερικους μηνες εδεσε το ερειστικο και το μυικο μου συστημα και αποκασταθηκε αθορυβα η
    -διαγνωσμενη απο φιλο ακτινολογο- κήλη μεσοσπονδυλίου δίσκου.

  137. Πάνος με πεζά said

    Kι ένα από τα πρώτα βιβλία μιας μετέπειτα πολυγραφότατης πορείας (έχει βγει και με νεώτερο εξώφυλλο) :
    http://opac.fougaro.gr/bookimages/bookimage.php?biblionumber=8709
    Μάλιστα θα βάλω και κουϊζάκι, την τελευταία λέξη του βιβλίου :

    – Και μέχρι τότε τί θα τρώμε; Μου λες τί θα τρώμε;
    – ???????????

  138. sarant said

    137 Η λέξη έχει τόσα γράμματα όσα και ερωτηματικά;

  139. 59. Πρωτη φορα λεξιλογω 🙂 στο ιστολογιο αυτο*

    Πλειοψηφία (ειδικο) το συνολο των ψηφοφορων του πλειοψηφουντος πολιτικου σχηματισμου

    Πλειονοτητα (γενικο) το μεγαλυτερο υποσυνολο του συνολου.

    Αρα «η πλειονοτητα (και οχι η πλειοψηφία) των προϊόντων αυτής της εταιρείας είναι χαμηλής ποιότητας, διοτι δεν ψηφιζουν!

    *Θα μου πεις μηχανικος και γλωσσα ελαφρως ασυμβατα. Αλλα στην εποχη μου ❤ για να εισαχθεις στο ΕΜΠ, χωρις να διαβασεις 2000 ασκησεις Γεωμετριας (Ιησουιτες) και εκατονατδες σελιδες απο τον ελληνα Τομας Αποστολ, επρεπε να γνωριζεις ελληνικα ωστε να γραψεις πολυ καλη εκθεση, διοτι διαφορετικα επηγαινες Θεσ/νικη ή Πατρα. Λαμπρο και καλυτερο παραδειγμα υποθετω ο Νικοκυρης 🙂

  140. 137 β Γκοτζιλα, πατατες μπλουμ , φασολαδα ;

  141. Πάνος με πεζά said

    @ 138 : Όχι, ο αριθμός των ερωτηματικών είναι παραπλανητικός, αλλά δε μπορώ να τα δώσω ακριβώς, για να είναι λίγο δυσκολάκι…Πάντως είναι μια λέξη μόνο.

  142. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    -Ο Φαντάρος (Λοϊζου-Ρασούλη) το
    -Διδυμότειχο μπλουζ (Γ.Σπυρόπουλος Μπαχ/Μαχαιρίτσας) και
    -Το τρένο φεύγει στις οχτώ,(Μ.Ελευθερίου/Μίκης)
    είναι θαρρώ τα πιο αντιπροσωπευτικά λυπητερά σύγχρονα τραγούδια για φαντάρους (σε καιρό ειρήνης).

    >>ας μας πουν αν ακόμα ακουγονται τέτοια 15σύλλαβα στιχάκια
    Προ 8-10 χρόνων μου ζήτησαν μια κοριτσοπαρέα να θυμηθώ ή να φτιάξω, στιχάκια για των δυο τα ταίρια που ήταν ή θα πήγαιναν φαντάροι. Φτιάξαμε κάμποσα,με τα γνωστά υλικά (σκοπιές κι αγάπες, μακαρόνια και φιλιά) που τα αποθήκεψαν στα κινητά για να τα στείλουν. Έτσι , όταν απολύθηκαν, ή όταν χώρισαν αυτά τα χιμαιρικά sms χάθηκαν δια παντός. Ενώ στα γράμματα θα είχαν πιο πολλές πιθανότητες κάτι να σωθεί,όχι πως τα συγκεκριμένα μπορεί να άξιζαν αλλά γενικά τώρα με αυτό τον τρόπο επικοινωνίας δε βλέπω να εμπλουτίζεται και πολύ η …φιλολογία του στρατού. Ντιλίτ και πάει!

    139. Έτσι λένε όμως τα λεξικά,που είναι οι θεματοφύλακες των καλών ελληνικών 🙂 😉

    141. Ακρίδες;

  143. sarant said

    141 Σκατά είναι το προφανές

  144. Πάνος με πεζά said

    Όχι, καμιά από τις μέχρι τώρα λέξεις.

  145. Πάνος με πεζά said

    Ε, το προφανές λοιπόν ! (είδες ο λογοτέχνης;)

  146. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    145. Αηδονόγλωσσες ,θα συνέχιζα 🙂

  147. Πάνος με πεζά said

    Το βιβλίο έχει αρκετή στρατιωτική βωμολοχία, και νομίζω ότι η πρώτη φράση του (μην το βάλουμε και αυτό κουϊζ) είναι «Το 525 δεν υπάρχει πια.»
    Δε μπορώ να επιβεβαιώσω, γιατί είμαι της Αεροπορίας ! Αλλά κάποιοι θα ξέρουν, και θα πουν.

  148. 95α (παραλλαγή):
    Άλλος για Χίο τράβηξε κι άλλος για Μυτιλήνη
    κι άλλος το βύσμα του έβαλε να μείνει στην Αθήνα

  149. Γιάννης Ιατρού said

  150. 142. Ελλειψεις/συγχυση στο διαδικτυο για την «πλειονότητα»

    πλειονότητα < → Η ετυμολογία λείπει.

    → Λείπει ο ορισμός (ή οι ορισμοί) αυτής της λέξης.

    https://el.wiktionary.org/wiki/%CF%80%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%BF%CE%BD%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1

    πλειονότητα (την κυβέρνηση την υποστηρίζει η πλειονότητα των βουλευτών) Ουσ. το μεγαλύτερο μέρος ενός αριθμού προσώπων ή και πραγμάτων

    http://www.lexigram.gr/lex/enni/%CF%80%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%BF%CE%BD%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1#Hist2

  151. Ανδρέας said

    Από στιχάκια δεν θυμάμαι, αλλά θυμάμαι ότι την πρώτη βδομάδα που έφυγα από το κέντρο και πήγα στην μονάδα παραλίγο να καταλήξει σε διπλωματικό επεισόδιο.
    Ειδικότητα δεν έκανα ούτε μήνα και μετά με εξαφάνισαν απ την μονάδα στέλνοντας με σε θέρετρο (θα τους έκλεινα το σπίτι). Εκεί πέρασα όμορφες στιγμές (πουρέιτζερ, πήγα δέκα χρόνια μετά στρατό) με διάφορες υπάρξεις (ενήλικες πάντα) και με τον φόβο αεροδικείου τουλάχιστον, απ΄τους διοικητές πατεράδες τους. Αλλά όλοι περάσαμε όμορφα την αλήθεια να τη λέμε.
    Πλάκα είχε η επιστροφή από την πρώτη έξοδο στο κέντρο εκπαίδευσης. Μας ψάχναν τους σάκους. Ανοίγει τον δικό μου σάκκο ο γκάγκουρας ο υποσμηνίας:
    – άει τι’ ναι τούτο δώ (ρωταει βλέποντας ένα τεύχος από περιοδικό)
    ρέι, ρέι (φωνάζει κοιτώντας τον άλλο γκάγκουρα, ίδιου βαθμού μ’ εκείνον ελεγκτή σάκκων ) κοίτα τούτον εδώ τι έχει, και διαβάζει φωναχτά τον υπότιτλο »στην μαγεία της αναζήτησης» να να αρχίζει να λέει (ψαρωτικά δήθεν) έχουμε και μάγους στην μονάδα.
    Παρατηρούσα ψύχραιμα και αποστασιοποιημένα το περιστατικό.

    -Και δε μου λες, πως σε λένε

    -Λιναρδακόπουλο* απαντώ

    Ακούει τ’ όνομα σφίγγεται ισιώνει και δε μου λές ρωτάει, τον τάδε (συνεπώνυμο) τον αρχισμηνία τι τον έχεις;

    – ξάδερφο του απαντάω (παραμύθι, ούτε που τον ήξερα)

    καλά, καλά λέει βάζει μέσα τα πράματα στο σάκκo τον κουμπώνει μου τον δίνει λέγοντας
    που’ σαι φίλε πλακίτσα έκανα μην παρεξηγιέσαι

    όλα καλά ρε φίλε του λέω, οκ και συνεχίζω προς την έξοδο του σημείου ελέγχου.

    Περνά ο καιρός τελειώνει η εκπαίδευση και μας στέλνουν για ειδικότητα.

    Με στείλαν στο Χταπόδι* που από κάτω από το καραούλ έγλεπς την βίλλα του σαουδάραβα την μέρα και τα βράδια άκουγες τις μπιστολιές των μπράβων που φυλούσαν την υψηλή πύλη εεε… κοινωνία παραπέρα.

    Την πρώτη μέρα κατά τις οκτώμισι μ’ εννιά το πρωί, με το καλό, είμαστε έτοιμοι να πάμε λάντζα και μπαίνει ο διοικητής (απόστρατος με ανάκληση, χρυσός άνθρωπος) στην αίθουσα εστίασης.

    Με το που τον βλέπουμε οι δυο-τρεις που ‘μαστε μαζεμένοι εκείνη τη στιγμή βαράμε προσοχή, χαιρετάμε λέγοντας τ΄ όνομα μας παρουσιαζόμενοι. Με κοιτάει μου λέει εσύ από που είσαι, από κει του λέω.
    -έχει και εκεί τέτοιους; με ρωτάει παραξενεμένος
    -έχει ναι του λέω είχε έρθει ο παππούς παλιότερα εδώ του εξηγώ.
    Εντάξει συνεχίστε τις δουλειές σας μου λέει και φεύγει χαρωπός.

    Την επόμενη μέρα έχουμε γόπινγκ, γενικά καθαριότητες εξωτερικών χώρων και μάζεμα πευκοβελόνων επειδή είναι γεμάτο πεύκα.

    Παίρνουμε τα όπλα, σκούπα-φαράσι τα τροχήλατα καρότσια και σακούλες μεγάλες σκουπιδιών δηλαδή μη περιμένετε τίποτα Μ1Α1.

    Η ώρα έχει πάει γύρω στις οκτώμισι το πρωί.

    Πολλοί οι εκπαιδευόμενοι, σκορπάμε ανά δυο τρείς, σε μικρούς γρούπους που λέει κι ο Νικοκύρης, και πηγαίνω προς την πλευρά του διοικητηρίου με άλλους δυο.

    Μας βλέπει ο διοικητής, βγαίνει έξω μας καλημερίζει και μας ρωτάει τι κάνουμε. Του εξηγώ ότι μαζεύουμε τις πευκοβελόνες σκουπίζοντας ταυτοχρόνως

    μισό μισό μου λέει δώσε μου

    ναι, του λέω πρόθυμα, πάρτε και του δίνω τη σκούπα

    αρχίζει με χαρά (ήταν ο χαρακτήρας του μάλλον) να σκουπίζει, εγώ όρθιος δίπλα του να επιβλέπω και οι υπόλοιποι ψάρακες και μη, να κοιτούν απορημένα τον διοικητή να σκουπίζει και τον νεοσύλλεκτο να του δείχνει με το δάχτυλο λέγοντας του πάρτε και λίγο από δω, πάρτε κι από κει που έχει πιο πολλά. Μετά από κανά δεκάλεπτο (αφού τελείωσε τη γυμναστική του ο άνθρωπος) μου επιστρέφει τη σκούπα χαμογελώντας και καλημερίζοντάς τον συνεχίζω προς τα εκπαιδευτήρια.

    Φυσικό ήταν να γίνει σούσουρο δείχνοντας με από μακριά αμήχανοι, φοβισμένοι, ίσως και με ζήλεια οι υπόλοιποι ψάρακες παρόλο που ήταν ως επί το πλείστον βύζματα, ενώ εγώ δεν ήμουν.

    * φανταστικό όνομα

  152. Ανδρέας said

    πρόκειται περί μυθοπλασίας, οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι συμπτωματική στο σχόλιο #151

  153. 137. γλαροσουπα ;

  154. Γιάννης Ιατρού said

    151: Ανδρέας
    Δε με λές, για συσσίτιο (πρωϊνό) τι είχε;
    Φαντάζομαι, τυρί, αυγά, καφέ, γάλα, ντομ περινιόν κλπ!

  155. Ανδρέας said

    🙂 την σαμπάνια την απέφευγα με νύσταζε μετά

  156. Πάνος με πεζά said

    @ 153 : : Όχι, απαντήθηκε, είναι «Σκατά !» 🙂

  157. Γιάννης Ιατρού said

    Ενημερωτικά (off topic 🙂 )
    Βγήκαν και τα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών (Σύμφωνα με στοιχεία που ανακοίνωσαν οι παρατάξεις):

    ΔΑΠ-ΝΔΦΚ: 87%
    ΠΑΣΠ: 72%
    ΠΚΣ: 65%
    EAAK: 58%
    ΛΟΙΠΟΙ: 32%

  158. Γιάννης Ιατρού said

    Κι ένα γλωσσικό, για να προβληματιστούν όσοι λένε στα παιδιά τους:
    «κοίτα να πάρεις το Κέιμπριτζ, θα σού ΄ναι ένα εφόδιο… μεθαύριο»

  159. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    150. http://www.ipaideia.gr/pleiopsifies-kai-meionotites.htm 🙂

  160. cronopiusa said

    Σάπιο μενού η ζωούλα σας

  161. Γιάννης Κουβάτσος said

    Η Παναγιωταρέα ανάρτησε και κακόγουστο ξενοφοβικό ανέκδοτο στον τοίχο της στο φουμπού. Ανάλογης νοστιμιά με της Παπαχρήστου. Έφαγε μπόλικο κράξιμο η εκπρόσωπος τύμβου.

  162. Γιάννης Ιατρού said

    161: Συνονόματε,
    Ε, αυτό γράφει κι ο Teacher Dude στο 158!

  163. Γιάννης Ιατρού said

    168: Κρόνη, απρόσεχτο κορίτσι! https://sarantakos.wordpress.com/2016/05/17/theia-10/#comment-357491 και #238, #251 🙂

  164. 126

    Ε, καλά, στην πραγματικότης ήμανε στην cohors dacota. 😉

  165. 161

    Γιάννη Κουβάτσο: ίσως να μην είχα πρόβλημα να λέει όσες κρυάδες θέλει, αν δεν τσίμπαγε μισθούς από το δημόσιο, από 5-6 εταιρείες, χωρίς να κάμνει τίποτε, εννοείται. Και από πάνω να μας κανοναρχάει για την ανάγκη μείωσης του δημοσίου. Αυτή που τσίμπαγε στην καθισά της, πάνω από 10.000 € κ.μ.ο. μηνιαίως! Θράααασσσσσσσσσσσος!

  166. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ναι, έχεις δίκιο, συνονόματε, τώρα το ‘δα. 😊

  167. Γιάννης Ιατρού said

    165: Σ΄έφαγε η ζούλια, να μην δεις άνθρωπό να διδάσκει τα καλά και σωστά αγγλικά, να πέσης να τον φάς!

  168. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    163. Όχι,απρόσεχτο αγόρι, στο τέλος έχει κάτι ακόμη 🙂

  169. Γιάννης Ιατρού said

    164: κι αυτή ανήκει στην ένδοξη ΧΧΙΙ λεγεώνα

  170. Γιάννης Κουβάτσος said

    Έχεις δίκιο, Σκύλε. Κι αυτή και πολλοί άλλοι πλασιέδες των μνημονίων. Δεν ξεχνάμε το πάρτι αργόμισθων υψηλόμισθων στην ΕΡΤ, στον 9.84 και στα διάφορα γραφεία Τύπου. Όντως θράσος. Θράσος χιλίων πιθήκων.

  171. Γιάννης Ιατρού said

    168: Σωστά. Αλλά δεν τόπα ρε ΕΦΗ όπως το κατάλαβες, αλλά με το νόημα ότι μάλλον τό ‘βαλε κατά λάθος στο σημερινό νήμα κι όχι στο χθεσινό που θα ήταν η συνέχεια των άλλων! Θεραπενίδα του δευτέρου …. κλπ. κλπ. 🙂 🙂

  172. 169 SPQR, ρε νιαμού!

    170. ε, ναι, άμα κι εγώ είχα οκτώ καβάτζες μπορεί νάμανε πιο λάρζ απέναντι στ’ αφενδικά μου.

  173. Ούπς, ξέχασα τη φωτό για το 169: http://i.telegraph.co.uk/multimedia/archive/02193/colosseum_2193458b.jpg

  174. spyridon said

    @ 2 «Ωχ, προβλέπεται μπόλικη τεστοστερόνη και αντρίλα!😀»

    Τελικά το αντίθετο. Με στιχάκια δεν καταπιανόντουσαν οι στρατόκαυλοι.
    Βγάζουν γενικά μια τρυφερότητα.

    Τα περισσότερα ήταν ήδη ‘πεπαλαιωμένα’ τη δεκαετία του 90 που πήγα εγώ στο στρατό. Λίγο πριν γενικευτούν τα κινητά.
    Οι καραβάνες πχ που αναφέρονται σε κάμποσα ήταν ήδη είδος ολίγον μουσειακό. Σίγουρα στους νεοσύλλεκτους.
    Ημουν 27 όταν παρουσιάστηκα εξ αναβολής και με κάμποσα χρόνια στο εξωτερικό.
    Δεν καιγόμουν να πάω κάθε τρεις και λίγο στην μαμά μου και μου φαινόντουσαν αστείες οι στενοχώριες των περισσότερων νεότερων.
    Ημουν μαζί με έναν άλλο εξ αναβολής ο μεγαλύτερος ηλικιακά σε μια μονάδα επιλέκτων με ειδική εκπαίδευση.
    Μιλήσαμε λίγο στην αρχή και πιστεύαμε ότι θα είμαστε οι πρώτοι που θα παίρναμε πόδι.
    Αλλά έφυγαν πολύ 19άρηδες και εμείς μείναμε. Μας φαινόντουσαν όλα αστεία και η καλή ψυχολογική κατάσταση μας έκανε να αντέχουμε τις κακουχίες.

    Τολμώ να πω ότι έμαθα κάτι. Οι σπουδές δεν λένε τίποτα για τον άνθρωπο.
    Δεν είναι παρά μιά λεπτή επικάλυψη μπογιάς γύρω από τον πραγματικό εαυτό μας.
    Και αυτός έβγαινε άβαφτος σε πραγματικά δύσκολες συνθήκες.
    Και ακόμα για να είμαι ειλικρινής εμαθα πραγματικά πόσο σημαντικό ήταν για μένα το σεξ. Μόνο στην έλειψη το διαπιστώνεις.

    Μια ωραία φωτογραφία του Μηνά Παπαδόπουλου που πιστεύω ότι κάτι θυμίζει σε όλους μας.
    Ακόμα και σε εκείνους που δεν έζησαν αυτό το σοκ του νεοσύλλεκτου.

  175. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    171. Καλά τότε 🙂 άκυρο το περί απρόσεχτου και να δεις κάτι το νήμα περί στρατού, κάτι το Χάπι Ντέι νωρίτερα, το ενέταξα κανονικά κι αυτό, πα να πει κι εδώ Μέφρι (εγώ απρόσεχτη). 🙂
    Καλό βράδυ

  176. Γιάννης Ιατρού said

    175: Καληνύχτα ΕΦΗ, ίσως δεν ήταν και πολύ ξεκάθαρο όπως τό ‘γραψα… 🙂

  177. Δεν ξέρω αν έχει αναφερθεί παραπάνω…

    Ο καλύτερος ελληνικός δίσκος με τραγούδια για τον στρατό είναι τα «Στρατιωτικά» του Χρήστου Λεττονού.

    Πληροφορίες εδώ… http://diskoryxeion.blogspot.gr/2010/07/blog-post_26.html

  178. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

  179. sarant said

    177 Διαμάντι το άρθρο σου. Μήπως να τον ψηφιοποιούσες και να τον ανέβαζες κάπου τον δίσκο του Λετονού, αφού δεν υπάρχει σε σιντί;

  180. 179

    Νικοκύρη, από τα σχόλια του λινκ: https://www.youtube.com/watch?v=RDPoHFqO2IM

    κάτι είν’ κι αυτό.

  181. 179.

    Ευχαριστώ.
    Θα το δούμε κι αυτό κ. Σαραντάκο…
    Για την ώρα, πάντως, δύο ακόμη τραγούδια από το δίσκο…

    Το… κάπως δυσβάσταχτο «Σαν εκδρομή» και το «Τετάρτη βράδυ»…


  182. sarant said

    Eυχαριστούμε!

  183. Πλέον λόγω της μικρής διάρκειας της θητείας και της πιο «δημοσιοϋπαλληλικής» κατάστασης στα στελέχη, υπάρχει η γενική τάση να αντιμετωπίζονται οι φαντάροι ως απλώς περαστικοί κι έτσι το όλο πράγμα έχει χάσει το «ρομαντισμό» του. Τα στιχάκια εξέλιπαν (πλην της αναπαραγωγής του Κηλαηδόνη κι αυτά μόνο από την… ιντελιγκέντσια), ενώ κυρίως έχουμε να κάνουμε με τετριμμένα λογοπαίγνια για την απόλυση (τα οποία ξεκινούν λίγο μετά τον τρίτο μήνα θητείας): «Περπατώ εις το δάσος και πίνω Fanta, πουτάνα [Γκατζολία/ΜΕΡΥΠ/ΕΑΡΜΕΘ/ΕΛΔΥΚ κοκ] σ’αφήνω για πάντα», η απάντηση «δεν προλαβαίνω» σε οποιοδήποτε αίτημα/παράκληση από τον ταλαίπωρο νεότερο συνάδελφο (ή και τον εκάστοτε καραβανά που του χουμε πάρει τον αέρα), το γνωστό ΛΕΛΕ («Λήξη Ενός Λανθασμένου Εννιαμήνου») και «ακούω λελεδόνια [να πετούν]».

    Funny fact από τη δική μου θητεία, οδηγός σε Λόχο Μεταφορών ενός Στρατηγείου -κι ενδεικτικό μιας κάποιας αλλαγής κλίματος σε σχέση με τις εποχές του Αβέρωφ και του Δροσογιάννη-, είναι να βγαίνει σε μια παρωδία αναφοράς λόχου -στον όρχο οχημάτων, δίπλα στα Mondeo και τα τζιπάκια- φαντάρος να ζητήσει αγροτική άδεια. Το γραφείο του λοχαγού δίπλα από την παράταξή μας. Ξαφνικά, ενώ ο άλλος εξηγεί στο λοχαγό τι αγροτικές δουλειές θα κάνει, αρχίζει να χτυπάει το τηλέφωνο στο γραφείο. Ο λοχαγός ατάραχος: «εντάξει, δεκτή η άδεια, αφού χρειάζεται να ποτίσεις τις ελιές. Μισό λεπτό να σηκώσω το τηλέφωνο, είναι η ΝΑΣΑ κι έχουν ένα θέμα -κόλλησε πάλι στην άμμο το Mars Rover.»

  184. Γς said

    Τέτοια Αχ, βαχ, δεν είχε η αεροπορία. Ηταν δραστήριο σώμα.

    Μερικές φορές όμως…

  185. Γς said

    184:
    Αεροπορική θητεία.

    Είπαμε. Στιχάκια δεν έχω.

    Θυμήθηκα όμως την Πόπη

  186. Γς said

    Είπαμε.
    Η Αεροπορία ήταν δραστήριο σώμα.
    Και σοβαρό.
    Στιχάκια και τέτοια δεν κυκλοφορούσαν.
    Εκτός από κάτι απλοϊκά
    -Τί τρώμε σήμερα;
    -Πλατάρια Ντακότας

    Παρτε και μια Ντακότα. Νάχετε…

  187. Γς said

    186:

    Ηταν σοβαρό σώμα.
    Δεν ήταν σαν τις μοδιστρούλες του Ναυτικού π.χ.

    Το άκουσες Πσαρά μου;

    Τσάκωσε μια κουβρίστρα τώρα.

  188. Γς said

    Και με τα υπόθετα, ουπς, ελικόπτερα ασχολήθηκε ο Γς

  189. Γς said

    188:

    Μέχρι και τον Αγιο Βασίλη έκανε

  190. Γς said

    Εμ, Βασιλική Αεροπορία ήταν αυτή.
    Οπως και πολλά άλλα τότε.

    Βασιλοκός Πολτός λ.χ.

  191. BLOG_OTI_NANAI said

    Στο στρατό οι χειρότερες αναμνήσεις ήταν:
    – Το μαζικό ξεβράκωμα και σκύψιμο της πρώτης ημέρας λες και ήσουν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης.
    – η πρωινή γυμναστική μέσα στο Γενάρη.
    – η απίστευτη κούραση των τεσσάρων πρώτων μηνών (2 νεοσύλλεκτος + 2 ειδικότητα). Δεν σε άφηναν ούτε να κάτσεις από τα ξημερώματα πρωί μέχρι το μεσημεριανό.
    – η αποψίλωση, ειδικά όταν είχε τον ανοιξιάτικο ήλιο (λυπάμαι όσους παρουσιάστηκαν καλοκαίρι) και ειδικότερα όταν έβλεπες πως όλα ήταν αποψιλωμένα, αλλά είχαν διαταγή απλά να μην σε αφήσουν να κάτσεις. Το ίδιο φαινόταν όταν σε έβαζαν σε ένα σχεδόν καθαρό μέρος είτε να κάνεις γόπινγκ, είτε να σκουπίσεις χωρίς λόγο τεράστια ασφαλτοστρωμένα πεδία, ότι τάχα είχαν φύλλα.

    Η χειρότερη αγγαρεία ήταν το πλοίο της αγάπης και ειδικά πλοίαρχος. Μετά ήταν το καθάρισμα τουαλετών. Η πλάκα ήταν πως παρακαλούσαμε αντί για ανοιξιάτικη αποψίλωση να καθαρίσουμε τουαλέτες γιατί εκεί είχε σκιά!

    Επίσης, είναι τεράστια διαφορά σε ποσοστά μελαγχολίας πριν και μετά τα κινητά τηλέφωνα. Περίμενες να πας θαλαμοφύλακας να γράψεις κανένα γράμμα και αγωνιούσες μήπως έλαβες κάποιο. Με τα κινητά όμως, και τα απλά, αλλά πόσο μάλλον με τα βιντεο τηλέφωνα, ουδεμία σχέση.

    Στο στρατό ήταν ωραίες οι παρέες, οι πλάκες, οι εμπειρίες από ανθρώπους από κάθε γωνιά της Ελλάδας. Επίσης, ήταν ωραία όταν ήσουν… παλιός!

  192. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα,
    169/172: Δε θυμάμαι αν το αναφέραμε σε κάποιον Αστερίξ:
    Σύμφωνα με την αφήγηση κάποιας Ιταλίδας σε μια παρέα που βρέθηκα, SPQR θεωρητικά σημαίνει «Senatus, Populus, Questo Roma» («Γερουσία, Λαός, Ιδού η Ρώμη») ή κάπως έτσι. Στον ιταλικό Αστερίξ μεταφράζεται «Soni Pazzi Questi Romani»- «Είναι Τρελοί Αυτοί οι Ρωμαίοι». Δεν ξέρω αν ήταν σκόπιμο στο πρωτότυπο.
    (Μη βαράτε για την ιταλική ορθογραφία, ιταλικά δεν ξέρω, εξ ακοής).

  193. Γς said

    Μπαλάφας στον Σκαϊ τώρα:

    «Η επβάνση στο μέσο νοικοκυριό από τους νέους φόρους είναι μόνο 13 ευρώ το μήνα»

    😉

  194. Senatus populusque Romana, η σύγκλητος και ο ρωμαϊκός λαός.

  195. Γς said

    Η επιβάρυνση

  196. Γς said

    195->193

  197. παρντόν, romanus
    https://el.wikipedia.org/wiki/SPQR

  198. Μανούσος said

    44.
    Η πτώση των αυτοκρατοριών ΔΕΝ οφείλεται ποτέ στους μισθοφόρους, πολλώ μάλλον το αντίθετο. Επ’ αυτού επιχειρηματολογεί πολύ καλά ο γνωστός βυζαντινολόγος ο John Haldon, Warfare, State And Society In The Byzantine World 560-1204.

    Στιχούργημα εκ Μποχαλίας

    -Ποντικαρά, ποντικαρά
    θα σου την κόψω την ουρά
    γιατί σηκώνει σκόνη
    και τον παλιό λερώνει.

    Επίσης το σλόγκαν του Τάγματος:
    295 ΤΕ
    δεν παλιώνουμε ποτέ

  199. Πάνος με πεζά said

    «Tετάρτη βράδι απολυτήριο και τρένο… » Τι ωραίο τραγούδι. Εγώ το πρωτοάκουσα με την Άλκηστη Πρωτοψάλτη, σε εκείνον τον πολυσυλλεκτικό δίσκο της, όπου υπήρχε και το «Δρόμοι που χάθηκα», του Μίκη.

  200. Xρίστος Δάλκος said

    97 (Πάνος μέ πεζά) «Θυμίζει τρομερά το «Διδυμότειχο blues»». Ὡστόσο γράφτηκε πρίν τό «Διδυμότειχο blues». Θυμᾶμαι στόν Σαββόπουλο πού τό εἶχα πάει κάποτε ἄρεσε ἡ «βρεμμένη φούστα»

  201. AK (o) said

    από το ’09-’10 που υπηρέτησα, δε θυμάμαι κανα δίστιχο, έστω και δύστυχο, πάρα μόνο ελάχιστα από τα κλασσικά.
    Προσωπικά είχα γράψει σε φυλάκιο 2-4 στιχάκια τραγουδιών που τα κατάλαβα καλύτερα, επαληθεύτηκαν στη θητεία μου.

    Μου παν να πάω – Παναγιωτης Στραβαλεξης

    Ψυχικά Νεκρός – FF.C

    Απολύομαι ρε Γιώργη – Ημισκούμπρια

    Μια διαπίστωση – FF.C

  202. gpoint said

    # 187

    Ο πσαράς ακούει μα δεν κράζει κούι-κούι !

    Μοδίστρες λέγεται περισσότερο στο εμπορικό ναυτικό, ίσως και στο λιμενικό, στο Π.Ν. το κλασσικό ήταν πιλάφι. Αναφερότανε στα…κεντήματα που έκαναν οι αδερφές ψυχές όταν το πλοίο έκανε μέρες πολλές να δέσει…

    Οι καλοί-σαν και μένα- πήγαιναν στο ναυτικό …Ξηράς. Στους 30 μήνες, δυο κρουαζιέρες έκανα , Κρήτη και Σύρο σαν συνοδός καθηγητής με τα ουισκάκια μου στην γέφυρα. Μην ξεχνάς ότι πρώτο το Π.Ν. έφερε τις γυναίκες στα γραφεία…και τι γυναίκες !! Να φαντασθείς πως τρεις στην σειρά Α΄ΓΕΝ είχαν διατελέσει σύζυγοι της ίδιας κυρίας !!!!!!!

  203. SPQR = sono pazzi questi romani 🙂 🙂 🙂
    Λαμπρό παράδειγμα λογοπαιγνίου που προσθέτει η (ιταλική εν προκειμένω) μετάφραση, ενώ … δεν υπάρχει στο πρωτότυπο, όπου η αγαπημένη φράση του Οβελίξ είναι Ils sont fous, ces romains, και σε τίποτα δεν θυμίζει τα γνωστά λατινικά αρχικά.
    Αλλό ένα τέτοιο είναι ο ελληνικός τίτλος της ταινίας «Τηλεφoνικός θάλαμος», που στο πρωτότυπο λέγεται απλώς Phone booth.

  204. sarant said

    203 Πολύ ωραία και τα δύο παραδείγματα, αν και με την ταινία δεν ξέρω αν προσθέτει μια διάσταση πλάκας που δεν υπάρχει στις προθέσεις του δημιουργού της.

  205. ΣΠ said

    Μια και εδώ λεξιλογούμε.
    Αν ποτέ μπουν οι γυναίκες στον στρατό, πώς θα λέγονται; Στρατιωτίνες, στρατιώτισσες, στρατιώτιδες, στρατιώτριες;

  206. sarant said

    205 Φανταρίνες, ταινία με τη Βλαχοπούλου 😉

    Τότε που είχε γινει το Αμπου-Γκράιμπ, οι εφημερίδες έγραφαν «η στρατιώτης», κακώς βέβαια.

  207. κουτρούφι said

    Κάποια στιχάκια που θυμάμαι από παιδί και τραγουδιόταν στο σκοπό του γιουπι για για:
    όταν ντύσανε το Γιάννη στο χακί (δις)
    ένα-δυο του λένε Γιάννη (δις)
    και το βήμα του το χάνει στη στιγμή

    όταν ντύσανε το Γιάννη στο χακί (δις)
    όπλο, άρβυλα, μπαλάσκες (δις)
    κι ένα σώβρακο που έκανε για τρεις

  208. Γιάννης Ιατρού said

    207: Κουτρούφι
    Για μαζέψ λιγάκ, ντάξ; 🙂

  209. κουτρούφι said

    #208. Γιάννης είμαι και γω. Μάλλον, για αυτό μού το τραγουδούσανε μικρός.

  210. ΣΠ (205), «Αν ποτέ μπουν οι γυναίκες στον στρατό»;
    Πού ζεις, άνθρωπέ μου; Στον ελληνικό στρατό έχουν μπει από το 1980!

  211. Γιάννης Ιατρού said

    209: Συνονόματε (Σιφναίε ;;;) και δε με λές, μήπως μένεις στον Περαία;;;

  212. Γιάννης Ιατρού said

    210: Αγγελος
    Ε, τι να πει κανείς. Δεν πάνε και στις παρελάσεις πλέον, απληροφόρητοι σου λέω!!!

  213. giorgos said

    Μά όλες οί όμορφες στίς παρελάσεις καί στούς στρατώνες !? Ολα γιά τό «έθνος » πάνε σέ τούτη τή χώρα?

  214. Γιάννης Ιατρού said

    213: Ολα γιά τό «έθνος »…
    Τα εισαγωγικά γι αυτό τα βάζεις; 🙂

  215. 213

    Ενίοτε και στα φυλάκια! Με «υ», όχι με «ι», ε; 😉

    http://www.star.gr/Pages/Parapolitika.aspx?art=253920&artTitle=i_omorfi_katadromeas_pou_sygkinise_ton_ypourgo

    Κι ένα συμπληρωματικό από στρατιωτικό σάιτ: http://www.onalert.gr/stories/Stratiotikh_poihsh_sketo_poihma_/104

  216. Γιάννης Ιατρού said

    213β: Μπράβο ρε dog, μας είχε διαφύγει η πηγή! Αλλά να, βλέπεις εσύ έχεις εσωτερική (πηγαία) πληροφόρηση 🙂

  217. 216

    πηγαία με «η», όχι με «υ»

  218. Ιάκωβος said

    Μανούσος said

    Η πτώση των αυτοκρατοριών ΔΕΝ οφείλεται ποτέ στους μισθοφόρους, πολλώ μάλλον το αντίθετο. Επ’ αυτού επιχειρηματολογεί πολύ καλά ο γνωστός βυζαντινολόγος ο John Haldon,

    Τι λέει ο Haldon?

    Από απλή παρατήρηση βλέπω ότι οι μισθοφόροι, οι ξένοι κυρίως, τελικά δεν βοηθάνε την αυτοκρατορία. Ακόμα και στα μικρά κράτη, ο εθνικός στρατός είναι προτιμότερος από τους μισθοφόρους. Το λέει ο Σουν Τζου και ο Μακιαβέλι, μάλιστα η οργάνωση εθνικού στρατού στη Φλωρεντία ήταν, το μόνο επιτυχημένο πράμα που έκανε στη ζωή του σαν πολιτικός .

  219. Γιάννης Ιατρού said

    217: είπα να μην σε εκθέσω πανελληνίως 🙂

  220. 219
    Μην με κάνεις, σε παρακαλώ, ρεζίλι τω σκυλιώνε!

  221. ΣΠ said

    210
    Και πώς λέγεται η γυναίκα στρατιώτης; Στρατιωτίνα; Η γυναίκα ναύτης; Η γυναίκα σμηνίας; Κι αν πάμε στις βαθμοφόρους; Λοχίας; Ταγματάρχης;

  222. 221

    Δεν υπάρχουν στρατιωτίνες, σμηνιτίνες, ναυτίνες, υπό την έννοια του μηδενικού βαθμού.
    Όλες είναι επαγγελματίες και βαθμοφόροι. Ως εκ τούτου, λέγονται όπως και οι άνδρες ομόλογοί τους: λοχίας, υπολοχαγός, ταξίαρχος κ.ο.κ.

  223. Avonidas said

    #213. Μά όλες οί όμορφες στίς παρελάσεις καί στούς στρατώνες !?

    Γιατί όχι ρε φίλε, κάπως πρέπει να την παλέψουν και οι φαντάροι. Εμείς, ας πούμε, είχαμε στο λόχο μια Μπάρμπι, άλλο πράγμα. Αυτή δεν ήταν θητεία, ταινία του Περάκη ήτανε! 😀

  224. faltsos said

    Καθυστερημένα μπήκα στο θέμα.για να προσθέσω μια πονεμένη ακροστιχίδα από τη Λήμνο:

    Λάθος
    Ήταν
    Μάνα μου
    Να
    Ορκιστώ
    Στρατιώτης

  225. giorgos said

    223. Eντάξει , αλλά όλες οί όμορφες καί λυγεράτες γιά τίς ένοπλες δυνάμεις ? Καί όλες οί μεσήλικες στίς εφορίες καί στά διάφορα άλλα ταμεία ? Είναι δημοκρατική νοοτροπία αυτή?

  226. 223, 225 και αλλού

    Δεν σοβαρολογείτε, ε; Δεν ξέρετε τι βιτρίνα είναι ο στρατός; Εμένα, βοηθητικό και Ι2, στις παρελάσεις με μασκαρεύανε λοχία επειδή είμαι ψηλός και έχω βροντερή φωνή. Τότε είχα και παράστημα.
    Δεν είναι όλες οι στρατιωτικοί όμορφες και λυγεράτες, ρε παιδιά. Αλλά στις παρελάσεις (πρώτο σημείο επίδειξης) οι φωτογράφοι (πρώοι μπανιστιρητζήδες) σε ποιές θα εστιάσουν;
    Εντάξει, για το «λυγεράτες» ισχύει πως όλοι οι επαγγελματίες στρατιωτικοί πρέπει να έχουν σωματική αρμονία και ευρωστία ως ένα βαθμό.
    Αλλά το φθινόπωρο του 1991, στο στρατηγείο της 98ΑΔΤΕ, στην Παγανή Λέσβου, είχα συναντήσει μια αρχιλοχία τεθωρακιζμένων (σε δουλειά γραφείου) που θύμιζε τη σύζυγο* του Τζανκάρλο Τζανίνι στο «Μίμης ο σιδεράς»

    https://en.wikipedia.org/wiki/The_Seduction_of_Mimi

    *Και δεν εννοώ τη Μαριάντζελα (όνομακαιπράμα) Μελάτο! Εννοώ την Έλενα Φιόρε:

  227. giorgos said

    226. Στό 225 Θά είχα βάλει χαμόγελο , άλλά δέν ξέρω πώς μπαίνει .

  228. cronopiusa said

    ‘Ηταν ένα λουλούδι εκεί! Συλλογίσου. ’Ενα λουλούδι είχε φυτρώσει εκεί μέσα στους σαπρακιασμένους γεώσακους. Και μου φανερώθηκε έτσι ξαφνικά τούτη τη νύχτα που ‘ναι γιομάτη θάματα. Απόμεινα να το βλέπω σχεδόν τρομαγμένος. Τ’ άγγισα με χτυποκάρδι, όπως αγγίζεις ένα βρέφος στο μάγουλο. Είναι μια παπαρούνα. Μια τόση δα μεγάλη, καλοθρεμμένη παπαρούνα, ανοιγμένη σαν μικρή βελουδένια φούχτα. Αν μπορούσε να τη χαρεί κανένας μέσα στο φως του ήλιου, θα ‘βλεπε πως ήταν άλικη, μ’ έναν μαύρο σταυρό στην καρδιά, με μια τούφα μαβιές βλεφαρίδες στη μέση. Είναι καλοθρεμμένο λουλούδι, γεμάτο χαρά, χρώματα και γεροσύνη. Το τσουνί του είναι ντούρο και χνουδάτο. ‘Εχει κι ένα κόμπο που δεν άνοιξε ακόμα. Κάθεται κλεισμένος σφιχτά μέσα στην πράσινη φασκιά του και περιμένει την ώρα του. Μα δεν θ’ αργήσει ν’ ανοίξει κι αυτός. Και θα ‘ναι δυο λουλούδια τότες! Δυο λουλούδια μέσα στο περιβόλι του Θανάτου. Αιστάνουμαι συγκινημένος ξαφνικά ως τα κατάβαθα της ψυχής. Ακουμπώ πάνω στο προπέτασμα σαν να κουράστηκα ξαφνικά πολύ. Από μέσα μου αναβρύζουν δάκρυα απολυτρωτικά. Στέκουμαι έτσι πολλήν ώρα, με το κεφάλι όλο χώματα, ακουμπισμένο στα σαπισμένα σακιά. Με δυο δάχτυλα λαφριά, προσεχτικά, αγγίζω την παπαρούνα. Ξαφνικά με γεμίζει μια έγνια, μια ζωηρή ανησυχία πως κάτι μπορεί να πάθει τούτο το λουλούδι, που μ’ αυτό μου αποκαλύφθηκε απόψε ο Θεός. Παίρνω τότες στη ράχη ένα γερό τσουβάλι (δαγκάνω τα χείλια από την ξαφνική σουβλιά του ποδιού), και τ’ ακουμπώ με προφύλαξη μπροστά στο λουλούδι. ‘Ετσι λέω θα ‘ναι πάλι κρυμμένο για όλους τους άλλους. Χαμογελώ πονηρά. Κατόπι σηκώνουμαι ξανά στα νύχια κι απλώνω το μπράτσο έξω. Ναι. Το άγγισα λοιπόν πάλι! Τρεμουλιάζω από ευτυχία. Νιώθω τα τρυφερά πέταλα στις ρώγες των δαχτύλων. Είναι μια ανεπάντεχη χαρά της αφής. Μέσα στο χέρι μου μυρμιδίζει μια γλυκιά ανατριχίλα. Ανεβαίνει ως τη ράχη. Είναι σαν να πεταλουδίζουν πάνω στην επιδερμίδα τα ματόκλαδα μιας αγαπημένης γυναίκας. Φίλησα τις ρώγες των δαχτύλων μου. Είπα σιγά σιγά: -Καληνύχτα… καληνύχτα και να ‘σαι βλογημένη. Γύρισα γρήγορα στ’ αμπρί. Ας μπορούσα να κάμω μια μεγάλη φωταψία… Να κρεμάσω παντού σημαίες και στεφάνια! ‘Αναψα στο λυχνάρι τέσσερα φιτίλια και τώρα πασχίζω να τη χωρέσω εδώ μέσα, μέσα σε μια τόσο μικρή γούβα, μια τόσο μεγάλη χαρά. Η ψυχή μου χορεύει σαν μεγάλη πεταλούδα. Χαμογελώ ξαπλωμένος ανάσκελα. Κάτι τραγουδάει μέσα μου. Τ’ αφουγκράζομαι. Είναι ένα παιδιάτικο τραγούδι:
    Φεγγαράκι μου λαμπρό….

    «Η ζωή εν τάφω» του Στράτη Μυριβήλη

  229. Γς said

    228:

    😉

  230. Γς said

    «Την πρώτη μέρα στο στρατό μού κόψαν τα μαλλιά μου: Στιχάκια του στρατού»

    Είπαμε. Η αεροπορία ήταν δραστήριο σώμα. Σοβαρό. Κι δεν είχε Αχ-Βαχ στιχάκια.

    Είχε όμως και κάτι μαμάδες.

    Μόλις είδε τον γιό της στο επισκεπτήριο κουρεμένο γουλί:

    -Γαμώ το @ουνί που τους γλίστρησε!
    Πως σε κούρεψαν έτσι;

  231. Ηλίας said

    53 @ Νέος Τιπούκειτος …
    ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ … ΑΝΑΣΤΑΣΗ …
    Σε μελετήσαμε με το Νικοκύρη πριν κάνα μήνα …
    Κοίτα να δεις επιτυχία ;!
    Δε ζητoύσαμε μιά Αριστερή Κυβέρνηση , καλύτερα ;
    Πολύ χαίρομαι .
    Ειλικρινά .
    🙂

  232. Ηλίας said

    Τα δύο πιό άχρηστα , ηλίθια χρόνια της ζωής μου . Σχεδόν τριάντα , το ’84 .
    Στο ένδοξο όπλο της Π.Α. Θέλανε να με κάνουν και δόκιμο . Να τους κάνω 28 τους μήνες .

    Γνώρισα και ΤΗΝ Αντίκυρα .
    Αηδίες .

  233. κουτρούφι said

    #211,
    Ναι και στα δυο ερωτήματα.

  234. MARMAS said

    Η νύχτα είναι βροχερή και η σκοπιά μου κρύα
    κι αντί για το κορμάκι σου χαϊδεύω το G3.

  235. spatholouro said

    ϊσως από τις πρώτες συλλογές «τραγουδιών του στρατώνα» (1919):

    http://digital.lib.auth.gr/record/67652/files/arc-2007-26592.pdf

  236. sarant said

    Α, ενδιαφέρον έχει κι ας είναι επώνυμο

  237. GIANNIS said

    ΣΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΜΕ ΠΗΓΑΝΕ ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΗΡΕΤΗΣΩ, ΕΡΧΕΤΑΙ ΟΜΩΣ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΠΟΥ ΜΟΥΣΙΑ ΘΑ ΑΦΗΣΩ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: