Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τασία Βενέτη, Πέντε μικροδιηγήματα του χιονιού

Posted by sarant στο 19 Ιουνίου, 2016


touxioniouΤο άρθρο ανεβαίνει με αυτόματο πιλότο επειδή τούτο το σαββατοκύριακο έχω… αγωνιστικές υποχρεώσεις.

Σκέφτηκα να βάλω κάτι λογοτεχνικό να διαβάσουμε και η φίλη μας η Μαρία είχε την ιδέα να προτείνει και την καλή διάθεση να πληκτρολογήσει πέντε σύντομα διηγήματα από τη συλλογή «Του χιονιού» της Τασίας Βενέτη που εκδόθηκε το 2013 από τον φιλικό εκδοτικο οίκο «Το Ροδακιό».

Η συλλογή «Του χιονιού» έχει έντονο ηπειρώτικο χρώμα. Τα διηγήματα έχουν και λεξιλογικό ενδιαφέρον αφού βρίσκουμε αρκετές λέξεις της ηπειρώτικης ντοπιολαλιάς -γι’ αυτό στο τέλος εξηγώ όσες δεν θα βρείτε στα σύγχρονα λεξικά. Κάποιες από αυτές τις επισημαίνει και το Γλωσσάρι που υπάρχει στο τέλος του βιβλίου.

Τα διηγήματα που διάλεξε η Μαρία να μας παρουσιάσει είναι σύντομα, αν και στο βιβλίο υπάρχουν και άλλα πιο εκτενή. Νομίζω ότι και τα πέντε ικανοποιούν τις προδιαγραφές για να χαρακτηριστούν «ιστορίες μπονζάι», όπως ονομάζει τα μικροδιηγήματα ο φίλος Γιάννης Πατίλης, που έχει ασχοληθεί πολύ με το είδος και έχει ιστολόγιο με τέτοιες ιστορίες. Αλλά δεν βλέπω να ανθολογεί ιστορίες της Τασίας Βενέτη.

Ας δούμε τα διηγήματα

Τασία Βενέτη, Του χιονιού, Το Ροδακιό 2013

Εδώ κοιτάξτε

Στη φωτογραφία είναι κόσμος συνωστισμένος. Δείχνουν να βρίσκονται σε αντράλα*. Οι περισσότεροι άντρες, νέοι, αγριεμένοι. Στη μέση – στα χέρια σηκωμένο ψηλά – κρατούν το φέρετρο, σαν να το επιδεικνύουν… Εδώ κοιτάξτε… Σαν να επιδεικνύονται κι οι ίδιοι κοιτώντας στο φακό… Εμάς κοιτάξτε…

Ο νεκρός μοιάζει πολύ με τους ζωντανούς. Είναι κι αυτός νέος. Φοράει κι αυτός άσπρο πουκάμισο, σκούρο παντελόνι, τα μοναδικά του παπούτσια. Έχει κι αυτός τα μάγουλα σωμένα, όπως οι ζωντανοί! Μόνο που έχει τα μάτια κλειστά κι έτσι δε μοιάζουν με τρύπες που αντιφεγγίζουν την κόλαση.

«…Ένας λεβέντης, ένας ομορφάντρας… Νιάτα! Είχε πεθάνει από φυματίωση… λίγο πριν από τον πόλεμο. Ήτανε ο μικρός μας ο αδερφός…», πρόσθεσε τρυφερά η γιαγιά κι έσπρωξε τη φωτογραφία στη χαρτοσακούλα μαζί με τις άλλες.

 

Μόνο τόσο

Πήγαιναν η μία μπροστά κρατώντας το μήλο κι η άλλη παρακαλώντας.

«Σύρε να βρεις δικό σου!»

«Μια δάγκα μόνο, μια δαγκωνίτσα…»

«Σύρε βρες.»

«Λίγο, μια σταλίτσα…»

«Άντε καλά, λίγο», κάλυψε το μήλο με τα χέρια αφήνοντας ελεύθερο ένα στρογγυλό ίσα με το μάτι και της έδωσε:

«Να.»

Η μικρή δάγκωσε χέρια και μήλο μαζί. «Βοήθειαα, χεράκια μουου.»

Πείναγαν. Στη φωτογραφία του τοίχου, που τραβήχτηκε μες στην Κατοχή, είναι όλοι ανέκφραστοι. Στην καρέκλα κάθεται η μάνα, πίσω όρθιος ο πατέρας και γύρω τους μπόλικες θυγατέρες˙ έστελναν την πιο μικρή να ζητήσει ψωμί.

«Άμα δεν πας, θα πούμε ότι είπες να πεθάνει ο πάππους, η μάνα η μεγάλη, η μάνα, ο πατέρας, εμείς…» Την άφηναν να κλαίει κάμποσο κι ύστερα πήγαιναν όλες μαζί.

Το κλειδί το φύλαγε η μάνα η μεγάλη – η γιαγιά. Μαζεύονταν γύρω απ’ τα φουστάνια της  κι απ’ το κλειδωμένο αμπάρι.

«Λίγο! Λίγο, μωρ’ μεγαλίτσα μας. Λίγο για… τόσο!»

«Όρ’ Αντίχριστοι, φευγάτε… Όλο να ροκανάτε σαν τα πελέχια* θέλετε!»

Τις έδιωχνε.

«Γιά, τόσο… Μόνο τόσο!» έδειχναν πόσο ψωμί στις άκρες απ’ τα δάχτυλα.

Όλα αυτά τα μικρούτσικα δάχτυλα.

 

Παιδιά ολουνών

«Οι άνθρωποι έχουν γίνει για να ζει ο ένας χάρη του άλλου.»
Μέγας Βασίλειος

Έρχονταν τον ανήφορο μονοψυχής. Έμπαινε στην αυλή κι ακούμπαγε με το ζάλωμα στο πεζούλι. Έβγαζαν το παιδί απ’ τη σαρμανίτσα* και της το ‘διναν και ζαλωμένη όπως ήταν με τα ξύλα το ‘βανε για θήλασμα. Με το ένα χέρι το βάσταγε και με το άλλο άρπαζε το μαστραπά να πιει νερό. Γκλακ-γκλακ-γκλακ. Δεν ξεχώριζες ποιανού λαιμός λαιμάργαγε έτσι, του παιδιού ή της μάνας…

Τη νύχτα κατέβαιναν οι αντάρτες απ’ το βουνό. Τη μέρα ανέβαιναν οι στρατιώτες. Όλοι στο χακί, δεν ήξεραν ποιος είναι ποιος…

Με τον καιρό τους ξεχώριζαν. Οι αντάρτες έλεγαν «συναγωνίστρια», ενώ οι στρατιώτες έλεγαν «δεσποινίς» ή «κυρία», όταν τους απηύθυναν το λόγο.

Χαράματα που σηκώθηκε να βγάλει τα γίδια τον είδε που κοιμόταν εκεί παραπέρα. Τώρα χακί φόραγε… Τι αντάρτης τι στρατιώτης, κρίμα! Παιδιά ολουνών…

«Τι είσαι συ;»

«Στρατιώτης.»

«Ω, μαυροπαλίκαρο, οι άλλοι έφυγαν απ’ τη νύχτα! Σήκω να σου δείξω.»

Μπροστά αυτή , πίσω αυτός, κι οι δυο είδαν ένα σακί γεμάτο κουραμάνες ξαπλωμένο στα χορτάρια, φόρτωμα που είχε πέσει του στρατού, αλλά κι οι δυο καμώθηκαν πως δεν είδαν τίποτα˙ πού ήξερε κι αυτός με τι είχε να κάνει, κι αυτή… Καλά που δε φάγαν τα κεφάλια τους. Μια στάνη παιδιά την περίμεναν πίσω, μόνο δικά της – συλλογιούνταν και πέταγε απ’ τη χαρά της που θα τα χόρταινε ψωμί, άσπρο… Ψωμάκι!

«Τώρα απ’ εδώ, όλο κάτω να κάμεις», του είπε, όταν τον έβγαλε στα σίγουρα τα μονοπάτια. «Όλο κάτω.»

Κι αυτός λοιπόν, πώς να ‘λεγε, δεν ήξερε άμα είχε ιδεί κι αυτή το ψωμί πώς να της έλεγε… από ευγνωμοσύνη που του ‘σωσε τη ζωή…

«Κι εσύ, κυρία, από δω που ήρθαμε», της έκαμε νόημα με τα μάτια πίσω, «απ’ τον ίδιο το δρόμο να γυρίσεις σπίτι σου… Κατάλαβες;» της τόνιζε και της ξανατόνιζε. «Από δω που ήρθαμε, απ’ τον ίδιο δρόμο να γυρίσεις για το σπίτι σου.»

 

Τα μοιράδια

Μας έλεγε για τότε που για ένα φεγγάρι και ως να γυρίσουν οι γονέοι τους έμειναν με τη θεια τους˙ σακατεμένη απ’ τα φορτώματα στις ασβεσταριές μικρή όταν ήταν, μια στάλα κοριτσάκι, το μπόι που ήταν να ρίξει της είχε μαζευτεί στην πλάτη και τώρα, καθώς πίεζε η καμπούρα τα πνευμόνια, ακούγονταν η ανάσα της ακόμα και με την πόρτα κλειστή.

Μια μέρα τους έφτιαξε ζυμαρόπιτα με καθάριο*, όλο καθάριο! Είχε τυρί, αυγά μέσα, λίγο βούτυρο, έφαγαν, φύλαξαν και γι’ αυτόν. Σούρουπο που γύρισε απ’ το βουνό με τα γίδια τον περίμεναν οι αδερφές του, όξω απ’ την αυλή, όλο χαρές. «Σύρε μέσα, σύρε να ιδείς, κάτι είναι κρεμασμένο για σένα! Δεν έχεις ξαναφάει τέτοιο, δεν έχεις ξαναφάει! Σύρε να δεις…» τον έσπρωχναν. Ξεκρέμασε το σακούλι απ’ τον τοίχο κι έχωσε το χέρι, κι αυτές – χαρές, λες και θα ξανάτρωγαν – τον κοίταζαν πώς άρπαζε το κομμάτι, μαζί κι ένα μικρότερο που ήταν αποκάτω και τα  ‘χωσε στο στόμα – μια φορά! Τη νύχτα ακούγονταν άντερα που έσκουζαν αδικημένα, ήθελαν κι άλλο. Την άλλη μέρα, στο βουνό, μέτρησε δυο παλάμες , λειψές, στο χώμα κι έκαμε γύρω έναν κύκλο όσο το ταψί, να υπολογίσει με βάση το δικό του και τα άλλα μοιράδια. Της θειάκως ένα, και τέσσερα  των κοπελών πέντε, της γιαγιάς έξι, του παππού εφτά, και το δικό του – δεν έβγαιναν. Τα ξαναχώριζε. Όλη μέρα έσβηνε το ταψί στο χώμα, ξαναμέτραγε, ζωγράφιζε άλλο, ξαναμοίραζε, δεν έβγαιναν τα μοιράδια ίσα με το δικό του˙ πώς τα χώρισε η θειάκω!… Το απόγεμα που κατέβηκε τη βρήκε πίσω απ’ το σπίτι. «Φρ, φφ», στηριγμένη με τους αγκώνες και την πλάτη στο φουρνομπέζουλο* και τα μάτια όλο αγανάχτηση και αγωνία καταπάνω στον ουρανό, κοντόφτυνε ανάσες. «Σου ‘βαλα ψια* περσότερο εσένα», του είπε. «Κουράζεσαι.»

Αλλά τι χαρά είχανε κάνει κείνη τη μέρα οι κοπέλες! «Σύρε μέσα, σύρε να ιδείς…» Συγκινήθηκε. Σαν να τις έβλεπε μπροστά του που τον κοιτούσαν να καταπίνει το μοιράδι του, με μισάνοιχτα στόματα.

 

Μη, ψυχούλες, μη

«Μια μέρα, μια παλιόμερα, είχα πάει κοντά με τη σχωρεμένη τη θεια μου την Κούλα, εγώ καμιά δεκαριά κι αυτή ούτε ούτε δεκαεφτά. Απ’ το πρωί που φύγαμαν με τα γίδια μας μούσκευε η βροχή, ψιλή και ασταμάτηγη˙ χειμώνας. Ο τόπος βρεμένος, μας περόνιαζε – πού να καθόμασταν; Ορθοί ως το μεσημέρι. Είχε φέρει κι ένα μπακράτσι* με λίγο φασολάδα, δυο κουτάλια στην τσέπη, τη φάγαμαν όρθιοι. Την τρώγαμε και μας έτρωγε… Φαντάσου, κρύα φασουλάδα, με το κρύο… Σαν τα ζαγάρια, μας έτρεμε το κορμί, το κεφάλι… Με το ζόρι να κουμαντάρουμε το χέρι, να βρει το κουτάλι στόμα! Αναφιλητά βγάζαμαν. Αν μας άκουγε κανένας, θα ‘λεγε; “Τι τρώνε τούτα και κλαίνε!” Κουκουνιάσαμαν εκεί, με τα τσιαγούλια* στα γόνατα – και πού να σταματήσουν…

Με την αδερφή μου τη Λαμπρινή ήμασταν και κοντά στην ηλικία, όλο τσακωνόμασταν για “ένα σκοινί” – όχι δικό μου, όχι δικό σου – , πελεκιόμασταν! Εγώ με το κεφάλι κουρεμένο γουλί, μ’ άρπαζε απ’ τα αυτιά κι εγώ απ’ τα μαλλιά, είχε κοτσίδες. Γύρα-γύρα και γύρα-γύρα μες στο σπίτι και κλότσα και δάγκα και φτύσε και σκούξε. “Μη, ψυχούλες, μη…” Ποιος την άκουγε τη γιαγιά… Μια φορά μας άκουσε η μάνα που έρχονταν. Αφήνει τη βαρέλα στην αυλή και περνάει μέσα με τη γλώσσα δαγκαμένη, αρπάζει την τσιμπίδα απ’ τη θράκα και γράου στα ποδάρια! Η τσιμπίδα καμένη, κόκκινη, το τζάκι αναμμένο! Μας την πέταξε στα ποδάρια˙ κι όπως ήμασταν πιασμένοι μαλλιά κι αυτιά, πηδήσαμαν κι οι δυο μαζί στον αέρα κι όξω απ’ την πόρτα, ξαφανιστήκαμαν! Και μετά ξαφανιστήκαμαν στ’ αλήθεια. Κάπου το ’45 ήταν˙ εγώ τότες ήμουν στα δεκατρία κι αυτή στα δεκαπέντε κι έφευγα κείνη τη μέρα για τα Γιάννενα κι από κει θα πήγαινα στη Φιλιππιάδα όπου δούλευε ο πατέρας. Η Λαμπρινή γύρναγε απ’ το χωριό, την είχε στείλει η μάνα, και τυχαία βρεθήκαμαν στο δρόμο τότες και χαιρετηθήκαμαν, τυχαία! Έπιασε μετά ο Εμφύλιος. Κι έκαμαν κι αυτοί σαν τε μας και χειρότερα…

Κι από κείνη τη μέρα που χαιρετηθήκαμαν και φιληθήκαμαν στο δρόμο, αυτή με ένα μπακράτσι στο χέρι κι εγώ με μια αλλαξιά παραμάσχαλα, κάναμαν κοντά τριάντα χρόνια που ανταμώσαμαν πάλι. Από κείνη τη μέρα που διασταυρωθήκαμαν στο δρόμο τυχαία! Κατάλαβες; Κατάλαβα να λες. Και τη θεια-Κούλα ούτε την ξανάειδαμαν»

 

Γλωσσάρι

αντράλα: σύγχυση, ζαλάδα, ψυχική φόρτιση

πελέχια: τα σκιουράκια

σαρμανίτσα: η κούνια του μωρού

καθάριο: το αλεύρι πρώτης ποιότητας

φουρνομπέζουλο: εξοχή στο χτιστό χωριάτικο φούρνο

ψια: λίγο (από το ψίχα, υποθέτω)

μπρακάτσι (και μπακράτσι): μικρό χάλκινο σκεύος με λαβή

τσιαγούλια: σαγόνια

 

Advertisements

110 Σχόλια to “Τασία Βενέτη, Πέντε μικροδιηγήματα του χιονιού”

  1. Πολύ ωραία!

  2. Γς said

    Καλημέρα

    Πρωινή ευχάριστη [ηπειρώτική] έκπληξη.

    Εξοχα

  3. sarant said

    Καλημέρα από εδώ, ευχαριστώ για το πρώτο σχόλιο. Θα τα πούμε το βράδυ, διότι και σήμερα είμαι εκτός έδρας.

  4. Πολύ συγκινητικά!

  5. 3 Και για το δεύτερο φαντάζομαι 🙂

  6. sarant said

    5: Γράφαμε μαζί με το δεύτερο 🙂

  7. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πολύ ωραία διηγήματα, πολύ ωραίο βιβλίο. Τυχαίνει να το έχω διαβάσει…Εκπληκτική πυκνότητα λόγου και ωραίες ποιητικές εικόνες…Από το «Μαχαίρι» :
    «Πώς μου άρεσε ο τρόπος που έκοβε το ψωμί, σαν να αγκάλιαζε κάποιον πάνω στην καρδιά της και του ‘παιρνε τη ζωή…» Για τη μάνα τη μεγάλη ο λόγος, τη γιαγιά τους.

  8. Sarant said:
    (α) αντράλα: σύγχυση, ζαλάδα, ψυχική φόρτιση
    (β) μπρακάτσι (και μπακράτσι): μικρό χάλκινο σκεύος με λαβή

    α. Υποθέτω ίδια ρίζα με το παρ’ ημίν ντραλίζομαι=ζαλίζομαι
    β. Μικρό τσίγκινο σκεύος με λαβή.

  9. Γς said

    Κι ήταν κι ο Γιώργης γεννημένος σαπάνω κάπου το 1700τόσο. Κι ο πρώτος του γιός ήταν ο Χρήστος.

    Ο Χρηστος του Γιώργη, ο Χρηστογιώργης μιας και δεν είχαν επώνυμα τότε κει πάνω.
    Αυτός ο Χριστογιώργης ήταν πολύ σφιχτός. Επρεπε να ζωριστεί πολύ για να κατεβάσει κάτι από αυτά που ήταν κρεμασμένα απ το ταβάνι με τις πέτρινες πλάκες για να φάει η φαμελιά του.

    Κι ήρθε μετά ο Γιάννης ο παππούς μου κι η γυναίκα του η Φρόσω, η Γιάννοβα, όπως τη λέγανε, που χείρεψε νέα με 5 παιδιά. Και τα παιδιά μεγάλωσαν και σκόρπισαν.

    Ο πατέρας μου κατέβηκε 12 χρονών στην Πρέβεζα και πήρε το καράβι για την Αθήνα να βρει τον αδελφό του.

    Και έμεινε μόνη στα Δερβίζιανα στη Λάκκα Σούλι η Γιάννοβα. Κι ήρθε ο πολεμος. Ο Β’ παγκόσμιος. Είχε προλάβει και τους Βαλκανικούς. 25 χρονών ήτανε κι άκουγε τα κανόνια που έδιωξαν τους Τούρκους από την Ηπειρο.

    Ηρθαν μετά οι αντάρτες. Ο Ζέρβας είχε έδρα το χωριό της. Κι αυτή έθαβε το καλαμπόκι για να το περισώσει από τους μεν και τους δε.
    Την θυμήθηκα με αυτό το «Σύρε».
    Ετσι μου έλεγε. Σύρε και σύρε.

    Πέθανε στα 95 της το 1973.

    Κάπου στα ενθυμήματα του πατέρα μου έχω ένα κουτί με μπομπίνες του ΤΚ-14 της Γκρούντιχ.
    Την είχε μαγνητοφωνήσει να τραγουδάει ηπειρώτικα τραγούδια και να λέει ιστορίες.

    Κάποτε πρέπει να τα ζωντανέψω.
    Αν προλάβω βέβαια

  10. cronopiusa said

    σπαμοπαγίδας ἵστημι…

  11. Γς said

    10:

    Κάπως έτσι ήταν και το σπίτι του προ-προπάπου μου Χρηστογιώργη, που υπάρχει ακόμα

  12. atheofobos said

    τσιαγούλια: σαγόνια
    Η Καρπενησιώτισσα γιαγιά μου έλεγε τα τσαούλια ,αλλά νομίζω ότι εννοούσε τα μάγουλα.

  13. cronopiusa said

  14. Γιωργής Λασκαρίδης said

    Τούκα πρω.
    Καλημέρα σας!

  15. Γιωργής Λασκαρίδης said

    Ότι του φανεί, του τρελοΣτεφανή!! 🙂 🙂
    Και πάλι καλημέρα. 🙂

  16. cronopiusa said

    Ευχαριστούμε Μαρία!

  17. Γς said

    13:
    Κρόνη ξαναβάλε το

    Το Σκάρο

  18. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ένα έξυπνο εικονογραφημένο μπονζάι από τον ίδιο ιστότοπο:
    https://bonsaistoriesflashfiction.wordpress.com/2016/05/30/agnostos-me-gousto-simata-odikis-kykloforias/

  19. cronopiusa said

    Γς 😉

  20. gpoint said

    # 17

    Αυτός είναι σκάρος !

  21. Γς said

    Κι έλεγα θα την κάνει την μακακία του ο κουφός, ουπς, ο Πσαράς

  22. gpoint said

    στο γλωσσάρι είχα γνωστά 4 ατα 8

    (αντράλα, καθάριο, φουρνομπέζουλο, τσαγούλια )

  23. gpoint said

    # 21

    εμ όταν ζητάς κλαρίνο μαλακό, τι περιμένεις ;

  24. Παναγιώτης Κ. said

    @9. Γιάννοβα αλλά και Γιαννοβγιά μαζί βεβαίως και η κλασική ονοματοδοσία της συζύγου από το όνομα του συζύγου και την κατάληξη -αινα δηλαδή Γιάνναινα.

    Και κάτι ακόμη με τα ονόματα : Είναι σύνηθες, τουλάχιστον στον κύκλο μου , και για ζευγάρια να λέμε π.χ ο Γιάννης της Ειρήνης ή αντιστρόφως, η Ειρήνη του Γιάννη. Εξαρτάται από το πρόσωπο για το οποίο μιλάμε. Στην πρώτη περίπτωση μιλάμε για τον Γιάννη ενώ στην δεύτερη για την Ειρήνη.

  25. Παναγιώτης Κ. said

    «από αυτό το δρόμο να γυρίσεις, για το σπίτι σου».
    Η επιμονή του μάλλον προειδοποίηση ήταν γιατί σε άλλες διαδρομές μπορεί να πατούσε κάποια νάρκη. Έτσι δεν είναι;
    Διαβάζω αυτό τον καιρό για την επίμαχη περίοδο και με πιάνει ζάλη. 😦

  26. Alexis said

    Ωραίο το σημερινό!

    Μερικά μικρά γλωσσικά:

    -αντράλα: περισσότερο με τη σημασία «αναστάτωση, φασαρία» λέγεται σήμερα. Στον «κυρ-Μέντιο» του Βάρναλη το «αντραλίζομαι, πεινώ» σημαίνει ξεκάθαρα «ζαλίζομαι» αλλά σήμερα η σημασία του «ζαλίζομαι» νομίζω πως έχει υποχωρήσει. Όταν θέλουν να πουν «μου ‘ρθε ζαλάδα» λένε συνήθως «μου ‘ρθε σκοτούρα»

    -τσιαγούλια: και τσαούλια βέβαια και όχι μόνο στην Ήπειρο αλλά και αλλού, όπως λέει και ο Αθεόφοβος στο #12. Αλλά είναι τα σαγόνια, όχι τα μάγουλα. «Στράβωσε το τσαούλι του» λένε χαρακτηριστικά για κάποιον που του έχει στραβώσει το σαγόνι, π.χ. από ψύξη ή εγκεφαλικό.

    -καθάριο: λέγεται και αλλού. Ο πατέρας μου (εξ ορεινής Ηλείας ορμώμενος 🙂 ) μου έλεγε ότι «ψωμί καθάριο» λέγανε το άσπρο ψωμί.

    Εμβληματικές βεβαίως οι καταλήξεις των ρημάτων στον παρατικό σε -αν: «Πήγαμαν, κάτσαμαν, φάγαμαν και φύγαμαν» :smile:.
    Όπως και η μετατροπή των σε -ίζω σε -άω: ψωνίζω-ψωνάω, ροκανίζω-ροκανάω, κλπ.

  27. Alexis said

    Τον «Σκάρο» που έβαλε παραπάνω η Κρόνη, έχω ακούσει, χωρίς να το έχω επιβεβαιώσει δια ζώσης βέβαια, ότι το παίζανε παλιά στα πανηγύρια οι οργανοπαίχτες, νωρίς το πρωί, δίνοντας το μήνυμα ότι «σχόλασε το γλέντι, πηγαίνετε σπίτια σας». Σα να τους έλεγαν «άντε, ώρα να πάτε να σκαρίσετε τα πρόβατα»…

  28. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Γλωσσικα και γεωγραφια σχετικο

    Ν’ ΑΚΟΥΩ ΚΑΛΑ Τ’ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ
    Συγγραφέας: ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, ΣΩΤΗΡΗΣ
    Έτος έκδοσης: 1993

    Μας έπλενε ένας κρύγιος αγέρας που κατέβαινε απ’ το απάτητο χιόνι και σφύριζε σαν διάολος. Το παιδί το τουλούπωσα με μια χλαίνη που πήρα από κάποιον κρουσταλιασμένον που ηύρα. Με ξεπλάτισε, γιατί όλο γύριζε να χαλέψει τους γονέους. Αφ’ όντις δεν τους ένιωθε, είχε γένει τρακόσες οκάδες.
    Νύχτα ακόμα, ξεπνοϊσμένοι, ‘κούσαμαν μακριά τους πρώτους πέτους. Κοντεύαμεν σε κατοικία, αλλά ήμασταν μέσα ή στην Ελλάδα; Άξαφνα ‘κούσαμε ομιλίες στ’ αλβανικά κι αλυχτήσματα. Μου κόπηκαν τα ποδάρια. Μέσα ήμασταν. Παγώσαμαν στον τόπο. Μονάχα οι καρδιές χτυπάγανε. Μας έριξαν δυνατό φακό και κάποιος φώναξε. «Μην σκιάεστε, μο διαόλοι, είστε στο ελληνικό.»

  29. Παναγιώτης Κ. said

    @28. Μου θύμισες μια πολύ δυνατή για μένα, φράση του Σ.Δημητρίου! Δεν θυμάμαι αν είναι από το συγκεκριμένο βιβλίο ή κάποιο άλλο. Σε κάποιο από τα βιωματικά του λοιπόν διήγημα αναφέρει: Δεν είχαν την αίσθηση τότε, ότι δουλεύουν οι αγρότες. Δεν μπορούσαν να φανταστούν διαφορετικά τη ζωή τους. ( Γράφω από μνήμης)

  30. gpoint said

    Για τον ριβαλντίνιο με αγάπη κι κατανόηση…

    http://www.sport24.gr/football/omades/Panathinaikos/den-dikaiwse-tis-prosdokies-h-k20-toy-panathhnaikou.4024730.html

  31. IN said

    Πολύ ωραία και συγκινητικά.

    Τις δέουσες ευχαριστίες στην πληκτρολογήσασα (πω, πω, πώς το είπα τώρα αυτό!).

    7/8, νομίζω, στο γλωσσάρι, μόνο το «καθάριο» δεν ήξερα αν και υποπτευόμουν. Άλλωστε η διάλεκτος είναι πολύ κοντά στα δικά μας (Δ. Μακεδονία), μόνο πρώτο πληθυντικό σε -μαν δεν έχουμε εμείς. Επίσης κατσιαούλια τα ξέρω εγώ τα σαγόνια.

    Μου κάνει όμως εντύπωση που δεν ανεβάζει τον τόνο στην προ-προπαραλήγουσα («τσακώνομασταν», όχι «τσακωνόμασταν»). Ίσως να έπεσε θύμα του διορθωτή.

  32. Γιάννης Κουβάτσος said

    25. Ή και για να βρει το σακί με τις κουραμάνες, αφού δεν ήταν σίγουρος αν αυτή το είχε δει.

  33. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    29. .»Δεν είχαν την αίσθηση τότε, ότι δουλεύουν οι αγρότες. Δεν μπορούσαν να φανταστούν διαφορετικά τη ζωή τους.» Και ως μεταναστες κυριως στην Γερμανια μετα το 1960.

    Σε αντιθεση με τα παιδια και τα εγγονια τους που απο το 1990, με την ελευση των οικονομικων μεταναστων, εγιναν ενδιαμεσοι και σε λιγα χρονια απεκτησαν αλλεργια, για να μην γραψω αποστροφη προς την χειρωνακτικη εργασια , οχι μονον στην Ηπειρο αλλα σ’ ολη την χωρα. Ετσι το ποσοστο εισαγωγης σε ΑΕΙ/ΤΕΙ πεντατπλασιαστηκε περιπου σε 40 ετη απο το 15% (1973) εφθασε φετος στο 70%, ενω ο μ.ο. στην Ε.Ε. ειναι 50%.

  34. Γιάννης Ιατρού said

    25/32 : Κι εγώ, αυτό νομίζω.
    Το γράφει άλlωστε .. δεν ήξερε άμα είχε ιδεί κι αυτή το ψωμί πώς να της έλεγε… από ευγνωμοσύνη που του ‘σωσε τη ζωή…

  35. Γιάννης Ιατρού said

    Καλά, δύο η ώρα και μόνο 33/34 σχόλια;;;; Και τόσο ωραίο νήμα!
    Πολύ ζέστη, ε;;;

  36. Γιάννης Ιατρού said

    Είναι, λέει … κι η ημέρα του πατέρα σήμερα…
    Μπάααα, μα κανείς δεν έκανε μνεία!
    Και μετά σου λέει, υπογεννητικότητα. Μα αφού δεν υπάρχουν καθόλου κίνητρα 🙂 🙂
    Ούτε ένας καλός λόγος ρε παιδί μου 🙂

  37. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Σκληρά αλλά όμορφα διηγήματα, όμως σήμερα λίγοι μπορούν να τα νιώσουν, ακόμα και οι νεόπτωχοι. Η διαχρονική σύνδεση του τότε με το τώρα, είναι πως ούτε εκείνοι ήξεραν για ποιό λόγο υπόφεραν, ούτε οι σημερινοί.

  38. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Ο Λούσιας

    Νίκος Χουλιαράς

    Νεφέλη, 1987, 212 σελ.

    …»Την άλλη τη μέρα, πάλι μοναχός μου ήμουν στο σπίτι, κι είπα από μέσα μου. Καλά που είμαι και μοναχός μου, είπα. Γιατί κι ο Στέργιος να ‘ταν, κι ο Βαγγέλης, εγώ πάλι μοναχός μου είμαι, κι όλα μες στο κεφάλι μου βρίσκονται. Ακόμα και τα Γιάννενα, κι αυτά, μες στο κεφάλι μου τα ‘χω. Αλλά κι αυτοί που είναι απόξω απ’ το κεφάλι μου, καλοί είναι, λέω, γιατί κι αυτοί μες στο δικό τους το κεφάλι, πάλι μοναχοί τους θα ‘ναι. Όταν έιμαστε όμως όλοι μαζί, αλλιώτικοι είμαστε. Γιατί εγώ είναι εγώ, κι ο Βαγγέλης είναι ο Βαγγέλης. Ο Στέργιος πάλι είναι άλλος, κι άλλος είναι ο πατέρας του Βαγγέλη.
    Όλοι μαζί όμως, η Ελλάδα είμαστε. Γιατί, η Ελλάδα είναι και πιο μεγάλη απ’ τα Γιάννενα. Αλλά και τα Γιάννενα, Ελλάδα πάλι είναι κι αυτά»…

    ΥΓ Περισσοτερο ψαγμενο, επιτηδευμενα ναϊφ λογω του ηρωα.

  39. Γιάννης Κουβάτσος said

    Έχω την εντύπωση πως οι περισσότεροι σύγχρονοι λογοτέχνες κατάγονται από την Ήπειρο. Εντάξει, υπερβάλλω, αλλά οι Ηπειρώτες γράφουν πολύ για τα παιδικά τους βιώματα στο χωριό τους. Η νοσταλγία του εσωτερικού μετανάστη;

  40. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Ας μην ξεχναμε την ιστορια του μεγαλοφυιους μικρού Νικόλα που ξεκινησε από το Πάπιγκο και σπουδασε στο Κολεγειο Αθηνων.

    «…… Το Σοφό Παιδί αποτελεί μέχρι σήμερα το πιο γνωστό και μακράν το πιο επιτυχημένο μυθιστόρημα του Χωμενίδη.

    Το απόγευμα πήγαινε τη Νίκη βόλτα με το καρότσι και το σούρουπο αφοσιωνότανε στις σοβαρότερες μελέτες του. Είχε ξεσκονίσει τη βιβλιοθήκη του Τζαίηκομπ και τη διάβαζε τόμο τόμο, σημειώνοντας στα περιθώρια των σελίδων προσωπικά του σχόλια που – όταν δεν είναι εντελώς γριφώδη – κυμαίνονται ανάμεσα στη μεγαλοφυία και στην εξόφθαλμη ανοησία (σ. 188).

    Το πιο πάνω απόσπασμα, που περιγράφει τις πνευματικές ανησυχίες του μικρού Νικόλα από το Πάπιγκο Ιωαννίνων, του πρωτοπρόσωπου, ομοδιηγητικού αφηγητή του μυθιστορήματος, θα μπορούσε να αποτελέσει (ιδιαίτερα το υπογραμμισμένο χωρίο) ακριβέστατη περιγραφή του ιδίου του πεζογραφήματος! Είναι ξεκάθαρο ότι ο Χωμενίδης κλείνει εδώ μεταλογοτεχνικά το μάτι στον προσεκτικό αναγνώστη του. Το Σοφό Παιδί, απολύτως συνειδητά, προγραμματισμένα και στρατηγικά, κινείται μεταξύ ιδιοφυίας και γελοιότητας….»

    https://antonispetrides.wordpress.com/2014/07/01/chomenidis/

  41. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    39. Η περιοχη της Ηπειρου φαινεται να ειναι η «Αρκαδια» πολλων ελληνων καλλιτεχνων και δικαιως. Περικλειστη, απομονωμενη μεχρι προτινος, καλυμενη με το χιονι τον χειμωνα, οργιαστικη φυση την προχωρημενη ανοιξη,…, κοιλαδες, φαραγγια, …

    «Αρκαδία (αρκαδικό λογοτεχνικό ύφος). Ο Ρωμαίος ποιητής Βιργίλιος άντλησε την έμπνευσή του από τους ελληνικούς μύθους και από τους Έλληνες βουκολικούς ποιητές —ιδιαίτερα τον Θεόκριτο— όταν έγραψε τις Εκλογές του, μια σειρά ποιημάτων που προσδιορίζονται τοπικά στην αρκαδική γη. Ως αποτέλεσμα της επιρροής του Βιργίλιου στη μεσαιωνική ευρωπαϊκή λογοτεχνία (βλ. για παράδειγμα τη Θεία Κωμωδία), η Αρκαδία έγινε σύμβολο του βουκολικού ποιήματος. Στην τέχνη, είτε πρόκειται για τη λογοτεχνία, τη ζωγραφική ή άλλη μορφή, ο όρος συνδέεται με αγροτικά θέματα όπως τα χωριά και τα ειδυλλιακά τοπία της φύσης που απεικονίζονται με τρόπο ιδιαίτερα μη ρεαλιστικό και σημαντική απλότητα.
    […]

    πηγη βικι

  42. Γς said

    36:

    Ωχ, βρε αδελφέ. Νη το ψάχνεις.
    Εγώ πάντως έριξα μια σέλφι-ευχή το πρωί στο ΦΒ.

  43. Γς said

    >στο ΦΒ

    στα μανταλάκια δηλαδής

  44. Γς said

    24:

    >Στην πρώτη περίπτωση μιλάμε για τον Γιάννη ενώ στην δεύτερη για την Ειρήνη.

    Αν μιλάς για μένα και την κυρά μου, πρόσεξε μη μπλέξεις τις αντιστοιχίες

  45. gpoint said

    # 36

    σήμερα είναι η μέρα του (φερόμενου ως) πατέρα…

    κι είναι ακριβά τα τεστ DNA κι αναξιόπιστα ως απέδειξε ο Ακάλυπτος στους παντρεμένους που είχαν ψυχή…

  46. Stella said

    Τασία Βενέτη – Αρα θε να έχει καταγωγή από το Λια (νομός Θεσπρωτίας).
    Και σήμερα να πάρεις (στο Ελληνικό) την γραμμή Κτίσματα, Χαραυγή, Καστάνιανη, Αγιά Μαρίνα Βαβούρι, Λιας, Τσαμαντάς…θα βρείς το τότε ΖΩΝΤΑΝΟ (και παραπονεμένο για την εγκατάλειψη τους από το αθηναίικο κράτος).
    Καλημέρα και ευχαριστίες στον κ. Σαραντάκο και την Μαρία

  47. Γιάννης Ιατρού said

    45: Γιώργο, σκέψου και το νά ΄σαι και να μην το έχεις μάθει ακόμα!
    Να πάρει άμεσα θέση ο Γς! 🙂

  48. gpoint said

    # 47

    ……………..

  49. gpoint said

    # 47

    Λέω να βάλω ένα τραγου δάκη με τον Τερρυ

  50. Γς said

    47:

    -Πως σε λένε; -Γιάννη, εσένα; -Κι εμένα Γιάννη.
    -Τη μαμά σου; Του είπα
    -Τον μπαμπά σου; Του είπα.

    Συνέχεια εδώ

  51. Θύμμαχος Θήτης said

    Πολύ ωραία η δημοσίευση.

  52. ΓιώργοςΜ said

    Καλησπέρα,
    το λακωνίζειν εστί ενίοτε και φιλολογείν. Εξαιρετικό.

    Μου θύμισε την πικρή γεύση του «Σκληροί αγώνες για μικρή ζωή» της Έλλης Αλεξιου.

    Ο τίτλος με το χιόνι αντίστιξη στα σημερινά και χθεσινά σαραντάρια-και-βάλε, και το περιεχόμενο αντίστιξη με την ελαφρότητα που συχνά συνηθίζουμε να βλέπουμε πλέον τα πράγματα…

  53. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Είναι, λέει … κι η ημέρα του πατέρα σήμερα…»

    Λιγο πριν μου τηλεφωνησε η κορη ❤ μας για την σχετικη ευχη!

  54. Θύμμαχος Θήτης said

    Η πυραμίδα των ηλικιών στην Ελλάδα (είναι του 2004).

    Φαίνεται το κενό (ηλικίες 60-64 αναφερόμενοι στο 2004)

  55. Θύμμαχος Θήτης said

    και μια ελίτσα μακριά από την σημερινή αντίληψη για την ανάπτυξη

  56. spiral architect said

    Σέλφι (με self timer) του Κώστα Μπαλάφα κάπου στην Πίνδο:

  57. Γιάννης Ιατρού said

    56: Spiral
    What’s Up πήρες τελικά;;; 🙂

  58. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Εξαιρετικά! Ευχαριστούμε τη Μαρία και το Νικοκύρη.

    Πηχτό το λεκανοπέδιο.Ζέστη κοφτή.Η θάλασσα ζουμί.Πού να πάμε λέγαμε σήμερα.Στην Ισλανδία!Έχω δει κάτι νησάκια ολοπράσινα κάτι τοπία κουκλίστικα.Άντε ρε άμα ήμουν για το βορά θα ήμουνή μπακαλιάρος ή φτιαγμένη ροδαλή με μαλλί στάχυ. Για τα χιόνια.Τώρα πού να το πάω βαθυμελάχρινό μου.Χώμα μεσογειακό κι άμμος σκούρα μόνο προς το νότο. Να ψηθούμε να βράσουμε ν΄αχνίσουμε όπως παλιά.Τα μεσημέρια θυμάσαι πως παίρναν φωτιά τα παιδικά μας τσίνορα κατάματα στον ανελέητο ήλιο, δρόμο π΄αγάπαγαν στο πλαγιαστό σφυριχτό τους πέταγμα οι ασκορδαλοί, τα πουλιά του θερισμού που μας μάγευαν κι όλο τα γυρεύαμε στις πεζούλες. Πέτσωνε από το ψήσιμο το μεταξωτό άγουρο δέρμα στα μάγουλα και στα καύκαλα των χεριών όλα τα Λιβυκά μας καλοκαίρια αλλά μόνο σαν μεταφυτευτήκαμε εδώ τα είπαμε εγκαύματα τους χρεώσαμε και κάτι σημάδια άσβηστα.Την κάψα αυτή τη μάθαμε ό,τι πάθαμε πάθαμε και προς τα κει που μας γνωρίζει ο ήλιος θα βρούμε να πάμε.

    «Ήμουν στη βρύση κι έπλενα – έλεγε η μεγάλη η γιαγιά. Κι εκεί, στο πουρνάρι, φανερώθηκε — μέρα μεσημέρι! Όμορφη, να της πάρεις το κεφάλι! Φόραγε ένα φουστάνι άσπρο, μακρύ, και στέκονταν! Δεν πάταγε στη γη, στέκονταν! Κι όντας χαμογέλασε, βγήκε απ’ το στόμα της ένα φως λαμπρό που θαμπώθηκε ο τόπος όλος! «Ε, καλά… Κι εμείς τώρα γιατί δεν «βλέπουμε»; αμφισβητούσε η εγγονή της. Πού ξέρω; Για, ήταν αθώος ο κόσμος τότες, κι «έβγαιναν»…».
    Η Βενέτη εκφράζεται με το βουνίσιο ιδίωμα της βόρειας Ελλάδας, που επειδή είναι παλαιό, παμπάλαιο, με ορισμένες τελετουργικές κινήσεις κατορθώνει να σκηνοθετήσει ατμόσφαιρα χωρίς καμιά εξεζητημένη κίνηση.
    «Από την Αλβανία τους αμπάριασαν στα πλοία. Τίποτα δεν είδαν μέχρι που –ούτε ήξεραν που έφτασαν– στη Ρωσία. Κι εκεί, πάλι, τους τσουβάλιασαν στα τρένα. Μερόνυχτα ως την Τασκένδη. Στον μήνα τούς έδωσαν ρούχα και δουλειά σε ένα εργοστάσιο που έφτιαχνε πολεμικά αεροπλάνα. Να φανταστείς ότι το εργοστάσιο έφτιαχνε ένα αεροπλάνο την ημέρα, ολόκληρο – απ’ την αρχή ως τον πάτο. Ένα αεροπλάνο την ημέρα! Και τόσα χρόνια ένα αεροπλάνο δεν φτιάχτηκε να τους γυρίσει πίσω. Λες και δεν τους περίμενε κανείς!…».
    Κωστής Παπαγιώργης «Η μικρή φόρμα στο προσκήνιο» 19.12.2013 lifo.gr

  59. cronopiusa said

  60. Ανδρέας Μαρικάς said

    Είναι απίστευτη η ικανότης του κ. Σαραντάκου να αποκρύπτει την ουσία των θεμάτων που αναρτά. Είναι δυνατόν σε ένα άρθρο για την ταλαντούχα Τασία Βενέτη να αποσιωπά (πιθανόν η ευθύνη να είναι της κ. Μαρίας που τον παρέσυρε και ο κ. Σαραντάκος ούτε κάν σκάμπαζε ποιά είναι η Τασία Βενέτη…) τα εξής συγκλονιστικά;

    1. Η Τασία Βενέτη είναι Ελληνοαμερικανίδα, έχει ζήσει χρόνια στις ΗΠΑ και ενώ ήτο άθεη, έγινε πιστή χριστιανή εξαιτίας των περιπετειών της πανέμορφης και αξιολάτρευτης 18χρονης κόρης της Νεκταρίας Αναστασοπούλου, που πάσχει εκ γενετής από συγγενή μυοκαρδιοπάθεια και σαγήνευσε προ τριμήνου το Ελληνικό Διαδίκτυο (εμφανίστηκε με skype και στην εκπομπή της κ. Τατιάνας Ευαγγελάτου, σαρώνοντας τις θεαματικότητες) με το βίντεο που ανήρτησε στο Facebook ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου του σωτηρίου έτους 2016…

    Δείτε λιγάκι απ’ αυτό το βίντεο με την Νεκταρία, για να καταλάβετε πόσο αξιοπρεπή και χαριτωμένα κάνει τα παιδιά η Αμερικανική Παιδεία, οποιαδήποτε σταβοξυλιά κι αν τους τύχει στην ζωή τους. Φαντάζεστε να βρισκόταν στη θέση της Νεκταρίας κάποιο παιδί που είχε ανατραφεί με την αντίχριστη Παιδεία της σημερινής άθεης Ελλάδος; Δεν θέλω να πώ τί κλαψομούνικο θα ήταν, για να μή σοκάρω τους αδελφούς αναγνώστες του Ιστολογίου

    2. Είναι δυνατόν να μάς αποκρύπτουν ο κ. Σαραντάκος και η κ. Μαρία ότι η Τασία Βενέτη είναι φανατική θαυμάστρια των Μύθων του Αισώπου, εξ ού και η λατρεία της προς τα σύντομα διηγήματα;

    Ότι λατρεύει τον Κώστα Κρυστάλλη, εξ ού και η ηπειρώτικη ντοπιολαλιά των διηγημάτων της; Ότι επί χρόνια στην Αμερική διάβαζε μόνο τον «Αλέξη Ζορμπά», γιατί δεν είχε κανένα άλλο βιβλίο στην νεοελληνική γλώσσα;

    Επειδή πιστεύω εις Χριστόν και αυτόν εσταυρωμένον, σταματώ εδώ την κριτική, για να μή στεναχωρήσω κι άλλο τον κ. Σαραντάκο και την κ. Μαρία

    3) Όσοι θέλουν περισσότερες πληροφορίες για την εκπληκτική και σαγηνευτική κόρη της Τασίας Βενέτη, την 18χρονη Νεκταρία Αναστασοπούλου, ας ρίξουν μιά ματιά εδώ και εδώ

    Κλείνοντας την παρέμβασή μου, θέλω να καταγγείλω τον ωχαδερφισμό των συμπατριωτών μας που δεν πατάνε στις παρουσιάσεις «Του Χιονιού» ανά την Ελλάδα, όπως π.χ. προ μηνών στα Χανιά, όπου στην παρουσίαση βρέθηκαν 25 νοματαίοι που ήσαν έτοιμοι να τους πάρει ο ύπνος…

    ΥΓ: Δεν αντέχω τον πειρασμό και θα το ρωτήσω: Στίς 9.50 το πρωΐ της Πεντηκοστής ανέβηκε το παρόν άρθρο του κ. Σαραντάκου με τον αυτόματο πιλότο. Σε λιγότερο από 40 λεπτά (10.34 π.μ.) το ανέβασε το LEFT.gr. Ο αυτόματος πιλότος είναι υπεύθυνος γι’ αυτή την αστρονομική ταχύτητα ή υπήρξε κάποιου είδους προσυνεννόησις;

  61. spiral architect said

    @57: Οχι. Βράζω στο μπαλκόνι μου! 👿

  62. Γιάννης Κουβάτσος said

    Έχει δίκιο ο Πορτοσάλτε. Από τυχοδιωκτική διάθεση ψάχνουν για δουλειά στο εξωτερικό οι Έλληνες, για ν’ αλλάξουν παραστάσεις, να γνωρίσουν άλλους ανθρώπους, άλλους τόπους. Σε καμιά περίπτωση, πάντως, επειδή δεν βρίσκουν απασχόληση στον τόπο τους. Διότι δουλειές υπάρχουν. Με τι ομοιοκαταληκτεί το Άρης; Α, μπράβο, μ’ αυτό.

  63. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    55.>>και μια ελίτσα μακριά από την σημερινή αντίληψη για την ανάπτυξη.
    Μου έφερε στο νου το στίχο που με στοίχειωσε:
    «κι οι ξένοι σαν τους κλέφτες να κόβουν τις ελιές»
    Έκτοτε είδα και ντόπιους να ξεριζώνουν ελιές για θερμοκήπια. Εντάξει(τελοπάντων) χαρουπιές,πεύκα,σκίνα,μα ελιές,δεν το χώνεψα ποτέ.
    Ας ξαναθυμηθούμε το ποίημα-τραγούδι τώρα που και οι ελιές κόπηκαν και οι ταρσανάδες σίγησαν
    Μέγαρα 1976
    Μάνος Λοΐζος/Φώντας Λάδης /Γιώργος Νταλάρας
    Ένα καράβι πάει στα Μέγαρα κρυφά
    μπουλντόζες κουβαλάει φαντάρους και σκυλιά
    φέρνει σίδερα χιλιάδες
    για να φτιάξουν ταρσανάδες

    Οι άντρες στην Αθήνα μπροστά στους δικαστές
    κι οι ξένοι σαν τους κλέφτες να κόβουν τις ελιές
    γονικά και θυγατέρες
    μαύρες σήκωσαν παντιέρες

    Ένα καράβι φεύγει πίσω στον Πειραιά
    αναφορά να δώσει στα μαύρα αφεντικά
    Μέγαρα και Ελευσίνα
    ξεκινάν για την Αθήνα

  64. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    62, Κήρυκας υπέρ της φυγής των παιδιών στο εξωτερικό μαζί με τον Πορ@οσάλτε, είναι και ο πασών των λιστών Τράγκας κάθε πρωί. Ε θε μου πώς βαστάς τα κεραμίδια.Το αληταριό όλο!

  65. Θύμμαχος Θήτης said

    63 Υπάρχει κι αυτό το ντομιμαντέρ του 1973 για τα Μέγαρα

  66. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Για την μεταναστευση ελληνων επιστημονων.

    Ειναι γνωστο οτι ακομη κι αν δεν υπηρχε η παρατεταμενη οικονομικη υφεση, το πληθος των μηχανικων, ιατρων,οικονομολογων, …, ηδη απο το 2005, ειναι πολλαπλασιο των αναγκων στην χωρα και επομενως δεν θα ευρισκε απασχοληση εντοπιως.

    Παραδειγμα : Η κορη μας αυτες τις μερες ειναι στην Ελβετια φιλοξενουμεν φιλης της Μηχανολογου Μηχανικου, 28 ετων που εργαζεται 3 ετη στην ξενητεια. Μετα θα παει να δει αλλη φιλη της αριστουχο Αρχιτεκτονα ΕΜΠ, 31 ετων που εργαζεται στην Γερμανια. Πριν ειχε εργαθει επι 6ετια σε διαφορα μερη του κοσμου.

    Ηταν καλυτερα να μεινουν εδω;

    Προσωπικα , χθες ειπα στην κορη μας να βρει δουλεια στην Ελβετια.

  67. cronopiusa said

    Καλή σας μέρα, ευχαριστούμε!

  68. Γιάννης Κουβάτσος said

    Φυσικά είναι καλύτερο τα παιδιά μας να βρίσκουν δουλειά στην πατρίδα μας. Θα μου πείτε ότι δεν βρίσκουν, οπότε, απ’ το να φυτοζωούν εδώ, καλύτερα να ξενιτεύονται για μια καλύτερη ζωή. Σ’ αυτό συμφωνούμε. Γιατί όμως δεν υπάρχουν δουλειές στην Ελλάδα και σε τι διαφέρει αυτή η μετανάστευση από την αντίστοιχη του ’60; Τότε έφευγαν ανειδίκευτοι εργάτες, τώρα φεύγει η μορφωμένη και ειδικευμένη νεολαία μας. Πολύ χειρότερο, δηλαδή, για όλους μας πλην πορτοσαλτιδίων.

  69. Θύμμαχος Θήτης said

    63 Το ποίημα είναι για τις 13 Απριλιου του 1973, λέει το χρονικό της υπόθεσης στην αρχή το ντοκιμαντερ παραπάνω.

  70. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για τα νεότερα! Επιτέλους γύρισα στη βάση μου.

    8α: Ναι. Όλα ανάγονται σε ένα ανατρανίζομαι.

    9: Να το κάνεις.

    25 Νομίζω πως της είπε να γυρίσει απ’ τον ίδιο δρόμο για να πάρει τις κουραμάνες

    60: Με τόση ζέστη, ένα μπάνιο, έστω και βραδυνό, είναι χαλαρωτικό και δροσιστικό.

  71. Γιάννης Κουβάτσος said

    Η μικρή φόρμα, όταν είναι επιτυχημένη, έχει πιο πολλή ουσία κι ομορφιά από εκατό φλύαρα μυθιστορήματα…

    ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ, Βολφντίτριχ Σνούρε
    Η καλύτερη ιστορία της ζωής μου. Κάπου μιάμιση σελίδα γραφομηχανής. Τον συγγραφέα τον ξέχασα, τον είχα διαβάσει στην εφημερίδα. Δυο βαριά άρρωστοι νοσηλεύονται στο ίδιο δωμάτιο. Ο ένας έχει το κρεβάτι από τη μεριά της πόρτας, ο άλλος δίπλα στο παράθυρο. Έξω βλέπει μόνο αυτός που είναι στο παράθυρο. Η μεγαλύτερη επιθυμία του άλλου είναι να πάρει το κρεβάτι στο παράθυρο. Ο άλλος στο παράθυρο υποφέρει από αυτό. Για να αποζημιώσει τον άλλον, του διηγείται καθημερινά, ώρες ολόκληρες, όλα όσα βλέπει να συμβαίνουν έξω από το παράθυρό του. Μια νύχτα παθαίνει κρίση ασφυξίας. Αυτός στην πόρτα θα μπορούσε να φωνάξει τη νοσοκόμα. Δεν το κάνει: σκέφτεται το κρεβάτι. Το άλλο πρωί ο άλλος έχει πεθάνει, από ασφυξία. Το κρεβάτι του στο παράθυρο αδειάζει: το παίρνει αυτός που ήταν ξαπλωμένος απ’ τη μεριά της πόρτας. Η επιθυμία του είχε εκπληρωθεί. Γεμάτος λαχτάρα και προσδοκία γυρίζει το πρόσωπό του προς το παράθυρο. Τίποτα… μόνο ένας μαντρότοιχος.

  72. Corto said

    Πολύ ωραία διηγήματα!
    Ευχαριστούμε την Μαρία για την επιλογή και την πληκτρολόγηση και τον Νίκο Σαραντάκο για τις ωραίες λογοτεχνικές Κυριακές που προσφέρει!

    Περί σαρμανίτσας γράφει λεπτομέρειες εδώ:

    https://opyrros.wordpress.com/2012/02/11/%CF%83%CE%B1%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CF%84%CF%83%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CE%B7%CF%80%CE%B5%CE%AF%CF%81%CE%BF%CF%85-2/

    «Θέλεις στην κούνια Χάιδω μ’ βάλε με/ θέλεις στη σαρμανίτσα»:

  73. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    71. Την ιστορία την έχουν αβγατίσει (δε βάζω λινκ γιατί λέει και κάτι επεξηγηματικά κατηχητικά μετά που λογοτεχνικά δε μ΄αρέσουνε)

    Λίγες μέρες μετά, ο άλλος άνδρας ρώτησε αν θα μπορούσε να μεταφερθεί στη θέση που άφησε κενή ο «συγκάτοικος» του, δίπλα στο παράθυρο. Η νοσοκόμα ευχαρίστως έκανε την αλλαγή, και εφ’ όσον σιγουρεύτηκε ότι ο άνδρας αισθανόταν άνετα, τον άφησε μόνο.
    Σιγά, επώδυνα, στήριξε τον εαυτό του στον ένα του αγκώνα να δει για πρώτη φορά του τον έξω κόσμο.
    Πάσχισε να γείρει να δει έξω από το παράθυρο δίπλα στο κρεβάτι.
    Όμως, αντίκρισε ένα λευκό τοίχο.
    Ο άνδρας ρώτησε τη νοσοκόμα αν ήτανε καλά στα μυαλά του ο συχωρεμένος συγκάτοικός του και τι τον ανάγκαζε να του περιγράφει τόσο έξοχα πράγματα έξω από το παράθυρο κάθε απόγευμα.
    Η νοσοκόμα αποκρίθηκε πως ο άνδρας ήταν τυφλός και δεν μπορούσε να δει ούτε τον τοίχο.

  74. spiral architect said

    @66: ηδη απο το 2005, ειναι πολλαπλασιο των αναγκων στην χωρα και επομενως δεν θα ευρισκε απασχοληση εντοπιως.

    Οπαδός του κεντρικού σχεδιασμού;

  75. Corto said

    Επίσης για την σαρμανίτσα σε σχέση με το παλιό άρθρο:
    https://sarantakos.wordpress.com/2013/02/24/sarmanitsa/

    «Είναι λέξη κατεξοχήν ηπειρώτικη, αν και ακούγεται επίσης στη Θεσσαλία, στη Φθιώτιδα, στη Δ. Μακεδονία, ίσως κι αλλού.»

    Εδώ φαίνεται να χρησιμοποιείται και στην Πελοπόννησο (Λακωνία):
    http://www.lakonikos.gr/arthra/item/110558-i-naka-kai-to-mpesiki–sarmanitsa—tou-baggeli-mitrakou

  76. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    6. «Γιατί όμως δεν υπάρχουν δουλειές στην Ελλάδα »

    Η 40ετης περιοδος αποβιομηχανισης και ο 3-πλασιασμος των εγγραφομενων το 2010 (4300) εναντι 1400 την περιοδο 1969-1978, νομιζω οτι εξηγουν πληρως το ολο φαινομενο.

    Να αναφερω τα δεδομενα για μηχανικους, που γνωριζω καλα

    ΑΜ Ετος αποφοιτησης
    13000 1969
    27000 1978
    55000 1989
    110000 2005

    Αρα οι μηχανικοι που εγγραφτηκαν και ο ετησιος ρυθμος εγγραφης ειναι

    1969-1978 14000 1400/ετος
    1979-1989 28000 2550/ετος
    1990-2005 55000 3450/ετος

    Απο το 2010 μηχανικοι ξεγραφονται απο το ΤΣΜΕΔΕ

    Το 2013 οι εγγραφεντες ηταν ισοι περιπου με τους διαγρφντες.

    Το 2015 γραφτηκαν 500 και διαγραφτηκαν 4000.

  77. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Τα πελέχια μόνο δεν ήξερα αλλά έτσι κι αλλιώς τα αγριμάκια αλλάζουν πολλές ονομασίες κατά τόπους.Στην Κρήτη προς τα εμάς δεν έχουμε καν σκιουράκια.Η φίλη μου από τη Δωδώνη που της τα διάβασα πριν απ΄το τηλέφωνο, δεν τα ‘ξερε κι εκείνη.
    Το μπακράτσι/μπαγράτσι στον Κοτζιούλα.
    Το φουρνο(μ)πέζουλο βγαίνει από μόνο του ότι είναι το (απαραίτητο) πεζούλι δίπλα στο φούρνο.Η περιγραφή της θειάκως που ακουμπά τους αγκώνες και την (καμπουριασμένη- όπως έχει πει αρχή αρχή) πλάτη στο πεζούλι είναι για πολλά μπράβο. Μ΄έπιασε απ΄το λαιμό.Όλες οι βάβες του Μπαλάφα ζωντάνεψαν, ασπρόμαυρες πάντοτε στην πίσω αυλή εκείνη.

    >>«Γιά, τόσο…
    Γιάε, τόσονε… θα λέγανε τα πεινασμένα κοπέλλια

  78. 66
    Αφώτιστος Φιλέλλην said: « Για την μεταναστευση ελληνων επιστημονων. Ειναι γνωστο οτι ακομη κι αν δεν υπηρχε η παρατεταμενη οικονομικη υφεση, το πληθος των μηχανικων, ιατρων,οικονομολογων, … »

    1. Δηλαδή, για σένα ΚΑΙ οι …»οικονομολόγοι» είναι …επιστήμονες! ( Έτσι δικιολογείται το πρώτο μέρος του ψευδωνύμου σου!!! )

    2 «Η κόρη μας αυτες τις μερες ειναι στην Ελβετια φιλοξενουμενη φιλης της Μηχανολογου Μηχανικου, 28 ετων που εργαζεται 3 ετη στην ξενητεια. Μετα θα παει να δει αλλη φιλη της αριστουχο Αρχιτεκτονα ΕΜΠ, 31 ετων που εργαζεται στην Γερμανια. Πριν ειχε εργαθει επι 6ετια σε διαφορα μερη του κοσμου.» Συγχαρητήρια για τις εκλεκτές παρέες της κόρη σου! Ειδικώς για την …αριστούχο ΕΜΠ, η οποία που με το αποφοίτησε πήρε σβάρνα την υφήλιο για να επιδείξει τις …αρχιτεκτονικές της …ικανότητες, έπεσα ξερός από τα γέλια: « τέτοιες μορφές», σκέφτηκα, «βγάζει το έθνος των (φιλ)ελλήνων» ! Και τέτοια κριτήρια έχουνε οι (φιλ)έλληνες!!! Προ 60ετίας, όταν λίγοι έλληνες απολάμβαναν την πανεπιστημιακή εκπαίδευση και οι περισσότεροι γονείς μόλις και μετά βίας είχαν τελειώσει -στην καλύτερη περίπτωση- την Μέση Εκπάιδευση αγνοώντας το επίπεδο της Ανώτατης παιδείας στην Ελλάδα και τους όρους υπό τους οποίους κάποιος ή κάποια έπαιρνε απ’ αυτήν πτυχίο και έκανε επιστημονική καρριέρα, το να μπει ένας γόνος μικροαστικής ή αγροτικής ή εργατικής οικογένειας (ημιαγραμμάτων, συνήθως, γονέων) στο Παν/μιο ήτανε μεγάλη επιτυχία: είχε εξασφαλισμένη ΑΜΕΣΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ (και ταξική!) ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ. Γι’ αυτό, όλοι έδιναν τόση σημασία στις «παν/μιακές σπουδές» αγνοώντας ή παραγνωρίζοντας τις συνθήκες, τους όρους, την ουσία… Και πότε; …την εποχή των εκβιασμών ή του ασύδοτου νεπωτισμού και της προικοθηρίας των εδρών, την εποχή των πιστοποιητικών «εθνικοφροσύνης», την εποχή των σπουδών με δανεικά βιβλία, κλπ. Μετά, ήρθε η …»μεταπολίτευση» και λίγο πιό μετά ο …Αντρέας: ό,τι απεχθέστερο και βδελυρότερο είχε η ελληνική κοινωνία «τρούπωσε» στα παν/μια και τα έκανε δεκάκις τρισχειρότερα από ό,τι ήτανε προτύτερα. Αυτό το καθεστώς έχει μονιμοποιηθεί πλέον εδώ και δεκαετίες στην ελλάδα, όπου και η …κουτσή …Μαρία έχει πάρει πτυχίο (πολύ συχνά με …»άριστα» και κατεβασμένο βρακί!) και κάνει περήφανους τους γονείς της και περιφέρει την …»αξιοσύνη» της «…σε διάφορα μέρη του κόσμου». Μέχρι και βουλευτίνες και ευρωβουλευτίνες εκλέγονται αυτές οι αγράμματες τσαπερδόνες (λέγε με …Καϊλή, κλπ). Και άν κάτι τέτοια θαμπώνουν ακόμα τους απόφοιτους νηπιαγωγείου, είναι απορίας άξιον πώς εξακολουθούν να θαμπώνουν και κάποιους από τους διπλωματούχους …ΕΜΠ (έστω κι άν αυτοί μπήκαν κατά τύχη, με 14 …Απολυτήριο και μ.ό. βαθμολογίας εισαγωγικών …13!!!). Πρόκειται για τυφλή ειδωλολατρεία της Αγίας Πατάτας!!! Ή, μάλλον, για ιδέες από κεφαλές στερούμενες εγκεφάλου…!!!

    3. « Ηταν καλυτερα να μεινουν εδω; Προσωπικα , χθες ειπα στην κορη μας να βρει δουλεια στην Ελβετια. ». Έεμ, τί σόϊ …»φιλέλληνας» θα ήσουνα άν έλεγες το αντίθετο;;;

    ΥΓ: Και γιατί μετά από 35+ χρόνια, εσύ δεν έχεις βγει ακόμα στην σύνταξη; Καλόμαθες κι εσύ στα …»μαύρα»;;;

  79. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    65,Θυ Θη, ναι! το ντοκιμαντέρ αυτό μνημονεύεται ανάμεσα στα πολύ αξιόλογα του ΝΕΚ (νέου ελληνικού κιν/φου). Ο Τσεμπερό έκανε το ντεμπούτο στο χώρο μ΄αυτό.

  80. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Δυστυχως και στην απασχοληση ισχυει ο κανων της προσφορας και ζητησης.

    Η προοπτικη εργασιας ειναι κινητηρια δυναμη μεγαλων μαζων ανεργων στην χωρα τους. Αυτη εκανε τους Κινεζους να ελθουν στις ΗΠΑ για εργασθουν στα εργα των σιdηδηροδρομων πριιν 150 ετη.

    Ο λογος που δεν εχουμε τελειωσει ακομα ως χωρα ειναι η μαυρη οικονομια (30+% ΑΕΠ,) με πολυ μαυαη εργασια και το λαθρεμποριο, οχι τοσο παραγωγικα οσο στις ΗΠΑ (βλ. ΥΓ)

    ΥΓ Βιστωνίτης Αναστάσης
    Το λαθρεμπόριο «έφτιαξε» την Αμερική

    Ο Πίτερ Αντρέας, καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Μπράουν, εξηγεί πώς μια χώρα αγροτική, με μικρές σχετικά ιδιοκτησίες, έγινε ο βιομηχανικός γίγαντας που όλοι γνωρίζουμε

    ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 09/11/2014 05:45¨

    ….Το λαθρεμπόριο «έφτιαξε» την Αμερική, μας προδιαθέτει ο υπότιτλος του βιβλίου. Και αυτό το θέμα, το οποίο ως τώρα δεν το αξιοποίησαν όπως θα έπρεπε οι ερευνητές, αναπτύσσει ο Πίτερ Αντρέας σε τούτο το εξαιρετικά πρωτότυπο βιβλίο.

    Λαθρεμπόριο και βιομηχανία
    Πώς αναπτύχθηκε η αμερικανική βιομηχανία και μια χώρα αγροτική, με μικρές σχετικά ιδιοκτησίες, έγινε ο βιομηχανικός γίγαντας που όλοι γνωρίζουμε; Με το λαθρεμπόριο, λέει ο Αντρέας, την παράνομη εισαγωγή βιομηχανικού εξοπλισμού από τη Μεγάλη Βρετανία, ιδίως στον τομέα της υφαντουργίας, με αντάλλαγμα κυρίως το βαμβάκι από τις Πολιτείες του Νότου, σε μια εποχή όπου οι ΗΠΑ ήταν ο μεγαλύτερος παραγωγός βάμβακος στον κόσμο. Και πώς η τιμή του αμερικανικού βαμβακιού ήταν η πιο ανταγωνιστική στις παγκόσμιες αγορές; Με την εργασία των μαύρων σκλάβων στις φυτείες – άρα του δουλεμπορίου.

    Η παράνομη μετανάστευση ανέβασε κατακόρυφα την εγκληματικότητα. Σήμερα ο πληθυσμός των αμερικανικών φυλακών είναι ο μεγαλύτερος στον κόσμο. Η παράνομη εργασία κρατά χαμηλά το κόστος παραγωγής των τροφίμων στις ΗΠΑ και τις τιμές τους στην αγορά. Γι’ αυτό, αν θέλετε να μάθετε γιατί είναι φτηνές οι ντομάτες, ανατρέξτε στο λαθρεμπόριο, λέει ο Αντρέας.
    […]

    Κινέζοι μετανάστες ήταν εκείνοι που κατά κύριο λόγο έστρωσαν τις γραμμές των αμερικανικών σιδηροδρόμων. Στην αρχή έμπαιναν λαθραία στη χώρα από το Σαν Φρανσίσκο, αλλά όταν λόγω των κυβερνητικών μέτρων στις αρχές του 20ού αιώνα η είσοδος από εκεί κατέστη αδύνατη άρχισαν να μπαίνουν στη χώρα από τον Καναδά, όπου οι τοπικές αρχές επέτρεπαν την είσοδό τους αρκεί οι Κινέζοι να πλήρωναν έναν κεφαλικό φόρο, γνωρίζοντας ότι ο τελικός τους προορισμός ήταν οι ΗΠΑ. «Εμείς τα λεφτά κι εσείς τους Κινέζους» δήλωσε κάποτε σαρκαστικά ένας καναδός αξιωματούχος.

    […]

    http://www.tovima.gr/books-ideas/article/?aid=648885

  81. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    78. Κομίζω γλαύκας εις Αθήνας 🙂

    Βυζαντινολογεις ανευ ουσιας, στοιχειων και νοηματος.

    Κατεκτησες -επαξιως- μια θεση στους ανθρωπου που συμπονω 🙂

    Οι μηχανικοι ΕΜΠ της γενιας μου, ειδικα οι Αθηναιοι, εισηχθησαν με πολυ δυσκολες εξετασεις επι παντος επιστητου και οχι σε διδαγμενα θεματα (οπου οι 3 πρωτοι ελαμβαναν απο 18, 3 εως 16, 5), επειδη ηταν απλως καλοι στα μαθηματικα , καλυτεροι στην Φυσικη και Χημεια, αλλα και στην Εκθεση.

    Οι προσωπικες σου επιθεσεις σε καθιστουν γραφικο και γελοιο

  82. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    66. Στην Ελβετία αν έχει κάνει σπουδές ή ένα μέρος σπουδών εκεί,σίγουρα θα βρει.Τους δίνουν οι καθηγητές τους τις λίστες των επιχειρηματιών κι απευθύνονται.Πολύ οργανωμένα τα πράγματα.
    Στη Γερμανία θα βρει οπωσδήποτε, ειδικά αν ξέρει τη γλώσσα, πολύ γρήγορα.Αλλά η ξενιτιά είναι ξενιτιά,με όσα τηλέφωνα και σκάιπ κι αν επικοινωνείς.Κακά τα ψέμματα.
    Και βέβαια παίρνουν έτοιμα τα μορφωμένα παιδιά αυτές οι χώρες.

    Υ.Γ. κάτι τρολιέν …περιπατισιέν, άντε νιάου.

  83. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    78. Κομίζεις γλαύκας εις Αθήνας:-)

  84. sarant said

    78 Νεφεληγερέτη, δεν μου αρέσουν τα σεξιστικά σου και τα ρατσιστικά σου. Σε παρακαλώ να μην ξαναγραψεις εδώ.

  85. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    82. Και οι 3 εχουν σπουδασει στην Ελλαδα. Εχω δυο συμφοιτητες Κθηγητες στο ETH.

  86. ΓιώργοςΜ said

    Έχει η παγίδα κάτι; Μάλλον έκανα σεφτέ..

  87. 84
    Sarant said : « Νεφεληγερέτη, δεν μου αρέσουν τα σεξιστικά σου και τα ρατσιστικά σου. Σε παρακαλώ να μην ξαναγραψεις εδώ. »

    Εντάξει, ΝΙΚΟκύρη μας. Εσύ είσαι το αφεντικό εδώ, η γνώμη σου σεβαστή.
    Μολονότι ούτε «σεξιστικά» ούτε «ρατσιστικά» υπονοούμενα χρησιμοποιώ ( ό,τι έχω να πω το λέω πάντοτε ευθέως και, ασφαλώς, δεν είμαι ούτε …σεξιστής ούτε …ρατσιστής, αλλά κι ούτε ποτέ μου θα μπορούσα) σέβομαι το ότι δεν σ’ αρέσω και θα τιμήσω την παράκληση που μού απευθύνεις.
    ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑΓΡΑΨΩ ΕΔΩΜΕΣΑ για να μην σέ ξαναφέρω σε δύσκολη θέση.
    Ευχαριστώ για την διακριτικότητά σου. Ομολογώ πως, επειδή θα συνεχίσω να διαβάζω τα άρθρα σου και τον διάλογο των σχολιαστών σου, θα μού ‘ναι δύσκολο κάπου-κάπου να μην μπορώ να πω κι εγώ το κάτι τι δικό μου… Αλλά, τι να κάνουμε.

    Άντε, λοιπόν, γειά-χαρά._

  88. ΓιώργοςΜ said

    ήμανε νιος και γέρασα (κυριολεκτικά).

  89. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Ομως απο το 1750 «Έλληνες της Ηπείρου και της Μακεδονίας που γνώριζαν αρκετά καλά τους χερσαίους δρόμους μέσω Βοσνίας και Βουλγαρίας προς την Βιέννη και ως υπήκοοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας είχαν την ευκαιρία να εγκατασταθούν στην Βιέννη και να αναπτύξουν μια ζωηρή εμπορική αλλά και πολιτισμική δραστηριότητα. »

    Αρκετοι ηταν μελη της Φιλικης εταιρειας ενω επιτυχημενοι εμποροι (και Ηπειρωτες) ηταν οι γνωστοι ευεργετες.

  90. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    88. Επομενως ηδη απο το 1979 ηταν γνωστο -και μουσικα- το θεμα/προβλημα. Δεν υπαρχει καμμια δικαιολογια για τους ελληνες γονεις .

    ΥΓ Επαγγελματικός προσανατολισμός – 1979

    Στίχοι: Λουκιανός Κηλαηδόνης
    Μουσική: Λουκιανός Κηλαηδόνης

    Αν τέλειωσες γυμνάσιο και θες να μορφωθείς
    πριν πάρεις μιαν απόφαση καλά να το σκεφτείς
    κι αυτά που λένε γύρω σου να μην τ’ ακούς ποτέ
    μονάχος σου να ψάξεις να δεις τι γίνεται
    καλές οι επιστήμες και τα διπλώματα
    το θέμα όμως είναι τι γίνεται μετά

    Λοιπόν που λες το πρόβλημα δεν είναι το να μπεις
    είναι που σου την έχουνε στημένη μόλις βγεις
    και όπως δεν υπάρχει και προγραμματισμός
    αρχίζουνε τα κόλπα κι ο ανταγωνισμός
    καλό είναι ένα δίπλωμα απ’ ανώτατη σχολή
    μα οι θέσεις είναι λίγες κι απόφοιτοι πολλοί

    Γι’ αυτό σου λέω σκέψου το και πρόσεξε πολύ
    γιατί πριν από σένανε την πάθανε πολλοί
    που πήραν το πτυχίο τους και με βαθμό καλό
    κι αφού δουλειά δε βρήκαν το κάνανε ρολό
    ρολό λοιπόν το κάναν κι όπως ήταν φυσικό
    κι αφού το καμαρώσαν το βάλανε στο…

  91. Γιάννης Ιατρού said

    82α: ΕΦΗ-ΕΦΗ
    Βεβαίως και το εύχομαι, το κάθε παιδί να βρεί τον δρόμο του, είτε εδώ είτε έξω. Είναι βέβαια μιά πληγή για την Ελλάδα να φεύγουν καταρτισμένοι άνθρωποι….

    Πάντως μην είσαι και τόσο σίγουρη ότι ειδικά σε αυτόν τον τομέα (αρχιτεκτονική) είναι εύκολο π.χ. στη Γερμανία να βρείς κάτι της προκοπής. Εκτός του ό,τι κι εκεί ο οικοδομικός οργασμός έχει κοπάσει, υπάρχουν και άλλοι λόγοι.

    Ο κύριος λόγος είναι η διαφορά στην εκπαίδευση των αρχιτεκτόνων εκεί (ένα μικρό παράδειγμα π.χ. η τεχνολογία κτηρίων κλπ.), δευτερευόντως οι διαφορές στον (ή στούς ΓΟΚ κλπ…., υπάρχουν και κρατίδια ομόσπονδα, μην το ξεχνάμε. στη Γερμανία) εκεί ΓΟΚ / νομοθεσία / σύστημα αμοιβών, προϋπολογισμών κλπ.

    Όλα αυτά μαθαίνονται βέβαια, αλλά θέλει κάποιο καιρό και καλή γνώση της γλώσσας.

  92. spiral architect said

    Αφωτίστου Φιλέλληνος ρήσις:
    Παράγουμε περισσότερους μηχανικούς, ιατρούς και οικονομολόγους (πσσσ!) απ’ όσους μπορούμε να καταναλώσουμε, ναι;
    Καλά Κρασά!

  93. sarant said

    92 Βασικά φιλολόγους παράγουμε περισσότερους -και δεν έχουν και ζήτηση στο εξωτερικό

  94. Noori said

    Τό ῾ψια῾ μού θυμίζει τό χαψιά = μπουκιά [χαύω = τρώω, καταπίνω], π.χ.: Μια χαψιά τήν έκανε

  95. Χρίστος Δάλκος said

    93 «Βασικά φιλολόγους παράγουμε περισσότερους -και δεν έχουν και ζήτηση στο εξωτερικό»

    Μά πῶς νά ἔχουν ζήτηση στό ἐξωτερικό, ἀφοῦ οἱ ξενοσπουδαγμένοι ταγοί τῆς παιδείας μας κατά κανόνα ἀναμασᾶνε καί «μετακενώνουν» ἄκριτα τίς ἀνοησίες πού ἔμαθαν στό ἐξωτερικό; Κι ἔτσι σ’ ἕναν τόπο μέ ἀχανῆ γραμματειακή καί γλωσσική παράδοση ἐπικρατεῖ ἡ ἀνιστορική καί ἀνθιστορική ρητορεία τοῦ Σωσσύρ καί ἡ «ἐπικοινωνιακή» διδασκαλία τοῦ «ἀποτελεσματικοῦ», χρησιμοθηρικοῦ καπιταλισμοῦ.

  96. 92. Μια μικρη επαναληψις για τις εξετασεις Ιουλιου για τον Σπειροειδη

    Η 40ετης περιοδος αποβιομηχανισης και ο 3-πλασιασμος των εγγραφομενων το 2010 (4300) εναντι 1400 την περιοδο 1969-1978, νομιζω οτι εξηγουν πληρως το ολο φαινομενο.

    δεδομενα για μηχανικους (ενημερωμενα)

    ΑΜ Ετος αποφοιτησης
    13000 1969
    27000 1978
    55000 1989
    110000 2005
    137265 2016 (20-7-2016)

    Αρα οι μηχανικοι που εγγραφτηκαν και ο ετησιος ρυθμος εγγραφης ειναι

    1969-1978 14000 1400/ετος
    1979-1989 28000 2550/ετος
    1990-2005 55000 3450/ετος
    2006-6/2016 27265 2596/ετος (10.5 ετη)

    Υπαρχει μια λυση για την ανεργια των μηχανικων που ειναι τριπλασιοι για τις αναγκες τς χωρας.
    Να δεχθουν να εργασθουν σαν να μην ειχαν πτυχιο μηχανικου με τον βασικο μισθο.

    ΥΓ Τους μηνες που δεν εχει ρο βαζουν στο κρασι νερο.

    Καλα μυαλα!

  97. Γιάννης Ιατρού said

    95: Χρίστος Δάλκος

    κε Δάλκο, μιάς και δεν έχω (και λόγω επαγγελματικού προσανατολισμού) εικόνα στον τομέα αυτόν που θίγετε, θα επιθυμούσα μια διευκρίνιση σ΄αυτό που αναφέρετε:(ἀφοῦ οἱ ξενοσπουδαγμένοι…ἀναμασᾶνε …. τίς ἀνοησίες πού ἔμαθαν στό ἐξωτερικό..:

    Οι εδώ σπουδαγμένοι, έχουν μάθει κάτι το διαφορετικό από τους ξενοσπουδαγμένους;
    Επίσης δεν επικρατεί (και) σ΄αυτούς ἡ ἀνιστορική καί ἀνθιστορική ρητορεία ρητορεία τοῦ Σωσσύρ κλπ. που αναφέρετε;

  98. ΓιώργοςΜ said

    93 Δεν είμαι καθόλου σίγουρος (θα ψάξω όμως, γιατί όλο το δουλεύω διαισθητικά) πως στις υπόλοιπες χώρες είναι τόσο μεγάλο το ποσοστό των εισακτέων/αποφοίτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης σε σχέση με τον πληθυσμό. Αν κάποιος από την παρέα το έχει έτοιμο, ευπρόσδεκτο.
    Να σημειώσω όμως κάτι που το ξέρω καλά από τα προπτυχιακά μου χρόνια (<1990): Έχουμε εξαιρετικά μεγάλο αριθμό ιατρών ανά κάτοικο (από τις πρώτες θέσεις παγκοσμίως), και από τους μικρότερους αριθμούς νοσηλευτών.

  99. sarant said

    95 Ο βασικός λόγος που δεν έχουν ζήτηση στο εξωτερικό είναι ότι το αντικείμενό τους δεν έχει ζήτηση γιατί είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την ελληνική γλώσσα. Αυτοί τους οποίους υπονοείς, δηλ. πολύ γεροί κλασικοί φιλόλογοι, θα είχαν ζήτηση στο εξωτερικό (φυσικά για μάλλον λίγες θέσεις) αν είχαμε προνοήσει να φτιάξουμε κλασικά λύκεια που να τους βγάζουν. Ο σημερινός απόφοιτος της Φιλοσοφικής, όπως και των τελευταίων 20 χρόνων από τότε που έγινε η παλινόρθωση των αρχαίων, δεν είναι (κατά μέσον όρο, έτσι; ) άξιος ούτε να διδάξει αρχαία στο γυμνάσιο. Κι όμως τα «διδάσκει», ακόμα και όσοι βγάζουν τις άλλες κατευθύνσεις. Είπαμε, Ποσειδωνιάτες.

  100. spiral architect said

    Αν και κρατιόμουν τόσο καιρό, να ανταπαντήσω στη συνεχιζόμενη από σχολιαστές απαξίωση των πτυχιούχων ελληνικών ΑΕΙ του στυλ «αυτοί που μπήκαν μετά το ’73 ήταν κλπ, κλπ» αυτό που έμαθα δια ζώσης αλλά και από άλλους γνωστούς ήταν ότι, ξεμπερδέψαμε μεταπτυχιακά (συναφή με το αντικείμενό μας) στο εξωτερικό (και άλλοι διδακτορικά) στον μισό από τον απαιτούμενο χρόνο, γιατί είχαμε βάσεις από τα «απαξιωμένα» μας ΑΕΙ, είτε τα παιδιά του 9-9,5-10, είτε τα παιδιά του 6.
    Όσοι δε, πιστεύουν ότι, τα ξένα ΑΕΙ απέχουν παρασάγγες από τα δικά μας, ας διαβάσουν τα βιβλία του Ντέιβιντ Λοτζ, που τα’ χει ζήσει από τα μέσα, σαν το Αλλάζοντας θέσεις.

    Αυτά τα ολίγα και τέλος.

  101. Θεματα κοινωνικης μηχανικης

    Ζητημα 1ο Χωρητικοτητα περιβαλλοντος

    1.1. Σε μια κοιλαδα δεν μπορεις να εγκαταστησεις χιλιαδες βιομηχανιες που καταναλωνουν ανθρακιτη μαζι με εκατομμυρια κατοικιες και Αυτοκινητα καθε ειδους, διοτι σε περιπτωση παρατεταμενων αντιξοοων συνθηκων (απνοια, θερμοκρασιακη αναστροφη) ενδεχεται να εχεις εκατονταδες νεκρους (Λονδινο 1952)
    1.2. Το ιδιο το αυτοκινητο απο συμβολο ελευθεριας μετακινησης βαθμιαιως λογω εκθετικης αυξησης του πληθους των και της συνεπαγομενης κυκλοφοριακης συμφορησης αρχισε να χανει την αξια χρησης του σε μητροπολιτικα αστικα κεντρα, ωστε να εχει παρατηρηθει μειωση των διανυομενων χλμ ετησιως κατα 50%

    Ζητημα 2ο Χωρητικοτητα πληθους επιστημονων σε βαλκανικη χωρα (λ.χ. μηχανικων στην Ελλαδα)

    Το επαγγελμα του μηχανικου ηταν περιζητητο εως το 1980 ανταποκρινομενο στο μικρο ελληνικο αναπτυξιακο θαυμα μετα το 1950 (με καλοπληρωμενη απασχοληση σε κατασκευες (εργα υποδομης, κατοικια, ), βιομηχανια, ΔΕΚΟ, Δημοσια Διοικηση, εμποριο,…) , τα φαινομενα βαρειας χρονικης (και αλλης 🙂 ) υστερησης στην ελληνικη κοινωνια οδηγησαν στον διπλασιασμο των μηχανικων μολις την δεκαετια 1969-1978 και δυο ακομη διπλασιασμους την περιοδο 1979-1989 και 1990-2005. Με 103.000 Μηχανικους 5-ετους φοιτησης και πανω απο 30.000 Τεχνολογους Μηχανικους το ποσοστο των μηχανικων (1.4%) φθανει ή ξεπερνα αυτο στις ΗΠΑ.

    Το τελικο αποτελεσμα του υπερκορεσμου σε μηχανικους με μειουμενη ζητηση ειναι :

    Μεγαλη πτωση των αμοιβων στον ιδιωτικο τομεα (μπλοκακια, μισθωτοι)

    Μεγαλες εκπτωσεις των αμοιβων στον δημοσιο (εως 80%) και ιδιωτικο τομεα

    Υψηλοτατη ανεργια/υποαπασχοληση

    Τουλαχιστον 10.000 συναδελφους να διαγραφουν απο το Ταμειο τους.

    Παραθετω ξανα

    Μηχανικοι που εγγραφτηκαν και μεσος ετησιος ρυθμος εγγραφης στο ΤΣΜΕΔΕ
    1969-1978 14000 1400/ετος
    1979-1989 28000 2550/ετος
    1990-2005 55000 3450/ετος
    2006-6/2016 27265* 2596/ετος (10.5 ετη)

    *υποθετω οτι οι περισσοτεροι απο τους 10000 διαγραφεντες ειναι Μηχανικοι αποφοιτοι της τελευταιας δεκαετιας

    Ζητημα 3ο Αναλυση του κοστους/οφελους απο την υπερβολικη αυξηση των εισαγομενων στις 7 πλεον πολυτεχνικες σχολες (7η Ιωαννινων!!).

    Τελευταιο διαθεσιμο πληθος εισαγομενων 5200!!

    Καθε σπουδαστης δημοσιου πολυτεχνειου κοστιζει 12000ευρω/ετος ήτοι 60000 ευρω συνολικα.

    Καθε σπουδαστης που σπουδαζει μακρια απο τον τοπο κατοιαις του χρειαζεται απο 7000 εως 10000 ευρω.

    Μεσος ορος σπουδων 7 ετη, αρα ιδιωτικο κοστος 49000 εως 70000 ευρω.

    Η εκπιδευτικη επενδυση δυσκολα θα ποσβεσθει με μηνιαιους μισθους 800 εως 1200 ευρω.

    Η πιο ασφαλης λυση για την επιβιωση του νεου (και οχι μονον μηχανικου) ειναι η μεταναστευση.

    Μηπως πρεπει να σχεδιασουμε ως κοινωνια εντελως διαφορετικα τις ανωτατες σπουδες στην χωρα ;

  102. ΓιώργοςΜ said

    100 γιατί είχαμε βάσεις από τα «απαξιωμένα» μας ΑΕΙ,

    …και ΤΕΙ, και ΤΕΙ… 🙂

    Αυτό που, εμένα τουλάχιστον, βοήθησε πολύ από την υποδομή των ελληνικών ιδρυμάτων ήταν η… ανυπαρξία της. Ετοιμάζοντας την πτυχιακή μου το 1989-90, έπρεπε να παρακαλάω για βιβλιογραφία και να ξεζουμίζω όποια έπεφτε στα χέρια μου. Για να βρω ένα άρθρο στη βιβλιοθήκη του ΕΙΕ, έπρεπε να συντάξω ένα ερώτημα, να το υποβάλω, να πάρω την εκτυπωμένη απάντηση δε θυμάμαι πόσες μέρες αργότερα, να δω σε ποια βιβλιοθήκη στην Ελλάδα είναι το περιοδικό με το άρθρο που μ’ ενδιαφέρει και να πάω να το διαβάσω.
    Η απόκτηση της γνώσης ήταν δηλαδή μια διαδικασία που βασιζόταν στο φιλότιμο του καθηγητή και τη δίψα του φοιτητή κυρίως.
    Μερικούς μήνες μετά, στο μεταπτυχιακό μου, το ερώτημα το έθετα στον υπολογιστή της βιβλιοθήκης, την απάντηση την έπαιρνα άμεσα, και στη σπάνια περίπτωση που το βιβλίο μου δεν ήταν στους 1.000.000 τίτλους βιβλίων και το σχεδόν πλήρη κατάλογο περιοδικών, μπορούσα να ζητήσω να μου σταλεί από κάποια άλλη βιβλιοθήκη, εντός ή εκτός Ηνωμένου Βασιλείου, πληρώνοντας τα έξοδα ταχυδρομείου και φωτοτυπιών.
    Θυμάμαι με συγκίνηση την πρώτη εργασία που μου δόθηκε (γενικές αρχές νευρωνικών δικτύων), οπου με μια στοιχειώδη βιβλιογραφία ανά χείρας βρήκα πανεύκολα και το άρθρο του Turing σε κάποιο υπόγειο… Παρακαλούσα να μου δίνουν εργασίες, αφού είχα όλα τα μέσα να τις φέρω εις πέρας…
    Ήταν σαν να έσερνα έναν τσιμεντόλιθο όσα χρόνια σπούδαζα και κάποιος να έκοψε το σκοινί.

  103. 102. Εκεινη την περιοδο η Ελλας ηταν ακομη φτωχη χωρα. Το 1983 ο πρωτος μισθος ΔΥ μηχανικου ηταν 40.000 δρχ. 60000 δρχ σε εργοστασιο στο Σχηματαρι. 1200000 δρχ. στην Σαουδικη Αραβια (αν ενθυμουμαι καλως ).

    Τα εχω περασει λιγα ετη πριν απο σενα. Βιβλιοθηκη ΕΜΠ οπου το βιβλιο ειχε χρεωθει σε καποιον καθηγητη, ΕΙΕ, Δημοκριτος, κουπονια που συμπληρωνε ο Καθηγητης για να σου ελθει το αρθρο,…

    Οντως παλαιοτερα μας προπονουσαν με μια βαρεια μπαλα (η τσιμεντολιθο) δεμενη στο ποδι μας, οπως ακριβως τοποθετουσαν βαρη στα ποδια των ιππων κατα τις προπονησεις, ωστε να τρεξουν πιο γρηγορα στους αγωνες.

  104. ΓιώργοςΜ said

    103 Σύμφωνοι, όμως στους αγώνες έβγαζαν τα βάρη…
    Εδώ και τα βάρη διατηρούν, και σου δένουν τα χέρια με τα πόδια.

    Είναι φυσικό, για να συνεχίσουμε τις μεταφορές, ένα δέντρο που μεγαλώνει σ’ ένα άνυδρο και φτωχό έδαφος να αναπτύσσεται πολύ όταν βρίσκει νερό και λίπασμα. Αυτό δεν είναι λόγος να διατηρούμε τα περιβόλια απεριποίητα ώστε να γίνονται μάγκες οι (βρεττανοί εν προκειμένω, αλλά όχι μόνο) «καλλιεργητές». Είναι πολύ καλύτερο να δώσεις όλα τα εφόδια που χρειάζεται κανείς τη στιγμή που τα χρειάζεται, όταν σκοπός σου είναι το καλό αποτέλεσμα. Κάθε τι άλλο είναι ένα σαδιστικό παιχνίδι, στο βαθμό που είναι σκόπιμο, ή απλώς μια θλιβερή πραγματικότητα.
    Και φυσικά (εδώ συμφωνούμε από την αρχή αυτής της κουβέντας, που εκτείνεται σε σχετικά σχόλια και άλλων ημερών), καλύτερα να έχεις δύο στρέμματα που να τα καλλιεργείς βέλτιστα παρά είκοσι και απεριποίητα.

  105. 104. «καλύτερα να έχεις δύο στρέμματα που να τα καλλιεργείς βέλτιστα παρά είκοσι και απεριποίητα.»
    1955-1970 Οι γεναιοι του βορρα (Γερμανια , Αυστρια,…)
    1965-1980 Το χρυσο μου για μιση μοναδα δεν περασε. Η λυση 10 χρονια Ιταλια.
    1981-1990 Ρουμανια οι «αριστεροι» , Βρεττανια οι υπολοιποι (Essex βλ. Γιανης 😉 , polytechnics που αναβαθμιστηκαν με ειδικα τμηματα για ελληνες χωρις τα A-, O-Level

    ………………………………….

    Οι Ιταλοι/ιδες εχουν ηδη συνταξιοδοτηθει.

    Περιλαμβανονται ελληνες πολιτευτες, βουλευτες και υπουργοι ολων των κομματων.

  106. Ριβαλντίνιο said

    @ 30 gpoint

    Πάλι με χρόνια και καιρούς πάλι δικά μας θα’ναι. Οι ακαδημίες που έβγαλαν τους Πρωταθλητές του γιούρο 2004 θα ανακάμψουν.

    Κατά τα άλλα χτες η Πανάθα (η αγνή και η ατρόμητη) πήρε το πρωτάθλημα Ελλάδος Ανδρών και Γυναικών στις καταδύσεις !!!

    Υ.Γ. Στο Βόλλεϋ ανδρών πήραμα 4 παιχταράδες (Βραζιλιάνο, 2xΚουβανό, Σέρβο). Τρέμετε ΠΑΟΚ και ΟΣΦΠ. Ο αυτοκράτορας του ελληνικού βόλλεϋ επιστρέφει …

  107. Ο παντα λαϊκιστης-εργολαβος δημοσιολογος των εξετασεων εχει βρει την αιτια.

    Δεν θελει να καταλαβει (οπως και ο ημιμαθής γονιός) οτι
    α. αφου οι θεσεις ειναι ολιγοτερες της ζητησης πρεπει να γινονται εξετασεις και μαλιστα με θεματα κλιμακωτης δυσκολιας, ωστε να επιλεγονται δικαιως οι πολυ και αρκετα καλοι..
    β. πρεπει να εισαγονται ελαφρως περισσοτεροι (+20% ) απο τις αναγκες της χωρας.

    [Τρίτη άποψη] Μετεξεταστέο Εξεταστικό
    Τα συνεχή διαρθρωτικά λάθη των Εισαγωγικών στα πανεπιστήμια

    Του Χρήστου Κάτσικα | ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 28/06/2012 20:00 |

    Και η απαντηση μου:

    O καθηγητης Κ.Σοφουλης τα συνοψιζει – εστω και καθυστερημενα- στο παρακατω σχολιο του.
    «Έτσι το δόγμα το μέγιστο της εκπαίδευσης για όλους αντιστρατεύεται την κατά πολύ πιο επιστημονική θέση “το μέγιστο της εκπαίδευσης που ταιριάζει στον καθένα”.»

    Ολα τα υπολοιπα …. ειναι λαϊκιστικα και αναχρονιστικα. Ας φροντιζαν να ειχαμε διατηρησει τα στοιχεια της μεταρρυθμισης Παπανουτου (κλιμακωτη αναπτυξη της γνωσης στο 6-ταξιο Γυμνασιο, αυστηρη αλλα δικαια βαθμολογια) πανελληνιες με δυσκολα θεματα επι παντος επιστητου, οπως τον Αυγουστο του 1973 οπου μπηκα στο ΕΜΠ με μεσο ορο 13,3 και οχι 19,3!!! Οταν βιαζεις την κανονικη κατανομη της εκπαιδευσης ως αποτελεσμα ικανοτητων/προσπαθειας και φερνεις τεχνητα τον μεσο ορο απο το 12 (60%) στο 17 (85%), τοτε αυτα παθαινεις ως χωρα!!! Τοτε ολοι εκαναν φροντιστηριο ακομη και οι μαθητες των προτυπων Γυμνασιων(εστω και στην 6η) και εμπαιναν και οι φτωχοι ….. Τοτε αξιζε τον κοπο να σπουδασει κανεις μηχανικος, γιατρος, δικηγορος,… Οι περισσοτεροι συμφοιτητες μου ηταν απο την επαρχια. Τωρα εχουμε 4-πλασιους επιστημονες απο τους απαιτουμενους ( λ.χ. μηχανικους και εξ αυτων το 25% εχει σπουδασει στο εξωτερικο,και το 5 εως 10% εχει ελθει με μεταγγραφη σε ελληνικα πολυτεχνεια απο το εξωτερικο ) για αυτο και εγκαταλειπουν τις σπουδες τους ως αναξιες λογου.

    ΥΓ Ο/Η Κ.Μ.Σοφούλης λέει: Ιουνίου 7, 2009 στις 9:14 μμ Το ζήτημα του συσχετισμού δεικτών νοημοσύνης (βλ. Howard Gardner)και της επίδοσης (όχι μόνο στην εκπαίδευση)έχει κατα κόρο μελετηθεί και συνεχίζει να μελετάται επειδή τα όποια πορίσματα έχουν τεράστιες συναισθηματικές και ιδεολογικής επιπτώσεις. Λίγο να μη προσέξει κανείς μπορεί εύκολα να διολισθήσει σε ρατσιστικές γενικεύσεις, ή ευγονικές υπερβολές που στις δύο περιπτώσεις οδηγούν σε πολύ σημαντικά ηθικά ζητήματα. Στον τομέα μας η διαβόητη έρευνα των Herrnstein και Murray που εκδόθηκε με τον ογκώδη τόμο The Bell Curve ξεσήκωσε θύελλα επιστημονικής αντιδικίας. Γράφηκαν στην κυριολεξια δεκάδες χιλιάδες άρθρα και βιβλία για να καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός σε μια πιο νηφάλια αντίληψη, σύμφωνα με την οποία ναι μεν δεν υπάρχουν αναμφισβήτες απόδείξεις του ντετερμινιστικού συχετισμού των δεικτών νοημοσύνης με την σχολική επίδοση, αλλά αρκετές ένδείξεις δείχνουν οτι ο g factor είναι ισχυρός ερμηνεύτής (explicator)για την πρόβλεψη των πιθανών ορίων σχολαστικής επίδοσης που μπορεί μια ομάδα να φτάσει. ΄

    Πρόσφατα, ο Murray κυκλοφόρησε ένα σχετικά ολιγοσέλιδο βιβλίο με τον τίτλο Real Education, όπου αναπτύσσει αρκετά πειστικά ομολογώ, την άποψή του οτι γίνεται μεγάλη σπατάλη δημόσιων και ιδιωτικών πόρων στην εκπαίδευση μόνο και μόνο επειδή ιδεολογικά δεν αποφασίζουμε να δεχτούμε οτι καθένας μας έχει κάποιο όρια πέρα από το οποία οποιαδήποτε εκπαιδευτική επεξεργασία δεν μπορεί να τον κάνει να το ξεπεράσει με διάρκεια. Έτσι το δόγμα το μέγιστο της εκπαίδευσης για όλους αντιστρατεύεται την κατά πολύ πιο επιστημονική θέση “το μέγιστο της εκπαίδευσης που ταιριάζει στον καθένα”. Η παραβίαση της επιστημονικά τεκμηριωμένης (αρκετά, αν όχι αποφασιστικά) δεύτερης θέσης στην ουσίας (κατά Murray)βλάπτει περισσότερο παρά ωφελεί και τους μαθητές/φοιτητές/μαθητευόμενους και συνολικά την κοινωνία. Συνιστώ θερμά το νέο βιβλίο του Murray και εύχομαι σύντομα να βρεθεί κάποιος συνάδελφος από τα Παιδαγωγικά να το μεταφράσει για να δώσει την ευκαιρία στους εκπαιδευτικούς και τους πολιτικούς μας να μελετήσουν μια εναλλακτική – πέραν της ηγεμονεύσουσας αφόρητα επιπόλαιης λαϊκίστικης – άποψη, άσχετα αν θα συμφωνησουν ή όχι. Κάτι παραπάνω θα μάθουν ή τουλάχιστο θα σκεφτούν.

    http://www.tanea.gr/opinions/all-opinions/article/4733407/?iid=2

  108. ΓιώργοςΜ said

    Πρόσβολα έβαλες, αυγά θα μαζέψεις, έλεγε η γιαγιά μου… 🙂

  109. Χρίστος Δάλκος said

    97 (Γιάννης Ἰατροῦ) «Οι εδώ σπουδαγμένοι, έχουν μάθει κάτι το διαφορετικό από τους ξενοσπουδαγμένους;
    Επίσης δεν επικρατεί (και) σ΄αυτούς ἡ ἀνιστορική καί ἀνθιστορική ρητορεία ρητορεία τοῦ Σωσσύρ κλπ. που αναφέρετε;»

    Τόν δομισμό τοῦ Σωσσύρ τόν εἰσήγαγε, ἀπ’ ὅσο ξέρω, ὁ Μπαμπινιώτης στήν δικτατορία. Στό ἑλληνικό σχολεῖο μπῆκε στήν οὐσία τό 1989 -στήν ἀναμπουμπούλα τῆς πτώσης τοῦ ΠΑΣΟΚ- στό μάθημα τῆς Ἔκφρασης – Ἔκθεσης. Κι ἄρχισαν τά παιδιά νά μαθαίνουν γιά τήν διάκριση συγχρονίας – διαχρονίας, ὁμιλίας – γλώσσας κ.τ.τ., σέ ἕνα θεωρητικό ἐπίπεδο, ξεκομμένο ἀπό τήν διδακτική πράξη. Τό δυστύχημα εἶναι ὅτι σέ μιά χώρα μέ τεράστια γλωσσική παράδοση δέν ταιριάζει οὔτε κατ’ ἐλάχιστον ὁ θεωρητικός προσανατολισμός τοῦ Σωσσύρ ὁ ὁποῖος διαγράφει τό παρελθόν στό ὄνομα τῆς συγχρονίας. Καί ἐπειδή ὅσο νά ‘ναι αὐτό τό γλωσσικό παρελθόν βαραίνει, ἐπιχειρήθηκε ἕνα εἶδος «ὑβριδικῆς» «δομολειτουργικῆς» διδασκαλίας τῶν ἀρχαίων, σύμφωνα μέ τό πνεῦμα τῆς ὁποίας δίνονταν στά παιδιά δύσκολα κείμενα πού περιεῖχαν φαινόμενα καί τύπους πού οἱ μαθητές δέν εἶχαν διδαχθῆ καί ἑπομένως δέν κατανοοῦσαν. Ἔτσι, περάσαμε μέσα ἀπό τίς «νέες» μεθόδους σέ μιά χειρότερη ἐκδοχή τῆς ἀποστήθισης. Αὐτή εἶναι ἡ περιβόητη «παλινόρθωση» τῶν ἀρχαίων, καί γι’ αὐτό χωλαίνει ἡ διδασκαλία τους ὅλα αὐτά τά χρόνια. Φανταστῆτε, ἡ δικιά μας ἡ γενιά, πού λόγῳ μακρᾶς θητείας στήν καθαρεύουσα, ἦταν περισσότερο ἐξοικειωμένη μέ τά ἀρχαῖα, νά διδάσκεται μέ τό ἁπλούστατο ἐγχειρίδιο τοῦ Ζούκη, καί ἡ νέα, πού ἔχει ἀμυδρή ἰδέα ἀπό τήν καθαρεύουσα, νά ρίχνεται κατ’ εὐθεῖαν στά βαθιά νερά. Τό ναυάγιο εἶναι προδιαγεγραμμένο.
    Ἐπειδή θεωροῦσα καί θεωρῶ ὅτι γιά τίς ἑλληνικές ἀρρώστιες χρειάζονται ἑλληνικά φάρμακα, εἶχα προτείνει ἐδῶ καί καιρό ἕναν συνδυασμό τῆς παλαιᾶς ἐπαγωγικῆς διδασκαλίας μέ τήν ἀντιπαραβολική διδασκαλία νέας καί ἀρχαίας ἑλληνικῆς. Διότι, ἔτσι ὅπως ἔχουν τά πράγματα, ἄν δέν διευκρινίσῃ ὁ μαθητής τίς ὁμοιότητες καί τίς διαφορές νέας καί ἀρχαίας ἑλληνικῆς δέν θά μπορέσῃ νά κάνῃ χρήση τοῦ συγκριτικοῦ του πλεονεκτήματος. Ἀντίθετα, τό συγκριτικό αὐτό πλεονέκτημα θά ἐξελιχθῇ σέ μειονέκτημα, σέ παράγοντα ἀπερίγραπτης σύγχυσης. Μιά τέτοια ὅμως «ἑλληνική» συνταγή, πού θά προωθήσῃ τήν γνώση ὄχι μόνο τῆς ἀρχαίας ἀλλά καί τῆς νέας ἑλληνικῆς, δέν εἶναι δυνατόν νά τήν μάθουν οἱ «ξενοσπουδαγμένοι» τοῦ ἐξωτερικοῦ, πρέπει νά τήν ἐπεξεργασθοῦν καί νά τήν ἐφαρμόσουν οἱ αὐτόχθονες. Κι αὐτοί, δυστυχῶς, ὅσοι ἔχουν ἀπομείνει, ἔχουν παραγκωνιστῆ καί περιθωριοποιηθῆ, ὅπως καί κάθε τι αὐθεντικό καί γνήσιο σ’ αὐτόν τόν τόπο. Καί ποιοί κυριαρχοῦν; Αὐτοί πού ἔμαθαν πέντε «σωσσυρογράμματα», κι ἔρχονται τώρα μέ ὕφος σαράντα καρδιναλίων νά μᾶς δασκαλέψουν τί ἀκριβῶς πρέπει νά κάνουμε γιά νά ἀκυρώσουμε τό μεγαλύτερο συγκριτικό μας πλεονέκτημα. Τί νά πῇς; Κουκκιά φάγανε, κουκκιά μολογᾶνε.

  110. Γιάννης Ιατρού said

    109: Ευχαριστώ 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: