Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τρία κι ένα ελληνικά αστυνομικά μυθιστορήματα

Posted by sarant στο 9 Ιουνίου, 2016


Λένε πως το αστυνομικό μυθιστόρημα (με την ευρύτερη δυνατή έννοια του όρου, ώστε να συμπεριλάβουμε και το θρίλερ) καθρεφτίζει, ή πρέπει να καθρεφτίζει, την κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα του τόπου στον οποίο εκτυλίσσεται η δράση, περισσότερο από άλλα λογοτεχνικά είδη. Ισχύει αυτό για τα αστυνομικά μυθιστορήματα που γράφονται τα τελευταία χρόνια, στην Ελλάδα τη χτυπημένη από την κρίση;

Μπορούμε να το συζητήσουμε και μπορείτε να προτείνετε (καλοκαίρι έρχεται άλλωστε) κάποια σύγχρονα ελληνικά αστυνομικά (με την ευρύτερη πάντα έννοια) μυθιστορήματα. Εγώ στο σημερινό άρθρο θα παρουσιάσω σύντομα τέσσερα βιβλία που ανήκουν σ’ αυτή την κατηγορία και που έτυχε να διαβάσω τον τελευταίο καιρό.

Τέσσερα, αλλά «τρία και ένα» στον τίτλο. Ο λόγος είναι ότι το ένα από τα τέσσερα είναι μεν σχετικά πρόσφατο ως έκδοση, αλλά αποτελεί επανέκδοση παλιότερου έργου, οπότε εξ ορισμού δεν αντικατοπτρίζει την Ελλάδα της κρίσης. Μπορώ να διαιρέσω και μ’ άλλους τρόπους τα τέσσερα βιβλία σε τρία και ένα (ένα δεν μου άρεσε, ένα από πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα, ένα που το αγόρασα στην κανονική του τιμή) αλλά αυτή η διαίρεση είναι μάλλον η πιο χρήσιμη.

0012101_195Και ξεκινάω με το βιβλίο του πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα, το «νουάρ» μυθιστόρημα Πες μου ποιος είναι ο εχθρός του Μιχάλη Καστρινού. Νουάρ το χαρακτηρίζει ο εκδοτικός οίκος, αλλά κατά τη γνώμη μου πρόκειται σαφώς για πολιτικό θρίλερ.

Η δράση είναι τοποθετημένη στην προηγούμενη δεκαετία, πριν από την κρίση. Στο αεροδρόμιο, στην πτήση από Κάιρο, ο έλεγχος διαβατηρίων πιάνει έναν αλλοδαπό με χαρακτηριστικά μεσανατολίτη, που δεν μιλάει ελληνικά κι όμως έχει στην κατοχή του ελληνικό διαβατήριο, που μάλιστα φαίνεται κανονικότατο, βγαλμένο σε ελληνικό όνομα (και δη μυτιληνιό, Σωτηρέλλης). Ωστόσο, πριν ακόμα ο αστυνομικός της βάρδιας προωθήσει την υπόθεση παραπάνω, έρχεται αξιωματικός της ασφάλειας και παραλαμβάνει τον αλλοδαπό, δίνοντας μάλιστα ρητή εντολή να μην γραφτεί τίποτα στο βιβλίο συμβάντων.

Το περιστατικό αυτό δεν είναι όμως το μοναδικό. Φαίνεται ότι κάποια ανώτατα στελέχη της υπηρεσίας πληροφοριών φέρνουν μυστικά στη χώρα αλλοδαπούς από τη Μέση Ανατολή. Όταν το πληροφορείται ο εξ απορρήτων του πρωθυπουργού,  άνθρωπος που κινεί πολλά νήματα στη χώρα, αναγκάζεται να συγκροτήσει μυστική παραϋπηρεσιακή ομάδα, με επικεφαλής έναν ικανότατο ανώτατο αξιωματικό της υπηρεσίας πληροφοριών που ο ίδιος τον είχε πρόσφατα αποστρατεύσει.

Η υπόθεση του βιβλίου λοιπόν είναι εμπνευσμένη, χωρίς μάλιστα να το κρύβει ο συγγραφέας, από την υπόθεση Οτσαλάν. Ωστόσο, δεν θα παρακολουθήσετε ταξίδια στην Κένυα ή ίντριγκες της διεθνούς πολιτικής, αλλά τον βουβό πόλεμο ανάμεσα σε συνωμότες και κόντρα συνωμότες, καθώς και τη διαπλοκή μυστικών υπηρεσιών με τα μέσα ενημέρωσης. Ο Καστρινός φτιάχνει ενδιαφέροντες ήρωες, όπως τον κρητικό πρωταγωνιστή (τον απόστρατο που ανακαλείται στη δράση) και τον αρχικά εντελώς άμαθο στις συνωμοσίες των ασφαλιτών νομικό Δημητριάδη (άλτερ έγκο του συγγραφέα, ίσως), περιγράφει πειστικά τις συνωμοτικές διαδικασίες, έχει έναν διασκεδαστικό ήρωα για να σπάει την ένταση, δείχνει δηλαδή πολλές αρετές, ωστόσο κάνει ένα λάθος που και άλλοι πρωτοεμφανιζόμενοι το έχουν κάνει, θέλει να πει πολλά -φορτώνει το μυθιστόρημα με λίγο περισσότερα πρόσωπα απ’ όσο θα’πρεπε με αποτέλεσμα να κουράζει τον αναγνώστη, ενώ επίσης χάνει λίγο στην κορύφωση. Πάντως, για πρώτο έργο είναι πολύ ενθαρρυντικό.

b184777Το δεύτερο βιβλίο της τετράδας, αντιθέτως, είναι από συγγραφέα φτασμένο, και είναι άλλωστε και το τρίτο μιας τριλογίας. Μιας πασίγνωστης τριλογίας: πρόκειται για το Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία του Πέτρου Μάρκαρη, με πρωταγωνιστή τον γνωστό ήρωα του συγγραφέα, τον αστυνόμο Χαρίτο, το τρίτο έργο από την «Τριλογία της Κρίσεως» (έτσι καθαρευουσιάνικα το θέλει ο συγγραφέας, ίσως για να παραπέμπει στη μέλλουσα κρίσι, τι να πω).

Δεν έχω διαβάσει τα δύο πρώτα βιβλία της τριλογίας, αλλά έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει σύνδεση στην πλοκή, πέρα από τον κεντρικό ήρωα βέβαια. Είχα διαβάσει το πρώτο μυθιστόρημα με ήρωα τον Χαρίτο, και μου άρεσε, ιδίως η συνήθειά του να διαβάζει τον Δημητράκο στο κρεβάτι, αλλά απέφυγα να αγοράσω τα νεότερα βιβλία επειδή τα έβρισκα πανάκριβα -εννοώ με βάση την τιμή ανά σελίδα. Σε καιρούς κρίσης δεν θέλω να ενθαρρύνω κερδοσκοπικές εμπορικές πρακτικές, οπότε περίμενα να τα βρω σε μαγαζί μεταχειρισμένων, όπως και έγινε.

Το βιβλίο κυκλοφόρησε το 2012, η δε δράση ξεκινάει το τελευταίο βράδυ του 2013, καθώς η οικογένεια Χαρίτου ετοιμάζεται να κόψει τη βασιλόπιτα του 2014, η δε Ελλάδα ετοιμάζεται, από 1ης Ιανουαρίου 2014, να επιστρέψει στη δραχμή. Πράγματι, ο Μάρκαρης περιγράφει μιαν Ελλάδα της δραχμής: στάση πληρωμών στους δημοσίους υπαλλήλους, νόμισμα με ισοτιμία που πέφτει, τάγματα εφόδου που επιτίθενται σε μαγαζιά και στέκια μεταναστών. Σε αυτό το φόντο, ένας μεγαλοεπιχειρηματίας των κατασκευών βρίσκεται δολοφονημένος στα Ολυμπιακά έργα του Φαλήρου, ύστερα ένας καθηγητής πανεπιστημίου και μετά ένας πολιτικός. Και οι τρεις είχαν πάρει μέρος στην εξέγερση του Πολυτεχνείου και θεωρούνται διακεκριμένοι εκπρόσωποι της γενιάς του Πολυτεχνείου. Και στων τριών πτωματων την τσέπη ο δολοφόνος έχει τοποθετήσει ένα κινητό τηλέφωνο, που την κατάλληλη στιγμή παίζει το μήνυμα Ψωμί Παιδεία Ελευθερία.

Το έργο δεν μου άρεσε, αφενός επειδή το βρήκα στρατευμένο. Ο συγγραφέας συμμετέχει κι αυτός στο μεγάλο διπλό ψέμα της δαιμονοποίησης της γενιάς του Πολυτεχνείου, ώστε να θεωρηθεί αυτή υπεύθυνη για όλα τα δεινά της χώρας -και χαρακτηρίζω το ψέμα διπλό επειδή, με προπέτασμα τις υπαρκτές περιπτώσεις εκείνων των λίγων που εξαργύρωσαν από νωρίς τη συμμετοχή τους στην εξέγερση παραγνωρίζονται οι πάμπολλοι που αυτοί κυρίως αποτελούν τη γενιά του Πολυτεχνείου και που ουδέποτε επιδίωξαν ανταλλάγματα, πολλοί μάλιστα επέμειναν πεισματικά να ακολουθούν δρόμους λιγοσύχναστους. Αλλά πλατειάζω.

Εκτός που ήταν εκνευριστικό να διαβάζω κάθε τόσο στρατευμένες ατάκες, και σαν πολιτική φαντασία η υπόθεση δεν είναι και τόσο πειστική -αν έχεις εθνικό νόμισμα γιατί να κάνεις στάση πληρωμών, ας πούμε. Οι χαρακτήρες είναι μονοδιάστατοι, καρικατούρες, ενώ το τέλος είναι μάλλον προβλέψιμο (αρχικά περιέγραφα τον δολοφόνο, αλλά μου είπαν ότι δεν πρέπει, οπότε δεν μπορώ να τεκμηριώσω περισσότερο τον ισχυρισμό μου). Τέλος, με ενόχλησαν και μερικά σημεία που τα βρήκα κακογραμμένα -θα λέγατε εσείς, ας πούμε, «Η Εθνική φρακάρει σχεδόν σπάνια»; Μου φαίνεται κωμικό. Ή σπάνια, ή μάλλον σπάνια ή δεν φρακάρει σχεδόν ποτέ. Έχει κάμποσα τέτοια άγαρμπα το βιβλίο. Με δυο λόγια, δεν μ’ άρεσε.

Το τρίτο βιβλίο είναι το μόνο που αγόρασα σε κανονική τιμή -στο αεροδρόμιο για να το διαβάσω εν πτήσει, αν και δεν ήταν γραφτό εκείνη τη μέρα: μου έλαχε ένας πολύ ομιλητικός γείτονας στη διπλανη θέση, που επέμενε να μου διηγηθεί τις περιπέτειες της ζωής του -ήταν τόσο φορτικός όσο να μη μπορώ να τον αγνοήσω, αλλά και τόσο καλός αφηγητής όσο να μου κεντρίζει το ενδιαφέρον. Οπότε, το βιβλίο το άφησα στο κομοδίνο μου και το διάβαζα τα βράδια πριν σβήσω το φως.

e10fbf1fea3da008a7cb43e2e4ac058b.pngΕννοώ το μυθιστόρημα της Έλενας Ακρίτα «Φόνος 5 αστέρων». Την Έλενα Ακρίτα την διάβαζα παλιά στον Ταχυδρόμο, όπου έγραφε ανανεωμένα ευθυμογραφήματα -μου άρεσε το ύφος της και ο τρόπος που χειριζόταν τη γλώσσα και ανέτρεπε τις παγιωμένες εκφράσεις. Μετά τη βρήκα σεναριογράφο σε κάποιαν από τις ατέλειωτες σειρές που προβάλλονταν καθημερινά (Βέρα στο δεξί, θαρρώ), και από τα επεισόδια που παρακολούθησα είδα ότι εξακολουθούσε να γράφει καλά υπηρετώντας όμως ένα ρηχό και απροκάλυπτα εμπορικό είδος.

Το μυθιστόρημα ξεκινάει με τον θάνατο του Γιάννου Ασλάνογλου, ενός πάμπλουτου μεγιστάνα με αλυσίδες ξενοδοχείων (γι’ αυτό και τα πέντε αστέρια στον τίτλο), έναν θάνατο που φαίνεται να είναι καρδιακή προσβολή αλλά που έχει κάποια σκοτεινά σημεία, αρκετά για να πείσουν την κόρη του να ερευνήσει την υπόθεση, μαζί με την αγαπημένη της φίλη, που είναι δημοσιογράφος. Η αφήγηση είναι άλλοτε τριτοπρόσωπη κι άλλοτε μονοπρόσωπη, πότε από τη σκοπιά της κόρης και πότε από τη σκοπιά της φίλης της.

Η Ακρίτα γράφει πολύ καλά, με μαστοριά, μπρίο και χιούμορ, και το βιβλίο διαβάζεται απολαυστικά, αν εξαιρέσουμε μιαν ιδιοτροπία που θα σταθώ σε αυτήν επειδή εχει και γλωσσικό ενδιαφέρον. Εννοώ ότι η συγγραφέας, ίσως εσκεμμένα -για αποστασιοποίηση- ίσως επειδή παρασέρνεται, παρεμβάλλει στην αφήγησή της εκφράσεις της καθομιλουμένης που, τουλάχιστον στα μάτια τα δικά μου, βρίσκονται σε διαφορετική «αφηγηματική θερμοκρασία» και μπορεί να προσγειώσουν άτσαλα τον αναγνώστη. Παράδειγμα: «Εκείνη τη στιγμή έβλεπε εφιάλτη. Ένα φίδι σφιχτά κουλουριασμένο στο σώμα της, να την πνίγει. Πόνος μεγάλος, θάνατος αργός (…) Βέβαια, εκτός από φίδια κι ονειροκρίτες, γεγονός είναι πως η Ελσινόρη είχε κοιμηθεί λίγο κι είχε πιει πολύ. Να τα λέμε κι αυτά». Αυτό το «να τα λέμε κι αυτά» (και άλλα ανάλογα) με ξένισε, αν και το στιλ αυτό τελικά το συνηθίζεις.

Παρόλο που τα περισσότερα βασικά πρόσωπα του έργου ανήκουν στην υπερμειοψηφία των πάμπλουτων που κινούνται μεταξύ Φιλοθέης, Λονδίνου και Ηνωμένων Πολιτειών, το βιβλίο δίνει ωστόσο και αρκετές εικόνες της υπόλοιπης κοινωνίας -ενδιαφέροντας δευτερεύων ήρωας είναι, ας πούμε, ένας μαύρος δικηγόρος ονόματι Μωυσής, που τον βρίσκεις σε ενα αλβανικό στέκι, ενώ η δημοσιογράφος δουλεύει για ψίχουλα σε κάποιο ειδησεογραφικό σάιτ.

Διάβαζα το βιβλίο με δόσεις, ώσπου μου συνέβη κάτι που είχα αρκετά χρόνια να το πάθω: όλο το δεύτερο μισό (την «τρίτη πράξη» κατά τη διαίρεση της Ακρίτα) το διάβασα μονορούφι, επειδή δεν μπορούσα να το αφήσω. Δεν θα φανερώσω το τέλος, θα πω απλώς ότι έχει ανατροπή και κόντρα ανατροπή, αλλά η αφήγηση με καθήλωσε. Και πέρα από την πλοκή, το βιβλίο αξίζει να διαβαστεί για τη μαστοριά της γραφής, αξίζει και για την αίσθηση της γλώσσας.

b188805Και τελειώνω με το ένα βιβλίο που διαφέρει από τα άλλα τρία, επειδή δεν γράφτηκε τώρα. Πρόκειται για το αστυνομικό μυθιστόρημα του Γιάννη Μαρή «Τα χέρια της Αφροδίτης». Κλασικό αστυνομικό με τον αστυνόμο Μπέκα, αλλά κάπως διαφορετικο από τα άλλα του Μαρή.

Το μυθιστόρημα αρχικά δημοσιεύτηκε με τον τίτλο «Στην ξένη πόλη» σε συνέχειες στην εφημερίδα Απογευματινή το 1963, με τη διαφορά όμως ότι δημοσιεύτηκε όχι απλώς εικονογραφημένο αλλά σε καρέ με κείμενο και σκίτσο. Τα σκίτσα ήταν του Μ. Γάλλια και κάθε συνέχεια είχε τρία ή τέσσερα σκίτσα που προσπαθούσαν να παρακολουθούν το κείμενο του Μαρή, όπως στην εικόνα που έχω βάλει πιο κάτω, μια και έτυχε να έχω στο αρχείο μου κάποια φύλλα της Απογευματινής από τότε. Το 1972, ο Μαρής εξέδωσε το κείμενο σε αυτοτελές βιβλίο, σε έναν βραχύβιο εκδοτικό οίκο που διεύθυνε ο ίδιος, αλλά κατά τα άλλα το μυθιστόρημα ήταν άγνωστο.

Να διευκρινίσω ότι στο βιβλίο το κείμενο αναδημοσιεύεται όχι σε καρέ, όπως στην εφημερίδα, αλλά σε κανονική διάταξη βιβλίου, αν και δημοσιεύονται επίσης, σε διάφορες σελίδες, αρκετά δείγματα των αρχικών σκίτσων.

maris

Γραμμένο στην αρχή της δεκαετίας του 60, με νωπή την υπόθεση Άιχμαν, όπου η ζωή έβαλε τα γυαλιά στη μυθοπλασία, το μυθιστόρημα του Μαρή παρουσιάζει τον Μπέκα να προσπαθεί να βρει τα ίχνη μιας συμμορίας που αποτελείται από παλιούς ναζί, τυχοδιώκτες και Έλληνες δωσίλογους, η οποία αναζητεί έναν θησαυρό, που έχει συγκεντρωθεί από τη λεηλάτηση των περιουσιών των Εβραίων της Θεσσαλονίκης, και που είναι θαμμένος κάπου στην Ελλάδα. Απροσδόκητος σύμμαχος, ένας Ισραηλινός λοχαγός των μυστικών υπηρεσιών, που κυνηγάει εγκληματίες πολέμου. Καθώς οι αρχικοί ναζήδες έχουν γεράσει ή έχουν πεθάνει, τα μέλη της συμμορίας δεν γνωρίζονται μεταξύ τους και έχουν σαν αναγνωριστικό σημάδι καρτ-ποστάλ της Αφροδίτης της Μήλου πάνω στις οποίες συμπληρώνουν σκιτσάροντας τα σπασμένα χέρια -από εκεί ο τίτλος του βιβλίου.

Ο Μαρής συστάσεις δεν χρειάζεται. Παρόλο που τα χρόνια έχουν περάσει, το ύφος του έχει πάρει την πατίνα των χρόνων αλλά δεν έχει κακογεράσει. Δεν είναι από τα καλύτερά του έργα, αλλά η πρωτοτυπία του θέματος το κάνει να διαβάζεται ευχάριστα. Επιπλέον, επειδή έχει πολλές μετακινήσεις μέσα στην Ελλάδα, δίνει αρκετές εικόνες από τη ζωή και τα τοπία πριν από μισόν αιώνα -ξέρουν άραγε πολλοί ότι στο Μπούρτζι του Ναυπλίου λειτουργούσε ξενοδοχείο;

Υπάρχει και εισαγωγή του γνωστού μελετητή του αστυνομικού είδους Ανδρέα Αποστολίδη, αν και είναι μάλλον συνοπτική -σ’ αυτήν ο Αποστολίδης προσπαθεί να μεταφέρει στον αναγνώστη την εικόνα των φύλλων της εποχής και της ύλης τους αναδημοσιεύοντας επιλεκτικά κάποιους χαρακτηριστικούς τίτλους άρθρων από το αστυνομικό ρεπορτάζ, όπως «Υπάλληλος της ΔΕΗ συνελήφθη ως ύποπτος του διπλού φόνου του Υμηττού. κτλ.» αλλά και από την πολιτική ειδησεογραφία.

Σε αυτό το τελευταίο, με παραξενεύει ότι από την πολιτική ειδησεογραφία της περιόδου Μαρτίου-Αυγούστου 1963 ο επιμελητής επιλέγει τέσσερα γεγονότα παραλείποντας το μεγαλύτερο, που συντάραξε την πολιτική ζωή της χώρας, τη δολοφονία Λαμπράκη, αλλά και την παραίτηση Καραμανλή που ήταν απότοκό της. Ίσως θέλει να παρουσιάσει τα γεγονότα υπό το πρίσμα της εφημερίδας, που ήταν τοποθετημένη στη δεξιά -αλλά και πάλι, η μη αναφορά της δολοφονίας Λαμπράκη μού φαίνεται τουκανισμός.

Ανάμεσα στα θέματα ‘γενικού ενδιαφέροντος’ που μνημονεύονται για να δοθεί το άρωμα της εποχής είναι και «η αυτοβιογραφία του Γεφτουσένκο (η εξομολόγηση του οργισμένου νέου της Ρωσίας που έζησε στα χρόνια της σταλινικής τρομοκρατίας)». Προφανώς κάποια ποσόστωση υπάρχει που πρέπει οπωσδήποτε να συμπληρωθεί, αλλιώς δεν εξηγείται πώς, ακόμα και στην εισαγωγή ενός αστυνομικού μυθιστορήματος του 1963 που έχει ως θέμα του ένα κυνήγι θησαυρού των Ναζί, πρέπει ντε και καλά να γίνει αναφορά στη σταλινική τρομοκρατία!

 

 

Advertisements

307 Σχόλια to “Τρία κι ένα ελληνικά αστυνομικά μυθιστορήματα”

  1. Dimitris said

    καλημερα ΝΙκο. !!

    Σπόιλερ ΑΛΕΡΤ!!! για το βιβλίο του Μάρκαρη!!! 🙂

  2. Κουνελόγατος said

    Καλημέρα Νίκο, τι είναι τουκανισμός;

  3. spiral architect said

    Καλημέρα.
    Πλατειάζω, ή πλατιάζω;

  4. Κουνελόγατος said

    Μα τι μας κάνεις; Αφού έχω γράψει πως έχω πάνω από 100 βιβλία να διαβάσω, πότε θα προλάβω; 🙂

  5. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Πάνω που έλεγα να το γυρίσω στην «πχιότητα» (που έλεγε και κάποιος), έρχονται προτάσεις για αστυνομικά… Τι να πει κανείς, και να θες ν’ αγιάσεις δε σ’ αφήνουν οι διαόλοι… 🙂

  6. Κουνελόγατος said

    Αν μας διαβάζει ο Άγγελος, ξέρει τι γίνεται με τα βιβλία «η εξαφάνιση του Τζον Αυλακιώτη» και «έγκλημα στο Κολωνάκι»; Θα κυκλοφορήσουν ξανά, πότε κι από ποιον;

    Υ.Γ. Πολλά ζητάω;

  7. Κουνελόγατος said

    Α, τώρα θυμήθηκα ΕΦΗ. Μήπως βρήκες το βιβλίο του Σκρουμπέλου «οι κόκκινοι φίλοι μου»;

    Υ.Γ. Άγιος δεν είμαι, αλλά έταξες πως θα το ψάξεις… 🙂 🙂 🙂 🙂 🙂

  8. Alexis said

    Καλημέρα.
    Τα δύο τελευταία μου φαίνονται πολύ καλά, τουλάχιστον για τα δικά μου γούστα.
    Και το πρώτο καλό πρέπει να ‘ναι, αλλά τα πρακτοριλίκια και ο πόλεμος των μυστικών υπηρεσιών με κουράζουν…

    Μου κάνει εντύπωση (μοι προξενεί κατάπληξιν, που λέμε στην καθομιλουμένη 🙂 ) αυτή η δημοσίευση του μυθιστορήματος του Μαρή σε καρεδάκια με σκίτσο και κείμενα.
    Με τέσσερα μόνο καρέ ανά συνέχεια θα πρέπει να χρειάστηκαν πάρα πολλές συνέχειες για να δημοσιευτεί ένα ολόκληρο μυθιστόρημα!

  9. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    2: Τουκανισμός είναι να περιγράφεις κάτι και να μην αναφέρεις το πιο ξεχωριστό χαρακτηριστικό του, όπως η μύτη στο τουκάν
    http://www.slang.gr/lemma/6826-toukanismos

    3: ΠλατΕΙάζω
    http://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/triantafyllides/search.html?lq=%CF%80%CE%BB%CE%B1%CF%84%CE%B5%CE%B9%CE%B1%CE%B6&dq=

  10. sarant said

    8: 133 συνέχειες

  11. Κουνελόγατος said

    Καστρινός ήταν ο ήρωας του Αλέξη Πάρνη και στην «Οδύσσεια των Διδύμων» και θαρρώ πως αναφέρεται στον «Άλλο Εμφύλιο», καλά θυμάμαι;

  12. Alexis said

    #10: Ε, εντάξει για μια καθημερινή εφημερίδα δεν είναι και πάρα πολλές, πεντέμιση μήνες περίπου…

  13. Παναγιώτης Κ. said

    Τη φράση «να τα λέμε και αυτά» την χρησιμοποιεί και ο Τζιμάκος. Κάθε φορά που την ακούω μου φέρνει γέλιο!

  14. Κουνελόγατος said

    «…κατά τα άλλα το μυθιστόρημα ήταν άγνωστο».

    Το δώρισα πριν 3-4 χρόνια σε πολύτιμο φίλο και του άρεσε πάρα πολύ. Κάποτε θα το διαβάσω κι εγώ.

  15. Λαρισαίος said

    9. Αυτό μου θυμίζει μιά από τις «Αναμνήσεις ενός ιδιωτικού Ντετέκτιβ» του Χάμετ : «Κάποτε ένας βοηθός σερίφη μου περιέγραψε έναν άνθρωπο που έψαχνα με κάθε λεπτομέρεια αλλά ξέχασε να μου πει ότι ήταν μονόχειρας».

    Το Μάρκαρη έπαψα να τον διαβάζω με το «Παλιά, πολύ παλιά», αυτό που διαδραματίζεται στην Τουρκία. Ο θαυμασμός του για κάθε τι τουρκικό ξεπέρασε τα όρια του τουριστικού ενδιαφέροντος και κατήντησε χατζηαβατισμός του χειρίστου είδους.

  16. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρες !

    Τον έχω το «Φόνο» της Ακρίτα, κι ευελπιστώ αυτό το καλοκαίρι να τον ανοίξω και να τον διαβάσω.

    Έτσι, το πήρα λίγο κατεβατά το άρθρο. Και δεν πιστεύω στα σχόλια μα μου σποϊλεριάσετε, ε;

  17. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πρωτότυπο, πολύ ενδιαφέρον, σε ρέουσα καθαρεύουσα και συμφερτικό οικονομικώς…

    http://www.politeianet.gr/books/9789605050856-anonumos-agra-o-serlok-cholms-sozon-ton-kbenizelon-229739

  18. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρες !

    Τον έχω το «Φόνο» της ακρίτα, κι ευελπιστώ αυτό το καλοκαίρι να τον διαβάσω…

    Έτσι, το πήρα λίγο κατεβατά το άρθρο. Και δεν πιστεύω να μου σποϊλεριάσετε, ε; 🙂

  19. sarant said

    11 Καλά θυμάσαι

    15 Το είχαμε παρουσιάσει κι εδώ

    18 Όχι, δεν έχω σπόιλερ, λέω απλώς ότι έχει ανατροπές

  20. Γιάννης Κουβάτσος said

    8. Συμφωνώ απολύτως. Δεν έχω χειρότερο απ’ τα κατασκοπικά μυθιστορήματα, Λε Καρέ και σία.

  21. Κουνελόγατος said

    Στα υπόψη μου έχω κι ένα βιβλίο του Κ. Βαξεβάνη με τίτλο «ο άνθρωπος του τείχους» ή κάπως έτσι. Το έχει διαβάσει κανένας; Είναι καλός συγγραφέας ο Κ.Β.;

  22. IN said

    1. Όντως, σπόιλερ. Δεν άρεσε (δικαίως, υποπτεύομαι) στο Νίκο το βιβλίο, εκδικείται το Μάρκαρη γιατί, φαντάζομαι, μετά το σπόιλερ κανείς που διαβάζει την ανάρτηση δεν θα πάει ν’ αγοράσει το βιβλίο.

    Μου θυμίζει ένα ανέκδοτο που είχα διαβάσει κάποτε, για το θατρικό έργο «Η Ποντικοπαγίδα» της Α. Κρίστι, που παίζεται ακόμη. Πήγε κάποιος να το δει και δεν έδωσε πουρμπουάρ στην ταξιθέτρια, οπότε κι εκείνη του φώναξε για να τον εκδικηθεί: «In the snow! The detective did it!».

    Σε ό,τι αφορά την ανάρτηση, εγώ είχα διαβάσει πριν κάμποσα χρόνια, σε μια παραλία το «Εγκλήματα στην πανσιόν Απόλλων» (το έδινα τζάμπα το Βήμα, νομίζω, και κάπου το είχα βρει παραπεταμένο και το συμμάζεψα). Δεν μου άρεσε καθόλου και νόμιζα ότι ήταν του Μάρκαρη, τον οποίο έτσι ποτέ δεν εκτιμούσα. Τώρα βλέπω, όμως, ότι είναι του Ανδρέα Αποστολίδη, άρα σε συνδυασμό κι μ’ αυτά που λέει ο Νίκος για την εισαγωγή στο βιβλίο του Μαρή, ούτε κι αυτόν θα τον εκτιμώ.

    Πάντως, σε ό,τι αφορά το Μαρή, νομίζω ότι στην πλοκή του βιβλίου που παρουσιάζει ο Νίκος δεν συντέλεσε αναγκαστικά το κλίμα της εποχής. Νομίζω γενικότερα οι δωσίλογοι, παλιοί Ναζί που ψάχνουν θησαυρούς κλπ. εμφανίζονται σε αρκετά βιβλία του Μαρή. Σίγουρα σχετίζονται και με τα δικά του προσωπικά βιώματα αλλά και με την πολύ μικρότερη χρονική απόσταση της εποχής που έγραφε από την κατοχή και τον Β’ Π.Π.

  23. Maria said

    Μεγάλη αγάπη για το αστυνομικό μυθιστόρημα, αλλά για μενα τα ελληνικά (όσα έχω διαβάσει – με εξαίρεση τον Μαρή) κάπως ….δεν το΄χουν. Πάσχουν από υπερβολική ανατροπή, σε βαθμό που το τέλος έρχεται ουρανοκατέβατο, με σκοπό να εντυπωσιάσει τον αναγνώστη ακυρώνοντας το χτίσιμο των χαρακτήρων στα προηγούμενα κεφάλαια. Εξαιρείται ο Μάρκαρης βέβαια, αλλά νομίζω τα βιβλία του πλέον λίγη σχέση έχουν με το αστυνομικό μυθιστόρημα (αλλά εχουν εξαιρετικούς και αληθοφανέστατους περιφερειακούς χαρακτήρες).
    Πολύ πολύ ενδιαφέρουσες είναι οι συλλογές διηγημάτων «Ελληνικά Εγκλήματα» (ιδίως η δεύτερη και η τρίτη) όπου ο περιορισμός του μεγέθους έχει λειτουργήσει υπερ της δημιουργικότητας των συγγραφέων!

  24. Maria said

    21: Ο άνθρωπος του τείχους είναιπολύ ωραίο βιβλίο κατά τη γνώμη μου! Βασίζεται σε δημοσιογραφική έρευνα και αναφέρεται σε πολύ γνωστό πρόσωπο, γεγονός που είναι συγκλονιστικό από μονο του. Αλλά και αυτό αν αφαιρέσουμε είναι πολύ καλογραμμένο και ιδίως κατά τον τρόπο που δείχνει την «παράλληλη» πορεία των δύο ηρώων.
    Το χαμένο γονίδιο του Κ.Β. μου άρεσε εξίσου!

  25. Γιάννης Κουβάτσος said

    Κάποιοι συγγραφείς, παραγνωρισμένοι απ’ τους »απαιτητικούς» αναγνώστες στην εποχή τους, σήμερα διαβάζονται πολύ ευχάριστα κυρίως από »απαιτητικούς» αναγνώστες. Αναφέρομαι στον Μαρή και στον Τσιφόρο.

  26. cronopiusa said

    Η κρυφή πόρτα του Αλέξη Πανσέληνου θα σας συναρπάσει, είναι ο αντίποδας της Πηνελόπης των τρένων της Μαρλένας Πολιτοπούλου

  27. Triant said

    @20 ‘Δεν έχω χειρότερο απ’ τα κατασκοπικά μυθιστορήματα, Λε Καρέ και σία.’

    Ναι. αλλά ο κατάσκοπος που γύρισε από το κρύο είναι ταινιάρα (κτγμ πάντα).

  28. Μιχάλης said

    Έχοντας διαβάσει αυτό το βιβλίο του Μάρκαρη, συμφωνώ ότι ήταν από τα χειρότερά του. Όχι μόνο το τέλος με πείραξε, αλλά και η φανερή πολιτικοποίηση. Βέβαια, έχει γράψει και κάποια πολύ καλά αστυνομικά. Προσωπικά θεωρώ το «Νυχτερινό Δελτίο» το καλύτερό του. Όπως και να το κάνουμε, όμως, οι Έλληνες συγγραφείς αστυνομικών δεν μπορούν να συγκριθούν με τους ξένους, οι οποίοι έχουν σχεδόν τελειοποιήσει το είδος.

  29. cronopiusa said

    26 ορθόν:

    Η κρυφή πόρτα του Αλέξη Πανσέληνου

  30. sarant said

    21-24 Εννοείτε τον δημοσιογράφο; Θα το έχω στα υπόψη

    26 Αυτό το έχω πάρει. Είναι στη σειρά.

  31. Κουνελόγατος said

    29. Για να το προβάλλεις, σου άρεσε. Άλλη ζημιά για μένα… Είδα στο link e-book. Φαντάζομαι Cronopiusa να υπάρχει και έγχαρτο.

  32. gbaloglou said

    15 Πάντως εδώ δεν ακούγεται και τόσο Τουρκόφιλος ο Μάρκαρης.

  33. Κουνελόγατος said

    «26 Αυτό το έχω πάρει. Είναι στη σειρά.».

    Μα ΠΟΤΕ προλαβαίνεις επιτέλους; ΝΑ μας πεις ΤΩΡΑ το κόλπο.

  34. θεια Κούλα said

    γ΄ συνέχεια

    [Αν θυμώστε, είχαμε μείνει ετσεί που ο Δίας είχε μαρκαλίσει τη τζούπα τσαι τσείνη αρουλιότανε, «μπω, μπώ! τι έπαθα η μαύρη, η κουρούνα, με γκάστρωσε ο παλιοτσερατάς!»]
    -Για φτούνο αρουλιέσαι, Χριστιανή μου, πιάσε το ᾿μάτιό μου (το σκουτί του έλεγε, τσ’ είπε το ᾿μάτιό του στη γκαθαρεύουσα, τίγας τσαι το ξέρω πώς τα ᾿λεγε), πιάνει τσεινητσεί το ᾿μάτιό του, της ήρθανε τ’ απαυτά της, μη ντα μολογάμε, είναι τσαι μικρά παιδιά μπροστά τσαι μας ακούνε, ξεγκαστρώθη, πάει στην εφτσή του Χριστού τσαι της Παναγίας.
    Ο Δίας να ντο ιδεί, έπεσε του θανατά: Να μου το φτιάσει φτούνο εμένα που δε μου ξέφεγε είτε κατσούλα θηλυτσά! Αρουλιότανε, αρουλιότανε, π’ ακουγόσανε τ’ αρουλητά του ώσαμε το Ματζαγρά τσ’ ακόμα παραπέρα!
    -Ρε, μπα τσαι δε νείμαι θεός τσαι τόσο τζαιρό γελάου τους αθρώπους;
    -Καλούλης ρε, του λέει, είσαι, αλλά ξες τι έχεις παθημένο; Δεν αγαπάς είτε τ’ άντερά σου.

    Απ’ εφτούνο είναι. Νά εισαι θεός, δε λέου, αμάμα δεν αγαπάς είτε τ’ άντερά σου, τι να σε φτιάσω; Γι’ αυτό είδες που τού ειπε «Δεν αγαπάς είτε τ’ άντερά σου.» Άμα αγάπαγε τους αθρώπους δε θελα ντο ᾿λεγε.

  35. Εγώ αντιθέτως συστήνω ανεπιφύλακτα την «Τριλογία του Βερολίνου» ενός άγγλου (τι άλλο;) συγγραφέα, για αστυνομικό ανάγνωσμα. Διαδραματίζεται στη χιτλερική Γερμανία (τα πρώτα δυο) και στη Δυτική Γερμανία του 1948 με περιγραφές σαν να είναι βγαλμένες από το γνωστό φίλμ «Γερμανία ώρα Μηδέν». Καθηλωτικό.
    Το μυστικό είναι να έχεις ψαγμένο βιβλιοπώλη…

  36. sarant said

    34 Θα μας μπερδέψεις, καλύτερα να το βάλεις στο νήμα όπου είναι κι οι δυο πρώτες συνέχειες.

    33 Να αγοράζεις βιβλία, δεν θέλει πολύ χρόνο -να τα διαβάζεις, είναι πιο δύσκολο. 😉

  37. Κουνελόγατος said

    36. Ε, μαααα!!!

  38. Γς said

    Ολα τα ειπαμε για τον Γιάννη Μαρή.

    Ας πουμε ότι είναι κι ο πατήρ του δικού μας Αγγελου εδώ.

  39. Δ. Μπαλαδήμας said

    Το καλύτερο αστυνομικό μυθιστόρημα όλων των εποχών είναι το «Η ζωή η ίδια» του Πάκο Ιγκνάθιο Τάιμπο ΙΙ. Αστείο, σοβαρό, συγκινητικό, βαθειά πολιτικό. Μια απαραίτητη αρχή για τα αστυνομικά μυθιστορήματα. Θα έλεγα ένα από τα καλύτερα μυθιστορήματα που έχω διαβάσει.

  40. Ποιος κατηγόρησε τον γίγα Λε Καρέ; Αύριο στον Δύτη με τον κηδεμόνα του!

  41. Tsopanakos said

    Πολύ άσχημη κίνηση η αποκάλυψη του δολοφόνου στο βιβλίο του (αχώνευτου) Μάρκαρη. Όσο κι αν αντιπαθούμε έναν συγγραφέα αυτό δεν το κάνουμε ποτέ ή τουλάχιστον βάζουμε μια ειδοποίηση για τον αναγνώστη της κριτικής. Κάτι τέτοια έκανε κι ο Δανίκας για μερικές ταινίες που τον ενοχλούσαν ιδεολογικά. Έτσι κατέληξε στο Πρώτο Φλέμα…

  42. Alexis said

    #22: Ναι το είχα πάρει κι εγώ το «Εγκλήματα στην πανσιόν Απόλλων» από το Βήμα.
    Μετριότατο όντως…
    Όπως κι άλλο ένα που είχα πάρει πάλι από το Βήμα, δεν θυμάμαι ακριβώς τον τίτλο, «Το Επίγραμμα» ή κάπως έτσι λεγόταν.
    Αυτό το είχε αναφέρει κάπου κι ο Νικοκύρης εδώ, γιατί είχε ένα χοντρό πραγματολογικό λάθος: έγραφε για μια μάχη που τάχα έγινε στο Θησείο μεταξύ ΕΛΑΣ και Άγγλων, στο τέλος Οκτωβρίου του 1944, πολύ πριν ξεκινήσουν δηλαδή τα Δεκεμβριανά.

    #34: …και μετά ο Δίας για να πνίξει τον πόνο του χόρεψε ένα μαγικό ζεϊμπέκικο (τι αρχαίος Έλληνας θεός θα ήταν αν δεν ήξερε ζεϊμπέκικο; ) που ονομάστηκε προς τιμήν της κοπέλας «Το ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας»
    (Ευδοκία δεν είπαμε ότι τη λέγανε την τσούπρα; )

  43. Νίκος Α. said

    22 Το χτύπημα με την Ποντικοπαγίδα ήταν πολύ πιό βαρύ από του Μάρκαρη. Αν είναι να συνεχίσουμε τα σπόιλερ να πω κι εγώ ποιός σκότωσε τον Ρότζερ Ακρόυντ; 🙂

  44. Larisaios said

    19. Den to vrisko sta tag tou markari.

    (syggnomi gia ta greeklisch, grafo apo ti douleia kai to pc den exei elliniko pliktrologio).

  45. Σουμέλα Παπαδοπούλου said

    Από τα τέσσερα βιβλία θα ξεχωρίσω τα δύο.
    Το βιβλίο του Γιάννη Μαρή. Τα βιβλία του γενικά έχουν εξαιρετική γραφή και χρήση των Ελληνικών και καταπληκτικές εισαγωγές που «αρπάζουν» τον αναγνώστη.
    Και του Πέτρου Μάρκαρη. Το βιβλίο αυτό ανήκει στην Τριλογία της Κρίσεως μαζί με τα «Ληξιπρόθεσμα Δάνεια» και «Περαίωση» .
    Αν και δεν είμαι της αστυνομικής λογοτεχνίας ξεχωρίζω εκτός από την Τριλογία του Βερολίνου που προαναφέρθηκε και την Τριλογία της Μασσαλίας του Jean Claude Izzo.
    Σουμέλα

  46. sarant said

    44 Δεν εννοούσα τον Μάρκαρη αλλά τον Χάμετ, συγνώμη:
    https://sarantakos.wordpress.com/2016/04/17/hammett/

    41 Και πώς θα στηρίξεις την άποψη ότι το μυθιστόρημα είναι στρατευμένο;

  47. suncleft said

    Καλημέρα, ένα δυνατό αστυνομικό της πρόσφατης εκδοτικής παραγωγής με ενδιαφέρον χρονικό πηγαινέλα ανάμεσα στην κοινωνική πραγματικότητα της Ελλάδας του ’90 και της εποχής μας είναι και το «Στο μάτι του ταύρου» του Δώρου Αντωνιάδη http://www.kastaniotis.com/book/978-960-03-5922-0.

  48. ΚΑΒ said

    8,10

    «Εικονίτσες εικονίτσες κι από κάτω λογάκια λογάκια» στο 5΄50». Απίθανος ο καημένος Σταρένιος στην ταινία «Ο Στρατής παραστράτησε».

  49. Κουνελόγατε, τα δικαιώματα των βιβλίων που λες τα έχει πάντοτε ο εκδοτικός οίκος Ατλαντίς, της οικογένειας Πεχλιβανίδη, και κατά καιρούς τα ανατυπώνει, αν και δεν τα πλασάρει πολύ δραστήρια. Δεν ξέρω αν έχουν εξαντληθεί και τι σχέδια υπάρχουν για τυχόν ανατύπωση, δεν αποκλείεται όμως καθόλου να έχουν ξεμείνει κάποια αντίτυπα στην αποθήκη τους. Εχουν βιβλιοπωλείο στην Αθήνα, μέσα στη Στοά του Βιβλίου, όπου (αν είσαι στην Αθήνα) μπορείς να ρωτήσεις. Θα είμαι κι εγώ στην Αθήνα από βδομάδα και μπορώ να μάθω. Γράψε μου για περισσότερα κατ’ ιδίαν στο antsir παπάκι scarlet τελεία be.

  50. «Με τέσσερα μόνο καρέ ανά συνέχεια θα πρέπει να χρειάστηκαν πάρα πολλές συνέχειες για να δημοσιευτεί ένα ολόκληρο μυθιστόρημα!»
    Και τις έγραφε τις συνέχειες κάθε μέρα. Είχε φυσικά (υποθέτω) στο μυαλό του χοντρικά την όλη υπόθεση, αλλά πραγματικά κάθε συνέχεια την έγραφε την παραμονή της δημοσίευσης!

  51. (33β) Πόσο δίκιο έχεις, Νίκο!

  52. Γς said

    Της Αναλήψεως σήμερα.

    Κι η φίλη μου η Mitsa Makri στο ΦΒ:

    Σήμερα είναι της Αναλήψεως, πήγα μεχρι το ΑΤΜ της γειτονιάς, το χαιδεψα, του ευχήθηκα χρόνια πολλά και αφησα ένα λουλούδι στο πληκρολόγιο, δεν πειράζει που οι σχέσεις μας τα τελευταία χρόνια είναι μηδενικές, ένα χρόνια πολλα χρειάζεται τις γιορτινές μέρες!!!

    Σκέτη ποίηση.
    Κι ο Γς σχολίασε μέ ένα ποστ του Κάκτου.

    Μετά όμως [ευτυχώς] το αφαίρεσα

  53. Κουνελόγατος said

    49. Ευχαριστώ Άγγελε, θα το εκμεταλλευθώ το απόγευμα. 🙂

  54. Tsopanakos said

    @46
    Νομίζω ότι η στράτευση είχε αποδειχθεί και τονιστεί πολύ πριν φτάσουμε στην περιττή και άκομψη αποκάλυψη. Αν αφαιρεθεί η παρένθεση των δύο (!) επεξηγηματικών γραμμών, ο αναγνώστης της κριτικής δε χάνει τίποτα, ενώ διαφυλάσσεται η αξιοπρέπεια του κριτή. Τουλάχιστον έτσι βλέπω τα πράγματα…

  55. Λάζαρος Ρεπούνδιος said

    Γράφει ο Νικοκύρης:

    Και μένα μου είχε τύχει ένας αντίστοιχος Ανατολικοευρωπαίος ο οποίος κάποια στιγμή έβγαλε από το πορτοφόλι του ένα μάτσο οικογενειακές φωτογραφίες που μου έδειξε.

    Είχαν όλες μια ιδιαιτερότητα. Ήταν από διάφορες οικογενειακές κηδείες.

    Μπροστά το ξεσκέπαστο φέρετρο και πίσω η οικογένεια.

  56. hioniam said

    Ενα καινουριο ελληνικο αστυνομικο μυθιστορημα που μολις κυκλοφορησε ειναι το «Ας Πεσουμε» του Δημητρη Καπετανακη
    Διαδραματιζεται στην Υδρα. Δεν το εχω διαβασει ακομη αλλα αυριο φευγω για διακοπες στην Υδρα και το παιρνω μαζι μου.

    Περισσοτερα εδω:
    http://www.tovima.gr/books-ideas/article/?aid=797299&wordsinarticle=%CF%85%CE%B4%CF%81%CE%B1

  57. Πάντως απ’ όσα βιβλία έχω διαβάσει του Γιάννη Μαρή, κυρίως αυτά που έδινε πριν χρόνια το ΒΗΜΑ, τα θεωρώ πια παρωχημένα. Μπορεί να έχουν την ίντριγκα, τη γραφή αλλά ανήκουν στην εποχή τους και το πιο προβληματικό στοιχείο τους είναι ότι σήμερα είναι ενοχλητικά «αστικά». Όποτε ο συγγραφέας δοκίμαζε να εισάγει ένα δευτερεύοντα χαρακτήρα, τον τοποθετούσε ως αρνητικό πρόσημο σύμφωνα με την ταξική του καταγωγή. Βέβαια αυτό εξηγείται αν αναλογιστεί κανείς την τότε άστατη πολιτική κατάσταση που δεν επέτρεπε να ευδοκιμήσουν λογοτεχνικοί χαρακτήρες των κατώτερων τάξεων ειδικά σε αστυνομικά μυθιστορήματα αλλά η σημερινή αξία του Μαρή θεωρώ πως είναι σχεδόν μουσειακή όσο και υπερεκτιμημένη.

    Μια που (ξανα)λέτε για την Τριλογία του Βερολίνου, είχα προτείνει παλιότερα και την Τριλογία του Φασισμού του Λουκαρέλι. Πιο ευκολοδιάβαστα αλλά και πιο κοντινά σαν ύφος και ιστορική αναλογία στα ελληνικά πράγματα. Παράδειγμα στο τρίτο βιβλίο, η περιγραφή στη χωροθέτηση ενός πορνείου είναι εντελώς όμοια με τις περιγραφές του Πετρόπουλου για τις φυλακές των Βούρλων που ήταν παλιότερα πορνεία κάτι που φανερώνει τις κοινές καταβολές τέτοιων κτιρίων.

  58. Κουνελόγατος said

    Ερώτηση: Για να προστατευτείς από κεραυνούς, χρησιμοποιείς αλεξικέραυνο. Αλεξίτρολλο υπάρχει;

  59. IN said

    43: Συγγνώμη αν το χάλασα σε σας ή σε κάποιον άλλο με την Ποντικιπαγίδα, σκέφτηκα ότι 50-τόσα χρόνια που παίζεται είναι δύσκολο να μην το ξέρεις. Άσε που άλλο ν’ αγοράσεις ένα βιβλίο, κι άλλο να πας να δεις θεατρικό έργο. Καλύτερα όμως αφήστε το αυτό με τον Ρότζερ Ακρόιντ (είμαι περήφανος που, διαβάζοντας το βιβλίο πριν χρόνια, το είχα μαντέψει) :).

    50: Μια και το ανέφερες, Άγγελε, πώς τα κατάφερνε και απέφευγε τις ανακολουθίες, δηλ. να γράψει κάτι στη μια συνέχεια και μετά από μέρες να γράψει κάτι αντιφατικό; Ή μήπως δεν τις απέφευγε;

  60. 21

    Κόνυ, ναι, το έχω. Όχι, ψιλομάπα. Υπόθεση Ρόκκο κι έτσ’!

  61. Διαβαστε ενα αδημοσιευτο (σε χαρτι) βαλκανικο noir, 22-3-2011 (λινκ στο τελος)

    Πόπη Συνοδινού, ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΟΥΗ ΤΟΥ ΟΠΛΟΥ

    το οποιο ειναι πολυ πιο αυθεντικο απο τους «ογκολιθους» της ελληνιης αστυνομικης λογοτεχνιας, οπως Μαρκαρης, Αποστολιδης,…

    Αν εχεις διαβασει σχεδον ολα τα αστυνομικα των εκδοσεων ΑΓΡΑ, (αλλα και αλλων εκδοσεων) οι συγκρισεις των ελληνων αντιστοιχων συγγραφεων με τους αλλοδαπους δημιουργουν γελωτα , πικρα, ….

    Προ 5-ετιας, σε ενα απο τα σχολια μου εγραψα τα -κατα την γνωμη μου- στοιχεια που πρεπει να περιληφθουν ωστε να ανανεωθει το ελληνικο αστυνομικο διηγημα/μυθιστορημα.

    Συνοψίζω ( στο σχολιο 14) μόνον για λογοτεχνικά θέματα-άξονες:

    1. Πολύ συντηρητισμός, προφανώς λόγω απύθμενης άγνοιας της μη γραμμενης ζωής.
    Το ποιειν μπορεί να οργανώσει εκδρομές και επισκέψεις στις παρυφές της ημι-παράνομης (βιοτεχνίες, καταστήματα εστίαση και διασκέδασης , τεχνίτες κ.λ.π.) και παράνομης Αττικής (άνω Πέραμα,Καματερό, Ζεφύρι,Μενιδι κ.λ.π.) για επιμόρφωση των επίδοξων λογοτεχνων κια ποιητών σε θέματα συμπεριφοράς και γλώσσας των ματσο-άνδρών, των αντίστοιχων γυναικών στις βορειοδυτικές συνοικίες .

    2. Πρεπει να γραφτούν κι άλλα διηγήματα με ημι-παραβατικούς και παραβατικούς βαλκάνιους χαρακτήρες τόσο γνώριμους σε όλους μας με λίγο τολμηρή γλώσσα σαν αυτήν που χρησιμοποιούμε μεταξύ οικείων προσώπων και καλών φίλων .

    3.Nα δημιουργηθεί μια σχολή roman polar (οπως στην Γαλλία), ντόπιο υλικό υπάρχει πολύ από ρεμπέτες του 20 , τροκιστές και κομμουνιστες του 30, όλο το 40 με 50, παρακράτος από το 45 έως σήμερα, μαυραγορίτες, ΟΠΛΑ, 60-67, 67-74, 17Ν, ΕΛΑ, κ.λ.π. και όχι μόνον ελληνικό underground, με ροκάδες, πρεζόνια κι τζάνκια.

    http://www.poiein.gr/archives/13121

    ΥΓ στο σχολιο 12 περιλαμβανεται ενα μικροδιηγημα μου ΚΑΥΚΑΣΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ (1000 λέξεις)

  62. Γιάννης Κουβάτσος said

    Αν είναι να προτείνουμε και ξένους τότε οι Γάλλοι Ατιά και Ιζό, ο Σικελός Καμιλέρι και ο Νορβηγός Νέσμπο. Ο Καταλανός Μονταλμπάν καλός αλλά κάπως αργόσυρτος.

  63. Alexis said

    #57: Όλα τα λογοτεχνικά έργα ανήκουν στην εποχή τους. Και τα σημερινά μετά από 50 χρόνια παρωχημένα θα φαίνονται, ακόμα και στη γλώσσα.
    Μπορεί κάποιος να διαβάζει τότε το «να τα λέμε κι αυτά» της Ακρίτα και να γελάει ή να αναρωτιέται «τι θέλει να πει εδώ η συγγραφέας».

  64. Ολα ξεκινησαν απο δυο μικρο-διηγηματα μου , το 1ο με λιγο sex, εμπιστοσυνη και αλληλεγγυη και το 2ο μεγαλο-διαφθορα μελων του Υπουργικου συμβουλιου,
    ( σχολιο 13 στο http://www.poiein.gr/archives/16782)

    Ψαχνοντας ανακαλυψα οτι υπηρχε χωρος για το νεοτευκτο ειδος ” balkan noir” (copyriht ΑΦ) , μια υποκατηγορια του mediterranean noir . Θα ήταν της κατηγοριας roman polar, αν αναφεροταν στην Γαλλια.

    Αρα εχουμε ηδη συγγραφεις που γραφουν ελληνικο balkan noir (οχι τους δημοσιογραφους που το παιζουν σαχλο-λογοτεχνες) και παμπολλα θεματα που περιλαμβανουν πολιτικη διαφθορα, συνεταιρους επιχειρηματιες, λαθρεμπορους και εφοπλιστες, ΜΜΕ, παραρτηματα διαφορων εθνικων μαφιων, ποδοσφαιρικες ομαδες,…..

    Για ενημερωση σας παραθετω τον ορισμο του mediterranean noir απο την wikipedia.

    Mediterranean Noir refers to a literary style that employs elements of noir and hardboiled crime fiction in a Mediterranean setting. Sex, crime, and physical violence often figure prominently in Mediterranean Noir narratives. Social and historical issues specific to the region – particularly governmental corruption and instability, war, and racial strife – are frequently underlying plot considerations. Prominent authors of the movement include Jean-Claude Izzo, Andrea Camilleri, Massimo Carlotto, Eduardo Mendoza, and Batya Gur.

    According to the Italian publisher Sandro Ferri, Mediterranean Noir is remarkable for its attention to a unique duality of Mediterranean life:

    The prevailing vision in the novels belonging to the genre known as Mediterranean noir is a pessimistic one. Authors and their literary inventions look upon the cities of the Mediterranean and see places that have been broken, battered, and distorted by crime. There is always a kind of dualism that pervades these works. On one hand, there is the Mediterranean lifestyle– fine wine and fine food, friendship, conviviality, solidarity, blue skies and limpid seas– an art of living brought almost to perfection. On the other hand, violence, corruption, greed, and abuses of power.

    ΥΓ Oι θετικιστες, πολλοι εργατικοι, γραμμικης αποδοσης και μεσαιας ευφυιιας ανθρωποι δεν ανεπτυξαν καινοτομιες, δεν εκαναν ανακαλυψεις, εφευρεσεις, δεν δημιουργησαν μεγαλα εργα τεχνης, κ.λ.π.
    Αντιθετως συνηθως τα δημιουργησαν οι περιεργοι, ιδιορρυθμοι, αιρετικοι,… αυτα που ονομαζουμε γενικα “κακα παιδια”

    ΥΓ2 Παρά το γεγονός ότι ο Τζίντζιτς παρουσιάζεται από τις κυβερνήσεις της Δύσης ως αντίπαλος και θύμα του οργανωμένου εγκλήματος, ο ίδιος έχει διασυνδέσεις με τον εν λόγω χώρο. Ήδη από το 1995 το όνομα του αναμειγνύεται σε σκάνδαλα που αφορούν το λαθρεμπόριο από κοινού μάλιστα με την οικογένεια του αντιπάλου του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς. Οι συνεχείς επαφές μάλιστα του Τζίντζιτς με τη Μαφία ανάγκασε τις δυτικές κυβερνήσεις να υποστηρίξουν κατά την κρίση του 2000 τον Κοστούνιτσα, παρά το γεγονός ότι ο Τζίντζιτς αποτελούσε τον κατεξοχήν φιλοδυτικό πολιτικό της Σερβίας. Αξίζει ακόμα να σημειωθεί πως ο Τζίντζιτς είχε αναπτύξει σχέσεις και με τον Μίλοραντ Ούλεμεκ, τον αρχηγό των Μονάδων Ειδικών Επιχειρήσεων[4] και κορυφαίο στέλεχος της Μαφίας Ζεμούν, ενός δηλαδή από τους κατηγορούμενους για τη δολοφονία του. Πριν έρθουν σε ρήξη, ο Τζίντζιτς είχε συνεργαστεί στενά με τον Ούλεμεκ για την ανατροπή του τότε Προέδρου Μιλόσεβιτς, ενώ είχε παραδόξως ευχαριστήσει τότε τον Ούλεμεκ λέγοντας πως του χρωστάει τη ζωή του.

  65. Ως πρωην φεμινιστης δεν μπορουσα να το παραλειψω

    » Η γυναίκα ντετέκτιβ στην αστυνομική λογοτεχνία
    […]
    Τέλος, θα πρέπει να αναφέρω και την V. I. Warshawski, ιδιωτική ντετέκτιβ από το Σικάγο, ηρωίδα της Sara Paretsky. Η Warshawski είναι κόρη αστυνομικού, διπλωματούχος νομικός (εργάστηκε για ένα διάστημα στην εισαγγελία του Σικάγο), διαζευγμένη, χωρίς παιδιά.

    Η Warshawski ασχολείται συνήθως με υποθέσεις δολοφονίας υψηλόβαθμων στελεχών. Είναι μια ψηλή, αθλητική καστανή γυναίκα, που τρέχει για να κρατιέται σε φόρμα, ξέρει καράτε και συχνά εμπλέκεται σε –σώμα με σώμα- μάχες με τους αντιπάλους της. Έχει πάντα επάνω της το ενιάσφαιρο, ημιαυτόματο Smith & Wesson της. Είναι οξύθυμη, σαρκαστική και με μεγάλη αυτοπεποίθηση. Προτιμά να ντύνεται με αθλητικά φανελάκια, τζην και αθλητικά παπούτσια αλλά αισθάνεται το ίδιο καλά με ακριβό ντύσιμο και ψηλά τακούνια, όταν το καλούν οι περιστάσεις. Κοιμάται γυμνή. Αγαπά την Όπερα και την κλασική μουσική και όταν έχει στρες παίζει πιάνο και τραγουδά άριες. Διατηρεί τη γραμμή της παρά τα λουκούλλεια γεύματα που καταναλώνει, συνοδεύοντάς τα με καλό κρασί.

    Είναι ηρωίδα 13 μυθιστορημάτων και αρκετών διηγημάτων.»

    https://crimefictionclubgr.wordpress.com/opinion-detective-stories/female-detective/

  66. 35.

    Συγγραφέας: ΚΕΡ, ΦΙΛΙΠ, 2015
    ISBN: 978-960-04-4658-6
    Τίτλος πρωτοτύπου: A Philosophical Investigation

    Βρισκόμαστε στο Λονδίνο, σε μια εποχή όπου οι κατά συρροήν δολοφονίες έχουν προσλάβει διαστάσεις επιδημίας, παρά τις προηγμένες μεθόδους που εφαρμόζει η κυβέρνηση – ταυτοποίηση DNA, «σκανάρισμα» εγκεφάλου, ποινικό κώμα – προκειμένου να αντιμετωπίσει το φαινόμενο. Η πρόληψη όμως του εγκλήματος αποτελεί και το άλλοθι για την επιβολή ενός αυταρχικού καθεστώτος που περιορίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα.

    Στο κυνήγι των δολοφόνων, σε μια πόλη με πολλούς ικανούς ντετέκτιβ, κανείς δεν έχει αποδειχτεί πιο ικανός από την Ιζαντόρα Τζέικ Τζέικοβιτς. Όμορφη, ευφυέστατη και συνάμα σκληρή, υποκινούμενη από τους προσωπικούς της δαίμονες, η Τζέικ αναλαμβάνει να βγάλει από τη μέση έναν δολοφόνο με το κωδικό όνομα Βίτγκενσταϊν. Ο τελευταίος επιδιώκει να εξοντώσει οποιονδήποτε εμφανίζει προδιάθεση για βίαιη συμπεριφορά, ακόμα κι αν δεν έχει διαπράξει κάποιο έγκλημα.

    Σε μια τεχνολογικά υπερεξελιγμένη κοινωνία, παρόμοια με τη σημερινή, μία ντετέκτιβ με σιδερένια θέληση αντιμετωπίζει έναν επικίνδυνο δολοφόνο, έναν διανοούμενο ευφυή, αλλά και με ακόρεστη δίψα για φόνο.

    Μια φιλοσοφική δυστοπία με απρόβλεπτες διαστάσεις, ένα μυθιστόρημα αγωνίας και μυστηρίου, που σήμερα φαντάζει αληθινό όσο ποτέ.

    ΥΓ Αυτες τις μερες θα το αρχισω

  67. Pedis said

    Χαρά στο κουράγιο σου, Νικοκύρη, στην όρεξή σου και στην … επαγγελματική διαστροφή σου! 🙂

    Μάρκαρη δεν διαβάζω πέραν μιας σελίδας στα βιβλιοπωλεία. Ακρίτα, ούτε με σφαίρες. Μαρή, μία φορά στα δεκαπέντε μου, ένα βιβλίο του και δεν ξαναδοκίμασα. Από τον Χάμμετ πήγα στον Τσάντλερ, ικανοποιήθηκα, κι εκεί έκλεισε η ενασχόλησή μου με το είδος. (Η κυρ-Αγκάθα … σκέτη αν(ο)ία).

    Τέσπα, περί κολοκυθόπιτας, όρεξη και του καθενός γούστο του. Πάσο.

  68. Γιάννης Κουβάτσος said

    Διάβασα με ευχαρίστηση όλα τα βιβλία του Μαρή χάρη στις καλοκαιρινές προσφορές των εφημερίδων. Μου αρέσει η γραφή του, μου αρέσει που ταξιδεύω μέσα απ’ τις ιστορίες του σε μια παλαιότερη Ελλάδα, μου αρέσει που σε πολύ δύσκολες εποχές τολμάει να μιλάει για τους μαυραγορίτες και τους συνεργάτες των Γερμανών, που στις ιστορίες του τους βρίσκουμε ατιμώρητους, πλούσιους και πρωταγωνιστές της μετεμφυλιακής Ελλάδας. Είναι ωραίος ο Μαρής.

  69. ΓιώργοςΜ said

    66 Δε θέλω να σε προκαταλάβω (το διάβασα πρόσφατα). Είναι κάπως ιδιόρρυθμο , θα ήθελα τη γνώμη σου μετά. Κάποιο άλλο του Kerr που διάβασα λίγο παλιότερα έπασχε από μετάφραση και επιμέλεια μέχρι αηδίας, αυτό όχι τόσο, αν και λόγω του θέματος (φουτουριστική δυστοπία, γραμμένο όμως καμμιά εικοσαριά χρόνια πριν, αν θυμάμαι σωστά), έχει κάποιες αναγκαστικές μεταφραστικές ακροβασίες. Σίγουρα είναι ενδιαφέρον ακόμη και μόνο για να δει κανείς πως ο συγγραφέας φανταζόταν τη σημερινή εποχή, τότε.

  70. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Κουνελό, δε σ΄έχω ξεχάσει κι αν δε βρω το βιβλίο,θα βρω το συγγραφέα, αλλά τώρα έχει μαλλιά να ξάνει 🙂 Τα τέρμενα που έβαλα για το Σκρου δεν τέλειωσαν, Ανήμενε 🙂

  71. Ιάκωβος said

    Δε διαβάζω αστυνομικά. Νοιώθω οτι έχω πάρα πολλές αναπάντητες ερωτήσεις για μεγάλα και μικρά ζητήματα της ζωής, για να προσθέσω και διάφορα» Ποιος τόκανε».Δε μ’ ενδιαφέρει ποιος τόκανε. Κάποιος θα τόκανε. Τι με νοιάζει εμένα 🙂

    Άλλωστε το κορυφαίο αστυνομικό είναι ο Οιδίπους. Ο δράστης, το θύμα και ο ντετέκτιβ είναι το ίδιο πρόσωπο.

    Έβλεπα στο σινεμά καμιά φορά Αγκάθα Κρίστι, τη Ράδερφορντ και τον Ουστίνοφ. Και φυσικά Χίτσκοκ, αλλά τα περισσότερά του δεν είναι τυπικά αστυνομικά, στηρίζονται στο σασπένς.

    Είχαμε τις προάλλες μια λογομαχία πάνω στο πως λειτουργεί το αστυνομικό.

    Η χαζή απορία μου ήταν η εξής: Γίνεται ένας θεατής, ή αναγνώστης (εννοείται πιο σχετικός και πιο έμπειρος από μένα) να έχει βρει το δολοφόνο από τα στοιχεία που έχει δώσει ο συγγραφέας λίγο πριν την αποκάλυψη;

    Δηλαδή υπάρχει πιθανότητα εκεί που συνήθως ο ντετέκτιβ τους μαζέbει στο σαλόνι και λίγο πριν ανακοινώσει το δολοφόνο, αν ο θεατής συνδυάσει τα δεδομένα, να βρει ποιος είναι;

    Εγώ ποτέ δεν τον έχω βρει. Συχνά υποψιάζομαι τον αθώο, ή τους αθώους στους οποίους ο συγγραφέας τεχνηέντως στρέφει την προσοχή του κοινού, αλλά στο τέλος ποτέ δε βρίσκω τον αληθινό φταίχτη.

    Εσείς τον βρίσκετε; Ή δεν έχω πιάσει καθόλου τον τρόπο που λειτουργεί το αστυνομικό. 🙂

    Άν όμως περιμένεις τον Πουαρό να στο πει κάθε φορά, δηλαδή what’ s the point? 🙂

  72. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!
    Γίνανε και μερικές ωραίες προτάσεις, ενώ έχουν ψωμί κι αυτά που γράφει ο Αφώτιστος.

    54 Πού τις είδες τις 2 αράδες; Ίσως στο κινητό, τι να πω. Τέλος πάντων, για να μην παραπονιέσαι, το άλλαξα,

    55 Υποψιάζομαι ότι είχες βάλει κάτι που έγραψα ανάμεσα σε γωνιώδεις αγκύλες. Αν ναι, χάθηκε για πάντα.

  73. ΙΝ (59β) Δεν τις απέφευγε πάντοτε 🙂 Υπήρξε περίπτωση που ξέχασε πώς είχε ονομάσει έναν ήρωά του και του άλλαξε καθ’οδόν το όνομα — και χρειάστηκε να προσθέσει έπειτα από λίγες συνέχειες μια επεξηγηματική σημείωση. Επίσης, στο μυθιστόρημά του «Ο 13ος επιβάτης» (που είχε επίσης δημοσιευτεί σε συνέχειες προ 50ετίας και το επανεξέδωσε σε βιβλίο το 2012 η ΑΓΡΑ) … δεν υπάρχει 13ος επιβάτης — βασικά, δεν υπάρχουν επιβάτες, εκτός από κάποιον που δολοφονείται εξωπεταγόμενος από ένα τρένο στην αρχή του βιβλίου. (Υπάρχουν κάποιοι ναυαγοί που σώθηκαν σε μια σχεδία, αλλά είναι μόνον οχτώ.) Κύριος οίδε τι είχε στο νου του όταν έδωσε τον τίτλο…

  74. BLOG_OTI_NANAI said

    Σοβαρά ο Γιάννης Μαρής είναι πατέρας του Άγγελου;

  75. Maria said

    71: έτσι λειτουργεί το παλαιάς κοπής αστυνομικό, τύπου Αγκάθα Κρίστι, τα λεγόμενα whodunnit. Και μου σπανε σχεδόν πάντα τα νεύρα γιατί ο πανεξυπνος ντετέκτιβ έχει καταλάβει πράγματα τα οποία δεν μοιράζεται, για να τα αποκαλύψει όλα μαζί στο τέλος! Έτσι ξέρουμε και μεις!

    Η νεότερη αστυνομική λογοτεχνία, το whydunnit, περιπλέκει πιο πολύ τα πράγματα. Πολλές φορές δεν έχει σημασία η αποκάλυψη του δράστη, ίσως μάλιστα ο αναγνώστης να τον γνωρίζει εξαρχής. Σημασία έχει η διαδρομή του ήρωα ή των ηρώων, η τέλεση των πράξεων μέσα σε συγκεκριμένο κοινωνικό πλαίσιο, οι λόγοι που οδήγησαν σ’ αυτές και η αντίδραση του κοινωνικού συνόλου απέναντι στο έγκλημα (θέμα το οποίο όσα αστυνομικά και να διαβάσω στην πραγματική ζωή πάντα ξεπερνά κάθε λογική).

    Αν προτείνουμε και ξένους, δεν γίνεται να μην αναφερθεί ο James Ellroy. «Τουβλα» τα έργα του, πληθος χαρακτήρων, δυσκολο να κάνεις αρχή αλλά αν φτάσεις στο τέλος καταλαβαίνεις ότι δεν περισσεύει ούτε λέξη! Και ο Νέσμπο βέβαια (όπως τον λέμε στην Ελλάδα τελοσπάντων) που έβαλε τον κινηματογράφο στη γραφή του και παρακολουθείς ταινία από σελίδα σε σελίδα.

  76. Ριβαλντίνιο said

    Γενικά δεν έχω διαβάσει πολλά αστυνομικά μυθιστορήματα.

    Ωραίο ιστορικό – αστυνομικό μυθιστόρημα είναι το ΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΚΟΛΠΟ του Μπόρις Ακούνιν. (Το έχω αναφέρει άλλες 2 φορές 🙂 ).

    http://www.politeianet.gr/books/9789603980919-akunin-boris-sugchronoi-orizontes-to-tourkiko-kolpo-173876

    Παλιότερα είχα διαβάσει και μερικά της Αγκάθας της Κρίστης , αλλά δεν μου άρεσαν γιατί δεν είχαν δράση και ξυλίκι. Και πάντα αναρωτιόμουν αν χρειαστεί να πλακωθούν με τον δράστη η Μις Μαρπλ και ο Ηρακλής Πουαρό πώς θα ανταπεξέλθουν ; Ή σε ένα άλλο που ο Πουαρό διαμαρτυρόταν γιατί τον πέρναγαν για Γάλλο ενώ ήταν Βέλγος ; Μα αν ανθρωπέ μου είσαι Βαλόνος γιατί να μην σε περάσουν για Γάλλο ;

  77. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ναι, φυσικά ο Ελρόι, πώς μου ξέφυγε; 😊 Όσο για τους Σκανδιναβούς, που είναι και πολύ της μόδας, συνήθως το πρώτο τους βιβλίο είναι και το καλύτερό τους. Βαρετός ο Ράνκιν ή είναι η ιδέα μου;

  78. Γιάννης Κουβάτσος said

    Σε όλα, Ριβαλντίνιο, διαμαρτύρεται ο Πουαρό που τον περνάνε για Γάλλο. 😊
    Να μην ξεχνάμε και τον Σιμενόν, έτσι;
    Μου άρεσαν επίσης και τα δύο της Χίλντας Παπαδημητρίου. Περισσότερο το πρώτο, το δεύτερο είχε κάτι βαρετές αναφορές στην ελληνική ροκ σκηνή.

  79. Ριβαλντίνιο said

    @ 78 Γιάννης Κουβάτσος

    Α, έτσι ε ;! 🙂

  80. 71. Μηπως να ξεκινησεις με το αριστουργημα του Eric Abler Η μασκα του Δημητριου, Αγρα.
    ενα απο τα 4 ή 5 κατασκεοπευτικα ψυχολογικα θριλλερ του μεσοπολεμου του εξαιρετου συγγραφεα .

    Μεχρι και κωμωδιες εχει γραψει (ΤΟΠ ΚΑΠΙ, ΒΡΟΜΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
    ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΒΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΡΘΟΥΡ ΑΜΠΝΤΕΛ ΣΙΜΣΟΝ)

    Εχω διαβασει ολα του Eric Abler και μερικα του Τζόν Λε Καρέ ( Ντέινβιντ Κόρνγουελ)

    «MASTERPIECE
    Startling Spy Story
    Ambler’s ‘A Coffin for Dimitrios’ was postmodern in 1939
    By SARAH WEINMAN
    Updated May 23, 2009 12:01 a.m. ET

    …More than any of his other novels, “A Coffin For Dimitrios” stands out as a classic example of what Ambler termed “the ape beneath the velvet”—the furious, pulsating violence beating beneath a smooth and placid façade….»

    http://www.wsj.com/articles/SB10001424052970203771904574177701211445742

  81. Γιάννης Ιατρού said

    Σκοτώθηκε ο Μαυρλίκιος (εκδότης της Ακρόπολις) σε τροχαίο …. Πολύ περίεργα συμβαίνουν …. Αστυνομικό θρίλερ προβλέπω!

  82. 75. «Αν προτείνουμε και ξένους, δεν γίνεται να μην αναφερθεί ο James Ellroy. «Τουβλα» τα έργα του, πληθος χαρακτήρων, δυσκολο να κάνεις αρχή αλλά αν φτάσεις στο τέλος καταλαβαίνεις ότι δεν περισσεύει ούτε λέξη! »

    Εχω διαβασει σχεδον ολα του James Ellroy. Ο ανθρωπος γραφει για να μην σκοτωσει ΄η σκοτωθει, τρελλαθει ,….

    ΥΓ Tα σκοτάδια μου, James Ellroy. Μετ: Ανδρέας Αποστολίδης, Εκδ. Άγρα

    Oι συστάσεις για τον Τζέιμς Ελλρόυ, νομίζουμε, περιττεύουν καθώς θεωρείται ένας εκ των σημαντικότερων νουάρ συγγραφέων, και μάλιστα με υψηλή αναγνωσιμότητα. Χαρακτηριστικά είναι η «Τετραλογία του Λος Άντζελες» – «Η μαύρη ντάλια», «Το μεγάλο πουθενά», «Λος Άντζελες εμπιστευτικό», «Λευκή τζαζ»- που τον καθιέρωσε όπως και η «Τριλογία του Αμερικανικού Υπόκοσμου» -»Αμερικάνικο ταμπλόιντ”, «Αμερικανικό ταξίδι θανάτου», «Αίμα δεν σταματάει ποτέ»-, η μία με αναφορά στον εγκληματικό υπόκοσμο του Λος Άντζελες κυρίως στα 50’s και την διαφθορά της αστυνομίας, της L.A.P.D., και η άλλη για το έγκλημα και την πολιτική στις Η.Π.Α. την δεκαετία του ’60.

    Στα «Σκοτάδια μου», που κυκλοφόρησε ο συγγραφέας στα 1996, υπάρχουν τέσσερα μεγάλα κεφάλαια τρία εκ τω οποίων είναι, στην ουσία, βιογραφίες. Στο πρώτο γίνεται μια χωρίς αναπνοή περιγραφή και παράθεση επισήμων στοιχείων σχετικά με την άγρια δολοφονία της μητέρας του, Τζην Ελλρόυ, τον Ιούνιο του 1958, δολοφονία που τον σημάδευσε για πάντα.

    Στο επόμενο, καταγράφεται η προσωπική του βιογραφία όπου, απ’ την ηλικία των 10 ετών, όταν έχασε την μητέρα του και επί 20 συναπτά έτη έσκαψε σε όλο του το βάθος στον υπόκοσμο του Λ.Α. πίνοντας αλκοόλ και παραισθησιογόνα ρινικά αποσυμφορητικά, υποδυόμενος τον φιλοναζιστή για να προκαλέσει τον πατέρα του, κλέβοντας, παράλληλα με την απομάκρυνση από το σχολείο και την συχνή επαφή του με τα σίδερα της φυλακής. Σε όλο αυτό το διάστημα καταναλώνει τόνους αστυνομικής λογοτεχνίας κλεμμένης από τις δημόσιες βιβλιοθήκες και αλλού ενόσω αφήνει την φαντασία του να φτιάχνει κόσμους φανταστικούς όπου πρωταγωνιστεί η Τζην Ελλρόυ.

    Κατόπιν, είναι η ιστορία του ντετέκτιβ της Εγκληματολογικής Υπηρεσίας Μπιλ Στόουνερ με τον οποίο συνεργάσθηκε ο Ελλρόυ το ’94 για να τρέξει τρεις δεκαετίες πίσω και να σκιαγραφήσει το πορτρέτο του δολοφόνου της μητέρας του. Εξαιρετικός στην δουλειά του ο Στόουνερ, ανθρωπιστής, στον αντίποδα των γνωστών διεφθαρμένων και σκληρών μπάτσων, αναδιφεί με υπομονή και πάθος την υπόθεση, ενώ ο συγγραφέας ρίχνει άπλετο φως στα υπόγεια μιας κοινωνίας που έχει ψύχωση με τα σεξουαλικά εγκλήματα κατά των γυναικών.

    Στο τελικό κεφάλαιο κατατίθεται η συμπληρωμένη από στοιχεία ενδελεχούς έρευνας βιογραφία της σαραντατριάχρονης Τζηνήβα Χίλλικερ (Ελλρόυ), μια ατελής, βεβαίως, αλλά γεμάτη νησίδες πραγματικότητας εικόνα της πρόωρα χαμένης μητέρας του, μιας όμορφης κοκκινομάλλας, χωρισμένης, εργαζόμενης, μάλλον αλκοόλικης, που τα βράδια του Σαββατοκύριακου έστελνε το γιό της στον πατέρα του για να ‘χει την άνεση, σε μια πολύ συντηρητική τότε κοινωνία, να γνωρίζει άνδρες στα μπαρ που σύχναζε και να συνάπτει εφήμερες σχέσεις.

    1958_

    Στα «Σκοτάδια μου», σε εξαιρετική ως συνήθως μετάφραση του Ανδρέα Αποστολίδη, ο Ελλρόυ εκθέτει όλο το ψυχολογικό βάρος του χαμού της Τζην, εξιστορεί με λεπτομέρειες – φωτογραφικά πολλές φορές- τις συναισθηματικές ατραπούς που διένυσε ως άνθρωπος για να «ζωντανέψει» την μητέρα του, να την νιώσει και να την παρακολουθεί από μια χαραμάδα, όπως έκανε όταν αυτή πήγαινε στην τουαλέτα, ένα είδος ηδονοβλεψία μιας ιστορίας που δεν έμαθε ποτέ πώς ακριβώς εξελίχθηκε. Μέσα από το βιβλίο, που λειτούργησε ψυχοθεραπευτικά για τον συγγραφέα, καταγράφονται με ασθματικούς ρυθμούς αφήγησης, χωρίς σεμνοτυφίες, εντελώς προσωπικά θέματα τόσο για το οιδιπόδειο του Ελλρόυ για την Τζην, την σχέση αγάπης και μίσους απέναντί της, την ανακούφισή του με τον θάνατό της και τις φαντασιώσεις του που την εμπλέκουν σε άγρια θρίλερ, πολλές φορές αξεδιάλυτα, με την γνωστή Μπέτυ Σόρτ, την λεγόμενη Μαύρη Ντάλια, που την είχαν κατακρεουργήσει λίγα χρόνια πριν στο Λος Άντζελες.

    Τούτοι οι σπλάτερ εφιάλτες αποτέλεσαν το εφαλτήριο για τον νουάρ λογοτέχνη να γράψει για τον άλλο κόσμο, κάτω από αυτόν που ζουν οι καθημερινοί άνθρωποι, τον κόσμο του εγκλήματος, της βίας και του αίματος. Ο οποίος όλο και περισσότερο υπονομεύει, αν δεν έχει εντελώς αφανίσει, την εικόνα του περίφημου American Dream, αυτού του αφηγήματος της άκρατης καταναλωτικής ηδονής που οι κυρίαρχες τάξεις το καλλιέργησαν επισταμένως μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο αθυρόστομος ανατόμος αναφέρεται βεβαίως στις κοινωνίες του ’50 και του ’60 που σηματοδοτούν την απαρχή της κατάρρευσης των «αμερικάνικων» προτύπων. Το πώς εξελίχθηκαν το γνωρίζουμε ήδη.

    Σε τούτο το αληθινά συναρπαστικό νουάρ ο Ελλρόυ αφηγείται την φοβερή ιδεοληψία για την μητέρα του, την ανάγκη του για απαγορευμένη από την επίσημη κοινωνία γνώση και εμπειρία και κατ’ επέκταση την τάση για συνεχή διέγερση του μυαλού και της σεξουαλικότητας. Βιβλία όπως αυτό εξηγούν γιατί η μανία του δεν τον σκότωσε μιας και μεταλλάχθηκε σε δημιουργία.

    http://www.toperiodiko.gr/t%CE%B1-%CF%83%CE%BA%CE%BF%CF%84%CE%AC%CE%B4%CE%B9%CE%B1-%CE%BC%CE%BF%CF%85-james-ellroy-%CE%B5%CE%BA%CE%B4-%CE%AC%CE%B3%CF%81%CE%B1/#.V1l35dSLS9I

  83. Γς said

    81:

    Παναγιώτης Μαυρίκος

  84. Νίκος Α. said

    72 «γωνιώδεις αγκύλες» δεν το είχα ξανακούσει, ωραίο. Είδα κάπου ότι είναι τα μικροτερο, μεγαλύτερο(;) Μήπως υπάρχει κάποια διάκριση για αγκύλες {} και [] επίσης;

  85. sarant said

    81-83 Αντε μετά να μην πάει το μυαλό σου στο κακό

    84 Ορθογώνιες αγκύλες οι δεύτερες. Οι πρώτες κατσαρές;

  86. IN said

    73: Ευχαριστώ, Άγγελε, για τις διευκρινίσεις. Έχω διαβάσει αρκετά μυθιστορήματα του πατέρα σου και, τώρα που το λες, μου φαίνεται ότι είχα προσέξει κι εγώ κανά δυο ανακολουθίες σαν αυτές που λες που, πάντως, δεν ενοχλούσαν και ιδιαίτερα.

  87. Alekos81 said

    http://news247.gr/eidiseis/koinonia/odhgos-kahke-zwntanos-se-troxaio-sthn-attikh-odo.4108107.html?utm_source=News247&utm_medium=MintaXasete_article&utm_campaign=24MediaWidget
    Και στην αρχή της τρίτης παραγραφου
    «Μέχρι στιγμής, επισήμως παραμένει ατακτοποίητη η σορός του οδηγού, που κάηκε ζωντανός μέσα στο αυτοκίνητο»

  88. Γς said

    81, 83:

    Μαυρίκος.
    Κι ο νους μου πήγε για μια στιγμή στον Χρήστο Μαυρίκη.
    Τλφ υποκλοπές, Μητσοτάκης, Γρυλλάκης και τέτοια

  89. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Κούγιας: Ο Μαυρίκος είναι το θύμα στην Αττική Οδό
    Ο Παναγιώτης Μαυρίκος είναι ο άνδρας που απανθρακώθηκε μέσα στην Porsche Cayenne, σύμφωνα με όσα υποστηρίζει ο Αλέξης Κούγιας.

  90. Γς said

    81, 83:

  91. Γς said

    89:

    Ο οποίος Κούγιας τον αγιογραφεί αυτήν την στιγμή στον Μπογδάνο στο ΣΚΑΪ

  92. (74) Σοβαρά. Και θα είχε κλείσει φέτος τα 100, αν ζούσε.
    «Και να μιλώ, και να’ναι ο Τάκη-Πλούμας
    τριαντατρίαέξι χρόνια μες στη γης…»

  93. Μπας και είναι κάνα κόλπο για να απαλλαγεί δικαστικά ο «τεθνεώς»;
    Μιας και μιλάμε για αστυνομικά μυθιστορήματα, δηλαδή…

    Κι αυτά τα Καγιέν, τι τα παίρνουνε; Μόνο για μια δουλειά κάνουν…

  94. Γς said

    Οδηγούσε το Καγιέν της γυναίκας του.

    Κι εγώ οδηγώ το αυτοκίνητο της γυναίκας μου.

    Τι; Αν είναι Καγιέν;

    Κορόϊδο είμαι;

  95. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Τῆς Ἀναλήψεως σήμερα ἥ τῆς «Μαλλιαρῆς» (ἀλήθεια, ἔχεις γράψει κάτι σχετικὸ Νῖκο;). Ἄν κάποιοι ἀναρωτήθηκαν τὶ ἔγινα, εἶμαι καλὰ.

    Τώρα τελευταῖα ἔχω βαταλέψει, συγγνώμην ἔχω μπαταλέψει (ἐτυμολ. τουρκ. battal: εὐτραφής, ὑπερμεγέθης καὶ ἀδέξιος) ἀπὸ τὴν ἀκινησία. Ἀπὸ τὸ γραφεῖο καὶ τὸν ὑπολογιστὴ πάω στὴν πολυθρόνα μὲ τὴν Ἐσπρέσο (https://sarantakos.wordpress.com/2016/06/05/kazantzis/#comments σχόλια #118, #122).
    Αὐτὰ τὰ γράφω μὲ φιλοπαίγμονα καὶ αὐτοσαρκαστικὴ διάθεση καὶ ὄχι γιὰ νὰ δώσω συνέχεια σὲ μιὰ διαφωνία. Ἁπλῶς ἔβαλα τὶς παραπομπές γιὰ νὰ καταλάβετε τὶ «λαλῶ ἐν παραβολαῖς».

    Γι αὐτὸ πῆρα τὴ μεγάλη ὰπόφαση: Φεύγω αὔριο γιὰ τὰ Θερμιὰ. Ὅποιος ἤ ὅποια βρεθεῖ ἐκεῖ τὸ ἑπόμενο δεκαήμερο ἄς μέ ψάξει στὸ Μέριχα, ἄν ἔχει διάθεση βέβαια νὰ μὲ γνωρίσει κι ἀπὸ κοντὰ. Κερνάω καφὲ (ἤ ὅ,τι ἄλλο σηκώνει ἡ ὥρα) στὸ μπαλκόνι μου, μὲ θέα τὸ πέλαγος. Τὸ σπίτι εἶναι τὸ πρῶτο ποὺ συναντᾶ κανεὶς μόλις βγεῖ ἀπὸ τὸ καράβι, μὲ τὰ κόκκινα πορτοπαράθυρα.Ἅν μὲ ἀναζητήσετε, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ὀνοματεπώνυμο, νὰ πεῖτε «ὁ ψηλὸς».

    Μισεύω λοιπὸν.

    «Μισεύω φίλοι κλάφτε με καὶ σεῖς ὀχτροὶ χαρεῖτε

    κι ἐσεῖς γειτονοποῦλες μου στὰ μαύρα νὰ ντυθεῖτε»

    Ἔτσι τραγουδοῦσαν τὸ μισεμὸ τὰ παληκάρια τοῦ νησιοῦ, ὅταν ξενητεύονταν τὶς παλιές, δύσκολες ἐποχὲς τῆς ἐσωτερικῆς μετανάστευσης. Ἐγὼ βέβαια, οὔτε παληκάρι εἶμαι, οὔτε ξενητεύομαι, ἀλλὰ τέλος πάντων…

    Δράττομαι τῆς εὐκαιρίας νὰ εὐχαριστήσω ὅλους/ες τοὺς συνδαιτημόνες τοῦ παρὸντος ἱστοτόπου γιὰ ὅλα ὅσα μοῦ ἔμαθαν αὐτὸ τὸ διάστημα, ἀκόμα καὶ γιὰ τὴν κριτικὴ καὶ τὶς ὅποιες διαφωνίες. Πρῶτον ἀπ’ ὅλους, φυσικὰ, τὸ Νικοκύρη γιὰ τὴν ἀνοχὴ καὶ τὴν ἀντοχή του. Ἄν κάποιοι/ες δὲν αἰσθάνονται καλὰ μὲ ὁρισμένα ἀπ’ αὐτὰ ποὺ ἔγραψα, ζητῶ συγγνώμην. Δὲν τὸ ἔκανα μὲ πρόθεση νὰ θίξω κάποιον/αν.

    Δὲν θὰ χαθοῦμε βέβαια. Θὰ γυρίσω σὲ καμιὰ δεκαριὰ μέρες, ἐπειδὴ θὰ συμμετάσχω στὴν παρουσίαση ἑνὸς βιβλίου στὶς 22 τοῦ μήνα (περισσότερες πληροφορίες μόλις ἐπιστρέψω). Μετὰ θὰ ξαναφύγω γιὰ νὰ μὲ πεθυμήσετε. «Ἀνάρια-ἀνάρια τὸ φιλὶ νά ‘χει καὶ νοστιμάδα», ποὺ λένε καὶ στὸ χωριὸ μου.

    Εἰς τὸ ἐπανιδεῖν, λοιπὸν.

  96. Νίκος Μαστρακούλης said

    Η κουβέντα για τα σπόιλερ μου θύμισε αυτό εδώ: 🙂

    «Σε μια παλιά ελληνική κωμωδία, ένας ήρωας είχε μια θεία που ήταν συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων –νομίζω μάλιστα, αν δεν με γελάει το Αλτσχάιμερ, ότι την έπαιζε (τη θεία) ο Νίκος Σταυρίδης με περούκα. Το μυθιστόρημα της θείας είχε αποτύχει παταγωδώς εμπορικά, επειδή ο τίτλος ήταν «Ο δολοφόνος ήταν ο γιατρός» –κι αφού ο αναγνώστης μάθαινε ήδη από το εξώφυλλο τον τίτλο, δεν είχε όρεξη να αγοράσει το βιβλίο.»

    http://www.sarantakos.com/language/giatros.html

  97. sarant said

    96 Καλά να περάσεις Δημήτρη!

  98. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    98. Εὐχαριστῶ πολὺ Νῖκο.

  99. Γιάννης Κουβάτσος said

    Αποκάλυψη και για μένα η σημερινή για τον Άγγελο. Όχι μόνο γιατί είναι γιος του αγαπημένου Μαρή, αλλά και γιατί είναι ο Άγγελος Τσιριμώκος, το πιο δυνατό μυαλό του Κολλεγίου, σύμφωνα με τους συμμαθητές του. Μεγάλη μας τιμή να είμαστε συσχολιαστές στο σαραντακέικο. 😊

  100. cronopiusa said

    Δημήτρη Μαρτίνο 96

    Καλοτάξιδος…

  101. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Νά ‘σαι καλὰ Χρονοποιοῦσα. Πολύ ὡραῖο τὸ τραγοῦδι καὶ ἡ ζωγραφιά.

  102. Καλά να περνάτε οι διακοπεύονται. Χαιρετιζμούς από την (όχι και τόσο) μαγευτική Ακράτα.

    Όποιο ροβολήσει κατά ‘δώ χάμου θα κεραστεί εδώ: http://valiacaldadog.blogspot.gr/2016/05/blog-post_2.html

  103. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και να μη σκόπευε κανείς να πάει στην Ακράτα, αξίζει να πάει μόνο και μόνο για να κεραστεί ΕΚΕΙ. Τι ωραίο γκράφιτι είν’ αυτό!

  104. spiral architect said

    @103, 104: Όντως ωραίο.

  105. spiral architect said

    @95:

  106. gryphon said

    88
    Aσχετο αλλα μιας και τον ανεφερες τι μορφη κυριολεκτικα και μεταφορικα αυτος ο τυπος.
    Μεχρι και σημερα δεν εχω καταλαβει εαν εκανε πλακα η ηταν ηλιθιος η τι στην ευχη συνεβαινε με αυτον.
    Εμοιαζε παντως να απολαμβανει ολη την κατασταση με την δημοσιοτητα που ειχε παρει τοτε.

    Αστυνομικη λογοτεχνια μου αρεσε να διαβαζω μικρος μεχρι τα 20-25.
    Προοδευτικα αρχισε να μου φαινεται ολο και πιο πολυ παιδαριωδης.Δεν εχω διαβασει και πολτ δηλαδη αλλα ειδικα αυτα τα μυθιστορηματα παλαιου στυλ οπως της Αγκαθα Κριστι του Σερλοκ Χολμς κλπ τα βρισκω ανυποφορα.
    Η βασικη μου ενδταση ειναι η ιδια που εχω και για τις αντιστοιχες ταινιες του Χολυγουντ τους σεναριογραφους τα σεναρια κλπ.
    Δηλαδη φτανεις στο τελος και λυνεται επιτελους το μυστηριο και το αβιαστο ερωτημα που κανει καποιος στοιχειωδως λογικος ανθρωπος ειναι ενα,
    Μα γιατι ο δολοφονος ας πουμε να κανει ολα αυτα τα μαιντ γκειμς ολες αυτες τις τραβηγμενς απο τα μαλλια νοητικες διαδρομες για να σχεδιασει ενα φονο.Ποτε σχεδον δεν συμβαινουν αυτα τα πραγματα.
    Ακομη και οι πιο «σατανικοι» εγκεφαλοι των χειροτερων και πιο διαβοητων κακοποιων λειτουργουν με πολυ πιο απλοικο πρωτογονο ντιρεκτ τροπο .
    Αυτο το διαπιστωσα οταν καποια στιγμη και για καποιο διαστημα απεκτησα το ισως νοσηρο ενδιαφερον να διαβαζω για πραγματικους εγκληματιες σιριαλ κιλερς για την ζωη τους την δραση τους κλπ
    Οι αμερικανοι ειδικα εχουν μελετησει πολυ το θεμα για χρονια ειδικοι εγκληματολογοι ψυχιατροι κλπ εχουν μελετησει δεκαδες περιπτωσεις πραγματικων διαβοητων εγκληματιων δολοφονων και μεσα απο αυτες τις μελετες εχουν καταρριφθει πολλα στερεοτυπα και μυθοι.
    Οι περισσοτεροι απο δαυτους ειχαν μεν μια πονηρια αλλα ελαχιστοι ηταν πραγματικα εξυπνοι η επιδεικνυαν καποια ιδιατερη ικανοτητα να σχεδιαζουν τελειους φονους η οτιδηποτε.
    Αρκετοι ηταν εντελως ηλιθιοι και ακομη και αυτοι που απεφευγαν την συλληψη για χρονια το οφειλουν πιο πολυ σε μια απιστευτη κωλοφαρδια που ειχαν και στην ανικανοτητα η την αδιαφορια των αστυνομικων παρα στην δικη τους νοητικη ικανοτητα.
    Χαρακτηρες δολοφονων που σαν μεγαλοι σκακιστες παιζουν παρτιδα σκακι με τους διωκτες τους υπαρχουν βασικα μονο στο μυαλο μιας θειτσας σαν την Αγκαθα Κριστι η σαν τον σεναριογραφο του Σεβεν για παραδειγμα.

  107. 93. » Μπας και είναι κάνα κόλπο για να απαλλαγεί δικαστικά ο «τεθνεώς»; »

    Επιστροφη λοιπον στο κλασσικο τεχνασμα – στην λογοτεχνια αλλα και στην πραγματικη ζωη -«εξαφανισης» ή εξαφανισης καταζητουμενου τοτε που δεν υπηρχαν σε πολλα κρατη συμβασεις δικαστικής συνεργασίας σε ποινικές υποθέσεις….

    ΥΓ Η διεθνής δικαστική συνεργασία σε ποινικές υποθέσεις ασκείται επί τη βάσει διακρατικών συμβάσεων διμερών ή πολυμερών και το Υπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων λειτουργεί εν προκειμένω ως συντονιστική και μεσολαβητική αρχή προς το σκοπό της πραγμάτωσης της συνεργασίας αυτής. Το μεγαλύτερο δε μέρος της συνεργασίας καταλαμβάνει η παροχή της δικαστικής συνδρομής (βοήθειας) των δικαστικών και εισαγγελικών αρχών της χώρας προς τις αντίστοιχες των αντισυμβαλλομένων χωρών και αντίστροφα. Ιδιαίτερης βαρύτητας θέμα που ρυθμίζεται επίσης στο πλαίσιο της δικαστικής συνεργασίας είναι και η έκδοση εκζητουμένων προσώπων.

    […]

    Ακολουθούν πίνακες διακρατικών συμβάσεων δικαστικής συνεργασίας επί ποινικών θεμάτων στις οποίες μετέχει η Ελλάδα :

    […]

    http://www.ministryofjustice.gr/site/el/%CE%95%CE%A5%CE%A1%CE%A9%CE%A0%CE%91%CE%99%CE%9A%CE%97br%CE%94%CE%99%CE%95%CE%98%CE%9D%CE%97%CE%A3%CE%A3%CE%A5%CE%9D%CE%95%CE%A1%CE%93%CE%91%CE%A3%CE%99%CE%91/%CE%94%CE%B9%CE%B5%CE%B8%CE%BD%CE%AE%CF%82%CE%94%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CE%A3%CF%85%CE%BD%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%B5%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82%CF%85%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82.aspx

  108. Προτεινω τα ιστολογια

    https://eglima.wordpress.com/

    http://www.crimefictionclub.gr/index.php/el/

    Στο δευτερο εχει αφιερωμα στον πατερα του Αγγελου και αγαπημενο μας συγγραφεα ελληνικων αστυνομικων Γ. Μαρη

    Γ. Μαρής-Τσιριμώκος, η αιωνιότητα ενός πατριάρχη

    Συντάχθηκε στις 16 Μάιος 2016.

    του Κώστα Καλφόπουλου

    Με τον Γιάννη Μαρή-Τσιριμώκο (1916-1979) συμβαίνουν πολλά φαινομενικά «παράδοξα». Καθώς εφέτος «επιστρέφει αιώνια», ανακύπτουν κάποια ουσιαστικά ερωτήματα σχετικά με την εργοβιογραφία του, πέραν όσων τέθηκαν τα τελευταία χρόνια.

    Κατ’ αρχάς, «από το πουθενά», ένας μαχητικός δημοσιογράφος, με αριστερό παρελθόν και βεβαρημένο «ποιόν» («φάκελο» το έλεγαν στα χρόνια της αστυνομοκρατίας) διεμβολίζει το λογοτεχνικό στερέωμα της χώρας, που κυριαρχείται από τη «Γενιά του Τριάντα», με ένα άγνωστο μέχρι εκείνα τα χρόνια είδος, το «αστυνομικό», προσφιλές μόνο στους φανατικούς αναγνώστες της «Μάσκας», του Απόστολου Μαγγανάρη, και του «Μυστηρίου».

    Διαβάστε τη συνέχεια, εδώ.

  109. 109.
    Χρονολόγιο

    […]

    2016 Το Μορφωτικό Ιδρυμα της ΕΣΗΕΑ ακυρώνει στην πράξη την αρχική απόφασή του για τιμητική έκδοση γραμματοσήμου εις μνήμην Γ. Μαρή-Τσιριμώκου από τα ΕΛΤΑ.

  110. sarant said

    103-104 Καθόλου κακή ιδέα!

  111. Γιάννης Ιατρού said

    93: Σκύλε
    Λές να ήταν κανένας πρόσφυγας μέσα που του το δανείσανε να πάει μέχρι τα σύνορα; 🙂 🙂
    Να επιληφθεί ο καθ΄ύλην αρμόδιος (Γς) με το DNA!

  112. Γιάννης Ιατρού said

    103/111: Να συγκροτηθεί άμεσα το σχετικό όργανο να πάρει αποφάσεις !!!!

  113. π2 said

    84, 85: Γωνιώδεις, ορθογώνιες, κατσαρές αγκύλες, πράγματι. Σε όσους φαίνεται πολύ λαϊκός ο όρος «κατσαρές» (που όμως χρησιμοποιείται και στα αγγλικά: curly brackets) υπάρχει και ο όρος αγκιστροειδείς αγκύλες ή άγκιστρα, που έχει επικρατήσει, αν δεν απατώμαι, κυρίως στην ορολογία της πληροφορικής (όπου περιβάλλει κώδικα ή κάτι τέτοιο, μην μπλέκω εκεί που δεν με σπέρνουν).

  114. μύστακες θυμάμαι εγώ τα { } από τα σχολικά μαθηματικά

  115. 112

  116. Γιάννη Κουβάτσε, με φέρνεις σε κάπως δύσκολη θέση με τα κομπλιμέντα σου — αλλά πες μου κι εσύ, είσαι απόφοιτος του ευαγούς ιδρύματος; και τι χρονιάς; γιατί δεν μου λέει τίποτε το όνομά σου.

  117. sarant said

    114 Μπράβο, αγκιστροειδείς τις λέγαμε αυτές τις αγκύλες: { και }

  118. ΣΠ said

    96
    Δημήτρη, καλές διακοπές και καλό ψάρεμα.

  119. Μαρία said

    114, 115
    Μύστακες λέει η κλάση μας. Κατσαρές μόνο τις τρίχες 🙂

  120. Γιάννης Ιατρού said

    116: Σε TechniColor που έγραφε η ταινία στην αρχή, παλιά ….

  121. Αφώτιστε, έχω ευχαριστήσει και ιδιαιτέρως τον κ. Καλφόπουλο για το αφιέρωμά του στον πατέρα μου, αλλά αυτή η κατάληξη του χρονολογίου που παραθέτεις με άφησε κι εμένα εμβρόντητο. Πρώτον, όλο το υπόλοιπο χρονολόγιο αφορά η ζωή του συγγραφέα· αυτό έρχεται τελείως ξεκάρφωτο. Δεύτερον, τα γραμματόσημα τα βγάζουν τα ΕΛΤΑ· η ΕΣΗΕΑ το πολύ-πολύ να το εισηγηθεί μπορεί, όχι να αποφασίσει ή να ανακαλέσει την απόφαση. — Ξέρω ότι είχε γίνει τέτοια κουβέντα πριν από λίγα χρόνια, μου είχαν ζητήσει μάλιστα και φωτογραφία, και είμαι διατεθειμένος να δεχτώ ότι η ΕΣΗΕΑ δεν κυνήγησε το θέμα αρκετά δραστήρια στη συνέχεια· αλλά να πούμε, και μάλιστα με συγκεκριμένη χρονολογία, ότι «ανακάλεσε στην πράξη» παλαιότερη απόφασή της, μου φαίνεται αρκετά σόλοικο. Ίσως βέβαια ο κ. Καλφόπουλος να ξέρει κάτι από το παρασκήνιο της υπόθεσης που εγώ δεν το ξέρω…

  122. Κώστας Σαμαράς Καταζητείται Κέδρος, 2008, 766 σελ.

    Το βιβλίο αυτό είναι η γραπτή μεταφορά παράνομης δράσης και οδυνηρών εμπειριών που ζητούσαν πιεστικά διέξοδο με ζητούμενο την ψυχική ισορροπία μέσα σ’ ένα ασφυκτικό και επικίνδυνο περιβάλλον.

    Το να μπορεί ένας επικίνδυνος κρατούμενος -που κατά καιρούς έχει γίνει πονοκέφαλος για το διωκτικό και σωφρονιστικό σύστημα- να εκφράζει ελεύθερα τις σκέψεις και τις εμπειρίες που αφορούν την παράνομη δράση του, και να τις εκδίδει μάλιστα, είναι επιφανειακά μια δυνατότητα την οποία κάποιος απονήρευτος θα χρέωνε στα θετικά αυτού του συστήματος.

    Κ.Σ.

  123. Γιάννης Κουβάτσος said

    Όχι, Άγγελε, δεν έχω φοιτήσει στο Κολλέγιο. Απλώς ζούμε στην εποχή του γκουγκλ, οπότε…😊

  124. 122 Το αναρτω ολοκληρο εις μνημην του. Ηταν απο τους πιο αυθεντικους αστυνομικους συγγραφεις της χωρας και οχι μονον.

    Χρονολόγιο

    Γιάννης Μαρής –Τσιριμώκος
    (1916-1979)

    1916 (6.1.) Γεννιέται στη Σκόπελο.

    Δεκαετία του ’30 Σπουδές στη Νομική. Εκδίδει τη σατιρική εφημερίδα «ΜΟΥΒΙΤΟΝ – 1941 (2.10.) Πρώτο φύλλο της εφημερίδας «Μάχη».

    1943-44 Ένταξη στο ΕΑΜ, Γραμματέας του Γραφείου Στ. Ελλάδας (Ένωση Λαϊκής Δημοκρατίας-ΕΛΔ).

    1947 Θαμώνας του «Λουμίδη» («Σοσιαλ-λουμίδηδες»).

    1949 Σύλληψη και μεταγωγή στις Φυλακές Βούρλων για δημοσίευμα σχετικά με τη Μακρόνησο.

    1950 Επιμέλεια και συντονισμός στο «Μυθιστόρημα των τεσσάρων» (Μυριβήλης, Καραγάτσης, Τερζάκης, Βενέζης).

    1951-52 (14.1.’51) Γάμος με την Αθηνά Ζαφειρίου (8.11.’52) Γέννηση του γιου τους Αγγελου.

    1953 Ενταξη στο Συγκρότημα Μπότση, δημοσίευση σε συνέχειες του «Έγκλημα στο Κολωνάκι» στο περιοδικό «Οικογένεια» και πρώτη έκδοσή του σε βιβλίο.

    1960 Αρχισυντάκτης στο περιοδικό ΠΡΩΤΟ.

    1965 Διευθυντής της «Μάχης», που επανεκδίδει ο εξάδελφός του Ηλίας Τσιριμώκος.

    1969 Ιδρύει και διευθύνει τις εκδόσεις «Περγαμηνή» με τίτλους από την κλασική και αστυνομική λογοτεχνία.

    1972 Αρθρο στην εφημερίδα «Ακρόπολις» με τίτλο «Το αστυνομικό μυθιστόρημα του 20ού αιώνος».

    1976 Κυκλοφορούν τα βιβλία του «Έξι εβδομάδες στις «Ανατολικές χώρες» και «Η εξαφάνιση του Τζων Αυλακιώτη».

    1978 Βγαίνει στη σύνταξη.

    1979 (13.11.) Πεθαίνει στην Αθήνα.

    2016 Το Μορφωτικό Ιδρυμα της ΕΣΗΕΑ ακυρώνει στην πράξη την αρχική απόφασή του για τιμητική έκδοση γραμματοσήμου εις μνήμην Γ. Μαρή-Τσιριμώκου από τα ΕΛΤΑ.

  125. BLOG_OTI_NANAI said

    92: Δεν το ήξερα. Ο πατέρας σου ήταν πολύ ιδιαίτερος, ταλέντο από τα λίγα, που για μένα να πω την αλήθεια, δεν υπήρξε καλύτερος στο είδος αυτό. Σε νεαρή ηλικία και για μερικά χρόνια είχα διαβάσει μέγα πλήθος βιβλίων της Αγκάθα Κρίστι και όταν έπεσαν στα χέρια μου βιβλία του πατέρα σου θεώρησα ότι δεν μπορεί να γραφτεί τελειότερο μυθιστόρημα μυστηρίου. Τότε δεν υπήρχε και διαδίκτυο για παραγγελίες και έψαχνα στις γύρω πόλεις να βρω όσα περισσότερα μπορούσα. Η ατμόσφαιρα που δημιουργούσε, οι περιγραφές, τα ονόματα, η πλοκή, θα μου μείνουν αξέχαστα. Όταν διάβασα τα δύο πρώτα, σχεδόν δεν πίστευα ότι υπήρχε Έλληνας συγγραφέας αυτού του επιπέδου.
    Πολύ χάρηκα που το έμαθα. Ήταν πράγματι μοναδικός.

  126. Γιάννης Ιατρού said

    96: Δημήτρη, να περάσεις καλά (ο απουσιολόγος σε κατέγραψε 🙂 )

  127. Παύλος Γλουτής said

    Ρε παιδιά, τί είδους σιωπηρή λογοκρισία υπάρχει στο Ιστολόγιο; Γιατί ασχολείστε με ανούσιες πληροφορίες για τον Γιάννη Μαρή και δεν ενημερώνετε τους νέους αναγνώστες ότι ο μπαμπάς του κ. Άγγελου (Τσιριμώκου) ήταν ξάδερφος του διαβόητου πρωθυπουργού (Αύγουστος + Σεπτέμβρης 1965) της Αποστασίας Ηλία Τσιριμώκου; Ο οποίος Ηλίας, από μιά ζωή Αριστερός και σφουγγοκωλάριος του Αλέξανδρου Σβώλου, έγινε εν μιά νυκτί Βασιλόφρων και έχει γράψει και τον πρόλογο στην πρώτη έκδοση («Δαρεμάς» 1960) του «Μάϊν Κάμπφ» του Αδόλφου;

    Κι αφού ο ίδιος ο μπαμπάς του κ. Άγγελου (Γιάννης Μαρής) ήταν αριστερός και εξορίστηκε στη Μακρόνησο ως μπολσεβίκος, πώς προσλήφθηκε μετά (1953-1979) στην χουντοβασιλική «Ακρόπολι» και την υπερδεξιά «Απογευματινή» του Νάσου Μπότση, που ήταν κολλητός με τον Σάββα Κωνσταντόπουλο του «Ελεύθερου Κόσμου», ο οποίος Σάββας ήταν επί χρόνια ο Διευθυντής του Γιάννη Μαρή στην «Απογευματινή»; Κι όλα αυτά, σε μιά εποχή που εμείς οι απλοί αριστεροί τρώγαμε καρπαζιές από παντού;

    Ως γνωστόν, ο μεγάλος Μίκης Θεοδωράκης για να αποφυλακιστεί από τη Μακρόνησο υπέγραψε Δήλωση Μετανοίας και αποκηρύξεως του Ξενόδουλου Κομμουνισμού. Ο μπαμπάς του κ. Άγγελου υπέγραψε Δήλωση Μετανοίας ή άρκεσε το βύσμα του πάτρωνά του Αλέξανδρου Σβώλου στην Σοσιαλιστική Διεθνή; Θα μάς απαντήσει, άραγε, ο εντιμότατος κ. Άγγελος, που σπεύδει και απαντάει σε όλους τους αναγνώστες, όσο παιδικές κι αν είναι οι απορίες τους;

    Και γιατί ο χωροφύλακας του Ιστολογίου κ. Ιατρού που μάς κατσαδιάζει ακόμα κι αν μάς ξεφύγει καμμιά πορδούλα ή κανένα ρέψιμο, στην προ μηνός ανάρτηση του κ. Σαραντάκου για τον Ηλία Τσιριμώκο (όπου ο κ. Σ. αφήνει σαφείς αιχμές πως… «ήταν πολλά τα λεφτά» για την Αποστασία) δεν έτρεξε να κατσαδιάσει τον κ. Άγγελο που δεν είπε λέξη για τον Αποστάτη θείο του; Και ποιός είναι ο βουλευτής Γιάννης Τσιριμώκος που παραιτήθηκε μαζί με τον πρωθυπουργό Ηλία, όπως αναφέρει το δημοσίευμα του κ. Σαραντάκου; Άλλος ξάδελφος αυτός;

    Κύριε Άγγελε, είστε έντιμο παλληκάρι και αναμένουμε μία εμπεριστατωμένη απάντηση…

    ΥΓ: Και πώς καταφέρατε, κ. Άγγελε, και φοιτήσατε επί 21ης Απριλίου στο χουντοκρατούμενο Κολλέγιο Αθηνών, κι ήσασταν μάλιστα και πρώτος μαθητής (όπως αποκάλυψε ο κ. Κουβάτσος στο 100); Διότι, εγώ που είμαι λίγο μεγαλύτερος από εσάς, θυμάμαι ότι για να φοιτήσεις στο Κολλέγιο επί Χούντας, έπρεπε να είσαι εγνωσμένος εθνικόφρονας. Ασφαλώς θα έπαιξε ρόλο ο μπαμπάς σας ο Γιάννης ο Μαρής, που δούλευε τότε στην «Ακρόπολι» και έγραφε το χρονογράφημα της 1ης σελίδος, αν δεν κάνω λάθος.

    Τρανή απόδειξη για το πόσο δύσκολο ήταν να φοιτήσεις στα καλά σχολεία επί 21ης Απριλίου αν δεν ήσουν εγνωσμένος εθνικόφρονας είναι ο ίδιος ο κ. Σαραντάκος: Τον οποίο δεν τον δέχτηκαν επί Χούντας στα Ανάβρυτα (1971) αν και είχε πετύχει 2ος στις εισαγωγικές των Αριστούχων απ’ όλη την Ελλάδα, μετά από έναν Εβραίο από την Λάρισα, αν θυμάμαι καλά όσα έχει αποκαλύψει ο ίδιος ο κ. Σαραντάκος στο παρόν Ιστολόγιο…

  128. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    119. Σταῦρο, σ’ εὐχαριστῶ πολὺ.

  129. 124. Ο μυθος με τα σχολεια των αριστων της δεκαετιας του 60-70 δεν περιλαμβανει πολλα πολυ καλα αθηναϊκα δημοσια σχολεια οπως 1ο Πλακας, Αρρενων 10ο/3ο , Θηλεων 2ο/11ο,….

    Το Κολλέγιο ηταν ενα καλο ιδιωτικο σχολειο κατι σαν λεσχη των νικητων του εμφυλιου, στο οποιο φοιτησαν και τα αγορια της ευπορης αριστερας. Συχνα προθαλαμος για την πολιτικη κια οικονομικη εξουσια.

    ΥΓ Ο πατερας μου κολλημενος με την πολυ καλη παιδεια με πηγε και εδωσα εξετασεις στο τελος της Γ Δημοτικου στο Κολεγειο, αλλα δεν αριστευσα ωστε να μου δοθει πληρης υποτροφια, οποτε του ζητησαν τον μισο μισθο του ως διδακτρα , αρχιζε να κτιζει και το σπιτικο μας, οποτε απεφυγα την φοιτηση μου στο Κολλέγιο Αθηνών.

  130. 128 γιατίστομπούτζομας, καλέ μου κύριε Γλουτή, κι εσείς και οι αποκαλύψεις σας.

  131. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    127. Εὐχαριστῶ κι ἐσένα Γιάννη. Γιὰ τὶς ἀπουσίες ἔχω δικαιολογητικὸ Ἰατροῦ 🙂

    https://sarantakos.wordpress.com/2016/06/05/kazantzis/ #128.

  132. Γιάννης Ιατρού said

    129: Δημήτρη !!!

  133. cronopiusa said

    pladaroκωλε στη τρύπα σου!

  134. Παύλο Γλουτή, να σε χέσω.
    Επειδή όμως μπορεί κάποιος καλόπιστα να μείνει με απορίες από αυτά που λες, υπόσχομαι να απαντήσω — αλλά σε λίγες ώρες, γιατί τώρα αμέσως φεύγω για επίσκεψη.

  135. 135

  136. Παύλος Γλουτής said

    κ. Άγγελο (135): Το ήξερα πως είσαστε έντιμο παλληκάρι. Αναμένουμε με αγωνία και ευχαριστούμε εκ των προτέρων. Αλλά , προσέξτε τι θα πείτε, γιατί έχουμε κι εμείς Αρχείο και το κατάλληλο επιτελείο…

  137. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    133.Γράφαμε μαζὶ. Ζήτησε τὸ email μου ἀπὸ τὸ Νικοκύρη, γιὰ νὰ ἐπικοινωνοῦμε ἀπ’ εὐθείας.

    Γιὰ τυχὸν ἐνδιαφερόμενους: Αὐτὸ ποὺ δείχνει ὁ Γιάννης εἶναι τὸ σπίτι μας στὸ Μέριχα.

  138. 137

  139. Γς said

    Είδες Αγγελε;

    Βροχή τα σχόλια.

    Μετά το δικό μου

  140. Γιάννης Ιατρού said

    128: ο χωροφύλακας του Ιστολογίου….
    Έστι δίκης οφθαλμός, ός τα πανθ’ ορά, μωρή κουφάλα!

  141. Επανερχομενος στο θεμα του ποστ

    Προτεινω τον Ζαν-Πατρίκ Μανσέτ (1942-1995) «θεωρείται ο επιφανέστερος συγγραφέας του «Neo-Polar», του νέου γαλλικού αστυνομικού μυθιστορήματος, που εισήγαγε το στοιχείο της πολιτικής και τους εξωκοινοβουλευτικούς προβληματισμούς του Μάη του ’68.»

    Επισης ανεπιφυλακτα το «Η επιστροφή του Νετσάγιεφ» του Χόρχε Σεμπρούν (μια μυθ-ιστορια για τα πρωην μελη μιας αριστεριστικης οργανωσης)

  142. Ριβαλντίνιο said

    @ Παύλος Γλουτής

    Εσύ την έχεις βάλει την παρακάτω αγγελία ;

    Ασχημομούρης, σκατόφατσα, παλιοχαρακτήρας, απίστευτα μίζερος, γκαντέμης, σπαστικός και γκρινιάρης.
    Έρχομαι στην παρέα σας για να σας χαλάσω την διάθεση.
    Η διασκέδαση μου προκαλεί πλήξη και ανία.
    Αν αυτό είναι το βίτσιο σας, μπορώ να σας… δυσαρεστήσω και να σας την σπάσω αφάνταστα.
    Με επιπλέον αμοιβή έρχομαι και στον δικό σας χώρο για να σας ρίξω ψυχολογικά.
    Αν σας χαλάει που είστε συνεχώς up και high, τηλεφωνήστε μου !

    εμείς οι απλοί αριστεροί.

  143. Γιάννης Κουβάτσος said

    Άγγελε, σου ζητώ συγνώμη. Έγραψα κάτι που βρήκα στο γκουγκλ με ειλικρινά καλή πρόθεση και η υπόθεση κατέληξε κυριολεκτικά στα σκατά.
    Νίκο, είμαστε υποχρεωμένοι να ανεχόμαστε αυτόν τον τύπο; Γιατί η αρχική χαβαλεδιάρικη γραφικότητα κατέληξε στην αναγούλα. Δική σου είναι η ιστοσελίδα, εσύ αποφασίζεις.

  144. Παύλος Γλουτής said

    Κύριε Ριβαλντίνιο (143): Είσαστε καλό παλληκάρι και ξέρω πως δεν εννοείτε όσα γράφετε, που δεν θα τολμούσε ούτε ο πάτρωνάς σας κ. Μπλόκ. Έχω καταλάβει ότι λατρεύετε την ιστορική έρευνα όσο κι εγώ. Γιατί, λοιπόν, αντί να μού δώσετε συγχαρητήρια για τα εύλογα ερωτήματά μου προς τον κ. Άγγελο (είμαι βέβαιος πως από μέσα σας μού τα δίνετε), με αποκαλείτε παλιοχαρακτήρα κλπ.;

    Και γιατί δεν βγάλατε άχνα για την συγκλονιστική χθεσινοβραδυνή αποκάλυψη των Ελληνοαμερικανών, ότι ο βασικός διακινητής του χόακος για την ρήση Κίσινγκερ είσαστε ΕΣΕΙΣ οι Μεταλληνιστές, διά στόματος του ίδιου του αφεντικού σας του παπα-Γιώργη; Επειδή ούτε ο κ. Μπλόκ βγήκε να αποκηρύξει την αισχρή δήλωση του παπα-Μεταλληνού για την δήθεν δήλωση Κίσινγκερ, την αναρτώ κι εγώ, σε περίπτωση που σάς διέφυγε…

    Σάς ΞΑΝΑΡΩΤΑΩ κ.κ. Ριβαλντίνιο + Μπλόκ: Τόσο κρετίνος είναι ο παπα-Μεταλληνός που ισχυρίζεται (2011) τέτοια πράγματα δημοσίως, ή όντως υπήρξε η δήλωση Κίσινγκερ για την Καταστροφή του Ελληνισμού και ψεύδεται ασυστόλως ο κ. Σαραντάκος που επανειλημμένως έχει κάνει αναρτήσεις για την βγάλει χόακα;

    ΥΓ: κ. Κουβάτσο (144): Πήγατε κι εσείς να κάνετε μιά χριστιανική πράξη και τώρα είναι υποχρεωμένος ο κ. Άγγελος να κολυμπήσει μέσα στα σκατά για να υποστηρίξει τον Αποστάτη θείο του και τον τάχα μπολσεβίκο μπαμπά του. Επί της ουσίας των ερωτημάτων του δεν σάς βλέπω να λέτε τίποτα… ΆΝ ήταν άστοχα και βλακώδη, θα με είχατε κιόλας κράξει…

  145. MA said

    Καλησπέρα
    Ανεξάντλητος ο Νικοκύρης. Πολύ καλό και το σημερινό.

    Δεν είδα να έχει αναφερθεί ο Τεύκρος Μιχαηλίδης (Πυθαγόρεια εγκλήματα, Σφαιρικά κάτοπτρα-Επίπεδοι φόνοι, αυτό δεν το διάβασα ακόμη).

    Και ένας αλλοδαπός, ο Ζιλ Βενσάν, μ´άρεσε. Το φιλί του θανάτου (με παραπομπές στον ισπανικό εμφύλιο) και Ντζεμπέλ (με αναφορές στον πόλεμο της Αλγερίας).

    Ο Ελρόι μ´αρέσει πολύ, παρόλο που τον βρίσκω πολύ βίαιο, τόσο που φοβάμαι να γυρίσω σελίδα 😉. Αλλά πώς να μην είναι, αν σκεφτεί κανείς τι έχει βιώσει!

    Για τα καλά σχολεία, να αναφέρουμε και τη Γερμανική Σχολή όπου δεν χρειαζόταν …πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων. Ασε που ήταν σχετικά φτηνή. Κύριε Πάνο Γλουτή γιατί τέτοια εμπάθεια;

    Από τα μαθητικά μου χρόνια θυμάμαι άγκιστρα {} και αγκύλες []. Λάθος;

    Καλό βράδυ

  146. 143

    Ρίβα μπόϋ, ωραία του το έθεσες

    Εγώ θα του το έλεγα πχιό κομψά και πιο έμορφα 😉

  147. MA said

    Προσπάθησα να είμαι ευγενική, αλλά, διαβάζοντας και το τελευταίο σχόλιο του κ. Γλουτή, συμφωνώ απολύτως με τον κ. Γκουβάτσο. Εσύ βέβαια Νικοκύρη αποφασίζεις.

  148. Ριβαλντίνιο said

    @ 145 Παύλος Γλουτής

    α) Γιατί τα βάζεις με έναν πολύ καλό άνθρωπο, τον Άγγελο, που μάλλον έχει κλείσει σουίτα στον παράδεισο με την καλοσύνη του, και που η χειρότερη βρισιά που βγαίνει από το στόμα του όταν ουσιαστικά βρίζεις την οικογένειά του είναι «να σε αφοδεύσω».

    β) Γιατί δεν είμαι «μεταλληνιστής», αλλά απλά ένας χριστιανός ορθόδοξος που μου αρέσει να διαβάζω τον Μπλογκ, επειδή τα σχόλιά του ενισχύουν την πίστη μου και «με ανεβάζουν ψυχολογικά». Ούτε που με νοιάζει τι λέει ο κάθε ιερέας.

    Φαίνεσαι καλός άνθρωπος ρε Βάταλε και με αίσθηση του χιούμορ. Πώς πέφτεις ώρες ώρες σε τέτοια ατοπήματα δεν μπορώ να καταλάβω !!

  149. cronopiusa said

  150. Παύλος Γλουτής said

    κ. Ριβαλντίνιο (149): Πάλι δεν απαντάτε… Αποδοκιμάζετε την κατάπτυστη δήλωση Μεταλληνού περί υπάρξεως της ρήσης Κίσινγκερ για την Καταστροφή του Ελληνισμού; Μήπως δεν βρήκατε ακόμα τον κ. Μπλόκ να σάς δώσει «γραμμή» τί θά απαντήσετε; Αν είναι έτσι, μπορώ να περιμένω μέχρι τις 11 μ.μ. που θα πέσω για ύπνο

  151. Ριβαλντίνιο said

    @ 151 Παύλος Γλουτής

    Ναι ρε συ την αποδοκιμάζω .

    Θα ζητήσεις και συ τώρα συγνώμη από τον Άγγελο για τα «κουλά» σου ;

  152. Γιάννης Κουβάτσος said

    Φυλάξου, μάγκα, από τη ρουφιανιά τους…

  153. Παύλος Γλουτής said

    (152): Σοβαρολογείς, νεαρέ μου; Γιατί να ζητήσω συγγνώμη από τον κ. Άγγελο; Επειδή έθεσα κάποια εύλογα ερωτήματα που θα έθετε ο πρώτος τυχών κάφρος που είχε την τύχη να ξεφυλλίσει κάποτε στην ζωή του την Λογική του Αριστοτέλη;

    Περίμενε πρώτα να δείς τι θα μού απαντήσει ο κ. Άγγελος και τί πανηγύρι θα ακολουθήσει με τα ντοκουμέντα που έχω στο Αρχείο μου… Από πότε απαγορεύεται να θέτεις ερωτήματα κοινής λογικής;

  154. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    135. Άγγελε, παρακαλώ χωρίς να το πάρεις ως υπόδειξη ή νουθεσία,δικιά σου αποκλειστικά η σεβαστή απόφαση, να εκφράσω απλώς την προσωπική επιθυμία να μην απαντήσεις στις βουνιές του καπτάν-τρόλη. Άς τον να κουρεύεται και να βράζει στο πικρόζουμό το τον ταλαίπωρο…

  155. τὸ μόνο ἑλληνικὸ ἀστυνομικὸ ποὺ διάβασα φέτος ἦταν τὸ «σὐρριζα» τοῦ Μαρτινίδη. τῆς Ἀκρίτα θὰ τὸ δανειστῶ κάποια στιγμὴ ἀπὸ τὴν μητέρα μου ποὺ τὸ ἔχει. προσφάτως διάβασα καὶ τὴν «Ἀκολουθία τῆς Ὀξφόρδης», τῆς ὁποίας τὴν κινηματογραφικὴ μεταφορὰ εἶχα δεῖ πρὶν ἀρκετὰ χρόνια. μοῦ ἄρεσε κι ἐπιπλέον δὲν θυμόμουν καὶ τὸ φινάλε!

  156. Γς said

    >βουνιές

    σβουνιές, ίσως;

  157. Γς said

    157->155

  158. Γιάννης Ιατρού said

    .143, 147, 148, 149 κλπ.
    Καλά, αφού είναι εμφανές ότι έχει επηρεαστεί από το στυλ του εκλογικού αγώνα που κάνει το ίνδαλμά του, του δόναλδ, στις ΗΠΑ. Αλλά αυτό δεν είναι δικαιολογία του στυλ «παιδιά είμαστε και μείς …παρασυρθήκαμε κύριε πρόεδρε», αλλά πρόκειται περί στοχευμένων και συγκαλυμμένων με τον μανδύα της έρευνας (προσωπικών) επιθέσεων ρίχνοντας λάσπη στον ανεμιστήρα.

    Κι αν δεν βρίσκει τέτοιο θέμα να ασχοληθεί, το ρίχνει στις βλακείες, τάχα μου με τα αρχαία ελληνικά και τις βωμολοχίες των ΑΗΠ για να ικανοποιήσει τα ποθημένα του.

    Όσο για τον αντίλογο στους εκάστοτε ισχυρισμούς του, ένα μόνο μπορεί να πεί κανείς: Ο καθένας μπορεί να παλέψει με ένα γουρούνι μέσα στη λάσπη. Το πρόβλημα είναι ότι του γουρουνιού του αρέσει…

    Γι αυτό και συμφωνώ με τον Κίντο, στο 155.

    Ο τύπος είναι αυτό που λέει και ο Γιάννης Καραμπεσίνης:

    έχει στο αίμα του την αμαρτία
    είν’ ένα ψέμα χωρίς ψυχή

    Η Μαρία είχε πει, μην τον ταΐζεται, αγνοείστε τον. Κι εγώ θεωρώ ότι αυτή είναι η καλύτερη λύση, αν κι οφείλω κάνοντας αυτοκριτική να πω, πως κι ίδιος καμία φορά ασχολούμαι αστειευόμενος με άλλους φίλους εδώ μέσα, μ΄ αυτόν.

    Τι άλλες μαλακίες (τις οποίες προπαρασκευάζει με πολλή επιμέλεια κλπ.) θ’ ακούσουμε απ΄αυτόν, με τα όποια ονόματα κι αν γράφει, δεν ξέρω, αλλά μία πάνω-μία κάτω δεν αλλάζει και τίποτα, εδώ που φτάσαμε.

  159. sarant said

    Μία ώρα έλειψα από το ιστολόγιο και επιστρέφω και το βλέπω γεμάτο ακαθαρσίες.
    Λοιπόν, επειδή ο Παύλος Γλουτής ξεπέρασε κατά πολύ τα εσκαμμένα, βγαίνει κόκκινη κάρτα και στον ίδιον και στις ενσαρκώσεις του. Και στον Σίφνιο αρραβώνα, που κακώς τον δέχτηκα με τέτοιο χρηστώνυμο.

    Περιμένω γνώμες για τις επόμενες ενσαρκώσεις, αν θα πρέπει να αποκλείονται αμέσως μόλις θα έρχονται.

    Να πω επίσης ότι (ίσως κακώς) ανέχτηκα ανοίκειες αναφορές σε δικά μου αγαπημένα πρόσωπα, αλλά για τους φίλους παραπάει.

  160. cronopiusa said

  161. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    153. Γιὰ πρώτη φορὰ, ἐδῶ, ἄκουσα τὸν Στυλιανὸ Λιανδράκη. Μουσικὴ, στίχοι, παίξιμο παραπέμπουν στὸ αὐθεντικὸ ρεμπέτικο. Ἄν καὶ λάτρης τοῦ ρεμπέτικου, δὲν εἶχα ἀκούσει τὶποτα γι’ αὐτὸν τὸν ἀξιόλογο, ὅπως διαπίστωσα ἀπὸ μιὰ σύντομη ἔρευνα στὸ διαδίκτυο, μουσικὸ. Τὰ κυκλώματα κάνουν καλὰ τὴ δουλειά τους ταΐζοντάς μας πολιτιστικὰ σκουπίδια καὶ κρατώντας στὴν ἀφάνεια τὶς πραγματικὲς ἀξίες.

    Εὐχαριστῶ

  162. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #143, 145, 149

  163. Ριβαλντίνιο said

    Ποια εύλογα ερωτήματα βρε άνθρωπε ;

    Είναι ο Μαρής υπεύθυνος για την πολιτική πορεία του ξαδέλφου του ;
    Ένας γνωστός μου ουδετεροδεξιός είχε 2 αδέλφια αριστερούς. Είναι υπεύθυνος για την πορεία τους και αυτοί για την δική του ;
    Δεξιούς τους έχουν βαφτίσει αριστεροί.
    Ένας «Χίτης» που συμμετείχε στην εξόντωςση του Σφακιανού νύμφευσε την κόρη του με τον γιο ενός από τους μεγαλύτερους αριστερούς του χωριού τους.
    Δεξοί δούλευαν σε αριστερούς και αριστεροί σε δεξιούς. «Φασίστες» ήταν ευεργετημένοι από «κουμμούνια» και «κουμμούνια» από «φασίστες». Και στην δύσκολη στιγμή, εάν γινόταν , ο ένας προστάτευε τον άλλον. Δεξιός δεν άφηνε να πειράζουν αριστερό συγχωριανό του δεξιοί από άλλα χωριά και το ανάποδο.

    Σε υποψήφιο χωροφύλακα που είχε αριστερούς συγγενείς του έστειλαν στην υπηρεσία του διαταγή να τον ελέγξουν και να υπογράψει χαρτί ότι δεν είναι κουμμούνι. Δήλωση υπέγραψε και ο Βελουχιώτης και μετά έκανε αντάρτικο. Αριστεροί υπέγραφαν δηλώσεις γιατί έπρεπε να αποφυλακιστούν και να θρέψουν τις οικογένειές τους.

    Ο Άγγελος θα απολογηθεί για την πολιτική πορεία του μακρινού του θείου ; Ο Τσακαλώτος θα απολογηθεί για τον Θρασύβουλα ; Το Πλευράκι για τον Πλεύρη ; Ο Μητσοτάκης για τον πατέρα του ;

    Η χούντα έδωσε αμνηστία και στον ΑΣΠΙΔΑ . Τι έχει να λέει αυτό ; Ότι όσους οι χουντικοί δεν ενόχλησαν ήταν συνεργαζόμενοι με το καθεστώς ; Ότι όσοι σπούδασαν τους έγινε αυτό χαριστικά ;

  164. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #164
    Σταμάτα βρε να σου απαντάς… Έριξε μπαν ο Νικοκύρης, αλλά δεν το πρόσεξες μάλλον ε; 🙂

  165. Ριβαλντίνιο said

    @ 163 Γρηγόρης Κοτορτσινός

  166. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Κύριε με βρίζει…

  167. spatholouro said

    Νίκο, ούτε συζήτηση: άμα τη εμφανίσει, να κλείνεις το μικρόφωνο!

    Άλλωστε είναι τόσο πρόδηλη ήδη από το «πρώτο» κάθε φορά μήνυμα η ταυτότητά του, που δεν θέλει δεύτερη σκέψη

  168. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Ποιος είναι αυτό που ξέρει περί θρησκείας-εκκλησίας κλπ σε επίπεδο Βάταλου;
    Ποιος είναι αυτός που είναι Παναθηναϊκός σαν το Βάταλο;
    Ποιος είναι αυτός που όταν κανείς δεν του έδινε σημασία, έριχνε ένα σχόλιο στο Βάταλο για να γίνει νταραβέρι;
    Ποιος είναι αυτός που το Γενάρη (ναι το Γενάρη) έλειψε από το ιστολόγιο τόσο ακριβώς χρόνο, όσο κι ο Βάταλος;
    Ποιος είναι αυτός που κάνει ερωτήσεις στον Μπλόγκ σαν τον Βάταλο-Ντοκατζή;
    Ποιος;
    J’Accuse 😀

  169. Ριβαλντίνιο said

    @ 165 Γρηγόρης Κοτορτσινός

    Άνθρωπέ μου μπορείς να μου πεις πώς σου έχει σφηνωθεί η ιδέα ότι είμαι κάποιος άλλος από αυτός που είμαι ;

    Εδώ και στον Δύτη 2 φορές γράφω ως Ριβαλντίνιο, στον Σμερδαλέο ως Ρ=Γ=Ε και στο πηορθμ.γρ ωες Τέξ Ούιλερ. Μπορείς να ελέγξεις τα πάντα και να δεις ότι δεν είμαι άλλος .Δεν γράφω πουθενά αλλού. Και εδώ

    http://www.istorikathemata.com/2011/02/blog-post_17.html?showComment=1438266998959#c8335446717246310420

    έγραφα παλιά που και που ως ανώνυμος (σε αναφέρω κιόλας).

    Ξέρω πολύ περισσότερα για Εκκλησία και Θρησκεία από τον Βάταλο. Ξέρω σχεδόν τα πάντα για τον Παναθηναϊκό και ο Βάταλος είπε ότι δεν είναι ΠΑΟ. Και πάλι ξέρω πολύ περισσότερα από αυτόν για τον ΠΑΟ.

    Ποιος είναι αυτός που όταν κανείς δεν του έδινε σημασία, έριχνε ένα σχόλιο στο Βάταλο για να γίνει νταραβέρι;

    Ποιος ; Εγώ ;

    Ποιος είναι αυτός που το Γενάρη (ναι το Γενάρη) έλειψε από το ιστολόγιο τόσο ακριβώς χρόνο, όσο κι ο Βάταλος;

    Δεν είσαι καλά. Να το ελέγξεις.

    Ποιος είναι αυτός που κάνει ερωτήσεις στον Μπλόγκ σαν τον Βάταλο-Ντοκατζή;

    Είναι ίδιες οι ερωτήσεις που κάνω εγώ στον Μπλογκ με τον Βάταλο ;

  170. Spiridione said

    Πλοκ για πάντα στη λερναία ύδρα

  171. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #171
    …και στις ομαλοφανείς παραφυάδες της! 🙂

  172. Κουνελόγατος said

    Και το είπε ο spiral.

  173. Ριβαλντίνιο said

    Ρε σεις δεν πάτε καλά ρε σεις. Δεν είμαι ο Βάταλος. Γιατί δεν λέτε στον οικοδεσπότη να ελέγξει αν είμαι. Πείτε και στον Σμερδαλέο να κοιτάξει και να συγκρίνουν τις αϊπί. Τόσο καιρό δεν θα έχω στείλει από το ίδι πισί αν είμαι ο Βάταλος ; Αντίθετα μόνο μία θα βρουν ή ίσως δυο με τον παλιό μου υπολογιστή. Πάτε καλά ; Θα με κάψετε χωρίς λόγο ; Ομαδική παράκρουση πάθατε ;

  174. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #174
    Σιγά μη σκίσεις τίποτα

    π.χ. http://www.hidemyass.com

  175. Ριβαλντίνιο said

    @ 175 Γρηγόρης Κοτορτσινός

    Με δουλεύεις ; Ούτε καν ξέρω τι είναι αυτά. Βρε καλέ μου άνθρωπε στον Σμερδ και στο πηορθμ έχω στείλει εκατοντάδες σχόλια. Μπες και έλεγξε. Αφού είμαι διπρόσωπος δεν θα έχω πει ας πούμε κάτι κατά της θρησκείας σαν τον Βάταλο ή δεν θα γράφω σαν αυτόν ;

    (Πραγματικά αν τα καταφέρεις να με διαγράψει με τις υποψίες σου τι να σου πω ; Το μόνο που έχω να κάνω είναι να αναφωνήσω σαν τον Παλαμήδη : – Ω, Αλήθεια, σε λυπάμαι που πέθανες πριν από εμένα ! 😦 ).

  176. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #174
    Κακά τα ψέμματα, μετά τις σημερινές προγραφές του Νικοκύρη, ο λαός ζητάει αίμα!
    «συμφέρει ἕνα ἄνθρωπον ἀπολέσθαι ὑπὲρ τοῦ λαοῦ» (Ιω. 18,14) 😀

  177. sarant said

    Nομίζω ότι ο Γρηγόρης αστειεύεται, αλλά σε κάθε περίπτωση να το λήξουμε (σικ, ρε) εδώ.

  178. 84: Συμφωνώ με το 146. Παρενθέσεις (), αγκύλες [ ], άγκιστρα { }, μ’ αυτή τη σειρά στη χρήση σε αλγεβρικές παραστάσεις, από μέσα προς τα έξω.

  179. Ριβαλντίνιο said

    @ 177 Γρηγόρης Κοτορτσινός

    Ποιες προγραφές ρε συ ; Εδώ κινδυνεύω σαν τον Κικέρωνα να μου κόψουν το κεφάλι και η γυναίκα του Αντωνίου να μου τρυπάει με μια καρφίτσα την γλώσσα.

    Αλλά έννοια σου, και όταν μου καρφώσουν το κεφάλι και τα χέρια στον τοίχο και ο κόσμος θα τα κοιτάει , δεν θα βλέπει τον Ριβαλντίνιο, αλλά την εικόνα της ψυχής του Γρηγόρη Κοτορτσινού. 😦

  180. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #178
    Προφανώς και αστειεύομαι, αφού βάζω τις ανάλογες φατσούλες. Σοβαρά μιλώντας, είμαι στο 50-50… Και δεν ξαναγράφω για το ζήτημα αυτό.

  181. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #180
    😀

  182. Παναγιώτης Κ. said

    @96. Αυθόρμητη ερώτηση: Εκεί που θα βρεθείς δεν θα έχεις ιντερνέτ;

    Γράφω από …υψόμετρο 930. Χρησιμοποιώ στικάκι με 4,5 €/μήνα (φοιτητικό) 4GB.

  183. gpoint said

    # 170

    Για την περίοδο 1960-1974 του ΠΑΟ, Ριβαλντίνιο, ειλικρινά ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΙΔΕΑ κι όσα αρχεία να ψάξεις άκρη δεν θα βρεις. Για Τζίτζη και Λίτσα έχεις ακούσει τίποτις ;

  184. Παναγιώτης Κ. said

    @115. Άγγελε, στην τρέχουσα μαθηματική γλώσσα τα λέμε άγκιστρα.
    Κάποιοι τα λένε μουστάκια όταν γράφουν μια συνάρτηση πολλαπλού τύπου δηλαδή μια συνάρτηση με κλάδους.

  185. Κι εμένα θα μ’ ενδιέφερε για τη μαλλιαρή που πιάνουν σήμερα και το πρώτο μπάνιο της χρονιάς στον Κούλε, κλπ. Μου τάλεγε χτες φίλος, δικά του βιώματα όταν ήταν πιτσιρικάς, αλλά δεν ήξερε ούτε την προέλευση της συνήθειας-εθίμου, ούτε γιατί έπρεπε να είναι μαλλιαρή -με φύκια, βρύα- η πέτρα που μαζεύανε για γούρι… Έφη, ξέρεις κάτι παραπάνω από όσα αντιγράφει δημιουργικά η Μπετεινάκη; http://www.cretalive.gr/opinions/otan-ksekinoysan-ta-mpania-toy-laoy
    Πάντως στη Β. Ελλάδα νομίζω είναι άγνωστο το έθιμο. Να κάνω λάθος; Στη νότια; τη νησιωτική; πέρα από την Κρήτη;

  186. Ριβαλντίνιο said

    @ 181 Γρηγόρης Κοτορτσινός

    Δεν είμαι ! Δεν είμαι ! Δεν είμαι !
    Α, και κάτι ακόμη ..
    Δεν είμαι !

    @ 184 gpoint

    Φυσικά και ξέρω. Λίτσα λένε μια γειτόνισσά μου και Τζίτζη (Λα Τροτολά) έχω δει όλα τα επεισόδια

  187. Παναγιώτης Κ. said

    Πως μου ήρθε τώρα μου ήρθε στη σκέψη η Πλατωνική ρήση, «Πάσα επιστήμη χωριζομένη αρετής ου σοφία αλλά πανουργία φαίνεται» ;

  188. sarant said

    186 Τη μαλλιαρή που έπρεπε να πιάσεις την ξέραμε και στην Αθήνα.

  189. gpoint said

    # 187 β

    Ετσι μπράβο …τώρα είσαι συνεχιστής των Μαντζαβελάκη, Αντωνάκου, Ντελεάνο κ.λ.π.

  190. 189: Και τι παραπάνω ξέρεις γι’ αυτήν;

  191. Ριβαλντίνιο said

    @ 190 gpoint

    Στα δικά μου χρόνια η τηλεόραση έδειχνε Καμπαμαρού και Μαζίνγκας 7.

    Αυτά τα Μαντζαβελάκης και Αντωνάκος ποιο κανάλι τα πρόβαλε ;

    Ντελεάνο

    Ντονατέλο έλεγαν το 3ο νίντζα τέρτλ ! Άσχετε … 🙂

  192. Νικοκύρη, τομπούλο σε όσους Βάτταλοι! Με τη μία! Αμαν πχια!

  193. Spiridione said

    Να πω και εγώ μια έμμονη ιδέα που έχω (όπως ο Γρηγόρης 🙂 ). Δύο από τα πλοκάμια του πολυώνυμου νομίζω ότι είναι και δύο φευγαλέες περσόνες, ο ψευδο-Κιτσίκης και ο αγέννητος εγγονός Βουλπιώτη. Αυτή η μανία με τους δηλωσίες, αλλά και το ύφος. Και μία υποψία που έχει εκφραστεί για το ποιος μπορεί να είναι αυτός
    https://sarantakos.wordpress.com/2013/05/14/7kalokairia-34/#comment-175689

  194. 194 Spiridione

    ναι, αλλά έχει πολλές φορές αναφερθεί το επωνυμο του συγκεκριμένου, υπό του Δύτου και υφ’ εμού, και ουδεμία αντίδραση υπήρξε.

    Εγώ έχω άλλη θεωρία. Και φωτογραφία.

    Dorandme.jpg

  195. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ναι της Αναλήψεως, πρώτη φορά κολύμπι και το πιάσιμο της μαλλιαρής,κάτι σαν γούρι,ξόρκι για καλή υγεία.Τώρα βλέπω πόσες δοξασίες γύρω απ΄αυτό! Μετά τη λειτουργία,κάπως σαν ν΄αγιάζανε τα νερά κι έμπαινε το καλοκαίρι επίσημα. Καθώς έπεφτε πάντα σε περίοδο εξετάσεων,ή παραμονές έδινε μια ανάσα αυτό το πρώτο μπάνιο μαζί με την αργία του Αγίου πνεύματος τους άχαρους Ιούνηδες του σχολείου.

  196. to_ plintirio said

    @191 Το ξαναγράφω γιατί δεν ξέρω αν κρατήθηκε στη σπαμοπαγίδα, Στου Χατζηφράγκου του Κοσμά Πολίτη αναφέρεται το έθιμο της Μαλλιαρής και το πρώτο μπάνιο του καλοκαιριού και όλα αυτά στη Σμύρνη βέβαια αρχές του 20ου.

  197. nikiplos said

    Για τις επόμενες «μετενσαρκώσεις» του, δικαιούται (προσωπική γνώμη) μια ήκιστη ευκαιρία εάν κι εφόσον δεν παρεκτρέπεται οπως σήμερα… Αυτή είναι η γνώμη μου… Ίσως τότε σταθεροποιηθεί και ως περσόνα…

    Στην βρώμικη λάσπη που έριξε προς το πρόσωπο του Γιάννη Μαρή, αλλά και προς το γιό του, πιστεύω πως ο Άγγελος δεν χρειάζεται να απαντήσει. Όχι γιατί ενδεχομένως αφήνει καμία αμφιβολία σε κάποιον – που δεν αφήνει – αλλά γιατί πρόκειται για φασιστική προκλητικότητα. Πέρα από τα πραγματολογικά δεδομένα των κατηγοριών του που καταρρίπτονται ασμένως από οποιονδήποτε επιχειρήσει να το κάνει.

    Ας μου επιτραπεί εδώ η κατάχρηση όμως για να διευκρινίσω κάτι που δυστυχώς έκανε το λάθος και ο φίλτατος Αφώτιστος να το κρίνει ολιστικά. Καθόλου το Κολλέγιο Αθηνών δεν ήταν «άντρο των νικητών του εμφυλίου» και της εύπορης Αριστεράς. Οι λόγοι της φοίτησης εκεί από πολλούς «αποσυνάγωγους» ήταν πολύ απλοί: Το Κολλέγιο Αθηνών έγινε υποτροφίες εκείνα τα χρόνια κατά τα Αμερικανικά πρώτυπα των εκείθεν του Ατλαντικού ομοίων του. Τα κληροδοτήματα που το χρηματοδοτούσαν έλεγχαν και τις διαδικασίες. Έτσι συχνά, διάσημοι «γόνοι» δεν κατάφερναν να φοιτήσουν εκεί, ενώ αντίθετα μαθήτευσαν χωρίς να πληρώσουν δραχμή χωριατόπαιδα αγράμματα, όπως ο Δάσκαλός μου στο Δημοτικό, καίτοι ταπεινής καταγωγής αλλά και αριστερόστροφης απόκλισης. Οι λόγοι που πολλοί αριστεροί δεν πήγαν εκεί, ήταν κυρίως η εγγενής ιδεολογική τους διαφορά. Σε όλα τα χρόνια το Κολλέγιο είχε επιρροές και από την Αμερικανική Χριστιανική Δεξιά… Φυσικά δεν είχε την παπαδίστικη τύφλα της ελληνικής μετεμφυλιακής εκπαίδευσης, οπότε στα μάτια πολλών φάνταζε μακράν πιο φιλελεύθερο. Άλλωστε στα χρόνια εκείνα, η Αριστερή ιδεολογία κατέτασσε το Κολλέγιο στο πυρ το εξώτερο και απέτρεπε τη φοίτηση.

    Τα χρόνια άλλαξαν και σήμερα το Κολλέγιο δίνει ελάχιστες έως καθόλου υποτροφίες. Αποτέλεσμα είναι να δέχεται τα τελευταία 20 χρόνια, κυρίως πλούσιους γόνους και να έχει αλλάξει πολύ ως προς την κατεύθυνση, αλλά αυτό είναι άλλου ιερέως ευαγγέλιο…

    @161, Κρόνη, Θυμάμαι, κάποτε που είχε διαρρεύσει η Ελευθεροτυπια φακέλους στα 80ς, είχε πλάκα η αναφορά ενός χωροφύλακα από την Καρδίτσα που είχε γράψει για έναν συμπατριώτη του που είχε επισκεφθεί τη γεννέθλια πόλη του: «Εφοράθη διαβάζων την Αυγήν». Φυσικά επρόκειτο για τον ίδιο τον Συντάκτη της Αυγής! 🙂

    Σχετικά με τα αστυνομικά μυθιστορήματα, είχαν πάντα μια γοητεία, κυρίως γιατί επιστρατεύουν μια λογική, έναν ορθολογισμό που αντιστρατεύεται στα συναισθήματα που πολλά βιβλία πλημμυρίζουν. Επίσης παρέχεται η ευκαιρία για αποκαθήλωση χαρακτήρων, για απροκάλυπτη αναφορά σε ψυχώσεις και άλλες ασθένειες που η κοινή γνώμη συχνά έχει εμπλέξει με το κοινό έγκλημα. Όμως η συγγραφή είναι δύσκολο πράγμα κι εμένα εκείνο που πραγματικά με απωθεί από τα αστυνομικά μυθιστορήματα είναι αυτή η αυτοεκπληρούμενη προφητεία που μερικά κομίζουν. Προϋποθέτουν δηλαδή ότι ο εκάστοτε ραδιούργος έχει προβλέψει ακόμη και σατανικές συμπτώσεις προκειμένου να κάνει κάτι.

    Από έλληνες έχω διαβάσει Μαρή, Τεύκρο Μιχαηλίδη και Μάρκαρη με τη σειρά προτίμησης. Ο Μάρκαρης μου θυμίζει κάπως τον Αντρέα Καμιλλέρι (που δεν έχει αναφερθεί από κανέναν εδώ). Έχουν και ένα κοινό. Παράλληλα αφηγούνται διάφορες πλάγιες ιστορίες. Ο Μάρκαρης μου αρέσει για το γεγονός ότι καταπιάνεται με ανθρώπους που έχουν την ταμπέλα του συνηθισμένου. Άλλωστε αυτός ήταν ο λόγος που το πολύ καλογυρισμένο «Νυχτερινό Δελτίο» στην ΕΡΤ με τον Μηνά Χατζησάββα κάποτε δεν έπιασε: Δεν ήταν γκλάμορους, μια εποχή που η Ελλάδα πρόβαρε τα Ευρωπαϊκά κοστούμια των ισχυρών της Ευρώπης και της ΟΝΕ. Δεν μου αρέσει κι εμένα στον Μάρκαρη η κάπως βιαστική και εύκολη πολιτική του συμπερασματολογία. Και στα 90ς είχα κάπως παρατηρήσει πιο συστηματικά τις πολιτικές του εμμονές, ενώ μου έχει δώσει την εντύπωση ότι τον ενδιαφέρει (ή επηρεάζεται) από την επικαιρότητα αυτών (των εμμονών)· πχ ο αφορισμός της γενιάς του πολυτεχνείου, είναι νέο φρούτο που προέκυψε μετά την κρίση.

  198. sarant said

    191 Λίγα πράγματα -ότι έπρεπε να βγάλεις από τη θάλασσα μια μαλλιαρή πέτρα.

    197 Ναι, είχε κρατηθεί αφού ήταν μάλλον το πρώτο σου. Και καλώς όρισες.

  199. ΣΠ said

    97
    Η ταινία είναι «Οι τρεις ψεύτες (1970)». Να και το σημείο στο οποίο αναφέρεται ο τίτλος του αστυνομικού μυθιστορήματος:

  200. Γς said

    196:

    Πρώτη φορά κολύμπι και το πιάσιμο της μαλλιαρής.

    Και χα χα χα οι κυρίες μες το νερό.

    Και ούτε που πήγε ο νους του πιτσιρικά [και άτριχου] Γς σε μαλλιαρές πέτρες και τέτοια.

    Το’ πιασε αμέσως το υπονοούμενο.

  201. Υαλτις said

    «Παύλο Γλουτή, να σε χέσω.»

    Η απάντηση του Αγγελου ηταν ουσιαστική άμεση και καίρια.
    Είναι η δικαιολογημένη οργή που θα ενοιωθε ο καθένας μας οταν προσβάλεται η ιερή μνήμη των αγαπήμενων μας γονίων.
    Πως να απαντουσε ο εκλιπων και γιατί να έπρεπε να «απολογηθεί» ο Αγγελος .;
    Μ αυτο επρέπε να ληξει η απρεπεια του Γέροντος και οχι να ξεκινήσει κυνήγι για το ποιος ειναι η δεύτερη η τρίτη κρυφή περσόνα του βαταλου.
    Εξ άλλου πολλοι γέροι, τοσο πικρόχολοι ειναι.
    Ντράπηκα και μόνο που διάβαζα τις απαντήσεις του Ριβαλντίνιο να προσπαθεί να μας πέισει οτι δεν είναι ελέφαντας.

  202. Γς said

    202:
    >να μας πέισει οτι δεν είναι ελέφαντας.

    Και τί ώρα είναι, λέει, όταν ένας ελέφαντας κάτσει πάνω στ αμάξι σας;

    Ωρα ν αλλάξετε αμάξι

  203. Γς said

    202:
    >να μας πέισει οτι δεν είναι ελέφαντας.

  204. Γς said

    Ο Ελέφαντας κι η Πεταλούδα

    Μια φορά κι έναν καιρό…

  205. Γς said

    Είναι ο πατέρας ο κομμουνιστής με το παιδάκι του στο σαλόνι. Σε κάποια στιγμή τον ρωτάει ο πιτσιρικάς:

    – Μπαμπά ο ελέφαντας πετάει;
    – Όχι παιδί μου δεν πετάει

    Ύστερα από 5 λεπτά πάλι το παιδί:
    … – Ο ελέφαντας σίγουρα δεν πετάει;
    – Ναι παιδί μου σίγουρα

    10 λεπτά πιο μετά:
    – Ρε πατέρα είσαι σίγουρος ότι δεν πετάει ο ελέφαντας;
    Αγανακτισμένος ο πατέρας:
    -Ναι ρε παιδί μου λέμε. Ποιος σου είπε ότι πετάει; Που το είδες;
    Και ο μικρός αφελέστατα:

    – Να, το έγραφε ο Ριζοσπάστης
    Οπότε ο πατέρας:

    -Πετάει. Ε κουταμάρες. 10 μέτρα πάει και μετά πέφτει!

  206. Γς said

    Κι ο φίλος μου ο Νίκος με τους δυο τεράστιους χαυλιόδοντες που είχε σπίτι του

  207. Γς said

  208. Γς said

    207:

    Φτου!

    >Κι ο φίλος μου ο Νίκος με τους δυο τεράστιους χαυλιόδοντες που είχε σπίτι του

    http://caktos.blogspot.gr/2013/06/blog-post_2440.html

  209. Ίσως κακώς, το υποσχέθηκα και θα απαντήσω με λίγα λόγια.
    Ότι ο Γιάννης Μαρής ήταν δεύτερος ξάδερφος του Ηλία Τσιριμώκου είναι, νομίζω, αρκετά γνωστό. Το θέμα μας εδώ ήταν το αστυνομικό μυθιστόρημα, όχι το Τσιριμωκέικο.Τη δική μου άποψη για την πολιτεία του Ηλία Τσιριμώκου το 1965 την έχω γράψει σε δύο σχόλια εδώ, για όποιον ενδιαφέρεται.
    Ο χαρακτηρισμός «σφουγγοκωλάριος του Αλέξανδρου Σβώλου» επιστρέφεται στον γράψαντα, τυλιγμένος σε μεταχειρισμένο χαρτί υγείας. (Ε, αει σιχτίρ! Υπάρχουν και όρια!)
    Όταν εκδίδεται ένα ιστορικό ντοκουμέντο (και ο «Αγών μου» είναι αναμφισβήτητα ιστορικό ντοκουμέντο), κάποιος σοβαρός άνθρωπος οφείλει να το προλογίσει. Το ζήτημα είναι βεβαίως τι λέει στον πρόλογο…
    Ο Γιάννης Μαρής ΔΕΝ ήταν «μπολσεβίκος» (ακόμα και στο ΕΑΜ, οι Τσιριμώκοι και ο Σβώλος συμμετείχαν με δηλωμένη ταυτότητα σοσιαλιστή) και ΔΕΝ πήγε στη Μακρόνησο, διότι δεν στρατεύτηκε στον Εμφύλιο. (Μου είχε διηγηθεί ότι ο λόγος ήταν πως είχε γεννηθεί στη Σκόπελο, και οι Σποράδες μετατάχθηκαν από το Νομό Ευβοίας στον Νομό Μαγνησίας αφού είχε κληθεί η κλάση του στον δεύτερο και προτού κληθεί η κλάση του στον πρώτο νομό. Δεν έψαξα ποτέ να το επαληθεύσω.) Πήγε φυλακή για πρώτη και μόνη φορά στο τέλος του 1949 διότι κατήγγειλε από της στήλες της εφημερίδας «Μάχη» αυτά που γίνονταν στη Μακρόνησο — αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.
    Πλήθος αριστεροί δημοσιογράφοι δούλευαν σε δεξιές εφημερίδες. Στον ιδιωτικό τομέα δεν χρειαζόταν πιστοποιητικό νομιμοφροσύνης!
    Ο «βουλευτής Γιάννης Τσιριμώκος» ήταν ανεψιός του Ηλία, και συνεπώς ξάδερφος δικός μου. Ήταν ο πατέρας του ποδοσφαιριστή Θαλή Τσιριμώκου, για όσους τον θυμούνται.
    Για το Κολλέγιο Αθηνών (όπου μπήκα το 1961 και όχι επί Επταετίας, αλλά δεν θα άλλαζε αυτό τίποτε) απάντησε καλύτερα από μένα. Το Κολλέγιο είχε ιδρυθεί ουσιαστικά (το 1925) ως σχολείο του βενιζελικού παροικιακού κεφαλάιου, που τότε ήταν ό,τι προοδευτικότερο είχε να επιδείξει η ελληνική άρχουσα τάξη, και είχε παραμείνει σαφώς προοδευτικό ως τις μέρες μου, όσο μπορούσε βέβαια να είναι ένα ελληνικό σχολείο. Καθόλου δεν είναι αλήθεια ότι «για να φοιτήσεις στο Κολλέγιο επί Χούντας, έπρεπε να είσαι εγνωσμένος εθνικόφρονας». Ούτε καν για να διδάξεις δεν χρειαζόταν: είχαμε μεταξύ άλλων καθηγητές τον Καλοκαιρινό (ναι, το συγγραφέα του βιβλίου «Ρωμαϊκής και Μεσαιωνική Ιστορίας» που αποσύρθηκε και πολτοποιήθηκε επί Αποστατών, έπειτα από μεγάλο σούσουρο της Δεξιάς και που επανήλθε κάποια στιγμή μετά τη Μεταπολίτευση), τον Σοφοκλή Μαρκιανό και τον σταλινικό (αυτό βέβαια δεν το υποπτευόμασταν τότε) Δημ. Κρέμο. Και δύο καθηγητές μας, οι Wenger και Παπαμάργαρης, είχαν εμπλακεί στη Δημοκρατική Άμυνα. Όποιος διαβάσει τα πρώτα κεφάλαια του βιβλίου του Νίκου Μπίστη «Προχωρώντας και αναθεωρώντας», θα μείνει εμβρόντητος με το τι γινόταν στο Κολλέγιο επί Επταετίας· ας αναφέρω μόνο ότι στον πολύγραφο που χρησίμευε για την εφημερίδα του σχολείου τυπώνονταν προκηρύξεις του Ρήγα
    Μη συγκρίνετε το βενιζελικό Κολλέγιο Αθηνών με τα βασιλικά Ανάβρυτα — το λέω χωρίς να ξέρω τίποτε για τα δεύτερα, αλλά για το Κολλέγιο ξέρω.
    Αυτά. Καληνύχτα.

  210. Παροράματα: (της νύχτας τα καμώματα… — αλλά ήθελα να το βγάλω από πάνω μου 🙂 )
    1. Τη δική μου άποψη για την πολιτεία του Ηλία Τσιριμώκου το 1965 την έχω γράψει σε δύο σχόλια εδώ, για όποιον ενδιαφέρεται. Είχα πει τότε μεταξύ άλλων (και εξήγησα γιατί) «θέμα χρηματισμού για τον ίδιον σαφώς δεν υφίσταται· για τους μάλλον λίγους που τον ακολούθησαν δε βάζω το χέρι μου στη φωτιά!»
    2. Για το Κολλέγιο Αθηνών (όπου μπήκα το 1961 και όχι επί Επταετίας, αλλά δεν θα άλλαζε αυτό τίποτε) ο Nikiplos απάντησε καλύτερα από μένα.

  211. Υαλτις said

    Γς 206

    «– Να, το έγραφε ο Ριζοσπάστης
    Οπότε ο πατέρας:

    -Πετάει. Ε κουταμάρες. 10 μέτρα πάει και μετά πέφτει!»

    εμένα μου φάνηκε χαριτωμένο το άλλο:

    «Το έργο δεν μου άρεσε, αφενός επειδή το βρήκα στρατευμένο.»

  212. Δεν καταλαβαίνω γιατί για δεύτερη φορά δεν μπήκε η παραπομπή. Τη δική μου άποψη για την πολιτεία του Ηλία Τσιριμώκου το 1965 την έχω γράψει
    σε δύο σχόλια εδώ, για όποιον ενδιαφέρεται.

  213. ΕΔΩ: https://sarantakos.wordpress.com/2012/08/15/tsirimokos-2/

  214. Γιάννης Ιατρού said

    210: Αγγελος
    Με την αναφορά σου στον Δημ. Κρέμο μου θύμισες τα σχολικά μου χρόνια. Νά ΄σαι καλά. Τον Κρέμο τον είχα καθηγητή στη Χημεία στα 3 τελευταία χρόνια (λύκειο). Του χρωστάω πολλά, μας έμαθε χημεία τόσο καλά, που ακόμα και μετά στο πολυτεχνείο μου έκανε την ζωή εύκολη! Εκτός αυτού ήταν ένας δάσκαλος πολύ αγαπητός σε όλους τους (συμ)μαθητές!
    Αν θυμάμαι καλά, έμενε κάπου στην Πολιτεία.

    Όσο για το θέμα του ακατανόμαστου, νομίζω ότι έχουν ειπωθεί προηγουμένως όλα …

  215. Pedis said

    Αφού αποφάσισες να κόψεις τον τρόλλα, Νικοκύρη, καλά έκανες .

    Όχι τόσο επειδή είναι τέτοιος αλλά να, να του κάνεις ένα καλό: να μην κουράζεται να προετοιμάζει τους χαρακτήρες του. Δεν έχει ταλέντο. Κρίμα.

  216. gpoint said

    Αγγελε μάλλον κακώς ασχολήθηκες με τον πολυψευδώνυμο ο οποίος όταν δεν έχει έρεισμα δείχνει την κλάση του με κακίες (όπως ο Ριβαλντίνιο όταν στριμώχνεται, αυτός με…εξαερισμούς, ενώ ο Μπλογκ με νηστεία και προσευχή)

  217. spiral architect said

    Ψυχραιμία αγαπητοί, «απ’ το ρόδο βγαίνει αγκάθι κι απ’ τ’ αγκάθι βγαίνει ρόδο» έλεγαν οι παλιοί.

  218. Γς said

    160:

    >Να πω επίσης ότι (ίσως κακώς) ανέχτηκα ανοίκειες αναφορές σε δικά μου αγαπημένα πρόσωπα, αλλά για τους φίλους παραπάει.

    !

  219. 210 Άγγελε, πολύ χάρηκα που έμαθα για τον Καλοκαιρινό. Έχω δει το βιβλίο και ήταν πολύ καλό!

  220. Γς said

    218:

    «απ’ το ρόδο βγαίνει αγκάθι κι απ’ τ’ αγκάθι βγαίνει ρόδο»

    Αγκάθα Κρίστι

  221. Παναγιώτης Κ. said

    @202. Πράγματι πολλοί γέροι είναι πικρόχολοι.Εδώ που τα λέμε, δεν ήταν καλύτεροι κατά την περίοδο της νεότητάς τους. Δεν φιλτράρουν τις κουβέντες τους. Ο,τι τους περνάει από το μυαλό το ξεφουρνίζουν και όποιον πάρει ο χάρος. Μια αυθορμησία χειρότερη από αυτή του παιδιού. Επειδή ξεχνούν, δεν παίρνουν από γνώση και επαναλαμβάνουν τον κακό εαυτό τους.
    Προσπαθώ με σκέψεις σαν και αυτές, να εγκαταστήσω εντός μου μια αυτοδέσμευση και να μην υποπέσω στα σφάλματα που επισημαίνω.
    Μου τυχαίνουν τέτοιες περιπτώσεις και τους ειρωνεύομαι λέγοντας: «Με τον καλό λόγο στο στόμα είσαι».

  222. Γς said

    222:

    >Προσπαθώ με σκέψεις σαν και αυτές, να εγκαταστήσω εντός μου μια αυτοδέσμευση

    Ινστόλντ εντ ρέντι φορ γιούζ

  223. spiral architect said

    Αφήστε τα μίση γιατί σήμερα ξεκινάει το Γιούρο. Δεδομένου ότι, δεν συμμετέχει η Ολλανδία, ας μας πει ο κατωχωρίτης Νικοκύρης τι υποστηρίζουμε.
    Εγώ πάντως παίζω Βέλγιο που έχει άξιους κληρονόμους του Σίφο και του Κέλεμανς. http://uefa.to/1Yhk5k6 🙂

  224. Θωμάς Νούσιας said

    Δεν γνωρίζω προσωπικά τον Άγγελο Τσιριμώκο, είχα όμως την τύχη να γνωρίσω τον Γιάννη Μαρή και να συζητήσω μαζί του και για πολιτική. Παρέμενε πάντα συνεπής αριστερός δημοκράτης παρά την κάποια απογοήτευσή του από πρόσωπα και καταστάσεις. Χαρακτηριστική είναι μια στιχομυθία του με τον Κ. Καραμανλή το 1977 ή ΄78, που είχε δημοσιευθεί στην «Ακρόπολη», στην οποία είχε δηλώσει στον τότε πρωθυπουργό ότι δεν υπήρξε ποτέ ψηφοφόρος του. Σε συνέντευξη εξάλλου με τον Παττακό το 1972, μετά από επίμονες ερωτήσεις του για το αν το καθεστώς είχε πράγματι την πρόθεση να δρομολογήσει επαναφορά του κοινοβουλευτισμού, ο υπ΄αριθμόν δύο της χούντας απάντησε:«Άν με πείσετε, κ. Μαρή, για την αναγκαιότητα του κοινοβουλευτισμού, σας δίνω το λόγο μου ότι θα τον επαναφέρουμε». Και η εύγλωττη ανταπάντηση του Μαρή :« Δεν συνηθίζω να ματαιοπονώ». Οι δημοκρατικές αρχές του Γάννη Μαρή είναι εμφανείς σε όλα τα δημοσιογραφικά κείμενά του στην «Ακρόπολη» και την «Απογευματινή» (συνεντεύξεις, έρευνες, αποστολές, και ιδιαίτερα στα σχόλιά του στην καθημερινή στήλη «Υπό την σκιάν της Ακροπόλεως», τη δεκαετία του ΄70).Τα αναφέρω με αφορμή σχετικό σχόλιο. Εκτιμούσα και θαύμαζα απεριόριστα τον Μαρή και ήμουν μανιώδης αναγνώστης του
    .

  225. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    224. Come on England!

  226. sarant said

    Καλημέρα από εδω, ευχαριστώ για τα σχόλια!

    Εμαθα και για τον Κρέμο, που δεν τα ήξερα.

    224 Φοβάμαι πως κάτι λείπει από το Βέλγιο. Τη Γαλλία εγώ τη συμπαθω, αν και έχει τραυματισμούς και απουσίες. Θα ήθελα να το πάρει η Πορτογαλία -τους το χρωστάμε από το 2004.

  227. Παναγιώτης Κ. said

    Το θέμα μας βεβαίως είναι τα αστυνομικά μυθιστορήματα.
    Κρατάω δυο τρία πράγματα από αυτή την περιοχή της λογοτεχνίας.

    Το ένα είναι η παρατήρηση του Μάρκαρη ότι το αστυνομικό μυθιστόρημα ξετυλίγεται σε περιβάλλον μεγάλης πόλης. Συμπεραίνω λοιπόν ότι ως λογοτεχνικό είδος, ήρθε με καθυστέρηση στην Ελλάδα. Αλήθεια, πριν από τον Γιάννη Μαρή έχουμε ελληνικό αστυνομικό μυθιστόρημα;

    Το δεύτερο είναι επίσης μια παρατήρηση , από τον Wittgenstein. Σχολίαζε λοιπόν ότι οι διάφοροι φοιτητές στο μάθημα της φιλοσοφίας που δίδασκε, δεν ήταν όλοι κατάλληλοι για…φιλόσοφοι. Αναγνώρισε την αξία ως καλών συγγραφέων αστυνομικών μυθιστορημάτων σε κάποιους από αυτούς. Πράγματι στην έναρξη κάθε κεφαλαίου σε ορισμένα αστυνομικά μυθιστορήματα υπάρχει μια εκτεταμένη παράγραφος με φιλοσοφική διάθεση.

    Νομίζω ότι θα αποτελούσε παράλειψη αν δεν αναφέραμε την Μάσκα και το Μυστήριο. Τα μαθητικά μου καλοκαίρια είναι συνδεδεμένα με τα δύο αυτά περιοδικά.

    Στις διακοπές τελικά, από που θα διαβάσουμε λογοτεχνία; Από το τάμπλετ ή θα παραμείνουμε…παραδοσιακοί.
    Δεν είμαι βεβαίως…το μέτρο του κόσμου. Το γεγονός ότι όλο και πιο αραιά αγοράζω βιβλία, αλλά και ο περίγυρός μου κάνει το ίδιο δεν είμαι αισιόδοξος για το μέλλον του βιβλίου όπως τουλάχιστον το έχουμε γνωρίσει.

    Παρόλα αυτά, θα πάω εγώ τώρα να τακτοποιήσω τα βιβλία που έχω φέρει στη βιβλιοθήκη του πολιτιστικού κέντρου του χωριού. Δεν αισιοδοξώ ότι αυτό θα συμβάλει στην φιλαναγνωσία. Μάλλον μουσειακό χαρακτήρα θα έχουν οι διάφορες βιβλιοθήκες από εδώ και πέρα.

    Η συζήτηση για τον Γιάννη Μαρή…
    Ανέσυρα μόλις τώρα το …μη αστυνομικό βιβλίο του «Έξη εβδομάδες στις Ανατολικές Χώρες» και θα το ξαναδιαβάσω υπό το πρίσμα βεβαίως της πτώσης του υπάρξαντος.

  228. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    Τι έγινε Νικοκυρη; μαζί με τον καπετάνιο έφαγε μπάν και η αραπιά; Πού είναι το come on England! μου;
    Kρίμα κι άδικο! 🙂

  229. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    229. O! εξκιουζέ μουά μεσιέ! je suis de la viastique…

  230. Κουνελόγατος said

    Ε, όχι η Πορτογαλία, θέλω να δω τον αντιπαθητικό να κλαίει πάλι… 🙂

  231. spiral architect said

    Brexit και Γιούρο η Αγγλία; Μέσα κι εγώ τότε! 😀

  232. Κουνελόγατος said

    Γαλλία, Ισπανία, Βέλγιο, ξέρω γω; Η αλήθεια είναι πως δεν έχω παρακολουθήσει πολλά ματς, οπότε δεν έχω σοβαρή άποψη, πλάκα κάνω.

  233. spiral architect said

    Και, εννοείται ότι, όποιoς μιλήσει για τους ακατονόμαστους εδώ μέσα, τρώει ξερό μπαν! 👿

  234. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    232. Oh yes indeed! Brexit and Euro-cup on the same year would be marvelous! Wouldn’t it? 😆

    Εγώ προσωπικα, τούς χρωστάω στους Μπίληδες ένα καλό ρουτάρισμα από τη Βραζιλία. Είχα συγκινηθεί όταν πριν το ματς με την Ακτή Ελεφαντοστού προσπαθούσε απεγνωσμενα ο ταλαίπωρος Έλλην ρεπόρτερ να βρει κανά οπαδό της εθνικής ανάμεσα στο προσερχόμενο πλήθος των Βραζιλιάνων και Ακταίων οπαδών και ξάφνου κι απρόσμενα νάσου δυο ψηλοί καστανόξανθοι με «αρχαίες» χλαμύδες και στέφανον κλέους και δόξης στα μαλλιά!
    -Γεια σας πατριώτες! (ο ρεπόρτερ)
    -Hey mate! How you doing? (oι Αρχαίοι)
    -Where are you from? (ο ρεπόρτερ)
    -Εngland
    -Why are you supporting Greece?
    -Why?? Somebody HAS to root for Greece also!
    ΓΙΓΑΝΤΕΣ ΕΓΓΛΕΖΟΙ!

  235. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    234. Kι ο Φυσικός; Μην είσαι ρατσιστής με τις ποδοσφαιρικές μειονότητες! :mrgreen: 🙂

  236. π2 said

    160: Τα χοληδόχα κουβαδάκια του(ς) και σ’ άλλη παραλία.

  237. Γς said

    Τελικά είχε δίκιο ο Βάταος.

    Την έχει μεγάλη

  238. cronopiusa said

    Καλή σας μέρα!

  239. sarant said

    228 Οι μελετητές του είδους θα ξέρουν καλύτερα, αλλά κατά τη γνώμη μου τα πρώτα ελληνικά αστυνομικά δημοσιεύτηκαν μέσα στην Κατοχή. Ίσως βγάλω κάτι κάποια στιγμή.

  240. gpoint said

    Κάτι μεταξύ Γερμανίας και Πορτογαλίας είναι αυτό το γιούρο…ομάδα ή αστέρι θα το πάρει ! Μακάρι το δεύτερο, εξ άλλου όταν είναι σε φόρμα ΔΕΝ παίζεται

  241. IN said

    Καλημέρα κι από μένα,

    128, 210, 225: Σε ό,τι αφορά τα τρολ, ή ΤΟ τρολ με τις πολλές μετενσαρκώσεις, νομίζω ότι η μόνη λύση είναι να τα αγνοεί κανείς απολύτως, ιδίως όταν λένε πράγματα τα οποία επιδέχονται απάντησης. Στην παγίδα αυτή έπεσαν με το συγκεκριμένο τρολ πρόσφατα και ο Νίκος (που έδινε εξηγήσεις για μια ίσως ανύπαρκτη αρχαία φράση που χρησιμοποίησε ο πατέρας του) και τώρα ο Άγγελος. Νομίζω ότι και οι δύο (αλλά και άλλοι που σχολιάζουν εδώ) είναι απόλυτα διατεθειμένοι να απαντήσουν σε όποιες ερωτήσεις και απορίες, αρκεί να διατυπώνονται με την στοιχειώδη ευγένεια και καλοπιστία. Ο Άγγελος το απέδειξε, άλλωστε, απαντώντας σε μένα παραπάνω. Όποιος έχει να ρωτήσει κάτι, ρωτάει ευγενικά. Στα τρολ δεν απαντάει κανείς και με πρώτη ευκαιρία διαγράφει ο Νίκος το σχόλιο. Αυτή είναι η δική μου πρόταση, αλλά δεν είναι δικό μου το ιστολόγιο.

    Ουδέν κακόν αμιγές καλού, όμως, γιατί με αφορμή τις χυδαιότητες του τρολ ο Άγγελος (αλλά και ο κ. Θωμάς Νούσιας παραπάνω) μας έδωσαν ενδιαφέρουσες και χρήσιμες πληροφορίες για το Γιάννη Μαρή αλλά και τον Ηλία Τσιριμώκο.
    Εγώ δεν έχω καμία προσωπική σχέση με κανέναν, ούτε γνωρίζω προσωπικά τον Άγγελο, απλά απ’ όσα έχω διαβάσει και όσα, σχετικά εύκολα, βρίσκει κανείς ιδίως στο Ίντερνετ, συμπληρώνω τις εξής πληροφορίες που μπορεί να βρείτε ενδιαφέρουσες:

    1. Εκτός από χυδαίος, ο χαρακτηρισμός «σφουγγοκωλάριος του Αλέξανδρου Σβώλου» για τον Ηλ. Τσιριμώκο είναι και ανακριβής. Στην κατοχή οι δυο τους είχαν διαφορετικές αφετηρίες (στην περίπτωση του Τσιριμώκου το μικρό κόμμα ΕΛΔ που είχε ιδρύσει και που, μαζί με το ΚΚΕ και το, επίσης μικρό, ΣΚΕ, ίδρυσαν το ΕΑΜ) αλλά συνέπεσαν πράγματι στο ΕΑΜ. Κοινή πορεία είχαν το διάστημα 1945-1953, στο επίσης μικρό σοσιαλιστικό κόμμα ΣΚ-ΕΛΔ, στο οποίο είχε συγχωνευτεί το ΕΛΔ του Τσιριμώκου και στο οποίο ηγετική προσωπικότητα ήταν ο Σβώλος. Εφημερίδα του ΣΚ-ΕΛΔ ήταν η «Μάχη» στην οποία έγραφε ο Γιάννης Μαρής-Τσιριμώκος. Το 1953 το ΣΚ-ΕΛΔ , με το Σβώλο επικεφαλής, ίδρυσε το νέο κόμμα ΔΗΚΕΛ, συγχωνευόμενο με το «Δημοκρατικό Κόμμα» που είχε ιδρύσει ο Γ. Καρτάλης με τους πολιτικούς του φίλους, όταν διαγράφηκαν από την ΕΠΕΚ του Πλαστήρα, λίγο πριν πεθάνει ο τελευταίος. Ο Ηλ. Τσιριμώκος διαφώνησε και δεν εντάχθηκε στο ΔΗΚΕΛ. Αργότερα ο ίδιος έγραψε ότι κατόπιν αυτού «ο Σβώλος μου έκοψε και τον απλό χαιρετισμό» (πηγή, Η. Νικολακόπουλος, «Η καχεκτική δημοκρατία 1946 – 1967», εκδ. Πατάκη, σελ. 188, όπου παραπομπή σε Ηλ. Τσιριμώκος, «Αλέξανδρος Σβώλος, Η δική μας αλήθεια, Αθήνα 1962, σελ. 139).

    2. Και ο Σάββας Κωνσταντόπουλος της «χουντοβασιλικής» Ακρόπολης και της «υπερδεξιάς» Απογευματινής είχε υπάρξει στα νιάτα του αριστερός και μάλιστα «Αρχειομαρξιστής» (τροτσκιστής), όπως γράφει ακόμη και η Βικιπαίδεια. Το «συγκρότημα Μπότση» (Ακρόπολη/Απογευματινή), την εποχή που έγραφε εκεί ο Γιάννης Μαρής, ήταν δημοσιογραφικό συγκρότημα, της δεξιάς μεν, αλλά θεωρούμενο σοβαρό. Ο δε Κωνσταντόπουλος εθεωρείτο ένας από τους καλύτερους και σοβαρότερους δημοσιογράφους της δεξιάς, συνομιλητής του Καραμανλή κλπ. Μην κρίνουμε από την μετέπειτα εξέλιξή του. Τον Ελεύθερο Κόσμα τον ίδρυσε αργότερα (1966) και σε θεωρητικό της δικτατορίας εξελίχθηκε από το 1967 και μετά, για να καταστεί απόβλητος ακόμη και της (μη χουντικής) δεξιάς και να πεθάνει εκτός Ελλάδος (όπου είχε καταφύγει για να αποφύγει διώξεις) το 1981. Παρεμπ., ήταν αδελφός της πρώτης γυναίκας του ηθοποιού Λάμπρου Κωνσταντάρα και, άρα, θείος του γιου του τελευταίου, αθλητικογράφου και βουλευτή της Ν.Δ. Δημήτρη Κωνσταντάρα.

    3. Όχι απλώς πλήθος αριστεροί δημοσιογράφοι δούλευαν σε δεξιές εφημερίδες, που γράφει ο Άγγελος, αλλά την εποχή που ο Γιάννης Μαρής έγραφε στην «Ακρόπολη», διευθυντής σύνταξης στην ίδια εφημερίδα ήταν ο Σόλων Γρηγοριάδης (γνωστός στις μέρες μας περισσότερο από τα πολύ καλά ιστορικά αφηγήματα που έχει γράψει για την περίοδο 1940 – 1974) ο οποίος, σύμφωνα με το βιογραφικό του στο BiblioNet υπήρξε: εθνοσύμβουλος στις Κορυσχάδες, δηλαδή στη «Βουλή των βουνών» που συγκάλεσε το ΕΑΜ το 1944, διοικητής μοίρας του ΕΛΑΝ, αντάρτικου Ναυτικού (προπολεμικά ήταν αξιωματικός του Ναυτικού, της σχολής Ναυτικών Δοκίμων) και διευθυντής του «Ρίζου της Δευτέρας» (1946-47). Ήταν γιος του γνωστού βενιζελικού και, αργότερα, «αριστερού φιλελεύθερου» και ΕΑΜικού αξιωματικού Νεόκοσμου Γρηγοριάδη, επαναστατικού επιτρόπου (εισαγγελέα) στη δίκη των εξ.

    Σε αντίθεση με πρώην αριστερούς σαν τον Σ. Κωνσταντόπουλο ή τον επίσης δημοσιογράφο, Ελευθέριο Σταυρίδη, γραμματέα του ΚΚΕ τη δεκαετία του 1920, ούτε ο Γιάννης Μαρής-Τσιριμώκος ούτε ο Σ. Γρηγοριάδης ταυτίστηκαν με τη δεξιά ή μετατράπηκαν εξ των υστέρων σε «κομμουνιστοφάγους». Για την επιλογή τους να δουλέψουν, με αξιοπρέπεια, σε εφημερίδα δεξιάς κατεύθυνσης, για να βγάλουν το ψωμί τους και να ζήσουν την οικογένειά τους, μπορούσαν ενδεχομένως να τους κατηγορήσουν οι πρώην σύντροφοί τους (αν και δεν έχω υπόψιν μου να το έκαναν), όχι εμείς μετά από 60 και βάλε χρόνια και από την ασφάλεια της σημερινής ζωής. Ανάλογα ισχύουν και για τον παππού του Νίκου που, επίσης αξιοπρεπώς, δούλευε σε δεξιό εκδότη γράφοντας λήμματα σε αξιόλογο λεξικό-εγκυκλοπαίδεια, και όχι αντικομουνιστικούς λίβελους.

    4. Τέλος, χρήσιμες πληροφορίες για την καμπάνια της εφημερίδας Μάχη (με συμμετοχή του Γιάννη Μαρή-Τσιριμώκου) το 1950 κατά της Μακρονήσου, εδώ: http://tvxs.gr/news/taksidia-sto-xrono/piso-apo-galanoleyko-parapetasma-poy-skepaze-tin-makroniso-toy-b-sakkatoy

    Μεταξύ των άλλων μαθαίνουμε ότι ο Γιάννης Μαρής δεν την γλύτωσε υπογράφοντας, τάχα, δήλωση μετανοίας, όπως υπονοεί το τρολ, αλλά αθωώθηκε από το δικαστήριο όταν, ουσιαστικά, καταδείχθηκε στο ακροατήριο η αλήθεια όσων έγραφε η εφημερίδα του.

  242. leonicos said

    To ‘ενδιαφέροντας’ είναι ονομαστική ενικού; Ποιητικό… ναι, το έκανε και ο Ελύτης. Γλωσσικό… κανονιστικό, άρα λάθος.

    Ποτέ μου δεν διάβασα αστυνομικό μυθιστόρημα. ¨οταν τα διαβάζεις τέσσερα τέσσερα, πού να σου μείνει ώρα να διαβάσεις και τους φίλους σου

    Αυτό λέγεται καρφί. (μουρίτσες αλλά δεν έχω)

  243. sarant said

    243 Αν προσέξεις έχω δύο παρόμοια σε -ων (ενδιαφέροντας δευτερεύων ήρωας) και τα διαφοροποιώ έτσι.

  244. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #242 αρχή
    Γι’ αυτό το τρόλ έχει συνήθως και μια «κανονική» περσόνα η οποία του απευθύνει το λόγο, όταν αδιαφορούν όλοι.

  245. spiral architect said

    @225, 242: Αν και δεν κρύβω τις πολιτικές μου πεποιθήσεις και προτιμήσεις, πιστεύω (από τότε τουλάχιστον που άρχισα να ξεφυλλίζω εφημερίδες) ότι οι αρθρογράφοι-δημοσιογράφοι-σχολιογράφοι των αστικών εφημερίδων του παρελθόντος, πέρα απ’ το ότι είχαν παιδεία, είχαν και το θάρρος της γνώμης τους σε πολιτικά αντίθετες μ’ αυτούς εφημερίδες ακόμα και σε πολιτικά «επικίνδυνες» εποχές. Για να μην με πείτε παρελθοντολάγνο το παραπάνω ίσως να οφείλεται στο ότι η εκδοτική πιάτσα της εποχής δεν είχε τη δυνατότητα διαπλοκής-εκβιασμών με την πολιτική εξουσία, αντίθετα μ’ αυτό που συμβαίνει σήμερα.

  246. Κουνελόγατος said

    246. Ενώ το ξεκίνησες καλά, στο τέλος τι το ήθελες; 🙂 Ναι, δεν υπήρχε διαπλοκή με τη σημερινή έννοια, αλλά υπήρχαν άλλα συμφέροντα. Απλά, αρχής γενομένης από το 1988, είδαμε και τη σύγχρονη μορφή…

  247. IN, σ’ευχαριστώ για τα πρόσθετα στοιχεία. Μερικά (ιδίως την περίπτωση του Σόλωνα Γρηγοριάδη) τα είχα κι εγώ στο νου μου, αλλά στις 2 το πρωί δεν είχα σκοπό να γράψω ιστορική μελέτη 🙂

    Θωμά Νούσια, ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Είσαι μήπως συγγενής του Μάριου Νούσια (που δεν τον γνώρισα, αλλά θυμάμαι τον πατέρα μου να τον αναφέρει);

  248. IN said

    246, 247: Είμαστε με τα καλά μας (συγνώμη για την βαρύτητα της έκφρασης) ότι «η εκδοτική πιάτσα της εποχής δεν είχε τη δυνατότητα διαπλοκής-εκβιασμών με την πολιτική εξουσία»; Όταν, υποτίθεται, τα συγκροτήματα της «Καθημερινής» ή του Λαμπράκη, ανεβοκατέβαζαν κυβερνήσεις; Όταν παραδίδεται πως, μόλις ο Βασιλιάς Παύλος, το 1955, ανέθεσε την πρωθυπουργία στον Καραμανλή κάνοντας την έκπληξη, ο νεοδιορισμένος πρωθυπουργός πήρε τηλέφωνο το Μπότση και του είπε: «Νάσο, ο βασιλιάς μου ανέθεσε την πρωθυπουργία. Κοίταξε να γράψεις κανένα άρθρο να με βοηθήσεις…».

    Μην ωραιοποιούμε ένα παρελθόν που μπορεί να ήταν και χειρότερο, αλλά σίγουρα συγκρίσιμο, με το παρόν.

  249. spiral architect said

    @247: Οχι σε τέτοιο ελεεινό βαθμό, όπου ο κάθε εργολάβος/εφοπλιστής έχει δημιουργήσει ή έχει αγοράσει το μέσον του. Αν μη τι άλλο, η Ελ. Βλάχου ήταν καθαρή εκδότρια-δημοσιογράφος, ο Γιάννης (και πριν ο Αριστείδης) Α. όχι.

  250. Pedis said

    # 246 – Σπάιραλ, ή πολύ νέος είσαι ή πολύ γέρος … 🙂

  251. cronopiusa said

  252. Pedis said

    έχει αγώνα …

  253. spiral architect said

    @251: Δεν εθελοτυφλώ, διαχρονικά βαρούσαν τα τέλια τηλέφωνα, τώρα όμως το πάνω χέρι το’ χουν οι εκδότες.
    Μα πού ζείτε επιτέλους;

  254. 198.

    Διαβαζεις ταχυτατα και – ενδεχομενως- επιπολαιως 🙂

    Εγραψα για το υπερτιμημενο Κολλέγιο Αθηνών σε σχεση με τα προτυπα/πειραματικα και αλλα καλα δημοσια σχολεια της εποχης 60’s, 70’s :

    «Το Κολλέγιο ηταν ενα καλο ιδιωτικο σχολειο κατι σαν λεσχη των νικητων του εμφυλιου, στο οποιο φοιτησαν και τα αγορια της ευπορης αριστερας. Συχνα προθαλαμος για την πολιτικη κια οικονομικη εξουσια.

    ΥΓ Ο πατερας μου….με πηγε και εδωσα εξετασεις στο τελος της Γ Δημοτικου στο Κολεγειο, αλλα δεν αριστευσα ωστε να μου δοθει πληρης υποτροφια, οποτε του ζητησαν τον μισο μισθο του ως διδακτρα , ….., οποτε απεφυγα την φοιτηση μου στο Κολλέγιο Αθηνών.»

    Αρα στο σχολιο μου περιλαμβανονται και οι υποτροφιες, οι οποιες δεν μπορει να ξεπερνουσαν το 10%. Αρκει καποιος να εχει διαβασει το Σοφο Παιδι του Χ.Χωμενιδη (ο ηρωας, οπως και ο Χ.Χ. ηταν αποφοιτος του Κολλέγιου Αθηνών) ή αυτο το αποσπασμα συνεντευξης του:

    «Στη Γ’ Δημοτικού με έστειλαν στο Κολλέγιο Αθηνών. Πίστευαν ότι εκεί θα αποκτούσα την καλύτερη μόρφωση. Έτσι, γνώρισα και την άλλη πλευρά, τα παιδιά των νικητών. Αν θεωρήσουμε ότι, ως παιδί αριστερών, ήξερα καλά την πλευρά των ηττημένων… Βεβαίως, το Κολλέγιο ήταν ένα πάρα πολύ δημοκρατικό σχολείο που επί χούντας υπέθαλψε την αντίσταση – οι προκηρύξεις της «ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος» τυπώνονταν στον πολύγραφο του Κολλεγίου. Είχα σπουδαίους δασκάλους στο Κολλέγιο και εξίσου σπουδαίους συμμαθητές. Οι στενές, αδελφικές φιλίες μου κρατούν από τότε. Δυο τάξεις παραπάνω από μένα ήταν ο Αλέξης Μπίστικας, ο Δημήτρης Παπαϊωάννου αλλά και ο Μάκης Βορίδης. Τους είχα γνωρίσει από παιδιά όλους, από την καλή και από την ανάποδη.

    Πηγή: http://www.lifo.gr/team/selides/48167

  255. Pedis said

    # 254 – Πιστεύεις ότι ο Παπατζής το 65 έλεγχε (επηρέαζε, δελέαζε, έπαιζε με) περισσότερα κανάλια επικοινωνίας από τον Τσιπρούλη, σήμερα;

  256. spiral architect said

    @256: Το συγκρότημα Λαμπράκη ανεβοκατέβαζε κυβερνήσεις, αλλά οι απολαβές του ήταν μόνο από τη δημοσιογραφία.
    (εντός ή εκτός εισαγωγικών η τελευταία)
    Τέλος πάντων, επειδή εγώ ξεκίνησα το θέμα με αφορμή το Γ. Μαρή, αναφερόμουν μόνο στους δημοσιογράφους της εποχής κάνοντας μια σύγκριση με τους τωρινούς. Φυσικά πάντα υπάρχουν εξαιρέσεις, αλλά από τη μια επιβεβαιώνουν τον κανόνα (μου) από την άλλη χάνονται μεσα στη θάλασσα της απαιδευσιάς.

  257. Η εναρξη της ενασχολησης με τα αστυνομικες ιστοριες -συχνα- συνεπιπτε με την ηλικια της ερωτικης αφυπνισης.

    ΑΦΥΠΝΙΣΗ (βελτιωμενη-επαυξημενη)

    Μικρο παιδι σαν ημουνα και ηταν καλοκαιρι
    παραθεριζαμε σε χαμουτζιδομερη
    στης θειας μου το πανωσπιτο μεναμε επισκεπτες
    αρμενηδες εμεις οι νοτιοι οικο-κλεπτες.

    Ο ξαδελφος εσπουδαζε ετη πολλα
    550 χιλομετρα ΒΒΑνατολικα
    σ’ ενα μπαουλο ευρηκα παραλογοτεχνια
    ΜΑΣΚΑ και ΜΥΣΤΗΡΙΟ και ενα δυο βιβλια
    Τον Λεμυ Κοσιον γνωρισα και τις μοιραιες
    συχνα ξανθες με μιζανπλι γκομενες ωραιες

    Το ‘να βιβλιο ηταν η ωραια του περαν
    ρομαντζο για κοριτσια τωρα στο υπερπεραν
    Το δευτερο ηταν δυο best seller σε ενα
    ζορικα θεματα μα ελκυστικα φαινονταν σε μενα
    κελλι 2455 , μπροστα στην δικαιοσυνη
    του Καρυλ Τσεσσμαν αιωνια του η μνημη.
    Ληστης και βιαστης, μια μοιραια απαγωγη
    ΑΥΤΉ η πραξη του επεφερε θανατικη ποινη
    θανατοποινιτης εγραφε για 12 χρονακια
    4 διηγηματα αυτοβιογραφικα
    τα 2 γυριστηκαν κινηματογραφικα.

    Αναβολες εκτελεσης εκερδισε πολλες
    την τελευταια αναβολη για νεα στοιχεια
    η γραμματευς του δικαστη ειχε την ατυχια
    να τηλεφωνησει με θαλαμο πληρη υδροκυανιου
    (αν εβγαινε απ’τον θαλαμο οι θεατες πεθαινουν)

    Ατυχεις στιγμες εγκληματικης καθυστερησης
    το αιτιο της οριστικης αναχωρησης
    πρωτυτερα της φυλακης το τηλεφωνο επαιρνε λαθος
    ερωτευμενη ητανε; της ανοιξης το παθος;
    (Ο θανατοποινιτης πεθανε στα τριαντα εννια του
    2 Μαϊου 1960 η μερα του θανατου)
    ………………………………………..

    Να μην τα πολυλεω ο καθυστερημενος
    κατι σκιρτησε μεσα μου, το εσωρουχο ετεντωθη
    οταν επροβληθηκαν της Ζ. Λασκαρη τα καλλη εθαμπωθην
    στο τεντωμενο το πανι του υπαιθριου καφενειου
    (ως τοτε δεν καταλαβαινα μεσα στην αμαθησια μου
    το ενδιαφερον μου για στηθοσχισμες και γυναικειες γοβες
    τα δακτυλα που προβαλλαν, τα πλουσια στηθοβουνια
    πως χαλαγαν το βερνικωμενο το παρκε τα μυτερα τακουνια )

    Τοτε λοιπον στα ξαφνικα τα βασανα αρχινησαν
    και οπως προβλεπω δυστυχως ποιουμε ωρε την νησσαν
    ισχυριζομενοι οτι πανε αυτα περασαν
    ο Ζιγκμουντ τα’ χε πει μα αυτοι λες τα ξεχασαν
    ομως ισχυει ευτυχως και σ’ αυτους οπου γερασαν…..

    Αφωτιστος Φιλελλην
    12 Μαρτίου 2012

  258. Pedis said

    # 257 – Φοβάμαι ότι σε μπερδεύει

    – το νεότερο ύφος … που απευθύνεται στη «μάζα», ενώ παλιότερα το τάργκετ γκρουπ ήταν οι μορφωμένοι (που είχαν την εντύπωση ότι όφειλαν και δικαιούνταν να … συναποφασίσουν).

    – ο όγκος των συναλλαγών (και της συναλλαγής)

    Ένα αντικειμενικό στοιχείο που υποστηρίζει τη θέση σου είνα ότι σημερα σε σχέση με πενήντα χρόνια πριν (σε ολόκληρο τον κοσμο) έχει ολοκληρωθεί μία τρομακτική συγκεντροποίηση των μμε με αποτέλεσμα να έχει σχεδόν εξαφανιστεί η «ανεξάρτητη», «έντιμη» αστική φωνή, δηλ. το αντιστήριγμα-άλλοθι.

  259. Θύμμαχος Θήτης said

    Πάντως έγραψε ο Νικοκύρης για αστυνομικά μυθιστορήματα και αυθημερόν είχαμε αστυνομικό δελτίο για βιβλίο/ταινία. Να τα λέμε κι αυτά.

  260. Κουνελόγατος said

    257 & 259. Ναι, γιατί πλέον στη «Δημοκρατία» τους, δεν ενδιαφέρονται ούτε για τα προσχήματα. Αυτά τα είχαν ανάγκη λίγο μετά τον πόλεμο για ευνόητους λόγους, τώρα γιατί;

  261. Ηλεφούφουτος said

    Με την ευκαιρία, να μεταφέρω κάτι που θυμάμαι ζητώντας επιβεβαίωση από τον Άγγελο.

    Συγκεκριμένα, είχα διαβάσει κάποτε αφήγηση του Γ. Μαρή για μπλεξίματα που είχε με την Ασφάλεια επί Μεταξά, όχι κάτι ιδιαίτερα σκληρό είναι η αλήθεια, και ότι χρειάστηκε να «υποστεί» το Μανιαδάκη να του κάνει θεωρητική ανάλυση του τύπου «ρε κορόιδο, βάλε μυαλό!» και να του «αποδεικνύει» ότι στην πραγματικότητα ο μαρξισμός είναι αντιδραστική ιδεολογία.
    Αν ισχύουν αυτά, η ένταξη του Μαρή στην Αριστερά ξεκινά ήδη πριν την Κατοχή.

    Θυμάμαι καλά;

    227 «…να το πάρει η Πορτογαλία -τους το χρωστάμε από το 2004.»

    Κι άλλο χρέος; Ποιοι τους το χρωστάΜΕ; Μπαμπέσικα τους το πήραμε;

  262. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    245.Γρηγόρης Κοτορτσινός >>Γι’ αυτό το τρόλ έχει συνήθως και μια «κανονική» περσόνα η οποία του απευθύνει το λόγο, όταν αδιαφορούν όλοι.
    «η οποία του απευθύνει το λόγο», Αυτό! Ακριβώς αυτό! Δεν ήξερα πώς να το διατυπώσω.
    Στα εξώφθαλμα τρολάρια,φλιτ κατ΄ευθείαν.
    Τα καμουφλαρισμένα παίζουν μπάλα συνήθως με στοιχεία από καλά ψαχτήρια(άμα έχεις χρόνο βρίσκεις προσβάσεις) ενώ ρίχνουν ενδιάμεσα από καιρό σε καιρό διάφορες βρωμίτσες. Γλιστρούν,ζικ-ζακ, ανάμεσά μας. 🙂
    198.Ο Καμιλέρι ξαναναφέρθηκε στο 62. Κι εγώ ξέχασα να τον αναφέρω τον Καμιλέρι, έχω κι έναν αδιάβαστο, αλλά προς το παρόν σκέφτομαι την «Υπέροχη Φίλη μου» της μυστηριώδους Έλενας Φεράντε .Αν την έχει κανείς διαβάσει ας μου πει.Δεν πιστεύω να είναι τίποτε μάπα;

  263. sarant said

    260 Έλα ντε;!

  264. Ηλεφούφουτος said

    210, 220 Από το βιβλίο του Καλοκαιρινού, της μεταπολιτευτικής Β’ Λυκείου πλέον, είχα μάθει ρωμαϊκή και βυζαντινή Ιστορία στη Β’ Γυμνασίου. Το διάβαζα παράλληλα με το μάλλον κακογραμμένο που είχαμε εμείς. Είχα βέβαια επιπλέον κίνητρο τον πολύ καλό καθηγητή που μας έκανε το μάθημα και με είχε βάλει στα αίματα.

  265. cronopiusa said

    263

    εμένα μου άρεσε

  266. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    260.>>Πάντως έγραψε ο Νικοκύρης για αστυνομικά μυθιστορήματα και αυθημερόν είχαμε αστυνομικό δελτίο για βιβλίο/ταινία.
    Χιούμορ νουάρ : γουρλής! 😦

  267. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    266. Α! Εγγύηση 🙂 Ευχαριστώ!

    Βιβλία και μπάλα

  268. Pedis said

    # 263 – Τα καμουφλαρισμένα παίζουν μπάλα συνήθως με στοιχεία από καλά ψαχτήρια(άμα έχεις χρόνο βρίσκεις προσβάσεις) ενώ ρίχνουν ενδιάμεσα από καιρό σε καιρό διάφορες βρωμίτσες. Γλιστρούν,ζικ-ζακ, ανάμεσά μας

    α γεια σου, πασούλες, τακουνάκια, κεφαλιές, παίζουν μπάλλα, όπως το λες.

  269. Ηλεφούφουτε, πράγματι ο Γιάννης Μαρής είχε ενταχθεί στην Αριστερά από μαθητής. Είχε μάλιστα αποβληθεί για ανατρεπτική δραστηριότητα «από όλα τα σχολεία της Ελλάδος», αλλά κάποιος συγγενής που είχε τα μέσα (υποθέτω ο συνονόματος ξάδερφος του πατέρα του και υπουργός του Βενιζέλου) κατάφερε να προσθέσει στην απόφαση τη λέξη «Παλαιάς», κι έτσι ο ίδιος τελείωσε το Γυμνάσιο στη Θεσσαλονίκη.
    Αλλον όμως πρέπει να έχεις στο νου σου. Ο πατέρας μου παραήταν ασήμαντος τότε ώστε να ασχοληθεί μαζί του ο Μανιαδάκης. Αλλωστε, δεν νομίζω να είχε βρεθεί ποτέ στην Αθήνα πριν από την Κατοχή.
    Αξιοσημείωτο είναι πάντως ότι παρά το παρελθόν του προσλήφθηκε στην Αγροτική Τράπεζα επί Μεταξά. Προφανώς το φακέλωμα δεν είχε φτάσει ακόμα στο βαθμό τελειότητας που έφτασε μεταπολεμικά… — Αντίθετα, η τρομοκρατία ήταν πιο διεισδυτική απ’ ό,τι λ.χ. επί Επταετίας. Από τον ίδιον έχω ακούσει ότι εκείνη την εποχή έπιασε κουβέντα με κάποιον άλλο συνάδελφό του (επιθεωρητή της ΑΤΕ;) που είχε μόλις γνωρίσει και φυσικά μίλησαν και για τον Ισπανικό Εμφύλιο, προσποιούμενοι και οι δύο συμπάθεια για τους Φασίστες — ώσπου κάποια στιγμή ο άλλος είπε «οι Κυβερνητικοί υποχωρούν», και αυτός ο (τυπικά απόλυτα σωστός) χαρακτηρισμός του έδωσε το έναυσμα για να πει κι αυτός κάτι, που διευκόλυνε τον άλλον να πει κάτι… και βγήκαν τελικά και οι δύο να είναι αριστεροί!

  270. Κουνελόγατος said

    270. Ωραία ιστορία, αλλά δεν είναι για νοσταλγία, να φοβάσαι τον διπλανό σου. Μπρρρρ!!!

  271. 258

    “Τυπώνονταν σε φτηνό χοντρό χαρτί από πολτό ξύλου και διαβάζονταν με λαχτάρα από χιλιάδες αναγνώστες.
    Τα παιδιά τά έκρυβαν στις σχολικές τους τσάντες, κρυφά από γονείς και δασκάλους
    και τα καλοκαίρια τά αντάλασσαν με τους φίλους τους.
    Ήταν τα δημοφιλή, φτηνά περιοδικά Μάσκα, Μυστήριο με ήρωες που δρούσαν έξω από τα συνηθισμένα.”

    http://artapress.gr/articles/608

    FREE DOWNLOAD! Κατεβάστε δωρεάν το 1ο Τεύχος
    http://maska.gr/

  272. Ριβαλντίνιο said

    Επειδή τους Βέλγους τους βλέπουν πολλοί ως φαβορί μάλλον δεν θα προχωρήσουν… 🙂

    Ωραίο θα ήταν να μην το πάρει η Αγγλία. Έχει πλάκα να έχουμε γιούρο εμείς και η Δανία και να μην έχει η Αγγλία.

    Η Πορτογαλία δεν μου αρέσει εκτός αν προσθέσει πάλι το πράσινο χρώμα στις εμφανίσεις τις.

    Προβλέπω Γερμανία ή Ισπανία . Κάποια θα ξεπεράσει την άλλη και θα φτάσει τα 4 τρόπαια. Υποστηρίζω Ιταλούς όμως.

    Κόπα Αμέρικα υποστηρίζω Μεξικό (πράσινη ομάδα) και μετά Αργεντινή !

  273. IN said

    270: Άγγελε, να εξομολογηθώ την αμαρτία μου, διαβάζοντας στα βιογραφικά του πατέρα σου ότι ήταν υπάλληλος στην Αγροτική Τράπεζα είπα από μέσα μου «ε, είχε συγγενείς πολιτικούς επί Βενιζέλου, αυτοί θα τον έβαλαν με μέσο τότε στην Αγροτική». Βλέπω όμως ότι μπήκε στην Αγροτική επί Μεταξά, άρα εξ ορισμού «με το σπαθί του».

    Αναρωτιέμαι μήπως ο Ηλεφούφουτος θυμάται καμιά σκηνή από την εξαφάνιση του Τζων Αυλακιώτη, που διαδραματίζεται στα χρόνια της δικτατορίας του Μεταξά και όπου ο ήρωας (το έργο είναι γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο) έχει έναν ενοχλητικό Τετραυγουστιάνο γείτονα που μπορεί να του έλεγε κάτι ανάλογο μ’ αυτό που θυμάται ο Ηλεφούφουτος;

    Με την ευκαιρία να ρωτήσω τον Άγγελο και κάτι άλλο, τελείως ασήμαντο: στα βιογραφικά του πατέρα του που υπάρχουν στην αρχή των βιβλίων που μοίραζε πριν κάποια χρόνια το ΒΗΜΑ έγραφε, αν καλά θυμάμαι, ότι ο Γιάννης Μαρής «γεννήθηκε στη Σκόπελο, όπου ο πατέρας του ήταν δικαστικός». Τι δικαστικός ακριβώς ήταν ο πατέρας του (παππούς του Άγγελου) και τι καριέρα έκανε, δηλαδή παρέμεινε στο δικαστικό σώμα ή παραιτήθηκε μετά;

  274. ΙΝ, αυτή την απορία την έχω κι εγώ 🙂 Από μικρός άκουγα «ο μπαμπάς γεννήθηκε στη Σκόπελο, αλλά μόλις σαράντισε, η γιαγιά τον πήρε και γύρισαν στη Λαμία». «Η γιαγιά», όχι «ο παππούς» ή «οι γονείς του». Εχω πλάσει ένα σενάριο, ότι ίσως υπηρετούσε στη Σκόπελο (δεν ξέρω σε τι θέση) και παύθηκε ή μετατέθηκε δυσμενώς (πού;) τον καιρό του Διχασμού, και η γιαγιά μου προτίμησε να μην ταξιδέψει έγκυος χειμώνα με τα σαπιοκάραβα της εποχής, παρά περίμενε να γεννήσει (28.1.1916) επί τόπου. Ισως να είχε γνωρίσει καμιά μαμή στην οποία να είχε εμπιστοσύνη… Όλα αυτά απ’ το κεφάλι μου. Παρόλο που έζησε (η γιαγιά) και είχε τα μυαλά της ως το 1971, δεν σκέφτηκα τότε να τη ρωτήσω!
    Αυτό που ξέρω θετικά είναι ότι πιο ύστερα, προφανώς επί Βενιζέλου (1917-20), ο παππούς μου τοποθετήθηκε ειρηνοδίκης στη Χίο και ο πατέρας μου εκεί πήγε σχολείο και έβγαλε το Δημοτικό. Θυμόταν μάλιστα την αποβίβαση των διαλυμένων τμημάτων του Στρατού μετά την Καταστροφή. Ο παππούς όμως πέθανε από πνευμονία το Φεβρουάριο του 1929 και η γιαγιά γύρισε στη Λάρισα, όπου είχε συγγενείς (αδελφές) και όπου πήγε Γυμνάσιο ο πατέρας μου.
    Κάτι που θέλω κάποτε να κάνω είναι να πάω στη Σκόπελο και να ζητήσω να δω τη ληξιαρχική πράξη γεννήσεως του πατέρα μου. Εκεί θα λέει τι ακριβώς δουλειά έκανε ο παππούς…

  275. 275

    Στο σπίτι πάντα είχαμε βιβλία. Του Γιάννη Μαρή, πριν 40+ χρόνια, ήταν τα πρώτα αστυνομικά που διάβασα. Μου άρεσε η κοσμοπολίτικη χροιά τους. Από τότε έμεινα πιστός των αστυνομικών θρίλερ.

    Α, και μιας και αναφέρθηκε παραπάνω: Ο Μανσέτ δεν μου αρέσει καθόλου!

  276. Μαρία said

    Βρετανοί χουλιγκάνοι χτες το βράδυ στη Μασαλία.

  277. 276. Αντιθετως εμενα, οπως και στους περισσοτερους που το’ χουν διαβασει μου φαινεται εξαιρετικος.

    Θα σου εν ταχει την αναγνωστικη πορεια μου. Πρωτα διαβασα Μασκα, Μυστηριο, Κελλι 2555 του Καρυλ Τσεσσμαν, Γ.Μαρη,…, μετα Edgar Allan Poe, λιγο Agatha Christie, Patricia Highsmith , αμερικανικο νουαρ παλιο (Dashiell Hammett, Raymond Chandler,… ), και νεοτερο (James Ellroy ,….)…., και μετα οταν ωριμασα κοινωνικα και πολιτικα Μανσετ. Τωρα ειμαι ερασιτεχνης διηγηματογραφος στο balkan noir, ενα υποειδος του Mediterranean Noir ( Jean-Claude Izzo, Andrea Camilleri, Massimo Carlotto, …)

    ΥΓ Υπήρξε ένας απ’ τους διασημότερους και σημαντικότερους Γάλλους συγγραφείς της αστυνομικής – νουάρ λογοτεχνίας.[1] Γεννημένος στη Μασσαλία με καταγωγή από τη Σκωτία, ο Μανσέτ έδωσε νέα πνοή στο γαλλικό αστυνομικό μυθιστόρημα, εισάγοντας στα έργα του τους προβληματισμούς του Μάη του ’68 δημιουργώντας έτσι ένα νέο είδος αστυνομικής λογοτεχνίας, το λεγόμενο «Neo-Polar». Η αριστερή [2] πολιτική ιδεολογία του (ήταν μέλος κομμουνιστικών οργανώσεων και αργότερα προσχώρησε στους «Καταστασιακούς» του Guy Debord) προσέδωσε στα βιβλία του έναν έντονο πολιτικοκοινωνικό χαρακτήρα, κάνοντας τον ίδιο κάτι παραπάνω από έναν απλό συγγραφέα αστυνομικών βιβλίων. Ο Μανσέτ με τα 11 συνολικά μυθιστορήματα του παρακολουθεί, σχολιάζει και επικρίνει πολλές φορές το κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι της περιόδου που ακολουθεί μετά το Μάη του ’68. Ο ίδιος έλεγε χαρακτηριστικά πως το αστυνομικό «είναι μυθιστόρημα βίαιης κοινωνικής παρέμβασης».

    […]

    ….δραστηριοποιήθηκε ως μεταφραστής, μεταφέροντας στα γαλλικά Αμερικανούς συγγραφείς όπως ο Γουέστλεϊκ (D. Westlake) και ο Ρος Τόμας (Ross Thomas). Ακόμη εργάστηκε ως σεναριογράφος για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση και ως κριτικός λογοτεχνίας.

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%96%CE%B1%CE%BD-%CE%A0%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%AF%CE%BA_%CE%9C%CE%B1%CE%BD%CF%83%CE%AD%CF%84

    ΥΓ2 Η ΑΓΡΑ εχει εκδοσει 2 βιβλια του D. Westlakeκαι τα προτεινω

  278. Φώτης said

    Θα ήθελα να προτείνω στην ομήγυρη ένα αστυνομικό που διάβασα πρόσφατα: «Το 1/10 του οκτώ» συγγρ. Βα.Αλ. http://www.politeianet.gr/books/ba-al-kinoumenoi-topoi-to-ena-dekato-tou-8-248707

    Γρήγορη πλοκή (σπάνια το συναντώ στους έλληνες) και πολύ καλή απόδοση της σημερινής κοινωνικής πραγματικότητας και των συνθηκών ζωής των 30άρηδων. Ο συγγραφέας είναι, νομίζω, επηρεασμένος από Μανσέτ που επίσης μου αρέσει πολύ.

  279. sarant said

    Ευχαριστώ και από εδώ για τα νεότερα. Τον Μανσέτ δεν τον ξέρω αλλά μου κεντρίσατε την περιέργεια. Μπορεί να τον κοιτάξω λοιπόν, όπως και τον βα.αλ.

  280. 275
    Μα, προφανώς, ως Ειρηνοδίκης θα είχε τοποθετηθή στην γεννέθλια γή, βρε Άγγελε! Τί άλλου είδους «δικαστικός» μπορεί να υπηρετεί σε τόσο μικρά επαρχιακά μέρη; Και αφού ξέρεις μετά βεβαιότητος ότι υπηρέτησε ως Ειρηνοδίκης Χίου λίγο αργότερα, είναι φως-φανάρι! Επομένως, όταν θα πας στην Σκόπελο εκτός από το Ληξιαρχείο να κοιτάξεις και στο Ειρηνοδικείο (εάν υπάρχει ακόμα τέτοιο εκεί).

  281. Ο Κωσταντής Σταυρόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1982. Είναι διπλωματούχος Εφαρμοσμένων Μαθηματικών και Φυσικών Επιστημών του ΕΜΠ, με μεταπτυχιακές σπουδές στην Τεχνοοικονομική Διοίκηση Ψηφιακών Συστημάτων. Εργάστηκε ως εκπαιδευτικός στη Βεγγάζη της Ανατολικής Λιβύης, την οποία αναγκάστηκε να εγκαταλείψει λόγω της εμπόλεμης κατάστασης. Έκτοτε ζει και διδάσκει στο Άμπου Ντάμπι των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Το »Αναζητώντας μια Νάπολη στο Βερολίνο» αποτέλεσε το πρώτο του μυθιστόρημα.

    (2016) Βαλκάνια εξπρές, Κριτική
    (2015) Ο χορός των λέμινγκς, Κριτική
    (2012) Αναζητώντας μια Νάπολη στο Βερολίνο, Γαβριηλίδης

    ΥΓ Ειναι συγγενης φιλου μου απο το Δημοτικο . Κλασσικο «παιδι της κρισης», επιστημων μεταναστης, με συγγραφικο ταλεντο. Εχω διαβασει το πρωτο του. Με χαρα ειδα οτι εγραψε αλλα 2 με καλες κριτικες.
    Της σχολης του balkan noir, υποειδος του Mediterranean Noir

  282. Υπερ-προτεινομενο

    Η επιστροφή του Νετσάγιεφ, Χόρχε Σεμπρούν
    μετάφραση: Κώστας Θεολόγου
    επιμέλεια: Μαρία Γεωργουσοπούλου

    Εξάντας, 1992 383 σελ.

    Απ’ όλα τα μέλη της αριστερίστικης οργάνωσης «Προλεταριακή πρωτοπορία», ο Ελί Σίλμπερμπεργκ είναι ο μόνος που δεν πέτυχε κοινωνικά. Οι υπόλοιποι κατάφεραν τελικά να επιβληθούν σ’ αυτή την κοινωνία που αρχικά ήθελαν να καταστρέψουν. Έδωσαν τη μάχη αυτή με πάθος ισότιμο μ’ εκείνο που είχαν επιδείξει είκοσι χρόνια νωρίτερα επιδιώκοντας την αλλαγή. Απέκτησαν εξουσία και χρήμα. Απ’ όλους αυτούς λοιπόν ο Ελί Σίλμπερμπεργκ είναι ο λιγότερο επιφανής· για την ακρίβεια είναι ο λιγότερο επιφανής από τους τέσσερις που έχουν απομείνει. Γιατί ο πέμπτος της οργάνωσης έχει πεθάνει. Τον έλεγαν Ντανιέλ Λορενσόν και το παρατσούκλι του ήταν «Νετσάγιεφ». Τον σκότωσαν οι φίλοι του πριν από είκοσι χρόνια. Για να επιζήσουν εκείνοι.

  283. IN said

    275: Άγγελε, ευχαριστώ για τις διευκρινίσεις. Αυτά που γράφει ο Νεφεληγερέτης στο 281 μου φαίνονται λογικά και Ειρηνοδικείο Σκοπέλου υπήρχε μέχρι πρότινος (ίσως να υπάρχει ακόμη), λογικό μου φαίνεται να υπήρχε και το 1916. Να πας στη Σκόπελο, ωραία είναι, αλλά μην το δέσεις και κόμπο για τη ληξιαρχική πράξη γεννήσεως, γιατί το 1916 που γεννήθηκε ο πατέρας σου δεν είμαι σίγουρος ότι συντασσόταν ληξιαρχικές πράξεις γεννήσεως στην Ελλάδα, νομίζω καθιερώθηκαν/γενικεύθηκαν το 1925/1926.

  284. Γιάννης Ιατρού said

    Άγγελε, μία Όλγα (?) Τσιριμώκου, ανηψιά του Ηλ. Τ. την γνωρίζεις; Πρέπει να έχετε συγγένεια. Ήμασταν συμμαθητές 🙂

  285. obscure said

    Φίλη, νέα και πρωτοεμφανιζόμενη συγγραφέας έβγαλε ένα πολύ ωραίο αστυνομικό πριν ένα-δυο μήνες μόλις.
    Είναι πραγματικά απολαυστικότατο και για το μυστήριο και για το χιούμορ του.

    Μιράντα Βατικιώτη – Οι τέσσερις εποχές του κυρίου Ανανία
    https://www.facebook.com/%CE%9F%CE%B9-%CF%84%CE%AD%CF%83%CF%83%CE%B5%CF%81%CE%B9%CF%82-%CE%B5%CF%80%CE%BF%CF%87%CE%AD%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CF%85%CF%81%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CE%91%CE%BD%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%B1-1684376481815848/?ref=ts&fref=ts

  286. Γιάννη Ιατρού (285), δεν την γνωρίζω, αλλά την έχω ακουστά. Αν δεν κάνω λάθος — αλλά μπορεί να κάνω — είναι αδελφή του Θαλή Τσιριμώκου του ποδοσφαιριστή.

  287. Γιάννης Ιατρού said

    287:Αγγελε, σ΄ευχαριστώ. Έχουν περάσει πιά 52 χρόνια, δεν θυμάμαι κι εγώ τέτοιες λεπτομέρειες 🙂

  288. Ηλεφούφουτος said

    270, 274 Ευχαριστώ για την απάντηση.
    Δεν έχω διαβάσει τον «Τζων Αυλακιώτη» ούτε έχω δει το σίριαλ.
    Με κάθε επιφύλαξη που μου προκαλούν τελαυταία τα παιχνίδια της μνήμης μου, θα έλεγα ότι η αφήγηση που ανέφερα πρέπει να ήταν του Γιάννη Μαρή, διότι ο λόγος που μου εντυπώθηκε είναι ακριβώς ότι συνέδεε στο μυαλό μου δύο πράγματα ασύνδετα ως τότε: το συγγραφέα του «Κόκκινου Βάζου» (ένα απ τα πρώτα αστυνομικά που διάβασα, παιδί ακόμα, και με είχε εντυπωσιάσει πολύ) και κάποιων άλλων αστυνομικών με τη στράτευση στην Αριστερά.
    Ίσως όπως λέει ο ΙΝ να μην επρόκειτο για αφήγηση πραγματικού περιστατικού ή να είναι λάθος το χρονικό πλαίσιο και ο Μανιαδάκης.

  289. gbaloglou said

    146 Δεν διαβάζω αστυνομικά, αλλά διάβασα το «Σφαιρικοί φόνοι, επίπεδα κάτοπτρα» λόγω ειδικότητας και φιλίας με τον συγγραφέα, και μου άρεσε αρκετά. Εξελίσσεται παράλληλα (κεφάλαιο παρά κεφάλαιο) στον ύστερο 12ο και στον μέσο 20ο αιώνα, στην Κύπρο πάντοτε, έχει επομένως και την ιστορική του διάσταση, και είναι ‘δύο βιβλία σε ένα’. Η ‘γεωμετρία’ του δεν με έπεισε 100%, ότι και να σημαίνει αυτό 🙂 Παιγνιδιάρης, ξεκουραστικός και ενημερωτικός όπως πάντα ο συγγραφέας!

  290. gbaloglou said

    290 Ανάποδα ο τίτλος 🙂 🙂

  291. sarant said

    Τεύκρος Μιχαηλίδης, Σφαιρικά κάτοπτρα, επίπεδοι φόνοι

  292. Μαρία said

    290
    Παρομοίως. Το μόνο που διάβασα είναι ένα του αλγερίνου στρατιωτικού που δημοσιεύει τα αστυνομικά του με γυναικείο ψευδώνυμο.

  293. Θωμάς Νούσιας said

    248 Δεν γνωρίζω τον Μάριο Νούσια, Άγγελε. Με τον Γιάννη Μαρή συναντηθήκαμε λίγες φορές, αλλά με τα κείμενά του έχω μια ιδιαίτερη σχέση. Τα μυθιστορήματά του τα απολάμβανα πάντα όχι τόσο για την πλοκή και το μυστήριο όσο για την ατμόσφαιρα, τα συναισθήματα, τους χαρακτήρες και τα μέρη που περιγράφει. Έλεγε και ο ίδιος, νομίζω, ότι η πλοκή ήταν απλώς το πρόσχημα για να πει όλα τα άλλα, ένας τρόπος για να προσελκύσει τον αναγνώστη. Ο Βασίλης Βασιλικός έγραψε πρόσφατα ότι διαβάζοντας τα βιβλία του Μαρή αγάπησε την Αθήνα. Κάτι ανάλογο συνέβη και σε μένα. Επί πλέον, διαβάζοντας, έφηβος, τα σχόλιά του στην καθημερινή στήλη του στην «Ακρόπολη», αγάπησα τη δημοσιογραφία και την έκανα επάγγελμά μου. Ήταν γραμμένα απλά, όπως μιλάμε, σε αντίθεση με τα άλλα άρθρα των εφημερίδων εκείνης της εποχής (αρχές δεκαετίας ΄70), τα γεμάτα στομφώδεις κοινοτοπίες, και με αφορμή τα «ψιλά» της επικαιρότητας έθιγε ζητήματα πολύ ουσιαστικά.

  294. gpoint said

    # 248

    Αγγελε, Μάριος Νούσιας υπήρξε στην Κυψέλη, ενα αδύνατο, κατσαρομάλλικο παιδί, γεννημένο λίγο πριν το 50 κι έπαιζε πιάνο-αν θυμάμαι καλά- ή κάτι άλλο σχετικά με μουσική. Εξ άλλου είχε συγγενική σχέση με την σχολή Νούσια στην Κυψέλη, ένα σχεδόν μουσικό σχολείο αρχικά στην Κύπρου και μετά στην Σπετσών που μετεξελίχθηκε-όπως η σχολή Λαζαροπούλου και άλλες- σε βιομηχανία απολυτηρίων πριν κλείσει κάπου στα 80-90

  295. cronopiusa said

  296. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Για φιλοτεχνες (και τους λιγους φιλοτεχνους 🙂 )

    Η ΜΑΝΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΡΑΒΑΤΖΟ
    Επιθυμητό
    BANKS OLIVER
    Εκδότης: ΑΓΡΑ

    Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΠΙΝΑΚΑΣ ΤΟΥ ΡΕΜΠΡΑΝΤ
    Επιθυμητό
    BANKS OLIVER
    Εκδότης: ΑΓΡΑ

  297. Θωμάς Νούσιας said

    295 Ο Νούσιας που περιγράφετε λέγεται Αποστόλης και ο Γιάννης Νούσιας, που ίδρυσε και διηύθυνε το Λύκειο Αθηνών, ήταν αδελφός του πατέρα του και πρώτος εξάδελφος του δικού μου πατέρα.

  298. spatholouro said

    Σήμερα ξεφύλλισα μια συλλογική έκδοση για τον Μαρή από τις εκδόσεις Πατάκη, που μάλλον μόλις κυκλοφόρησε. Ωραίο μού φάνηκε:
    http://www.patakis.gr/viewshopproduct.aspx?id=720565

  299. cronopiusa said

    «παραιτηθείτσες»

  300. Ο Μάριος Νούσιας που θυμάμαι να αναφέρει ο πατέρας μου υποθέτω πως ήταν ο σκηνοθέτης της ταινίας Να πεθερός, να μάλαμα του 1959, για τον οποίο δεν ξέρω τίποτε άλλο.

  301. Ένα από τα πιο ενοχλητικά φαινόμενα στα αστυνομικά μυθιστορήματα είναι όταν ο συγγραφέας μπερδεύει όλο και περισσότερο τα πράγματα (είπαμε «πλοκή», ρε αδερφέ, αλλά όχι και μακαρονάδα! και λίγες σελίδες πριν το τέλος φέρνει έναν από μηχανής θεό (συνήθως την άγνωστη μέχρι τότε συγγενικη σχέση δύο πρωταγωνιστών, στυλ «Luke, I am your father!») μπας και ξεμπλέξει τα αξέμπλεχτα.

    Παράδειγμα προς αποφυγήν

    http://www.tovima.gr/vimagazino/interviews/article/?aid=730025

  302. Κουνελόγατος said

    «287:Αγγελε, σ΄ευχαριστώ. Έχουν περάσει πιά 52 χρόνια, δεν θυμάμαι κι εγώ τέτοιες λεπτομέρειες»
    Καλά ρε σεις, ο μικρότερος είμαι εδώ μέσα;

    Cronopiusa, μπράβο, καλή δουλειά.

  303. MA said

    Κάπως καθυστερημένα, αλλά μόλις τελείωσα το Τα αποσυρθέντα βιβλία (Χάρης Αθανασιάδης, Αλεξάνδρεια) και έμαθα ότι ο Κ. Καλοκαιρινός του Κολεγίου, που αναφέρθηκε στα σχόλια, είχε γράψει μια Ιστορία Ρωμαϊκή και Μεσαιωνική για τη β γυμνασίου. Το βιβλίο αποσύρθηκε ως …περίπου αντεθνικό

  304. ΜΑ, για τον Καλοκαιρινό και το βιβλίο του βλ. και παραπάνω 210, 220, 265 🙂

  305. MA said

    306: ευχαριστώ😊

  306. cronopiusa said

    … αρμενίζοντας με τον Βάρναλη βρήκα Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΜΟΥ Ο ΓΛΗΝΟΣ, του Κώστα Βάρναλη

    Ο Γληνός, ο δάσκαλος, όπως τόνε λέγανε στην εξορία και στις φυλακές οι αγωνιστές του λαού και σύντροφοι του φασιστικού διωγμού, ήτανε και δάσκαλός μου. Εδώ και τριάντα χρόνια, στα 1915, στο διδασκαλείο της μέσης εκπαίδευσης, πλατεία Κουμουντούρου. Ο Γληνός ήτανε τότες διευθυντής αυτού του διδασκαλείου με το προσαρτημένο σ’ αυτό πρότυπο γυμνάσιο. Διευθυντής από το 1912.
    Νεότατον ακόμα, μόλις τριαντάρη, τον είχε διορίσει σ’ αυτήνε την πολύ σημαντική και υπεύτυνη θέση ο τότε υπουργός της παιδείας Ι. Τσιριμώκος. Ήτανε η εποχή της αστικής ανόδου και φορέας αυτής της ανόδου το κόμμα των φιλελευθέρων, που ο Τσιριμώκος αποτελούσε ένα από τα γερότερά του στελέχη. Με την ομολογημένη του εξυπνάδα ο Τσιριμώκος είχε αντιληφτεί με τις πρώτες κουβέντες τη σοβαρότητα της μόρφωσης, το προοδευτικό μυαλό, τη διοικητική και οργανωτική ικανότητα του νεαρού παιδαγωγού, που μόλις είχε γυρίσει από τη Γερμανία.
    Και πρώτα του ανάθεσε να συντάξει τα περίφημα τότε «εκπαιδευτικά νομοσχέδια Τσιριμώκου», που σταθήκανε η βάση της μοναδικής ως τότε προοδευτικής πολιτικής στην παιδεία, που ονομάστηκε «εκπαιδευτική μεταρρύθμιση». Ύστερα τον διόρισε διευθυντή του Αρσακείου και σε λίγο διευθυντή του διδασκαλείου της μέσης….

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: