Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Βιβλία για το καλοκαίρι ξανά

Posted by sarant στο 11 Ιουλίου, 2016


Το ιστολόγιο αγαπά τις παραδόσεις και προσπαθεί να τις τηρεί. Και μια από τις παραδόσεις του ιστολογίου είναι και το σημερινό μας άρθρο, που ακολουθεί τη συνήθεια που είχαν (και ίσως έχουν ακόμα) τέτοιες μέρες τα περιοδικά και οι εφημερίδες, να προτείνουν “βιβλία για τις διακοπές”, όσο κι αν για πολύ κόσμο οι διακοπές φέτος (αλλά και τα προηγούμενα χρόνια της κρίσης) είναι άπιαστο όνειρο. Είχαν και κάποιες υποτιθέμενες προδιαγραφές τα “καλοκαιρινά” αυτά βιβλία, που υποτίθεται ότι θα τα διάβαζε κανείς στην ακρογιαλιά, ανάμεσα στις βουτιές: όχι πολύ βαριά θέματα, ας πούμε, αλλά να έχουν και πολλές σελίδες για να φτουρήσουν, αφού το καλοκαίρι διαβάζουμε περισσότερο κι άντε να βρεις βιβλιοπωλείο στην άγονη γραμμή.

Το ιστολόγιο αγαπάει τα βιβλία και του αρέσει να συζητάει για βιβλία, κι έχουμε ανεβάσει ήδη αρκετά άρθρα με προτάσεις βιβλίων για το καλοκαίρι, αρχίζοντας από το 2010, που σας είχα ζητήσει να προτείνετε βιβλία που να έχουν κάποια σχέση μεταξύ τους, χωρίς να ανήκουν απαραίτητα π.χ. σε τριλογία, ενώ το 2011 χαλάρωσα τους περιορισμούς και ζήτησα να προτείνετε οποιοδήποτε βιβλίο. Το 2012 είχα ζητήσει προτάσεις για καινούργια βιβλία, νέες εκδόσεις δηλαδή, επειδή είχα κάνει τη διαπίστωση, που μάλλον εξακολουθεί να ισχύει, ότι το βασικό πρόβλημα της βιβλιαγοράς είναι ότι η υπερπροσφορά καλών και φτηνών παλιότερων βιβλίων, από εφημερίδες ή σε προσφορές των εκδοτικών οίκων, αν και καταρχήν είναι κάτι πολύ καλό για το αδυνατισμένο βαλάντιο του βιβλιόφιλου, ωστόσο στραγγαλίζει την αγορά του καινούργιου βιβλίου. Το 2013 δεν έβαλα κανέναν περιορισμό και σας ζήτησα απλώς να προτείνετε βιβλία για το καλοκαίρι. χωρίς προσανατολισμό σε είδος (π.χ. αστυνομικά) ή σε ύφος (π.χ. ανάλαφρα), ενώ το ίδιο έκανα και πρόπερσι, όπως και πέρυσι.

Μάλιστα, αν προσέξετε, το περυσινό και το προπέρσινο άρθρο είχαν δημοσιευτεί την ίδια μέρα, 10 Ιουλίου. Επειδή όπως είπαμε τηρώ τις παραδόσεις, το ίδιο θα έκανα και φέτος, όμως φέτος η 10 Ιουλίου έπεσε Κυριακή, οπότε το άρθρο δημοσιεύεται σήμερα, Δευτέρα 11 Ιουλίου. Πάντως, να θυμίσω ότι προτάσεις για βιβλία-δώρα δημοσιεύουμε και κοντά στα Χριστούγεννα -εδώ το τελευταίο άρθρο αυτής της κατηγορίας.

Και φέτος λοιπόν σας καλώ να προτείνετε βιβλία για τις μέρες του καλοκαιριού, όπου κι αν τις περάσουμε, στις παραλίες ή στην πόλη. Δεν θα βάλω κάποιον περιορισμό, προτείνετε ό,τι θέλετε, αν και θα είχε κάποιο νόημα να δώσουμε προτεραιότητα σε σχετικά καινούργιες εκδόσεις.

Λένε πως ο παπάς πρώτα βλογάει τα γένια του, αλλά φέτος βιβλίο δεν έβγαλα (ακόμα, ελπίζω). Το πιο πρόσφατο δικό μου είναι του 2015, η συλλογή διηγημάτων του Ν. Λαπαθιώτη Τα δεκατρία ντόμινα και άλλες ιστορίες. Είχα όμως συμμετοχή στο βιβλίο της φίλης Αθηνάς Βογιατζόγλου Ποίηση και πολεμική – Μια βιογραφία του Γιώργου Κοτζιούλα, το οποίο, όπως έχω ξαναπεί, βραβεύτηκε στην κατηγορία δοκιμίου στα βραβεία που απένειμε το ηλεπεριοδικό oanagnostis.gr. Δεν είναι βιβλίο για παραλία, αλλά αν σας ενδιαφέρει η ποίηση, ο μεσοπόλεμος, η Εθνική Αντίσταση ή βέβαια ο Γιώργος Κοτζιούλας σας το συνιστώ θερμά.

Στο χτεσινό άρθρο παρουσίασα τη συλλογή διηγημάτων του Κώστα Περούλη «Αυτόματα», που επίσης τιμήθηκε στις ίδιες βραβεύσεις. Το άρθρο ήταν πρελούδιο, ας πούμε, του σημερινού οπότε δεν χρειάζεται να επαναλάβω όσα έγραψα χτες.

Ο φιλικός εκδοτικός οίκος Εκδόσεις του Εικοστού πρώτου, όπου κυρίως εκδίδω τα βιβλία μου, έβγαλε πολύ πρόσφατα ένα πολύ ενδιαφέρον και επίκαιρο βιβλίο, το «Μετανάστες και πρόσφυγες» του Κλερ Ροντιέ, σε μετάφραση του φίλου Νίκου Κούρκουλου. Αρκεί να αναφέρω τον υπότιτλο του βιβλίου: Απαντήσεις σε αναποφάσιστους, ανήσυχους και επιφυλακτικούς. Ερωτήσεις και απαντήσεις για το προσφυγικό και το μεταναστευτικό -πιο επίκαιρο δεν θα μπορούσε να είναι. Δεν είναι βιβλίο για την παραλία, θα πείτε -διαβάστε το άλλην ώρα, έτσι κι αλλιώς μικρό είναι.

Από τον ίδιο εκδοτικό οίκο, ένα εκτενέστερο (και πιο απαιτητικό) βιβλίο με συναφή τίτλο, «Πρώτοι μετανάστες«, που όμως αναφέρεται στις αρχαίες και προϊστορικές μεταναστεύσεις σε παγκόσμια κλίμακα. Και για να βάλω και ένα λογοτεχνικό, πήρα αλλά ακόμα δεν έχω διαβάσει το πολιτικό θρίλερ «Φύλακας άγγελος» του Ζερόμ Λερουά.

Ο άλλος φιλικός εκδοτικός οίκος, το Αρχείο, πρόσφατα κυκλοφόρησε ένα βιβλιαράκι για την ιστορία της ανασκαφής της Νεμέας, με τίτλο Ο Θεοδόσιος και το στάδιο της Νεμέας, όπου μπορείτε να διαβάσετε το ιστορικό της ανασκαφής του Στέφανου Μίλερ και τον ρόλο που έπαιξε ένας ντόπιος σ’ αυτήν -ο Θεοδόσιος.

Εμένα μου αρέσει πολύ ο Παπαδιαμάντης και πρόσφατα πήρα και διάβασα τη συλλογή παπαδιαμαντικών δοκιμίων «Ο στεναγμός των πενήτων» του Σταύρου Ζουμπουλάκη. Βρήκα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα, που κάποια από αυτά θα τα συζητήσουμε ίσως κι εδώ, όπως τα δύο δοκίμια για το ακανθώδες ερώτημα της μεταγλώττισης του Παπαδιαμάντη.

Ο φίλος Γιάννης Χάρης είχε την ιδέα να συγκεντρώσει σε τέσσερις μικρούς τόμους, με θεματική κατάταξη, τις επιφυλλίδες του των τελευταίων ετών, στα Νέα και μετά στην Εφημερίδα των Συντακτών. Οι τέσσερις τόμοι έχουν γενικό τίτλο Στοιχήματα (Α’, Β’, Γ’, Δ’). Δεν είναι φετινή έκδοση, αλλά του 2013-2014, ωστόσο τα κείμενα διατηρούν προφανώς το ενδιαφέρον τους. Ο πρώτος τόμος έχει υπότιτλο «Εθνικισμός-ρατσισμός, μετανάστευση», ο Β’ τόμος «Γλωσσικά-μεταφραστικά», ο Γ’ τόμος «Κοινωνία-Θρησκεία-Πολιτισμός» και ο Δ’ «Πολιτική και ιδεολογία». Τον 2ο τόμο τον είχα από παλιότερα, πρόσφατα πήρα και άρχισα να διαβάζω τους άλλους τρεις, αν και τα περισσότερα κείμενα τα είχα διαβάσει  και στην αρχική τους δημοσίευση. Όμως εδώ είναι ξανακοιταγμένα, με επιλόγους και, το κυριότερο, με ευρετήρια. Οπότε, αξίζει να τα κοιτάξετε.

Καινούργιο βιβλίο έβγαλε και ο Γιάννης Μακριδάκης, τη νουβέλα «Η πρώτη φλέβα«, και επειδή δεν αξιώθηκα να το παρουσιάσω ας πω δυο λόγια εδώ. Στις προηγούμενες νουβέλες του ο Μακριδάκης έδινε στιγμιότυπα από την Ελλάδα της κρίσης, όπως από μακριά επηρέαζε τους ήρωές του στο περιβάλλον του νησιού του, ενώ ταυτόχρονα εξέθετε, όλο και πιο επίμονα, με αποκορύφωμα την προτελευταία νουβέλα, Αντί Στεφάνου, που την παρουσιάσαμε κι εδώ, τις απόψεις του για την οικολογία, τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση και ειδικότερα τη θεωρία της φυσικής καλλιέργειας. Μετά το Αντί Στεφάνου, θα ήταν αδιέξοδο να επιχειρήσει να ασχοληθεί και πάλι με την ίδια θεματολογία, το πολύ να έδινε ένα χλομό αντίγραφο των προηγούμενων βιβλίων του (κάτι που συμβαίνει σε πολλούς συγγραφείς). Οπότε, παρουσιάζει κάτι εντελώς διαφορετικό, τις διασταυρούμενες πρωτοπρόσωπες αφηγήσεις της Λόλας, μιας πόρνης που έχει πια αποσυρθεί αφού δούλεψε αποδοτικά κυρίως στα Χανιά, και του Γιώργη, ενός ναυτικού, που γυρίζοντας όλον τον κόσμο διατηρούσε σχέσεις με πόρνες σε κοντινά και μακρινά λιμάνια. Δεν είναι το καλύτερο βιβλίο του, αλλά είναι έργο ώριμο, γραμμένο με πολλή μαστοριά (οι αφηγήσεις έχουν μιαν ήρεμη πειστικότητα χωρίς να πέφτουν στον εξωτισμό) και πιστεύω ότι είναι ένα απαραίτητο στάδιο στη συγγραφική πορεία του Μακριδάκη -αν θα αποτελέσει το πρελούδιο για μια ομάδα βιβλίων που θα ακολουθήσουν ή αν θα είναι μια πρόσκαιρη στάση χωρίς συνέχεια δεν το ξέρω, αλλά θα περιμένω με αδημονία και το επόμενο βιβλίο.

Τον Μάη έλεγα να πάω μια εκδρομή στη νοτιοδυτική Γερμανία και είχα σχεδιάσει να περάσω και από το Ζιγκμαρίνγκεν. Κανα μήνα νωρίτερα, έπεσα πάνω στο βιβλίο Ένας πύργος στη Γερμανία. Ζιγκμαρίνγκεν, του Πιέρ Ασουλίν, που είχε μόλις μεταφραστεί στα ελληνικά. Το αγόρασα βέβαια, το διάβασα -αλλά επειδή ο ζευγάς αποφάσισε αλλιώς τελικά η εκδρομή ματαιώθηκε κι έτσι δεν πήγα στο Ζιγκμαρίνγκεν, αν και κάποτε θα πάω.

Στο Ζιγκμαρίνγκεν είχε εγκατασταθεί, από τον Αύγουστο του 1944, η… εξόριστη γαλλική κυβέρνηση του Βισύ, η κυβέρνηση του Πετέν δηλαδή, όταν οι Σύμμαχοι και η γαλλική αντίσταση απελευθέρωσαν το Παρίσι και τη Γαλλία. Έμειναν εκεί, δωσίλογοι, προδότες, παλιάνθρωποι ή καιροσκόποι, ίσαμε το αναπόφευκτο τέλος, υπουργοί και στελέχη ενός ανύπαρκτου κράτους, αλληλοϋποβλεπόμενοι και αλληλοϋπονομευόμενοι. Ο Ασουλίν βάζει αφηγητή τον αρχικαμαριέρη του πύργου στον οποίο εγκαταστάθηκαν οι δωσίλογοι, και περιγράφει αυτόν τον τοξικό μικρόκοσμο που απαρτίζεται από τα ιστορικά πρόσωπα (ανάμεσά τους κι ο Σελίν) και από μυθιστορηματικούς ήρωες. Το βιβλίο μού άρεσε αν και έχω μερικές παρατηρήσεις για τη μετάφραση (ίσως τις αναφέρω κάποτε). Αν σας ενδιαφέρει η περίοδος ή το θέμα, σας το συνιστώ.

Για την ιστορία, εξόριστη φιλοναζιστική κυβέρνηση υπήρχε και ελληνική, η κυβέρνηση Τσιρονίκου στη Βιέννη, αλλά δεν ήταν ίδια η βαρύτητά της και δεν έχουν γραφτεί πολλά γι’ αυτήν -και, σε αντίθεση με τους υπουργούς του Πετέν που κάμποσοι από αυτούς εκτελέστηκαν ή πέθαναν στη φυλακή, οι υπουργοί του Τσιρονίκου πήραν χάρη (όπως και ο ίδιος), εισέπραξαν συντάξεις και τιμητικές διακρίσεις από το μετακατοχικό κράτος ή εντάχθηκαν στον μηχανισμό του -ο φον Γιοσμάς, εγκέφαλος της δολοφονίας του Λαμπράκη, ήταν υπουργός Προπαγάνδας στη Βιέννη.

Αλλά παρασύρθηκα, με συγχωρείτε. Σήμερα μιλάμε για βιβλία. Είπα εγώ τις δικές μου επιλογές, σειρά σας να αναφέρετε τις δικές σας, ίσως δίνοντας λίγο περισσότερη έμφαση στην καλή λογοτεχνία.

 

 

 

96 Σχόλια to “Βιβλία για το καλοκαίρι ξανά”

  1. Είθε το 2017 να συνοδευτεί και από ΚΛΗΡΩΣΗ ενός βιβλίου εκ των προτεινόμενων στο μπλογκ!

  2. spatholouro said

    Μην πέσει το σπίτι μας και μας πλακώσει: Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου (όχι πρώτου)…

  3. Κουνελόγατος said

    Σε φίλο αγαπητό, πήρα δώρο τον «περαστικό» του Paco Ignacio Taibo II, διάβασα καλά λόγια, περιμένω και την άποψή του. Αν θυμηθώ κάτι που διάβασα πρόσφατα (παλιό κατά μεγάλη πιθανότητα), θα επανέλθω αργότερα.

    Πέρυσι τέτοιες μέρες έρχονταν τα άσχημα, απλά δεν το ξέραμε ακόμη…
    Καλημέρα.

  4. spiral architect said

    «Ένας πύργος στη Γερμανία. Ζιγκμαρίνγκεν»
    Ενδιαφέρον ακούγεται. 🙄

  5. leonicos said

    Χθες έλειπα όλη την ημέρα.
    Σήμερα το πρωί απόλαυσα το χθεσινό άρθρο, το διήγημα αλλά ΚΑΙ τα σχόλια της Έφης έφη και του Λάμπρου.

    Πολύ ωραία γραφή. Ομολογώ δεν είχα καμιά δυσκολία κατανόησης. Πολλές φορές το νόημα αντικαθιστά τη στίξη, για να μην πούμε ότι η στίξη μπήκε ακριβώς επειδή πολύ συχνά το νόημα είναι αδύναμο για να βγει από μόνο του, όπως στον προφορικό λόγο.

    Οδυνηρή μαρτυρία και γραφή, όπως και του Λάμπρου. Αριστουργηματική σχολιάστρια η Έφη. Το ξανάπα, αλλά μια φορά δεν φτάνει.

    Όπως ξέρετε ίσως όλοι, γράφω κι εγώ, αλλά γράφω πολύ διαφορετικά, και γράφω γι’ άλλα πράγματα. Εντούτοις, επικοινωνώ με όλα τα είδη. Αριστουργηματικός συγγραφέας ομολογουμένως.

    Η μόνη μου επιφύλαξη είναι η εξής: ότι το είδος αυτό της γραφής, της τραχειάς άμεσης αφήγησης, πιο καλά ‘αποτύπωσης’, δεν έχει περιθώρια ανάπτυξης και έχει περιορισμένη θεματολογία που μοιραίως, ανά συγγραφέα τουλάχιστον, εξαντλείται. Οπότε, θ’ αναγκαστεί να είναι στο επόμενό του πολυ΄διαφορετικός, και μοιραίωςε να υποστεί και σύγκριση των πριν με τα μετά.

    Αλλά, από την άλλη, είναι ο μόνος τρόπς να γράψεις έτσι.

  6. Γς said

    Καλημέρα

    ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΤΑΝΓΚΟ. Νίκος Ζαχαριάδης. Η άνοδος και η πτώση ενός ηγέτη.
    Κώστα Κουτσομύτη και Ευάγγου Μαυρουδή.
    Κέδρος.
    Μια μυθιστορηματική ψυχογραφία του ανθρώπου που θεωρήθηκε ο «θεός» της Αριστεράς. Στις σελίδες του οι μυθιστορηματικοί χαρακτήρες συνυπάρχουν με ιστορικά πρόσωπα, όπως ο Νίκος Μπελογιάννης, ο αρχιστράτηγος του Δημοκρατικού Στρατού Μάρκος Βαφειάδης, αλλά και οι γυναίκες που ερωτεύθηκαν τον Νίκο Ζαχαριάδη, η Μάνια Νοβίκοβα και η Ρούλα Κουκούλου. Με κινηματογραφικό τρόπο, τα γεγονότα παρουσιάζονται πρισματικά, ζωντανεύοντας την εποχή που σημάδεψε τη νεότερη ελληνική ιστορία.

    Ημουν τις προάλλες; στην προυσίαση του βιβλίου στον Ιανό και εντυπωσιάστηκα από τα λεγόμενα του Ευάγγελου Βενιζέλου, του Πέτρου Τατσιόπουλου και άλλων για το βιβλίο και ους συγγραφείς

    .

  7. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μπορούμε να διαβάζουμε και πιο απαιτητικά βιβλία στις παραλίες. Ιδίως σε ερημικές παραλίες ή σε ώρες με λίγο κόσμο.
    Να πούμε ανάκατα και μερικούς καινούργιους ή σχεδόν καινούργιους τίτλους: 1. Το κόκκινο τανγκό (Κουτσομύτης-Μαυρουδής) 2.Ο κρυφός πυρήνας των Ερυθρών Ταξιαρχιών (Δημήτρης Μαμαλούκας) 3. Μετακαπιταλισμός (Πολ Μέισον) 4. Άπαντα διηγήματα (Γ.Γ.Μαρκές)

  8. Πάνος με πεζά said

    «Δικός μας», Ραφηνιώτης ο Μαυρουδής, Θε ίναι π΄ραγματι ένα καλό βιβλίο. Κι έχει γράψει και ο Καλπούζος ένα ιστορικό μυθιστόρημα με έντονο το Ποντιακό στοιχείο, το «Σέρρα, η ψυχή του Πόντου». Για όσους αρέσκονται σε βιβλία με ιστορικό στοιχείο, που δεν είναι και το πιο ευκολοδιάβαστο πράγμα στις διακοπές…

  9. cronopiusa said

    Διαβάζω «λαχανιασμένα» το παραληρηματικό Πόλεμος και πόλεμος του Λάσλο Κρασναχορκάι.

    Θα σας ευγνωμονούσα αν προτείνατε βιβλία με χιούμορ…

    Καλή σας μέρα!

  10. Σωτήρς said

    9: Με πρόλαβες, θα έγραφα ότι το Πόλεμος και πόλεμος είναι επόμενο βιβλίο που θα ξεκινήσω.
    Είχα γελάσει αρκετά με το Υποβρύχιο του Dunthorne Joe.

    Τώρα διαβάζω τo μυθιστορήμα των Wu Ming Αλτάι, περίπου η συνέχεια του Εκκλησιαστή. Κάτι με πιάνει το καλοκαίρι με αστυνομοϊστορικά.

  11. Κουνελόγατος said

    9. Βιβλία με χιούμορ δε δίδω, δίδω όμως ΜΑΡΗ, που έχει ΚΑΙ χιούμορ και αγωνία. 🙂

    Αλήθεια Γς όλα καλά στις διακοπές; Το βιβλίο αυτό που πρότεινες διάβασα πως είναι καλό. Εσύ το διάβασες; Αν ναι, γράψε μας την άποψή σου.

  12. Σωτήρς said

    πάλι, Υποβρύχιο, Εκδ. Ίνδικτος

  13. Σωτήρς said

    Σταματάω γιατί θα πιάσω κάμποσα σχόλια να δω γιατί δεν δουλεύει το href και θα πείτε δικαίως ότι διαφημίζω με μανία το Υποβρύχιο.

  14. Γιάννης Κουβάτσος said

    Βιβλία με χιούμορ; Δεν είναι καινούργιες εκδόσεις, αλλά για όποιους αγαπούν τον Γούντι Άλεν, τον σκηνοθέτη, τον ηθοποιό, τον συγγραφέα, όχι τον άνθρωπο, προτείνω τα δύο απολαυστικά βιβλία του: «Όλα τα γραπτά» και «Σκέτη αναρχία». Χιούμορ και σάτιρα πολύ υψηλού επιπέδου.

  15. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και τέλος, συνδυάζοντας χιούμορ με αστυνομικές ιστορίες, Ανδρέα Καμιλλέρι και αστυνόμος Μονταλμπάνο :αρκετά μυθιστορήματα και δύο τόμοι με διηγήματα.

  16. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα σχόλια και τις προτάσεις, που μερικές φαίνονται πολύ δελεαστικές.

    10-12 Το Υποβρύχιο είναι αυτό εδώ, αλλά λέει ότι είναι εξαντλημένο:
    http://www.politeianet.gr/books/9789605183479-dunthorne-joe-indiktos-upobruchio-200613

  17. alexisphoto said

    καλημέρα και καλή εβδομάδα,
    Διάβασα πρόσφατα τις «Σκηνές από το βίο του Ματίας Αλμοσίνο» (Ισίδωρος Ζούργος εκδ. Πατάκη) και το ρούφηξα….
    Το προτείνω σε όσους αρέσκονται σε βιβλία με πραγματικά ιστορικά στοιχεία και έντονα συναισθηματα.
    Εκτός από βιβλία που να έχουν σχέση μεταξύ τους βρίσκω και συγγραφείς με πολλά κοινά στοιχεία.
    Με το παραπάνω βιβλίο είδα έναν ακόμα συνδετικό κρίκο ανάμεσα στον Ισ. Ζούργο και τον Κ. Ακρίβο.
    πχ: κοινές αναφορές στην Οδύσσεια, Αγ Όρος, κα. Μπορεί βέβαια να είανι και ιδέα μου.
    Ευχαριστώ

  18. Πάνος με πεζά said

    @ 17 : Ζουργός είναι ο συγγραφέας. Εντάξει, δεν είναι και το πιο εύκολο επώνυμο. Απλά, επειδή το γράφεις δύο φορές. 🙂

  19. alexisphoto said

    @18:
    Έχεις δίκιο. Ευχαριστώ.

  20. tarzan said

    «Την Κυριακή έχουμε γάμο» και ωραίο και με χιούμορ, ιδιώς από το δεύτερο μισό και μετά! Καινούριο βιβλίο και ένας Ξανθούλης που δεν χάνει ποτέ τη φρεσκάδα του!

    Αλλο με χιούμορ που μου άρεσε πολύ (παλαιότερο βέβαια) είναι το «Πάντα Καλά» του Π. Μάτεση.

    Μου αρέσουν πολύ τα βιβλία που συνδιάζουν χιούμορ και ουσία!

    Καλό καλοκαίρι σε όλους και καλές βουτιές σε αξιόλογα βιβλία!

  21. Οι κωμωδίες του Αριστοφάνη σε κόμικς http://www.kathimerini.gr/257123

  22. Πάνος με πεζά said

    Παλιότερη, αλλά πάντα χρήσιμη έκδοση, Το «Κεφάλαιο» σε έκδοση γιαπωνέζικου κόμικ Μάνγκα, για όσους ψάχνουν συμπυκνωμένη εκμάθηση. To παρακάτω link έχει και «δείγμα δωρεάν» ! 🙂
    http://www.kapsimi.gr/kefalaio

  23. sarant said

    Ευχαριστω πολύ για τις νεότερες προτάσεις!

  24. Pedis said

    βιβλία για την παραλία

    (αργότερα θα διαβάσω τις προτάσεις του Ν/ύρη)

  25. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Προσυπογράφω για τον Paco Ignacio Taibo II, έχει μια ιδιαίτερη γραφή, δύσκολη καμμιά φορά, εμένα όμως μου άρεσε πολύ.
    Να προσθέσω κι ένα ιστορικό μυθιστόρημα που ευχαριστήθηκα πολύ, την «Παναγιά της θάλασσας», δεν είναι ιδιαίτερα καινούριο, το διάβασα νομίζω πρόπερσι:
    http://goo.gl/sblg6b

  26. Εννοείται πως ο P.I.T. II είναι από τους καλυτεροτερότερους!

    Να προτείνω κι εγώ;
    Το «Κακό χαρτί» του Κώστα Μουζουράκη

    http://kastaniotis.com/book/978-960-03-6019-6

    Στο προηγούμενό του, το «Φίδια στο Σκορπιό», εμφανιζόταν ως γκεστ-σταρ για τρεις σελίδες ένας «γίγαντας» με ένα άσπρο Lada Niva κι ένα χαζό λαμπραντόρ που όλο πλατσάρναγε στα ποτάμια και όλο βριζόταν χυδαία με τον συνοδηγό του, το «λοστρόμο». Αυτά κάτω από τογιοφύρι της Πλάκας.

  27. spatholouro said

    Ό,τι έχει γράψει το βρίσκω αξιανάγνωστο, ιδίως τα γλωσσικά του, αλλά εδώ η πρόταση αφορά την τελευταία δουλειά του, κριτική του αντιεξουσιαστικού λόγου –με αφορμή τις θέσεις του Φώτη Τερζάκη:

    Γιάννης Καλιόρης: «Όλα ή τίποτα –αντιεξουσιαστικός λόγος και συνείδηση των ορίων» (ΑΡΜΟΣ 2014)

    http://www.biblionet.gr/book/194839/%CE%9A%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CF%8C%CF%81%CE%B7%CF%82,_%CE%93%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82_%CE%9C./%CE%8C%CE%BB%CE%B1_%CE%AE_%CF%84%CE%AF%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%B1

  28. 14, To πρώτο απ’ τα δύο του Γούντυ Άλλεν κατεβάζεται στα αγγλικά απ’ εδώ, και ακολουθεί το γνωστό πνευματώδες χιούμορ του.

  29. Akyla said

    Το βιβλίο του Ασουλίν για το Ζιγκαμαρίνγκεν φαίνεται ενδιαφέρον. Για το θέμα αυτό, βεβαίως, υπάρχει το αξεπέραστο μυθιστόρημα του Σελίν «D’un château l’autre», το οποίο είχε κυκλοφορήσει παλιά στα ελληνικά και είναι, ευτυχώς, εξαντλημένο γιατί η μετάφραση ήταν άθλια – ο τίτλος π.χ. είχε μεταφραστεί κατά λέξη ως «Απ’ τον έναν πύργο… ο άλλος» αντί του ορθού «Από πύργο σε πύργο».

  30. 26 Και ο γίγαντας είναι ταφεντικό του σκύλου, της Βάλια Κάλντας;

  31. 30.ε, λιγούλι… 😳

  32. Δεν είναι καινούριο, αλλά είναι το βιβλίο που ξαναδιάβασα μόλις και το συστήνω ανεπιφύλακτα: Τράνζιτο, της Άννα Ζέγκερς. (Eγώ βέβαια το είχα στην παλιότερη μετάφραση, που είναι πολύ ωραία αλλά εξαντλημένη. Δεν έχω διαβάσει την καινούρια, αλλά ο Δεπάστας είναι καλός μεταφραστής).

  33. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Αν σας αρεσουν η Patti Smith αλλα και οι New York Dolls, Blue Öyster Cult, MC5, o Allen Ginsberg ,….., τελειωνω αυτο|:

    ΠΑΤΙ ΚΑΙ ΡΟΜΠΕΡΤ, ΠΑΤΙ ΣΜΙΘ,
    Κεδρος, 2015 ,ΣΕΛ.: 368
    Τίτλος πρωτοτύπου: Just kids
    Μετάφραση: ΚΑΛΟΦΩΛΙΑΣ, ΑΛΕΞΗΣ
    Βραβείο: ΕΘΝΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΗΠΑ 2010

    Η Πάτι Σμιθ θα γίνει ποιήτρια και μουσικός και ο Ρόμπερτ Μέιπλθορπ θα διοχετεύσει το ακραία προκλητικό στιλ του στην τέχνη της φωτογραφίας. Ενωμένοι με τα δεσμά της αθωότητας και του ενθουσιασμού διασχίζουν τη Νέα Υόρκη από το Κόνι Άιλαντ μέχρι την 42η Οδό. Το 1969 το ζευγάρι καταλύει στο περίφημο Hotel Chelsea. Είναι μια εποχή έντονης ευαισθητοποίησης. Ο κόσμος της ποίησης, του ροκ εν ρολ, της τέχνης και της σεξουαλικής απελευθέρωσης εκρήγνυται.
    […]. Γραμμένο με μυθιστορηματικό τρόπο, ξεκινάει ως ιστορία αγάπης και τελειώνει ως ελεγεία, ένας χαιρετισμός προς τη Νέα Υόρκη του τέλους της δεκαετίας του ’60 και των αρχών του ’70. Είναι όμως και το χρονικό της ανόδου δύο νεαρών άσημων καλλιτεχνών, το πρελούδιο της επιτυχίας τους.

  34. Γιάννης Ιατρού said

    Ωραίες προτάσεις βλέπω.
    Η δική μου πρόταση είναι το

    Καλογραμμένο, διαβάζεται εύκολα, έχει περιπέτεια και είναι και «θαλασσινό», μιας και είναι η εποχή των διακοπών τώρα….
    Αλλά και ιστορικο-λαογραφικά ενδιαφέρον, γιατί διαδραματίζεται στην εποχή λίγο πριν από τους βαλκανικούς πολέμους και έχει πολλές γλωσσολογικά ενδιαφέρουσες λέξεις.

  35. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    9. Πόλεμος και πόλεμος του Λάσλο Κρασναχορκάι.

    Η ανάγνωση του ολοκληρώθηκε τα Χριστούγεννα 2015

    «αν ποτέ το τρελό εγχείρημα του σενιορ Κολομπο στεφόταν με επιτυχία, αυτό θα σήμαινε το τέλος του Γιβραλτάρ και μαζί και του κόσμου και, μαζί με τον κόσμο, η έννοια του ορίου και όλου αυτού που υπήρχε πριν, όλα θα εξαφανιζονταν….» σελ. 232

    «…κι έτσι έστειλε τους τέσσερεις άντρες στον πραγματικό κόσμο, μέσα στην Ιστορία, δηλαδή στην κατάσταση του διαρκούς πολέμου, και προσπάθησε να τους εγκαταστήσει σε διάφορα μέρη που υπόσχονταν την ειρήνη, μια υπόσχεση που δεν τηρήθηκε ποτέ,…., ο δρόμος τους οδηγούσε από τον έναν πόλεμο στον άλλο, ποτέ από τον πόλεμο στην ειρήνη….» σελ. 271

  36. Κουνελόγατος said

    34. Νίκος Μαρτίνος ε; Δημήτρης;

  37. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Ξαναδιαβασα και το cult βιβλιο J’ irai cracher sur vos tombes (1946 ) Θα φτύσω στους τάφους σας ελλην.μετάφρ. Σ.Λοϊζου, Νεφέλη, 1982

  38. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα και τις πολύ καλές προτάσεις που με βάζουν σε πειρασμό!

    29 Καλά που το λες, έπρεπε να αναφέρω ότι και ο Σελίν έγραψε για το Ζιγκμαρίνγκεν. Δεν ήξερα ότι είχε (κακο)μεταφραστεί στα ελληνικά.

  39. Γς said

    11 β:

    Μέχρι να ετοιμάσω τη βιβλιοκριτική μου διάβασε αυτό:

    http://www.evenizelos.gr/407-speeches/conferencespeech/conferencespeech2016/5393-books-journal.html#.V4DD3vnSLkY.facebook

    .

  40. Παναγιώτης Κ. said

    Μέρες που περνάμε-ζόρικες- προτείνω να (ξανα)διαβάσουμε την ιστορία για την φοβερή δεκαετία 1940-50.
    Άνετα μπορούμε να προβάλλουμε το τότε στο σήμερα και να διδαχθούμε.
    Από την αρχή αυτής της χρονιάς επιδίδομαι στη μελέτη αυτής της περιόδου. Έχω το πλεονέκτημα να συζητώ τα γεγονότα της εποχής εκείνης με ανθρώπους που τα έζησαν και με πρώτη και καλύτερη τη μάνα μου.
    Αν φορέσεις τα ιδεολογικά γυαλιά το πράγμα είναι σχετικά εύκολο. Αν όμως θέλεις να έχεις επιστημονική προσέγγιση τότε γίνεται πολύ δύσκολο.
    Μια πρόταση: Να διαβάσετε συγγραφέα που πρόσκειται στους νικητές και συγγραφέα που πρόσκειται στους ηττημένους.
    Απαραίτητη προϋπόθεση: Πρέπει να έχουμε καλή γνώση του χρονικού πλαισίου, να γνωρίζουμε τους πρωταγωνιστές και τις διάφορες συμφωνίες.

  41. 27 http://www.politeianet.gr/magazines/-periodika-simeioseis-teuchos-79-noembrios-2014-239262

  42. Παναγιώτης Κ. said

    Γς, η εισήγηση του Βενιζέλου με βοηθά πολύ σε αυτό που μελετώ. Έχει πλευρές που μου είχαν διαφύγει. Π.χ ο Ζαχαριάδης που επιστρέφει στην Ελλάδα το Μάη του ΄45 από το Νταχάου όπου ήταν έγκλειστος καθ όλη τη διάρκεια της Κατοχής, επιστρέφει σε μια απελευθερωμένη από τους Γερμανούς Ελλάδα ή σε μια Ελλάδα που ήδη άρχισε ο Εμφύλιος από τα μέσα του 1943;

  43. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΑΙΓΙΩΤΗΣ said

    Nικοκύρη , εσυ που ‘σαι φίλος με τον Γ.ΧΑΡΗ ,μπορείς να τον ρωτήσεις γιατί απενεργοποίησε τα σχόλια; Ο διάλογος ,νομίζω ,θέλει δυο .Εκτός αν τα γράφει για τον εαυτό του. Πες του να μην φοβάται ..Αποψεις θα ερευνήσουμε..

  44. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Τα βιβλία του Ρομπέρτο Μπολάνιο: ενός χιλιανού, που έγινε μεξικανός, που έγινε ισπανός, για να πεθάνει ξαφνικά από ένα παράλογο πρόβλημα στο συκώτι σε μια καταλανική παραλία, κοντά στη Βαρκελώνη, νεώτατος (τι «νεώτατος», στην ηλικία μας δηλαδή…).

    Επίσης: τα βιβλία του W.G. Sebald, που είχε έναν θάνατο εξίσου παράλογο, όπως του Καμύ. Αυτοκινητιστικό.

    Δεν είναι, βέβαια, οι θάνατοι που κάνουν την υψηλή λογοτεχνία -απλώς η διάθεσή μου (η «διάθεση ημέρας», όπως είθισται πλέον να λέγεται), με κάνει να ξεχωρίζω τον τρόπο του θανάτου τους.

    Διαβάστε τους σαν να ήταν, σαν να είναι, δηλαδή, πάντα, ακόμη, ζωντανοί.

  45. sarant said

    44 Δεν έχω τολμήσει να ακουμπήσω τον Μπολάνιο, φοβάμαι μήπως είμαι πολύ γέρος πια.

    43 Το έχει γράψει, δεν μπορούσε να αφιερώνει χρόνο για να απαντάει.

  46. Pedis said

    # 5 – Πολύ ωραία γραφή. Ομολογώ δεν είχα καμιά δυσκολία κατανόησης. Πολλές φορές το νόημα αντικαθιστά τη στίξη, για να μην πούμε ότι η στίξη μπήκε ακριβώς επειδή πολύ συχνά το νόημα είναι αδύναμο για να βγει από μόνο του, όπως στον προφορικό λόγο.[…]
    Η μόνη μου επιφύλαξη είναι η εξής: ότι το είδος αυτό της γραφής, της τραχειάς άμεσης αφήγησης, πιο καλά ‘αποτύπωσης’, δεν έχει περιθώρια ανάπτυξης και έχει περιορισμένη θεματολογία που μοιραίως, ανά συγγραφέα τουλάχιστον, εξαντλείται. Οπότε, θ’ αναγκαστεί να είναι στο επόμενό του πολυ΄διαφορετικός, και μοιραίωςε να υποστεί και σύγκριση των πριν με τα μετά.

    Αντιλαμβάνομαι τι εννοείς και βρίσκω συνετή την πρόβλεψη σου και για το λόγο ότι το αντιπαράδειγμα της γραφής του Ζ. Σαραμαγ(κ)ο είναι η εξαίρεση … κλπ. (Αλλά ποτέ δεν ξέρεις, έτσι;)

  47. Κουνελόγατος said

    Μπορεί να το έχω ματαξαναγράψει, μου άρεσε ο «κήπος με τα θηρία» του Έρικ Λάρσον.

    Επίσης μου άρεσε ο Κόου «Τι ωραίο πλιάτσικο» και «Expo 58». Τώρα κυκλοφόρησε η συνέχεια (λτ) του πρώτου με τίτλο «11». Θα το πάρω να δω αν είναι καλό.

    Τα πρώτα τρία είναι λίγο παλαιότερα.

  48. Θύμμαχος Θήτης said

    και ένα ακόμη βιβλίο, για όποιον ψήνεται
    http://www.biblionet.gr/book/198060/Οικονόμου,_Γιώργος_Ν./Άμεση_δημοκρατία

  49. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    Και ο Κόου μού έχει ξεφύγει -τα βιβλία πολλά, η ζωή μικρή.

  50. Maria said

    πόσες προτάσεις! και τι προτάσεις!
    ξεκινάω απο τους συγγραφείς που αναφέρθηκαν ήδη:
    – από Αννα Ζεγκερς, έχω διαβάσει το εκπληκτικό «Εκείνο ακριβώς το μπλέ» (μετ. Γ. Δεπάστα, εκδόσεις Άγρα)
    – από Μπολάνιο, το επίσης εκπληκτικό «Τρίτο Ράιχ» (μετ. Κ. Ηλιόπουλος, εκδόσεις Αγρα), νομίζω ότι είναι από τα έργα που πρωτοεκδόθηκαν μετά το θάνατο του συγγραφέα, και ελπίζω κάποτε να ξανακυκλοφορήσει το 2666 στα ελληνικά….
    – για χιουμορ προτείνω τους ‘Βαρβαρισμούς» του Αντρές Νέουμαν (εκδ. Όπερα), ένα παράδοξο λεξικό, σαν το «Αλφαβητάρι του Διαβόλου» του Α. Μπηρς στο σήμερα (τρομακτικά επίκαιρο μετά το περσινό καλοκαίρι)…… «Ο ταξιδιώτης του αιώνα» του ίδιου συγγραφέα (μετ.Α. Κυριακίδη) περιμένει στη σειρά του στο κομοδίνο μου (τα παρουσίασε αμφότερα ο συγγραφέας προσφατα στην Αθήνα)

    το δικό μου Εβερεστ αυτό το καλοκαίρι είναι το »Αρμαντέιλ» του W. Collins (εκδόσεις Gutemberg, μετ. Σ. Παπαϊωάννου), διότι έχει άφθονη δράση, ρέει η γραφή αλλά οι 1200 σελίδες πολύ δύσκολο να βγουν από το σπίτι!

  51. atheofobos said

    Ένα ενδιαφέρον βιβλίο είναι το περσινό της Αλιξ Λεμέτ Οι διακόσιες κλειτορίδες της Μαρίας Βοναπάρτη (Εκδόσεις Πατάκη) το οποίο και μου δημιούργησε το ερέθισμα να γράψω 3 σχετικά ποστ για την σημαντική αυτή γυναίκα.
    ΜΑΡΙΑ ΒΟΝΑΠΑΡΤΗ α΄-ΠΡΩΤΟΣ ΕΡΩΤΑΣ, ΓΑΜΟΣ ΚΑΙ ΕΡΑΣΤΕΣ
    http://atheofobos2.blogspot.gr/2015/06/blog-post_8.html
    ΜΑΡΙΑ ΒΟΝΑΠΑΡΤΗ β΄ Η ΣΧΕΣΗ ΤΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΦΡΟΪΝΤ ΚΑΙ Ο ΚΛΕΙΤΟΡΙΔΙΚΟΣ ΟΡΓΑΣΜΟΣ
    http://atheofobos2.blogspot.gr/2015/06/blog-post_12.html
    ΜΑΡΙΑ ΒΟΝΑΠΑΡΤΗ γ΄ ΟΙ ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
    http://atheofobos2.blogspot.gr/2015/06/blog-post_16.html
    Επίσης ενδιαφέρον είναι το Ταξίδι του Μέλιτος του Μίμη Ανδρουλάκη (εκδόσεις Πατάκη) με το ταξίδι αυτό του Ελευθερίου Βενιζέλου.
    Τέλος αξιόλογο είναι και η Νίκη του Χωμενίδη.

  52. Γιάννης Κουβάτσος said

    Κι άλλο ένα βιβλίο για τον ταξιδιωτικό μου σάκο…Πρέπει να είναι καλό…
    http://www.kedros.gr/product_info.php?manufacturers_id=&products_id=8567

  53. ΣΠ said

    Για όποιον θα ενδιαφερόταν για κάτι σε ιστορία της επιστήμης θα συνιστούσα το βιβλίο του James Gleick «Η πληροφορία»:
    http://www.biblionet.gr/book/174010/Gleick,_James/%CE%97_%CF%80%CE%BB%CE%B7%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1
    Προτίμησα να το διαβάσω στο πρωτότυπο, αλλά και η μετάφραση είναι αρκετά καλή. Ο Gleick είναι πολύ καλός σε αυτό το είδος. Είναι ενημερωμένος, προσέχει τις πηγές του και έχει ελκυστική αφήγηση.

  54. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Τζούφια πράγματα από προτεινόμενα βιβλία φέτος, έχω την εντύπωση πως πρέπει να είναι η πιο μίζερη χρονιά από προτάσεις, αλλά κι από σχολιαστές που προτείνουν. Η σκληρή πραγματικότητα των μνημονίων, δεν αφήνει πολλά περιθώρια για το πνεύμα, δυστυχώς.

  55. Θύμμαχος Θήτης said

    54 Θα σου έστελνα κανένα για τακτικές σκάλπινγκ σε ανταλλακτήρια στοιχηματικών θέσεων, αλλά αυτά είναι (officially) παροπλισμένα στο κρατίδιό μας. 🙂

  56. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    55 – Έχω την δική μου χρηματιστηριακή μέθοδο, που ευελπιστώ να την δημοσιεύσω (με το αζημίωτο) σε 4-5 χρόνια, μέχρι τότε, καλά να περνάμε, και να διαβάζουμε κάνα λογοτεχνικό βιβλίο.

  57. Τὸ καλύτερο λογοτεχνικὸ βιβλίο ποὺ διάβασα φέτος εἶναι νομίζω Ἡ Μεγάλη Πομπὴ τοῦ Ἀλέξη Πανσέληνου (στὴν παλιὰ πολυτονικὴ ἔκδοσι τοῦ Κέδρου βεβαίως βεβαίως) καὶ τὸ προτείνω εἰς ὅσοι (σὶκ ῥέ!) δὲν τὸ ἔχουν διαβάσει.

    Αὐτὴν τὴν περίοδο τὴν βρίσκω μὲ μερικὲς καθημερινὲς δόσεις Θουκυδίδη, λίγο Παναγιώτη Κονδύλη καὶ ἀρκετὸ Στὲφεν Κίνγκ. ἵσως πιάσω καὶ τὸ τελευταῖο τοῦ Μάρκαρη ποὺ ἀγόρασε ἡ μητέρα μου.

    Γιὰ τοὺς λάτρεις τῶν θριλλεροπεριπετειοαστυνομικῶν -καὶ μὲ μετρημένες μεταφυσικὲς δόσεις- προτείνω ἀνεπιφύλακτα τὸ «Τελευταῖο Αἴνιγμα τῆς Μαρίσα (ἂν τὴν τονίζω σωστὰ) Πέσσλ ποὖχα διαβάσει πρόπερσι.

    Τὶς σκηνὲς ἀπὸ τὸν βίο τοῦ Ματίας τὶς διάβασα, δὲν ἐνθουσιάστηκα ἰδιαίτερα παρ’ὅλο ποὺ μοῦ ἀρέσουν τὰ ἱστορικὰ μυθιστορήματα, ὅμως δὲν εἶχα καὶ ὑψηλὲς προσδοκίες ὁπότε δὲν μπορῶ νὰ πῶ πὼς ἀπογοητεύτηκα κιόλας.

    Ἀπὸ ἱστορικὰ ἔχω ἀρκετὰ ποὺ μὲ περιμένουν -ἀπὸ Χομπσμπάουμ καὶ Κέρσοου μέχρι Ῥάνσιμαν καὶ Σλουμπερζέ. Νὰ δοῦμε.

  58. Paraskevi said

    10,12. Το υποβρύχιο δυστυχώς δείχνει εξαντλημένο στην πολιτεία.

  59. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    57 Πρέπει να ξαναπιάσω τη Μεγάλη πομπή, την είχα διαβάσει «τότε».

  60. #59 εὶχα σκοπὸ νὰ τὴν ἀγοράσω ἀπὸ τὴν (μονοτονικὴ) φθηνότερη ἔκδοσι τοῦ Μεταιχμίου, ἀλλὰ τὴν βρῆκα μεταχειρισμένη στὴν 2η ἔκδοσι καὶ εἰς ἀρίστην κατάστασιν μὲ 2 εὐρώ.

  61. Γιάννης Ιατρού said

    56: ΛΑΜΠΡΟΣ
    Κάτι διέρρευσε σε γνωστούς κύκλους….. 🙂

  62. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    61 – Είναι τυχαίο λές, πως όλοι αυτοί που εκθειάζουν την δουλειά και τους οικονομικούς σκλάβους, δεν έχουν δουλέψει ΠΟΤΕ στην ζωή τους; Μαλάκες είναι να δουλέψουν με τόσα κορόϊδα. Θα μου πείς, ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, ε ναί, δεν είναι και λίγη κούραση (χαμόγελο).

    ΝΟΜΙΖΩ ΠΩΣ ΑΚΟΥΩ, ΦΩΝΕΣ ΑΠΟ Τ΄ΑΣΤΕΡΙΑ.

  63. Γιάννης Ιατρού said

    62: ΛΑΜΠΡΟΣ
    …ΝΟΜΙΖΩ ΠΩΣ ΑΚΟΥΩ, ΦΩΝΕΣ ΑΠΟ Τ΄ΑΣΤΕΡΙΑ…

    Ρε σύ, να το προσέξεις αυτό, γιατί στην αρχή νομίζεις πως ακούς, μετά ακούς και στο τέλος σου φοράνε το άσπρο πουκάμισο που κουμπώνει στην πλάτη… 🙂 🙂 🙂

  64. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    63 – Δεν προσέχω τίποτα, δεν νομίζω πως ακούω, είμαι σίγουρος πως, ΑΚΟΥΩ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ.

  65. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Τόχω ακόμα, τόχω (χαμόγελο).
    Για πάμε ξανά.

    Ακούω την αγάπη, Παπέν και τα μυαλά στην πυρηνική σύντηξη.

  66. MA said

    Καλησπέρα,
    Για τον Παναγιώτη που προτείνει να ξαναδιαβάσουμε την ιστορία της δεκαετίας 40-50, θα ελεγα ανεπιφύλακτα ότι αξίζουν τα ακόλουθα: Οι δίκες των δοσίλογων του Δημήτρη Κουσουρή (Πόλις) -παρεμπιπτόντως Νικοκύρη το ο των δοσίλογων είναι σωστό; Θα το έγραφα με ω-, Η γερμανική στολή στη ναφθαλίνη του Στράτου Δορδανά (Εστία), τα ´Δεκεμβριανά´ και ´Η εμπειρία της Κατοχής και της Αντίστασης στην Αθήνα (τα δύο τελευταία είναι του Μενέλαου Χαραλαμπίδη από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια). Τα έχω διαβάσει και τα τέσσερα και κατά τη διάρκεια της αναγνωσης ένιωθα ν με πλημμυρίζουν κύματα οργής. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να διαβάσουμε και την άλλη πλευρά, μιας κι αυτή η άλλη πλευρά προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα (βλέπε π.χ. Μαραντζίδη).
    Για τον Μακριδάκη θα συμφωνήσω με τον Νικοκύρη, δεν είναι το καλύτερό του, αλλά διαβάζεται σχεδόν απνευστί και μου άρεσε η απόδοση του προφορικού λόγου.
    Επίσης διάβασα και με ενθουσίασε το ´Νικήτας Δέλτα’ της Μαριλένας Παπαϊωάννου (δεν θυμάμαι τον εκδοτικό οίκο). Και έτσι αγόρασα και το τελευταίο της το οποίο όμως δεν έχω ακόμη διαβάσει. Έχω και ένα τούβλο 700 και σελίδες του Ζάουμε Καμπρέ, στα αδιάβαστα. Μου το συνέστησαν για καλό. Το έχει διαβάσει κανείς; Η ίδια ερώτηση και για το βιβλίο της Φεράντε.
    Συγνώμη για την πολυλογία

  67. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ναι, ΜΑ, θα σ’ αρέσει πολύ το «Ομολογώ» 😊.
    Είναι συναρπαστικό παρά τις 730 τόσες σελίδες του. Πολύ καλή επιλογή.

  68. Soumela Papadopoulou said

    Ο Καναδάς του Richard Ford, Αριθμός 11 του Jonathan Coe, Ragtime του E.L. Doktorow. Σουμέλα

  69. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    66 Τα λεξικά το γράφουν δΩσίλογος.

  70. MA said

    69: έτσι το είχα δει και εγώ. Ο Κουσουρής (ή ο διορθωτής) δεν κοίταξε λεξικό …

  71. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Νωρίτερα, σε κατάθεση-παρωδία επιδόθηκε και σήμερα, Δευτέρα, ο μάρτυς-αστυνομικός της Άμεσης Δράσης κ. Διαμαντής Βίντσης, κατά την ολοκλήρωση της εξέτασής του από τους παράγοντες της δίκης της Χρυσής Αυγής στο Εφετείο.
    Ο μάρτυς επέμεινε προκλητικά στη λογική του «δεν θυμάμαι», προκαλώντας όχι μόνον αυστηρά σχόλια για την «πολύ άσχημη μνήμη του», τέτοια που «δεν έχουμε ξανασυναντήσει», αλλά και την ειρωνεία της προέδρου.«Κάντε ησυχία να ακούσουμε τι λέει ο μάρτυρας, να ενημερωθούμε» είπε σε μια αποστροφή της η κυρία Μαρία Λεπενιώτη.
    «Ό,τι έχω πει στην κατάθεσή μου» έλεγε και ξανάλεγε στις ερωτήσεις της πολιτικής αγωγής, για να δεχθεί την επίπληξη της κυρίας Λεπενιώτη. «Αν ήταν έτσι, θα διαβάζαμε απλώς την κατάθεσή σας» του είπε.
    Ο κ. Βίντσης έμοιαζε να μην ακούει. Την πολλοστή φορά που επανέλαβε την ίδια φράση, το ακροατήριο δεν συγκράτησε το γέλιο του.
    http://www.tovima.gr/society/article/?aid=814362&h1=true#commentForm

  72. Γιάννης Ιατρού said

    71: Εμ, αυτός δεν θα είναι της άμεσης Δράσης, της οιονεί αδράνειας θά ΄ναι ….

  73. spatholouro said

    70
    Το μπέρδεμα γίνεται με το πρώτο συνθετικό που παρασύρει προς το «δόσις», ενώ είναι θέμα δωσ- (δίδωμι/δώσω). Όπως το «δωσίδικος», έτσι και το «δωσίλογος»
    (βλ. Babis, «Λεξικό δυσκολιών»)

  74. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    51,
    μετά τις διακόσιες κλειτορίδες της Μαρίας Βοναπάρτη ο … Μίμης Ανδρουλάκης! Νά ‘σαι καλά, βρε αθεόφοβε, μ’ έκανες και γέλασα πρωί-πρωί! (το Τξίδι του Μέλιτος, βέβαια, είναι σοβαρότατο -αλλά δεν μπορώ να μην σκεφτώ τα μουστάκια του Ανδρουλάκη σε συνδυασμό με τον κλειτοριδικό οργασμό της γαλαζοαίματης ψυχιάτρου…

    50,
    σ’ ευχαριστώ, Μαρία, που σχολίασες λίγο τον Μπολάνιο. Το 2666 εξαντλήθηκε αμέσως γιατί είχε κοντά 1.200 σελίδες -και ξέρεις πώς ρουφάνε οι έλληνες αναγνώστες τη λογοτεχνία άνω των χιλίων. Κι εγώ περιμένω να επανεκδοθεί, μέχρι τότε όποιος το βρει σε παλαιοβιβλιοπωλείο ή καρότσι στα παζάρια της Ιεράς Οδού ας μην το αφήσει!

    45α,
    άρχισε με τις «Πουτάνες φόνισσες» -13 σχετικά εύκολα αυτοβιογραφικά διηγήματα, και μάλιστα θα σού ‘λεγα αγνόησε τα πρώτα και ξεκίνα με το (καβαφικού τίτλου) «Μέρες του 1978». Νομίζω ότι σχεδόν σε περιέχει. Μετά, αμέσως, το αριστουργηματικό «Προεικόνιση του Λάλο Κούρα» ή τα «Τελευταία Δειλινά στη Γη», για τη σχέση του πρωταγωνιστή με τον πατέρα του, με αφορμή ένα ταξίδι στις πηγές της αληθινής συνύπαρξης, που εγώ μεν δεν πρόλαβα να πραγματοποιήσω, ενώ εσύ με τον πατέρα σου τα κατάφερες, ευτυχώς!

  75. sarant said

    74 Σε ευχαριστώ Γιώργο!

  76. ΣΠ said

    73
    Γιατί όμως το δοσοληψία γράφεται με όμικρον; Είναι από άλλο θέμα;

  77. Γιατί η δοσοληψία δεν είναι «δόσις λήψεως»– είναι απευθείας σύνθετο από τις λέξεις «δόσις» και «λήψις», σαν το «ιατροφιλόσοφος» ή το «μπαινοβγαίνω». Κάπως λέγονται αυτά τα σύνθετα στη γραμματική, που σημαίνουν απλώς το άθροισμα των δυο τους συνθετικών.

  78. Το τούβλο του Ζάουμε Καμπρέ είναι, υποθέτω, το Confiteor. Confiteor (=εξομολογούμαι) κι εγώ ότι το αγόρασα τραβηγμένος από το… εξώφυλλο, αλλά το βρίσκω κάπως δύσπεπτο, ιδίως με τη συνήθεια του συγγραφέα να αλλάζει ήρωα μέσα σε μία και την αυτή φράση. Όταν πάω στην εξοχή πάντως και δεν έχω τι άλλο να κάνω (όχι πως τώρα έχω 🙂 ) έχω σκοπό να το τελειώσω.

  79. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Εκτιμώ, Άγγελε (77), το ότι δεν προτείνεις βιβλία του Γιάννη Μαρή, για το καλοκαίρι. Οπωσδήποτε, εκδοτικά, δεν έχουν την ανάγκη καμιάς πρότασης, τα έχουμε αγαπήσει, έχουμε ξεχάσει πολλά προβλήματά μας (όχι όλα, δυστυχώς) διαβάζοντάς τα, και περπατάνε μια χαρά μόνα τους.

    Θα το κάνω εγώ, λοιπόν, για σένα:

    Εκδόθηκε πρόσφατα, από την Άγρα, που αγαπάει τα «αθησαύριστα» του Μαρή, το τελευταίο της σειράς («τελευταίο», με την έννοια του πιο πρόσφατου) «το Τέλος του Δρόμου»: δημοσιευμένο κι αυτό για πρώτη φορά, σε συνέχειες, στην εφημερίδα «Ακρόπολις», το 1957, με εικονογράφηση του Γάλλια, κυκλοφόρησε τώρα για πρώτη φορά σε βιβλίο. Με σκηνές στου Ζόναρς, στο Μπραζίλιαν, στου Λουμίδη, αυτά τα μυθικά ονόματα μιας άλλης εποχής, πριν τη δολοφονία του Ταχτσή, που σηματοδότησε το πέρασμα σε μια νεώτερη, πιο ανθρωποφάγο Ελλάδα.

  80. derwanderer said

    Είχα σκοπό να προτείνω κι εγώ το 2666 του Μπολάνιο, αλλά είδα ότι αναφέρθηκε ήδη και διάβασα, με έκπληξη μάλιστα, ότι έχει εξαντληθεί, κάτι που θεωρώ μάλλον ενθαρρυντικό για τόσο μεγάλο και όχι «εύκολο» βιβλίο.
    Είχα και μπαλαντέρ, το βιβλίο του Σελίν για το Ζιγκμαρίνγκεν, «D’un château l’autre», αλλά το ανέφερε ο Akyla (#29). Αγνοούσα ότι είχε μεταφραστεί στα ελληνικά, έστω και άθλια (αλλά, από την άλλη, ΚΑΘΕ μετάφραση του Σελίν είναι εξαιρετικά δύσκολη, πολλώ δε μάλλον το συχνά υπερποιητικό/παραληρηματικό «D’un château l’autre». Μήπως με τον άτσαλο τίτλο ο μεταφραστής προσπαθούσε να μεταφέρει την (προβληματική, παιχνιδιάρικη) σύνταξη και του γαλλικού τίτλου, χωρίς το à ;
    Τεσπα, αντί να προτείνω άλλο βιβλίο θα επιχειρήσω μια πιρουέτα, πάντα με το 2666 του Bolaño:
    Αυτές τις μέρες παίζεται στο Φεστιβάλ Θεάτρου της Αβινιόν μια 12ωρη (!) παράσταση βασισμένη στο 2666, από τον θίασο του νεαρού κι ιδιαίτερα τολμηρού και ταλαντούχου Julien Gosselin. Οι πρώτες κριτικές (Monde, Les Inrocks κλπ) κινούνται μεταξύ έκπληξης και διθυράμβων:
    http://www.lesinrocks.com/2016/07/09/scenes/festival-davignon-2666-fresque-apocalyptique-de-julien-gosselin-11852741/
    http://www.lemonde.fr/festival-d-avignon/article/2016/07/11/a-avignon-julien-gosselin-remporte-avec-2666-son-marathon-contre-le-mal_4967348_4406278.html
    Η παράσταση, φρέσκια-φρέσκια από την Αβινιόν έρχεται στο τέλος του μήνα ΚΑΙ στο φεστιβάλ Αθηνών, σε δύο δόσεις του μισού (6+6 ώρες) στην εξαιρετικά άνετη αίθουσα Τριάντη του Μεγάρου Μουσικής.
    Λάτρεις του Μπολάνιο, του πειραματικού θεάτρου, των σκηνικών μαραθωνίων κλπ κλπ, ιδού: http://greekfestival.gr/gr/events/view/julien-gosselin-si-vous-pouviez-l%C3%A9cher-mon-coeur-2016

    Για να μη λέμε δηλαδή ότι «δεν βλέπουμε πια επίκαιρες παραστάσεις, όπως στα διεθνή φεστιβάλ» 🙂

    ΥΣ: Νίκο, πώς είναι η ιστορική επιμέλεια του βιβλίου του Ασουλίν; Δεν το έχω ξεφυλλίσει για να το διαπιστώσω. Διότι το βιβλίο (που έχω στο πρωτότυπο) προϋποθέτει γερή γνώση, εκ μέρους του αναγνώστη, της γαλλικής ιστορίας του ΒΠΠ και των πρωταγωνιστών της, γνώση που το πρωτότυπο θεωρεί, περίπου, δεδομένη.

  81. sarant said

    80 Τα πρόσωπα τα εξηγεί, αλλά όχι άλλες αναφορές, τις οποίες, όπως λες, ο συγγραφέας θεωρεί δεδομένες (π.χ. «όπως ο τάδε το 1854») Ίσως γράψω

  82. derwanderer said

    Σ’ευχαριστώ. Ομολογώ ότι, διαβάζοντάς σε, μου έκανε εντύπωση ότι το συγκεκριμένο βιβλίο τού Ασουλίν, για μάλλον εξειδικευμένο διεθνές κοινό (το γαλλικό έχει, φυσικά, πολύ περισσότερη γνώση κι ενδιαφέρον για την ιστορία της Γαλλίας του Βισύ, ζήτημα πάντα καυτό και συζητούμενο) μεταφράστηκε στα ελληνικά ενώ π.χ. δεν έχουν ακόμα εκδοθεί πιο γενικά (και κλασικά/καινοτόμα στην εποχή τους) έργα, όπως το «La France de Vichy» του Robert Paxton (Η «Ανατομία του Φασισμού» του οποίου έχει ήδη μεταφραστεί, όχι όμως και το magnum opus του).
    Θα το ψάξω να το κοιτάξω πάντως, από περιέργεια.

  83. sarant said

    Είναι λογοτεχνία όμως

  84. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    66. Για το βιβλίο της Φεράντε Η Υπέροχη Φίλη Μου, το διάβασα αυτές τις μέρες,αφού όταν ρώτησα κι εγώ εδώ και η Κρόνη είπε ότι της άρεσε. Κι εμένα μου άρεσε.Διαβάζεται τόσο νεράκι που διαρκώς αναρωτιόμουνα για το ειδικό του βάρος.Και τί είναι τώρα αυτό, δυο φίλες από το δημοτικό στις φτωχογειτονιές της Νάπολης από το ’50 ως τώρα, και πού το πάει και γιατί αξίζει.Δεν προλάβαινα να το σκεφτώ κι όλο ένα επεισόδιο, μια περιγραφή,δυο γραμμές του, μου δίνανε απάντηση πως με αφορά και πέρα από τα προφανή. Μια γυναίκα 66 χρονών με αφορμή την εξαφάνιση της παιδικής της φίλης, κάνει φλας μπακ στη ζωή τους.Όμορφη αφηγηματική γραφή, χωρίς κόλπα κι εκκρεμότητες στη ροή.Στην αρχή ,σε μια ξεχωριστή σελίδα, αναφέρει τα ονόματα και τις ιδιότητες των προσώπων,(όπως στα Εκατό Χρόνια Μοναξιάς του Μαρκές),αλλά καθόλου δε χρειάζεται.Μη σας απασχολήσει δηλαδή πως πρέπει να τα θυμάστε.
    Θα πω και μια φλασιά που μου ήρθε και την εφάρμοσα και καθόλου δεν άλλαξε τη χαρά αυτής της ανάγνωσης, ούτε με μπέρδεψε.Ξεκίνησα και βλέποντας να κυλά έτσι εύκολα και πολύ νόστιμα,απολαυστικά όπως μασουλάς καλό τυρί με καλό ψωμί αργά, μου ήρθε η σκανταλιά και παρατώ τη νορμάλ ανάγνωση και διαβάζω το δεύτερο μέρος πρώτα, κι έπειτα γύρισα στο πρώτο με διεγερμένο ένα βαθύ ενδιαφέρον πώς να ήταν ο προηγούμενος χρόνος αυτών των ηρώων.
    Όσο επιστρέφω στο βιβλίο,όλο του βρίσκω κι άλλα χαρίσματα.Συμβολισμούς μέχρι και σε επίπεδα …Ευρωπαϊκής Ένωσης.Ο αθώος, όμορφος ακατέργαστος και φτωχός Νότος, συγχρωτίζεται, συνδιαλέγεται ή πουλιέται πότε αναγκαστικά και πότε μελετημένα στους ισχυρούς καλυμμένους μαφιόζους (του;) .

  85. Εγώ όταν δεν έχω ενδιαφέρον βιβλίο για το κρεβάτι…

  86. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    5. Λεώνικε, πολύ με παίνεψες, μη χαλάσω… 🙂
    Ο δάσκαλος στο δημοτικό για να μη χαλάσω,έλεγε στον πατέρα μου, με προβίβαζε με 9. 🙂
    Σ΄ευχαριστώ.Χαίρομαι που μας άρεσε το ίδιο το διήγημα.Το βιβλίο του Περούλη το πήρα ήδη και το διαβάζω με δόσεις. Με απόσταση διήγημα από διήγημα. Ζαλίστηκα σ΄εκείνο με τα χρηματιστηριακά αλλά κάπως πήρα και πρέφα του πράγματος που είμαι άσχετη. Εν τούτοις το βρήκα λίγο αδύναμο.Θα μας πει ο Λάμπρος καλύτερα. Αυτό για το επάγγελμα του αμπελουργού εξαιρετικό επίσης. Είναι καλός. Θα δούμε και στα υπόλοιπά του.
    υ.γ. Ναι,το Γκιακ καλύτερο, μιας και τα συγκρίναμε .

  87. Λ said

    Εγώ σκοπεύω να διαβάσω το κουστούμι στο χώμα της Καρυστιάνη. Είναι παλιούτσικο κατά κάποιο τρόπο.

  88. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    84,
    (για την τελευταία φράση σου:) ως προς αυτό, το βιβλίο του συμπατριώτη της «Ο Χριστός σταμάτησε στο Έμπολι» μοιάζει αξεπέραστο. Θυμάμαι στα πανεπιστημιακά μου χρόνια που ο καθηγητής Πάνος Καζάκος το είχε ζητήσει σαν υποχρεωτικό ανάγνωσμα στο μάθημα της Περιφερειακής Ανάπτυξης.

    Πάντως, θα αγοράσω το βιβλίο της Φερράντε, εκτός απ’ τα δικά σου διάβασα μόλις κι άλλα καλά λόγια. Είμαστε Νότος, πώς να το κάνουμε (δεν είναι από διαφήμιση αυτό…)

  89. tarzan said

    87. πολύ καλό! Επίσης διαβάζεται γρήγορα. Καλύτερο από το Φαράγγι που δεν μου άρεσε και τόσο.

  90. 16 γαμάτες προτάσεις για βιβλία που πρέπει να προσποιηθείς ότι διάβασες φέτος το καλοκαίρι

    http://luben.tv/books/84823

  91. Ξεκινώ απο ένα που είναι κλασικό, το ξαναδιαβάζω αυτές τις μέρες και με εντυπωσιάζει με την πλούσια γλώσσα του. Μιλώ για το «Η Ζωή εν τάφω» του Μυριβήλη.

    «Το θεώρημα του παπαγάλου» απο τον Ντάνι Γκέιτζ, είναι ένα βιβλίο που απλοποιεί τα μαθηματικά και μας ταξιδεύει στην ιστορία τους.

    Επίσης, από τα πιο αγαπημένα μου. Μεγάλο ογκώδες, στην κανονική του έκδοση, αλλά βγήκε πρόσφατα και σε pocket. Είναι το, «Στην Ευρώπη: Ταξίδια στον 20ό αιώνα», του Χέιρτ Μακ. Πρόκειται για μια μεγάλη περιπλάνηση του συγγραφέα, στην αλλαγή της χιλιετίας (1999), με σκοπό να συνθέσει την εικόνα της Ευρώπης στον 20ό αιώνα.

    «Ισλα μπόα» απο τον Χρήστο Αστερίου, ένα νουάρ μυθιστόρημα, αλλά για την εποχή μας, με κοινωνικό σχόλιο στον τρόπο με τον οποίο ζουμε για να δουλεύουμε και όχι δουλεύουμε για να ζούμε

    «Γόμμορα», Απο τον Ρομπέρτο Σαβιάνο. Η ιστορία της Καμόρα απο έναν δημοσιογράφο που την έζησε εκ των έσω και σήμερα παραμένει κρυπτόμενος καθώς υπάρχουν συμβόλαια εκτελέσεως γι αυτόν

    Και ένα παιδικό: «Ο μεγάλος περίπαττος του Πέτρου», απο την Άλκη Ζέη, άλλο ένα αντιπολεμικό μυθιστόρημα, απο εφηβική σκοπιά.

    Τέλος ένα ακόμα κλασικό: Το βραβευμένο με Πούλιτζερ, αντιρατσιστικο μυθιστόρημα «Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια», της Harper Lee. Για μικρούς (κυρίως), αλλά και για μεγάλους
    Ελπίζω να βοήθησα και να πρωτοτύπησα

  92. .
    Έχοντας πολλή και δύσκολη απασχόληση όλες αυτές τις ημέρες των κυνικών καυμάτων μόνον επιτροχάδην κανα δυό φορές μπόρεσα να διαβάσω τα -ομολογουμένως ενδιαφέροντα- άρθρα του τελευταίου δεκαημέρου.

    Αλλά, ως προς τα αναγνώσματα του καλοκαιριού, μπαίνω αναπόδραστα στον πειρασμό να καταθέσω κι εγώ τις δικές μου προτάσεις.
    Ξέρω, ασφαλώς, ότι …»περί ορέξεως» δεν μπορεί να γίνουν υποδείξεις και συστάσεις. Και κατανοώ, επίσης, το ότι όσοι διαβάζουνε τα κατά καιρούς σχόλιά μου εδωμέσα, κρίνοντάς με εμέναν τον ίδιον από αυτά, μάλλον δεν θά ‘παιρναν σοβαρά τις προτάσεις μου περί του τι θά άξιζε να διαβάσουνε αυτοί τις ώρες της θερινής ραστώνης τους για να αισθανθούν την απόλαυση της ψυχαγωγικής ανάγνωσης! «-Ποιός είσαι εσύ που θα μού πεις εμένα τι αξίζει να διαβάσω και τί όχι; …τί είναι καλό και ενδιαφέρον και τί όχι; Το γούστο σου και τα κριτήριά σου, κύριε, δεν συμπίπτουνε (όπως ακριβώς και οι ιδέες σου) με τά δικά μας…!», θα μού’λεγε κάποιος από εσάς και θά’ χε δίκιο.

    Ωστόσο, τολμώ να τα ξεπεράσω όλα αυτά και να σάς καταθέσω τις προτάσεις μου. Εάν τις «δοκιμάσετε» πείτε μου τις εντυπώσεις σας. Εμένα, ό,τι θα σάς προτείνω με είχε ενθουσιάσει όταν το διάβασα και πέρασα μαζί του εξαίσιες ώρες (είτε ξαπλωμένος στην ψάθα επάνω στην καυτήν άμμο δίπλα στο κύμα, είτε ξαπλωμένος επάνω στα δροσερά σεντόνια του κρεββατιού, είτε οπουδήποτε αλλού). Γι’ αυτό και σάς προτείνω, άλλωστε, αυτά τα βιβλία: για να περάσετε μαζί τους ένα ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ, ευχή που δίνω από καρδιάς σε όλους σας (…»εχθρούς» και «φίλους») εδωμέσα.

    Κατ’ αρχάς, βέβαια, πρέπει να παρατηρήσω ότι (εξ όσων σχολίων-προτάσεών σας διάβασα παραπάνω) μού δημιουργήθηκε η εντύπωση πως οι περισσότεροι βιβλιοφάγοι φίλοι αυτού εδώ του φιλαναγνωστικού ιστολογίου δεν «ξέρουν» να «διαβάζουν», τουλάχιστον τα καλοκαίρια τους! Πώς αλλοιώς θα μπορούσε κάποιος να εξηγήσει τις αναφορές τους μόνο στους πολυδιαφημισμένους εμπορικά τελεταίους τίτλους που οι περισσότεροί σας προτείνουν; Επίσης, πρέπει να παρατηρήσω ότι οι φιλαναγνώστες φίλοι αυτού του ιστολογίου μού φαίνεται πως ούτε και να αγοράζουνε βιβλία ξέρουν: σήμερα που τα βιβλία είναι (για τα ελληνικά οικονομικά δεδομένα) πανάκριβα, πόσα βιβλία θα μπορούσε να αγοράσει για να διαβάσει ένας βιβλιοφάγος και να κορέσει την πείνα του;;; Ακόμα και με τις …»εκπτώσεις» που …»προσφέρουν» κάποια μεγάλα βιβλιοπωλεία δεν είναι δυνατόν να καλυφθεί η ανάγκη όσων σαν κι εμένα διαβάζουνε (εννοώ: τελειώνουν!) από ένα ή δύο βιβλία την ημέρα. Βέβαια, εγώ δεν κάθομαι με τις ώρες στον υπολογιστή ούτε κρατάω ανοιχτή επί 24ώρου βάσεως την τηλεόραση κι ούτε διαβάζω εφημερίδες ή περιοδικά: η μοναδική μου (σχεδόν) ψυχαγωγία είναι το διάβασμα! Κι επειδή έτσι κι αλλοιώς διαβάζω συνεχώς επάνω στο αντικείμενο της εργασίας μου, ως «ψυχαγωγία» εννοώ την ανάγνωση κυρίως λογοτεχνημάτων πάσης φύσεως και παντός είδους. Ειδικώς, μάλιστα, για το καλοκαίρι εγώ αποφεύγω συστηματικά τους έλληνες συγγραφείς: δεν γουστάρω επ’ ουδενί στα αναγνωστικά «ταξίδια» μου να τρώω στην μάπα ούτε την ελληνική πραγματικότητα ούτε την ελληνική …φαντασία! Μού αρκεί να την ζω καθημερινά και να αγκομαχώ μαζί της όπως και εκατομμύρια άλλοι συμπατριώτες μας… Για τις «αποδράσεις» μου επιλέγω τόπους αλαργινούς, γλώσσες ξένες και πρόσωπα άσχετα με την νεοελληνική μιζέρια. Εξαίρεση, κάποτε μόνον, κάνω στην ποίηση: η ελληνική ποίηση, ναι! …Ταιριάζει (εάν δεν είναι μαύρη κι άραχνη, βέβαια) με το ελληνικό καλοκαίρι!!!

    Το λοιπόν, φίλοι: ΜΑΘΕΤΕ ΝΑ ΑΓΟΡΑΖΕΤΕ ΒΙΒΛΙΑ…! Για τα απολαυστικά διαβάσματά σας του καλοκαιριού ΑΠΟΦΥΓΕΤΕ τα βιβλιοπωλεία-σουπερμάρκετ και αναζητήστε αλλού τις αγορές σας. Και ΑΠΟΦΥΓΕΤΕ να αγοράσετε τίτλους «φρέσκους» και διαφημισμένους. Περάστε, λ.χ., από το «καραβάνι» της οδού Φειδίου, από παλαιοβιβλιοπωλεία στο Μοναστηράκι και στο Παγκράτι, από περίπτερα στην Ομόνοια και στην Ακαδημίας, από μικρά σκοτεινά και σκονισμένα υπόγεια βιβλιοπωλεία, από βιβίοπωλεία νησιών (σαν αυτό της Αντιπάρου!), και ΨΑΞΕΤΕ ΝΑ ΞΕΤΡΥΠΩΣΕΤΕ ελληνικά και ξενόγλωσσα βιβλία που έχουνε αποσυρθεί από τα ράφια των μεγάλων «σουπερμάρκετ-βιβλιοπωλείων» και των συνοικιακών βιβλιοχαρτοπωλείων. Δεν εννοώ μεταχειρισμένα βιβλία από δεύτερο ή τρίτο χέρι: εννοώ καινούρια βιβλία παλαιότερων εκδόσεων. Συχνά, έτσι, στην τιμή ενός θα μπορέσετε να προμηθευτείτε 5 ή 10 ή και …20 βιβλία! Και, μάλιστα, βιβλία που ΟΝΤΩΣ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ επειδή εσείς τα διαλέξατε κι όχι επειδή σάς τα πρότεινε ο μαγαζάτορας ή η διαφήμιση. Απλώς, αφήστε το κέφι σας να αποφασίσει τι θα διαβάσετε!

    Μπαίνω στο …ψητό και σάς δίνω τις προτάσεις μου: σάς δίνω το όνομα του συγγραφέα, τον ελληνικόν τίτλο, τον εκδοτικόν οίκο, το έτος της τελευταίας έκδοσης, το όνομα του μεταφραστή (για ‘μένα αυτό έχει σημασία!), και την έκταση του κειμένου σε αριθμό σελίδων (ώστε να υπολογίσετε πόσον χρόνο θα σάς πάρει να το διαβάσετε -εγώ κάνω κατά μέσον όρο 1,5 λεπτό την σελίδα). Εσείς βρείτε την καλύτερη τιμή ψάχνοντας ό,που σάς είπα…

    Μού κάνει εντύπωση και απορώ που ΚΑΝΕΝΑΣ σας δεν αναφέρθηκε σε ένα ξεχωριστό βιβλίο, το οποίο όταν πρωτοκυκλοφόρησε στα ελληνικά (προ 20ετίας σχεδόν) έκανε θόρυβο στους αναγνωστικούς κύκλους. Και η απορία μου, σχετικά μ’ εσάς όλους σας και το συγκεκριμένο βιβλίο, μεγεθύνεται επειδή ΕΙΔΙΚΑ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ που «ΛΕΞΙΛΟΓΕΙ» μία αναφορά σε αυτό το βιβλίο δεν περίμενα να απουσιάζει…! Μα κανένας σας δεν το έχει διαβάσει; Κανένας σας δεν το βρήκε αρκετά αξιόλογο για να το προτείνει και στους άλλους; Και είναι ό,τι πρέπει για το καλοκαίρι: Αστυνομικό, παράξενο, πρωτότυπο, ΛΕΞΙΛΟΓΙΚΟ, και ΟΛΟΤΕΛΑ ΑΛΗΘΙΝΟ: η πλοκή του αναφέρεται σε πραγματικά ιστορικά πρόσωπα και γεγονότα (που πολύς κόσμος τα αγνοεί) και το καθιστούν σχεδόν κλασσικό! Έχουμε και λέμε, λοιπόν-

    01. Simon Winchester: «Ο Καθηγητής και ο Τρελλός» (έκδ. Α.Α.Λιβάνη, 2000, μτφρ. Μόνικας Σίλια, σ.329)

    Και μιά που ξεκινήσαμε πιάνοντας τους …καθηγητές, πάρ’τε και μερικά ακόμη διαλεχτά (και αγαπημένα μου!) μυθιστορήματα γραμμένα γι’ αυτούς-

    02. Yoko Ogawa: «Ο αγαπημένος μαθηματικός τύπος του Καθηγητή» (έκδ. Άγρα, 2010, μτφρ. -από τα Ιαπωνικά!- Παναγιώτη Ευαγγελίδη, σ.295)
    03. Charlotte Bronte: «Ο Καθηγητής» (έκδ. Σμίλη, 2005, μτφρ. Μαρίας Λαϊνά, σ.365)
    04. Peter Abrahams: «Ο Καθηγητής» (έκδ. Bell, 2003, μτφρ. Πητ Κωνσταντέα, σ.507)
    05. Steven Lukes: «Ο παράδοξος διαφωτισμός του καθηγητή Καριτάτ» (έκδ. Στάχυ, 1997, μτφρ. Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη, σ.341)

    Αλλά και για τους …τρελλούς σάς έχω μερικά ωραία (εξαιρουμένων, βέβαια, των κλασσικών συγγραφέων όπως Gogol, Flaubert, Conrad, κλπ) βιβλία για να περάσετε ευχάριστες ώρες-

    06. John Katzenbach: «Η ιστορία ενός τρελού» (έκδ. Bell, 2004, μτφρ. Τάκη Αθανασόπουλου, σ.572)
    07. Michael Multen: «Το Πανηγύρι των Τρελλών» (έκδ. Αστάρτη, 2002, μτφρ. Λήδας Θεοδωράκη, σ.239)
    08. Howard Phillips Lovecraft: «Τα βουνά της τρέλας» (έκδ. Κάκτος, 1990, μτφρ. Χρήστου Καρτέρη, σ.610)

    Εμένα πολύ μ’ αρέσουνε και οι …ελέφαντες, και γι’ αυτό, ανάμεσα σε πολλές δεκάδες διαμάντια και σκουπίδια που έχουνε γραφτεί περί αυτών των αξιολάτρευτων ζώων, σάς δίνω μερικά εξαιρετικά βιβλία-

    09. Haruki Murakami: «Ο ελέφαντας εξαφανίζεται» (έκδ. ΚΟΑΝ-Μέδουσα, 2007, μτφρ. Γιώργου Βουδικλάρη, σ.402)
    10. Jim Steinmeyer: «Κρύβοντας τον ελέφαντα» (έκδ. Κέδρος, 2009, μτφρ. Βασίλη Αθανασιάδη, σ.461)
    11. Claude Delarue: «Ο θρίαμβος των ελεφάντων» (έκδ. Σ.Ι.Ζαχαρόπουλος, 2001, μτφρ. Κώστα Κριτσίνη, σ.287)
    12. Kate DiCamillo: «Ο Μάγος κι ο Ελέφαντας» (έκδ. Modern Times, 2009, μτφρ. Μαρίας Αγγελίδου, σ.174) – άν έχετε παιδί ηλικίας άνω των 11-12 ετών να τού το δώσετε να το διαβάσει, να το χαρεί, για να σκεφτεί και να ονειρευτεί!
    13. Jose Saramago: «Το ταξίδι του ελέφαντα» (έκδ. Καστανιώτη, 2009, μτφρ. Αθηνάς Ψυλλία, σ.196)
    14. Sara Gruen: «Νερό για ελέφαντες» (έκδ. Α.Α. Λιβάνη, 2009, μτφρ. Ρένας Καρακατσάνη, σ.462)
    15. Mark Twain: «Ο κλεμμένος λευκός ελέφαντας, κι άλλα 4 διηγήματα» (έκδ. Πατάκη, 2014, μτφρ. Μαργαρίτας Ζαχαριάδου, σ.152)

    Και μιά που πιάσαμε τα …ζώα, μην αφήσετε να σάς ξεφύγουν μερικά εξαιρετικά βιβλία καλοκαιρινής λογοτεχνικής απόλαυσης που σάς προτείνω στην συνέχεια-

  93. sarant said

    91-92 Χαίρομαι για τις νεότερες προτάσεις!

  94. Και, αφού ξεκινήσαμε τα βιβλία για ζώα με τους ελέφαντες, συνεχίζω γι’ αυτά με το γοητευτικό-

    16. Gerald Durrell: «Η Ροζυ είναι συγγενής μου» (έκδ. Κανάκης, 1994, μτφρ. Ελένης Μπονάτσου, σ.338)

    και ακολουθεί το πασίγνωστο κλασσικό του ίδιου (του αδελφού του Λώρενς Ντάρρελλ) με τις παιδικές του αναμνήσεις από την Κέρκυρα-

    17. Gerald Durrell: «Η οικογένειά μου και άλλα ζώα» (έκδ. ΑΜΜΟΣ, 1999, μτφρ. Μαρίνας Δημητρά, σ.342)

    και ακολουθούν μερικά ακόμη ενδιαφέροντα καλοκαιρινά αναγνώσματα-

    18. Mark Haddon: «Ποιός σκότωσε τον σκύλο τα μεσάνυχτα» (έκδ. Ψυχογιός, 2004, μτφρ. Άννας Παπασταύρου, σ.312) – ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ !
    19. Patricia Highsmith: «Το εγχειρίδιο του κτηνώδους φόνου για ζωόφιλους» (έκδ. Άγρα, 1999, μτφρ. Ανδρέα Αποστολίδη, σ. 310) – ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ !
    20. Leonardo Padura: «Ο άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά» (έκδ. Καστανιώτη, 2011, μτφρ. Κώστα Αθανασίου, σ. 685)
    21. Stephen Fry: «Ο Ιπποπόταμος» (έκδ. Ψυχογιός, 1995, μτφρ. Ελένης Κεκροπούλου, σ.384) – ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΑΛΛΑ ΚΑΤΩΤΕΡΟ ΤΩΝ ΔΙΚΩΝ ΜΟΥ ΠΡΟΣΔΟΚΙΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΝΩΣΤΟ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΝ ΗΘΟΠΟΙΟ !

    Ξεχωριστή θέση στα δικά μου καλοκαιρινά ψυχαγωγικά διαβάσματα έχει η αστυνομική, η κατασκοπική, η φανταστική, η ψυχολογική λογοτεχνία, τα παράδοξα θρίλλερ, ακόμη και η επιστημονική φαντασία. Μολονότι δεν ευχαριστήθηκα κανένα βιβλίο του Στήβεν Κινγκ από όσα δικά του έχω διαβάσει (βρίσκω τις κιν/φικές ταινίες που έγιναν με σενάριο βασισμένο σε έργα του πολύ πιό ενδιαφέρουσες και ψυχαγωγικές!), ωστόσο η γραφή της σπουδαίας «δασκάλας» του από την δεκαετία του ’40-’50, της πρόωρα χαμμένης και ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗΣ Shirley Jackson, παραμένει αξεπέραστη: το πασίγνωστο ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΙΚΑ ΑΠΡΟΟΠΤΟ διήγημά της «Η ΛΟΤΤΑΡΙΑ» και το εξαιρετικό μυθιστόρημά της «ΤΟ ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΛΟΦΟΥ» είναι πλέον κλασσικά και εάν δεν τά ‘χετε διαβάσει να το κάνετε οπωσδήποτε σε όποια γλώσσα τα βρείτε. Την «Λοτταρία» εγώ την είχα διαβάσει πριν από 45 χρόνια σε έναν από τους δύο τόμους της «Παγκόσμιας Ανθολογίας Διηγήματος» που είχαμε στο σπίτι. Μιλάμε, ΚΟΡΥΦΗ !!!

    Επίσης, ξεχωριστήν εκτίμηση τρέφω για έναν …»περίεργο» συγγραφέα που εμφανιζότανε από τις αρχές του ’70 να υπογράφει με το όνομα-ψευδώνυμο Trevanian: τον είχα πρωτο»γνωρίσει» όταν πριν από 40 σχεδόν χρόνια αγόραζα βιβλία τις καλοκαιρινές νύχτες από το διανυκτερεύον μεγάλο περίπτερο στο πίσω μέρος της πλατείας Μαβίλη! Είχα διαβάσει (και σάς συνιστώ κι εσάς!) το ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ «Shibumi» του 1979 (από αυτό το βιβλίο έμαθα για το Γκο, το οποίο παίζω!), το «The Eiger Sanction» του 1972 που είχε γίνει και ταινία με τον Κλιντ Ήστγουντ, το «The Summer of Katya» του 1983, και το «Incident at Twenty-Mile» του 1998. Κανείς δεν ξέρει στ’ αλ΄’ηθεια ποιός κρύβεται πίσω από το όνομα ΤΡΕΒΑΝΙΑΝ που χρησιμοποιεί αυτός ο χαρισματικός ιδιόμορφος συγγραφέας…! Ανακαλύψ’τε τον και θα μέ θυμηθείτε.

    Και, βέβαια, ο πολυαγαπημένος μου

    22. William Golding: «Ο άρχοντας των μυγών» (έκδ. Γράμματα, 1981, μτφρ. Ρένας Χάτχουτ, σ. 250)

    με αρκετά άλλα δικά του ( η «Ελεύθερη Πτώση», ο «Pincher Martin», κλπ). Συνεχίζω την λίστα μου με διάφορα άλλα που τσακώνω ανάκατα από την βιβλιοθήκη μου-

    23. Raymond Chandler: «Ο μεγάλος ύπνος» (εκδ. Γράμματα, 1987, μτφρ. Ελένης Αθανασοπούλου, σ. 206)
    24. Paul Auster: Στην χώρα των έσχατων πραγμάτων» (έκδ. Σ.Ι. Ζαχαρόπουλος, 1991, μτφρ. Άρη Σφακιανάκη, σ. 197)
    25. Francois Maspero: «Το χαμόγελο του Γάτου» (έκδ. Σ.Ι. Ζαχαρόπουλος, 1994, μτφρ. Ρεγγίνας Ζερβού, σ. 416) – ΝΑ ΤΟ ΔΩΣΕΤΕ ΚΑΙ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΟΥΝΕ !
    26. Tony Hillerman: «Ο κλέφτης του χρόνου» (έκδ. Στρατηγικές Εκδόσεις, 1988, μτφρ. Πόλυς Μοσχοπούλου, σ. 298)
    27. Arni Thorarinson: «Ο καιρός της μάγισσας» (έκδ. Πόλις, 2010, μτφρ. Χαράς Κατσέλα, σ. 479)
    28. Mircea Eliade: «19 Τριαντάφυλλα» (έκδ. Καστανιώτη, 1999, μτφρ. Γαβριήλ Ανδρόνη, σ. 188)
    29. Gustav Meyrink: «Γκόλεμ» (έκδ. Αίολος, 2002, μτφρ. Έρσης Λάγκε, σ. 356)
    30. John Maddox Roberts: «Η κατάρα του Δημάρχου» (έκδ. Περίπλους, 2004, μτφρ. Τιτίνας Σπερελάκη, σ. 430)
    31. Robert Louis Stevenson & Lloyd Osbourne: «Ο έμπορος ναυαγίων» (έκδ. Εκάτη, 2011, μτφρ. Δώρας Στυλιανίδου, σ. 448)
    32. Gabriel Garcia Marquez: «Η αφήγηση ενός ναυαγού» (έκδ. Νεφέλη, 1983, σ. 171)
    33. Yann Martel: «Η ζωή του Πι» (έκδ. Ψυχογιός, 2012, μτφρ. Μπελίκας-Αντωνίας Κουμπαρέλη, σ. 444)
    34. Arturo Perez-Reverbe: «Ο ναυτικός χάρτης» (έκδ. Πατάκη, 2002, μτφρ. Δημήτρη Δημουλά, σ. 534)
    35. Jostein Gaarder: «Το μυστήριο της τράπουλας» (έκδ. Α.Α. Λιβάνη, 1995, μτφρ. Μαρίας Αγγελίδου, σ. 383) – ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ! ΕΧΕΙ ΜΕΣΑ ΚΑΙ …ΕΛΛΑΔΑ !
    36. J. M. Coetzee: «Μιά γυναίκα στο νησί του Ροβινσώνα» (έκδ. Μεταίχμιο, 2004, μτφρ. Άννας Παπασταύρου, σ. 197) – ΕΥΡΗΜΑΤΙΚΟ ! Αυτός ο νοτιοαφρικάνος συγγραφέας, που το όνομά του στα ολλανδικά προφέρεται «Κούτσι», είχε πάρει το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 2003 κι έχει πολλά δικά του έργα μεταφρασμένα στα ελληνικά που κυκλοφορούν.

    Παρακάτω δίνω, στην συνέχεια, μερικούς ακόμη τίτλους χωρίς λεπτομερείς αναφορές γιατί όχι μόνον κουράστηκα να ξεφυλλίζω τα βιβλία αλλά έχω βγάλει ήδη πάρα πολλά βιβλία από την βιβλιοθήκη και έχει μαζευτεί ένας σωρός που πρέπει να ξαναβάλω μετά στη θέση τους και η γυναίκα μου διαμαρτύρεται για την ακαταστασία που προξένησα…

    37. Patricia Highsmith: «Ιστορίες φυσικών και αφύσικων καταστροφών» (έκδ. Άγρα)
    38.Harlan Ellison: «Ο πεντάχρονος Τζέφτη»
    39. Doris Lessing: «Το πέμπτο παιδί» (έκδ. Καστανιώτης)
    40. Mo Hayder: «Τόκυο» (έκδ. ΚΟΑΝ-Μέδουσα)
    41. Haruki Murakami: «Σκληρή χώρα των Θαυμάτων και το Τέλος του Κόσμου» (έκδ. Καστανιώτη)
    42. William Faukner: «Έξι Ιστορίες Μυστηρίου» (έκδ. Ωκεανίδα)
    43. Ray Bradbury: «Ο θάνατος είναι μοναχική υπόθεση» (έκδ. Απόπειρα)
    44. Patricia Highsmith: «Κάρολ» (έκδ. Μεταίχμιο)
    45. Patricia Highsmith: «Ιστορίες για μισογύνηδες» (έκδ. Γράμματα)
    46. Saul Black: «Μαθήματα Φόνου» (έκδ. BELL)
    47. Ray Bradbury: «Το δέντρο των Αγίων Πάντων» (έκδ. Μαγικό Κουτί)
    48. Tana French: «Ο τόπος των πιστών» ( έκδ. Μεταίχμιο, 2015, μτφρ. Αναστασίας Καλιοντζή, σ. 624) – ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑ ΜΟΛΙΣ ΤΩΡΑ ΣΚΟΝΙΣΜΕΝΟ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ …ΚΑΝΑΠΕ !!!

    Εύχομαι σε όλους σας ΚΑΛΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ και καλά διαβάσματα !

  95. Επειδή ίσως να μην έγινε κατανοητός ο στόχος μου με το να σάς καταλογογραφήσω όσα βιβλία κρίνω εξόχως ενδιαφέροντα και κατάλληλα για καλοκαιρινή ψυχαγωγική ανάγνωση, διευκρινίζω:

    Καταγράψ’τε σε ένα κομμάτι χαρτί τα βιβλία που σάς προτείνω και, οσάκις τύχει να βρεθείτε σε έναν βιβλιοτόπο σαν κι εκείνους που σάς περιέγραψα προτύτερα, αναζητείστε κάποια από αυτά. Να θυμάστε ότι όσα περισσότερα αγοράσετε τόσο λιγότερα θα πληρώσετε: οι μαγαζάτορες αυτών των βιβλιοτόπων θέλουν να τα «ξεφορτωθούν» και είναι πάντα πρόθυμοι να σάς κάνουν πολύ καλή τελική τιμή. Εάν, μάλιστα, τους ξαναεπισκεφθείτε σύντομα 2-3 φορές ακόμη και αγοράζετε αρκετά βιβλία κάθε φορά θα σάς θεωρήσουν ΚΑΛΟΥΣ & ΤΑΚΤΙΚΟΥΣ ΠΕΛΑΤΕΣ και όχι μόνο θα σάς κάνουν «σπέσιαλ» τιμές αλλά και θα κρατάνε για ‘σάς όσους τίτλους σπάνιων ή δυσεύρετων βιβλίων έχουνε καβατζάρει και πιστεύουνε πως σάς ενδιαφέρουν! Έτσι αγοράζει ο συνετός κόσμος του βιβλίου τα βιβλία του σήμερα στην Ελλάδα. Εκτός και άν είστε από ‘κείνους τους λίγους που είτε παίρνουνε πάντα «Τιμής Ένεκεν» ένα αντίτυπο από κάθε τι καινούριο βγάζει ο κάθε εκδότης είτε έχουνε απεριόριστο «μπάτζετ» για την αγορά βιβλίων.

    Θα προσθέσω, λοιπόν, μερικούς ακόμα τίτλους στην λίστα των βιβλίων που σάς προτείνω. Στο τέλος, όσοι από εσάς ενδιαφέρονται ας αντιγράψουνε τα στοιχεία εκείνων των βιβλίων που νομίζουνε πως θα τους άρεσε να διαβάσουν, ας ψάξουνε διαδικτυακά μήπως τυχόν βρούνε κάπου και διαβάσουνε την περίληψη της υπόθεσης του καθενός, και ας αναζητήσουν στους υποδεικνυόμενους «βιβλιότοπους» να αγοράσουν όσα από αυτά μπορούν να βρουν με την χαμηλότερη δυνατή τιμή. Προειδοποιώ, πάντως, ότι πολλοί τέτοιοι φτηνοί «βιβλιότοποι» είναι δύσκολο να «ψαχτούν» γιατί επικρατεί συνήθως ένα αφάνταστο χάος. Οπλιστείτε με υπομονή, επιμονή, υγρά αντισηπτικά χαρτομάνδηλα, και …ψάξ’τε! Είναι απίστευτο το τι μπορεί να βρείτε!!!…

    49. Τζέημς Σάλις: «Στη λίμνη» (έκδ. Πόλις)
    50. Μ. Τζ. Άρλιτζ: «Α-μπε-μπα-μπλόμ» (έκδ. Διόπτρα)
    51. Τζίλιαν Φλίν: «Ο σκοτεινός τόπος» (έκδ. Μεταίχμιο)
    52. Τζο Γκάς: «Φόνος στην εκκλησία» (έκδ. Ροές)
    53. Κιθ Ντόναχιου: «Το κλεμμένο παιδί» (έκδ. Λιβάνη)
    54. Ντένις Λεχέϊν: «Εκείνη τη μέρα» (έκδ.Κέδρος)
    55. Σαμ Σέπαρντ: «Διασχίζοντας τον Παράδεισο» (έκδ.Καστανιώτη)
    56. Τζωρτζ Πελεκάνος: «Το δίδυμο» (έκδ.Κέδρος)
    57. Άντι Γουέϊρ: «Άνθρωπος στον Άρη» (έκδ.Παπαδόπουλος)
    58. Τόμας Πίντσον: «Υπεραιχμή» (έκδ. Ψυχογιός)
    59. Κόντι Μακρέϊντεν: «Ο άνθρωπος σκιά» (έκδ. Ωκεανίδα)
    60. Μάϊκλ Κόννελυ: «Η σκοτεινή ηχώ» (έκδ. Κέδρος)
    61. Νάϊτζελ Μπάρλεϋ: «Ο ανυποψίαστος ανθρωπολόγος» (έκδ. Αιώρα)
    62. Τομ Ρόμπινς: «Θιβετιανή ροδακινόπιτα» (έκδ. Αίολος)
    63. Τζέραρντ Ντόνοβαν: «Το τηλεσκόπιο του Σοπενχάουερ» (έκδ. Κέδρος)

    Αυτά τα ολίγα… Νομίζω ότι θα σάς αρκέσουν μέχρι το φτινόπωρο.
    Εάν, όμως, χρειαστείτε κι άλλα, …σφυρίχτε.

    Γεια-χαρά, παίδες!

  96. τὶς προάλλες μοῦ συνέβη μιὰ σύμπτωσι τόσο ἐντυπωσιακὴ ποὺ μοῦ φάνηκε καλὸ νὰ τὴν μοιραστῶ. ἐκεῖ ποὺ διἀβαζα τὸν Θουκυδίδη μου εἶχα φτάσει στὸ σημεῖο ποὺ ὁ Κλέων μέμφεται τοὺς Ἀθηναίους στρατηγοὺς γιὰ ἀδράνεια στὰ τοῦ ἀποκλεισμοῦ τῶν Λακεδαιμονίων στὴν Σφακτηρία. κλείνω τὸ βιβλίο καὶ λέω, ἄντε, νὰ διαβάσω λίγο καὶ ἀπὸ τὸ μυθιστόρημα ποὺ ξεκίνησα αὐτὸν τὸν καιρό, τὸ » Ἐγὼ ὁ Κλαύδιος». ἔ καὶ στὸ κεφάλαιο ποὺ ἔπιασα, τὸ ἑπόμενο ἐκείνου ποὺ εἶχα τελειώσει, ὁ Κλαύδιος-ἀφηγητὴς σὲ κάποιο σημεῖο ἀναφέρεται ἀκριβῶς στὴν ἀνάγνωσι τοῦ ὡς ἄνω χωρίου τοῦ Θουκυδίδη. ἔμεινα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: