Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Γιατί η θεία μου η Μαρίνα μπορεί και να πήγε στον Παράδεισο – IX (Δημ. Σαραντάκος)

Posted by sarant στο 31 Μαΐου, 2016


Εδώ και μερικούς μήνες δημοσιεύουμε σε συνέχειες τη συλλογή διηγημάτων του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, «Γιατί η θεία μου μπορεί και να πήγε στον Παράδεισο«. Έχουμε περάσει στη δεύτερη από τις τρεις νουβέλες που απαρτίζουν το βιβλίο,  που είναι και η εκτενέστερη. Η προηγούμενη συνέχεια βρίσκεται εδώ. Είχαμε αφήσει τη θεία Μαρίνα, όμηρο στα Δεκεμβριανά, να δέχεται την απρόσμενη βοήθεια της εαμίτισσας νύφης της. Με τη σημερινή συνέχεια ολοκληρώνεται η νουβέλα. Ίσως το τέλος να μην είναι τόσο συνταραχτικό όσο το περιμένατε. Από τη μεθεπόμενη Τρίτη θα δούμε την τρίτη και τελευταία νουβέλα του βιβλίου.

mimis_jpeg_χχsmallΕπιστρέφοντας η Μαρίνα είχε το φωτοστέφανο του μάρτυρα και όμηρου. Όλα τα παλιά είχαν ξεχαστεί. Το κίνημα και η έκβασή του έδωσε συγχωροχάρτι σε κάθε είδους γερμανόφιλους, δωσίλογους και προδότες ακόμα. Όλοι τους τώρα καμάρωναν σαν εθνικιστές και πατριώτες. Αντίθετα η θέση των εαμιτών κι ακόμα χειρότερο όσων είχαν ενταχθεί στον ΕΛΑΣ ή την Πολιτοφυλακή ήταν πολύ επισφαλής. Είχαν ήδη γίνει αρκετές συλλήψεις και τις νύχτες χίτες και εθνοφύλακες έδερναν ή τραυμάτιζαν όσους αριστερούς συναντούσαν να περπατούν μοναχοί.

Η Μαρίνα ένοιωσε πως ήρθε η ώρα της ανταπόδοσης. Αποφάσισε να το παίξει μεγαλόψυχη και πήγε στο σπίτι του αδερφού της με ένα ξινό χαμόγελο συγκατάβασης και συγγνώμης στο πρόσωπο. Αντί όμως να βρει τους ταπεινωμένους και καταπτοημένους ανθρώπους που περίμενε, τους βρήκε με πολύ ψηλά τον αμανέ. Δε σηκώνανε μύγα στο σπαθί τους.

— Ούτε μετανιώσαμε ούτε ζητάμε συγγνώμη. Το καθήκον μας κάναμε απέναντι στην πατρίδα την ώρα που κάποιοι άλλοι παίζανε με τους Γερμανούς

της είπε η νύφη της ορθά κοφτά

Η Μαρίνα λύσσαξε. Ξέχασε το ρόλο που είχε ετοιμαστεί να παίξει και το γύρισε στις απειλές και τις φοβέρες, αλλά των άλλων δεν ίδρωσε τ΄ αυτί. Η πρώτη της δουλειά ήταν να ενεργήσει ώστε να απολυθεί ο αδελφός της από τη θέση του στο Δημαρχείο. Κατόπιν μέσον της Αστυνομίας και της Αγορανομίας ανάγκασε τη νύφη της να κλείσει το μαγαζάκι της. Στην οικογένεια έπεσε μεγάλη δυστυχία. Για λίγους μήνες κάπως τα βόλεψαν, κυρίως χάρη στην αρωγή της Εθνικής Αλληλεγγύης και τη βοήθεια συναγωνιστών και φίλων. Όσο όμως ο κατατρεγμός των αριστερών μεγάλωνε τόσο ο κατάλογος των εχόντων ανάγκη βοήθειας μάκραινε και τα ποσά της αρωγής λιγόστευαν, ώσπου γίναν τελείως συμβολικά. Ο Γιώργος άρχισε να κάνει διάφορες δουλειές του ποδαριού, η Παρθένα να ξενοπλένει και στο τέλος ο γιος τους, ο μικρός Θόδωρος, χωρίς να τους πει τίποτα, παράτησε το γυμνάσιο (κόντευε να το τελειώσει κι η μάνα του φιλοδοξούσε να τον σπουδάσει γιατρό) κι έπιασε δουλειά εισπράχτορας στα λεωφορεία του ΚΤΕΛ. Τότε η Παρθένα έσπασε.

Πήγε στη Μαρίνα κι έπεσε στα πόδια της, δεχόμενη προκαταβολικά κάθε όρο της. Η Μαρίνα πήρε το αίμα της πίσω. Η Παρθένα κι ο Γιώργος υποχρεώθηκαν να κάνουν εξευτελιστικές δηλώσεις αποκήρυξης των ιδεών τους, που διαβάστηκαν από του άμβωνος στην εκκλησία και δημοσιεύτηκαν στην τοπική εφημερίδα. Η Μαρίνα θα ανελάμβανε να σπουδάσει το Θοδωράκη (δικηγόρο όμως κι όχι γιατρό) και για την ώρα κι ώσπου να τελειώσει το γυμνάσιο τον πήρε οικότροφο σπίτι της, «για να τον νουθετεί και να τον αναδιαπαιδαγωγήσει». Η αναδιαπαιδαγώγηση συνίστατο στην εκτέλεση όλων των οικιακών εργασιών και στην υποχρέωσή του όταν είχανε στο σπίτι καλεσμένους να σηκώνεται και να λέει την προσευχή του μεγαλόφωνα.

Ο Θοδωράκης άντεξε αυτή τη νουθεσία με καρτερία ώσπου να τελειώσει το γυμνάσιο. Αμέσως μετά ξανάπιασε δουλειά στο ΚΤΕΛ και ταυτόχρονα έκανε φροντιστήριο. Μπήκε με την πρώτη στην οδοντιατρική σχολή του Πανεπιστημίου και σε πέντε χρόνια με ηρωικές προσπάθειες δουλεύοντας και σπουδάζοντας, πήρε το πτυχίο του. Η Μαρίνα κι ο Κωστάκης ξαναγύρισαν στη μοναξιά τους. Οι περισσότεροι συγγενείς τους ξέκοψαν σιγά σιγά. Η Μαρίνα πήγε για τελευταία φορά στο νησί για να πουλήσει το προικώο σπίτι της. Ο πατέρας της είχε πεθάνει στην Κατοχή, οι θειάδες της τον ακολούθησαν λίγο αργότερα, τα μεγάλα αδέλφια της είχαν παντρευτεί σε άλλες γειτονιές κι οι ξαδέρφες της είχαν εγκατασταθεί στην Αθήνα. Τη γειτονιά της τη βρήκε ξένη και εχθρική.

Με τα λεφτά που πήρε από την πώληση του σπιτιού, αγόρασε οικόπεδο στη Μαγκουφάνα και έβαλε μπρος το χτίσιμο μιας «έπαυλης». Φυσικά τα λεφτά δε φτάνανε για να τελειώσει το χτίσιμο, οπότε εκβιάζοντας τον Κωστάκη, πως θα έβαζε υποθήκη στην Κτηματική Τράπεζα για να πάρει στεγαστικό δάνειο, τον έπεισε να συμμεθέξει, με σπαραγμό καρδίας φυσικά, στις δαπάνες. Η Μαρίνα επέβλεψε προσωπικά την οικοδόμηση του σπιτιού. Επί δύο σχεδόν χρόνια παζάρευε, έκλεινε συμφωνίες και διαπληκτιζόταν συνεχώς, με απίστευτη αντοχή, με προμηθευτές οικοδομικών υλικών και μαστόρους όλων των ειδικοτήτων, των οποίων έψησε το ψάρι στα χείλη όσο κρατούσε το χτίσιμο και εν συνεχεία τους έβγαλε το λάδι ώσπου να τους εξοφλήσει. Η μετακόμιση από το νοικιασμένο σπίτι του Νέου Ηρακλείου στην έπαυλη της Μαγκουφάνας γιορτάστηκε με δεξίωση, κατά την οποίαν, ο Κωστάκης, υποχρεώθηκε να υποδεχτεί μαζί της τους μεγαλουσιάνους γνωστούς του κύκλου τους. Ήταν η κορύφωση των προσπαθειών της Μαρίνας να μπει στην καλή κοινωνία.

Όσο όμως περνούσαν τα χρόνια και σύμφωνα με τον απαράβατο νόμο που διέπει τις μακροχρόνιες συμβιώσεις, ο αγαθός κι υποταχτικός Κωστάκης άρχισε σιγά σιγά να παίρνει το αίμα του πίσω. Η πρώτη έντονη, μολονότι αποτυχημένη, αντίδρασή του σημειώθηκε όταν εκβιάστηκε να εκταμιεύσει και να δώσει στα χέρια της Μαρίνας το σημαντικό ποσό που απαίτησε η ολοκλήρωση του σπιτιού. Ακολούθησε ο πρώτος μεγάλος καυγάς τους, όταν εκείνη αρνήθηκε απροσχημάτιστα να τηρήσει τις αρχικές υποσχέσεις της, ότι το σπίτι θα γραφόταν στο όνομα και των δύο, κρατώντας το στην αποκλειστική ιδιοκτησία της. Πικραμένος από την κατάφωρη παρασπονδία της συμβίας του αρνήθηκε στην αρχή να παραστεί στη δεξίωση των εγκαινίων αλλά τελικά, ύστερα από θυελλώδη καυγά, υποτάχθηκε. Είχε όμως πια πάρει το βάπτισμα του πυρός και εφεξής η αντίδραση του κλιμακώθηκε.

Αντιδρούσε πλέον βίαια στις παραξενιές της Μαρίνας, δεν υποτασσόταν στα καπρίτσια της και φερνόταν με προγραμματισμένη αγένεια στις καθώς πρέπει φίλες της όταν εκείνη τις καλούσε στα απογευματινά τσάγια που είχε καθιερώσει να δίνει κάθε Πέμπτη. Το χείριστο όλων όμως ήταν ότι της έκρυβε το μεγαλύτερο μέρος από τη σύνταξή του. Η Μαρίνα λύσσαγε αλλά δε μπορούσε να κάνει σχεδόν τίποτα, γιατί εκείνος, μη έχοντας συνηθίσει ποτέ του το καφενείο, και όντας άφιλος και μονόχνωτος, από τότε που συνταξιοδοτήθηκε έμενε συνεχώς μέσα στο σπίτι, διαβάζοντας εφημερίδα κι ακούγοντας στο ραδιόφωνο τη «μικρή πικρή μου αγάπη», τις «περιπέτειες του αστυνόμου Λαμπίρη» κι άλλα ραδιορομάντζα

Ουσιαστικά μόνο την πρώτη κάθε μήνα, που πήγαινε στο Μαρούσι για να εισπράξει τη σύνταξή του, έλειπε για μια δυο ώρες από το σπίτι. Η Μαρίνα προσπαθούσε πολλές φορές στο σύντομο αυτό διάστημα να βρει πού έκρυβε τα λεφτά, αλλά δεν κατάφερε τίποτα. Έβαλε στη μέση τη μαγεία και τις συναφείς τεχνικές, αλλά όπως φαίνεται, με τα χρόνια οι ικανότητες της είχαν ξεθυμάνει ή τον Κωστάκη τον προστάτευε κάποια άλλή μαγική δύναμη ισχυρότερη από τη δική της.

Τελικά αποφάσισε να τον παρακολουθήσει και τότε εξακρίβωσε πως μετά την Εθνική Τράπεζα, στην οποία εξαργύρωνε την επιταγή του, πήγαινε σε ένα καφενείο, όπου έμενε πολύ λίγο κι ύστερα πήγαινε στην Εμπορική Τράπεζα, όπου προφανώς κατέθετε το μεγαλύτερο μέρος της σύνταξης. Η Μαρίνα ξυπνούσε αθόρυβα τη νύχτα κι έψαχνε τα ρούχα του και τα χαρτιά του αλλά ποτέ της δε βρήκε βιβλιάριο καταθέσεων εκτός από το κοινό που είχαν ανοίξει μαζί και περιείχε κάποιες οικονομίες τους.

Πολύ αργότερα έμαθε πως ο Κωστάκης μετέτρεπε το μεγαλύτερο μέρος της σύνταξής του σε χρυσές λίρες και τις φύλαγε σε θυρίδα που ΄χε νοικιάσει στην Εμπορική Τράπεζα. Όταν τό ΄μαθε ξέσπασε νέος φοβερός καυγάς ο οποίος όμως αυτή τη φορά δεν είχε αποτέλεσμα. Ο Κωστάκης, σκληραγωγημένος πια και εμπειροπόλεμος σε οικογενειακές συρράξεις, στάθηκε βράχος. Ούτε τον αριθμό της θυρίδας, ούτε πού είναι το κλειδί της είπε. Τώρα πια είχε κηρυχτεί μεταξύ τους ανοιχτός πόλεμος. Η Μαρίνα φανερά και χωρίς προσχήματα έψαχνε να βρει το κλειδί, που ο Κωστάκης ποιός ξέρει πού είχε καταχωνιάσει. Οι καυγάδες ήταν καθημερινοί κι η Μαρίνα, βλέποντας πως με φωνές και απειλές δε γινόταν τίποτα, άρχισε να ασκεί διαφορετικού τύπου πιέσεις στον Κωστάκη, αφήνοντας τα ρούχα του ασιδέρωτα, μαγειρεύοντας αυτά ακριβώς τα φαγητά που εκείνος αποστρεφόταν και γενικά κάνοντας του τον βίο αβίωτο.

Ξαφνικά όμως σε έναν άγριο καυγά ο Κωστάκης έπαθε ημιπληγία! Τότε η έξαλλη Μαρίνα αντελήφθη κατάπληκτη πως, πίσω από την πλάτη της, ο άντρας βρισκόταν σε συνεχή επαφή με την οικογένεια του αδελφού του, του απόστρατου στρατηγού της Χωροφυλακής, γιατί μετά από δύο μέρες εγκαταστάθηκαν στο σπίτι της μια κακομαθημένη και αυθάδης ανεψιά, συνεπικουρουμένη από μια ηλικιωμένη υπηρέτρια. Αποδείχτηκε ότι υπήρχε πληρεξούσιο του Κωστάκη υπέρ του αδελφού του, να εισπράττει αυτός τη σύνταξή του και προφανώς ότι αυτός είχε και το κλειδί και τον αριθμό της θυρίδας.

Πήγε σε ένα γνωστό της δικηγόρο κι άρχισε μακρόχρονους δικαστικούς αγώνες αλλά δεν κατάφερε τίποτα. Βγήκε ότι υπήρχε εν ζωή διαθήκη του Κωστάκη, που καθιστούσε κληρονόμο του την ανηψιά του, αφήνοντας στη Μαρίνα μόνο το ποσοστό της σύνταξης που θα εδικαιούτο μετά το θάνατο του. Τα δυο τελευταία χρόνια της ζωής του ο Κωστάκης τα απόλαυσε, έστω και ακινητοποιημένος στην αναπηρική πολυθρόνα του. Στα μάτια του η Μαρίνα έβλεπε, με ανήμπορη λύσσα, τη λάμψη της ικανοποίησης του από την εκδίκηση. Η ανεψιά του της έκανε τη ζωή ποδήλατο, αλλα κι αυτή ανταπέδιδε τις προσβολές και τις ταπεινώσεις στο ακέραιον.

Στο σπίτι του Μαρουσιού δημιουργήθηκε μια μικρή αλλά πολύ καλά οργανωμένη κόλαση, έτσι που σαν πέθανε κάποτε ο Κωστάκης η Μαρίνα να νοιώσει πως απολυτρώθηκε. Βέβαια ο ανδράδελφός της με τη γυναίκα και την κόρη του, ερμηνεύοντας τη διαθήκη κατά γράμμα, σήκωσαν όχι μόνο τα προσωπικά αντικείμενα του μακαρίτη μα και όλη την οικοσκευή, αφήνοντας μόνο τα ρούχα της και τα γυμνά ντουβάρια. Ήταν η τελευταία εκδίκηση του νεκρού.

Η Μαρίνα τα βρήκε σκούρα. ΄Επαιρνε βέβαια τους τόκους από τις καταθέσεις και το ποσοστό της σύνταξης του άντρα της που της αναλογούσε, αλλά αναγκαστικά για να ξαναεπιπλώσει στοιχειωδώς το σπίτι υπέγραψε γραμμάτια, που απορροφούσαν το μεγαλύτερο μέρος των εισοδημάτων της. Οι δεξιώσεις και τα τσάγια της Πέμπτης σταμάτησαν. Έμεινε τελείως μόνη. Ξαναθυμήθηκε τους συγγενείς της, τα αδέλφια της στο νησί και τις ξαδέρφες της στην Αθήνα. Άρχισε να συχνάζει στα σπίτια τους απρόσκλητη, κάνοντας πως δεν αντιλαμβανόταν την παγερή υποδοχή που της επιφυλάσσανε.

Έχοντας την ανάγκη μιας ανθρώπινης παρουσίας και φροντίδας, για την ίδια και το σπίτι, άρχισε να βολιδοσκοπεί ένα μοναστήρι, που ήταν ακουστό για τον οίκο ευγηρίας που διατηρούσε, μήπως με αντιστάθμισμα το γράψιμο του σπιτιού, αναλάμβαναν την εφ’ όρου ζωής περίθαλψη της. Πολύ σύντομα, καχύποπτη καθώς ήταν, πήρε είδηση πως οι καλόγριες ήταν πολύ πιο εξασκημένες κι απ΄ αυτήν ακόμη, στην οικονομία και στη σκληρότητα. Σταμάτησε λοιπόν εγκαίρως κάθε ενέργεια προς τα εκεί. Τελικά βρήκε ένα φτωχικό, άκληρο και χωρίς συγγενείς ζευγάρι και τους παραχώρησε τη χρήση του σπιτιού και τη μεταθανάτια κυριότητα του, σ’ αντάλλαγμα τη φροντίδα τη δικιά της, του σπιτιού και του κήπου. Πέτυχε έτσι τον αντικειμενικό της σκοπό απόλυτα, ικανοποιώντας ταυτόχρονα τη διαστροφή της, νά ’χει κάποιον να εξουσιάζει και να τυραννά.

*     *     *     *     *

Δεν έχει νόημα να συνεχίσω την ιστορία της θείας μου. Έζησε με τον ίδιο τρόπο ως τα βαθιά γεράματα. Δεν έμαθα πώς πέρασε τα στερνά της χρόνια, ούτε το πώς και πόσο βασάνισε τους τελευταίους υποτελείς της, πληροφορήθηκα όμως πώς πέθανε. Ήταν Αύγουστος και βρισκόμουν σε διακοπές στο νησί, όπως φαίνεται δε, λείπανε από την Αθήνα και όλοι οι γνωστοί και συγγενείς της. Άλλωστε και να βρίσκονταν εδώ δε θα την αναζητούσαν ποτέ. Είχε καταφέρει να μη θέλει κανείς να τη δει στα μάτια του. Το κακό είναι πως το άκληρο ζευγάρι, που με αντάλλαγμα το γράψιμο του σπιτιού της, είχε αναλάβει να τη φροντίζει, απαυδησμένο ίσως από την τυραννία της την άφησε για δέκα περίπου μέρες. Στο διάστημα αυτό τη βρήκε ο θάνατος. Πέθανε ολομόναχη και αγνοημένη και μονάχα η αποφορά του πτώματός της προκάλεσε την προσοχή των γειτόνων που ειδοποίησαν την αστυνομία. Όπως έμαθα, κανείς δεν πήγε στην κηδεία της.

Λίγους μήνες αργότερα περνώντας τυχαία από το Μαρούσι ο δρόμος μ’ έφερε από τη γειτονιά της. Η «έπαυλις» δεν υπήρχε πια. Οι κληρονόμοι της, φτωχοί άνθρωποι, δε μπορούσαν να το συντηρήσουν και τό ΄δωσαν αντιπαροχή. Όταν πέρασα πέφτανε τα μπετά της μελλοντικής πολυκατοικίας.

Σε λίγο τίποτα δε θα μαρτυρεί το πέρασμα της θείας μου της Μαρίνας από τη ζωή. Παιδιά δεν έκανε. Τίποτα χρήσιμο στους άλλους δεν άφησε. Ούτε καν καλές αναμνήσεις. Όσοι από τους γνωστούς της πιστεύουν στη μέλλουσα ζωή, στην πλειοψηφία τους την έχουν στείλει στην Κόλαση, όσοι όμως ξέρουνε για τη μοναδική της καλή πράξη πιστεύουν πως τελικά μπορεί να πήγε στον Παράδεισο, ότι πολύ ηγάπησε.

Δυστυχώς εγώ δεν πιστεύω πια ούτε σε μέλλουσα ζωή ούτε σε κόλαση, ούτε σε παράδεισο. Συμμερίζομαι τη γνώμη αυτών που υποστηρίζουν ότι παράδεισος και κόλαση βρίσκονται εδώ, πάνω στη γη, δημιουργήματα των ανθρώπων και πως αθάνατος γίνεσαι με τους απογόνους σου, με τα δημιουργήματά σου, με τα έργα και με την ανάμνηση που θα αφήσεις στις επερχόμενες γενιές. Βρίσκεσαι στον παράδεισο όταν δίνεις και παίρνεις αγάπη, όταν ξέρεις πως κι όταν ακόμα δε θα υπάρχεις θα σε μνημονεύουν κάποιοι με αγάπη ή έστω με συγκατάβαση.

Κι απ’ αυτή την άποψη, αφού βρέθηκε έστω και ένας να γράψει δυο λόγια γι’ αυτήν, μ΄ όλες τις επιφυλάξεις για την αξία των γραφτών του, η θεία μου η Μαρίνα μπορεί να πήγε στον παράδεισο.

 

 

Advertisements

151 Σχόλια to “Γιατί η θεία μου η Μαρίνα μπορεί και να πήγε στον Παράδεισο – IX (Δημ. Σαραντάκος)”

  1. Κουνελόγατος said

    Τη σκύλα!!!!!!!

  2. Γς said

    Καλημέρα

    >Με τα λεφτά που πήρε από την πώληση του σπιτιού, αγόρασε οικόπεδο στη Μαγκουφάνα και έβαλε μπρος το χτίσιμο μιας «έπαυλης»

    Στα λημέρια του Γιάννη Ιατρού.
    Στην Πεύκη, Αμαρουσίου

  3. Κουνελόγατος said

    «Τότε η Παρθένα έσπασε».
    Και πόσοι δεν το αντέξανε ούτε αυτό και τρελάθηκαν… Δύσκολες εποχές.

  4. Κουνελόγατος said

    Τι αγένεια, ούτε καλημέρα δεν είπα.

  5. Κουνελόγατος said

    Ξέρεις γιατί τον ήθελε τον μικρό δικηγόρο κι όχι γιατρό; Τι κόλλημα έφαγε;

  6. Κουνελόγατος said

    «…όταν εκείνη αρνήθηκε απροσχημάτιστα να τηρήσει τις αρχικές υποσχέσεις της, ότι το σπίτι θα γραφόταν στο όνομα και των δύο, κρατώντας το στην αποκλειστική ιδιοκτησία της».
    Τι είν’ αυτή ρε!!! Στην περίπτωσή της αξίζει το πίσσα κλπκλπ….

  7. Κουνελόγατος said

    «…οικόπεδο στη Μαγκουφάνα…».
    Όταν ήμουν μικρός, ο πατέρας μου με πήγαινε στο γήπεδο (ΑΤΤΙΚΟΣ) και μου έλεγε, πότε πως παίζαμε με τις ΚΟΥΚΟΥΒΑΟΥΝΕΣ, πότε με τη ΜΑΓΚΟΥΦΑΝΑ, πότε με το ΧΑΣΑΝΙ-ΣΟΥΡΜΕΝΑ, πότε ξέρω κι εγώ τι άλλο, και δεν καταλάβαινα τι έλεγε. Πέρασαν πολλά χρόνια για να ταυτίσω τις περιοχές.

  8. Κουνελόγατος said

    Αλήθεια, πρόκοψε ο οδοντογιατρός; Αν ζει, θα είναι πλέον πολύ μεγάλος.

  9. Λεύκιππος said

    Τελικά, ο παράδεισος και η κόλαση είναι οι άλλοι….

  10. Κουνελόγατος said

    «Ίσως το τέλος να μην είναι τόσο συνταραχτικό όσο το περιμένατε».
    Ε, ναι, περίμενα να κάνει και κάτι καλό, να δικαιολογείται κι ο τίτλος. Αλλά από τέτοια γυναίκα, τι να περιμένεις; Και μόνο όμως για την ωραία παρουσίαση της εποχής, αξίζει. Κοντολογίς, πολύ μου άρεσε.

  11. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    Παράδεισος!

  12. Γς said

    >Η Μαρίνα προσπαθούσε πολλές φορές στο σύντομο αυτό διάστημα να βρει πού έκρυβε τα λεφτά, αλλά δεν κατάφερε τίποτα.

    Και η δικιά μου η θεία προσπαθούσε να βρει που έκρυβε ο μπαρμπας μου τα λεφτά.

  13. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    «Βρίσκεσαι στον παράδεισο όταν δίνεις και παίρνεις αγάπη, όταν ξέρεις πως κι όταν ακόμα δε θα υπάρχεις θα σε μνημονεύουν κάποιοι με αγάπη ή έστω με συγκατάβαση.»
    Oh yes!

  14. Γς said

    10:
    >Και μόνο όμως για την ωραία παρουσίαση της εποχής, αξίζει. Κοντολογίς, πολύ μου άρεσε.

    Δεν σε βλέπω πάντως να τρελένεσαι. Κοντολογίς

  15. Κουνελόγατος said

    Αν ήξερα και μπορούσα, θ’ ανέβαζα και το σχετικό τραγούδι:

    Ξενύχτησα στην πόρτα σου και σιγοτραγουδώ.
    Εδώ είναι ο παράδεισος κι η κόλαση εδώ.

  16. Κουνελόγατος said

    14. Αμέσως εσύ, μην αφήσεις τίποτα…. 🙂

  17. Γς said

    >Πολύ αργότερα έμαθε πως ο Κωστάκης μετέτρεπε το μεγαλύτερο μέρος της σύνταξής του σε χρυσές λίρες και τις φύλαγε σε θυρίδα που ΄χε νοικιάσει στην Εμπορική Τράπεζα.

    Κάτι σαν τον άντρα μιας φίλης μας

  18. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,
    2. Γς
    α πα πα, μας μαγάρισε! Γιαυτό και άλλαξε όνομα η περιοχή 🙂

    10: Κουνελόγατε, συμφωνώ μαζί σου, κάπως αλλιώς περίμενα το τέλος, έστω ότι την τελευταία στιγμή έκανε και κάτι καλό… κλπ.

  19. Κουνελόγατος said

    «Κατόπιν μέσον της Αστυνομίας».
    Μέσον ή μέσω;

  20. spiral architect said

    Ω, Παναζία μου η σκύλα η ατάιστη!

  21. giorgos said

    Η έκφραση «Αχθος αρούρης» ταιριάζει απόλυτα στην προκειμένη περίπτωση . Ούτε παιδιά , ούτε κάποιο πνευματικό έργο .

  22. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    Έσωσε όμως το ναύτη! Yπεραρκετό κατόρθωμα για εισαγωγή στην πραγματική κόλαση που λέγεται παράδεισος. Αυτό λέει και στην κατακλείδα ο σοφός Σαραντάκος.

  23. alexisphoto said

    Μάλλον ο Κωστάκης πήγε στον παράδεισο….
    επιβεβαιώνεται ότι θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ιστορία του Τσιφόρου.
    καλημέρες….

  24. Κουνελόγατος said

    22. Εννοείς το μούτρο που της έφαγε τα λεφτά;

  25. Γς said

    Μια ανάλογη απορία είχα κι εγώ ιτιτσιρικάς για μια γριούλα στη γειτονιά του ξαδέλφου μου στο τέρμα Ιπποκράτους [με τις μονοκατοικίες του τότε].

    Αν η κυρά Χρυσούλα πήγε στον Παράδεισο.
    Κι ήταν άγια γυναίκα. Μας άφηνε να τρώμε τζάνερα αό τον κήπο της και μας φίλευε γλυκό του κουταλιού περγαμόντο και άλλες λιχουδιές.

    Και ήταν το σπίτι της σαν μοναστήρι. Τίγκα στα εικονίσματα και τα καντήλια. Καμιά φορά μας σταύρωνε με άγιο μύρο και μας θυμιάτιζε κιόλας.

    Μέχρι που της έστριψε ξαφνικά λίγο πριν τινάξει τα πέταλα.
    Την θυμάμαι να ουρλιάζει, να βρίζει αισχρά και να μουτζώνει τον ουρανό.

    Τόσα ένσημα μιας ζωής χαμένα…

  26. spiral architect said

    Πάντως η τοιπκή Αθλητική Ένωση έχει κρατήσει τ’ όνομα:

    http://magoufana.gr/

  27. Γιάννης Ιατρού said

    26: Spiral
    Το 1938 (με πρωτοβουλία του Κώστα Κυζιρίδη) και άλλων γεννήθηκε ο «Α.Ο. Μαγκουφάνας».

  28. Γς said

    http://3.bp.blogspot.com/-3QQTJSr4Zr4/UVsaB-MDQFI/AAAAAAAAJLY/I-NUs-z5qPo/s1600/%CF%81%CE%BF%CE%B6%CE%B9%CE%BA%CE%BB%CE%B1%CE%B9%CF%81+03011968.bmp

  29. Γιάννης Κουβάτσος said

    Καλημέρα!
    Σκατόψυχη μέχρι το τέλος. Έτσι γίνεται στη ζωή. Θεαματικές αλλαγές και χάπι εντ μόνο σε χολιγουντιανές ταινίες. Κρίμα να μην έχει έναν γιο, να τον κάνει βουλευτή και υπουργό και καμάρι της μετεμφυλιακής πατρίς.

  30. Γς said

    «Ίσως το τέλος να μην είναι τόσο συνταραχτικό όσο το περιμένατε».

    Εμένα μου θύμισε το αναπάντεχο τέλος ενός φίλμ στο Ροζικλέρ

    http://3.bp.blogspot.com/-3QQTJSr4Zr4/UVsaB-MDQFI/AAAAAAAAJLY/I-NUs-z5qPo/s1600/%CF%81%CE%BF%CE%B6%CE%B9%CE%BA%CE%BB%CE%B1%CE%B9%CF%81+03011968.bmp

  31. gbaloglou said

    10 Πέρα από την ωραία παρουσίαση της εποχής … είναι ποιητικότατο το τέλος (;) της διήγησης*, καθώς ο γράφων (δηλώνει ότι) στέλνει ο ίδιος την Μαρίνα στον Παράδεισο!

    *στην εισαγωγή αναφέρει ο νοικοκύρης ότι υπάρχει και τρίτο μέρος, ακριβέστερα «τρίτη νουβέλα» — ποιο θα μπορούσε να είναι το περιεχόμενο της;;;

  32. spiral architect said

    Το τοπωνύμιο «Mαγκουφάνα» ακούγεται σαν τούρκικο. Το όνομα βγήκε, επειδή εκειά πέρα έμεναν χοντροκέφαλοι τσοπαναραίοι ή ήταν τόπος «εξορίας» των μπακουριών;
    (δεν έχουμε ξανασυζητήσει γι’ αυτό, θαρρώ)

  33. Γιάννης Ιατρού said

    Περί Μαγκουφάνας

    Έκανα μιά πρόχειρη περίληψη για την περιοχή και την ονομασία της

    Στη αρχαιότητα ένας από τους Δήμους της Αττικής ήταν ο Δήμος Αθμονέων, σημερινό Αμαρούσιον, που ανήκε στην φυλή Ατθίδος ή Κεκροπίδος. Οι Αθμονείς κατά την αρχαιότητα είχαν σαν βασικές δραστηριότητες την γεωργία, την κτηνοτροφία και την αγγειοπλαστική. Η Μαγκουφάνα (σημερινή Πεύκη) αποτελούσε από την αρχαιότητα συνοικία ή και ακατοίκητο τμήμα του Μαρουσιού, όπου υπήρχαν αγροκτήματα των κατοίκων της. Από την περιοχή αυτή πιθανόν να πέρασαν οι οπαδοί του Κλεισθένη με προορισμό την Αθήνα για να καταλύσουν την τυραννίδα των Πεισιστρατιδών.

    Μετά την απελευθέρωση από τον Τούρκικο ζυγό και την δημιουργία του νέου Ελληνικού Κράτους το 1830, το Μαρούσι έγινε Δήμος το 1837, συγχωνεύτηκε όμως αργότερα με τον Δήμο Αθηναίων για να γίνει οριστικά ανεξάρτητη κοινότητα το 1925 και τελικώς το 1943 προήχθη σε Δήμο.

    Όταν ιδρύθηκε το Ελληνικό Κράτος και ανέβηκε στον θρόνο ο Όθωνας, οι εκτάσεις αυτές δόθηκαν σε Βαυαρούς ακόλουθους της αυλής του βασιλιά (σήμερα ακόμα υπάρχουν 27 στρέμματα με κτήματα των Fix κλπ. στο σημερινό Παλαιό Ηράκλειο). Υπάρχει πιθανότητα οι εκτάσεις αυτές λόγω του πλούσιου εδάφους σε πράσινο, να χρησιμοποιήθηκαν σαν ιπποφορβεία. Παράλληλα στην περιοχή υπήρχαν στάνες Ελλήνων κτηνοτρόφων.

    Μετά την Μικρασιατική καταστροφή άρχισε ο εποικισμός της Μαγκουφάνας από προσφυγικό κυρίως στοιχείο (1922). Εγκαταστάθηκαν αρχικά στην περιοχή του παλαιού Δημαρχείου. Τα πρώτα πέτρινα σπίτια του συνοικισμού φτιάχτηκαν γύρω στα 1927-28 και ήταν όπως και σήμερα στα όρια των σημερινών οδών Πίνδου – 25ης Μαρτίου – Κων/πόλεως – Αριστοφάνους. Η διαμόρφωση του συνοικισμού τελείωσε περί το 1929 αφού το υπουργείο Πρόνοιας μοίρασε κλήρους γης. Ο λεγόμενος κρατικός συνοικισμός της Άνω Μαγκουφάνας συμπληρώθηκε αργότερα με τρεις ακόμη σειρές για να πάρει την έως σήμερα μορφή του. Πρόσφυγες από τη Σμύρνη της Μικράς Ασίας εγκαταστάθηκαν και πέραν της Λ. Ειρήνης (Κ. Πεύκη, προς την πλευρά του σημερινού Ολυμπιακού Σταδίου) στους οποίους όμως δόθηκαν οικόπεδα και όχι κατοικίες
    .
    Το 1938 με πρωτοβουλία του Κώστα Κυζιρίδη και άλλων γεννήθηκε ο «Α.Ο. Μαγκουφάνας».

    Στον Β’ ΠΠ στην περιοχή είχαν εγκατασταθεί γερμανικές μονάδες τεθωρακισμένων, κοντά στο σημερινό εμπορικό κέντρο, στη Λεωφ. Ειρήνης. Οι κάτοικοι πέρασαν δύσκολες μέρες.

    Με βασιλικό διάταγμα της 31/10/1950 (ΦΕΚ 258/Β/31,10,1950) η περιοχή αποσπάται από το Μαρούσι μετά από αίτημα των κατοίκων και ιδρύεται η Κοινότητα Μαγκουφάνας, που έχει περί τους 2.500 κατοίκους.

    Το 1960 δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως το Διάταγμα της μετονομασίας της Μαγκουφάνας σε Πεύκη. Το 1982 η Πεύκη γίνεται δήμος.

    Η περιοχή ήταν φιλόξενη και υγιεινή για τους φυματικούς, καθώς και για άλλους παραθεριστές. Όσοι Αθηναίοι είχαν τη δυνατότητα, εκεί παραθέριζαν. Όταν έφυγαν οι ασθενείς, γέμισε ο τόπος πολυτελή κτίσματα, που …κόλλησαν πάνω στο Μαρούσι!

    Η 10ετία 1970 – 1980 είναι η περίοδος της μεγάλης ανοικοδόμησης στην Πεύκη. Κατά την απογραφή του 1971 καταγράφηκαν 4.906 κάτοικοι, το 1981 οι κάτοικοι ανήλθαν στους 10.863, ποσοστό αύξησης 121,42%, το μεγαλύτερο ποσοστό αύξησης από όλους τους Δήμους της Αθήνας και των προαστίων, το 1991 ο αριθμός των κατοίκων έφτασε τις 17.145 ενώ κατά την τελευταία απογραφή του 2001 καταγράφηκαν 19.900 κάτοικοι, ενώ σήμερα οι κάτοικοι υπολογίζονται σε 35.000 περίπου.

    Πού όμως οφείλεται η ονομασία Μαγκουφάνα;

    Η πιο πιθανή εκδοχή αναφέρει ότι το όνομα της περιοχής οφείλεται στην παλαιά Βυζαντινή οικογένεια Μαγκαφά, που εγκαταστάθηκε και απέκτησε πολλά κτήματα στην περιοχή.

    Τον 16ο αιώνα επί Τουρκοκρατίας οι απόγονοι του Θεόδωρου Μαγκαφά, έπαρχου στην Μ. Ασία την εποχή του Βυζαντίου, έφθασαν και εγκαταστάθηκαν στην Αττική. Οι αγάδες την Αθήνας παραχώρησαν στους Μαγκαφάδες βακούφια (μεγάλες εκτάσεις προς εκμετάλλευση) στην βορειοδυτική Αττική. Στις εκτάσεις αυτές περιλαμβάνονταν η περιοχή της σημερινής Πεύκης.

    Μια άλλη εκδοχή, όχι όμως και τόσο πιθανοφανή, αναφέρει ότι το όνομα οφείλεται σε μια παλαιά κάτοικο την Άννα την Μαγκούφα (άρχισε να διαδίδεται από το 1843 από τον ευρισκόμενο στην Αθήνα περιηγητή Ραούλ Μαλέρμπ), που τον «Μαγκούφα Άννα» έγινε τελικώς Μαγκουφάνα

    Ο δε παλιός Μαγκουφανιώτης μακαρίτης Σωτήρης Πασσαλής, γνωστός με το παρατσούκλι «Τζουντζούρης» ισχυριζόταν ότι είχε βρει στο κτήμα του Αργύρη (στο σημερινό Ηλιακό χωριό, στην Άνω Πεύκη) επιτύμβια πλάκα της «Άννας της Μαγκούφας» ισχυρισμός όμως που δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ. Αξίζει να αναφερθεί εδώ, ότι ο «Τζουντζούρης» είχε φημισμένη πλακιώτικη ταβέρνα στην οποία αναφερόταν κι ένα παλιό τραγουδάκι «και τα κοπανάν για γούρι στην ταβέρνα του Τζουντζούρη».

  34. Γς said

    31:

    >υπάρχει και τρίτο μέρος, ακριβέστερα «τρίτη νουβέλα» — ποιο θα μπορούσε να είναι το περιεχόμενο της;;;

    Η εργατικη τάξη πάει στον Παράδεισο

  35. Κουνελόγατος said

    «Ο δε παλιός Μαγκουφανιώτης μακαρίτης Σωτήρης Πασσαλής, γνωστός με το παρατσούκλι «Τζουντζούρης» ισχυριζόταν ότι είχε βρει στο κτήμα του Αργύρη (στο σημερινό Ηλιακό χωριό, στην Άνω Πεύκη) επιτύμβια πλάκα της «Άννας της Μαγκούφας» ισχυρισμός όμως που δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ».

    Είχε παιδιά ο Νατσούλης;

  36. Γιάννης Ιατρού said

    33: Προγόνους;;; 🙂 🙂

  37. Κουνελόγατος said

    34. Μάλλον έχεις δίκιο Γιάννη Ιατρού, ανάποδα -ως συνήθως- το πήγα.
    Αλήθεια, τι ώρα είναι στην Ευρώπη;

  38. spiral architect said

    @33: Η Άννα η Μαγκούφα –> Μαγκουφ-ά(ν)να … ε, κολλάει! 😀

  39. Γς said

    35:

    >στο σημερινό Ηλιακό χωριό, στην Άνω Πεύκη

    Τεράστιο έργο. Που σαπίζει όμως μέσα στην υγρασία και την έλλειψη κατάλληλης συντήρησης.
    Που πεθαίνει

  40. Κουνελόγατος said

    36. Spiral καλόοοοοοοοοοοοοοοοο!!!!

  41. gpoint said

    Ο Κόκοτας έχει άλλη άποψη για την θεία…

  42. gpoint said

    Το ίδιο κι ο Ρόκκο Γκρανάτα (οπαδός της Τορίνο σαν κι εμένα σίγουρα αυτός ! )

    Τορίνο και ΠΑΟΚ συγχρόνως πρωταθλητές το 76 !!!!!! απίστευτη χρονιά !!!!!!

  43. Γς said

    Χάσαμε τη θεία.
    ΣΤΟΠ

  44. spiral architect said

    Υπάρχει μόνο ενας τρόπος να χειριστείς μια γυναίκα, αλλά κανείς δεν τον ξέρει.

    Αγνώστου

  45. Παναγιώτης Κ. said

    Πριν ας πούμε είκοσι χρόνια, δεν θα πίστευα ότι υπάρχουν τέτοιοι χαρακτήρες ή αν υπάρχουν είναι σπάνιες περιπτώσεις. Σήμερα όμως δεν με ξενίζει τίποτα γιατί έχω ακούσει παρόμοια πράγματα.Τηρουμένων πάντα των αναλογιών έχω γνωρίσει…μαθητικά λουλούδια στο σχολείο που είναι σε μια τέτοια ρότα αναλγησίας…

    Διαβάστε όμως και το παρακάτω.
    Ο παππούς εν χηρεία με σπίτι δίπατο ιδιόκτητο και το μόνο που είχε ζητήσει από τον παντρεμένο γιο του να μένει ο ίδιος στο ισόγειο και να του πηγαίνουν ένα πιάτο φαΐ κάθε μέρα. Η αφήγηση θέλει την νύφη να παρεμβαίνει και τελικά ο παππούς να οδεύει στο γηροκομείο χωρίς επισκέψεις από κανέναν. Γιος και νύφη ευχαριστημένοι γιατί…γλύτωσαν από το άχθος. Η χαρά τους συμπληρώθηκε καθώς πληροφορήθηκαν ότι ο παππούς τους άφησε χρόνους. Μετά από σαράντα μέρες -τόσο δεν χρειάζεται για να ανοίξει μια διαθήκη;- χτυπάνε την πόρτα κάτι άγνωστοι στον άκαρδο γιο και την εξίσου άκαρδη σύζυγό του και τους λένε να εγκαταλείψουν το σπίτι τρίβοντάς τους στη μούρη την διαθήκη του παππού.Τι συνέβη από εκεί και πέρα δεν ενδιαφέρθηκα να μάθω και δεν έχει σημασία.
    Τους ανάλγητους πάντως δεν θα τους βρούμε στο σπίτι που έμειναν…

  46. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Μαρίνα τέλος. Στην περίπτωσή της είναι να παραφράζεις λίγο το Νικολαϊδη «όταν είμαι κακή, είμαι κακή αλλά αν ήμουν καλή, θα ήμουν χειρότερη» γι΄αυτό παρέμεινε γυναίκα-δηλητήριο ως το τέλος κι έτσι αξιώθηκα να απαθανατιστεί στη νουβέλα αυτή κι εμείς να διαβάζουμε τα κατορθώματά της. Και μόνο γι΄αυτό ίσως πήρε το εισιτήριο της αθανασίας.

  47. Κουνελόγατος said

    45. Δες το 7. Σούρμενα-Χασάνι το Ελληνικό. Κουκουβάουνες η Μεταμόρφωση, Μαγκουφάνα η Πεύκη κι ένα σωρό που ήξεραν οι παλιοί.

  48. Μαγκουφάνα said

    Μου άρεσε και η περιγραφή και το τέλος, Νικο-κύρη!

    Τελικά ο μόνος που αγάπησε τη θεία Μαρίνα ήταν ο συχωρεμένος ο πατήρ Σαραντάκος, καλή του ώρα όπου και αν βρίσκεται (διότι σίγουρα κάπου βρίσκεται τίποτε δεν πηγαίνει χαμένο, μας διαβεβαιώνει η Επιστήμη…)

    Την αγάπησε τη τσιφούτω διότι της ζωγράφισε το πορτρέτο (έστω και με έκφραση ξινισμένη), μας την παρουσίασε, σχεδόν σαν να έτρεφε η θεία μουστάκι …ποντικοουρά! (σιχαίνομαι εντελώς τα μουστάκια-ποντικοουρές.Προτιμώ αυτά που θυμίζουνε τσιγκέλια του χασάπη! Μετά τις μπάρμπες, τα προτιμώ..)

    Οταν ακούω, ωστόσο, η διαβάζω τέτοιες ιστορίες πραγματικά, αδυνατώ να καταλάβω πώς μια γυναικούλα κοτέ -ολέ, που ΔΕΝ εργάζεται, πώς στον άνεμο μπορεί να επιβληθεί σε έναν ήπιο, και ευγενή άνθρωπο, οικονομικά ανεξάρτητο (ας πούμε) και να του φάει όλο το καϊμάκι! Πώς γίνεται το τοιούτον; Τόσο σεξ απήλ είχε πια η μακαρίτισσα όταν ζούσε; Να το πιστέψω; Μήπως έπρεπε να την εξαποστείλει ο καλός σύζυγος από το ΠΡΩΤΟ πατατράκ που του έκανε; Μάλλον έπρεπε. Το λάθος του ήταν που δεν το έκανε. Λάθος τριφασικο που ενεπλάκη μαζί της σε μακροχρόνια πόλεμο. Προφανώς το ζήταγε και εκείνου ο οργανισμός, το καλαμπαλίκι! Αλλιώς…έπρεπε να την τσουβαλιάσει και να την προωθήσει πίσω στη μάνα της και να παει για την επόμενη συζυγάτα! «Μην τρέχετε ΠΟΤΕ πίσω από μια γυναίκα και από ένα λεωφορείο. Θά ‘ρθουν άλλα!» (Ιταλική παροιμία που την ασπάζομαι απολύτως- α μα πιααα, «τσουρέκια» μάς τά έχουνε κάνει οι κοτέ-ολέ μανταμίτσες, που με πρόφαση το «στεφάνι» ρουφάνε τα αντρικά μεδούλια με την κουτάλα της σούπας! πού ζούμε πια; πού ζούμε; εκνευρίστηκα! )

    Αυτή η «Μαγκουφάνα» στο κείμενο, όπως οι «Κουκουβάουνες» τα «Σούρμενα» υπήρξαν ακούσματα μυθικά και ανερμήνευτα για όλη την παιδική μου ηλικία και ακόμη, ιδέα δεν έχω πού πέφτουνε! όποιος μπορεί να βρει χάρτη, ας στείλει!

    Υ. Γ.
    Η θεία Μαρίνα, μου θύμισε ως πορτρέτο την κυρία του βίντεου που ακολουθεί
    😉

  49. mondo rosso said

    20. Στην περιοχή μου λέμε σκυλί ατάιγο. Αλλά έχω την εντύπωση πως εννοούμε χωρίς ταγή/υποταγή, απείθαρχο.

  50. Κουνελόγατος said

    Κάτι έγινε Νίκο στην αρίθμηση, δεν απέκτησα μεταφυσικές ιδιότητες. Το 46 απαντάει στο 47;

  51. Κουνελόγατος said

    Ουπς, συνεχίζεται.

  52. Κουνελόγατος said

    50-51: Και μάλλον ξέρω τον υπαίτιο. 👿

  53. Γς said

    45:
    >Προτιμώ αυτά που θυμίζουνε τσιγκέλια του χασάπη! Μετά τις μπάρμπες, τα προτιμώ..)

    Εφτασε!

  54. spatholouro said

    49
    Μπα, θαρρώ «ταγή» είναι μόνο η τροφή, όχι η υποταγή…

  55. Βρε, τη μαγκούφα από τη Μαγκουφάνα…
    Τελικά, πήγε στον Παράδεισο (–> Αμαρουσίου)

  56. 54

    Ταγή είναι όντως η τροφή, αλλά οι σκύλοι δεν δαγκώνουν το χέρι που τους ταΐζει. Άμα δεν τους ταΐζει, ε, το δαγκώνουν, οι ατάϊγοι!

  57. Παναγιώτης Κ. said

    Ναι κάτι έχει συμβεί με την αρίθμηση …και δεν ξέρω τον υπαίτιο 🙂

  58. Corto said

    Το ευφυές τελευταίο μέρος του διηγήματος το καθιστά ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτοαναφοράς (το περιεχόμενο του κειμένου αναφέρεται στο ίδιο το κείμενο). Από αυτήν (και μόνο) την άποψη θυμίζει π.χ. το Λογικόμιξ του Απόστολου Δοξιάδη.
    Τηρουμένων των αναλογιών, αυτοαναφορικά στοιχεία βρίσκουμε στα απομνημονεύματα
    του Μακρυγιάννη (π.χ. «ἕνα πράμα μόνον μὲ παρακίνησε κ᾿ ἐμένα νὰ γράψω»).

    Έξυπνο χιούμορ αυτοαναφοράς, το παρακάτω σύνθημα πάνω σε φρεσκοβαμμένο τοίχο, που προηγουμένως ήταν καλυμμένος με γκράφιτι:
    «Γράψιμο – σβήσιμο: 2 – 1»

  59. spiral architect said

    @45: Καλό! 👿 👿 👿 👿

  60. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Δε θυμάμαι αν το διάβασα ή το άκουσα «την κοίταζε σα σκυλί ατάιγο» με έρωτα και με μανία μαζί.

  61. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    44. 🙂
    Όλους τους άνδρες μπορείς να τους χειριστείς, εκτός από τον πρώτο.
    Άγνωστης

  62. Καλά να πάθει η σκύλα — αλλά πώς της πήραν οι συγγενείς του Κωστάκη τα πάντα; Νόμιμη μοίρα δεν είχε; Και πώς τεκμηρίωσαν ότι ΟΛΑ τα έπιπλα και σκεύη του σπιτιού ανήκν στον μακαρίτη;

  63. Λεύκιππος said

    Όταν ζούσα στις Κουκουβάουνες τη δεκαετία του ’80 ήταν σαν ένα όμορφο χωριό. Μετά πέρασε η Αττική Οδός και της έδωσε και κατάλαβε. Την έκοψε κυριολεκτικά στα δυο.

  64. Γιάννης Ιατρού said

    48: ….ιδέα δεν έχω πού πέφτουνε! όποιος μπορεί να βρει χάρτη, ας στείλει!…

    Μπα, τι να τους κάνεις. Άκουσα ότι θα είναι στις επόμενες εκπομπές του 60′ Ελλάδα του Μάνεση 🙂 🙂

  65. Σωτήρς said

    Ωραίο το διήγημα και σε ποιανού το σόι δεν υπάρχει μια αντίστοιχη Μαρίνα; Σε έναν δικό μας θυμάμαι όμως ότι πήγαμε στην κηδεία του. Κηδεία χωρίς ούτε ένα δάκρυ, παρά λίγο να βρίσουν και τον συγχωρεμένο.

    56 κλπ, λέμε και το εξής «του έριξα ένα τάγιο (ή τάϊο) …«. Εννοείται ότι τον πήρα από τα μούτρα, τον επιτίμησα, τον πρόγκηξα. Διαφορετικό;

  66. Γιάννης Ιατρού said

    61: ΕΦΗ
    Υπάρχουν και άλλες γνώμες, λένε… 🙂
    γνωστού:

  67. raf giam said

    Ωραίο τέλος, απρόσμενο. Περίμενε κανείς κάποια καλή πράξη της θείας, αποφασιστικής συμπαντικής σημασίας, ούτως ώστε να μετατοπιστεί η Θεία Κρίση προς τη θετική γνωμοδότηση. Παρ’ όλα αυτά έχουμε μια ανατροπή μετααφηγηματικού χαρακτήρα, όπου η μνημόνευση από τον συγγραφέα αλλά και η μέθεξη εμάς των αναγνωστών καθιστά πιθανό (όπως τονίζει ο ίδιος ο τίτλος) τον Παράδεισο αυτής της ψυχής.
    Οι άνθρωποι είναι προιόντα των βιωμάτων τους. Μάθαμε το πώς μεγάλωσε, πώς γαλουχήθηκε από τις εμπειρίες της. Μπορεί και στο βάθος να δείξουμε μια κατανόηση. Χωρίς αυτό το αφήγημα, η θεία Μαρίνα θα καταδικαζόταν στην αιώνα λήθη.

  68. Κουνελόγατος said

    Αλήθεια Νίκο, τα ονόματα είναι πραγματικά;

  69. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Μεγαλόψυχος ὁ πατέρας Σαραντᾶκος. Δὲν ξέρω ἄν ἡ θεία Μαρίνα πῆγε στὸν παράδεισο, πάντως, μὲ τὴ βοήθειά του, διάβηκε τὸ κατώφλι τῆς αἰώνιας λησμονιᾶς καὶ ξαναζωντάνεψε στὴ φαντασία τῶν ἀναγνωστῶν.

    33. Γιάννη, ἐξαιρετικὴ καὶ ἰδιαίτερα κατατοπιστικὴ ἡ παρουσίαση καὶ ἡ ἱστορικὴ ἀναδρομὴ γιὰ τὴ Μαγκουφάνα.

  70. Ιάκωβος said

    Πολύ ωραίο. Μας βγήκε μια Ελληνίδα Γκοσπόζιτσα, η θεία, μέχρι τέλους.

    Θα πήγε στον Παράδεισο, αν ο Θεός ήταν οικτίρμων και Πλατωνικός, που μάλλον είναι. Και αν ο Θεός πίστευε, όπως κι εγώ αλλά ίσως όπως κατά βάθος και ο συγγραφέας, ότι εκείνος που αδικεί είναι πιο δυστυχισμένος από εκείνον που αδικείται.

    Και έτσι περιγράφεται η θεία, σαν μια δυστυχισμένη, για λύπηση. Εγώ τουλάχιστον έτσι το διάβασα.

    Και ναι, η κόλαση των κακών ανθρώπων βρίσκεται σ’ αυτή τη ζωή.

  71. Γιάννης Ιατρού said

    69: Δημήτρη ευχαριστώ. Από διάφορες πηγές (συμ-)μάζεψα τις σχετικές πληροφορίες, μαζί με κάτι λίγα δικά μου (από το 1948 εδώ η παρουσία μας, λίγο αργότερα η δική μου. Πρότερον, την εποχή του… Tiberius Iulius 🙂 , μέναμε αλλού). Πάντως πρόλαβα την περιοχή προτού αλλάξει, με τις μυγδαλίες, τον ελαιώνα, τ΄ αμπέλια της και τ΄ άλλα της (το ρέμα με τα καλάμια, ένα πύργο -της οικογ. Βούλγαρη- με βουστάσια και χοιροτροφείο και ποιμνιοστάσιο με μικρό τυροκομείο, λιμνίτσα, πηγάδια κλπ.). Επίσης με τα ορυχεία λιγνίτη σε λειτουργία (έχω/διέσωσα την τροχαλία που κατέβαζαν τους ανθρακωρύχους στο πηγάδι!) και το θηρίο βεβαίως-βεβαίως. Και μερικά μαντριά με πρόβατα κλπ. Α, είχε και 5-10 άλλα σπίτια, εκτός από το δικό μας 🙂 Πολύ θα ήθελα να ξέρω (υποψίες έχω), που περίπου ήταν η βίλλα που έκτισε η Μαρίνα, θα την θυμάμαι, σίγουρα!

  72. Γιάννης Ιατρού said

    Η υποψία μου για την βίλλα της Μαρίνας στην Μαγκουφάνα (Πεύκη σήμερα). Αλλά μόνο υποψία είναι, έτσι;

  73. Γιάννης Ιατρού said

    Ωχ, τώρα συνειδητοποιώ ότι γράφει πως δώθηκε αντιπαροχή και έγινε πολυκατοικία. ΑΚΥΡΟ το προηγούμενο σχόλιο.

  74. Γς said

    69:

    >πάντως, μὲ τὴ βοήθειά του, διάβηκε τὸ κατώφλι τῆς αἰώνιας λησμονιᾶς καὶ ξαναζωντάνεψε στὴ φαντασία τῶν ἀναγνωστῶν

    ξε-διάβηκε

  75. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για όλα τα σχόλια! Δυστυχώς είμαι από το πρωί σε μια εκδήλωση. Θα τα πούμε το βράδυ!

  76. Κουνελόγατος said

    Αυτό είναι ο ορισμός της κοπάνας.

  77. Γς said

    58:

    >Έξυπνο χιούμορ αυτοαναφοράς, το παρακάτω σύνθημα πάνω σε φρεσκοβαμμένο τοίχο, που προηγουμένως ήταν καλυμμένος με γκράφιτι:
    «Γράψιμο – σβήσιμο: 2 – 1»

    Γράψιμο-σβήσιμο συνεχώς μέχρι που ήρθε μια φλασιά του μπαμπάκα μου

  78. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    74. Τὸ διάβηκε βγαίνοντας.:-)

  79. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    78. Δὲ μοῦ ‘βγαλε γελαστὴ φατσούλα 🙂

  80. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    78, 79. Ποῦ θὰ μοῦ πάει, θὰ τὸ μάθω.

  81. Κουνελόγατος said

    80. Κι εγώ δεν ήξερα, με την καθοδήγηση όμως των φίλων του παρόντος εξαιρετικά φιλόξενου ιστολογίου, έμαθα. 🙂 👿 :mrgreen:

  82. Ιάκωβος said

    Γς,

    Και η πιο καλή εκδοχή του Ba Ba Black sheep,
    ή πως ένα χαζό φράγκικο τραγουδάκι γίνεται υψηλή τέχνη

  83. Best Greek Popular Singer Ever Stelios Kazantzidis Sings For Legendary Indian Movie Star Madhubala. One of the best sellers 45 rpm records in Greece, Recorded at Columbia Studio’s in Athens (Rizoupolis) at March 29th 1959.

    Μαντουβαλα*, Μαγκουφανα, Κουκουβαουνες, Λιοπεσι**

    Ειναι προφανες οτι ειμεθα -εις την πλειονοτηταν- καστανομαυροι απογονοι αναμιξης εντοπιων φυλων με αρβανιτες και τουρκους…..Σπανιοτερον δε απο ελληνο-τουρκαλβανους με ρουμανοβλαχους, στα νησια κια τα παραλια μερη μουσουλμάνους, Βέρβερους και Οθωμανούς πειρατες της μεσογειου,….

    **Λιόπεσι – Αχαρνών, Αττικής.

    Λιόπεσι – Δαφνούσης, Ηλείας.

    Λιόπεσι – Κελεών, Κορινθίας.

    Λιόπεσι – Μυριούντος, Αττικής.

    […]

    Ρουσβάναγα – Μεγαλοπόλεως, Μεγαλοπόλεως.

    Χλαμποτσάρι – Παρασωπίας, Θηβών.

    Χούμπαβο – Ελατείας, Λοκρίδος.

    http://www.lithoksou.net/p/ta-onomata-ton-xorion-tis-elladas-1836-oikismoi-poy-arxizoyn-apo-m-o

    ΥΓ Αυλωνας : Σαλισάτι (στην αρβανίτικη διάλεκτο) ή Σάλεσι ή και Κακοσάλεσι.

  84. Επι του διηγηματος :

    1. To m@@@ σερνει καραβι.
    2. Καθε καλος ανθρωπος εχει ενα «οριακο» συνολο αδικιων που δυναται να υποστει. Μετα γινεται αγνωριστος!
    3. Η εκδικηση ειναι πιατο που τρωγεται κρυο.

    ΥΓ Τι αλλο περιμεναν οι αναγνωστες απο δυο ξενερωτους αντι-ηρωες σε τοσο συναρπαστικο χρονικο πλαισιο. Ο συγγραφεας υπερεβη ολες τις δυναμεις του για να το γραψει τοσο αρτια, ωστε επι βδομαδες να το διαβαζουμε σε συνεχειες και να το σχολιαζουμε.

  85. cronopiusa said

  86. Run Lola Run – Run Two

  87. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    72. Μα δόθηκε αντιπαροχή λέει ! Όμως μου θύμισε έντονα η φωτό σου ότι σ΄ένα σπίτι εποχής,στο σπίτι της φίλης του Καίτης Κατσογιάννη,στη Μαγκουφάνα, ζούσε όταν ερχόταν στην Ελλάδα ο μεγάλος μαέστρος Δημήτρης Μητρόπουλος.1898-1960 Δεν ξέρω αν υπάρχει σήμερα. Δε μπορώ να κατεβάσω και να βάλω το λινκ από το Παρασκήνιο «μικρο αφιέρωμα στο Δημήτρη Μητρόπουλο». Το έχω δει και είναι σε μαυρόασπρο οι φωτογραφίες του σπιτιού.
    Για το Μητρόπουλο και τη Μαγκουφάνα ,ο Σεφέρης εδώ : http://www.musicale.gr/maestroi/mitropoulos_seferis.html

  88. IN said

    Μία μικρή και σχολαστική ίσως παρατήρηση: τι ήθελε να πει ο συγγραφέας λέγοντας «υπήρχε εν ζωή διαθήκη»; (έλα ντε, θα μου πεις, δυστυχώς δεν είναι πια μαζί μας να τον ρωτήσουμε). Όλες οι διαθήκες «εν ζωή» γίνονται, όχι μετά θάνατον!

  89. 88

    Σωστά, όλες οι διαθήκες είναι εν ζωή. Αν δεν υπάρχει διαθήκη, οι περιουσίες πάνε στους κατά νόμον κληρονόμους, συζύγους, τέκνα και μετά λοιπούς συγγενείς

    Γενικώς, δε, διαπιστώνω πως όσο υπάρχουν Μαρίνες θα υπάρχουν Ιλαρίωνες

    http://news247.gr/eidiseis/koinonia/kokteil-pisines-pistoi-dhthen-thaumata-mia-mera-ths-zwhs-toy-mhtropolith-ilariwna.4089650.html

  90. Υαλτις said

    τεστ https://s1.wp.com/wp-content/mu-plugins/wpcom-smileys/mrgreen.svg

  91. 90

    για να βάλεις τον «κρύο» Mr Green, γράφεις χωρίς κενά : mrgreen :

  92. Γιάννης Ιατρού said

    87: ΕΦΗ-ΕΦΗ
    Δες το #73 🙂
    Τον σύνδεσμο του αρχείου της ΕΡΤ δεν μπορείς να τον βάλεις γιατί χρησιμοποιεί ένα άλλο πρωτόκολλο (rtmp://) και όχι το σύνηθες (http://). Ο σύνδεσμος είναι: rtmp://ep.ert.gr/vodedge/_definst_/flv:dvrorigin/ertarxeio/0000007283/0000/media.flv

    Τις φωτό από το σπίτι της φίλης σου στις έβαλα εδώ ( αντικατέστησε το h**p ==> με το http ) 🙂
    h**p://s33.postimg.org/lxgla947j/Screen_8.jpg
    h**p://s33.postimg.org/wmyvg95e7/Screen_8.jpg
    h**p://s33.postimg.org/kavz2rhjj/Screen_8.jpg
    h**p://s33.postimg.org/q0c7n2npr/Screen_8.jpg

  93. Κασσάνδρα said

    Ποια είναι η μοναδική καλή πράξη της θείας ,χαριν της οποίας μπορεί να πήγε στον Παράδεισο;
    Εκτός κι αν το μάθουμε στην επόμενη και τελευταία συνέχεια(;)

  94. 93

    Οι Κασσάνδρες, συνήθως αναγνωρίζουν το τέλος. Αυτό ήταν όλο! Δεν έκανε τίποτα καλό η θεία. Ποτέ της!

  95. 92

    Η πρώτη έχει και φοίνικα, Γιάννη. Και καλοκλαδεμένο, μάλιστα. Ξες τίποτα επ’ αυτού; 😉

  96. Γιάννης Ιατρού said

    92: διόρθωση: της φίλης σου ==> του

  97. Γιάννης Ιατρού said

    95: Ναι, ναι 🙂 🙂 από τότε το χούϊ !

  98. Γιάννης Ιατρού said

    87: ΕΦΗ-ΕΦΗ
    κι άλλη μία εδώ h**p://s33.postimg.org/4odwgvij3/Screen_8.jpg

  99. Υαλτις said

    Ο ιππότης της Σιριζούλας

    Στον(neo?) ταξικό αγώνα η κυβέρνηση κατήγαγε την πρώτη της νίκη .
    Εξολόθρευσε τις πριγκίπισσες και τα βασιλόπουλα που ρουφούσαν το αίμα του λαού και στην θέση τους επέβαλε τους ιππότες , ως γνήσιους εκφραστές της λαϊκής ψυχής.

    Το Σαν Μαρκος άνοιξε και σας περιμένει!

  100. Γιάννης Κουβάτσος said

    «Απαγορεύεται να αποκαλούμε τα παιδιά μας πριγκίπισσες και βασιλόπουλα»…Αυτό κατάλαβε ο Μπογδάνος, αυτός ντε που προσπαθεί να γίνεται συνεχώς καλύτερος, σύμφωνα μ’ έναν φίλο σχολιαστή, αυτό κατάλαβε από το «Συμβόλαιο τιμής» του Φίλη. Κι όχι μόνον ο Μπογδάνος αλλά και αρκετοί ακόμα, μες στον αρπακολατζίδικο αντιπολιτευτικό τους οίστρο. Όποια, όμως, άποψη κι αν έχει κανείς γι’ αυτό το συμβόλαιο, δεν λέει τέτοια μπαρούφα. Λέει αυτό που θα έπρεπε να είναι το άλφα και το ωμέγα στην ανατροφή των παιδιών: ότι άλλο είναι να αγαπάμε τα παιδιά μας και άλλο είναι να τα ανεβάζουμε σε βάθρο και να απαιτούμε από όλον τον κόσμο να τα προσκυνάει και να τους επιδαψιλεύει προνομιακή μεταχείριση. Κάτι ξέρουμε εμείς οι δάσκαλοι από τέτοιες απαιτήσεις μαμάδων και μπαμπάδων.
    Η εσκεμμένη ή μη παρανάγνωση πιάνεται για μεζεδάκι, Νίκο; 😊

  101. Γιάννης Κουβάτσος said

    Υάλτι, σατανική σύμπτωση: στείλαμε σχεδόν ταυτόχρονα σχόλιο για το ίδιο θέμα, άσχετο με τη σημερινή ανάρτηση. 😊

  102. Spiridione said

    Και σοβαρά, μέχρι τώρα, μέσα προσπαθούν να τσιμπήσουν κανένα κλικ.
    http://www.naftemporiki.gr/story/1110093/xorane-basilopoula-kai-prigkipisses-sta-sxoleia

  103. Γιάννης Ιατρού said

    99: Υαλτις
    Να σου πω…
    Πρέπει να κάνει κανείς και γαμώ τα ντουμάνια για νά πιάνει έτσι στην ουσιαστικά τα νοήματα….

  104. Γιάννης Ιατρού said

    103: διαγράφεται μιά λέξη: στην

  105. καλησπέρες said

    Κυκλοφορούνε σήμερα τσιγκελωτά; Δεν το πιστεύω.
    Χάθηκαν όλα πια. Και η Μαγκουφάνα. Και οι Κουκουβάουνες. Και το Κακοσάλεσι. Και η Μαντουβάλα.Οι μάγκες δεν υπάρχουν πια. Τους πάτησε το τρένο. Γιναμε Kωλοέλληνες- οι συνέλληνες.

  106. 99, 101

    Δίκιο είχε ο σύντροφος φίλης!

  107. Μαρία said

    100
    Απο τη σ.107 κεξ. https://www.alfavita.gr/arthron/teliko-porisma-poy-katatethike-stin-epitropi-ethnikoy-dialogoy-gia-tin-paideia

    Μπορεί κι ο Μπογδάνος να έχει δυσλεξία.

  108. 107

    Ρε, την καημένη τη δυσλεξια… 😦

  109. sarant said

    Eυχαριστώ για όλα τα σχόλια, να με συμπαθάτε διότι σήμερα έχω πολύ φορτωμένο πρόγραμμα.

    19 Οι παλιότεροι λέγανε και «μέσον» αντί για «μέσω» καμιά φορά

    31 Η τρίτη νουβέλα δεν έχει σχέση με τηθεία Μαρίνα. Είναι «ο θείος Αλκιβιάδης ο αλπινιστής»

    33 Α γεια σου!

    44 🙂

    65 Αυτό το τάγιο είναι το ιταλικό, taglio

    68 Όχι, δεν είναι πραγματικά

    88 Σωστή παρατήρηση. Υπήρχε διαθήκη, δεν πήγε η κληρονομιά αδιάθετη

    100 Όχι, είναι λαθροχειρία.

  110. Ηλίας said

    Σκυλε με πέθανες .
    Απίστευτο σχόλιο .
    🙂

  111. gpoint said

    # 105

    Βαλτός είσαι ; Οταν έβγαλε το κωλοέλληνες ο Νιόνιος ήταν η εποχή του Δρακουμέλ,τι θες τώρα να φάμε τον γιο-εγγονό του ;

  112. Μαρία said

    > τον έπεισε να συμμεθέξει

    Νικοκύρη, να υποθέσω οτι ο πατέρας σου χρησιμοποιούσε και αόριστο συμμεθήξε;

  113. gpoint said

    Προς Ριβαλδίνιο και λοιπούς…

    Τον ερυθρόν Μάϊον οπότε θα επανέλθει προπονητής ο γιδοβοσκός Αναναστασιάδης θα ξανακερδίσετε τον ΠΑΟΚ γιατί με άλλους προπονητές δυσκολεύεστε
    .Εκδρομή στην Ελβετία με τον «Πρωταθλητή» στην μασχάλη ετοιμάζει ο Αλαφού που ούτε στην συγκέντρωση των ενώσεων ήρθε στο «Μακεδονία» για να μην δυσαρεστήσει τον χοντρό…

  114. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    92/98 ευχαριστώ! Πρόσθεσα τα κενά tt αλλά δεεν ανοίγει.Ας βάλω το γιουτουμπάκι της ερτ (Μητρόπουλος και Κοτοπούλη στο ίδιο βίντεο)
    http://archive.ert.gr/7283/

  115. Γιάννης Ιατρού said

    114: ΕΦΗ-ΕΦΗ
    Περίεργο, σ΄ εμένα ανοίγουν κανονικά. Για ξαναδοκίμασε, στα βάζω πάλι εδώ, έτοιμα, με http
    http://s33.postimg.org/lxgla947j/Screen_8.jpg http://s33.postimg.org/wmyvg95e7/Screen_8.jpg http://s33.postimg.org/kavz2rhjj/Screen_8.jpg http://s33.postimg.org/q0c7n2npr/Screen_8.jpg http://s33.postimg.org/4odwgvij3/Screen_8.jpg

  116. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ναι, Τζι, θα σαρώσουν στο τσου λου Ολυμπιακός και ΠΑΟΚ και οι υπόλοιποι στο γιουρόπα. Τρέμετε, Ισπανοί, η παντοκρατορία σας λήγει! 😎

  117. gpoint said

    # 116

    Κοίτα ο ΠΑΟΚ έχει τριπλή εκπροσώπηση στο τσου λου… Κ17, γυναίκες και άνδρες, για ποιά από τις τρεις ομάδες λες ;

  118. Θύμμαχος Θύτης said

    Συνολικά για το σίκουελ θείας Μαρίνας. Μου φάνηκε ωραίο. Πολύ καλά ψυχογράφησε τους πρωταγωνιστές ο συγγραφέας και ωραία επίσης αναφέρθηκε σε διάφορες εποχές. Όσο κι αν χάνει ίσως σε μερικά σημεία στο να απεικονίσει την εποχή, όπως είδα και σε ένα σχόλιο για το προηγούμενο και την κατοχική Αθήνα, φτιάχνει ωραίες εικόνες και τουλάχιστον προβληματίζει και τους νεότερους να ερευνήσουν και να μάθουν πώς ήταν τα πράγματα σε παλιότερες εποχές στην Αθήνα, στο νησί κλπ. Περίμενα η Μαρίνα να καταστρώσει απόδραση αλά Βέγγος για να σώσει τον Θρασύβουλο (ή τον Ανέστη) που θα ήταν σε κάποια φυλακή μετά τον πόλεμο, αλλά ίσως έτσι είναι καλύτερα, να ξεμπερδεύουμε και με το δίπολο παράδεισος-κόλαση.

  119. Γιάννης Κουβάτσος said

    Για τους άντρες φυσικά. Θα γεμίσουν πάλι οι καλοκαιρινοί προκριματικοί γύροι κουφάρια ελληνικών ομάδων. Πολύ κακό για το τίποτα είναι τα πλέι οφ.

  120. sarant said

    112 Όχι, μόνο αυτό έλεγε 🙂

  121. Σίφνιος άρραβών said

    Ως αναγνώστης όλων των συνεχειών της Μαρίνας, εκφράζω κι εγώ την γνώμη μου για το διήγημα του πατρός Σαραντάκου. Το διάβασα με μεγάλη ευχαρίστηση, γιατί αποδίδει πιστά εκείνη την εποχή, που την έχω ζήσει, διότι είμαι αρκετά ηλικιωμένος. Η ηρωΐδα του έχει όλα τα στοιχεία του μυθιστορηματικού προσώπου. Αν έγραφε την ιστορία της Μαρίνας ο Παπαδιαμάντης, ο Τολστόϊ, ή ο Ντοστογιέφσκι, το διήγημα θα περιλαμβανόταν από καιρό στα αριστουργήματα της Παγκόσμιας Λογοτεχνίας. Η όμορφη προδομένη γυναίκα που παντρεύεται έναν κατώτερό της για να μή μείνει γεροντοκόρη, είναι εξόχως αβανταδόρικο θέμα για έναν συγγραφέα. Ο πατήρ Σαραντάκος έκανε σπουδαία προσπάθεια, ωστόσο υπέπεσε σε 2 βασικά λάθη που αποδυναμώνουν το κείμενο, είτε το θεωρήσουμε διήγημα, είτε ιστορική μαρτυρία:

    1. Πήρε θέση για την ηρωΐδα του, κατηγορώντας την ως μεταξική, ακροδεξιά, κακιά, μισάνθρωπη, άφιλη κλπ. Τραγικό λάθος για έναν συγγραφέα.

    2. Αν υποθέσουμε ότι δεν πρόκειται για διήγημα αλλά για ιστορική μαρτυρία, υπέπεσε στο πιό σοβαρό λάθος για έναν ιστορικό: Μπαίνει στο μυαλό της Μαρίνας, μάς αποκαλύπτει τις μύχιες σκέψεις της, τους ιδιωτικούς της διαλόγους κλπ. Πώς είναι δυνατόν να τους γνωρίζει;

    ΕΠΙΣΗΣ, πρέπει να παραδεχθούμε ότι ο πατήρ Σαραντάκος δεν τόλμησε να απογειώσει το διήγημά του, εξαιτίας του χριστιανικού καθωσπρεπισμού της εποχής που το έγραψε: Για παράδειγμα, μπορούσε να υποθέσει ότι ο Ανέστης βινούσε καλά γιατί την είχε μεγάλη και ο Κωστάκης όχι γιατί ήταν χριστιανούλης και την είχε μικρή, πράγμα βασικό για μιά ωραία γυναίκα. Αν και ποτέ ο πατήρ Σαραντάκος δεν μάς είπε αν ήταν ωραία η Μαρίνα.

    Όπως ξέρετε, είμαι νέος αναγνώστης και δεν έχω προλάβει να διαβάσω πολλά κείμενα του πατρός Σαραντάκου. Παρ’ όλα αυτά, είμαι βέβαιος πως η «Μαρίνα» είναι από τα καλύτερά του, απόδειξις ότι κατάφερε επί 9 συνέχειες να αιχμαλωτίσει το τεράστιο ενδιαφέρον των Σαραντακείων αναγνωστών και εμού προσωπικώς. Βεβαίως, το τέλος του διηγήματος ήταν σκέτη απογοήτευση και συνιστά πρωτοφανή αλαζονία εκ μέρους του συγγραφέως. Τί μάς λέει ο πατήρ Σαραντάκος; Ότι η μόνη καλή πράξη της Μαρίνας που μπορεί να την στείλει στον Παράδεισο ήταν πως «κατάφερε» τον ίδιο να γράψει την ιστορία της!.. ΙΔΟΥ:

    «Κι απ’ αυτή την άποψη, αφού βρέθηκε έστω και ένας να γράψει δυο λόγια γι’ αυτήν, μ΄ όλες τις επιφυλάξεις για την αξία των γραφτών του, η θεία μου η Μαρίνα μπορεί να πήγε στον παράδεισο»!!!..

    ΑΛΛΑ, αγαπητέ και μακαριστέ Δημήτρη Σαραντάκο, δεν έκανες χατίρι στην Μαρίνα που ασχολήθηκες μαζί της: Εκείνη έκανε σε σένα. Η εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ιστορία της σε ώθησε να ασχοληθείς μαζί της, ελπίζοντας πως θα γοητεύσεις (και το ψιλοκατάφερες) τους αναγνώστες σου.

    Ως νέος αναγνωστης, δεν ξέρω τα χούγια του Ιστολογίου, αλλά θα το τολμήσω. Διάβασα πρόσφατα την μελέτη του πατρός Σαραντάκου «Απάντηση σε 5 ερωτήματα» (1991) και μού άρεσε πολύ. Ωστόσο, κάποια σημεία της δεν θα τολμούσε να τα υποστηρίξει δημοσίως ούτε ο Στάλιν, ούτε ο Λένιν, ούτε ο Κουτσούμπας και η Παπαρήγα.

    Είναι δυνατόν να γράφει ο πατέρας σας, κ. Σαραντάκο, ότι «ΟΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΑΓΑΠΑΝΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ»; Ούτε ο Μπλόγκ ότι νάναι και οι σφουγγοκωλάριοί του δεν θα τολμούσαν σήμερα να το πούνε δημοσίως αυτό για τους Χριστιανούς, διότι αντιλαμβάνονται ότι περιορίζουν αυτομάτως τον αριθμό των Χριστιανών από 1,5 δίσ. ψυχές σε 300 παλαβούς που πιθανόν να υπάρχουν σήμερα στην Υφήλιο και να αγαπάνε ΟΛΟΥΣ τους ανθρώπους. Σοβαροί να είμαστε…

  122. Γς said

    «Τις πεποιθήσεις τους αυτές τις ενισχύει κατάλληλα και η χριστιανική θρησκεία, ιδίως η προτεσταντική – καλβινιστική παραλλαγή της, με το δόγμα του προκαθορισμού.«

  123. spiral architect said

    @109 τέλος: Μόνο λαθροχειρία δεν είναι. Πρόκειται περί προβοκάτσιας και προπαγάνδας του κερατά, ανεξάρτητα αν συμφωνεί κανείς με τις πρακτικές του κειμένου.
    Αλλά, ο κομιστής δεν το πρωτοδημοσίευσε με παραποιημένο νόημα; Τι περιμένατε;

  124. Κουνελόγατος said

    ΑΣΧΕΤΟ: Τα τρολ πληρώνονται ή το κάνουν για τη χαρά της συμμετοχής;

    100-109-123: Η αλήτικη προπαγάνδα των γνωστών έχει φτάσει στη στρατόσφαιρα. Με αφορμή άλλο περιστατικό, έγραψα πριν λίγες ημέρες για την omada alhteias.
    Ξαναρωτάω: αυτοί κάνουν τη δουλειά τους, ο κόσμος που -υποτίθεται ότι- έχει μυαλό, πολύ περισσότερο όσοι δηλώνουν-είναι αριστεροί, γιατί τους πιστεύει πριν διασταυρώσει την είδηση;

  125. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα και καλό μήνα

    124: Φαίνεται έχουν δυνατό μαρκετινγκ στη παραποίηση….

  126. Κουνελόγατος said

    125. Οφσάιντ κι εγώ, ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ σε όλους/όλες.

  127. sarant said

    123 Η λαθροχειρία δεν αποκλείει την προβοκάτσια

  128. Νίκος Α. said

    121
    – «Αν και ποτέ ο πατήρ Σαραντάκος δεν μάς είπε αν ήταν ωραία η Μαρίνα.» δες 1 «Σιγά σιγά έγινε αληθινή στριγγλίτσα, μόλο που ήταν νόστιμο και καλοκαμωμένο κοριτσάκι.»
    – Επίσης η καλή πράξη ήταν ότι το διαβάσαμε και το ευχαριστηθήκαμε δηλαδή έδωσε την αφορμή.
    – «εξαιτίας του χριστιανικού καθωσπρεπισμού της εποχής που το έγραψε» 2005-2006;

    109, 68 Ούτε το Μαρίνα;

  129. leonicos said

    Κρίμα που τελείωσε. Άλλη θεία δεν είχατε;

  130. Γιάννη Ιατρού (71), το Θηρίο της Κηφισιάς έπαψε να λειτουργεί ήδη λίγο πριν από τον Πόλεμο, με την προοπτική του εξηλεκτρισμού του, που λόγω των γεγονότων καθυστέρησε ως το 1955. Αυτό που θυμάσαι πρέπει να ήταν το τρένο του Λαυρίου, το οποίο όμως δεν περνούσε από τη Μαγκουφάνα — ερχόταν από τη Νέα Ιωνία (οδό Ιφιγενείας), περνούσε από το Σταθμό Ν. Ηρακλείου, ακολουθούσε τη σημερινή οδό Μαρίνου Αντύπα και περνώντας από την άκρη της Αλσούπολης πάνω απ’ την Καλογρέζα) έβγαινε στην οδό Καποδιστρίου, στα όρια της Φιλοθέης. Πρέπει να υπήρχε ως το 1957 και μια διακλάδωση ως τα ανθρακωρυχεία της Καλογρέζας, ορατά ίχνη της οποίας δεν έχω καταφέρει να εντοπίσω. — Αλήθεια, πού ακριβώς ήταν τα λιγνιτωρυχεία που αναφέρεις; Αν μιλούμε για τα Πατσαβουρέικα, κατά μήκος της σημερινής Λεωφ. Κύμης, μάλλον δεν βρίσκονταν στη Μαγκουφάνα…

  131. Γιάννης Ιατρού said

    130: Της Μαγκουφάνας τα όρια ήταν δυσδιάκριτα Αγγελε. Εγώ το τραινάκι (που αναφέρω) το έβλεπα να έρχεται από το Ηράκλειο, ακόμα και σήμερα στην Λεοφ. Ηρακλείου υπάρχουν οι ράγφες, μισοθαμένες στην ασφαλτο. Κι αυτό «θηρίο» το λέγαμε. Τα ορυχεία ήταν δίπλα από την σημερινή κάτω είσοδο για την ΣΕΛΕΤΕ / Σταθμό Ειρήνης. Ο πύργος που τους κατεβάζαν ήταν στο σημείο αυτό (+- 10μ):

  132. Γιάννης Ιατρού said

    131: Η έκταση που είναι σήμερα η ΣΕΛΕΤΕ και το σεβαστό Υπουργείο, λεγόταν τότε «του Μακρ[υ, η]κώστα».

  133. Spiridione said

    Τα λιγνιτωρυχεία της Καλογρέζας, επομένως, θα εννοείτε. Δεν έχει σχέση η Μαγκουφάνα εκεί. Αυτά ήταν αρκετά γνωστά και από το μπλόκο του ’44.
    Ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε πρόσφατα
    http://www.efsyn.gr/arthro/horos-mohthoy-kai-aimatos

  134. Γιάννης Ιατρού said

    133: Μάλλον Ηράκλειο ήταν, σύνορα με Καλογρέζα ;; Όπως γράφω, δυσδιάκριτα τότε σ΄εμας τα όρια.
    Απόσταση 500μ από το σπίτι μας (στην τότε Μαγκουφάνα). Πάντως περί του ίδιου μιλάμε 🙂

    Από το 1938 (που άρχισαν οι πρώτες γεωτρήσεις) έως το 1958 γύρω από τη διασταύρωση της Κύμης με την Αντύπα (γνωστή και ως η συνοικία των παραπηγμάτων ή υποτιμητικά των «πατσαβουρέικων») λειτούργησαν ανθρακωρυχεία που εξόρυσσαν λιγνίτη (πρώτοι ιδιοκτήτες οι Χιώτες εφοπλιστές Μιχαληνός–Μίχαλος και ο Απόστολος Κιουζές-Πεζάς που το 1940 μίσθωσε τα λιγνιτωρυχεία Νέου Ηρακλείου). Τα ανθρακωρυχεία με βάση τα σημερινά όρια κάλυπταν τους δήμους Ηρακλείου, Ν. Ιωνίας, Αμαρουσίου, Χαλανδρίου όπως και τα σύνορα Ηρακλείου-Ν. Ιωνίας (Καλογρέζα).

  135. Kass said

    @Σίφνιος Αρραβών
    Αγαπητέ ομοίως νέος είμαι σε αυτή τη σελίδα, και διαβάζω σιωπηλός τα περισσότερα, αλλά..εσείς πόθεν συνηγάγετε το συμπέρασμα περί των σεξουαλικών μεγεθών και των αποδόσεων ότι τυγχάνουσιν ευθέως ανάλογα; Με βγάλατε από τα ρούχα μου, ούτως ειπείν, με αυτήν την δήλωσίν σας και θα χαιρόμουν εάν ανακαλούσατε διότι …διότι…σας διαψεύδουν τα γεγονότα!Οι Κινέζοι, επί παραδείγματι, φαίνονται κάπως «μπασμένοι» στο… πλύσιμο αλλά θρυλείται ότι αναδεικνύονται …ατελείωτοι στις καμασουτρικές επιδόσεις, οφείλω και αυτό να είπω!

  136. Γιάννης Ιατρού said

    135: Πφφφφ, για τον Τράμπα δεν έχει διαβάσει;;;; Του ιδίου σχολιαστού είναι…. εδώ;

  137. 135 Kass

    Απ’ αυτό το διάγραμμα, το οποίο είχε εμφανισθεί στη συζήτηση, εδώ μέσα, προτού εμφανισθεί ο Σίφνιος!

  138. Spiridione said

    134. Μάλλον ναι. Η Πεύκη από τη Βύρωνος και πάνω δεν είναι;

  139. Γιάννης Ιατρού said

    138: Όχι, έχει και κάτω από την Βύρωνος, έως την αττική όδο ένα μέρος (8 τεράγωνα περίπου) που μπαίνουν σφήνα μετάξύ Μαρουσιού και Ηρακλείου

  140. Γιάννης Ιατρού said

    139: αλλάζω πληκτρολόγιο, αυτό εδώ έχει καθυστερήσεις 😦

  141. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Καλό μήνα και καλό καλοκαίρι, αν και προβλέπω πως θα είναι πάρα πολύ θερμό (όχι λόγο κλιματικής αλλαγής).
    Σωστή η θεία Μαρίνα, μέχρι τέλους μοχθηρή και αβυσσαλέα κακιά, και μόνο για την συνέπειά της, της άξιζε να πάει στον παράδεισο, να μαλιοτραβιέται με τις άλλες ανέραστες και τα άφυλα χερουβίμ, αυτή είναι η μεγάλη τιμωρία της, η αιώνια αγαμία (αν υπήρχε παράδεισος).
    Η αλήθεια, είναι πως δεν περίμενα κάτι συγκλονιστικό για το τέλος, υπέθεσα πως η βοήθεια που πήγε να δώσει στον αδερφό της και την νύφη της, θα ήταν η καλή της πράξη που ίσως της άνοιγε την πόρτα του παραδείσου, αλλά μπορείς να έχεις εμπιστοσύνη στα παλιοκουμούνια, δεν την άφησαν να αγιάσει την καημένη, τι να έκανε κι αυτή μετά. Οι σεξουαλικά στερημένοι και καταπιεσμένοι άνθρωποι, είναι ανελέητοι, είναι βαθύ το μίσος τους για την ζωή, Χίτλερ, Στάλιν, Μάο, κλπ, και φυσικά οι μεγάλοι ιεράρχες, αλλά και οι θρησκόληπτοι γενικώς, είναι τα σκοτεινά παραδείγματα, πώς μπορούσε η Μαρίνα να είναι διαφορετική.
    Διαβάζοντας το τέλος, θυμήθηκα μια μικρή αντιπαράθεση που είχα με μερικούς σχολιαστές, επειδή υποστήριξα πως ο Τράμπ θα είναι καλύτερος για τους Αμερικανούς (για τον υπόλοιπο κόσμο δεν έχει σημασία) από την Χίλαρι, κι έκανα έναν παραλληλισμό της Μαρίνας, με την υποψήφια ανέραστη ΑΛΛΑ και κερατομένη πλανητάρχιδα, για το πόσο επικίνδυνη μπορεί να είναι. Άλλο να ξέρει το φτύσιμό σου η Μυτηλίνη, κι άλλο όλος ο πλανήτης.

    Γι΄αυτούς που φτάσανε κάπου, αλλά δεν είναι εδώ που ήθελαν.

  142. Ριβαλντίνιο said

    @ 141 ΛΑΜΠΡΟΣ

    Οι σεξουαλικά στερημένοι και καταπιεσμένοι άνθρωποι, είναι ανελέητοι, είναι βαθύ το μίσος τους για την ζωή, Χίτλερ, Στάλιν, Μάο

    Για τον Στάλιν δεν ξέρω. Πάντως οι Χίτλερ και Μάο δεν ήταν στερημένοι/καταπιεσμένοι. Το αντίθετο. Ήταν ανωμαλάρες του κερατά. Αιμομίκτης ο πρώτος και παιδέρας ο δεύτερος.

  143. Γιάννης Ιατρού said

    141: Α, καλώς τον!
    Ίδε υγιής γέγονας, μηκέτι αμάρτανε, ίνα μη χείρον σοί τι γένηται 🙂 🙂

  144. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    142 – Όλες οι ανωμαλίες από την σεξουαλική καταπίεση ξεκινάνε Ριβαλντίνιο, οι σεξουαλικά υγιείς δεν έχουν καμία.

  145. Νίκος Α. said

    Το λέει και ο Χόκινγκ «Δεν υπάρχει παράδεισος»

  146. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    146 – Ναι αλλά ο ΑΡΚΑΣ λέει πως υπάρχει, γι΄αυτό, ας ζήσουμε την ζωή μας με όλες τις αισθήσεις μας, κι ό,τι προκύψει μετά, κέρδος θα είναι.
    http://www.ethnos.gr/arkas_en_kinisei/arthro/h_zoi_meta-64375265/#toppage

  147. sarant said

    Kαλημέρα και από εδώ

    129 Είχαμε θείο 🙂

    71-130-131: Κατά σύμπτωση συνάντησα πρόσφατα τα δυο Θερία (Κηφισιάς και Λαυρίου) σε χρονογραφήματα του Βάρναλη. Πράγματι, το Θερίο της Κηφισιάς αποσύρθηκε το 1938. Ωστόσο, το 1941, ο Βάρναλης σε ένα χρονογράφημα γράφει ότι ξανάρχισε να λειτουργεί, μάλιστα λέει βρικολάκιασε. Δεν το έχω αυτό διασταυρώσει από άλλη πηγή

    Το τρένο του Λαυρίου πρέπει να σταμάτησε λίγο μετά το 1955.

  148. Κουνελόγατος said

    147. «μάλιστα λέει βρικολάκιασε».
    Έτσι το έγραφε ή με Υ; 🙂

  149. Ο Ζάχος Χατζηφωτίου αναφέρει στο «Τα εν οίκω εν δήμω» ότι όταν διέφυγε στη Μέση Ανατολή στην Κατοχή, πήρε καράβι από το Λαύριο, όπου πήγε με το τρένο — και έκανε εννέα ώρες!

  150. Αγάπη said

    Για διάφορους λόγους είχα χάσει την τελευταία συνέχεια
    Και τη βρήκα σήμερα.
    Καταχάρηκα όχι μόνο με την αναπαράσταση τής εποχής αλλά και με τη μεγαλόψυχη κατακλείδα 🙂

  151. Βάγια said

    Ωραίο διήγημα, αν και δεν υπήρχε η ανατροπή που περιμέναμε εμείς οι αναγνώστες! Σας ευχαριστούμε για τη δημοσίευση αυτού του έργου, που, με αφορμή την ιστορία ενός προσώπου μας ταξιδεύει στο χώρο και στο χρόνο στην ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: