Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο Φούφουτος και πάλι

Posted by sarant στο 6 Ιουλίου, 2016


Έπεσε απερίγραπτα πολλή δουλειά κι έτυχαν και διάφορα άλλα από πάνω. Να γράψω άρθρο ήταν αδύνατον, οπότε κατέφυγα στη λύση της επανάληψης ενός παλιότερου. Το άρθρο που θα διαβάσετε το είχα δημοσιεύσει εδώ πριν από 6 χρόνια, τον Ιούλιο του 2010, οπότε υπάρχει ελπίδα να μην το είχατε διαβάσει τότε. Η αρχική αφορμή είχε δοθεί από μιαν ατάκα του Θ. Πάγκαλου, που τη μακρινή εκείνην εποχή ήταν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου. Εδώ δημοσιεύω το άρθρο ελαφρώς επικαιροποιημένο και ενσωματώνοντας κάποια δικά σας σχόλια. Πάντως, εξακολουθούμε να μην είμαστε βέβαιοι για την προέλευση της λέξης.

Την αφορμή λοιπόν για το άρθρο την είχε δώσει μια ατάκα του Θ. Πάγκαλου στο υπουργικό συμβούλιο, όπως διέρρευσε στα παραπολιτικά. Δυσανασχετώντας για τις πολλές απαιτήσεις και τη φορτικότητα των εκπροσώπων της τρόικας, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης λέγεται ότι είχε πει «δεν μπορεί να μας διατάζει ο κάθε φον Φούφουτος» ή κάτι τέτοιο.

Την ατάκα, πρέπει να το ομολογήσω, την είχα βρει έξυπνη, για την παρήχηση του φι και τον συνδυασμό του αριστοκρατικού φον με το ευτελές Φούφουτος. Θα την έβρισκα βέβαια πιο ταιριαστή στο Δελφινάριο παρά στο υπουργικό συμβούλιο, αλλά στην εποχή μας πρέπει να είναι κανείς πολυτάλαντος αν θέλει να προκόψει.

Δεν θα πολιτικολογήσω όμως, αλλά θα επιχειρήσω να ανιχνεύσω την ιστορία της λέξης «φούφουτος» -έργο δύσκολο για λέξη λαϊκή και μειωμένου κύρους, πολύ περισσότερο που είναι καλοκαίρι, αλλά θα κάνω ό,τι μπορώ.

Για τη σημασία της λέξης, τα λέει μισή χαρά το slang.gr:

Ο Φούφουτος είναι η εμφατικά προσωποποιημένη μορφή ενός ανύπαρκτου ή άγνωστου χαρακτήρα. Ο τάδε, ο δείνα, ο άγνωστος, ο οποιοσδήποτε, ο δενξερωγώ… Συνήθως ειρωνικά ή περιπαιχτικά.

Τα παραδείγματα φράσεων που δίνει το slang.gr είναι πολύ εύστοχα για αυτή τη χρήση.

– Και ποιος λες να τα έχει τώρα με την Τιτίκα;
– Ο Φούφουτος… Πού θες να ξέρω;

– Τοκ τοκ
– Ποιος είναι παρακαλώ;
– Ο Φούφουτος… Τι ποιος είναι ρε μαλάκα; Έφερα τα σουβλάκια…

– Αλήθεια σου λέω, δεν της το είπα εγώ!
– Ποιος τότε; Ο Φούφουτος;

Γιατί όμως είπα ότι το slang.gr τα λέει μισή χαρά; Διότι η άλλη μισή στην Κίνα… εννοώ ότι κατά την ταπεινή μου γνώμη, το slang.gr έχει μόνο μία, την αρχική χρήση της λέξης «φούφουτος». Διότι «φούφουτος», εκτός από «ο τάδε, ο άγνωστος, ο δεν ξέρω ποιος», σημαίνει επίσης «ο ανάξιος λόγου, ο ακατάλληλος» -ιδίως όταν είναι στον πληθυντικό, π.χ.: τα κανάλια προβάλλουν διάφορους Φούφουτους και όχι τους πνευματικούς ανθρώπους. Θα δείτε πιο κάτω κι άλλα παραδείγματα με αυτή τη σημασία. Βέβαια, μπορείτε να μου αντιτάξετε ότι πρόκειται για δυο πολύ συγγενικές μεταξύ τους σημασίες, και ότι η μία οδηγεί στην άλλη, διότι ο τάδε και ο δείνα, που είναι άγνωστος, βάσει των πιθανοτήτων θα είναι και ανάξιος λόγου. Σε κάποιες παλιότερες δημοτικές εκλογές, η Λιάνα Κανέλλη, με το γνωστό τακτ που τη διακρίνει, είχε αποκαλέσει τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ «συνεργασία του Συνασπισμού με Φούφουτους» -και ασφαλώς δεν εννοούσε μόνο «με τυχαίους» αλλά και «με άγνωστους, που δεν τους ξέρει ούτε η μάνα τους», ίσως και με «ανάξιους λόγου». Η διαχωριστική γραμμή δεν είναι ολοκάθαρη.

Πάμε παρακάτω, στην προέλευση της λέξης. Το γυμνασιακό ανέκδοτο θα το ξέρετε όλοι, αλλά πρέπει να το γράψω μήπως μας διαβάζει κανείς από άλλον πλανήτη. Επειδή όμως είναι σόκιν το διαβάζετε με δική σας ευθύνη. Έχω κάμποσες δεκαετίες να το ακούσω, οπότε το μεταφέρω μέσες-άκρες, πάντως ο Γιαννάκης πήγε σπίτι του κλαμένος. Τον ρώτησε ο μπαμπάς του γιατί, και του είπε ότι ο συμμαθητής του ο Γιωργάκης τον ρούμπωσε στο προαύλιο.

— Τι σου είπε παιδί μου;
— Μου είπε ‘Ξέρεις τον Φούφουτο;’ ‘Ποιον Φούφουτο;’, ρωτάω εγώ. ‘Τον πούτσο μου τον ξεσκούφωτο’, απάντησε τότε ο Γιωργάκης.
— Αύριο θα τον ρωτήσεις: ‘Ξέρεις την Ελένη;’ κι όταν σε ρωτήσει ‘Ποιαν Ελένη;’ θα του πεις κι εσύ ‘την πούτσα μου την καυλωμένη’ και θα τον ταπώσεις!

Μόνο που την άλλη μέρα γύρισε πάλι κλαμένος ο Γιαννάκης στο σπίτι.
— Δεν του είπες για την Ελένη; λέει με αγωνία ο πατέρας.
— Του είπα, αλλά με ρώτησε: «Ποιαν Ελένη εννοείς; Την αδελφή του Φούφουτου;»

Κρύο το ανέκδοτο, έως πολικό, αλλά δεν μπορούσα να το παραλείψω. Και το ερώτημα είναι αν η κότα προηγήθηκε ή το αυγό, αν δηλαδή προϋπήρξε το ανέκδοτο και από εκεί γεννήθηκε η λέξη ή αν η λέξη γέννησε το ανέκδοτο. Στην αρχή πίστευα ότι προηγήθηκε το ανέκδοτο, αλλά τώρα όλο και περισσότερο κλίνω να πιστέψω ότι προηγήθηκε η λέξη «Φούφουτος», με τη σημασία «ο τάδε, ο καθένας, ο άγνωστος». Αλλά δεν έχω πειστική ή οριστική απάντηση στο ερώτημα.

Πάντως, το γεγονός είναι ότι επώνυμο «Φούφουτος» δεν υπάρχει τουλάχιστον αυτή τη στιγμή στον τηλεφωνικό κατάλογο Αθηνών και Θεσσαλονίκης, σύμφωνα με τον ιστότοπο του ΟΤΕ. Όποιος έχει πρόσβαση σε άλλους καταλόγους, ας μας πει αν βρήκε κάποιον κ. Φούφουτο ή καμιά κ. Φούφουτου. Βρήκα σε παλιές εφημερίδες κάποιον κ. Φούφουτα στο Αιτωλικό και μια κυρία Φουφούτη, διευθύντρια του νοσοκομείου Βόλου, πριν από δεκαετίες.

Και βέβαια, δεν είναι μόνο το Φούφουτος που χρησιμοποιείται για να δηλώσουμε ένα τυχαίο ή άγνωστο όνομα· υπάρχει απλά ο κ. Τάδε, αλλά και ο κ. Τρεχαγυρευόπουλος. Η γυναίκα μου συχνά λέει «ο Φου Μαν Τσου» σε τέτοιες περιπτώσεις, που ίσως είναι ευπρεπισμός του Φούφουτου. Πάντως, ο Τρεχαγυρευόπουλος έχει σαφώς πιο ουδέτερη χροιά, ενώ ο Φούφουτος, είπαμε, λέγεται περιπαιχτικά ή ειρωνικά.

Σε πιο επίσημο ύφος, σε υποδείγματα πιστωτικών καρτών, είχα δει παλιότερα το «Α.Β.Κάτοχος», που είναι εντελώς αντίστοιχο με το John Doe των Αμερικάνων ή με το γερμανικό Max Mustermann (για τους άντρες) και Erika Mustermann (για τις γυναίκες) στα υποδείγματα δελτίων ταυτότητας. Muster είναι το υπόδειγμα, θαρρώ -τα γερμανικά είναι musterια γλώσσα 🙂

Οι Ισπανοί, πάλι, για τον Τάδε έχουν τον Φουλάνο, ή Φουλάνο ντε Ταλ -και εδώ μπορείτε να δείτε έναν κατάλογο με αντίστοιχα ονόματα σε διάφορες γλώσσες και χώρες.

Αλλά ας επιστρέψουμε στον Φούφουτο. Η λέξη είναι κατά πάσα πιθανότητα φτιαχτή και δεν θα με παραξένευε αν έχει γεννηθεί σε θεατρικούς κύκλους. Αυτό όμως είναι σκέτη εικασία. Όπως θα περιμένατε, ο φούφουτος δεν υπάρχει στα λεξικά –δεν είναι από τις λέξεις που λεξικογραφούνται, ίσως κακώς. Στα σώματα κειμένων υπάρχει, αλλά και πάλι είναι λέξη του προφορικού λόγου, οπότε η πρώτη της εμφάνιση σε γραπτό κείμενο δεν σημαίνει απαραιτήτως κάτι για τη χρονολόγησή της.

Παρ’ όλ’ αυτά, έψαξα τα σώματα κειμένων και βρήκα κάποια ενδιαφέροντα πράγματα [το 2010, όπως θα δείτε, είχα περισσότερες δυνατότητες αναζήτησης απ’ όσες σήμερα]. Η πρώτη της εμφάνιση, στο σώμα της εφημερίδας Νέα, είναι σε κείμενο του Κ. Σταματίου, για τον οποίο είχαμε μιλήσει με αφορμή το «Γαργάλατα», που με ενδιαφέρει ιδιαίτερα, μια και αναφέρεται στη γειτονιά μου, το Παλιό Φάληρο.

Λοιπόν, σε κείμενο του Σεπτεμβρίου 1976, ο Κ. Σταματίου (ως Ωτοβλεψίας) στηλιτεύει ένα σχέδιο του δημοτικού συμβουλίου Π. Φαλήρου για μετονομασία των οδών, οι οποίες στο κεντρικό Φάληρο φέρουν τα ονόματα αρχαίων θεοτήτων, ιδίως της θάλασσας, ώστε να τιμηθούν πρώην δήμαρχοι της πόλης. «Το φαντάζεστε», ρωτάει ρητορικά ο Κ. Στ., «να μένετε σήμερα στην οδό Ναϊάδων και αύριο να ξυπνήσετε στην οδό… Φούφουτου ή Τζιτζιμπρακατσουλόπουλου;» Αν υπήρξε τέτοιο σχέδιο δεν εφαρμόστηκε ποτέ, αυτό είναι βέβαιο· παρεμπιπτόντως,  μένω στη μοναδική ίσως οδό του κεντρικού Π. Φαλήρου που όντως είχε όνομα από την ελληνική μυθολογία και μετονομάστηκε, αλλά αυτό έγινε πολύ πριν το 1976 (η οδός Ευτέρπης άλλαξε σε Ήβης Αθανασιάδου, όπως ονομαζόταν μια μαθήτρια Γυμνασίου που τη σκότωσαν οι Γερμανοί κατά την αποχώρησή τους από την Αθήνα τον Οκτώβρη του 1944, όταν βιάστηκε να βγει με τη σημαία στο δρόμο).

Πάντως, αυτή είναι η πρώτη καταγραμμένη εμφάνιση της λέξης στα Νέα. Λίγο αργότερα, πάλι ο Σταματίου, με αφορμή κάποιο στραβοπάτημα των ταχυδρομείων, διερωτάται τι θα γινόταν αν το γράμμα απευθυνόταν στον ανώνυμο Έλληνα, τον κ. Φούφουτο. Σε ρεπορτάζ του 1980, πάλι ο Σταματίου, βρίσκεται μαζί με καλλιτέχνες στη Γιουγκοσλαβία και έχουν κάποιο πρόβλημα. «Δεν είμαστε ο Φούφουτος», σκέφτονται, και αποφασίζουν να αποταθούν στην πρεσβεία. Σε βιβλιοκριτική του 1981, ο Κ. Σταματίου ειρωνεύεται τα βιβλία που τυπώνονται έχοντας στο οπισθόφυλλο τις συνήθως ευγενικές αοριστίες του Ι.Μ.Φούφουτου και του Κ.Π.Ασχετόπουλου, ενώ σε άρθρο για τον Σικελιανό, τον ίδιο χρόνο, καταφέρνει να μπλέξει το άλλο του δημιούργημα, αφού γράφει ότι εκλέγονται το καλοκαίρι του 45 στην Ακαδημία διάφοροι Φούφουτοι και Γαργάλατα και όχι αυτός [ο Σικελιανός].

Μέχρι τώρα, όλα τα ευρήματα είναι βγαλμένα από την πένα του Κ. Σταματίου –στα Νέα δεν υπάρχουν άλλα που να τα παρέλειψα· στα πρώτα χρόνια ο Σταματίου είναι ο μοναδικός που χρησιμοποιεί σε κείμενά του τη λέξη Φούφουτος. Αργότερα, εμφανίζονται κι άλλοι, τόσο στα Νέα όσο και αλλού, π.χ. το 1983 στον Ριζοσπάστη ο Δ. Δανίκας κατηγορεί «κάποιους Φούφουτους», ενώ την ίδια χρονιά στον διαγωνισμό για το κρατικό βραβείο θεάτρου υποβάλλεται έργο (και κερδίζει βραβείο) από συγγραφέα με το ψευδώνυμο «Δημητράκης Φούφουτος». Και την ίδια επίσης χρονιά, στα Νέα, ο Σταματίου πάλι, αναρωτιέται ενοχλημένος πού τους ξετρυπώνουν τόσους Φούφουτους; εννοώντας ατάλαντους τραγουδιστές.

Θα αντισταθώ στον πειρασμό να αποδώσω στον Σταματίου την πατρότητα της λέξης, πάντως στην εκλαΐκευσή της ή στην απενοχοποίησή της ασφαλώς στάθηκε πρωτοπόρος. Ενδεικτικά, στο σώμα των Νέων έχουμε 43 ανευρέσεις της λ. Φούφουτος, τις περισσότερες διά χειρός Κ. Σταματίου. Στο Βήμα, που θεωρείται σοβαρότερο έντυπο και όπου ο Σταματίου δεν έγραφε, έχουμε μόλις 4 ανευρέσεις, όλες μετά τη δεκαετία του 1990. Αλλά και στην Αθλητική Ηχώ, όπου έχουμε 34 ανευρέσεις, όλες είναι μεταγενέστερες του 1997.

Να πω εδωπέρα ότι ο Σταματίου ήταν θεατράνθρωπος, οπότε ταιριάζει με την υπόθεση που έκανα πιο πάνω, πως η λέξη γεννήθηκε σε θεατρικούς κύκλους, αλλά εγώ πρώτος ομολογώ ότι πρόκειται, απλώς, για μια παράτολμη εικασία. Εκτός αυτού, η γέννηση της λέξης ασφαλώς θα έγινε πολλά χρόνια πριν από το 1976. Όποιος ξέρει κάτι και δεν βαριέται, ας το εισφέρει.

Βέβαια, στο ιστολόγιο, υπάρχει και ο πολύ αγαπητός μας Ηλεφούφουτος, που μεταφέρει τον Φούφουτο στον κυβερνοχώρο. Παρεμπιπτόντως, μεταφράζοντας το Ηλεφούφουτος στα αγγλικά, ο Νίκος Νικολάου το απέδωσε e-Whatsit.

Όσο για την ατάκα του Πάγκαλου «φον Φούφουτοι», τη βρίσκουμε και σε βιβλίο. Στα «Ληξιπρόθεσμα δάνεια» του Μάρκαρη υπάρχει ο εξής διάλογος:

«Η τρόικα δεν πρόκειται να φύγει» μου απαντάει κατηγορηματικά, λες και το κουβέντιασε μαζί τους.
«Πως είσαι τόσο σίγουρος;»
«Γιατί είναι η τρίτη και φαρμακερή, κύριε αστυνόμε».
«Δηλαδή;»
«Κοιτάξτε, πρώτα μας ήρθε ο Καποδίστριας. Είμαμε, ποιος είναι αυτός ο κόμης Φούφουτος, και τον σκοτώσαμε. Μετά ήρθαν οι Βαυαροί και η Αντιβασιλεία. Είπαμε, ποιοι είναι αυτοί οι φον Φούφουτοι, και τους διώξαμε. Τώρα μας ήρθαν ο Δανός, ο Βέλγος και ο Γερμανός. Πάλι λέμε, ποιοι είναι αυτοί οι φον Φούφουτοι, μόνο που οι συγκεκριμένοι φον Φούφουτοι δεν πρόκειται να φύγουν, γιατί πέσαμε στην τρίτη και φαρμακερή. Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, τρεις και την κακή του μέρα, για να το πω αλλιώς. Καταλάβατε;»

Το βιβλίο βγήκε αρχές Οκτωβρίου του 2010, δηλαδή ενάμιση μήνα μετά την ατάκα Πάγκαλου, οπότε μάλλον δεν το έχει δανειστεί ο ένας από τον άλλον -ίσως να μη θέλει και πολλή φιλοσοφία να προσθέσεις ένα φ στα άλλα δύο.

Κλείνω με μιαν αστεία λεπτομέρεια. Είπα πιο πάνω ότι επώνυμο «Φούφουτος» δεν βρήκα στους τηλεφωνικούς καταλόγους -όμως κάτι έχω βρει σε μια παλιά εφημερίδα. Συγκεκριμένα, τον Δεκέμβριο του 1977 είχε γίνει στη Λεωφόρο ένας φιλικός αγώνας ανάμεσα στην εθνική Σαουδικής Αραβίας και σε μια ομάδα νέων και ερασιτεχνών του Παναθηναϊκού, η οποία και νίκησε με 3-2. Στη σύνθεσή της περιλάμβανε και κάποιον Φούφουτο. Να ήταν άραγε κανονικό επώνυμο; Πιθανότερο θεωρώ εκείνος που έγραψε το χαρτάκι με τη σύνθεση και το έδωσε στην εφημερίδα να έβαλε το όνομα Φούφουτος για κάποιον ερασιτέχνη που δεν θυμόταν το όνομά του!

 

240 Σχόλια to “Ο Φούφουτος και πάλι”

  1. Κουνελόγατος said

    Απ’ όλα αυτά, θυμάμαι μόνο το ανέκδοτο, πρέπει να το άκουσα γύρω στα τέλη της δεκαετίας των 70 θαρρώ.
    Καλημέρα σας.

  2. Γς said

    Καλημέρα

    Ας συμπληρώσουμε το κλασικό ανέκδοτο του κειμένου.

    Γράφεις:

    — Τι σου είπε παιδί μου;
    — Μου είπε ‘Ξέρεις τον Φούφουτο;’ ‘Ποιον Φούφουτο;’, ρωτάω εγώ. ‘Τον πούτσο μου τον ξεσκούφωτο’, απάντησε τότε ο Γιωργάκης.
    — Αύριο θα τον ρωτήσεις: ‘Ξέρεις την Ελένη;’ κι όταν σε ρωτήσει ‘Ποιαν Ελένη;’ θα του πεις κι εσύ ‘την πούτσα μου την καυλωμένη’ και θα τον ταπώσεις!

    Μόνο που την άλλη μέρα γύρισε πάλι κλαμένος ο Γιαννάκης στο σπίτι.
    — Δεν του είπες για την Ελένη; λέει με αγωνία ο πατέρας.
    — Του είπα, αλλά με ρώτησε: «Ποιαν Ελένη εννοείς; Την αδελφή του Φούφουτου;»

    Και το τέλος που ξέχασες:

    -Και συ τι του είπες;
    -Ποιου Φούφουτου; Κι αυτός μου είπε «Του πούτσου μου του ξεσκούφωτου»

  3. spiral architect said

    Πφφ, ξαναζεσταμένα φουφουτάκια! 😛 😛

  4. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Λόγω του ξαναζεστάματος, το σημερινό θα μπορούσε να είνα «Η φουφού του Φούφουτου!»
    Για την ταμπακιέρα, κι εγώ τη λέξη την πρωτοθυμάμαι από το ανέκδοτο, γύρω στο ’80.

  5. LandS said

    Το ανέκδοτο όπως το λέει ο Γς στο #2 είναι της δεκαετίας του 60.

  6. Κουνελόγατος said

    Ναι, αλλά είχε και συνέχεια (που δεν τη θυμάμαι πλέον), με Βρασίδα, Πελοπίδα, Περικλή (μερακλή), Μηνά και άλλα εφηβικά.

  7. atheofobos said

    Το ανέκδοτο με τον Φούφουτο ήταν νέο και στην επικαιρότητα το 1972-3.
    Στην ερώτηση δε ποια Ελένη, η απάντηση ήταν η Λιαρού.
    Ποιά Λιαρού : του πούτσου μου του μαλιαρού!
    Θυμάμαι δε την θυμηδία που είχε προκαλέσει σε όλους όταν εμφανίστηκε μια κυρία που είχε την ατυχία να την λένε Ελένη Λιαρού!

  8. Κουνελόγατος said

    Κάτι μου λέει πως οι κυρίες θα την κάνουν με πλάγια πηδηματάκια σήμερα, ΚΨΜ θα γίνει εδώ.

  9. Αγάπη said

    Μπαίνει και σε… σοβαρές απόπειρες – πώς να τις πω; – ψηφιοποίησης
    http://www.protagon.gr/epikairotita/ellada/ntoktor-foufoutos-21419000000:

    Η ηλεκτρονική συνταγογράφηση ξεκίνησε. Ανάμεσα στα υπόλοιπα, οι γιατροί δυσκολεύτηκαν να συμπληρώσουν το όνομά τους, καθώς στη θέση εκείνη υπήρχε η κωδική ονομασία «foufoutos»…

  10. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    8: Όπως είδες στο 9, έχουμε και γυναίκες στη συζήτηση 🙂

  11. LandS said

    6 Εννοείς τη κλάση 🙂 «αυτά που λες μας τάλεγε ο μπάρμπας μου ο Βλάσσης, γιυατό πάρε φόρα από τον Λυκαβηττό και έλα να μας τα κλ@$εις»
    Με μεταβλητές τον Βλάσση και το κλ@$εις

  12. Αγάπη said

    8 Επειδή υπάρχουμε κι’ εμείς, να προσθέσω κατι ακόμα;
    (Φίλε οικοδεσπότη, αυτό είναι ταυτόχρονα έμμεση και καθόλου ασφαλής απάντηση στο ερώτημα τού κειμένου)
    http://www.mixanitouxronou.gr/to-mega-lexikon-tis-magkias-ti-simenimale-vrase-lachana-seretis-feleki-tsima-alampournezika-klp/ Εδώ λέει για την καταγωγή τής λέξης από το… ένδοξο πεδίο τής μαγκιάς 🙂

  13. Γιάννης Κουβάτσος said

    Καλημέρα!
    Υπάρχει και ο άγιος Φούφουτος, στην γιορτή του οποίου παραπέμπουμε για εκπλήρωση ανέφικτων πόθων και για επίτευξη ουτοπικών στόχων, π.χ. ο Άδωνης είπε προ ετών ότι η τρόικα θα πάρει τα λεφτά της του αγίου Φούφουτου. Χρησιμοποιείται εναλλακτικά με τον άλλο γνωστό άγιο. 😇

  14. LandS said

    9 Α, αυτός που έβαλε πλέις χόλντερ το Δρ Φούφουτος πρέπει να ήταν προγραμματιστής-αναλυτής της δεκαετίας του 80.
    Τότε που το σύμβολο @ το λέγανε παπάρι.

  15. Κουνελόγατος said

    9. Ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών (Ι.Σ.Α.) θεώρησε πως η εν λόγω λέξη έχει αρνητικό περιεχόμενο και ότι δυσφημεί τους γιατρούς και το λειτούργημά τους.

    Μάλιστα, εξέδωσε και ανακοίνωση: «Μοι προξενεί αλγεινήν εντύπωσιν η ασέβεια με την οποία αντιμετωπίζετε τους γιατρούς και απορούμε με το θράσος αυτού που έκανε τη συγκεκριμένη καταχώριση και ο δόλος όσων την ανήρτησαν».

    Το διαβάσατε; :mrgreen: :mrgreen: :mrgreen: :mrgreen: :mrgreen:

  16. gak said

    Ισως έχουν σχέση τα ονόματα foo & bar , που χρησιμοποιούνται στην πληροφορική, σαν τυχαία ονόματα μεταβλητών

  17. Πάνος με πεζά said

    Kαλημέρες !
    Δε μπορεί να μας διατάζει ο κάθε φον Φούφουτος;

    Δε βρίσκω διαφοροποίηση σημασιών, μάλλον επέκταση. Ο τυχαίος, ο άγνωστος, ο τυχάρπαστος, είναι ίσως και ανάξιος λόγου. Και βέβαια, έχουν υπάρξει και διάφορες άννες αντικαταστάτριες λέξεις, όπως ο «πήξε», ο «δείξε», ο «μυρωδιάς», ο «πουθενάς», ο «δεν τον ξέρει η μάνα του» κλπ.
    Ο «μυρωδιάς», από όλους αυτούς, είναι εμφανώς ο άσχετος, ας είναι και γνωστός.

  18. LandS said

    13 Ο άλλος γνωστός Άγιος είναι ο προστάτης όσων έχουν πολλές καμπάνες στο Στρατό και αργεί το απολυτήριο;

  19. spiral architect said

    @9: Με το καινούργιο template του πρόκταγκον χάσαμε και κείνα τα ωραία σχόλια απ’ τους (οθντκ) εκσυγχρονιστές αναγνώστες του, που (θα) διαμαρτυρόντουσαν επειδή δεν ακολουθήσαμε την πεπατημένη της Εσπερίας, όπου στην αντίστοιχη αγγλική εφαρμογή έχει αντί τον Δρ. Φούφουτο την Mrs Alicia Blowjob, MD.

    Δίδαγμα: Μην μπλέξετε με κομπιουτεράδες ανεξαρτήτως εθνικότητας.

  20. ΓιώργοςΜ said

    16 Με το ακρωνύμιο FUBAR* υπάρχει σχέση; 🙂

    *Υποθέτω με τις τόσες επαναλήψεις οι υπόλοιποι στο ΚΨΜ θα έχετε κι εσείς δει τη «Διάσωση του στρατιώτη Ράιαν».

  21. Αγάπη said

    15 Προσωπικά το διάβασα και απόρησα που βρήκαν χρόνο να βγάλουν ανακοίνωση γι’ αυτό όταν δέν βγάζουν για άλλα σημαντικότερα, και που προσβλήθηκαν επειδή μάλλον ήξεραν μόνο το ανέκδοτο αλλά όχι τις άλλες χρήσεις τής λέξης, και κυρίως τον άγιο τού Άδωνη – ή Αδώνιδος αν τον προτιμάμε έτσι 😉

  22. LandS said

    19 Αλήθεια; Έκανε τέτοιο λάθος ο κομπιουτεράς;
    Alicia Blowjob MD. Χωρίς το Mrs και το κόμμα, βέβαια.

  23. «το σύμβολο @ το λέγανε παπάρι.»
    Το παπάκι δηλαδή, που πάντα απορούσα για την ετυμολογία του (με σαλίγκαρο μοιάζει όντως το @, αλλά με παπί;), είναι ευπρεπισμός παλιότερης ονομασίας;
    Και μια άλλη, άσχετη απορία: η πρώτη και επί κάποια χρόνια μόνη κωδικοσελίδα των πρώτων PC γιατί αριθμήθηκε 437; Ποιος ήταν τόσο προβλεπτικός το 1980 ώστε να διανοηθεί ότι θα πληθύνουν τόσο οι κωδικοσελίδες ώστε να μην αρκεί ένα byte για την αρίθμησή τους;

  24. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και δικηγόρος Φούφουτος:
    http://www.spirospero.gr/index.php/koinonia/65221-epaggelma-dikigoros-onoma-foyfoutos-praksi-apates-kai-omos-to-ste-akyrose-tin-oristiki-paysi-tou

  25. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ο Φούφουτος στη λογοτεχνία http://stavrochoros.pblogs.gr/2008/01/apoleipein-o-theos-antwnion-.html

  26. spatholouro said

    12
    Ο κ. Μίλεσης (Piraiorama), ο οποίος φαίνεται να είναι ο «δράστης» του συγκεκριμένου λήμματος (εφόσον ούτε στο «Ρεμπέτικο γλωσσάρι» του Ρεμπέτικου Φόρουμ ούτε στο Λεξικό Φυτράκη υπάρχει τέτοιο λήμμα) επιδεικνύει θαρρώ υπολογίσιμη δημιουργική φαντασία μεν, ατεκμηρίωτη δε.

    (sarant)
    «ο φούφουτος δεν υπάρχει στα λεξικά –δεν είναι από τις λέξεις που λεξικογραφούνται»

    Υπάρχει σε δύο λεξικά:

    1) Χ. Τσούκα (1982), «Μικρό λεξικό σεξουαλικών όρων» («φούφουτος» [ειρων.]= η ψωλή, ο πούτσος)

    2) Ε. Παπαζαχαρίου (Ζάχου) «Λεξικό της ελληνικής αργκό» (Κάκτος 1999, α΄ έκδοση ως «Λεξικό της πιάτσας» 1981), («φούφουτος»=φανταστικό άτομο, που μάλλον εννοεί το φαλλό στον οποίο φορτώνονται οι πράξεις και οι λόγοι με αμφίβολη πατρότητα)

  27. Χαχα, αν ο αθλητικογράφος δεν ήξερε πως λένε τον παίχτη και τον έγραψε φούφουτο μιλάμε
    για ΜΕΓΑΛΗ έμπνευση. Φαντάζομαι τον δύστυχο που θα πήρε την άλλη μέρα την εφημερίδα
    να δει το όνομά του, να καμαρώσει, και θα είδε Φούφουτος!

  28. ..γιατί ως γνωστόν, πάντα παίρνεις εφημερίδα να δεις το όνομά σου!

  29. Δεν μπορεί, θα πρέπει κάπου να έχει εξεταστεί και η εκδοχή να έχει κάποια σχέση και με το foo https://en.wikipedia.org/wiki/Foobar αλλά δεν μπορώ να εντοπίσω κάτι σχετικό.

  30. Πάνος με πεζά said

    @ 23 : Εμένα πάλι, από την πρώτη μέρα μου έμοιαζε για τα παπάκια μέσα σε μπάλα, που έχουν τα παιδιά στη μπανιέρα.

  31. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα. Θυμᾶμαι πρωτοάκουσα τὸ ἀνέκδοτο ἀπὸ τὸν συμμαθητὴ μου Θ. Α. στὴ δευτέρα γυμνασίου τὸ 1964-65. Εἶναι κάποια ἀσήμαντα πράγματα ποὺ μένουν χαραγμένα στὴ μνήμη χωρὶς νὰ μπορεῖς νὰ καταλάβεις τὸ γιατί.

  32. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα

    21: Αγάπη
    …κυρίως τον άγιο τού Άδωνη – ή Αδώνιδος αν τον προτιμάμε έτσι..

    μιάς και τον ανέφερες, ρε είδατε πως έγινε έτσι ο τύπος με το μούσι! Α ρε Ευγενία, τι τον έβαλες να κάνει 🙂 🙂

  33. Πέπε said

    Προσωπικά τη λε΄ξη την καταλάβαινα πάντοτε λίγο αλλιώς:
    α) Όχι ο οποιοσδήποτε αλλά ο κανένας, π.χ. «Ποιος το έκανε, ο Φούφουτος;». Τουτέστιν, αποκλείεται να μην το έκανε κανείς, κάποιος από σας ήταν, ομολογήστε.
    β) Επιπλέον, και με την απόχρωση που δίνει ο Παπαζαχαρίου στο #26.

    Για το β, ίσως είναι δική μου παρανόηση επειδή η πρώτη μου επαφή με τη λέξη ήταν από το γνωστό ανέκδοτο. Αφού λέτε ότι το ανέκδοτο υπάρχει από το ’60, να έπεσε κι ο Ζάχος (1981) θύμα της ίδιας παρανόησης; Αλλά τότε θα έπεσαν πολλοί, οπότε τελικά αρχίζει να μην είναι πια παρανόηση… Πάντως δεν είχα συνηθίσει να ακούγεται αυτή η λέξη σε περιβάλλοντα όπου δε βρίζουμε.

  34. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    12-26 Όπως λέει και το Σπαθόλουρο, πολλά ατεκμηρίωτα και πολλά που δεν στέκουν έχει αυτό το λεξικό.
    Χαρακτηριστικότατο παράδειγμα:
    Χαράμι = μάταια, αυτό που πήγε άδικα. Βγήκε από το αραβικό χράμι που ενώ είναι κομψοτέχνημα και κεντητό, οι μουσουλμάνοι το στρώνουν στο πάτωμα και πατάνε πάνω του για να προσευχηθούν….

    Ενώ το χράμι είναι απλώς ομόρριζο του χαραμιού.

    26 Μερσί, αλλά εννοούσα τα γενικά λεξικά, όπου τέτοιες λέξεις συχνά δεν λεξικογραφούνται.

  35. ΣΠ said

    Ο ηλεκτρονικός κατάλογος του ΟΤΕ δεν έχει κανέναν Φούφουτο. Έχει έναν κύριο και δύο κυρίες Φουφούτη στην Καβάλα, στις Σέρρες και στην Αθήνα.

  36. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    13 και 18,

    ο «γνωστός άγιος» -αν κατάλαβα καλά (τώρα, βλέπεις, σας έπιασαν οι σεμνοτυφίες)- είναι αυτός που ακολουθείται συνήθως απ’ το «ανήμερα»;

  37. Γιάννης Κουβάτσος said

    Καλά, πού πάει το βρόμικο μυαλό ορισμένων; 😜 Τον άγιο Ποτέ εννοούσα!

  38. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    37, !!!

    (συγνώμη, δεν θα το ξανακάνω…)

  39. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  40. Γιάννης Κουβάτσος said

    Αλλά επειδή, αν και αθώο παιδί, με πονηρέψατε, το ‘ψαξα και τελικά είναι υπαρκτή γιορτή! Ζητώ συγγνώμη απ’ τις κυρίες του ιστολογίου…:)
    http://thalamofilakas.blogspot.gr/2012/10/blog-post_30.html

  41. Κουνελόγατος said

    36. «Είναι αυτός που ακολουθείται συνήθως απ’ το «ανήμερα»;».
    Όχι, αυτό είναι το θεριά. 🙂

  42. ΣΠ said

    Εγώ στην τρίτη γυμνασίου (1969) έγινα ο Γιαννάκης του ανεκδότου, το οποίο μέχρι εκείνη την στιγμή αγνοούσα. Έρχεται μια μέρα ένας συμμαθητής μου και μου λέει «Πάμε να δούμε την Ελένη;» και εγώ αφελώς ρωτάω «Ποιά Ελένη;». Και πήρα την απάντηση… Εκτός από τον Φούφουτο και την Ελένη υπήρχαν και άλλες παραλαγές, όπως Περικλή-μερακλή, Σωκράτη-αριστοκράτη, Σταύρο-μαύρο.

  43. Corto said

    Πάντως η λέξη Muster απαντά και στα αγγλικά ως νεολογισμός, που έγινε διάσημος χάρη στην σύγχρονη Φυσική.
    Ως γνωστόν, ο όρος κουάρκ προέρχεται από την φράση «Three quarks for Muster Mark», που βρίσκεται στο μυθιστόρημα «Finnegans Wake» του Τζαίημς Τζόυς.
    Υποστηρίζεται ότι με την λέξη Muster ο Τζόυς εννοούσε Mister.

  44. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @42. Καλημέρα Σταῦρο. Ἐπίσης τὸν δόκιμο-κόκκινο.

  45. sarant said

    44 Ε, αυτό το αγνοούσα, δεν το λέγαμε!

  46. Έχουν παγειωθεί επίσης και οι Alice και Bob, στην θέση του Α και Β για θέματα θεωρίας παιγνίων, κρυπτογραφίας, κβαντομηχανικής, κλπ.

  47. Πάνος με πεζά said

    @ 42 : Kαι τον Ανέστη, τον … μου τον πυροσβέστη.

  48. gpoint said

    Γράψτε και τον Θανάση (θάρθει να μου τα κλάσει)

  49. ΣΠ said

    44
    Καλημέρα, Δημήτρη. Αυτό δεν το είχα ακούσει. Είμαι σίγουρος ότι υπήρχαν και πολλά άλλα. Η εφηβική φαντασία νάναι καλά.

  50. …μια ομάδα νέων και ερασιτεχνών του Παναθηναϊκού…περιλάμβανε και κάποιον Φούφουτο….

    …που έπαιζε εξαιρετικό φούφουτμπολ!

  51. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @43.Ὑπάρχει στὸ λεξικὸ wordreference.com (http://www.wordreference.com/engr/muster)
    μὲ τὶς ἔννοιες :

    «English Greek
    muster [sth] vtr (courage) μαζεύω, βρίσκω ρ μ
    (μεταφορικά) επιστρατεύω ρ μ
    Bob mustered his courage and went for it.
    muster [sth] vtr (military) καλώ κπ για επιθεώρηση περίφρ
    συγκαλώ ρ μ
    The sergeant mustered his soldiers.
    muster n (assembly) (στρατός) επιθεώρηση ουσ θηλ
    συγκέντρωση, συνάθροιση ουσ θηλ
    We hurried into our uniforms so we wouldn’t be late for muster.»

    Τὸ ἔχω δεῖ στὰ πλοῖα, ὅπου muster stations εἶναι οἱ σταθμοὶ συγκέντρωσης τῶν ἐπιβατῶν σὲ καταστάσεις ἔκτακτης ἀνάγκης.

  52. spiral architect said

    @51:

  53. sarant said

    50 🙂

  54. Corto said

    51: Πράγματι στα πλοία της ελληνικής ακτοπλοΐας συναντάμε συχνά τον όρο muster station σε επιγραφές ή γραμμένο με μεγάλα γράμματα στο δάπεδο των αντιστοίχων χώρων.
    Υποθέτω ότι ο Τζόυς δεν έκανε λογοπαίγνιο με αυτήν την σημασία της λέξης.
    (Μπορεί όμως και να κάνω λάθος)

  55. voulagx said

    «Η σύντροφος του Αρτούρο, Πελούσα, είχε πεθάνει από καρκίνο το 2012, και έκτοτε θεωρείτο ότι υπέφερε από κατάθλιψη.»
    λέει εδώ: http://www.ethnos.gr/klik/arthro/pethane_h_thlimmeni_poliki_arkouda_tis_argentinis-64402111/

    Ρε την καημενη! Δεν της εφτανε που πεθανε, την πλακωσε και η καταθλιψη μετα θανατον. Γκαντεμια!

  56. leonicos said

    Απορώ πώς ο Θ. Πάγκαλος είπε κάτι τόσο νόστιμο. Εγώ, που είμαι τὀσο χαζός ωστε να μου αρέσει (όχι να τον ψηφίζω, αυτό δεν συνέβη) ο Βενιζέλος, ποτέ δεν ξεγελάστηκα τόσο που να νομίσω ότι ο Πάγκαλος ‘παίζει’.

    Το φούφουτος νομίζω ότι το άκουγα από πολύ πιο παλιά από το 1979.

    Αυτά

  57. sarant said

    55 🙂

  58. 55 «Το θάνατο της μοναδικής της πολιτικής αρκούδας, του 30χρονου Αρτούρο, θρηνεί η Αργεντινή, όπως ανακοίνωσε το ζωολογικό πάρκο όπου φιλοξενούνταν.»

    πολικής οχι πολιτικής 🙂

  59. Spiridione said

    Η παράσταση «Φούφοτος» του Γιώργου Ζέριγγα στο «Θεατράκι» της Πλ. Αττικής το 1990
    http://digital.lib.auth.gr/record/72588/files/arc-2007-31329.pdf

  60. sarant said

    Και όχι «φου»

  61. ΣΠ said

    Το «βιογραφικό» του Φούφουτου:
    http://users.itia.ntua.gr/soulman/foufotos.html

  62. Spiridione said

    60. Και μια αναφορά από κάποιον που σχολιάζει, νομίζω, και εδώ (φούφωτος θα ήταν λογικά στο τραγούδι, όχι φουφωτός)
    http://aris-tourgimata.blogspot.gr/2012/02/334-o.html

  63. Γιάννης Ιατρού said

    58: 🙂 🙂

  64. sarant said

    62 Και σαν να θυμάμαι αυτή την αφήγηση!

  65. Γς said

    11:

    >αυτά που λες μας τάλεγε ο μπάρμπας μου ο Βλάσσης, γιυατό πάρε φόρα από τον Λυκαβηττό και έλα να μας τα κλ@$εις»

    -Καλώς τον φίλο μας τον Βλάσση, που θα’ ρθεί να … μας πει καλημέρα!

    http://caktos.blogspot.gr/2015/08/blog-post_27.html

  66. Παναγιώτης Κ. said

    Τι έγινε απόκτησες ασυλία; Δεν θα διαβάσει η μαμά σου την σημερινή ανάρτηση; 🙂

  67. 55, 😀
    …Η σύντροφος του Αρτούρο, Πελούσα, είχε πεθάνει από καρκίνο το 2012, και έκτοτε θεωρείτο ότι υπέφερε από κατάθλιψη…

    Μάλλον της έπεσε βαριά η ταφόπλακα
    και αδυνατούσε να φέρει το (υπερβολικά) θλιπτικό φορτίο.
    (αν και φαίνεται πως δεν έσκαψαν για να είναι σίγουροι,
    γι’ αυτό κι έμειναν στο «θεωρείτο».) 😐

  68. IN said

    43: Η λέξη muster ΔΕΝ είναι νεολογισμός στ’ Αγγλικά. Σύμφωνα με το Shorter Oxford English Dictionary υπάρχει στα Αγγλικά από το 1469 τουλάχιστον και προέρχεται από το Παλαιογαλλικό moustre με απώτερη καταγωγή από το Λατινικό monstrare.

    Η έννοια της αρχικής Λατινικής λέξης είναι, περίπου, «δείχνω» οπότε το muster στ’ Αγγλικά σημαίνει τόσο «υπόδειγμα» όσο και συγκέντρωση όπου εμφανίζεται ένα σύνολο ανθρώπων κυρίως στρατιώτες, ναύτες κλπ. όπως επίσης και αυτή η ίδια η εμφάνισή τους (αυτό που εμείς στο στρατό λέγαμε «αναφορά»). Χρησιμοποιείται και ως ρήμα με την έννοια «συγκεντρώνω» ανθρώπους ή αντικείμενα.

    Πολύ γνωστή και η έκφραση this will/will not pass muster.

  69. 58, …Το θάνατο του Αρτούρο,
    θρηνεί η Αργεντινή,…

    Και ο Αρκτούρος

  70. Γιάννης Ιατρού said

    δεν είδα (τώρα, είμαι και σε κάποια ηλικία και μπορεί να μου ξέφυγε 🙂 ) να αναφέρεται ο ιστότοπος με το όνομα fufotos.com 🙂
    Βεβαίως το όνομα αυτό είναι σύνθεση από το Fu & Fotos, αλλά έλα ντε που παραπέμπει στον τίτλο του σημνερινού άρθρου!

  71. nikiplos said

    Περικλή/Ηρακλή-μερακλή
    Σωκράτη/Σταμάτη-αριστοκράτη
    Σταύρο-μαύρο
    δόκιμο-κόκκινο
    Ανέστη-πυροσβέστη
    ***
    Συνεχίζω: Φιλίπο – που σε γ όταν λείπω
    Τρύφωνα-Θερμοσίφωνα
    Πέτρο- που είναι ένα μέτρο (μετά σχετικής χειρονομίας)
    Θεοδόση – πού χει μια π τόση (μετά σχετικής χειρονομίας)
    Αποστόλη – που στην βάζει όλη

    από μνήμης όλα ετούτα…

  72. Corto said

    68 (IN):
    Μα βέβαια, η σημασία της συγκέντρωσης, σύγκλησης κλπ προϋπήρχε, όπως επισημάνθηκε και σε προηγούμενα σχόλια. Το ενδιαφέρον ερώτημα είναι τι σημασία απέδωσε στην λέξη ο Τζόυς, με την διάσημη φράση του.

  73. Πάνος με πεζά said

    @ 58 : Η άνοδος και η πτώση του Αρτούρο… Ούιιιιι ! 😦 😦 😦

  74. 69, ο και Αρ(πα)κτούρος επονομαζόμενος ένεκα τα πολλά ευρωπαϊκά κονδύλια 😉

    71

    Εδώ χάμου έχουμε την Ακράτα που ομοιοκαταληκτεί με το «κράτα» και την Αιγείρα που ομοιοκαταληκτεί με το «γύρα». Και τον Τσιβλό, βέβαια, που δεν χρειάζεται να σας ενημερώσω με το ομοιοκαταληκτεί.

  75. Και μια φωτογραφία του Νικοκύρη και κάποιων φίλων του, καθώς προσπαθούν να σώσουν τα αγαπημένα τρόλλς του ιστολογίου

  76. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Φούφουτοι της κρίσης
    9 Δεκεμβρίου 2011
    Λοβέρδος: «Καταρρέουμε!» ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ;Ο ΦΟΥΦΟΥΤΟΣ
    https://farmakoglwssa-kirki.blogspot.gr/2011/12/blog-post_2407.html

  77. Πρόγνωση για τον αυριανό καιρό από τον Σκάι. Επειδή εδώ λεξιλογούμε…

  78. Γιάννης Ιατρού said

    75: 🙂

  79. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    Τα μεζεδάκια επεκτείνονται στην ύλη όλης της εβδομάδας, βλέπω 🙂

    71 Να θυμηθούμε κάποια μέρα να βάλουμε και τους ποιητές (αρχής γενομένης από τον Παλαμά)

  80. Πέπε said

    @71:
    > > Θεοδόση – πού χει μια π τόση (μετά σχετικής χειρονομίας)

    Είμαι σ’ ένα ΕΠΑΛ, και μάλιστα από εκείνα που λόγω των ειδικοτήτων που έχουν συγκεντρώνουν πολύ περισσότερα αγόρια και κάποια τμήματα είναι μόνο αρρένων. Κάνουμε Λογοτεχνία. Είναι περίπου σαν να προσπαθείς να διδάξεις Λογοτεχνία σε ΚΨΜ.

    Είναι λοιπόν μια παρέα που μόλις έχουν μάθει το σπαρταριστό αστείο «τσιμπούκια με δόσεις ο Θεοδόσης», και είναι το καινούργιο τους παιχνίδι. Κάθονται σκόρπιοι ανάμεσα στους υπόλοιπους, όχι σε γειτονικά θρανία.

    Μέσα στο ΚΨΜ, εγώ προσπαθώ να κάνω το μάθημά μου. Από κάτω άλλος κοιμάται, άλλος ζωγραφίζει, άλλος ακούει ακουστικά, κάποιοι μιλάνε, μερικοί μισοακούνε το μάθημα και πετάνε ατάκες, κάποιοι ταλαίπωροι προσπαθούν να παρακολουθήσουν, εγώ προσπαθώ να κάνω κάτι της προκοπής μ’ αυτούς και να πετύχω μπας και τραβήξω και κανέναν από τους υπολοίπους (ή αλλιώς, τουλάχιστον, να τους καταφέρω να μας αφήσουν να κάνουμε τη δουλειά μας). Και ό,τι ακόμη βάζει ο νους του ανθρώπου: σαΐτες, στρίψιμο τσιγάρων ή μπάφων, αθλητική εφημερίδα, τσόντα από το κινητό, σφαλιάρες κλπ..

    Μέσα σ’ όλο αυτό, σε μια στιγμή σχετικής ησυχίας ένας μαντράχαλος πετάγεται όρθιος με σηκωμένα χέρια και βροντοφωνάζει: «Τσιμπούκια!». Και κάθεται. Σε άλλο σημείο της αίθουσας, άλλος φωνάζει με τον ίδιο τρόπο «Με δόσεις!», και κάθεται. Και ο τρίτος: «ο Θεοδόσης!»

    Είναι κάφροι. Είναι μια καμμένη γενιά. Δεν τον ξέρουν τον σεβασμό. Είναι πείξες, είναι δείξες. Θα καταλήξουν να τραβάνε κουπί στις γαλέρες.

    Να σας πω την αμαρτία μου, εγώ το βρήκα αστείο!

  81. 79β

    Παλαμάς
    Προβελέγγιος
    Δροσίνης
    Ουράνης


    και στο τέλος απαραιτήτως
    Μπογδάνος!

    Επίσης, δια τους σκακιστάς του ιστολογίου

  82. gpoint said

    # 62, 64

    Δεν τα καλοθυμάται το τραγουδάκι (τι να περιμένεις από Aris,ακόμα στην Β εθνική είναι) και δεν ξέρω αν εκεί ακουγότανε τοφούφουτος, το φουφωτός α-πο-κλεί-ε-ται δεν βγαίνει στον ρυθμό. Το τραγουδάκι τελείωνε με το

    όποιος πρώτος τόνε βρει, από πίσω του να μπεί
    τι ήτανε, τι ήτανε, ό,τι θέλεις ήτανε

    υπήρχε βέβαια και η θηλυκή εκδοχή ( όποια πρώτη τονε βρει…) αλλά δύσκολο λόγω των ηθών της εποχής

  83. gpoint said

    # 80

    Εγώ ήξερα το ραδιοφωνικό » τσιμπούκια ο τίγρης, με σήμα το λιοντάρι»

  84. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    71.>>Εδώ χάμου έχουμε την Ακράτα που ομοιοκαταληκτεί με το «κράτα» και την Αιγείρα που ομοιοκαταληκτεί με το «γύρα».
    Σκύλε,Αιγειριώτες και Ακρατιώτες σας κρένουνε από κείθε πέρα;
    Στη ρίμα με ποιητές πιάνετε απ΄ τσου καλύτερους 🙂

  85. Triant said

    @50
    Βρε Μιχάλη, μ’ έκανες ρεζίλι στο γραφείο. Κι είχα ένα σοβαρό ύφος…

  86. Πέπε, αφελής απορία άσχετου με τα εκπαιδευτικά, και μάλιστα αυτού του τύπου:
    Αυτά τα παιδιά δεν ενδιαφέρονται να περάσουν την τάξη; Αν όχι, γιατί φοιτούν; Το Λύκειο, απ´ όσο ξέρω, δεν είναι υποχρεωτικό! ´Η θα την περάσουν ό,τι και να τους βάλεις εσύ; ´Η θα τους περάσεις ό,τι κι αν κάνουν, γιατί είσαι καλός άνθρωπος;

  87. Πέπε said

    86

    Άγγελε, τεράστιο θέμα… Από πού να το πρωτοπιάσεις. Πάντως πιο πριν από το αν τα παιδιά ενδιαφέρονται να περάσουν και γιατί, και πιο πριν από το αν τελικά θα περάσουν και γιατί.

    Πάντως, αν δεις πώς είναι σχεδιασμένο να λειτουργεί ένα ΕΠΑΛ, είναι το τέλειο σχολείο: μαστόροι και τεχνίτες με μια άλφα γενική μόρφωση. Άμα μπεις μέσα, είναι λίγο αλλιώς.

  88. 84

    Ακρατινοί ή μάλλον [M.N. mode on] Ακρατιgnοί [/M.N. mode off]

  89. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ξέρει τι παίζει ο Σάκης. Έχει κλείσει το κέντρο και επιτίθεται στην πλευρά του βασιλιά. Έχει κάνει και το ροκέ του, άρχοντας. Αν η παρτίδα τραβήξει σε μάκρος, τότε μπορεί να αναπτύξει και τα υπόλοιπα κομμάτια, που προς το παρόν αναπαύονται. Αν χρειαστεί, γιατί μάλλον πάμε για μινιατούρα. 😛

  90. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    86/87
    https://twitter.com/espepalevosmou

  91. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    90.Λάθος
    Αυτό ήθελα να βάλω
    https://pbs.twimg.com/media/Cam32wnWwAAvL5e.jpg:large

  92. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    88. Με Βιζυηνό τότε 🙂

  93. 92

    Με Βυζηινό; Πώς γκένεν αυτό;

  94. spatholouro said

    Ζήσαμε και αυτή την εκπληκτική διαφήμιση του απωτέρου παρελθόντος:

    http://www.mixanitouxronou.gr/gia-na-min-ton-pernete-apo-piso-kante-tou-mia-pipa-doro/

  95. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    87 Πολλά πράγματα αν τα δεις από μέσα είναι αλλιώς 🙂

    91 Πολύ αληθινή αυτη η γελοιογραφία…

  96. Γιάννης Κουβάτσος said

    91. Όντως πολύ αληθινή αυτή η γελοιογραφία. Απολογούνται πλέον οι δάσκαλοι στους γονείς για την κακή απόδοση των παιδιών τους. Κάπως έτσι εξηγείται το πώς φτάσαμε στις σουρεαλιστικές καταστάσεις που περιγράφει ο Πέπε.

  97. 😦

  98. gpoint said

    # 86, 87

    Πιο απλά είναι τα πράγματα…κάποτε ανάλογα με την ειδικότητα ήταν και η ύλη των μαθημάτων γενικής παιδείας. με τις αηδίες του Αρσένη ώστε αν ακολουθείς τμήμα νοσηλευτικής να μπορείς να μη σου στερήσει την πιθανότητα γίνεις …αρχιτέκτων και με το να θέλει όλα τα πτυχία ισότιμα αναγκάστηκαν και οι κομμώτριες να διδάσκονται παραγώγους και ολοκληρώματα και καταλήξαμε στην προφανή λύση τα μαθήματα γενικής παιδείας να είναι η «ώρα του παιδιού» στην τάξη

  99. Corto said

    94:
    Spatholouro, η «διαφήμιση» δεν είναι του Χάρρυ Κλυνν; Το άρθρο στην Μηχανή του Χρόνου την παρουσιάζει σαν να ήταν κανονική.

  100. BLOG_OTI_NANAI said

    Δυστυχώς δεν φαίνεται εύκολη η αναζήτηση της πηγής. Σκέφτηκα διάφορες παραλαγές όπου αντί για «φ» να υπάρχει «τ» ή «π».

    Υπάρχουν οι λέξεις:
    – το(α) φουφούδι(α) = εξανθήματα
    – η φουφούκα = μικρή πληγή
    – φουτουλίκι ή φουφουλίκι = υπερηφάνεια

    Ονόματα:
    κος Φουφούνης
    κος Φοφούτης
    κος Φούφουλας
    κος Φούφας
    κος Φουφουδάκης
    κα Φουφούτη

    Χωριό: Φούφας

    Υπάρχει ένα λατινικό που θα μπορούσε να γίνει «φουτουτος»:

    Κάτι ενδιαφέρον είναι ίσως το «Φούφον» στον Ελληνομνήμονα 17,388 (το μικρό «δ» δεν είναι υποσημείωση, δεν υπάρχει κάτι στις υποσημειώσεις που να αναφέρεται στο δ΄ αυτό):

    Επίσης κάποια μάλλον τοπονύμια(;) από εδώ: http://tinyurl.com/htpzwsu

  101. spatholouro said

    99
    Κανονικότατη διαφήμιση ήταν και την πρόλαβα live.
    Πάτησες πάνω στο βίντεο να τη δεις;

  102. spatholouro said

    Βρε τώρα με προβλημάτισες: εκείνη που θυμάμαι ήταν για τη μάτζικ λάιφ… και σα να έπαιζε ένας που έκανε τον καπετάν Γιασό, κάπως έτσι…

  103. Corto said

    102:
    Είχα την εντύπωση ότι ήταν από το «Αλαλούμ», αλλά λίγο που το κοίταξα στην αρχή, οι «διαφημίσεις» είναι άλλες. Πάντως ο ίδιος ο
    Χάρρυ Κλυνν ως παρωδία την αναφέρει, αν βέβαια είναι όντως δικό του το κανάλι στο youtube.

  104. Corto said

    Spatholouro, βλέπω ότι το θέμα το έχουν συζητήσει οι του ιστολογίου προ επταετίας:

    https://panosz.wordpress.com/2009/04/28/sxoliasths-mpou-xa-xa-1/

  105. Γς said

    93:

    και το Πατριαρχικό βλέμμα [σε υπουργικά θέματα]:

  106. Γς said

    96:

    Τι τραβάμαι και κι εμείς οι δάσκαλοι…

    Πολύ άτυχη η γενιά μας.

    Στα νιάτα μάθαμε να σεβόμαστε τους δασκάλους μας και μετά τους μαθητές μας.

    http://caktos.blogspot.gr/2013/05/blog-post_18.html

  107. Γς said

    106:
    φτου!

    > τι τραβάμαι

    τραβάμε

    [κι εμείς οι χορεύτριες]

  108. Γς said

    >Στα νιάτα μάθαμε να

    Στα νιάτα μας μάθαμε να

  109. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

  110. Γιάννης Κουβάτσος said

    106. Επίσης ήμασταν υπάκουοι στους γονείς μας και τώρα είμαστε υπάκουοι στα παιδιά μας. Είμαστε η γενιά της φάπας. 😞

  111. 89,
    Το παιχνίδι πάει για Ρου(β)ά ματ!

  112. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    86 – «Αυτά τα παιδιά δεν ενδιαφέρονται να περάσουν την τάξη; Αν όχι, γιατί φοιτούν;»
    Για να περνάει η μέρα τους, για την ματαιοδοξία των γονιών τους, για να μην εγγραφούν στους ανέργους, και γιατί αυτό βολεύει το σύστημα, αλλιώς θα το είχε αλλάξει.

    110 – Με τα παιδιά, ό,τι σπείρεις θα θερίσεις.

  113. Γιάννης Κουβάτσος said

    111. Στο ισόγειο του μαιευτηρίου δεν πούλαγαν τα άπαντα του Ράιχ. Μόνο κάτι λούτρινες αηδίες. Τώρα είναι αργά. 😜

  114. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    111 – Θα ψάξω να βρώ το «καφές και δημοκρατία» του Αζίζ Νεσίν, πρέπει να το διαβάσεις οπωσδήποτε, σου ταιριάζει γάντι (ο συγγραφέας-χαμόγελο).

  115. Γιάννης Κουβάτσος said

    112, όχι 111. Αν και περιττεύει η διόρθωση.

  116. Μπούφος said

    Γς
    δουλεύεις και ως χορεύτρια; Εκπλήσσομαι! δεν υπάρχει ρόλος που να μην τον έχεις παίξει-τελικά!

  117. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μην κάνεις τον κόπο, το ‘χω. 😊 Αν μπορούσες όμως να μου βρεις το υπέροχο «Ο Ζήσης και ζει και δε ζει» του ίδιου συγγραφέα, θα σε ευγνωμονούσα. Το ‘χα διαβάσει δανεικό πριν πολλά χρόνια, αλλά είναι πια εξαντλημένο και δεν το βρίσκω ούτε σε παλαιοβιβλιοπωλεία.

  118. gpoint said

    Και τώρα που έφτασε τελικό ας θυμηθούμε την περίφημη ρήση του Φερνάντο Σάντος «μια φορά ΠΑΟΚ, για πάντα ΠΑΟΚ «…

  119. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    113 – O Ράϊχ για την λειτουργία του οργασμού έγραψε, και πάνω σ΄αυτό ήταν ΜΕΓΙΣΤΟΣ, σαν γονιός ήταν απαράδεκτος. Αν ρώταγες όμως στο βιβλιοπωλείο, θα σου έλεγαν για το «η πρόκληση να είμαστε γονείς» του Ρούντολφ Ντράϊκορς, μακράν το καλύτερο βιβλίο για να μεγάλωσουνν οι γονεις τα παιδιά τους δημοκρατικά.

    Y.Γ – Όπως βλέπεις έχω διαβάσει δύο βιβλία, εμπνέω ακόμα φόβο;

  120. Γς said

    116:

    Χα, χα!

    Ωραίο το χωρατό.

    Το χωρατό του Μπούφου.

    [Κάνε μας τη χάρη ρε Μπούφο]

  121. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    117 – Τι καλό έχεις πάρει και τα έχεις κάνει ρόϊδο στην αρίθμηση; (χαμόγελο), στο 114 στον Μιχάλη αναφέρομαι. Το βιβλίο το έχω, αλλά δεν το δανείζω, ουτε το πουλάω (χαμόγελο).

    Για πάμε και λίγη καρέκλα.

  122. Γιάννης Κουβάτσος said

    Τα ‘χω διαβάσει όλα αυτά τα παιδαγωγικά και λόγω επαγγέλματος. Αλλά από τη θεωρία μέχρι την πράξη…πολλά τσιγάρα δρόμος. 😊
    Για το 1 βιβλίο ήταν πλάκα, λόγω της συνεχούς αναφοράς σου στον Ράιχ, του οποίου, βέβαια, η «Μαζική ψυχολογία του φασισμού» θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία.

  123. Γιάννης Κουβάτσος said

    Α, η λάθος αρίθμηση; Είναι που γράφω από κινητό τώρα και δεν φαίνονται οι αύξοντες αριθμοί των σχολίων. 😊

  124. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    120 – Μονάκριβε αδελφέ μου, έγραψες!!!(πολλά χαμόγελα).

    Σας καληνυχτώ με τον ύμνο των καρεκλάδων.

  125. Γς said

    Απορία [και θαυμασμός]

    Ο Νικοκύρης ανάρτησε στο ΦΒ κάτι σχετικό με μια μπούρδα μιας ομάδας φιλολόγων [Τάδε] για την ακουστική α λα κάρτ [ελληνική] του θέατρου της Επιδαύρου.

    Πολύ πλάκα. Τόσο πολύ που σε μια μέρα συγκέντρωσε η ανάρτηση του Νίκου πάνω από 1500 like!

    ——-

    Nikos Sarantakos
    Χθες στις 8:49 μ.μ. ·

    Κυκλοφορεί και ξανακυκλοφορεί στη μπλογκόσφαιρα ένα άρθρο για την ακουστική του αρχαίου θεάτρου της Επιδαύρου (οχιδεβαζωλινκ), το οποίο καταλήγει στην εξής μεγαλοπρεπή μπούρδα:
    «Η ακουστική λοιπόν στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου έχει το αξιοπερίεργο, ότι έτσι όπως ακούγονται καθαρά τα Ελληνικά εκεί, δεν μπορούν να ακουστούν άλλες γλώσσες, υπάρχει δηλ. κάποιου είδους συντονισμού του ήχου, της Μαθηματικής Ελληνικής γλώσσας, του χώρου και της ακουστικής, και αυτό γιατί η Ελληνική γλώσσα είναι μουσική γλώσσα.»
    Θα θυμάστε, όσοι έχετε πάει με το σχολείο στην Επίδαυρο, ότι ο δάσκαλος έσκιζε από κάτω ένα χαρτάκι κι εμείς το ακούγαμε στα πάνω διαζώματα. Ε λοιπόν, το ακούγαμε καλά επειδή *το έσκιζε στα ελληνικά* -αν το έσκιζε σε άλλη γλώσσα, δεν θα το ακούγαμε!
    Βλέπετε ότι ο εθνικισμός όχι απλώς προκαλεί τη βλακεία αλλά και την προϋποθέτει.
    Το λυπηρό είναι ότι το επιδαύριο μπουρδολόγημα αναρτήθηκε επίσης σε ομάδα του Φέισμπουκ που συγκεντρώνει κυρίως φιλολόγους (ΦΙΛΟΛΟΓΟΙ τάδε, λέγεται) όπου συγκέντρωσε περίπου 200 λάικ και αρκετές αναδημοσιεύσεις, ενώ συνήθως οι αναρτήσεις στην ομάδα συγκεντρώνουν 5-6 λάικ.
    Που σημαίνει ότι η βλακεία και ο εθνικισμός καλλιεργούνται…

    99 σχόλια

    like: Εσείς, οι Panayiota Koutsouli, Γιάννης Μαλλιαρός και 1,5 χιλ. ακόμη

    240 κοινοποιήσεις

  126. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    122 – Από την θεωρία στην πράξη, είναι απλώς μια απόφαση δρόμος, αρκεί να πιστεύει κάποιος στην δημοκρατία, και να μη βλέπει τα παιδιά του σαν ιδιοκτησία του, αλλά σαν ισότιμους ελεύθερους πολίτες.
    Για το 1 βιβλίο μην αγχώνεσαι, κι εγώ για πλάκα το εξέλαβα, απλώς ξέχασα να γράψω χαμόγελο στο Υ.Γ.

    Άντε, μπόνους κι αυτή η σούπερ καρέκλα, να θυμηθούμε τα νιάτα μας στις ντίσκο οι μεσομεγαλούτσικοι (χαμόγελο).
    ΚΑΛΗΝΥΧΤΑΑΑΑΑΑ.

  127. Γς said

    125:

    >ο εθνικισμός όχι απλώς προκαλεί τη βλακεία αλλά και την προϋποθέτει

  128. Γιολάντα Μ. said

    Αγόρια καλησπέρα. Δεν είδα τον αγώνα γιατί δούλευα μέχρις αργά. Έμαθα ωστόσο ότι οι Κέλτες κατέβηκαν με φοβερό κόπλεξ στο γήπεδο και επαίτρεψαν στους άχρηστους Πορτογάλους να πάνε Τελικό με 2-0.
    Από το πρωϊ στη δουλειά ακούω στα αστικά ραδιόφωνα (κυρίως Σκάι) για το χειρόγραφο του Τσίπρα στη Κίνα. Δεν μπορώ να καταλάβω τι μεπτό έχει και τον έχουνε πάρει φαλάγγι ο Κασιμάτης και ο κύρ Τάκης Θ. στη «Καθημερινή». Βλέπετε εσείς κάποια αγραμματοσύνη στο χειρόγραφο του πρωθυπουργού;

    Τώρα, αν ο γραφικός χαραχτήρας είναι άσκημος όπως λέει ο Κασιμάτης, αυτό δε σημαίνει ότι ο κακογράφος είναι αγράμματος. Έτσι είμαστε όλοι εμείς η νεολαία. Μεγαλώσαμε με τα κοπιούτερ και δεν γουστάρουμε το χειρόγραφο. Εβελπιστώ ότι ο κ. Σαραντάκος θα κάνει μιά ανάρτηση τις επόμενες μέρες γι’ αυτό το χειρόγραφο του κ. Τσίπρα που έχουν κάνει ρεντίκολο από προχτές οι νεοφιλελέδες του Αλαφούζου, μπάς και καταλάβουμαι περί τίνος πρόκειται κι εμείς οι νεολαίοι

  129. Γιάννης Ιατρού said

    Κι είπα κι εγώ, λείπει ο Μάρτης απ΄την Σαρακοστή;

  130. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    93 >>Με Βυζηινό; Πώς γκένεν αυτό;
    Λέγαμε για ρίμες τύπου φούφουτου με ποιητές(σχ.81).
    Π.χ. Μιχάλης Κατσαρός
    Ο σκύλος μου ο πονηρός Ή Γιώργος Σαραντάρης,ο σκύλος μου ο παιχνιδιάρης :

  131. gpoint said

    # 118

    Λάθος, εδώ η σωστή ατάκα !

  132. gpoint said

    Κοινοί γαρ οι…τοίχοι και ορατόν το μέλλον…

    «Ο ΠΑΟΚ έδωσε το πρώτο του φιλικό σήμερα και κέρδισε με το εντυπωσιακό 14-0. Την ίδια ομάδα που ο Παναθηναϊκός κέρδισε 2-0 πριν από λίγες μέρες και διαβάζαμε για το κέρδος… Ιμπάρμπο.»

  133. sarant said

    125 Απορώ κι εγώ γιατί είχε τόση ανταπόκριση

    128 Και οι παλιότεροι έχουν γίνει κακογράφοι, το χέρι ξεσυνηθίζει.

  134. Alexis said

    Άρτι επιστρέψας από το στερούμενον διαδικτύου ερημητήριόν μου ( 🙂 ) επιθυμώ να εμπλουτίσω την παρούσα ανάρτηση με τις εξής επισημάνσεις:

    1) Στους ποιητές «παίζει» και ο Σεφέρης. Και ο Καπλάνης (που δεν ήταν ποιητής όμως). Αισχύνομαι να γράψω με τι ομοιοκαταληκτούν… 🙂
    2) Στα ονόματα ωραία ρίμα κάνει και ο Άγγελος: «Καλώς τον και τον Άγγελο που ‘χει τον π….. κάγκελο…»
    3) Υπάρχει και παραλλαγή για κάθε χρήση: «Γειά σου (τυχαίο όνομα, ας πούμε Λάμπρο 🙂 ) φισφιρή που την έχεις σα σφυρί»
    4) Το «τσιμπούκια με δόσεις, ο Θεοδόσης» είναι παλιό και πασίγνωστο. Την πιο άπαιχτη παραλλαγή όμως την είχα ακούσει από έναν μποέμ τύπο στην Πλάκα, καλοκαίρι του ’87, στον μεγάλο καύσωνα: «Τσιμπούκια ο Μαθουσάλας, χίλια χρόνια πείρα!»

    5) #124, 126: Τι άσματα έβαλες ρε άτομο!!! 😀 😀 😀

  135. #133 σαραντ
    Γιατί έχει μπουχτίσει πια ο κόσμος να βλέπει φεισμπουκικούς φίλους να ποστάρουν τέτοιες βλακείες και μάλιστα χωρίς σχόλιο, «διαβάστε να μάθετε».

  136. sarant said

    135 Μάλλον έτσι εξηγείται….

  137. Alexis said

    Με αφορμή το χειρόγραφο Τσίπρα είναι ιδέα μου ή όχι ότι τα τελυταία χρόνια είναι γενικότερη τάση η αντικατάσταση του επιθέτου «πολιτιστικός» με το «πολιτισμικός»;
    Θα φτάσουμε σε λίγα χρόνια να μιλάμε και για «πολιτισμικές εκδηλώσεις του Δήμου ΚάτωΝεοΠλάτανου» ας πούμε;

  138. 137 Το «πολιτιστικός», κτγμ, έχει να κάνει με αυτό που λέμε «τέχνες και γράμματα», ενώ το «πολιτισμικός» είναι το cultural, έχει να κάνει με τον πολιτισμό σαν ολότητα (που συμπεριλαμβάνει δηλ. υλικό πολιτισμό, συστήματα αξιών, συμπεριφορές, θεσμούς κτλ.). Πολιτιστικές εκδηλώσεις, οπότε, και βέβαια πολιτιστική κληρονομιά έπρεπε μάλλον να είχε γράψει ο Τσίπρας. («Βαθύ θαυμασμό σε…»; Τέλος πάντων).

  139. Μπούφος said

    Γs
    παραξηγήθηκες…μαέστρο, ενώ εσύ πρώτος, σπερμολογείς περίιι… χορευτριών και μετά σου φταίνε οι αναγνώστες του Νικοκύρη; Χα!

  140. Γς said

    125:

    Τελικά πολλά παράξενα συμβαίνουν εκεί στην Επίδαυρο.

    Είχα πάει με τα πιτσιρίκια μου να δούμε το θέατρο και όταν πήγαμε να φύγουμε κάνω όπισθεν και μπάμ!

    Ένα δέντρο είχε έρθει ακριβώς πίσω απ τ αμάξι μας…

  141. Γιάννης Ιατρού said

    139: Ε, καλά, αυτό το «μαέστρο» τα συγχωρεί όλα 🙂 🙂 🙂
    Και νά ‘ξερες πόσα βιολιά είχε την ορχήστρα του…
    ΥΓ: και πάντα τους έλεγε (αν ερωτάτο σχετικά…) μπορεί να μην είσαι το πρώτο βιολί, αλλά να ‘σαι ευχαριστημένη που ‘σαι στην ορχήστρα! 🙂 🙂

  142. Γς said

    139:
    «Τι τραβάμε κι εμείς οι χορεύτριες»

    Γενικά το λένε χορεύτριες, αλλά και ο οποιοσδήποτε γκρινιάρης, για οποιαδήποτε δυσκολία- αναποδιά.

  143. Νίκος Μαστρακούλης said

    137, 138: Να συμπληρώσω ότι παλιότερα, που το cultural έφτανε στα μέρη μας μόνο μέσα σε επίσημα συμφραζόμενα, το απέδιδαν ως «μορφωτικός», π.χ. cultural attache’ – μορφωτικός ακόλουθος (πρεσβείας).

  144. Γιάννης Ιατρού said

  145. Γς said

    142:

    και με τούτα και με τα άλλα θυμήθηκα και τον αρκουδιάρη

    http://caktos.blogspot.gr/2014/01/polaris-ursa-minor.html

  146. Μπούφος said

    Γs Αααα! έτσι πες μου, ρε παιδί!
    😉

    141 Γιάννη Ιατρού
    άναψες φωτιές (φου..φου…[με] το [ σπανιόλικο! ]
    μου θύμισες το μαθουσαλιξαλικό μαθητικό λογοπαίγνιο:
    «οι σπανοί Ισπανοί, εις πανικόν, Ισπανικόν ιππικόν, εζωγράφιζον»
    🙂

  147. 97: Αφήνοντας στην άκρη το περιεχόμενο, απογοήτευση μου προξενεί η αντιμετώπιση του κειμένου από τη δασκάλα. Καταρχάς, το να παρεμβαίνεις στο γραπτό με κόκκινο αδιακρίτως και σε τέτοια έκταση, ειδικά όταν μιλάμε για τόσο μικρές ηλικίες όπου τυχόν μαθησιακές δυσκολίες συνήθως ακόμα παραμένουν αδιάγνωστες, δεν είναι παιδαγωγικά ορθό γιατί ο μαθητής αποθαρρύνεται. Πέραν τούτου, πού είναι η ανατροφοδότηση; Βλέπεις ότι το παιδί έχει γράψει έστω και μία φορά το «είμαι» σωστά, κι εσύ απλά του διορθώνεις με κόκκινο τις υπόλοιπες τρεις που το ’χε λάθος, αντί −αφού πρώτα το επιβραβεύσεις γι’ αυτή τη μία επιτυχία−, να το προτρέψεις να εντοπίσει μόνο του τι δεν πήγε καλά; Το ίδιο και με τα ρήματα. Διόρθωσε μια-δυο φορές την κατάληξη, πρόσθεσε ενδεχομένως και κάποιο καθοδηγητικό σχόλιο, κι άσε τον μαθητή να συνεχίσει. Κι αν χρειαστεί −αν για παράδειγμα ο μαθητής δυσκολεύεται να αναγνωρίσει τα ρήματα− δώσε περισσότερη βοήθεια: Υπογράμμισε διακριτικά (όχι με κόκκινο!) το λάθος· έστω και ένα να εντοπίσει και να διορθώσει μόνο του το παιδί, κέρδος είναι.

  148. Γιάννης Ιατρού said

    147: Κώστας
    Ενδιαφέρουσες απόψεις!
    Ίσως ήταν παλιότερα η παιδαγωγική αντιμετώπιση διαφορετική, λιγότερο εστιασμένη στην υποκίνηση ενεργειών του μαθητή (;)

    146β: ..άναψες φωτιές..
    Ε, να τις υποδαυλίσω λίγο;

  149. Μπούφος said

    Δεκτά τα μαναφούκια, Γιάννη του Γιατρού (ποιου γιατρού;). Μου θύμισες και τον Αλ Πατσίνο στα νιάτα του…

  150. sarant said

    Ακούσαμε και τα μαναφούκια, ωραία!

  151. Μπούφος said

    Νικο-κύρη, τη λέξη μαναφούκια την είδαμε στον Παπαδιαμάντη το πάλαι…
    😉

  152. sarant said

    151 Ναι, το ξέρω -αλλά εννοούσα σε ζωντανή χρήση

  153. Γιάννης Ιατρού said

    149: Θα διαβάζεις και Παπαδιαμάντη εσύ, ε; Για όλα σ΄έχω άξιο! 🙂

  154. Γιάννης Ιατρού said

    151/153: Α, sorry, τώρα το είδα! Άρχισαν οι απελευθερωτικές εξομολογήσεις! Καλά σε υποπτεύθηκα 🙂

  155. Γιάννης Ιατρού said

    149: ..Γιάννη του Γιατρού (ποιου γιατρού;)..

    απ’ αλλού προέρχεται, φράγγικο 🙂

  156. ...!? said

    @149,155
    του π… μου του φαλακρού 🙂

  157. Γιάννης Ιατρού said

    156: 🙂 1:0

  158. 148:
    «Ίσως ήταν παλιότερα η παιδαγωγική αντιμετώπιση διαφορετική, λιγότερο εστιασμένη στην υποκίνηση ενεργειών του μαθητή (;)»

    Σαφώς. Το σύγχρονο διδακτικό μοντέλο είναι μαθητοκεντρικό. Εδώ το λάθος προσεγγίζεται διαφορετικά απ’ ότι στη δασκαλοκεντρική παιδαγωγική: δεν ποινικοποιείται, δεν αντιμετωπίζεται με διεκπεραιωτικό πνεύμα ούτε και εκλαμβάνεται ως αποτυχία, αλλά αντιμετωπίζεται με σεβασμό, αξιοποιείται δημιουργικά και εμπλέκει τον μαθητή σε διαδικασίες ανατροφοδότησης που προάγουν τη γνωστική αυτονόμησή του. Αυτό είναι το πιο σημαντικό: να μάθει το παιδί να μαθαίνει. Το λάθος, λοιπόν, όχι μόνο δεν είναι εξ ορισμού ανεπιθύμητο και εξοβελιστέο, αλλά πολλές φορές μάλιστα επιδιώκεται στοχευμένα, για να προκαλέσει λ.χ. μια γνωστική σύγκρουση. Κοντολογίς, με την κατάλληλη προσέγγιση τα λάθη μπορούν από πηγή άγχους για διδάσκοντες και διδασκόμενους να γίνουν οι καλύτεροι τους φίλοι! 🙂

  159. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ε θα βάλω τα μαναφούκια 🙂

    https://sarantakos.wordpress.com/mybooks/lexihan/

    https://sarantakos.wordpress.com/2011/12/24/xristopsomo/

  160. Μπούφος said

    Μας ρούμπωσε με κάτι που είπε, νομίζω, ο μαϊστωρ Γς ( γενικό επιτελείο στρατού; ): ότι όταν ήταν νέος σεβόταν τους δασκάλους του, μετά, λέει, σεβόταν τους μαθητές του! δια μέσου αυτών των ολετειρών εκπαιδευτικών πρακτικών, ψιλοκαταστραφήκαμε το ανάδελφον; …ίσως…θα δείξει…

  161. Μπούφος said

    Εφη, 159
    δεκτά, ευγνωμόνως! 😉

  162. Κ. Καραποτόσογλου said

    Η γαλλική προέλευση της λ. είναι πολύ πιθανή, πρβλ.: fu-fute adj. inv. (Usually in the negative): Bright, clever. Il n’est pas fu-fute, ton
    frangin: That brother of yours is as thick as two short planks.
    Dictionary of modern colloquial French, 2005, σ. 247.

  163. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    160. ολετειρών ;;

  164. sarant said

    162 Eυχαριστούμε! Εγώ το βρίσκω fute-fute αλλά δεν διαφέρει πολύ -εφοσον βέβαια δεν είναι πολύ πρόσφατη η γαλλική λέξη

    163 Στα αρχαία έτσι ήταν. Εμείς λέμε ολετήρων, ο ολετήρας, που καταστρέφει.

  165. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    164β Ώστε έτσι ήταν; Ευχαριστώ! Μόνο τους «ολετήρες της δημοκρατίας» που μας έλεγε για τους χουνταίους ο Γεώργιος-Αλέξανδρος Μαγκάκης ήξερα.
    Πα να βρω το γένος και την κλίση «των ολετειρών» μιας και συναντήθηκα σήμερα μαζί τους 🙂 Ολετειρός -α -ον να είναι ;

  166. Κ. Καραποτόσογλου said

    Κ. Καραποτόσογλου φούφουτος

    fufute
    [fyfyt] (familier)
    adjectif bright, smart
    il n’est pas très fufute he’s a bit thick, he’s not very bright

    http://www.larousse.fr/dictionnaires/francais-anglais/fufute/655459#FSGkpeTBQ7RaPmFg.99

  167. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #166
    Νομίζω λύνεται ο φούφουτος! Ευχαριστούμε

  168. sarant said

    Nαι, κατά πάσα πιθανότητα λύνεται!

  169. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Ναι, πιθανόν ο έξυπνος είναι αυτός που πετάγεται, σαν το φούφουτο! 😀 Μετά θα πήρε και τις άλλες σημασίες.

  170. spatholouro said

    163
    είναι το θηλυκό του «ολετήρ»: η «ολέτειρα»

  171. Εμένα μου φαίνεται απίθανο να έχει ο Φούφουτος σχέση με το γαλλικό fufute, γιατί γαλλικά μαθαίναμε από τα βιβλία, και οι (πολλές) γαλλικές λέξεις που πέρασαν στα ελληνικά ήταν ονόματα είτε καινοφανών πραγμάτων (καλοριφέρ, ασανσέρ, μπετόν…) είτε… κοσμικοτήτων (α κατρ επέγγλ — που δε λέγεται πια — ρεντιγκότα, μονόκλ…) Εχουμε άλλο παράδειγμα λέξης που να πέρασε απευθείας από αυτό το επίπεδο της γαλλικής στο αντίστοιχο της ελληνικής;

  172. Spiridione said

    171. Άγγελε, η πλάκα απ’ το blague, και το καλαμπούρι απ’ το calembour. Πρέπει να υπάρχουν και μάγκικες λέξεις απ’ τα γαλλικά.

  173. spatholouro said

    Από το ρεμπέτικο λεξιλόγιο:

    Απάχης<apache
    Ρεμιζάρω<remiser
    Ντιστεγκές<distingué
    Οντουλάρω<onduler
    Ταπί<tapis

  174. Corto said

    173 (Spatholouro): Όμως για αυτές τις λέξεις, δεν θα λέγαμε ότι είναι ευρύτερα λαϊκές και όχι μάγκικες με την στενή έννοια;

  175. spatholouro said

    173
    Ευλόγως μπορεί να το λέγαμε καθώς λες, αγαπητέ Corto, εγώ απλώς σταχυολόγησα κάποιες που συναντάμε στη ρεμπέτικη στιχουργία, οπότε, ας πούμε, ε…μια ρεμπετομαγκοποίηση την υπέστησαν ως εκ της επιτέλεσης στο συγκεκριμένο πεδίο

  176. Corto said

    175: Κατάλαβα τι εννοείς. Όπως λέμε «αλεβουζάν» για παράδειγμα. Μερσί δια την απάντηση!

  177. sarant said

    Κι εγώ δεν βρίσκω εμπόδιο στον δανεισμό από τα γαλλικά. Θυμηθείτε και το «ανφάν γκατέ» του Μάρκου.

  178. Corto said

    Πιστεύω ότι μια χαρακτηριστική περίπτωση μάγκικων «γαλλικών» είναι το «τούρνε και τούρνε, τουρνέ και νε» (αν όντως προέρχεται από το tourner, όπως λέγεται).

  179. spatholouro said

    178
    Δεν ξέρω, αλλά δεν μου πολυκολλάει στο αφτί για «γαλλικό». Μάλλον μου ταιριάζει στο στυλ: βάζουμε-κάτι-να-συμπληρωθεί-το-στιχάκι

    Και αμέσως ανακάλεσα στη μνήμη ένα «χασικλίδικο» στιχούργημα του Κώστα Φαλτάιτς (από το βιβλίο του «Οι παραστρατημένοι», 1925), όπου έχει ένα τετράστιχο στο οποίο εμφιλοχωρεί κάτι ανάλογο του «τούρνε», απλώς προς συμπλήρωση του στίχου που λέγαμε:

    Κι ήρθανε γοργόνες ξωτικές μαζί
    Ίχ, τα! ποιος πεθαίνει, ποιος απόψε ζη
    Να κι οι δερβισάδες, τούρλα τούρλα, λα,
    με τα κομπολόγια και με το λουλά.

  180. sarant said

    178-179 Κι εγώ την ίδια εντύπωση έχω.
    (Άσχετο, τούρνα είναι και ο γερανός το πουλί, όπως κι ένα ψάρι)

  181. Corto said

    179:
    Και στην «Λούλα» του Τούντα το αντίστοιχο:
    «Ω τουρανάκια τουρενέ βάλε φωτιά στον αργιλέ, ω τουρανάινα τουρενιό κι έχω χασίσι προυσαλιό»

    Έχεις δίκιο, δεν είναι καθόλου σίγουρο πως είναι γαλλικής προέλευσης.
    Τέλος πάντων, όπως λέγαμε και παλαιότερα, πολλά από τα ψευτογαλλικά προέρχονται από την τυποποίηση του μάγκα στην Επιθεώρηση του Μεσοπολέμου.
    Αντιστοίχως, οι επιτηδευμένες γαλλικούρες του Τσιφόρου πόρρω απέχουν από την αυθεντική αργκό της μαγκιάς.

  182. Corto said

    180:
    Το ψάρι και τον γερανό τα αγνοούσα. Τον τόνο (το ψάρι) το ήξερα ως τούνα.

  183. spatholouro said

    181
    Ενδιαφέρουσα η συζήτηση που ανοίγεις περί Τσιφόρου, και είναι από τους αγαπημένους μου (τέτοιο χιούμορ, και σε τόση έκταση και παραγωγή, και μάλιστα υπό συνθήκες μεροκάματου, δεν ξανάγινε, νομίζω: μου έλεγε ο Πάνος Παπαδούκας, λίγο πριν πεθάνει, ότι ο Τσιφόρος σα να ήταν μια κατηγορία μόνος του εν σχέσει με τους ομοτέχνους του, κάπως έτσι)

    Τώρα για τη σχέση Τσιφόρου και αυθεντικής αργκό, όλο και κάτι «έπιασε» από αυτήν, αλλά όλο και κάτι επίσης αλλοίωσε, νομίζω, καθώς ήθελε μάλλον να βγάλει προς τα έξω περισσότερο τη χαβαλεδοχιουμοριστική πλευρά της, από τη μια, και ήταν ως λόγιος κάπως εκτός αργκοτικής πραγματικότητας, από την άλλη. Κάποιες «φέτες ζωής» μάγκικης, πάντως, τις αναπαρέστησε, χιουμοριστικώ τω τρόπω, έχω την εντύπωση.

  184. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    170. Κυριελέησο! Χανούμ χαϊβάν. Ευχαριστώ!

  185. Κ. Καραποτόσογλου said

    Ο Nicolas G. Contossopoulos, L’ influence du français sur le grec, emprunts lexicaux et calques phraséologiques, Athènes 1978, σσ. 1-224, εξετάζει λεπτομερώς τα γαλλικά δάνεια της νεοελληνικής· ο Κ. Καραποτόσογλου,«Ετυμολογικά και σημασιολογικά στο κείμενο των Ασσιζών», Κυπριακαί Σπουδαί 74-75 (2003) 103-177, διερευνά την επιδραση της αρχαίας – μεσαιωνικής γαλλικής στη μεσαιωνικη κυπριακή ελληνική, συγκρίνοντας το μεσαιωνικό κυπριακό κείμενο με το αρχικό της αρχαίας γαλλικής.
    Η πρόσφατη συζήτηση – έρευνα που έγινε με τις διάφορες ονομασίες των εργαλείων που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή και συντήρηση των βαρελιών, ανέδειξε και ένα άλλο θέμα, δηλαδή το γεγονός ότι η νεοελληνική και τα ιδιωματά της διασώζουν σπάνιες λέξεις της γαλλικής, και όχι μόνο, οι οποίες πολλές φορές δεν περιλαμβάνονται στα μεγάλα λεξικογραφικά εργα της γαλλικής του 19ου και 20ου αιώνα, π. χ. η λ. παστράγκανο – παστράγκολο = ξύστρα ξυλουργικής, από λεπίδα και δύο χειρολαβές εκατέρωθέν της, για λείανση σε κοίλες επιφάνειες, από το γαλλικό vastringue, wastringue, αλλά ιδιαίτερα από τον τύπο bastringue, με την ίδια σημασία, με αποτέλεσμα ο ερευνητής να κινείται στην κυριολεξία στα τυφλά, και να χρειάζεται κοπιαστική και χρονοβόρος έρευνα για κάποιο αποτέλεσμα.

  186. Corto said

    183: Συμφωνώ απολύτως. Σπουδαίος ο Τσιφόρος και αγαπημένος λογοτέχνης (κι ας διαφωνώ σε κάποιες ιστορικές του προσεγγίσεις).
    Πράγματι ελάχιστοι λογοτέχνες και καλλιτέχνες γνώριζαν τον υπόκοσμο από μέσα. Οι περισσότεροι έμεναν σε μία τυποποίηση, κάπως γραφική. Βεβαίως και αυτή η προσέγγιση έχει καλλιτεχνική αξία.
    Οπωσδήποτε η απολαυστική ιδιόλεκτος του Αθηνόδωρου Προύσαλη στην ταινία «Μια Ιταλίδα από την Κυψέλη» είναι μάλλον επίπλαστη. Πάντως (δεν θυμάμαι αν χρησιμοποιείται και στην παραπάνω ταινία), ένας μάγκας πιθανότατα δεν θα έλεγε «σιλάνς», αλλά μόκο, τουμπεκί κλπ.
    Βεβαίως όχι μόνο ο Τσιφόρος, αλλά και ο Φαλτάιτς, ο Καμβύσης, ο Μάτσας, ο Γιαννακόπουλος κ.ο.κ. είχαν ήδη καθιερώσει λέξεις και εκφράσεις ως «μάγκικες». Το ίδιο συνέβη και με την τονικότητα και την χροιά της φωνής -αυτή του Σταύρακα στον Καραγκιόζη. Ως και ο Μάρκος τραγουδούσε με παραλλαγμένη φωνή, αλλά αυτό είναι κι αν είναι μεγάλη συζήτηση (λακριντί να το πούμε καλύτερα)!

  187. spatholouro said

    183
    «Ως και ο Μάρκος τραγουδούσε με παραλλαγμένη φωνή, αλλά αυτό είναι κι αν είναι μεγάλη συζήτηση (λακριντί να το πούμε καλύτερα)!»

    Τι ερεθιστική άκανθα είναι πάλι τούτη; Αυτη την κουβέντα είχα προ εβδομάδος! Αξίζει κάθε διερεύνηση το πράγμα, αλλά σα να ξοκείλαμε…

  188. Corto said

    187:
    Όντως κάνω κατάχρηση της φιλοξενίας της ιστοσελίδας, αλλά τέλος πάντων είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και αυτή η πτυχή του ρεμπέτικης ιστορίας. Με δυο λόγια υποστηρίζω (αλλά δεν δογματίζω) ότι ακόμα και ο Μ.Β. υποδύθηκε τον τυπικό μάγκα, κατά την καθοδήγηση του Μάτσα και ίσως και του Περιστέρη. Όχι ότι δεν ήταν μάγκας. Ήταν και παραήταν (φτωχός, χασικλής και αγαπητικός). Αλλά έπρεπε και να μοιάζει με τον τύπο που ο κόσμος ήξερε για μάγκα.

    (Επανέρχομαι στον Η/Υ σε καμιά ώρα, λόγω ανωτέρας βίας)

  189. sarant said

    185 Ακριβώς!

    186-188 Ωραία κουβέντα πιάνετε και θα λείψω…

  190. Αυτό που προσπάθησα να πω στο 171 είναι ότι οι λέξεις που πέρασαν από τα γαλλικά στα ελληνικά είναι λέξεις ευπρεπούς επιπέδου γλώσσας στα γαλλικά, άσχετο αν έχουν (και) μάγκικη χρήση στα ελληνικά. silence, taisez-vous, («έκανε ταιζεβού» ακούω καμιά φορά στην οικογένεια της γυναίκας μου), distingué, tapis (και πλείστοι όσοι άλλοι όροι της χαρτοπαιξίας και των καζίνων), remiser, onduler, enfant gâté, όλα αυτά ανήκουν (και) στη γλώσσα των σαλονιών και του Λεξικού της Ακαδημίας· το volant και το embrayage έτσι θα τα πει και ο μαρκήσιος και ο σοφέρ του. — Η μεσαιωνική Κύπρος, όπου επί αιώνες ο βασιλιάς και οι ευγενείς ήταν Γάλλοι, είναι τελείως άλλη περίπτωση. Ο Κοντοσόπουλος καταγράφει άραγε περιστατικά απευθείας δανεισμού από λαϊκό επίπεδο γαλλικής γλώσσας στα ελληνικά;

  191. spatholouro said

    188
    Μμμμ, ας μπει αυτό για όσους δεν το έχουν στα υπόψη:

  192. spatholouro said

    Και αυτό:

  193. Spiridione said

    190. Ο Μαν. Τριανταφυλλίδης αναφέρει σε ένα άρθρο του για τις συνθηματικές γλώσσες ότι ένα μέσο για να «αινιγματίζεται» η ομιλία τέτοιων ιδιωμάτων είναι η χρήση ξένων λέξεων. Για τα ελληνικά μάγκικα αναφέρει, συγκεκριμένα, ότι έχουν λίγες ξένες λέξεις, το γαλλικό argot. Δεν παραθέτει, δυστυχώς, παραδείγματα.
    Πάντως οι όροι της χαρτοπαιξίας, ταπί κλπ, αργκοτικές λογικά είναι, δεν είναι λόγιες στα γαλλικά.
    Μια άλλη λέξη που μου ήρθε, η παρτούζα, σαφέστατα λαική και στα γαλλικά όπως βλέπω στο λεξικό.

  194. Corto said

    191: Spatholouro μπράβο! Θησαυρός αυτό το ηχητικό ντοκουμέντο.

    Για το «δυο γυφτοπούλες στο βουνό» ως και ο άριστος συλλέκτης pankonstantopoulos που κατά την γνώμη μου βάζει πολύ φροντισμένα βίντεο στο youtube αδυνατεί να πιστέψει ότι είναι ο Μάρκος.

    Και δεν είναι (μόνο) ζήτημα ηλικίας του Μάρκου (είχε αρρωστήσει εκείνο το διάστημα, νομίζω). Οι δυο γυφτοπούλες ηχογραφήθηκαν το 1966, ενώ δύο έτη μετά, το 1968 ηχογράφησε το αριστουργηματικό μέσα σε μαύρο πέλαγος, με την γνωστή μάγκικη φωνή.

    Επανερχόμενος λίγο στα «ψευτογαλλικά», να αναφέρω και τον Μπάτη με τα γνωστό ψευδώνυμο «Ζωρζ Μπατέ», χοροδιδάσκαλος εκ Παρισίων.

  195. Corto said

    Αν και δεν είναι αυστηρώς αργκοτικές, οπωσδήποτε πολλές λέξεις που σχετίζονται με την πορνεία είναι γαλλικής προέλευσης: μπορντέλο/ μπουρδέλο, μαντάμα, κονσομασιόν, σεπαρέ (το αναφέρει ο Π. Πικρός), πριβέ κλπ.
    Δεν πρέπει να αποκλειστεί το ενδεχόμενο κάποιες από αυτές τις λέξεις να τις έφεραν ξένες ιερόδουλες. Η εισαγόμενη πορνεία είναι πολύ παλαιό φαινόμενο στην Ελλάδα (πολύ πριν την Μαντάμ Ορτάνς). Γενικώς η γλωσσική, πολιτιστική και κοινωνική επιρροή που είχαν οι ξένες πόρνες στην Ελλάδα αποτελεί terra incognita για τους μελετητές.

  196. Corto said

    Και ένα ετυμολογικό παράδοξο:

    τροτέζα < γαλλική trotteuse· η γαλλική λέξη ωστόσο δεν σημαίνει το ίδιο πράγμα με την ελληνική

    https://el.wiktionary.org/wiki/%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%84%CE%AD%CE%B6%CE%B1

    http://www.athinorama.gr/lmnts/events/cinema/1001343/Poster.jpg.ashx?w=170&h=250&mode=max

  197. sarant said

    195 Το «σεπαρέ» ήταν διαδεδομένος όρος, π.χ. στα μαγαζιά που είχαν σεπαρέ.

    196 Αξίζει άρθρο για τέτοιες περιπτώσεις, είναι κάμποσες.

  198. 180 Και δεν είναι τυχαίο πουλί ο τούρνα/γερανός, είναι ιερό πουλί των μπεκτασήδων δερβίσηδων.

  199. spatholouro said

    196
    Δεν βλέπω κάποιο παράδοξο στην τροτέζα (βλ. «Γαλλοελληνικό Πατάκη-Larousse):
    trotter=τριγυρνώ/ξεποδιαριάζομαι,
    trotteuse=τροχάστρια
    (δηλ. λέω εγώ: αυτή που γυρίζει δώθε κείθε/που τριγυρνάει προς άγρα πελατών)
    (οπότε εικάζω ότι και το trotteuse = δευτερολεπτοδείκτης, μήπως εξαιτίας που τρέχει τον είπανε έτσι)

  200. Corto said

    199: Το παράδοξο είναι το γεγονός ότι στα γαλλικά η λέξη trotteuse δεν σημαίνει πόρνη, ενώ στην Ελλάδα η τροτέζα έχει αυτή και μόνο την σημασία.

  201. spatholouro said

    (Petit Robert): troteur-euse:vagabond

    Babis (Ετυμολογικό): «Η σημ «πόρνη» απαντά στη γαλλική λέξη από τον 19ο αιώνα»

  202. Corto said

    201: Ε, τότε εξηγείται. Κακώς γράφει το βικλεξικό ότι στα γαλλικά δεν σημαίνει το ίδιο πράγμα.

    Αντίστοιχο ενδιαφέρον πρέπει να έχει και η διάδοση της λέξης cocotte (κοκότα).

  203. sarant said

    201-202 Υπάρχει και η σημασία trotteuse = καλντεριμιτζού αλλά δεν είναι η μόνη, ούτε η βασική. Τα σύγχρονα γενικα λεξικά έχουν μόνο τον δευτερολεπτοδείκτη.

  204. spatholouro said

    Σα να το έχουν αντιμετωπίσει και λύσει το ζήτημα στη lexilogia:

    http://lexilogia.gr/forum/showthread.php?6472-%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%84%CE%AD%CE%B6%CE%B1-streetwalker

    «Αναρωτιούνται στο slang.gr αν πράγματι η προέλευση είναι η γαλλική λέξη trotteuse. Γνωστή είναι η σημασία trotteuse = δευτερολεπτοδείκτης. Θέλει βαθύτερο ψάξιμο για να βρει κανείς την αργκοτική trotteuse:
    Au fém., arg. Prostituée, racoleuse. Synon. marcheuse. Il y avait de la trotteuse gentiment entretenue dans ce coin (Simonin, Cave se rebiffe, 1954, p. 110)»

  205. Spiridione said

    Να βάλω και το άρθρο του Τριανταφ.
    http://ins.web.auth.gr/images/Apanta_pliri/%CE%86%CF%80%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B1%202_299_320.pdf
    Λέει στο συγκεκριμένο σημείο: «Το τρίτο μέσο που αινιγματίζει την ομιλία είναι οι ξένες λέξεις…. Ξένες λέξεις δεν έχουν αναγκαστικά όλες οι κρυφές γλώσσες. Για να έχουν, θα έπρεπε να είναι εύκολο να τις έπαιρναν από τις γειτονικές. Έτσι έχουν λίγες ξένες λέξεις τα ελληνικά μάγκικα, το γαλλικό argot. Άλλες πάλι κρυφές γλώσσες έχουν υπερτροφία του ξενικού στοιχείου. Έτσι το γερμανικό Rotwelsch…».
    Παρακάτω αναφέρεται ότι υπάρχουν ελληνικές λέξεις και σε ευρωπαικά μυστικά ιδιώματα. Στα γαλλικά π.χ. arton άρτος, crie, criolle κρέας, ornie, ornichon όρνιθα. Φαίνεται ότι μπήκαν στις γλώσσες αυτές παλιά από Έλληνες εμπορευόμενους ή από παλιές ιταλικές διαλέκτους. Έμμεσα μπήκαν και ορισμένες ελληνικές λέξεις και στο γερμανικό Rotwelsch, με τη μεσολάβηση, φαίνεται, των κροατικών: Drom, Drumme δρόμος, Ori η ώρα, ρολόι.

    Δυστυχώς, λοιπόν, ο Τριαντ. δεν δίνει παραδείγματα τα ξένων λέξεων της γαλλικής αργκό στα ελληνικά μάγκικα. Και πώς μπήκαν αυτές οι λέξεις στα μάγκικα; Μπήκαν απευθείας εκεί ή πρώτα στην Κοινή; Από ταξιδεμένους, εμπορευόμενους, ναυτικούς κλπ, ή από τα δημοφιλή τότε γαλλικά απόκρυφα μυθιστορημάτα; Μόνο που στην τελευταία περίπτωση θα ήταν μεταφραστικά δάνεια.
    Μεταφραστικά δάνεια αρκετά έχει αυτό εδώ το άρθρο, όχι μόνο λόγια, αλλά και λαικά,
    https://neostipoukeitos.wordpress.com/2009/03/02/%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%B9-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%BF%CE%B9-%CE%AE-%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CE%B9/
    Ας πούμε οι φρ. «έμεινα μπουκάλα», «κρατάω φανάρι», «κοιμάμαι με κάποιον», «κάνω πίπες», η λυπητερή = ο λογαριασμός κλπ. Ενδιαφέρον έχει και αν πράγματι η φρ. «την κάνω» = φεύγω, προέρχεται από το γαλλικό επίσης αργκοτικό se faire la valise/la malle/se la faire.

    195. Έχεις δίκιο.

  206. spatholouro said

    Πολύ ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι χειρόγραφες σημειώσεις του Τριανταφυλλίδη για τα «μάγκικα». Κρίμα που δεν κατόρθωσε να ολοκληρώσει μια συνθετική εργασία, όπως είχε κατά νου:

    http://invenio.lib.auth.gr/record/47734?ln=el

  207. Γιάννης Ιατρού said

    204-206: Μπράβο, πολύ καλοί/χρήσιμοι σύνδεσμοι! 🙂

  208. sarant said

    206 Πράγματι έχουν ενδιαφέρον.

  209. Corto said

    205 και 206:
    Πολύ ενδιαφέροντα όλα αυτά.
    Βρήκα μια σπάνια λέξη στο Τουμπεκί του Πικρού (στο γλωσσάριο), που εικάζω ότι είναι γαλλικής προέλευσης:

    Τουρλαρέν = λαχταριστός

    Αυτοσχεδιάζοντας λέω ότι θα προέρχεται από το εμφιαλωμένο κρασί «Tour la Reine» που εμφιαλωνόταν στον Πύργο Βασιλίσσης στο σημερινό Ίλιον:
    https://en.wikipedia.org/wiki/Queen%27s_Tower_(Serpieri)

    Δεν γνωρίζω αν είναι φράση καθαρά αργκοτική ή γενικότερης χρήσης.

  210. sarant said

    Να σου πω, εγώ την τούρλα σκέφτηκα

  211. Corto said

    210:
    Με προσθήκη συλλαβής επί το γαλλικότερον; Πολύ πιθανό. Κάτι αντίστοιχο δηλαδή με τα μερακλαντάν, ντιγκιντάν, γειαχαραντάν ή τα ψευτογαλλικά του Ζαγοραίου στον μάγκα του Βοτανικού κλπ.

  212. Προφανώς η trotteuse, που σήμερα είναι πεπαλαιωμένη με την πονηρή σημασία αλλά είναι λογικότατα σχηματισμένη (trot = ο τροχασμός των αλόγων, trotter = περπατώ κάπως γρήγορα, από κει και το trottoir = πεζοδρόμιο), αντικατιστάθηκε από το ελληνογενές péripatéticienne, που σήμερα μόνον αυτό σημαίνει 🙂

  213. Γαλλιστί Τρουτρουαρ

  214. spatholouro said

    209
    Corto, δεν βλέπω τέτοια λέξη στο Γλωσσάριο του «Τουμπεκί…»

  215. Κ. Καραποτόσογλου said

    Κ. Καραποτόσογλου τουρλαρέν

    Η Άννα Συμεωνίδου, Αντίστροφο λεξικό της νέας ελληνικής, Θεσσαλονίκη 2002, σ. 286, καταχωρίζει τη λ. τουρλαρέν καθώς και πολλές άλλες λέξεις γαλλικής προέλευσης που λήγουν σε –έν, ενώ η Lucy M. J. Garnett, Greece of the Hellenes, New York 1914, σ.118, μας πληροφορεί:«the » Dekeleia,» an excellent brand from the royal vineyards at Tatoi – less excellent, however, report says, since the vineyards have passed out of the royal supervision and » Tour la Reine » (locally pronounced Tourlaren), an agreeable light beverage from the vineyards of that name near Patras».

  216. Corto said

    214 (Spatholouro):

    Έχεις δίκιο, είναι μία από τις λέξεις του γλωσσαρίου που έχει προσθέσει η Χριστίνα Ντουνιά στην έκδοση του 2010 (Άγρα) και τις οποίες τις σημειώνει με αστερίσκο.
    (Και ορθώς επισημαίνεις τα αποσιωπητικά στον τίτλο)

  217. Corto said

    215 (Κ. Καραποτόσογλου):
    Ευχαριστώ πολύ για τις πληροφορίες!
    Άραγε η Lucy M. J. Garnett με τους αμπελώνες κοντά στην Πάτρα να εννοεί την Αχάια Κλάους; Εκεί πράγματι ένα κελάρι (το λεγόμενο imperial) ήταν αφιερωμένο στην βασίλισσα Σίσσυ.

  218. sarant said

    215 Eυχαριστούμε!

  219. spatholouro said

    209
    Corto, δεν έχω την έκδοση που επιμελήθηκε η Ντουνιά, κι έτσι έψαχνα πού έχει τη λέξη ο Πικρός.
    Την ώρα λοιπόν που ο ήρωας διατάζει τον ταξιτζή να τους πάει προς το Καλαμάκι, διερωτώμενος αν θα έχει εκεί κάτι για φαϊ τέτοια ώρα, και αφού του απαντήσει ο ταξιτζής ότι θα βρίσκανε εκεί ό,τι θέλανε, λέει ο ήρωας:
    -Μπαρμπούνια φρέσκα και τουρλαρέν

    Και η Ντουνιά ερμηνεύει το «τουρλαρέν» ως λαχταριστός..
    Ας μου επιτραπεί να διατυπώσω πάμπολλες επιφυλάξεις για αυτη την ερμηνεία: είναι πρόδηλο για μένα μετά τη διευκρίνισή σου, ότι πρόκειται για το κρασί που φτιάχνανε στον Πύργο της Βασιλίσσης.

    ΥΓ.: εάν αληθεύουν οι επιφυλάξεις μου, τρομάζω στη σκέψη του τι ερμηνεύματα θα δίνονται σε άλλα λήμματα από την Ντουνιά… (εξ όνυχος γαρ…)

  220. Corto said

    219:
    Spatholouro, αν μέτρησα καλά η Ντουνιά έχει προσθέσει στο γλωσσάριο 44 λέξεις (σημειωμένες με αστερίσκο), δηλαδή αρκετές. Κάποια στιγμή μπορούμε να τις συζητήσουμε.
    Δυστυχώς σε κάποια ερευνητικά πεδία ο καθένας λέει το μακρύ του και το κοντό του. Και η λαογραφία του μεσοπολέμου είναι ένα από αυτά. Εδώ επιβιώνουν ακόμα οι μπαρούφες του Πετρόπουλου, τι να λέμε ύστερα…

  221. Κ. Καραποτόσογλου said

    Κ. Καραποτόσογλου τουρλαρέν

    Η Lucy M. J. Garnett (215) ταυτίζει λαθεμένα το κρασί που παράγεται στον Πύργο Βασιλίσσης ( «Tour la Reine » (locally pronounced Tourlaren),με αυτό που παράγεται από αμπελώνες που βρίσκονται κοντά στην Πάτρα , καθώς διαβάζουμε ότι:«“Tourlaren” is one of the best–known Marathon wines. The larger producer of wine in Greece is La Société Hellénique de Vins et Spiritueux, which has presses at Athens, Kalamata, Tripolis and Myloi. Perhaps half of its production is sent to France and the remainder consumed in Greece».
    Daily Consular and Trade Reports, Department of Commerce and Labor, Bureau of Manufactures, 1915. https://books.google.gr/books?id=KaVDAQAAMAAJ&q=Tourlaren&dq=Tourlaren&hl=en&sa=X&redir_esc=y
    Η λ. τουρλαρέν όπως χρησιμοποιείται στη φράση:«-Μπαρμπούνια φρέσκα και τουρλαρέν», είναι πιθανότατα άγνωστη στην ελληνική λεξικογραφία· δεν την εντόπισα σε καμιά εργασία, παρά μόνο στο Αντίστροφο Λεξικό της Άννας Συμεωνίδου και των συνεργατών της, με αποτέλεσμα η Χριστίνα Ντουνιά να μην έχει καμιά βοήθεια και να το ερμηνεύσει ως:λαχταριστός· Η προσέγγιση και ερμηνεία του Spatholourou (219) είναι ορθή, καθώς η συζήτηση είναι για:φρέσκα μπαρμπούνια και κρασί.

  222. spatholouro said

    221
    Ούουπς! Να κι ένα κείμενο του 1908, όπου ο συντάκτης επισημαίνει τους κινδύνους που αντιμετωπίζει η ρετσίνα από εμφιαλωμένα κρασιά, τύπου «Τουρλαρέν»!
    http://efimeris.nlg.gr/ns/..%5Coutput/123_-1_11842.pdf

    ΥΓ Είναι ιδιαίτερη χαρά μου να είναι στην παρέα ο κ. Καραποτόσογλου, ένας ερευνητής που θαυμάζω χρόνια

  223. spatholouro said

    Κάτι δεν πήγε καλά (ΣΚΡΙΠ, 16/9/1908)
    http://efimeris.nlg.gr/ns/..%5Coutput/123_-1_11842.pdf

  224. spatholouro said

    Πού θα πάει:

    http://srv-web1.parliament.gr/main.asp?current=10881358

  225. spatholouro said

    Κι άλλο (ΣΚΡΙΠ, 19/11/1923, «Το τέιον»)
    http://srv-web1.parliament.gr/main.asp?current=6047596

  226. Corto said

    Καταπληκτική η διερέυνηση και των δύο σας (Κ. Καραποτόσογλου και Spatholouro) για το τουρλαρέν.

    Απολαυστικό το άρθρο του ΣΚΡΙΠ:
    «Κρασί και κρίσις ουδέποτε συνεβιβάσθησαν.
    (…)
    Οι Αθηναίοι πίνουν, και πίνουν ηρωικώς, αλλ’ όχι φαίνεται ρετσίναν πλέον. Προτιμούν το κοκκινέλι, το Σαμιώτικο, το μπρούσκο, την μαυροδάφνην, το τουρ-λα-ρεν, του Σόλωνος…»

    Εδώ γράφει ότι το συγκεκριμένο κρασί εξαγόταν στην Αίγυπτο και στην Αμερική. Φαίνεται ότι θα είχε καλή φήμη:
    A lot of vineyards were extended on the hills. Heptalophos was known for the production of the red and white wine which was called “Tour la Reine”. The wine was exported to Egypt and America. Very famous was also the vermouth “Torre”.

    Στην σελίδα 6:
    http://www.wseas.us/e-library/transactions/environment/2008/28-140.pdf

  227. spatholouro said

    Corto, μη βγάζεις την ερευνητική ουρά σου απέξω! Ήταν καθοριστική η επισήμανσή σου!

  228. sarant said

    Μπράβο και στους τρεις, λύσατε ένα μικρό μυστήριο!

  229. spatholouro said

    Εδώ ωραία λιθόγραφη αφίσα του «τουρλαρέν»:

    http://www.frattisauctions.com/Auction6-2.pdf
    (σελ. 28, αριθμ. 1396)

  230. Corto said

    229: Κάνω απόπειρα, μήπως εμφανιστεί και εδώ:

  231. Corto said

    Απέτυχα, θαμπή βγήκε, καλύτερα την βλέπει κανείς απευθείας στο κατάλογο.

  232. sarant said

    O βασιλιάς των ελληνικών κρασιών!

  233. Corto said

    232:

    Η βασίλισσα και ο λέων…

  234. spatholouro said

    Ο βασιλιάς (=λέων) των ελληνικών κρασιών!

    Τώρα που έχω ανά χείρας και το Γλωσσάριο που έχει καταρτίσει η κ. Ντουνιά στην έκδοση της ΑΓΡΑΣ, ας μου επιτραπεί να προσθέσω κάποιες παρατηρήσεις.

    Ομολογώ πως δεν θα προσυπέγραφα τα όσα υπερβαλλόντως επιεική γράφει επ’ αυτού (#221) ο κ. Καραποτόσογλου: Η λέξη «τουρλαρέν» μπορεί να ήταν πιθανότατα άγνωστη στην ελληνική λεξικογραφία, αλλά ταυτοχρόνως ήταν και πεδίο δόξης λαμπρό (ή και λιγότερο λαμπρό) για έναν επιμελητή πανεπιστημιακό να αυτενεργήσει και στοιχειωδώς να ερευνήσει, όπως κάναμε εδώ η παρέα και αμέσως-αμέσως είδαμε φως στο τούνελ… Όταν δεν έχεις καμμία βοήθεια, τότε απαραίτητο είναι να βάζεις ερωτηματικό στο ερμήνευμά σου. Όταν φέρεσαι βέβαιος (όπως στο λήμμα αυτό η κ. Ντουνιά) είναι επίσης απαραίτητο να παραπέμπεις στην πηγή από όπου άντλησες το «λαχταριστά». Διότι έχουμε και την παράπλευρη επιζήμια συνέπεια η ερμηνεία «λαχταριστά» να ταξιδεύει ήδη αδέσποτη, αδιασταύρωτη και ανεξακρίβωτη στο διαδίκτυο, «στραβώνοντας» κόσμο…

    Αλλά ας δούμε και γενικότερα την εικόνα του Γλωσσαρίου, που αποτελείται είτε από όσα λήμματα έβαλε μέσα ο Πικρός είτε από όσα αποτελούν προσθήκες της επιμελήτριας.

    Η πρώτη γενική παρατήρηση, και οι επιφυλάξεις που γεννά, αφορά την ακρίβεια της μεταγραφής του πρωτοτύπου κειμένου της πρώτης έκδοσης (1927) στην έκδοση της ΑΓΡΑΣ (2010). Δεν συζητάω βέβαια για τα άπειρα τυπογραφικά λάθη που περιείχε η πρώτη έκδοση του 1927, αλλά για επιλογές του Πικρού που θεωρώ ότι δεν πρέπει να τις πειράζουμε. Επαναλαμβάνω ότι διαθέτω μόνο το Γλωσσάρι και όχι το σώμα της έκδοσης της ΑΓΡΑΣ, για να κάνω αντιβολή, αλλά ήδη προκαλούνται ερωτηματικά.

    Για παράδειγμα στη σελ. 361 (πρώτη του Γλωσσαρίου) αναγράφεται «την έννοιά τους», ενώ το πρωτότυπο γράφει «την έννοια τους», στη σελ. 364 αναγράφεται «αφημένες» ενώ το πρωτότυπο γράφει «αφισμένες», «μαστουρεύομαι» αντί «μαστουρεύουμαι». Λέξη ολόκληρη λείπει στην ίδια σελίδα στο λήμμα «μπαλαμούτια»=αόριστα, απατηλά (λείπει η λέξη «λόγια» από το αόριστα, καθιστώντας το λήμμα α-νόητο). Στη σελ. 365 «σακουλεύομαι» αντί «σακουλεύουμαι», στη σελ. 306 «μπιστόλι» αντί «πιστόλι».

    Άλλης τάξεως σοβαρό ζήτημα αναδεικνύει το λήμμα «κούφια»=μαχαιριά, που έχει προσθέσει η επιμελήτρια. Εδώ, εκλαμβάνοντας τη λέξη ως θηλυκό και ενικού αριθμού, επινοείται ένα ερμήνευμα παντελώς άσχετο, διότι στο κείμενο του Πικρού πρόκειται περί πληθυντικού ουδετέρου της λέξης «κούφιο»=πιστόλι…

    Ως προς το ίδιο το Γλωσσάρι που συνέταξε ο Πικρός, τώρα, στην πρώτη έκδοση, μου έκανε εντύπωση ότι περιέχει και λέξεις που δεν περιέχει το βιβλίο (π.χ. γουργούς, δικηγόρος, γκότης, θανάσης, καρδερίνα, μπαγλαμάς, μπουλεύω, μπουζούκι κλπ κλπ)

    Αυτά προχείρως, αν και θα είχε ενδιαφέρον η λεπτομερής αντιπαραβολή της μίας (1927) και της άλλης (2010) έκδοσης σε όλη την έκταση του κειμένου.

  235. Corto said

    Spatholouro, αυτές οι παρατηρήσεις είναι πολύ ενδιαφέρουσες.
    Αν θέλεις, το βράδυ μπορώ να κοιτάξω την έκδοση της ΑΓΡΑΣ (2010), για να αντιπαραβάλουμε όποιες λέξεις υποπτεύεσαι για «πειραγμένες» από την Ντουνιά.

  236. spatholouro said

    Αγαπητέ ευχαριστώ πολύ για την προθυμία!

    Φοβάμαι όμως ότι αυτό (που θέλει πολύ χρόνο) είναι δουλειά του ενός που μπορεί να διαθέτει και τις δύο εκδόσεις. Υπόνοιες για συγκεκριμένες λέξεις δεν έχω, απλώς θα δούλευα όπως δούλεψα τώρα: πήρα σβάρνα το Γλωσσάρι του 2010 και το συνέκρινα με αυτό του 1927.

  237. spatholouro said

    Α, και πώς ξέχασα να το επαναλάβω: το μεγαλύτερο φάουλ στην έκδοση της ΑΓΡΑΣ είναι η παραποίηση του τίτλου…

  238. sarant said

    237 Ποια παραποίηση τίτλου; Διότι ειναι σοβαρό. Και οι εξ όνυχος υποψίες σου μάλλον επαληθεύονται.

  239. spatholouro said

    «Τουμπεκί…» είναι ο τίτλος και όχι «Τουμπεκί»

  240. sarant said

    Δίκιο έχεις.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: