Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Στο μουσείο (Από τα Αυτόματα του Κώστα Περούλη)

Posted by sarant στο 10 Ιουλίου, 2016


b206355Συνήθως τις Κυριακές βάζω κάποιο φιλολογικό θέμα που αναφέρεται στο παρελθόν ή κάποιο παλιότερο λογοτεχνικό κείμενο, αλλά σήμερα είπα να πρωτοτυπήσω. Θα παρουσιάσω λοιπόν ένα διήγημα, το πρώτο από τα δέκα της συλλογής Αυτόματα του Κώστα Περούλη, που εκδόθηκε πέρυσι στο τέλος του χρόνου από τον φιλικό εκδοτικό οίκο Αντίποδες.

Το βιβλίο μου άρεσε πολύ και ήθελα καιρό να το παρουσιάσω, αλλά με τούτα και με κείνα το αμέλησα. Τώρα εμφανίζομαι επιμηθέας, αφού πρόσφατα στον διαγωνισμό του ηλεπεριοδικού «Ο αναγνώστης» το βιβλίο τιμήθηκε με το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα (στον ίδιο διαγωνισμό, θυμίζω, τιμήθηκε επίσης το βιβλίο της Αθηνάς Βογιατζόγλου «Ποίηση και πολεμική – μια βιογραφία του Γιώργου Κοτζιούλα, στο οποίο έχω συμβάλει κι εγώ).

Τα Αυτόματα μού άρεσαν επειδή από το πρώτο διήγημα με συνεπήρε και με καθήλωσε η γραφή του Περούλη, τραχιά, ρυθμική, λαχανιασμένη, συντονισένη στον αμείλικτο ρυθμό της δουλειάς. Τα δέκα διηγήματα της συλλογής είναι διηγήματα της δουλειάς, παρουσιάζουν ανθρώπους που αφοσιώνονται ο καθένας στο επάγγελμά του, όχι πάντα χειρωνακτικό -ο πρώτος, που θα δούμε σε λίγο, είναι συγκολλητής, αλλά στο δεύτερο διήγημα πρωταγωνιστεί ένας αμπελουργός που βάζει εργάτες, στο τρίτο μια κοπέλα ηθοποιός που παίζει σε παιδικούς θιάσους, σε κάποιο άλλο ένας πολιτικός μηχανικός, ένας καπετάνιος, ένας έφηβος που τζογάρει μετοχές από το Διαδίκτυο.

Παρόλο που τα διηγήματα είναι γραμμένα τα τελευταία χρόνια, η κρίση δεν πρωταγωνιστεί, οι όποιες αναφορές σ’ αυτήν είναι παρεμπίπτουσες. Ο συγγραφέας, όπως εξηγεί, επιδίωξε να απεμπλακεί από τη συγκυρία και να επικεντρωθεί «σε δομές και σχέσεις εργασίας που χαρακτηρίζουν γενικότερα την εποχή μας».

Στο αυριανό άρθρο, εκτός απροόπτου, θα συζητήσουμε προτάσεις βιβλίων για το καλοκαίρι. Μία από αυτές θα είναι και τα Αυτόματα του Κώστα Περούλη, που έτυχε να το παρουσιάσω εδώ εκτενέστερα.

Παραθέτω λοιπόν το πρωτο διήγημα της συλλογής, που έχει τον (ελαφρώς παραπλανητικό) τίτλο «Στο μουσείο». Προσέξτε με πόση ζηλοτυπία περιφρουρούν οι συγκολλητές τα μυστικά της καλοπληρωμένης αλλά εξοντωτικής τέχνης τους για να μην τα μάθουν οι νεοφερμένοι. Από τις συντεχνίες του Μεσαίωνα συνεχίζεται αυτή η τακτική.

ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ

Ερχόντουσαν τα χαράματα μέσα από τα οικόπεδα, περνάγαν την πύλη και αρχίζαν μαζί με καμιά πενηνταριά άλλους να μαζεύουν το κάρβουνο απ’ τους λόφους. Σκαρφαλώνανε με χέρια και με πόδια στους μαύρους σβόλους να βγούνε πάνω απ’ τις στέγες και το φράχτη στις κορφές να το στρώσουνε με τις τσουγκράνες. Από κει φαινόντουσαν τα αυτοκίνητα και τα τρόλεϊ που περνάγανε στην Πειραιώς. Μετά κα­τρακυλάγανε κάτω στους πρόποδες και ανοίγανε δρόμους να περνάνε τα βαγόνια που το παίρνανε στους φούρνους.

Σκοπός της φωτογραφίας που ’χανε βάλει τώρα να πιάνει όλο τον τοίχο σαν γιγαντοαφίσα, ήταν να σε κάνει να νιώσεις πόσο ήταν αυτοί οι λόφοι του κάρβουνου. Πηγαίνανε μισό χιλιόμετρο στην αυλή και άλλα δυο τρία χιλιόμετρα απέξω στα διπλανά οι­κόπεδα που τώρα ήταν τα μπαρ, οι σκαρφαλωμένοι φαίνονταν πάνω τους σα μικρά παιδιά. Τον είχε βά­λει ο παππούς του λίγο πριν πεθάνει. Είχε βάλει μέσο και πήρανε τον πατέρα του αλλά επειδή έπαθε αμέ­σως καρκίνο και πέθανε, η χούντα το σεβάστηκε και τον βάλανε στη θέση του πατέρα του αν και δεν είχε κλείσει τα δεκαοκτώ. Καθάριζε δέκα μήνες πίσσα στα πλυντήρια και μετά ζήτησε και πήγε στο σιδηρουρ­γείο, αλλά μετά πέθανε και ο παππούς του και τον βάλανε κατευθείαν στη θέση του στους φούρνους. Πέσανε όλοι οι προσωρινοί να του φάνε τη θέση. Εί­χανε ξαναεπιτρέψει τις απεργίες και όσο και να ’δερνε ο Καραμανλής όλοι ξέρανε ότι θα ’ρθει το ΠΑΣΟΚ. Το σωματείο έφερε τελικά τον δικό του, οι θέσεις δεν ήταν κληρονομικές του είπανε, όπως στη χούντα. Τους απάντησε ότι ήτανε κληρονομικές τα τελευταία εκατόν πενήντα χρόνια και περνάγανε από πατέρα που παθαίνει καρκίνο σε γιο. Δεκαεννιά χρονών ήτα­νε και ένιωθε τους φούρνους τάφους. Και όλους τους εργάτες κακομοίρηδες, τους έβλεπε μεγάλους ανθρώ­πους να ζούνε εκεί μέσα στο Γκάζι σαράντα χρόνια χωρίς αύριο, με τη φιλοδοξία αν θα πάρουνε κανέ­να κατοστάρικο αύξηση ν’ ανέβουνε μετά κοπάδια στα καφενεία στην Αθηνάς. Επειδή τους έβλεπε μέσα στο σπίτι του κάθε μέρα που καθόντουσαν στο τρα­πέζι για να φάνε, είχε αποφασίσει ότι αυτός θα προ­οδεύσει στη ζωή του, θα ανέβει. Ο παππούς του που τον κορόιδευε κεφάλαιο έχεις, πτυχία έχεις, χωράφια έχεις, καμιά πλούσια κόρη απ’ τη βιοτεχνία υαλικών απέναντι, είχε έναν φίλο που τους μούτζωσε μία μέρα κι έφυγε και πήγε στο Πέραμα τεχνίτης συγκολλητής και αγόρασε σε πέντε χρόνια αυτοκίνητο. Όταν ζήτη­σε και μπήκε στο σιδηρουργείο οι συγκολλητές που κολλάγανε τις τρύπιες σωλήνες τον διώχνανε να μη βλέπει, αλλά αυτός που ’κανε ότι έξυνε τις πίσσες είχε ένα γυαλάκι και το ’βαζε καθρέφτη και κοίταζε πίσω πώς κολλάγανε. Όταν τον πήρανε χαμπάρι τον στείλανε έξω να κόβει τις σωλήνες στον τροχό. Χωνότανε όμως χωρίς να τον βλέπουνε στις αλλαγές κι έπαιρνε την τσιμπίδα, άναβε το ηλεκτρόδιο και κόλλαγε ό,τι πεταμένα έβρισκε. Χέρι είχε, είχε ταλέντο. Όταν τον βάλανε όμως στους φούρνους τα χέρια του καήκανε. Δεν κάνανε για λεπτοδουλειά γιατί χυνότανε οκτώ ώρες πάνω τους η φωτιά, έπρεπε να ξεσφραγίζουνε τις μπούκες, να λαμπαδιάζουνε τις αναθυμιάσεις και να σπρώχνουν τον εμβρυουλκό μέσα στα έγκατα των φούρνων τρία μέτρα βάθος στους χίλιους βαθμούς Κελσίου, για να τραβήξουνε να πέσουνε οι άνθρακες στα καρότσια μέχρι να αδειάσουν και να τους ξαναγεμίσουν οι θερμαστές με το φρέσκο κοκ που φέρναν τα βαγόνια. Θα έχανε τη θέση άμα δεν πήγαινε, γιατί έκανε πως συμβιβάστηκε το σωματείο να βάλει τον δικό του στο σιδηρουργείο κι αυτός να πάει στους φούρνους. Μάζεψε λεφτά και πήρε από πάνω στην Ερμού γυναικείες αλοιφές κι έβαζε, και μόλις τέλειωνε η βάρδια ανέβαινε κι έπαιρνε τον ηλεκτρικό μέχρι το λιμάνι στον Πειραιά κι από κει το λεωφορείο για Σχιστό που ’τανε η γενική βιοτεχνία του Αγγελόπουλου όπου είχε μπει βοηθός τ’ απογεύματα να καρφώνει τελάρα για να βλέπει από δίπλα στους λέβητες τους συγκολλητές. Κάρφωνε γύρω στα πεντακόσια τελάρα το κατοστάρικο. Κρυβότανε στη μάντρα μόλις έπαιρνε το κατοστάρικο κι άμα κλείνανε έβγαινε κι άναβε το ηλεκτρόδιο και κολλούσε μέταλλα, να δει πώς λιώνανε, πώς δένανε, πού σκάγανε, ξαπλωμένος και όρθιος, σε όλες τις στάσεις, με διάφορα μήκη και πάχη ηλεκτρόδια και πάστες, μέχρι που ’φεύγε από μια τρύπα και κατέβαινε να προλάβει πίσω τα τελευ­ταία δρομολόγια. Όταν τον έπιασε ο Αγγελόπουλος μια νύχτα εντυπωσιάστηκε, και τον έστελνε για ένα χρόνο συγκολλητή, μόνο όρθιο χωρίς να τον μαθαί­νει ξαπλωτό, με το μισθό για τα τελάρα.

Μετά που κλείσανε το Γκάζι και όσοι δεν είχανε μέσο στο ΠΑΣΟΚ απολυθήκανε κι αρχίσανε να κα­τεβαίνουνε την Πειραιώς, νοίκιασε στον Ταύρο στις εργατικές και τα πρωινά πέρναγε απέναντι μέσα στις μάντρες και κόλλαγε δυο τρία χρόνια σε ό,τι έβρισκε γιατί δεν ξανάμπαινε σε εργοστάσιο, ούτε νεκρός δεν ξανάμπαινε, στους καγκελάδες, στους σωληνάδες, στους αλουμινάδες, στους λέβητες, στις κατασκευές, και όταν τα έδιωξαν τα εργοστάσια κι από κει και κλείσανε και οι μάντρες που παίρνανε παραγγελίες και κατέβηκαν όλοι πιο κάτω, έμεινε στον Ρέντη για­τί βρήκε στου Μαλεβίτση κανονικός συγκολλητής. Ήταν ούτε τριάντα χρονών και έβγαζε όσο ο μόνι­μος ανθρακέας στους φούρνους. Εκεί γνώρισε εργο­λάβους. Αγόρασε κάτι πέτσινα σακάκια και μετά τη δουλειά άλλαζε και ριχνόταν από δίπλα όταν σχολά­γανε και πήγαινε για καφέδες μαζί τους για να κάνει γνωριμίες. Έφυγε από του Ρέντη στην πρώτη δουλειά σε πλοίο. Τον πήρε μ’ άλλους είκοσι ένας εργολάβος που ναυπηγούσε μια νησίδα για έναν εφοπλιστή, ση­μερινά λεφτά ενάμισι εκατομμύριο ευρώ εργολαβικό αντάλλαγμα. Εκεί έμαθε να δουλεύει ξαπλωτός κα­τευθείαν μέσα στις ανθρωποθυρίδες. Έβγαλε εκατόν πενήντα χιλιάδες δραχμές μέσα σ’ ένα μήνα, που ο πατέρας του έβγαζε ογδόντα πριν πεθάνει, γιατί οι περισσότερες θυρίδες στα παλιά τάνκερ είναι στα σα­ράντα εκατοστά ύψος και χώνεσαι από αμπάρι σε αμπάρι με το ηλεκτρόδιο σερνάμενος. Σ’ ένα λαδά­δικο μια φορά είχε κατέβει και είχε συρθεί είκοσι μέτρα στη θυρίδα ανάμεσα στους πυθμένες για να βρει με το φακό μια σωλήνα. Δεν έφτανε ούτε φως ούτε αέρας. Δεν είχε ξαναμπεί άνθρωπος από το ναυπη­γείο, κόλλαγε στο σκοτάδι ανάσκελα κι ενώ ήτανε εν πλω στο Αιγαίο μήνα Αύγουστο. Όλο το πλοίο ήτανε φτιαγμένο από λιωμένο σκραπ και ξαναχυμένο μαζί με τη σκουριά του και οι λαμαρίνες ήτανε τσιγαρόχαρτα και σκίζανε εδώ κι εκεί. Ήτανε μια θεόκοντη θυρίδα, δεν χώραγε ούτε να βάλει τη μάσκα, λύγισε την τσιμπίδα για να μη βρίσκει στην οροφή και κράτησε το ηλεκτρόδιο δέκα εκατοστά απ’ το μάτι του να στάζει η φλόγα στο τρύπιο φύλλο. Κόλλησε όλο το πλοίο έτσι μέσα σε τρία μερόνυχτα με πέντε μέτρα κύματα, έμπαινε και κόλλαγε μέσα στην τρικυμία άυπνος να προλάβει πριν πιάσουνε λιμάνι στην Τουρκία που ’χανε συμβόλαιο να το δώσουνε στον ναυλωτή. Είχε πάρει πενήντα χιλιάδες δραχμές σε τρεις μέρες. Τώρα δεν έπεφτε κάτω από τα τριάντα ευρώ την ώρα, τριακόσια ευρώ τη μέρα. Έκανε καριέρα, και εκτός απ’ το αυτοκίνητο είχε πάρει κι ένα παραθαλάσσιο οικόπεδο κι είχε στην τράπεζα πενήντα χιλιάδες ευρώ. Και στη Δραπετσώνα που ’χε πάει μετά του Ρέντη, έφυγε κι αγόρασε οικόπεδο κι έχτισε τριώροφο για να ’ναι ανάμεσα Πέραμα-Ελευσίνα, γιατί τον ζητάγανε στα ναυπηγούμε­να με κλειστό συμβόλαιο οι εργολάβοι, να κάνει τις φάτσες που φαίνονται τα κολλήματα και είναι όλη η μόστρα του πλοίου. Τώρα που η Ζώνη πέθανε τρελαίνεται το κινητό του, οι εργολάβοι τον αφήνουνε αυτόν να διαλέγει, σε μια πεντακοσάρα δεξαμενή πήγε και πήρε ο ίδιος τριανταπέντε συγκολλητές, οι μισοί στην ηλικία του εξήνα χρονών, να συμπληρώσουνε, έπαιρνε κόσμο που είχε ανάγκη και λέγανε ο Πέτσινος μ’ έβγαλε στη σύνταξη. Ήταν το παρατσούκλι του επειδή φόραγε πάντα πέτσινα, μόλις σχολάγανε πήγαινε και άλλαζε στο αμάξι στο πάρκινγκ γιατί το χειρότερο είναι να τελειώνεις τη δουλειά σου και να φεύγεις από τη Ζώνη και να μην έχεις γίνει άλλος άν­θρωπος.

Είχαν κάνει ένα πατάρι στην άκρη ψηλά στον τοί­χο, ανέβηκε κάτι σκάλες που ’χαν βάλει και βγήκε πάνω απ’ τους φούρνους. Υπήρχε λίγος κόσμος, δεν τους είχε δει από κάτω. Ήταν ένα ζευγάρι στο βάθος, ένας νεαρός γύρω στα τριάντα και μια κοπέλα που του διάβαζε μια επιγραφή για τις εκδρομές του σωμα­τείου. Όλο το πατάρι, καμιά εικοσαριά τετραγωνικά μεταλλική κατασκευή, ήταν αφιερωμένο στους εργά­τες που δούλευαν το εργοστάσιο, είχαν βιδώσει κά­γκελα στην έξω πλευρά και είχαν βάλει φωτογραφίες τους από μέσα. Κοίταξε τον νεαρό, ήταν χοντρούλης με μούσια και είχε τυλιγμένο ένα φουλάρι στο λαιμό. Από κει ψηλά κοίταζε τις σωλήνες που βγάζανε πάνω απ’ τις σειρές τους φούρνους το αέριο προς τα ψυχραντήρια κι έστριβε ένα τσιγάρο. Η κοπέλα γύρισε και κοίταξε απέξω από τις τζαμαρίες την αυλή που ο κόσμος είχε αρχίσει να μαζεύεται για τη συναυλία. Εί­χαν βάλει παντού τα τζάμια στη θέση τους και είχαν ξύσει την κάπνα απ’ τα πυρότουβλα, όταν δουλεύανε αυτοί τα σπάγανε επίτηδες για να μπαίνει αέρας και κρύο. Άρχισε απέξω να παίζει μουσική και πετάχτη- καν κι οι δυο τους. Γύρισαν αμέσως να φύγουν και τους τρόμαξε γιατί δεν τον είχαν καταλάβει. Προχω­ρήσανε προς το μέρος του και τον προσπεράσανε, κατέβηκαν τη σκάλα και ξανάμεινε μόνος του. Κοί­ταξε λίγο τις φωτογραφίες, ασπρόμαυρες από κάτι εργάτες κουρελήδες του πενήντα. Και οι επιγραφές όλο για αρρώστιες, φτώχεια, απεργίες, πασχαλινά γλέντια μέσα στο εργοστάσιο. Γραφικότητες. Αυτοί στις μέρες του φοράγανε μπλε ολόσωμη φόρμα, χτυπάγαν κάρτα και είχαν τα μικρά τα bobcat να φορτώνουνε τα βαγόνια. Ήταν καμιά τριανταριά στρέμματα όλη η μονάδα, καμιά εικοσαριά κτίρια και αεριοφυλάκια, και τους είχανε χώσει πέντε φωτογραφίες στο πατάρι.

Γύρισε και κατέβηκε τη σκάλα, πέρασε από τους φούρνους, και βγήκε έξω στην αυλή. Οι νέοι έπιναν μπίρες στο γρασίδι και έπαιζε ένα συγκρότημα κάτι ροκαμπίλικα, δεν είχε ακόμα πολύ κόσμο. Θα ’παιζε ο Νταλάρας μετά. Δεν είχε όρεξη να κάτσει τελικά, ήθελε να φύγει, είχε δουλειά, έκανε κάτι σεμινάρια για μια πιστοποίηση γιατί παίρνανε συγκολλητές Κορέα και Κίνα που κάνανε ουρά οι εφοπλιστές για ναυπηγήσεις με σαράντα ευρώ την ώρα όλα πληρωμένα. Συρρέανε εκεί συγκολλητές απ’ όλο τον κόσμο, Ιτα­λοί, Ολλανδοί, Σκωτσέζοι, Αμερικάνοι, σου βάζανε από έναν Κινέζο απο δίπλα να μαθαίνει, αλλά ήξερε την κρίσιμη στιγμή πώς θα τον κάνει να μη δει. Βγήκε από την πύλη ανάμεσα στις καντίνες με τα χοτ-ντογκ και έστριψε στην Πειραιώς. Πέρασε απέναντι και ανέβηκε προς Θησείο. Μετά την Ιερά Οδό έκοψε μέσα στο στενάκι πάνω απ’ τα αρχαία με τους τάφους. Άνοιξε το βήμα του και βγήκε στην Ασωμάτων, πέρασε το εκκλησάκι και ανέβηκε σχεδόν τρέχοντας στην πλατεία.. Μπήκε στο Μεγαρίτικο τη στιγμή που ο οδηγός έβαζε μπρος τις μηχανές. Κάθισε κι έβγαλε το πέτσινο. Κόσμο δεν είχε τέτοια ώρα, όσοι γυρίζουν από τις πρωινές δουλειές είχανε σχολάσει. Πλήρωσε το εισιτήριο. Έκλεισε τα μάτια καθώς το ΚΤΕΛ έστριψε μέσα στου Ψυρρή για να βγει Καβάλας. Είχε λαχανιάσει απ’ το τρέξιμο. Αλλιώς θα περίμενε μισή ώρα για το επόμενο. Είχε αφήσει το αμάξι στη μικρή και είχε κατέβει με το λεωφορείο για τη βόλτα. Έπρεπε να της πάρει κι αυτής ένα τώρα που ’κλεισε τα δεκα­οκτώ, κανένα σμαρτάκι μεταχειρισμένο. Δεν είχε κί­νηση, το λεωφορείο βγήκε Χαϊδάρι. Έπαιζε σιγανά λαϊκή μουσική του οδηγού. Τον νανούριζε και οι ει­κόνες μπερδεύονταν στο μυαλό του. Τότε που είχαν ανέβει και καθάριζαν τις καμινάδες μια φορά ένας από το σιδηρουργείο έπεσε από τα είκοσι μέτρα και έσπασε στα δύο κάτω στην πέτρινη βάση. Πού τον θυμήθηκε; Ερχότανε συνέχεια μαστουρωμένος, δημι­ουργούσε προβλήματα. Μαγκάκι. Ξανάνοιξε κάποια στιγμή τα μάτια. Είδε στ’ αριστερά του τη θάλασσα. Φύσαγε και ήτανε λίγο πιο ταραγμένη. Πρέπει να ’χε κοιμηθεί ένα λεπτό πάνω στο τζάμι. Το ΚΤΕΛ έτρε­χε αθόρυβα πάνω απ’ τον Σκαραμαγκά. Ήτανε σαν όνειρο όπου έδυε ο ήλιος. Τα ναυπηγεία με τους μπλε γερανούς πάνω από τα ελαφριά κύματα. Οι δεξαμε­νές της Ελίν μέσα στους ξερούς λόφους στην άλλη μεριά της εθνικής. Η Πετρογκάζ. Οι προκυμαίες που έμπαιναν στη θάλασσα, με τα μικρά γκαζάδικα που περίμεναν να φορτώσουν μπροστά απ’ τα διυλιστή­ρια στο λιμανάκι των ΕΛΠΕ. Σ’ αυτά τα μικρά οι θυ­ρίδες δεν περνάγανε τα πέντε μέτρα και καμιά φορά έφτανε ο ήλιος και μπορούσε να τον βλέπει απ’ το βάθος της δεξαμενής. Άνοιγε τα καπάκια, σερνόταν και έμπαινε στους πυθμένες, έστρωνε το πανί και άναβε το ηλεκτρόδιο. Σήκωνε την τσιμπίδα και το έβλεπε να λιώνει και να χύνεται ο μαλακός χάλυβας του πυρήνα του μέσα στη ρωγμή, να ξεχειλίζει μαλα­κά μαλακά από πάνω η πάστα και να ψύχεται καθώς τραβούσε δύο εκατοστά την τσιμπίδα, κολλούσε χιλι­οστό χιλιοστό σα χειρούργος με το μάτι καρφωμένο στη συγκολλητική ουσία που καταναλωνότανε απ’ τη θερμότητα με ένα άσπρο εκτυφλωτικό φως, για δέκα ώρες χωρίς να σκέφτεται τίποτα, να μην περνάει τίποτε

απ’ το μυαλό του, κοιτάζοντας μόνο την μπλε ακτινοβολία που τρεμόπαιζε απ’ τους σπινθήρες πίσω απ’ τη μάσκα του, εντελώς μόνος εκεί μέσα χωρίς να χρειάζεται να πει καμιά κουβέντα με κανέναν, χωρίς ν’ ακούγεται ψυχή εκτός από τη γεννήτρια και την ηλεκτρική εκκένωση, με όλους τους μυς του τεντωμένους τσίτα αλλά χωρίς μισή σκέψη, μέχρι να τελειώσει τη ρωγμή και να συρθεί μέσα απ’ τη θυρίδα στην επόμενη δεξαμενή.

Ξαφνικά μ’ ένα γύρισμα η θάλασσα χάθηκε, γιατί ο δρόμος έμπαινε μέσα στον Ασπρόπυργο. Έπρεπε να πει στον εισπράκτορα για να κατέβει στη στάση. Ανεβήκανε τη γέφυρα στον κόμβο και φάνηκε για μια στιγμή πέρα όλη η πόλη σα φωτογραφία πίσω από τις μάντρες και τα εργοστάσια. Απ’ τη βεράντα του έβλεπε εδώ κάτω την εθνική. Ξανακατεβήκανε απότομα και βγήκανε στη Χαλυβουργία. Ο Μάνεσης την είχε κλείσει και είχε κρατήσει μόνο τη μονάδα στο Βόλο που δεχτήκανε τον μισό μισθό. Είχαν κρατήσει με περιφρούρηση την απεργία εννιά μήνες, τελικά τους καταδίκασαν τους τους πρωταίτιους τα δικαστήρια και τους συνέλαβαν τα MAT. Μπορεί να την έκανε μουσείο ο μαλάκας να κόβει εισιτήρια. Ο υπόλοιπος Ασπρόπυργος όμως ήτανε μηχανή, γεμάτος διυλιστήρια και μικρά και μεγάλα εργοστάσια, βρόμικα και με σπασμένα τζάμια αλλά ζωντανά, και ανάμεσα πολυκατοικίες, αποθήκες και σχολεία, γραφεία, βενζινάδικα, ζωή. Έπρεπε να κατέβει, αλλιώς βγαίνανε προς Ελευσίνα και στην επόμενη στάση θα περπάταγε μισή ώρα πίσω στην εθνική.

122 Σχόλια to “Στο μουσείο (Από τα Αυτόματα του Κώστα Περούλη)”

  1. Μονορούφι το διάβασα. Καλημέρα!

  2. sarant said

    Καλημέρα (Δύτη), ευχαριστώ για το πρώτο σχόλιο!

    Θα λείψω για μερικές ώρες

  3. Γιάννης Ιατρού said

    Ωραίες οι περιγραφές, αλλά το βρήκα λίγο δύσκολο στο διάβασμα/κατανόηση σε αρκετές φράσεις, σαν σε πολλές προτάσεις να του λείπουν κόμματα, ξέρω ‘γω, λέξεις, κάτι τέλος πάντων, για να ξεχωρίσεις εύκολα/γρήγορα το νόημα.

  4. αγάπες λάθρες said

    Προσέξτε ότι σχεδόν όλες οι προτάσεις αποτελούνται από δυο μέρη, χωρισμένες με κόμμα και μερικές από τρία μέρη. Σπάνιες οι μονομερείς προτάσεις. Έτσι όπως είναι δομημένες οι προτάσεις φαίνονται σχεδόν ασύνδετα τα δυο μέρη. Αυτό είναι πολύ κουραστικό να το διαβάζεις. Θα πείτε, εγώ που δεν κατορθώνω να γράψω όυτε μισή πρόταση σωστά δομημένη, ο βασιλειάς της αυνταξίας και ασυναρτησίας, κάνω φιλολογική κριτική. Αυτός είναι ο τρόπος που γράφω εγώ, μου λένε ότι κάνω εγώ κατάχρηση και υπερβολική χρήση με τα κόμματα. Θα τους λέω, αυτή είναι η ποιητική μου και φιλολογική χροιά, στην κανονική γραφή είμαι σωστά δομημένος, αν και παραμένω ασυνάρτητος.

  5. Γιάννης Κουβάτσος said

    Καλημέρα!
    Την κόλαση επί γης περιγράφει σε κάποια πολύ κλειστοφοβικά σημεία και ο ρυθμός της αφήγησης είναι προσαρμοσμένος στον προφορικό κοινό λόγο. Έτσι θα μας τα ‘λέγε ένας ηλεκτοσυγκολλητής, αν τα πίναμε μαζί του σ’ ένα ταβερνάκι. Δεν το ήξερα αυτό το βιβλίο ούτε τον συγγραφέα του. Ευχαριστούμε, Νίκο.

  6. cronopiusa said

    Ευχαριστούμε, Νικοκύρη!

    Καλή σας μέρα!

  7. cronopiusa said

  8. Αυτό με τις προτάσεις χωρίς πολλή στίξη το έχει και η Καρυστιάνη. Στην αρχή μού ήταν πονοκέφαλος, αλλά μόλις μάθεις να το ακολουθείς με τον λαχανιασμένο ρυθμό που ζητάει, είναι εύκολο να το παρακολουθήσεις χωρίς κόπο, όπως και το εμφατικό απότομο φρενάρισμα όταν πέσει κάποια τελεία.

  9. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Εγώ πάλι που, καλώς ή κακώς, δεν αναλύω ποτέ το φορμαλισμό των κειμένων, το ευχαριστήθηκα πολύ. Οι μεγάλες προτάσεις σα να μου θυμίζουν το συνειρμικό τρόπο που διηγείται κανείς προφορικά μια ιστορία. Ακούγοντας, ακολουθείς το ρυθμό του αφηγητή και δε χάνεσαι, διαβάζοντας θέλει λίγο περισσότερη προσπάθεια, αλλά το τελικό αποτέλεσμα είναι πολύ καλό, στο μυαλό μου έφτιαξα κάτι ανάμεσα σε ταινία μικρού μήκους και βιντεοκλίπ, με τόσες και τόσης έκτασης εικόνες ώστε να καταλάβεις το νόημα, και ούτε ένα δευτερόλεπτο παραπάνω.

  10. Κι εγώ το διάβασα μονορούφι, χωρίς διόλου να σκοντάψω στην υποτιθέμενη έλλειψη στίξης, αλλά… με άφησε πεινασμένον, που λένε κι οι Γάλλοι. Εκεί που τελείωναν οι ωραιότατα γραμμένες περιγραφές και αναπολήσεις και άρχιζε η δράση, έφευγε δηλαδή τρέχοντας ο ήρωας να προλάβει το λεωφορείο των Μεγάρων και ετοιμαζόταν να κατέβει στον Ασπρόπυργο… τέλος. Αφού ξαναδιάβασα την εισαγωγή του Νικοκύρη, να δω αν μας παρέθετε ολόκληρο το διήγημα ή μόνο την αρχή του!

  11. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Θαυμάσιο. Μ΄έκαψε. Στο τέλος βούρκωσα. Σχεδόν κάθε πρόταση,κάθε ενότητα άνοιγε πέντε παρακλάδια αφήγησης στο μυαλό μου.Μέχρι που στο τέλος η συγκίνηση σχεδόν ξεχείλισε και εξωτερικά.Βούρκωσα και προσωποποίησα τον ήρωα σε πατέρα και γιο Φύσσα.
    Δε σκόνταψα στη φόρμα.Αντίθετα εξ αιτίας της, πλάνταξα από την ιερή ζήλια για τη μαστοριά της γραφής.

  12. Γιάννης Κουβάτσος said

    Απ’ ό, τι είδα στο βιογραφικό του, ο συγγραφέας έχει σπουδάσει νομικά και φιλολογία. Είναι δύσκολο για έναν μορφωμένο άνθρωπο να πετύχει το αφηγηματικό ύφος και να χρησιμοποιήσει το λεξιλόγιο ενός ολιγογράμματου τεχνίτη, χωρίς να αστοχήσει και να δημιουργήσει εντέλει ένα πεποιημένο διήγημα. Ο Περούλης δεν πέφτει σ’ αυτή τη λούμπα. Είναι Πειραιώτης και πιθανόν να έχει συναναστραφεί με εργατόκοσμο, οπότε κινείται σε οικεία κατατόπια.

  13. Στο Full Monty οι άνεργοι συγκολλητές παρακοουθούν το βίντεο με το χορό, που τους προβάλλει ο συνάδερφός τους, για να τους πείσει να γίνουν χορευτικό συγκρότημα. Κι όπως βλέπουν την πρωταγωνίστρια να κάνει τάχαμου ηλεκτροσυγκόλληση, ο χοντρούλης δεν κρατιέται και σχολιάζει την ποιότητα της κόλλησής της. Κολλημένος με την κόλληση.

  14. Ξανακατεβήκανε απότομα και βγήκανε στη Χαλυβουργία. Ο Μάνεσης την είχε κλείσει και είχε κρατήσει μόνο τη μονάδα στο Βόλο που δεχτήκανε τον μισό μισθό. Είχαν κρατήσει με περιφρούρηση την απεργία εννιά μήνες, τελικά τους καταδίκασαν τους τους πρωταίτιους τα δικαστήρια και τους συνέλαβαν τα MAT.

    Σάββατο, 10 Δεκέμβρη, 2011.

  15. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Συγχαρητήρια και στο Νικοκύρη για τη συμμετοχή του στο βραβευμένο (άξια και κατά την ταπεινή μου γνώμη) βιβλίο στην κατηγορίαΔΟΚΙΜΙΟ – ΜΕΛΕΤΗ
    Βογιατζόγλου Αθηνά, Ποίηση και πολεμική : Μία βιογραφία του Γιώργου Κοτζιούλα, Κίχλη

    12>>κινείται σε οικεία κατατόπια.
    Ναι αλλά
    >>Τα δέκα διηγήματα της συλλογής είναι διηγήματα της δουλειάς, παρουσιάζουν ανθρώπους που αφοσιώνονται ο καθένας στο επάγγελμά του
    Αν είναι ταλαντούχος ο συγγραφέας δεν είναι ανάγκη να σχετίζεται βιωματικά με αυτό που περιγράφει.

  16. Spiridione said

    Ευχαριστούμε Νικοκύρη, πολύ ωραίο.
    Αναρωτήθηκα μήπως έχει καταγωγή από Κέρκυρα. Έχουμε πολλούς Περούληδες, και το χωριό Περουλάδες στα βόρεια. Ξέρω και έναν Κερκυραίο λαϊκό ποιητή, τον Σπύρο Περούλη, ποιήματα του οποίου είχαν δημοσιευτεί και στον Νουμά. Εδώ ένα σημείωμα του Γερ. Σπαταλά
    http://www.ekebi.gr/magazines/ShowImage.asp?file=50723&code=8586

    Αλλά βλέπω ότι ήταν και παλιά αθηναϊκή αρχοντική οικογένεια.

  17. καλησπέρες said

    Εχω δυο άξιους φίλους, ηλεκτροσυγκολλητές. Διαβάζοντας το ασθματικό κείμενο σαν να τους έβλεπα να δουλεύουν, να καίνε το σώμα, τα μάτια τους. Τι ειδικότητα ζόρικη και αυτή! Ειδικότητα για μεγαλωμένους σε μεγάλη οργή, ανθρώπους…

  18. Ε, δείτε, πριν ή αφού διαβάσετε το διήγημα, και την Πρώτη ύλη του Καρακέπελη. Δεν σας λέω να τη δείτε απόψε, παίζει την ίδια ώρα ο Ρονάλντου…

  19. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>Θα ’παιζε ο Νταλάρας μετά.
    Με το «Πάγωσε η τσιμινιέρα» ασφαλώς πρώτο πρώτο…

  20. Γιάννης Κουβάτσος said

    Δεν νομίζω όμως, Έφη, ότι μπορείς να γράψεις πειστικά για πράγματα που αγνοείς, ακόμη κι αν είσαι ταλαντούχος συγγραφέας. Και άμεση βιωματική σχέση να μην έχεις, που είναι το ιδανικό, θα ψάξεις, θα ρωτήσεις, θα συμβουλευτείς, θα συναναστραφείς, θα μάθεις. Πώς αλλιώς;

  21. Ό,τι ήθελα να πω, το έγραψε ο Άγγελος στο 10.

  22. Θύμμαχος Θήτης said

    ωραίο και λαχανιασμένο. Βρίσκω εύστοχο τίτλο τα «Αυτόματα» (χωρίς να έχω δει τα υπόλοιπα)

    7 Αυτό ακριβώς!

  23. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    20. Αυτό το «πώς αλλιώς;» με καίει 🙂
    Αυτή τη φορά δε μπήκα στη διαδικασία να διαβάσω στο καπάκι το βιογραφικό του συγγραφέα.*
    Το έγραψα αυθόρμητα,λίγο σαν κατεχαρά που λέμε (παντογνώστρια) και συγγνώμη, μα αφού περιγράφει μια σειρά επαγγελμάτων,φαντάζομαι το ίδιο πρωτότυπα κι ευθύβολα, λέω είναι ζήτημα ταλέντου.

    * ‘οπως έκανα μετά το Γκιακ του Δημοσθένη Παπαμάρκου και Το Κάτι θα γίνει θα δεις, του Χρήστου Οικονόμου
    http://www.politeianet.gr/books/9789604352678-oikonomou-christos-polis-kati-tha-ginei-tha-deis-196845

  24. gpoint said

    Πολύ θυμωμένος αντιγράφω από το φουβού μου :

    ΝΕΑ ΜΕΤΡΑ ΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ !!

    Οι Ευρωπαίοι με τα νέα εργασιακά μέτρα βιάζονται να μας κάνουν τριτοκοσμική χώρα-ποιός την χάρη τους θα γλυτώνουν και τα μεταφορικά λόγω απόστασης… ο κόμπος στο χτένι .

    ΤΟ ΘΕΜΑ ΕΙΝΑΙ ΕΣΥ ΑΛΕΞΗ ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ::

    1 ον Λυσσασμένο διάλογο που καταληγει στο να ξαπλώσεις ανάσκελα με τα σκέλια ανοιχτά ;;
    2 ον Το αφήνεις προίκα στον Κούλη όπως κάνανε ΟΛΟΙ οι προηγούμενοι πρωθυπουργοί ;;

    Η μήπως ήρθε η ώρα να φερθείς σαν ΑΝΔΡΑΣ, γιατί γι αυτό σε εκλέξανε όλοι οι πολίτες εκτός από τα κομματόσκυλα που έχεις κοντά σου και που τους ενδιέφερε μόνο η μάσα κι η καρέκλα

  25. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ταλέντο και σκληρή δουλειά, Έφη. Πώς αλλιώς; 😉

  26. gpoint said

    Στο δίηγημα τώρα :

    » Εί­χανε ξαναεπιτρέψει τις απεργίες και όσο και να ’δερνε ο Καραμανλής όλοι ξέρανε ότι θα ’ρθει το ΠΑΣΟΚ»

    Οταν όλοι ξέρανε πως θάρθει το ΠαΣοΚ δεν κυβερνούσε ο Καραμανλής αλλά ο » δεν θέλω ου» Ράλλης που φυσικά δεν έδερνε και επί πρωθυπουργίας του γίνονταν έφεδροι κληρωτοί του ΚΚΕ εσ. αλλά όχι του Εξ.

  27. Γιάννης Κουβάτσος said

    Απ’ την παρουσίαση του βιβλίου του Οικονόμου, που έχει αναρτήσει η Έφη:
    «…ύστερα από μια αρκετά μεγάλη περίοδο ομφαλοσκόπησης, πληθαίνουν ξανά τα κείμενα που ασχολούνται με την πολιτική και ιδίως αυτά που κοιτούν κατάφατσα την κοινωνική πραγματικότητα. » Καιρός ήταν. Εδώ ο κόσμος καίγεται, τα σώψυχα χτενίζονται.
    Όποιος έχει διαβάσει Παπαμάρκου και Οικονόμου, τι λέει; Αξίζει να τα αγοράσω φεύγοντας για Καμένα Βούρλα; Έχω ακούσει και διαβάσει καλά λόγια, αλλά θα ‘θελα κι άλλα. 😊

  28. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ο Κουμής και η Κανελλοπούλου από τα ΜΑΤ του Ράλλη δολοφονήθηκαν, Τζι, και ο Ράλλης το μόνο που βρήκε να πει είναι ότι και οι άγγελοι «γομφαία κγατάνε». Οι άγγελοι-ματατζήδες δολοφόνοι δεν βρέθηκαν ποτέ. Αμφιβάλλω αν αναζητήθηκαν κιόλας.

  29. 29 Ορθόν!

  30. spyridon said

    Φωτογραφική δουλειά του Νίκου Μάρκου.
    Από τις τελευταίες βάρδιες στο γκάζι, λίγο πριν κλείσει.

    http://nikosmarkou.com/gasworks/

  31. 26, …Ταλέντο και σκληρή δουλειά…

    Για την οποία υπάρχει και το πασίγνωστο ανέκδοτο για κάποιον στους δρόμους της Νέας Υόρκης που ζήτησε οδηγίες από έναν περαστικό:
    «How dο you get to Carnegie Hall?»
    «Practice, my friend, practice, practice, practice…»

  32. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    28. Ο Οικονόμου μυρίζει το επερχόμενο αίμα στη ΝΕΖ. Μου τον σύστησε εδώ,καλή της ώρα, η Immortalite,(που απηύδησε με κάποιες εκτός ορίων εκφράσεις κάποιου συσχολιαστή-ονόματα δε λέμε- κι έπαψε να συμμετέχει, η εξαιρετική. 😦
    Για τον Παπαμάρκου (ο μπαγάσας τόσο νέος και τόσο ταλαντούχος -παίζεται ήδη θεατρικό-) :
    https://sarantakos.wordpress.com/2015/02/08/gjak/

  33. spyridon said

    Ένα μήνα μετά τις Πανελλαδικές εξετάσεις κάπου τη δεκαετία του 80.

    Στο πράσινο λεωφορείο για Πειραιά. Στη τελευταία στάση της ζώνης στο μώλο, μπαίνει ένας τύπος κατράμι μαύρος από την κορυφή ως τα νύχια.
    Από τα λάδια και την καπνιά.

    – Ρε Σπύρο !!!! μου φωνάζει
    – Ποιος είσαι
    – Ο Θοδωρής ο Τ. (Ο ξανθός, ο ασπριδερός)

    Που είσαι ρε συ?
    Δουλεύω μέσα στα αμπάρια στις αμμοβολές.
    Με έβαλε ο πατέρας μου. Αν δουλέψω ως και τον Σεπτέμβριο θα με στείλει του χρόνου Λονδίνο στο πολυτεχνείο.
    Ήταν η εποχή που μέσα σε αυτά τα αμπάρια με θερμοκρασίες 60+ και αναθυμιάσεις δεν έμπαινε πια Έλληνας. Μόνο Φιλιππινέζοι.
    Τότε φτιάχτηκε και η κοινότητα στο Πέραμα με μαγαζιά κτλ.

    Μήνες πριν ο Σωτήρης ο φυσικός μας εξηγούσε κάτι στη Φυσική της δέσμης. Ο Θοδωρής δεν πρόσεχε.
    Άρπαξε μια κιμωλία στο κεφάλι, με την παρατήρηση.
    – Ρε Τ. καράβια έχει ο πατέρας σου? (φράση πολύ συνηθισμένη στον Πειραιά)

    Κανείς μας δεν γέλασε. Ο πατέρας Τ. ήταν εφοπλιστής.

  34. Οξυγονοκολλητής (welder) είναι εξαιρετικά επίπονη αλλά και αποδοτική ειδικότητα και για τους εργαζόμενους σε εξόρυξη πετρελαίου, παραγωγή πετροχημικών, και συναφή, με πολλούς απ’ αυτούς στο Χιούστον. Η εκπαίδευσή τους γίνεται κυρίως σε community colleges (κάτι σαν ΤΕΙ) και υπάρχουν αυστηροί κανανισμοί για την ασφάλειά τους ως εργαζομένων.

  35. ΓιώργοςΜ said

    Βρέθηκα καποτε σε μια χαλυβουργία. Στη θάλασσα δίπλα ηταν ενα καραβι-φαντασμα, μεγαλο, θα μπορούσε να είναι στις γραμμές Αργοσαρωνικού, άβαφο, να σκουριάζει. Όταν ρώτησα μου ειπαν πως δεν είχαν γίνει καλά οι συγκολλήσεις, και κατα τον έλεγχο διαπιστώθηκε πως δεν ηταν αξιόπλοο, και κατέληξε έτσι απο το καρνάγιο στο χυτήριο. Αρκούν μερικές κακές συγκολλήσεις για να συμβεί κάτι τέτοιο, εξ ου και η καλη αμοιβή των συγκολλητών, χωρια απο το ανθυγιεινό της εργασίας.

  36. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    «… Είχε βάλει μέσο και πήρανε τον πατέρα του αλλά επειδή έπαθε αμέ­σως καρκίνο και πέθανε, η χούντα το σεβάστηκε και τον βάλανε στη θέση του πατέρα του αν και δεν είχε κλείσει τα δεκαοκτώ. Καθάριζε δέκα μήνες πίσσα στα πλυντήρια και μετά ζήτησε και πήγε στο σιδηρουρ­γείο, αλλά μετά πέθανε και ο παππούς του και τον βάλανε κατευθείαν στη θέση του στους φούρνους. Πέσανε όλοι οι προσωρινοί να του φάνε τη θέση. Εί­χανε ξαναεπιτρέψει τις απεργίες και όσο και να ’δερνε ο Καραμανλής όλοι ξέρανε ότι θα ’ρθει το ΠΑΣΟΚ. Το σωματείο έφερε τελικά τον δικό του, οι θέσεις δεν ήταν κληρονομικές του είπανε, όπως στη χούντα. Τους απάντησε ότι ήτανε κληρονομικές τα τελευταία εκατόν πενήντα χρόνια και περνάγανε από πατέρα που παθαίνει καρκίνο σε γιο….»

    Χαρακτηριστικη συμπεριφορα των αριστερων -κατα τα αλλα- συνδικαλιστων.

    Σχετ. Στην συγκεκριμενη περιοχη οι συνδικαλιστες του ΚΚΕ ειχαν σημαντικο ρολο μαζι με τους υπολοιπους. Ξερετει τι αποδοχες κυκλοφορουσαν για τους εργαζομενους του ΟΛΠ εως το 2010.
    http://www.tovima.gr/finance/finance-news/article/?aid=295879

  37. Παναγιώτης Κ. said

    » Το΄βαζε καθρέφτη και κοίταζε πως κολλάγανε»
    Με τη φράση αυτή επιβεβαιώνει μια γενική θέση που είχα ακούσει από έναν κατασκευαστή σκεπαρνιών.
    » Η τέχνη δεν διδάσκεται. Η τέχνη κλέβεται».
    «Κλέβει» βεβαίως αυτός που έχει νουν και όρεξη.
    Όσο για το σκεπάρνι είναι πολύ σπουδαίο εργαλείο! Με την βοήθειά του οι καλουπατζήδες, πριν βουλιάξει η οικοδομή, έβγαζαν μεροκάματο.

  38. Pedis said

    Δυνατός ο Περούλης.

    Αυτόματα …

    working slaving people … instruments bipedes … instrumentum vocales …
    είναι μερικά από τα ιστορικά κομπλιμέντα (των σφουγγοκωλάριων) της ελιτ για τους εργάτες.

  39. Παναγιώτης Κ. said

    Το ήξερα ως αρσενικό, ο σωλήνας.
    Με παραξένεψε ως θηλυκό, η σωλήνα.
    Το ΛΚΝ έχει και τους δύο τύπους. Πρώτα τον αρσενικό και μετά τον θηλυκό.

  40. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Καθώς διάβαζα το διήγημα κι έκανα εικόνες τα περιγραφόμενα,βυθιζόμουνα στις συνθήκες. Μ΄έβανε να καταλάβω,να νιώσω.Για τον ήρωα μου γεννιόντουσαν αλλεπάλληλα θραύσματα αισθημάτων. Δεν αναρωτιόμουν για το φινάλε,απορροφήθηκα και πήγαινα με τις καταστάσεις μα απευχόμουν (αισθητικά, λογοτεχνικά) να συμβεί κάτι οριστικό,τραγικό, επειδή είναι το αναμενόμενο και κατά διαστήματα στη ροή ο αναγνώστης όλο το υποθέτει κι αυτή ήταν η ομορφιά μιας ξεχωριστής γραφής, για μένα. Αυτά που είτε συμβαίνουν στον ήρωα, είτε περιγράφει για πρόσωπα και εξελίξεις στο χρόνο και το χώρο είναι ίσαμε δέκα αυθύπαρκτα δράματα/δράσεις που μπορείς αυτόματα να τα συμπληρώσεις με όσα ξέρεις για την εποχή.Ο τίλος Το Μουσείο, παράδειγμα.
    Δεν είναι μια και μόνη τραγωδία μεγέθους που ας πούμε απαιτεί κάθαρση.
    Είναι ένας διαρκώς λιωνόμενος (λέγεται;) και διαρκώς συγκολλούμενος άνθρωπος,σαν τη δουλειά του μέσα στην επίσης ρευστή συγκυρία.

  41. Το μνημείο της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης

    Από τον πατέρα ενός παιδιού που χάθηκε στο πρώτο του μεροκάματο. 😦

    http://valiacaldadog.blogspot.gr/2010/12/blog-post_25.html

  42. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα τώρα που επανήλθα!

    5: Ακριβώς, κλειστοφοβία -και τη μεταδίνει

    12: Και να σκεφτείς ότι σε άλλα διηγήματα έχει εντελώς άλλον αφηγητή π.χ διανοούμενο ή καλλιτέχνη ή αγρότη

    18 Ευχαριστούμε!

    17 Γιατί, το 79 δεν ηξεραν όλοι ότι ερχεται το ΠΑΣΟΚ;

    28 Και τα δυο πολύ καλά, το Γκιακ καλύτερο κτγμ. Το έχουμε παρουσιάσει κι εδώ.
    https://sarantakos.wordpress.com/2015/02/08/gjak/

    42 Στο πρώτο μεροκάματο; Πρωτεσίλαος!

  43. καλησπέρες said

    43 sarant
    έχω στο νού μου, ένα οργίλο οικογενειακό περιβάλλον, όχι τους δήθεν οργισμένους συνδικαλΗστές του ΠΑΣΟΚ

  44. ΓιώργοςΜ said

    >…η τέχνη κλέβεται…
    Από τις πρώτες, ανεκτίμητες συμβουλές του πατέρα μου, όταν ήμουν 10-12 χρονών, ήταν να παρατηρώ προσεκτικά τους ανθρώπους που κανουν μια δουλειά. «Μπορεί να μη γίνεις ούτε χτίστης, ουτε μπογιατζής, ούτε γκαρσόνι ούτε ζαχαροπλάστης, όμως ο κάθε τεχνίτης υπάρχει λογος που κάνει τη δουλειά του όπως την κάνει». Όσο μπόρεσα την ακολούθησα αυτή την παραίνεση και νομιζω πως βγήκα κερδισμένος.
    Έχουμε πολλές φορές συζητήσει εδώ περί του βέλτιστου τρόπου διδασκαλίας, η πραγματική γνώση προέρχεται απο την πείνα του μυαλού για μάθηση. Το διήγημα δείχνει γλαφυρά πως όσο μεγαλύτερη αυτή η πείνα, τόσο καλύτερη η γνώση που κερδίζει κανείς.

  45. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Τιμή στους νεκρούς της Ζώνης.
    Ο πατέρας του δούλευε στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη του Περάματος. Ο Φύσσας μετά το σχολείο είχε δουλέψει και αυτός σε παρόμοιες εργασίες από το 1998 μέχρι το 2003 και ανήκε στο Συνδικάτο του Μετάλλου, ενώ στη συνέχεια είχε ασχοληθεί πιο ενεργά με τη μουσική

    40.>>Με παραξένεψε ως θηλυκό, η σωλήνα.
    Eμείς πάλι μόνο θηλυκό.Τη σωλήνα και τη σιδεροσωλήνα λέμε 🙂
    Ο σωλήνας για τα «επίσημα»,τα ιατρικά π.χ. παιδί του σωλήνα/καρπιαίος σ.
    (Η) σωλήνα και το ψαρικό 🙂

  46. Γιάννης Κουβάτσος said

    33, 43. Ευχαριστώ! Θα τα προμηθευτώ. 😊
    41. Άψογο, Έφη! Συμφωνώ απολύτως, αν και δεν θα μπορούσα να το εκφράσω τόσο ωραία, τόσο καίρια.

    Μεγάλη χαρά και ικανοποίηση να παρακολουθείς έναν μάστορα την ώρα που δουλεύει. Η αφοσίωσή του και το πώς προσέχει τις λεπτομέρειες, πώς βάζει τις τελευταίες πινελιές…Μεγάλη υπόθεση να πιάνουν τα χέρια σου.

  47. Γιάννης Κουβάτσος said

    Βασίλης Ηρακλέους…Νεκρός στο πρώτο μεροκάματο…
    http://www.phinivillage.com/cgibin/hweb?-A=4502&-V=news

  48. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    47β. Τεράστιο κομπλιμέντο.Ευχαριστώ!

    43β. >>σε άλλα διηγήματα έχει εντελώς άλλον αφηγητή π.χ διανοούμενο ή καλλιτέχνη ή αγρότη

    Αυτή η συμπλήρωση θα με κάνει να το πάρω μια ώρα αρχύτερα. Δικηγόρο έχει; Μπα,άβυσσος! 🙂

  49. gpoint said

    Κατόπιν αυτού αφου δεν τον βλέπω πρωθυπουργό μάλλον πρωτάθλημ θα πάρει !

    «Ο ΠΑΟΚ εδώ και μια βδομάδα έχει «μετακομίσει» στην Ολλανδία και διαμένει στο Hotel Bilderberg, με την «ασπρόμαυρη» ΠΑΕ να μας μεταφέρει εικόνες από το «σπίτι» της ομάδας.»

  50. αγάπες λάθρες said

    Η μεταφορά του προφορικού λόγου στο γραπτό θέλει να είσαι πολύ επιδέξιος και πάλι δεν συνισταται να γίνεται. Άλλη η χάρη του γραπτού λόγου, εδώ έχεις το μέσον να εμβαθύνεις τους συνειρμούς σου και να κτίσεις τις σκέψεις διαφορετικά. Εδώ η μαεστρία σου θα φανεί μόνο αν οι προτάσεις είναι κοντές. Αν κάνεις ποίημα, μπορούν να είναι και κοφτές οι προτάσεις. Γαι αυτούς τους λόγους και επειδή δεν είμαστε όλοι Κάφκα και στα ελληνικά δεν κτίζονται τέτοιες προτάσεις, καλλίτερα να τις αποφέυγουμε. Διαφορετικά, ας γράψει ένα θεατρικό έργο να το διαβάζουν ηθοποιοί να χαίρεσε τους ήχους.

    Το ίδιο λέω όταν μερικοί ανεβαίνουν στο βήμα και αντί να μιλούν ένα ζωντατό λόγο, αρχίζουν να διαβάζουν ένα κείμενο, το οποίο κείμενο μπορεί να είναι θαυμάσιο και ενα αριστούργημα, όταν το διαβάζει ο καθένας μας σιοπηλά για τον εαυτό τους, αλλά σαν προφορικός λόγος επί ουδεμία συνιστάται. Όπως στις παλιές εποχές όπου έγραφαν ωραία κείμενα και αριστουργήματα στην καθαρεύουσα, αλλά όταν τους άκουγες να την μιλούν κιόλας αυτή την καθαρεύουσα, σε έπιαναν αυθόρμητα τα γέλεια. (Τουλάχιστον εμένα τον αμαθή) Πιστεύω να έχετε την εικόνα.

    Την ίδια παρατήρηση να μου επιτρέψετε στον τύπο «ο Γιάννης ο Παπαδόπουλος». (το δεύτερο «ο» είναι περιτό και ανεπίτρεπτο, καταχρειστικό) Το συνηθίζετε στον προφορικό λόγο, αν και με λιγότερη συχνότητα τα τελευταία χρόνια και τείνει να εξαλείψει, αλλά στον γραπτό λόγο να το αποφεύγουμε. Το συνηθίζει ο Σαραντ. πατήρ.

  51. Γιολάντα Μ. said

    Αγόρια καλησπέρα. Υπάρχει Θεός, υπάρχει Θεία Δίκη: Μιά Νέγρα από τη Πορτογαλία και μιά Εβραία από το Ισραήλ άφησαν πρίν λίγο στην 3η θέση του Τριπλού την πρώην γκόμενα του Κασιδιάρη

  52. constant said

    Περί τέχνης που μαθαίνεται κλέβοντας από τους παλιούς. Επιτρέψτε μου να διαφωνήσω. Σήμερα και τις τελευταίες 5-6 δεκαετίες, ίσως και παλαιότερα, όλες οι τεχνικές, χύτευση, συγκόλληση, τορνάρισμα και τόσες άλλες που σχετίζονται με το μέταλλο, είναι καταγεγραμμένες σε βιβλία, και το μόνο που πρέπει να κάνει κάποιος είναι να διαβάσει και να εξασκηθεί. Και μετά θα είναι ένας καλός τεχνίτης. Και άμα πιστοποιηθεί κιόλας, χωρίς μαϊμουδιλίκια, θα είναι ένας πολύ καλός τεχνίτης. Και με τον καιρό, αν θέλει ο ίδιος θα γίνει άριστος.
    Και δεν υπάρχει τέχνη στην συγκόλληση, ή στο τονάρισμα; Φυσικά και υπάρχει τέχνη. Υπάρχει τέχνη στην κίνηση του τεχνίτη, στον τρόπο που κινείται, στρωτά, σαν νεράκι. Υπάρχει τέχνη στο πώς προετοιμάζεις την δουλειά σου και τι έξτρα ατομικό εξοπλισμό φέρνεις μαζί σου και πώς τον αξιοποιείς. Άρα, όταν μιλάμε για κλέψιμο τέχνης, το πολύ πολύ να κλέψει κανείς καμία κίνηση. Δεν κλέβεις μυστικό.

  53. constant said

    To 53 πήγαινε στο 45

  54. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

  55. Παναγιώτης Κ. said

    Περί τέχνης που κλέβεται κ.λπ
    Προσθέτω περιστατικό που με είχε εντυπωσιάσει.
    Συμπατριώτης μας εργαζόμενος στo εργοστάσιο της Mercedes στη Γερμανία. Αφού λοιπόν κέρδισε την εμπιστοσύνη των ιθυνόντων τον έβαλαν μετά στο τμήμα όπου γίνεται η χύτευση των κινητήρων λέγοντάς του να είναι εχέμυθος.Σύμφωνα πάντα με τη δική του αφήγηση.
    Δεν θα έδινα μεγάλη σημασία στα λόγια του αν δεν είχα προσωπική εμπειρία από την χύτευση μεταλλικών αγκίστρων που χρησιμοποιούμε στις γέφυρες των δοντιών. Δικός μου άνθρωπος, οδοντοτεχνίτης στο επάγγελμα, μου έλεγε λεπτομέρειες για το πως πρέπει να λιώσει το κράμα των μετάλλων που χρησιμοποιούνται, ώστε να μη χάσει σε αντοχή. Πράγματα δηλαδή που δεν είναι δυνατόν να καταγραφούν και κατακτώνται με την εμπειρία όπου εμπειρία περιλαμβάνει και το try and error.
    Αν…ζούσε ο παππούς Σαραντάκος πόσα θα είχε να μας πει στο θέμα αυτό. 🙂
    Παρεμπ. οι κινητήρες της Mercedes είναι κινητήρες του ενός εκατομμυρίου χιλιομέτρων…λένε αυτοί που ξέρουν!

  56. ΓιώργοςΜ said

    53 ίσως έπρεπε να βάλω τη λέξη σε εισαγωγικά. «Κλέβει» όποιος προσπαθεί ενεργά να πάρει μια γνώση ακόμη κι αν αυτοί που την έχουν τη φυλούν ζηλότυπα
    Όσο για τα βιβλία, διαφωνώ σφόδρα, από μόνα τους αξίζουν μόνο τόσο όσο χρειάζεται για να σε βοηθήσουν να καταλάβεις καλύτερα αυτό που θα δεις και θα προσπαθήσεις να κάνεις στην πράξη.
    Αυτός που θα προσπαθήσει πολύ να μάθει κάτι, και θα το κάνει ακόμη κι αν αυτό είναι δύσκολο (όπως ο ήρωας του διηγήματος), είναι πιθανότερο να μάθει σε βάθος και να γίνει καλύτερος σ’ αυτό από αυτόν που απλώς άνοιξε ένα βιβλίο και πέρασε το μάθημα του εξαμήνου σε οποιαδήποτε σχολή.
    Όσο για τις 5-6 δεκαετίες όπου όλες οι τέχνες είναι σε βιβλία και ως εκ τούτου όλοι όσοι τα διαβάζουν μπορούν να γίνουν καλοί τεχνίτες, νομίζω πως είναι υπερβολή. Δεν είναι όλες οι τέχνες, ούτε από τόσο παλιά, διαθέσιμες. Έχω παραδείγματα από συνομήλικους ή σχεδόν συνομήλικους για το αντίθετο, και δεν έχω καβατζάρει ακόμη την 5η δεκαετία.

  57. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Το διήγημα το διάβασα το πρωϊ, αλλά πήγαμε σε βάφτιση κι έτσι σχολιάζω τώρα.
    Ωραίο είναι, το διάβασα μονορούφι, αν και με τον τρόπο γραφής, με μπέρδεψε σε κάποια σημεία, αλλά αύριο κι όλας θα πάω να το αγοράσω, οι γνωστοί θα καταλάβατε ποιός είναι ο λόγος, εκτός του ότι φαίνεται να είναι πολύ καλό βιβλίο.
    Με την ηλεκτροσυγκόλληση, μου θύμισε τα παιδικά μου χρόνια, όταν ήμουν 13 -14 και παρ΄ό,τι πήγαινα στην Διπλάρειο νυχτερινό για επιπλοποιός, δούλευα υδραυλικός στην οικοδομή, γιατί ήμουν μικρός και δεν με παίρνανε σε επιπλάδικο με τις κορδέλες και τις πλάνες, φοβόντουσαν μη κόψω κάνα χέρι, (συχνό φαινόμενο) αλλά αμα δεν έχεις να φάς, σ΄αυτή την όμορφη κοινωνία, πρέπει να βρείς τρόπο να επιβιώσεις, γιατί μην ακούτε αυτά τα όμορφα, «μαζί μπορούμε» και «έχει ο θεός» ΚΑΝΕΙΣ δεν ενδιαφέρεται αν πεινάς, αν έχεις γονείς κλπ, ούτε οι άνθρωποι, ΟΥΤΕ Ο ΘΕΟΣ.
    Θυμήθηκα το 1974, που μ΄έβαλε τ΄αφεντικό, σε μια οικοδομή στην Εκάλλη πάνω στο βουνό, να κολλήσω με ηλεκτροκόλληση τις ραφές από ένα καζάνι για το πετρέλαιο, ενώ μόλις πρίν δυό μέρες είχα μάθει να ψιλοκολλάω στο μαγαζί. Κάθε φορά που κόλαγε το ηλεκτρόδιο έπεφτε σφαλιάρα, κι επειδή δεν έβλεπα με την μάσκα πού να κολλήσω (πρέπει να ξεκινήσεις και μετά να την βάλεις, και βλέπεις την την φλόγα ίσα ίσα και πηγαίνεις) κόλλαγα χωρίς αυτήν, γάντια δεν είχα (πολυτέλεια) και καιγόντουσαν τα χέρια μου, αλλά στο τέλος τα κατάφερα, και πήρα πολλά μπράβο και καθόλου παραπάνω χρήματα. Το βράδυ όμως ήταν ΜΑΡΤΥΡΙΟ, τα μάτια μου πονάγανε και τσούζανε, ένοιωθα πως ήταν γεμάτα άμμο, ούτε τα βλέφαρά μου δεν μπορούσα να ανοιγοκλείσω από τον πόνο, κι έκλαιγα βουβά για να μη ξυπνήσω την μάνα μου και τον αδερφό μου (ο πατέρας μου έκανε διακοπές στο long island, με χορηγεία της κυβέρνησης-χαμόγελο) κι ευτυχώς ήταν χειμώνας και το πρωϊ στις έξι που έφευγα ήταν σκοτάδι και δεν με είδε η μάνα μου σε τι χάλια ήμουν. Όταν πήγα στο μαγαζί και με είδε τ΄αφεντικό με κόκκινα μάτια γεμάτα αίμα σαν του δράκουλα, αφού μούριξε μια φάπα γιατί δεν πρόσεχα (ενώ ήταν μπροστά όταν κόλλαγα) με πήγε στο φαρμακείο και μου έβαλαν ενα κολύριο και μια αλοιφή, και κάπως ανακουφίστηκα.
    Η πλάκα, είναι πως μετά από πολλά χρόνια, στο σπίτι μου στον Γέρακα, έπιασα να κολλήσω πίσω στα κάγκελα μερικα κομμάτια κοιλοδοκούς για να κάνω απλώστρες για τα ρούχα, γιατί ο παπάρας ο σιδεράς ενώ του είχα πεί δεν είχε φτιάξει, κι όλο θάρθω αύριο, με είχε πρήξει κι η Παπέν, και με απέιλησε με σεξουαλικό εμπάργκο, οπότε υπέκυψα στην εξουσία. Παρ΄όλο που έχω όλα τα εργαλεία προφύλαξης, επειδή ήταν λίγο ανάποδα τα κολλήματα, (κι επειδή βαριόμουνα να πάω στην αποθήκη να πάρω τα καλά γυαλιά) είχα την φαεινή ιδέα, να κολλήσω με τα γυαλιά ηλίου που φόραγα.
    Πώς το έλεγε ο Μαρκαριάν, ΤΙ ΜΑΛΑΚΑ ΕΙΝΑΙ, ακριβώς έτσι, μετά από 30 χρόνια ξανάγινα δράκουλας, μόνο που τώρα ήμουν ΕΜΠΕΙΡΟΣ, (χαμόγελο). Έχει πλάκα η ζωή τελικά.

    Υ.Γ – Φαίνεται τόχεις χούϊ Νικοκύρη να μας αφήνεις με την όρεξη με τις συνέχειες, μια κι έχει κι άλλα διηγήματα το βιβλίο (χαμόγελο).

    Τι λέτε, για ένα κομμάτι ψωμί φτάνει μόνο η δουλειά;

  58. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    58 Γεια σου Λάμπρο, ωραίες οι εμπειρίες -αλλά μην παραπονιέσαι που δεν έβαλα και τα άλλα διηγήματα: κλέφτες θα γίνουν οι εκδότες;

  59. 58, 59

    μην μιλήσω εγώ για τις εμπειρίες μου από ηλεκτροκόλληση στο μηχανουργείο του ΕΜΠ και σκιστούν όλα τα πτυχία, ε;

    κατάφερα με την πρώτη την τέλεια κόλληση. ανάμεσα στο ένα κομμάτι του δοκιμίου και τη μέγγενη που τα συγκρατούσε. μισή ώρα κοπάναγε ο μάστορης να το ξεκολλήσει. και δεν θέλετε να ακούσετε μπινελίκια βετεράνου μάστορη σε άγαρμπο και ατσούμπαλο μαθητευόμενο… όχι, δεν θέλετε!

  60. sxoliko said

    «μόλις σχολάγανε πήγαινε και άλλαζε στο αμάξι στο πάρκινγκ γιατί το χειρότερο είναι να τελειώνεις τη δουλειά σου και να φεύγεις από τη Ζώνη και να μην έχεις γίνει άλλος άν­θρωπος.»
    Σε πόσες άλλες δουλειές συμβαίνει άραγε κι αυτό;
    Σε πολλές δυστυχώς. Άλλος στη δουλειά, άλλος στο σπίτι, άλλος στην έξοδο, άλλος… άλλος
    και ψάχνεις μετά να βρεις ποιος…

  61. Κουνελόγατος said

    Βγήκε ο αντιπαθητικός και παίζει καλύτερα η Πορτογαλία.

  62. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    27 – Από το 78, στα εργατικά σωματεία ήταν φανερό πως θα βγεί το ΠΑΣΟΚ, όσο για το αν έδερνε ο Ράλης, ρώτα την μάνα μου να σου πεί πως με πήρε από το τμήμα μετά από μια απεργιακή συγκέντρωση στο κέντρο το 79, για το ασφαλιστικό, που ήθελαν την ενοποίηση των ταμείων. Από τότε κρατάει αυτή η κολόνια (χαμόγελο).

    38 – «Όσο για το σκεπάρνι είναι πολύ σπουδαίο εργαλείο!»
    Το σπουδαιότερο, ιδανικό για να βγάζεις τα νύχια σου, όλα τα έχω αλλάξει δυο και τρείς φορές στο αριστερό χέρι, βλέπεις τον χριστό ταξίαρχο απ΄τον πόνο (χαμόγελο).

    47 – «Μεγάλη χαρά και ικανοποίηση να παρακολουθείς έναν μάστορα την ώρα που δουλεύει.» Δική σου ή του μάστορα; (χαμόγελο).
    » Η αφοσίωσή του και το πώς προσέχει τις λεπτομέρειες, πώς βάζει τις τελευταίες πινελιές…» Τα μπινελίκια που ρίχνει όταν δεν μπαίνουν αυτές οι γαμημένες τελευταίες πινελιέςγια να τελειώσει ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ. (χαμόγελο).

    «Μεγάλη υπόθεση να πιάνουν τα χέρια σου.» Ακόμα μεγαλύτερη, να είναι πιασμένα από την κούραση, και να μην μπορείς να τα σηκώσεις. Είναι τεκμηριωμένο, ΟΙ ΒΛΑΚΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΡΟΛΟΓΙΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ, (εγώ είμαι ένας βλάκας ρολόϊ, τικ τακ τικ τακ τικ τακ, – χαμόγελο).

    53 – Μη κοιτάς τώρα που έγιεν η θάλασσα γιαούρτι, παλιά δεν ήταν έτσι, έπρεπε να δουλεύεις τσάμπα για να μάθεις την τέχνη. Βέβαια, σε λίγα χρόνια, όλες οι δουλειές, οι τεχνήτες, και οι επιστήμονες, θα είναι παρελθόν, τα ρομπότ ξεκίνησαν την επέλαση.

  63. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Δεν παραπονιέμαι βρέ (άλλωστε δεν έχω παραπονεθεί ποτέ μου για τίποτα) απλώς το συσχέτισα με τις συνέχειες του Δημήτρη Σαραντάκου του Μέγιστου (χαμόγελο), ίδια στερητική γεύση μου άφησε.

  64. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    60 – Είσαι ΘΕΟΣ λέμε.☺☺☺

  65. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    58.Λάμπρο, με τη βιωμένη μαρτυρία σου αυτή, επικύρωσες την αξία του διηγήματος.
    >>οι γνωστοί θα καταλάβατε ποιός είναι ο λόγος,
    🙂 «ένας έφηβος που τζογάρει μετοχές από το Διαδίκτυο.» ε;
    Κι εγώ περιμένω να δω πώς θα το περιγράψει. Ξέρω περίπτωση παιδιού γνωστών που άνοιξε τέτοια νταραβέρια ερήμην των δικών του.
    Επίσης περιμένω για τον αμπελουργό και το διανοούμενο.Μα και για την ηθοποιό.Γι όλους τελικά.Ευφυής σύλληψη να κάνει διηγήματα με πρώτη ύλη τα επαγγέλματα.
    Θα σ΄αρέσει αυτό:
    «Η ζωή δε θέλει κόπο,θέλει τρόπο», λέει που και που ο πατέρας μου (που κατά τ΄άλλα θεωρεί ότι δεν αξίζει να ζει αφού δε μπορεί πια να δουλεύει 🙂 «δεν αξίζω το ψωμί που τρώω»λέει γελώντας)

  66. ΓιώργοςΜ said

    Και μια μουσική περιγραφή επαγγέλματος, που μου αρέσει πολυ:

  67. Γιάννης Κουβάτσος said

    Απ’ ό, τι καταλαβαίνω, Έφη και Λάμπρο, αύριο θα το αγοράσουμε το βιβλίο, οπότε τις επόμενες μέρες κουβεντιάζουμε εντυπώσεις. 😊
    Δική μου η χαρά, Λάμπρο, να βλέπω μάστορα να δουλεύει, αφού, πάντα μου χαρτοπόντικας, τη ζήλευα και τη ζηλεύω αυτή την επιδεξιότητα, χωρίς να παραγνωρίζω την κούραση του χειρώνακτα. 😊
    Βλέπω πώς κι άλλοι διαπιστώνουν ότι οι Πορτογάλοι παίζουν καλύτερα χωρίς τον κλαψιάρη. 😜

  68. sxoliko said

    «Μία αλλόκοτη τρέλα διακατέχει τις εργατικές τάξεις […] Η τρέλα αυτή συμβαδίζει με ατομικά και κοινωνικά δεινά, που, δύο αιώνες τώρα, ταλαιπωρούν την δύσυχη ανθρωπότητα. Η τρέλα αυτή είναι ο έρωτας για τη δουλειά, το θανατηφόρο πάθος για τη δουλειά, που φτάνει μέχρι την εξάντληση των ζωτικών δυνάμεων του ατόμου και των απογόνων του». Πολ Λαφάργκ

  69. Γιάννης Ιατρού said

    58: ΛΑΜΠΡΟ,
    ωραία τα διηγήθηκες, αλλά εμένα μου έμεινε η απορία, ρε πόσο βαριά είναι τα ρούχα και χρειάζεσαι κοιλοδοκούς για απλώστρες; ( …να κολλήσω πίσω στα κάγκελα μερικα κομμάτια κοιλοδοκούς για να κάνω απλώστρες.. )

  70. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

  71. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ντέμης: «Πάρε το Κύπελλο Φερνάντο Σάντος»
    http://www.sport24.gr/football/Euro/Euro2016/ntemhs-pare-to-kupello-fernanto-santos.4161275.html

  72. gpoint said

    Αλέ λε μπλε, αλέ λε μπλε
    πάρτε τον πούλο μου κομπλέ !

    Χορταστικό ποδόσφαιρο τα γαλλάκια, καρπουζάς ο Σάντος, καραγκιόζης ο Πέπε κλπ.κλπ

    Ξαναθυμίζω την ρήση του Σάντος : αμα γίνεις ΠΑΟΚ θα πεθάνεις και ΠΑΟΚ

  73. gpoint said

    # 63 α

    Το ότι βάραγαν εσένα νομίζω πως είναι ανεξάρτητο οποιασδήποτε κυβέρνησης και φυσιολογικό όπως η βροχή, κάθε τόσο βρέχει. Το ότι επι Ράλλη ήταν η πρώτη φορά που οι απλοί πολίτες αισθάνθηκαν ελεύθεροι δεν αντισταθμίζεται από το τι γινότανε στις διαδηλώσεις, είναι σαν να κρίνεις τους φιλάθλους μιας ομάδας από τους χούλιγκανς που έχει.
    Κάτσε τώρα γιατί το σηκώνει ο Ρονάλντο !!

  74. Γιάννης Κουβάτσος said

    Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες του φίλου Μπάμπη του Σουγιά, εκτίθεται ήδη σε λαϊκό προσκύνημα στην Τούμπα ένα τασάκι με αποτσίγαρα του καρπουζά Σάντος. Πού θα πάμε μ’ αυτή τη θρησκοληψία; 😜

  75. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    66 – Σούπερ τσακάλι μου τόπιασες αμέσως.☺ Κρίνοντας από αυτό το διήγημα, εννοείται ότι θα μου αρέσει το βιβλίο, θέλω μόνο να δώ, αν έχει πιάσει «σωστά» το νόημα με τον έφηβο, γιατί αυτό το «τζογάρει μετοχές» δεν μου άρεσε.
    Ο σοφός πατέρας σου το κατάλαβε το νόημα της ζωής, αλλά βλέπεις, μια ζωή καταδικασμένος να δουλεύει για θρέψει την φαμίλια του, προσπαθεί να χρυσώσει το πικρό χάπι. Πάντως και μόνο που σας είπε για τρόπο κι όχι κόπο, έχει τον απεριόριστο σεβασμό μου να του πείς.

    68 – Ναί, από αύριο τα σπουδαία.☺

    69 – Η τεμπελιά κι η λεφτεριά πάνε μαζί, άλλωστε, και θρησκευτικά να το δεί κανείς, η δουλειά, είναι κατάρα του θεού, (γιαυτό κι οι παπάδες δεν δουλεύουν☺).

    70 – Περισεύματα 5χ5 εκ. από την εξωτερική γκαραζόπορτα ήταν βρε Γιάννη, έφτιαξα 4 Γ και τα κόλλησα ανα διαστήματα, κατά μήκος στα πίσω κάγκελα. Σίγουρα βέβαια, είναι καλύτερα από στραντζριστά.

    Το πήρε η Πορτογαλία τελικά, είναι η πρώτη φορά που δεν υποστήριζα κάποια ομάδα, όποιος και να το έπαιρνε θα χαιρόμουν, όπως και έγινε.

  76. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ναι, όταν δεν πήγαιναν σε διαδηλώσεις και κοιτούσαν τη δουλίτσα τους, ήταν ασφαλείς. Όπως σε όλα τα καθεστώτα. Τι θ’ ακούσουμε ακόμα, Μπαναίτσαμ!
    Δες την απονομή στους Πορτογάλους, γιατί από Μπάοκ έχεις καμιά δεκαπενταριά χρόνια να δεις. Για κυπελλάκι μιλάμε, γιατί για πρωτάθλημα…δεν είχα πάει φαντάρος ακόμα. 😂

  77. gpoint said

    # 75

    Ρούφα το αβγό σου γιατί θα πείνασες μετο ποδόσφαιρο των μπλε

  78. sxoliko said

    κι αν έτυχαν και κανα δυο τρεις δολοφονίες, φυσιολογικότατο κι αυτό. Άλλωστε, πήγαιναν γυρεύοντας, τι να κάνουν κι αυτά τα αθώα όργανα

  79. gpoint said

    # 77

    Δεν πειράζει είδα τον Βεϊρίνια να σηκώνει το γιούρο, περίμενε εσύ να δεις τον Χουχούμη…

  80. gpoint said

    # 79

    Ενώ επί ΣυΡιζΑ οι αστυφύλακες τους κερνάνε λικέρ και σοκολατάκια…

  81. sarant said

    Τεράστιος προπονητής ο Σάντος, πήρε την ταυτότητα του Ντεσάν

  82. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

  83. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    74 – Καλά, δεν βαράγανε μόνο εμένα οι Ραλλόμπατσοι, απλώς όσοι ρίχναμε και κάνα μπουκάλι, είχαμε ιδιαίτεροι μεταχείρηση. Πάντως, είτε μας αρέσει είτε όχι, οι απλοί πολίτες, ελευθερία από την αστυνομοκρατία, αισθάνθηκαν μόνο όταν βγήκε το ΠΑΣΟΚ.

  84. sxoliko said

    81: είναι κάτι σαν τους φυσικούς νόμους. Ο Αρχιμήδης με την άνωσή του, η ενέργεια με τη διατήρησή της, οι αστυφύλακες με το ξύλο τους (και την παραβίαση τόσων και τόσων νόμων που υποτίθεται πως ισχύουν)

  85. Τηλυκράτης Λεξίμαχος said

    # 58 η μαρτυρία του Λάμπρου

    όταν ήμουν 13 -14 και παρ΄ό,τι πήγαινα στην Διπλάρειο νυχτερινό για επιπλοποιός, δούλευα υδραυλικός στην οικοδομή, γιατί ήμουν μικρός και δεν με παίρνανε σε επιπλάδικο με τις κορδέλες και τις πλάνες, φοβόντουσαν μη κόψω κάνα χέρι, (συχνό φαινόμενο) αλλά αμα δεν έχεις να φάς, σ΄αυτή την όμορφη κοινωνία, πρέπει να βρείς τρόπο να επιβιώσεις, γιατί μην ακούτε αυτά τα όμορφα, «μαζί μπορούμε» και «έχει ο θεός» ΚΑΝΕΙΣ δεν ενδιαφέρεται αν πεινάς, αν έχεις γονείς κλπ, ούτε οι άνθρωποι, ΟΥΤΕ Ο ΘΕΟΣ.
    Θυμήθηκα το 1974, που μ΄έβαλε τ΄αφεντικό, σε μια οικοδομή στην Εκάλλη πάνω στο βουνό, να κολλήσω με ηλεκτροκόλληση τις ραφές από ένα καζάνι για το πετρέλαιο, ενώ μόλις πρίν δυό μέρες είχα μάθει να ψιλοκολλάω στο μαγαζί. Κάθε φορά που κόλαγε το ηλεκτρόδιο έπεφτε σφαλιάρα, κι επειδή δεν έβλεπα με την μάσκα πού να κολλήσω (πρέπει να ξεκινήσεις και μετά να την βάλεις, και βλέπεις την την φλόγα ίσα ίσα και πηγαίνεις) κόλλαγα χωρίς αυτήν, γάντια δεν είχα (πολυτέλεια) και καιγόντουσαν τα χέρια μου, αλλά στο τέλος τα κατάφερα, και πήρα πολλά μπράβο και καθόλου παραπάνω χρήματα. Το βράδυ όμως ήταν ΜΑΡΤΥΡΙΟ, τα μάτια μου πονάγανε και τσούζανε, ένοιωθα πως ήταν γεμάτα άμμο, ούτε τα βλέφαρά μου δεν μπορούσα να ανοιγοκλείσω από τον πόνο, κι έκλαιγα βουβά για να μη ξυπνήσω την μάνα μου και τον αδερφό μου (ο πατέρας μου έκανε διακοπές στο long island, με χορηγεία της κυβέρνησης-χαμόγελο) κι ευτυχώς ήταν χειμώνας και το πρωϊ στις έξι που έφευγα ήταν σκοτάδι και δεν με είδε η μάνα μου σε τι χάλια ήμουν. Όταν πήγα στο μαγαζί και με είδε τ΄αφεντικό με κόκκινα μάτια γεμάτα αίμα σαν του δράκουλα, αφού μούριξε μια φάπα γιατί δεν πρόσεχα (ενώ ήταν μπροστά όταν κόλλαγα) με πήγε στο φαρμακείο και μου έβαλαν ενα κολύριο και μια αλοιφή, και κάπως ανακουφίστηκα.
    Η πλάκα, είναι πως μετά από πολλά χρόνια, στο σπίτι μου στον Γέρακα, έπιασα να κολλήσω πίσω στα κάγκελα μερικα κομμάτια κοιλοδοκούς για να κάνω απλώστρες για τα ρούχα, γιατί ο παπάρας ο σιδεράς ενώ του είχα πεί δεν είχε φτιάξει, κι όλο θάρθω αύριο, με είχε πρήξει κι η Παπέν, και με απέιλησε με σεξουαλικό εμπάργκο, οπότε υπέκυψα στην εξουσία. Παρ΄όλο που έχω όλα τα εργαλεία προφύλαξης, επειδή ήταν λίγο ανάποδα τα κολλήματα, (κι επειδή βαριόμουνα να πάω στην αποθήκη να πάρω τα καλά γυαλιά) είχα την φαεινή ιδέα, να κολλήσω με τα γυαλιά ηλίου που φόραγα.
    Πώς το έλεγε ο Μαρκαριάν, ΤΙ ΜΑΛΑΚΑ ΕΙΝΑΙ, ακριβώς έτσι, μετά από 30 χρόνια ξανάγινα δράκουλας, μόνο που τώρα ήμουν ΕΜΠΕΙΡΟΣ, (χαμόγελο). Έχει πλάκα η ζωή τελικά.

    και ως εμπειρία και ως λογοτεχνία είναι ανώτερη (αυθεντική και αληθοφανής) του Περούλη

    Απλά, και συγγνώμη για το θάρρος, ο Λάμπρος ας μην ξοδεύεται σε συνεχή σχόλια

  86. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    83 – Δείξε μου έναν άτυχο, να σου δείξω έναν χαμένο, λένε (νομίζω) οι Αμερικάνοι. Για τύχη μιλάνε μόνο οι κομπλεξικοί και οι ανίδεοι πολυξερίδηδες. Ο Σάντος, όπως κι ο Ρεχάγκελ, είναι ΤΕΡΑΣΤΙΟΙ προπονητές, το έχουν αποδείξει με το έργο τους.

  87. Γιάννης Ιατρού said

    76 δ ΛΑΜΠΡΟ,
    καλά που δεν κόλλησες στραντζαριστά, θα έκανες τρύπες 🙂 🙂 🙂

    Πάντως αφού δεν βάλανε γκολ οι Γάλλοι στα πρώτα 60′ καλά να πάθουν. Οι Πορτογάλλοι δεν ήσαν καλύτεροι, αλλά δεν είχαν υπεροψία και χάρηκα που το πήρανε 🙂

  88. Γιάννης Κουβάτσος said

    Όπως καταλάβατε, το 2004 διδάξαμε τους πάντες πώς μια μέτρια ομάδα με παίκτες της σειράς μπορεί να κατακτήσει έναν μεγάλο τίτλο. Σφιχτή άμυνα, σχεδόν όλοι πίσω απ’ την μπάλα, καλή δουλειά στα στημένα και στον αιφνιδιασμό, αυτοσυγκέντρωση, αλληλοκάλυψη και …ρέντα. Ο Σάντος χρωστάει πολλά στον μεγάλο Όττο.

  89. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    86-Ευχαριστώ για τα κοπλιμέντο, αλλά ας μη τα ισοπεδώνουμε όλα, άλλο η λογοτεχνία, κι άλλο η μαρτυρία βιωμάτων, που όσον με αφορά, έχω την τύχη να έχω ζήσει πολλά. Γιαυτό, σου προτείνω να αγοράσεις το βιβλίο, και το Σαββατοκύριακο, ή το επόμενο, να κάνουμε μια συζήτηση εδώ, όσοι το διαβάσουμε.

    88 α- Με μικρότερο ηλεκτρόδιο, και λιγότερα αμπέρ, μια χαρά κολλάνε τα στραντζαριστά.

  90. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    87. Ε ναι, αυτό! Το έπαιξε Γαλλία ,του βγήκε ξινό κι άρχισε κακιούλες 🙂
    90. Λάμπρο, αλήθεια,το σχόλιο 86 ένα δίκιο τόχει 🙂 . Το Γκιακ το έχεις διαβάσει είπαμε; Θα σ΄ενθουσιάσει.Εκτός της ωραίας γραφής, έχει τα πιο απρόοπτα φινάλε.Το δωρίζω συνέχεια. Απ΄την Πολιτεία έχει 6,5 ή 7,5 ευρώ.
    Καληνύχτα. Κουτουλάω 🙂

  91. gpoint said

    Ειδοποιός διαφορά…

    ΠΑΕ ΠΑΟΚ: «Συγχαρητήρια στους πρωταθλητές Ευρώπης. Συγχαρητήρια σε δύο δικούς μας ανθρώπους. Χίλια μπράβο στον Φερνάντο Σάντος και τον Αντρέ Βιεϊρίνια».

    ΠΑΕ>>> ΕΠΟ «Υπερήφανοι γι΄ αυτόν τον Προπονητή τον Άνθρωπο τον Έλληνα!Proud for #FernandoSantos @selecaoportugal #Euro2016Finale»

    Υπερήφανοι γι αυτόν που διώξανε κακήν κακώς γιια να μπορεί να χρησιμοποιείται η Εθνική για να παίρνουν αξία παίκτες του θρύλου και των θυγατρικών ( Διαμαντάκος, Τασουλής κ.λ.π.επί «Ρανιέρι»δλδ επί Τσάνα, -κρυφά-Αναστασιάδη και κρυφά και φανερά-Καραγκούνη ) και αγώνες εν όψει τσουλου ( Σάμαρης και Μήτρογλου, τελευταίοι στα εργομετρικά και πρώτοι στην ενδεκάδα ). Υπερήφανοι και για τα λεφτά που κονόμησαν οι μαναντζαραίοι από το υπερβολικό συμβόλαιο του Ρανιέρι.
    Τόσο περήφανοι που διαλύσανε το πλάνο του Σάντο που περιλάμβανε όλεςτις εθνικές όλων των ηλικιών

  92. spiral architect said

    Καλημέρα! 🙂

  93. gpoint said

    # 89

    Κάθε χρόνο από τις κρεβατίνες μου κάνω λίγο κρασί, λίγο πετιμέζι και μπόλικο ξίδι από το κρασί που χαλάει γιατί δεν βάζω εντομοκτόνα και συντηρητικά. Να σου φυλάξω φέτος ένα μπουκαλάκι υπέροχο ξίδι από κρασί μήπως σου φιάξει την γεύση ;

  94. Πάνος με πεζά said

    Kαλημέρα !
    Τουλάχιστον είμαστε το γούρι ολονών ! Όποιος ΄’ερχεται σε μας άτιτλος, ανεβαίνει στην κορυφή του κόσμου !
    Συγχαρητήρια στον τεράστιο Φερνάντο Σάντος, κι ας μας έχασε ένα πρωτάθλημα με 9 βαθμούς μπροστά (δεν πειράζει, όλα αυτά είναι μαθήματα για έναν προπονητή), κι αν και πραγματικά δεν πίστεψα ούτε ένα λεπτό σε αυτή την Πορτογαλία, αποδείχτηκε για άλλη μια φορά το πανάρχαιο «αν έχεις τύχη διάβαινε».
    Μετά την τεράστια ατυχία να χάσεις τον κορυφαίο παίκτη σου σχεδόν από την αρχή του παιχνιδιού, δε θα λέμε τώρα αν έμπαινε το δοκάρι των Γάλλων στο 91 ή αυτό του Ρέζενμπριγκ το 1978, πριν από την κούπα της Αργεντινής, γιατί όπως λέει και ο ειδήμων, «αν το πουλί μου είχε νύχι, θα το λέγανε δάχτυλο…»
    Κι είναι αυτή η άγρια ομορφιά του ποδοσφαίρου, που χτυπάει μια στο καρφί και μια στο πέταλο (στο δάχτυλο, που λέω εγώ), που πάντα κερδίζει…

  95. cronopiusa said

    Καλή σας μέρα, καλή βδομάδα!

  96. Γιάννης Κουβάτσος said

    Κράτα το ξύδι σου. Θα σου χρειαστεί του χρόνου τον Μάιο, όταν θα βλέπεις πλάτες. Πράσινες, κόκκινες, κίτρινες.
    Το ποδόσφαιρο είναι τέχνη, δεν είναι μόνο αποτέλεσμα. Αλλιώς λέγεται αντιποδόσφαιρο.

  97. gpoint said

    Ο …μούμιας σε ρόλο Ιούδα !!

    http://www.sdna.gr/podosfairo/euro/euro-2016/article/221628/santos-gkirtzikis-fili-toy-prodoti-vid

  98. sarant said

    Καλημέρα από εδώ!

  99. gpoint said

    # 97

    Αυτό το ανέκδοτο με τις πράσινες πλάτες να το θυμάσαι πως τόπες (π[έρισυ πίσω τερμάτισες στα πλαή οφφ παρά το μπόνους των 2 βθμών που είχες, 4 παιχνίδια δεν κέρδισες κανένα-θα ξανακερδίσεις ματς με ενδιαφέρον όταν ξανάρθει ο Αναστασιάδης δλδ…ποτέ !!) Και που να είχες δει το εμφατικά χαλαρό 2-0 με την πρωταθλήτρια Βελγίου που παίζει ομίλους τσουλου, τότε να δεις παραληρήματα… Εσείς που λέγατε τότε για τα «μωρά του Αναστασίου» γιατί τώρα δεν έχετε ούτε έναν Ελληνα ενδεκαδάτο; Μια ζωή Γκόλφω και άραβα-κινέζο επενδυτή θα ψάχνετε, ιμιτασιόν βέβαια γιατί από σοβαρούς μόνο ο Τσάκας υπάρχει !

  100. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    97 – «Πράσινες, κόκκινες, κίτρινες.» Kαι κίιιτρινες; παιδάαακι μου (χαμόγελο).

    «Το ποδόσφαιρο είναι τέχνη, δεν είναι μόνο αποτέλεσμα. Αλλιώς λέγεται αντιποδόσφαιρο.»
    Το ποδόσφαιρο, (κατά την δική μου άποψη) είναι μάχη (και) επιβίωσης, γι ΄αυτό προσελκύει τόσο πολύ τις ανθρώπινες μάζες, ταυτίζουν την ζωή τους μαζί του. Κι όπως και στην ζωή, έτσι και στο ποδόσφαιρο, συνήθως κερδίζει αυτός που έχει στόχο, το θέλει περισσότερο, και αξιοποιεί στο έπακρο τις δυαντότητές του, και τις αδυναμίες του αντιπάλου. Η τύχη, όπως και στην ζωή, παίζει ελάχιστο ρόλο, και πάντα έχει μικρή διάρκεια, γι΄αυτό κι όσοι βασίζονται πάνω της, είναι ΑΤΥΧΟΙ.

  101. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    91 – Το έχω διαβάσει το Γκιάκ, το πήρα πέρσι πριν τα χριστούγεννα μετά την παρουσίασή του εδώ στο ιστολόγιο, όντως πολύ ωραίο. Και μόνο για τα βιβλία που προτείνονται από τον Νικοκύρη και τους σχολιαστές, αξίζει να επισκέπτεται κάποιος το ιστολόγιο, στην χειρότερη περίπτωση, θα βγεί κερδισμένος.

  102. Ριβαλντίνιο said

    @ 82 sarant

    Χαχα, οι Γάλλοι το «-mps» το πρφέρουν «ν» ! 🙂 Μέχρι τώρα τον έλεγα «Ντεσάμπ».

    @ 90 ΛΑΜΠΡΟΣ

    Πραγματικά το σχόλιό σου αυτό το διάβασα μονοκοπανιά και το καταευχαριστήθηκα ! !! (Του άλλου το κείμενο το παράτησα στην μέση από την βαρεμάρα 🙂 🙂 🙂 ).

    @ 100 gpoint

    Θες και τα λες ; Έχεις δει τι παικταράδες έχουμε πάρει ; Χούλτ, Ουακάσο, Λεντέσμα, Ιμπάρμπο, Ιβάνοφ, Ρέις και αναμένεται συνέχεια. Πάμε τουλάχιστον για το ΟΥΕΦΑ. (Πρωτάθλημα και Κύπελλο τα έχουμε σίγουρα).

    ————————————————
    Και μια άλλη ιστορία :

  103. Γιάννης Κουβάτσος said

    Η τύχη στο ποδόσφαιρο, όπως και στη ζωή, παίζει τεράστιο ρόλο. Ικανότητα είναι να εκμεταλλεύεσαι τα τερτίπια της.
    Το ποδόσφαιρο δεν είναι παρά ένα ωραίο παιχνίδι. Απ’ το χτεσινό ματς π.χ. θα μου μείνουν το ψαλίδι του Κουαρέσμα, το ξεφτίλισμα του Πέπε στο 91 και η απόκρουση του τερματοφύλακα στην κεφαλιά του Γκριεζμάν. Κι αυτά για λίγο. Ύστερα λήθη. Τι μας έμεινε π.χ. απ’ το Μουντιάλ του ’86; Το αριστούργημα του Μαραντόνα και τίποτ’ άλλο. Ομορφιά ζητάμε απ’ το ποδόσφαιρο, όχι μάχες και αιματοχυσίες. Αυτά υπάρχουν άφθονα στο ράγκμπι. Όσοι βλέπουν συμβολισμούς στο ποδόσφαιρο, πέφτουν θύμα των εμπόρων, που θέλουν να τυλίξουν το προϊόν τους με ρομαντικό περιτύλιγμα.

  104. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    103 – Ευχαριστώ Ρίβα, αλλά επιμένω, άλλο αφήγηση βιωμάτων κι άλλο λογοτεχνία, κι εγώ δεν είμαι λογοτέχνης, ούτε κάν συγγραφέας.

    104 – Μάλλον μπερδεύεις την τύχη με την τυχαιότητα, αλλιώς, ακριβώς τον ίδιο ρόλο παίζει και η ατυχία, όμως δεν είναι έτσι στην ζωή, ή αν θέλεις, έτσι το βλέπω εγώ.
    Για το ποδόσφαιρο, τα είπα και πιο πάνω, από το ξεκίνημά του ακόμα, ΠΟΤΕ δεν ήταν ενα ωραίο παιχνίδι, έτσι το παρουσιάζουν από το 80 και μετά στις καταναλωτικές κοινωνίες, για ευνόητους τηλεοπτικούς,εμπορικούς και φυσικά οικονομικούς λόγους. Στις άλλες κοινωνίες, που προμηθεύουν κατά κύριο λόγο τους «ζογκλέρ» ποδοσφαιριστές, είναι ζήτημα επιβίωσης, ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ ζήτημα ζωής και θανάτου, αλλά φυσιά, δεν μας ενδιαφέρει τι γίνεται στις άλλες κοινωνίες, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΝ.

    Υ.Γ – Γνωρίζεις έστω και έναν μεγάλο ποδοσφαιριστή, που να γεννήθηκε εκατομμυριούχος;

  105. Γιάννης Κουβάτσος said

    Το ποδόσφαιρο ποτέ δεν ήταν ωραίο παιχνίδι; Δεν το καταλαβαίνω αυτό.Αν είναι έτσι, τότε γιατί το παρακολουθούμε όσοι αδιαφορούμε για συμβολισμούς και νίκες με κάθε τρόπο και μας ενδιαφέρει μόνο το καλό θέαμα;
    Όχι, δεν γνωρίζω κανέναν. Άλλωστε ελάχιστοι άνθρωποι, εν συγκρίσει με το σύνολο του πληθυσμού, γεννιούνται εκατομμυριούχοι, και αυτοί ασχολούνται με την περιουσία που κληρονόμησαν.

  106. gpoint said

    # 105, τέλος

    Λάμπρε ο τεράστιος Σώκρατες στην Βραζιλία και ο γις του Καντάφι στην Ιταλία !

  107. gpoint said

    # 103

    Ρίβα, τα κέρινα από ο μουσείο Τυσσό δεν μετράνε !!

    Χωρίς πλάκα δεν μπορούσα να καταλάβω πως ποδοσφαιριστής επιπέδου Σάκχοφ επέλεξε νάρθει Ελλάδα. Ενα ημίχρονο ξεμουδιάσμαατος (στο 14-0) μου έδωσε την απάντηση…επιρρεπής σε τραυματισμούς προτίμησε τα γλυκά νερά της Ελλάδας. Οποτε παίξει θα κάνει την διαφορά αν βγάζει το ημίχρονο. Για τον Λεντέσμα, δεν χρειάζεται να τον δω, αλλιώς δεν θαρχότανε. Μία ήταν η εξαίρεση ο τιτανοτεράστιος Πάμπλο Γκαρσία που δεν τον θέλανε πουθενά λόγω χαρακτήρα αλλά δεν ήταν σάπιος. Σε χαμηλότερο σαφώς επίπεδο ο Μπεργκ-μπον πουρ λ’ οριάν- που λένε και όπως διαπίστωσες στο γιούρο

  108. Αιμ said

    Για το διήγημα συμφωνώ με τον Αγγελο ( στα πρώτα σχόλια ).

    Για το 21 : Σκύλε καταπληκτικός » χάρτης » ! Υπάρχουν και αλλοι ;

  109. cronopiusa said

    Un niño portugués consuela a un francés después de la Final

  110. Γιάννης Ιατρού said

    110: !!!!!! Παίδαρος! Να τα βλέπουν κάτι φανατικοί εδώμέσα 🙂

  111. cronopiusa said

    ¿Sabías que cuando un torero muere durante una corrida es sacrificada la madre y la familia del toro?

  112. 109

    για το 21: ιδέα δεν έχω, φίλε μου

    110, 111: βάλε και τους μουρλοΙρλανδούς χούλιγκαν, που όταν οι ρώσσοι κυνήγαγαν τους άγγλους, οι μπεκρήδες του Αγίου Πατρικίου άλλαζαν λάστιχα ηλικιωμένων, νανούριζαν μωρά κοκ

  113. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    58. Βιωματικες εμπειριες για το προλεταριατο και μια βελτιωμενη επαναληψη

    Το καλοκαιρι του 1971 ειχα εργασθει σε βενζιναδικο της ESS0 στην Αγ. Παρασκευη. Δυο λεωφορεια για να παω. Εβαζα βενζινη,φουσκωνα ελαστικα, καθαριζα τζαμια,…Πηρα μια πρωτη γευση για την εργατικη ταξη. Υπηρχε κοινοκτημοσυνη στα φιλοδωρηματα αναμεσα στους 3 εργαζομενους (το ονειρο τους : μαμ, κακα, κοκο και νανι).
    Το 1977 δουλεψα σε οικοδομη. Χαρμανια δυο ατομα για μαντρες. Κια μετα ντενεκες. Εκει επαιρνα τα μισα απο εναν εμπειρο εργατη αν και λογω σωματικης διαπλασης και φυσικης δυναμης ειχα περιπου την ιδια αποδοση. Απογοητευτηκα απο τον κομμουνιστη (και χαρτοπαικτη) μικροεργολαβο, πατερα φιλου μου.
    Το 1980 δουλεψα στην Λαχαναγορα φορτοεκφορτωτης. Πηγαινα μεανθχτα. Πρωτα επιαναν δουλεια οι φορτοεκφορτωτες του σωματειου. Μετα εμεις οι ξεμπαρκοι. Γεμιζα ενα φορτηγο καρπουζια η ντοματες κια κατα τις 6.00 αρχιζα να το ξεφορτωνω στην λαϊκη. Μια μερα απο την κουραση μου πεφτει ενα τελαρο ντοματες καΙ τρωω μια σφαλιαρα. Λουμπεν καταστασεις.

    Ποτε δεν καταλαβα, γιατι τα μαρξιστικα βιβλια υποστηριζαν οτι το προλεταριατο ειναι ή θα γινει καποτε πρωτοπορεια.

    Ετσι λοιπον η πρωτοπορεια εγινε …βιβλιοπωλειο, και μαλιστα Α.Ε.

  114. 111

  115. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    106 α – «Το ποδόσφαιρο ποτέ δεν ήταν ωραίο παιχνίδι; Δεν το καταλαβαίνω αυτό.Αν είναι έτσι, τότε γιατί το παρακολουθούμε όσοι αδιαφορούμε για συμβολισμούς και νίκες με κάθε τρόπο και μας ενδιαφέρει μόνο το καλό θέαμα;»
    Οι λόγοι είναι προφανείς και ευνόητοι, πρώτον γιατί όλοι οι άντρες της τάξης μας, από μικρά παιδιά διδαχτήκαμε την ποδοσφαιρική «κουλτούρα» (πόσοι είναι αυτοί, που στην παιδική τους ηλικία, δεν άκουσαν από τους μεγάλους, κυρίως άντρες, την ερώτηση, τι ομάδα είσαι;) δεύτερον, γιατί με κάποιο ευτυχή τρόπο, καταφέραμε να ξεφύγουμε από τον οπαδισμό, αλλά μη νομίζεις πως είμαστε πολλοί, τρίτον γιατί την συγκεκριμένη στιγμή, δεν έχουμε τίποτα καλύτερο να κάνουμε, τέταρτον και βασικότερο, γιατί όλο το τηλεοπτικό μάνατζμεντ, μας κάνει πλύση εγκεφάλου για το ΘΕΑΜΑ, με βασικό στόχο την ειδική (πόσοι αθλούνται;) και γενική αδρανοποίησή μας, κάτι που έχει πετύχει. Αλλά επαναλαμβάνω, όσοι βλέπουμε ποδόσφαιρο χωρίς συμβολισμούς, είμαστε ελάχιστοι και δεν επηρεάζουμε τον κανόνα, είναι εύκολο να το διαπιστώσεις αυτό, ακόμα και σ΄αυτό το ιστολόγιο, για άλλα δεν το συζητώ.

    107 – Gee, ο πατέρας του Σώκρατες ήταν δημόσιος υπάλληλος, αν νομίζεις πως οι Βραζιλιάνοι δ.υ είναι εκατομμυριούχοι, κάνεις λάθος. Για τον υιό Καντάφι μεγάλο ποδοσφαιριστή, παίζει να τον γνωρίζεις μόνο εσύ στον πλανήτη (χαμόγελο).

  116. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    115. Οπως καταλαβατε, μετα το 1970, αν εχεις καποιες εργασιακες εμπειριες, συνηθως τις χρησιμοποιεις για να εξαγεις συμπερασματα για το εκαστοτε εργατικο δυναμικο, τις συνθηκες εργασιας, τα αφεντικα , κ.λ.π. και οχι για να γραφεις διηγηματα.

    Μονον οι γραφιαδες του σοσιαλιστικου ρεαλισμου χρησιμοποιουν τις εμπειρειες των αλλων 🙂 για φιλολογικους σκοπους.

    ΥΓ Θα μπορουσα να γραψω για τον θειο μου που ειχε περιβολι και εσκαβε την δεκαετια του 60 με την τσαπα τεσερα στρεμματα 2 φορες τον χρονο για 2 σοδειες που μαζι με τις ελιες εθρεψε την οικογενεια του, αλλα δεν μου βγαινει.
    Αυτα που θυμαμαι καλα -εκτος απο το ιδρωτα του που ετρεχε ποταμι- ειναι οτι :
    α. πωλουσε καθε μερα 3 εως 4 τσουβαλια μελιτζανες, ντοματες και κολοκυθια στους μαναβηδες της πρωτευουσας του νομου που μεταφερονταν με το λεωφορειο
    β. το εισοδημα του ηταν πενιχρο και το συμπληρωνε με την καλλιεργεια ελαιων. Τα παιδια του ειχαν την οικονομικη υποστηριξη ενος ευπορου θειου τους στην Αθηνα, αδελφου της μητερας τους .
    γ.οταν πενηνταρησε πληρωνε πλεον εναν συγχωριανο που οργωνε με ενα μικρο τραχτερ και
    δ. μετα μερικα χρονια παρατησε το περιβολι και δουλεψε γκαρσονι σε διπλανο τουριστικο μερος για τα ενσημα…

  117. Ριβαλντίνιο said

    Υπήρχε και ο Πάρης Γεωργακόπουλος που ήταν από εύπορη οικογένεια και την έκανε από τον χώρο όταν αυτός ήθελε.

  118. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και ο Κακά, αλλά κανείς απ’ τους αναφερθέντες δεν γεννήθηκε εκατομμυριούχος. Στη μεσαία τάξη ανήκαν οι οικογένειές τους. Ο γιος του Καντάφι ήταν ποδοσφαιρικό ανέκδοτο.

  119. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μπα! Κι άλλοι βγάζουν »κακιούλες» για τον θριαμβευτή καρπουζά; 😉
    http://www.sdna.gr/podosfairo/euro/euro-2016/article/221903/o-santos-o-ronalnto-kai-o-thriamvos-tis-portogalias

  120. Pedis said

    # 112 – Κρόνη εμένα η ιστοριούλα (σχ. με την τιμωρία των ταύρων χάρη συλλογικής ευθύνης) μου φαίνεται μούφα. Το έχεις διασταυρώσει;

    Ό,τι και να ‘ναι, το έθιμο είναι βορβορικώς βάρβαρο. Ήμουν αυτόπτης μάρτυρας όπου ολόκληρη κερκίδα από καλοντυμένους και με τρόπους μεσοαστούς και μεσοαστές, όσο διαρκούσε η ταυρομαχία ή περίμεναν με αγωνία την απόφαση του «προέδρου» της αρένας σχετικά με το αν αξίζει να δώσει ένα, δύο ή κανένα από τα αυτιά του ταύρου στον τορέρο, βρίσκονταν υπό την επίδραση κάποιων πολύ κακών «ενστίκτων».
    (Τα δεδομένα αυτά δεν μειώνουν την τέχνη/τεχνική και το θάρρος του τορέρο.)

  121. Γς said

    31:

    Και το δικό μου το γκάζι, 60 χρόνια πίσω

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: