Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο θείος Αλκιβιάδης ο αλπινιστής – ΙIΙ (Δημ. Σαραντάκος)

Posted by sarant στο 12 Ιουλίου, 2016


Εδώ και μερικούς μήνες δημοσιεύουμε σε συνέχειες τη συλλογή διηγημάτων του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, «Γιατί η θεία μου μπορεί και να πήγε στον Παράδεισο«. Τώρα έχουμε περάσει στην τρίτη -και τελευταία- νουβέλα του βιβλίου. Η προηγούμενη συνέχεια είναι εδώ. Έχουμε αφήσει τον θείο Αλκιβιάδη να κερδίζει ένα μεγάλο ποσό στο λαχείο και να αφήνει τη Μυτιλήνη για την Αθήνα, όπου πιάνει δουλειά σε έναν εκδοτικό οίκο.

Με τη σημερινή συνέχεια ολοκληρώνεται η νουβέλα και το βιβλίο. Τη μεθεπόμενη μάλλον Τρίτη θα αρχίσω να δημοσιεύω σε συνέχειες κάποιο άλλο βιβλίο του πατέρα μου, μάλλον «Τα έπη των Αριμασπών».

mimis_jpeg_χχsmallΌταν είπαμε να πάμε να τον δούμε, η μητέρα μου τον πήρε πρώτα στο τηλέφωνο και τον ρώτησε πού ακριβώς βρισκόταν το σπίτι του και με ποιόν τρόπο θα πηγαίναμε. Εξακριβώθηκε πως το σπίτι που είχε αγοράσει ο θείος Αλκιβιάδης ήταν στην περιοχή ανάμεσα στο Μαρούσι και τα Μελίσσια, στον οικοδομικό συνεταιρισμό «Νέα Λέσβος», που τον συγκρότησαν συμπατριώτες και όπου και εκείνη είχε αγοράσει ένα οικοπεδάκι. Αυτό διευκόλυνε τα πράγματα, γιατί είχε πάει μερικές φορές ως εκεί με τον πατέρα μου. Εκείνο που της δημιούργησε κάποιες απορίες ήταν το ύφος με το οποίο ο ξάδερφός της αντιμετώπισε την πρόθεσή μας να ανηφορίσουμε κατά τη γειτονιά του. Από τον τόνο της φωνής του και από τα λόγια του φάνηκε σα να μην τον ενθουσίαζε μια τέτοια επίσκεψη. Δεν της το είπε φυσικά καθαρά, αντίθετα τη διαβεβαίωσε πως μετά χαράς θα μας υποδεχόταν σπίτι του, αλλά κάτι μασημένα λόγια για την ακαταστασία που θα συναντούσαμε και για την εργένικη ζωή του, την έβαλαν σε σκέψεις. Παρ΄ όλ΄ αυτά αποφάσισε να πάμε.

Το σπίτι του θείου Αλκιβιάδη βρισκόταν στο υψηλότερο μέρος του οικισμού και στο πίσω μέρος του οικοπέδου υπήρχε μεγάλος και με απότομες πλευρές βράχος, που εκτός του ότι έκρυβε την ανατολή και σκίαζε το σπίτι, ασκήμαινε με τις γυμνές του επιφάνειες το τοπίο. Ο Αλκιβιάδης μας περίμενε στην πόρτα της αυλής του. Μου φάνηκε πολύ γερασμένος για τα πενήντα του χρόνια, αλλά με παραξένεψε το ότι φορούσε σορτς, μ΄ όλο που δεν έκανε ζέστη και επί πλέον δεν του πήγαιναν καθόλου, έτσι που άφηναν εκτεθειμένα σε κοινή θέα τα λιπόσαρκα πόδια του.

Σαν μπήκαμε στο σπίτι είδαμε πως όντως επικρατούσε σ΄αυτό μια περίεργη ακαταστασία. Στο μεγάλο δωμάτιο, που κανονικά θα έπαιζε ρόλο σαλονιού ή καθιστικού, τα λιγοστά έπιπλα είχαν παραμεριστεί στους τοίχους και το κέντρο του ήταν άδειο. Σε μια γωνιά ήταν πρόχειρα και βιαστικά, όπως μου φάνηκε, διπλωμένος κάποιος χακί μουσαμάς, που όταν τον εξέτασα πιο προσεχτικά αποδείχτηκε πως ήταν σκηνή. Σε άλλο σημείο ήταν μια γκαζιέρα, κάτι αλουμινένια πιάτα κι ένα παγούρι. Μας είπε να κάτσουμε στον καναπέ, αφού απομάκρυνε από αυτόν ένα εκδρομικό σακίδιο και κάτι που μου φάνηκε υπνόσακος.

Στην κουβέντα που ανοίξαμε διαπίστωσα πως ήταν αρκετά ευχάριστος συζητητής και κατάφερε να στρέψει τη συζήτηση πέρα από τα κοινά και τετριμμένα που ανταλλάσσουν συνήθως συγγενείς που δεν έχουν συχνές επαφές, σε θέματα γενικότερα αλλά ενδιαφέροντα. Κυρίως για την ορειβασία και τη φυσιολατρία.

Καθώς η κουβέντα μας προχωρούσε και έχοντάς μας ψυχολογήσει σωστά, μας εξήγησε την ακαταστασία που παρουσίαζε το σαλόνι του και δικαιολόγησε τη μαζεμένη σκηνή, τον εκδρομικό σάκο και όσα άλλα αταίριαστα επισημάναμε. Κατάλαβε πως δε θα παρεξηγούσαμε τις ιδιορρυθμίες αυτές και μας εξομολογήθηκε πως από μικρός είχε όνειρο να γίνει πρόσκοπος, εν συνεχεία ορειβάτης και εν πάση περιπτώσει να ζει στο ύπαιθρο. Καθώς όμως ούτε η ηλικία ούτε η υγεία του του επέτρεπαν να σκαρφαλώνει στα βουνά και να κατασκηνώνει σε δάση, συμβιβάστηκε να ενσαρκώνει στο σπίτι του τα απωθημένα αυτά όνειρα, που όσο ήταν σε θέση να τα πραγματοποιήσει οι συνθήκες το απαγόρευαν και τώρα που είχε τα μέσα να τα υλοποιήσει, τα απέκλειε η κατάσταση της υγείας του.

Κανείς γιατρός όμως δεν θα του απαγόρευε να κοιμάται σε σκηνή μέσα στο σπίτι του και να κάνει αναρριχήσεις στο βράχο που έπιανε το ένα τρίτο του οικοπέδου του. Έτσι έστηνε τη σκηνή του, το χειμώνα μεν στο σαλόνι, τον μόνο χώρο του σπιτιού που τη χωρούσε, και το καλοκαίρι στον κήπο του. Φυσικά πολύ θα ήθελε να είχε παρέα και άλλων προσκόπων ή έστω φυσιολατρών αλλά δεν τολμούσε να προτείνει σε κανένα γνωστό του να μοιραστούν παρόμοιο τρόπο ζωής. Αναπλήρωνε πάντως την έλλειψη αυτή με κασέτες προσκοπικών τραγουδιών, που, άγνωστο πώς, είχε κατορθώσει να ηχογραφήσει και τις έπαιζε ταχτικά, πολλές φορές μέσα στη νύχτα, προκαλώντας την οργή των γειτόνων του.

Για να είμαι ειλικρινής, ο θείος Αλκιβιάδης μού άρεσε. Πάντα μου είχα σε εκτίμηση τους ανθρώπους που έχουν διάφορες αβλαβείς μικρομανίες, αυτούς που οι περισσότεροι τους λένε «ψώνια» και που οι φρόνιμοι και ταχτικοί νοικοκυραίοι τους απορρίπτουν και τους αποφεύγουν. Έτσι ξαναπήγα σε τρεις βδομάδες να τον δω, μόνος μου αυτή τη φορά και με την ευκαιρία αγόρασα και το βιβλίο «Έσο έτοιμος» του Μπάντεν Πάουελ, που αναφέρεται στην προσκοπική ζωή, να του το χαρίσω.

Όταν ανέβηκα στα Μελίσσια, ο καιρός είχε χαλάσει κι έδειχνε πως όπου να΄ναι θα έβρεχε. Αυτή τη φορά μέσα στο σαλόνι ήταν στημένη κανονικά η μεγάλη σκηνή, μέσα στην οποία υπήρχε στρωμένος ο υπνόσακός του ενώ  το εκδρομικό του σακίδιο κρεμόταν από το ένα από τα υποστυλώματα της σκηνής.

«Ένα ζεστό κακάο είναι ό,τι πρέπει για τέτοιον καιρό»

μου λέει και, προεξοφλώντας τη σύμφωνη γνώμη μου, άναψε την γκαζιέρα, έβαλε πάνω της ένα μεγάλο μπρίκι, που το μισογέμισε με νερό από ένα παγούρι, κατέβασε το σακίδιο, έβγαλε από μέσα ένα τενεκεδένιο κουτί με κακάο, έβαλε τρεις γερές κουταλιές στο μπρίκι και κατόπιν έκατσε σταυροπόδι  δίπλα του και παρακολουθούσε πανευτυχής τη διαδικασία του βρασίματος.

«Αν ήταν καλοσύνη θα τη βγάζαμε στο ύπαιθρο, στον κήπο μου και θ΄ ανάβαμε φωτιά, αλλά βλέπεις μας τα χάλασε ο καιρός».

Πραγματικά, έξω ο ουρανός είχε σκοτεινιάσει και σε λίγο ξέσπασε δυνατή βροχή. Ο Αλκιβιάδης σηκώθηκε κι άναψε δυο φανούς θυέλλης, γιατί με τη συννεφιά είχε σκοτεινιάσει μέσα στο σπίτι. Ψυχολογώντας τον σωστά, δεν τόλμησα να του προτείνω να ανάψει το πολύφωτο που κρεμόταν ακριβώς πάνω από τη σκηνή ή τουλάχιστον τα δύο αμπαζούρ, που στόλιζαν τις γωνιές του σαλονιού. Κάτι τέτοιο θα χαλούσε την ατμόσφαιρα. Εκτός αυτού, μέσα μου το διασκέδαζα πολύ. Πριν σερβίρει στα πλαστικά κύπελλα το κακάο, ο Αλκιβιάδης άνοιξε ένα φορητό κασετόφωνο και υπό τους ήχους του προσκοπικού τραγουδιού

«το κακάο ψήνεται
γιουκαντί γιουκαντά
ψήνεται, δεν πίνεται
γιούκαντι αντά»

ήπιαμε το ζεστό ρόφημα.

Τότε του έδωσα το βιβλίο του Μπάντεν Πάουελ, και έκανε σα μικρό παιδί από τη χαρά του. Δε χόρταινε να το ξεφυλλίζει και να περιεργάζεται τις φωτογραφίες και τις εικόνες που είχε.

Πιάσαμε κουβέντα. Δηλαδή αυτός μιλούσε κι εγώ τον άκουγα. Μου διηγήθηκε όλη τη ζωή του και από την αφήγηση του αυτή πήρα τις πληροφορίες που προαναφέρω. Φάνηκε να ζητά την κατανόησή μου για τη λαχτάρα του να γίνει πρόσκοπος και ορειβάτης και είδα πως του έκανε καλό όταν ανταποκρίθηκα θετικά.

Του εξομολογήθηκα πως κι εγώ υπήρξα πρόσκοπος, αλλά για τρεις μόνο μήνες. Αμέσως μετά την Απελευθέρωση αναβίωσε και στο νησί μας ο Προσκοπισμός. Τον ανασύστησαν αυτοί ακριβώς που τον είχαν καταργήσει το 1938, όταν με τον Γενικό Αρχηγό τους τον Διάδοχο, τότε, Παύλο, προσχώρησαν σύσσωμοι στην ΕΟΝ του Μεταξά, χαρίζοντάς της και όλα τα περιουσιακά στοιχεία του Σώματος. Εγώ φυσικά ήμουν επονίτης, από το φθινόπωρο του ’43, αλλά σκεφτήκαμε να γίνουμε πρόσκοποι, ώστε με την παρουσία μας να εμποδίσουμε το Σώμα να μετατραπεί σε φιλοβασιλική, αντιδραστική οργάνωση, όπως έδειχναν τα πράγματα πως πήγαινε. Έτσι αρκετοί συναγωνιστές από τις τελευταίες τάξεις του Γυμνασίου γίναμε πρόσκοποι.

Η αναπόφευκτη σύγκρουση συνέβη το καλοκαίρι του ’45, όταν μας κουβαλήθηκε από την Αθήνα ένας ανώτατος αξιωματούχος του Σώματος, Γενικός Έφορος ή κάτι τέτοιο, απόστρατος ναύαρχος. Ήταν ένας ξερακιανός τύπος, αρκετά  σιτεμένος, σχεδόν στα πρόθυρα των γηρατειών, που με τα κοντά παντελονάκια, τα μαντήλια και τα λιλιά που φορούσε καθώς και με τον παλιμπαιδισμό της όλης συμπεριφοράς του γινόταν αφόρητα γελοίος. Σ΄εμάς βέβαια, γιατί εκείνος είχε μεγάλην ιδέα για τον εαυτό του. Όπως μάθαμε ήταν εξ απαλών ονύχων μπασμένος στο περιβάλλον των Ανακτόρων, από τον καιρό του Κωνσταντίνου και του Αλέξανδρου, του οποίου μάλιστα υπήρξε για ένα φεγγάρι υπασπιστής και εφημολογείτο πως στα νιάτα του ήταν εραστής κάποιας πριγκίπισσας. Τέτοια μεγαλεία.

Αυτός λοιπόν ο Γενικός Έφορος, μας μάζεψε στα γραφεία του Σώματος, που ήταν τότε κοντά στον Ταρλά και μας έβγαλε λόγο, όχι για τους σκοπούς και τα ιδανικά του Προσκοπισμού, αλλά για τον Απόντα Βασιλέα και την αφοσίωση που έπρεπε να δείχνουμε προς το σεπτόν πρόσωπόν του. Σηκώθηκα τότε και μαζί με καμιά δεκαριά συναγωνιστές και επιδεικτικά φύγαμε από τα γραφεία, όπου και δεν ξαναπατήσαμε.

Όταν τον επόμενο χρόνο ήρθα στην Αθήνα για σπουδές, διαπίστωσα πως τουλάχιστον στο Παγκράτι, την Καισαριανή και τις ανατολικές συνοικίες γενικότερα, όλα τα συστήματα των προσκόπων ήταν επανδρωμένα με επονίτες και ο προσκοπισμός εκεί δεν είχε μετατραπεί σε φιλοφασιστική οργάνωση.

Οι επαφές μου με τον θείο Αλκιβιάδη συνεχίστηκαν. Το πήρα συνήθειο να ανηφορίζω αν όχι κάθε βδομάδα, τουλάχιστον κάθε δέκα μέρες στα Μελίσσια και να τα λέμε. Μου έκανε εντύπωση πως έμενε απόλυτα συνεπής στον τρόπο ζωής που είχε διαλέξει. Δεν κοιμόταν σε κρεβάτι αλλά πάντα στον υπνόσακό του, δε χρησιμοποιούσε την ηλεκτρική κουζίνα αλλά μαγείρευε στην γκαζιέρα και γενικά από όλες τις ανέσεις που του θα μπορούσε να του εξασφαλίσει το σπίτι, τις μόνες που χρησιμοποιούσε ήταν το αποχωρητήριο και το ντους. Ακόμα και για την ψυχαγωγία ή την ενημέρωσή του δε χρησιμοποιούσε κανονικό ραδιόφωνο αλλά ένα φορητό ραδιοκασετόφωνο. Δε μπόρεσα να εξακριβώσω πώς την έβγαζε το χειμώνα, γιατί η γνωριμία μας έγινε αρχές Σεπτεμβρίου και εκείνη τη χρονιά ο καλός καιρός κράτησε ως τα τέλη Νοεμβρίου.

Φυσικά πήγαινε καθημερινά στη δουλειά που του είχε βρει ο πατέρας μου και όπως κατάλαβα του άρεσε η εργασία του και η ατμόσφαιρα που επικρατούσε στον εκδοτικό οίκο. Ανεβοκατέβαινε βέβαια στην Αθήνα με τη συγκοινωνία, είτε γιατί δεν τον είχε ακόμα κυριεύσει η μανία της ρόδας, που μόλις είχε εμφανιστεί και απλωνόταν διαρκώς είτε γιατί η οδήγηση δεν περιλαμβανόταν στα προσκοπικά πρότυπα.

Στην τρίτη επίσκεψή μου τον βρήκα να διακατέχεται από διάθεση εξομολόγησης. Για την ιστορία της ζωής του μου είχε πει πολλά στις δυο προηγούμενες επισκέψεις μου. Τώρα έθιξε ένα άλλο θέμα, που φαίνεται πως τον είχε προβληματίσει.

«Δεν ξέρω τι σου έχουν πει για μένα οι δικοί σου. Διαισθάνομαι πως τον πατέρα σου τον απογοήτευσα κάποτε, τότε που ήρθε να με δει στα τέλη της Κατοχής και μου πρότεινε να μπω στο ΕΑΜ. Εγώ τότε αρνήθηκα. Τι να σου πω. Φοβόμουν τα μπλεξίματα. Ύστερα, ήθελα πάντοτε να είμαι συνεπής με τον εαυτό μου. Βλέπεις δεν ένοιωσα ποτέ επαναστάτης. Από τον πατέρα μου, που ήταν πολύ αυταρχικός κι από τη μάνα μου, που ήταν πολύ απαιτητική, διδάχτηκά πως είχα μόνο υποχρεώσεις, όλο υποχρεώσεις. Κανένα δικαίωμα. Μόνο τον τελευταίο χρόνο ένοιωσα πως έχω το δικαίωμα να κάνω ό,τι θέλω, αλλά τώρα πια η υγεία μου δεν μου επιτρέπει να κάνω και πολλά. Άσε που δεν έχω επιθυμία για τίποτα σχεδόν»

Του απάντησα με διάφορες τετριμμένες κοινοτοπίες, πιο πολύ για να τον ενθαρρύνω να συνεχίσει την εξομολόγησή του.

«Ο πατέρας σου και οι φίλοι και ομοϊδεάτες του, έζησαν μια πολύ ενδιαφέρουσα ζωή. Την πλήρωσαν ακριβά ίσως, αλλά κι αν έφαγαν τελικά τα μούτρα τους, έχουν την ικανοποίηση πως αγωνίστηκαν για κάτι. Πως όταν έπρεπε είπαν παρών, ενώ εγώ παραμέρισα και κρύφτηκα πίσω από τις υποχρεώσεις μου. Κι εσύ ακόμα, που είσαι πολύ νεότερός μου, έζησες τότε έντονα. Σε θυμάμαι σαν ήρθατε στο χωριό μας, τον Γενάρη του ΄45 πρέπει να ήταν, και δώσατε μια παράσταση. Ειλικρινά τότε σας ζήλεψα για το κέφι, τη ζωντάνια και την ελευθερία που είχατε. Εγώ ούτε να ονειρευτώ μια τέτοια ζωή, μ΄όλο που τότε πήγαινα στη λέσχη της οργάνωσής σας στο χωριό. Αλλά βλέπεις,  τότε που μπορούσα κι ήθελα δεν τόλμησα. Αγαπούσα μια κοπέλα και την άφησα να φύγει…»

Τότε μου ανέφερε τη γνωριμία του μ΄αυτήν την κοπέλα, τη Δέσποινα.

«Την ξανάδες από τότε;» τον ρώτησα όταν τέλειωσε την αφήγηση του έρωτα που δεν πρόφτασε να εκδηλωθεί καν.

«Ξέρεις είμαστε γείτονες. Ο πατέρας της έχτισε ένα σπίτι εδώ, κοντά στη λεωφόρο. Αλλά αυτό έγινε πριν λίγα χρόνια. Στο μεταξύ πέρασαν πολλά. Η οικογένειά της κυνηγήθηκε και αναγκάστηκαν να φύγουν από το χωριό και να εγκατασταθούν στη Χώρα, αλλά κι εκεί τα ίδια. Τον πατέρα της τον έστειλαν εξορία κι η ίδια είχε προφυλακιστεί για λίγους μήνες. Τελικά, όταν ησύχασαν κάπως τα πράματα, ήρθανε στην Αθήνα και όπως κατάλαβα όχι μόνο ορθοπόδησαν αλλά κάνανε κατάσταση. Είναι παντρεμένη κι έχει τρία παιδιά. Βλεπόμαστε καμιά φορά στο δρόμο και εξακολουθεί να με βλέπει φιλικά».

«Εσύ πώς δεν παντρεύτηκες εδώ στην Αθήνα;»

«Όταν ήρθα ήμουν πια μεγάλος, γεροντοπαλίκαρο πες. Ποια θα μ΄έπαιρνε  σε τέτοια ηλικία».

«Μην το λες αυτό. Ο πενηντάρης είναι ο νέος της εποχής, δε λέει το τραγούδι;» τον παρηγόρησα.

Κούνησε το κεφάλι του.

«Βρε ας ήμουν τουλάχιστον γερός και δε θα μ΄ένοιαζε. Αλλά οι γιατροί με τρόμαξαν. Έχω γίνει υποχόνδριος και έχω κλειστεί στον εαυτό μου. Και σάμπως κάνω τίποτα; Αυτά όλα, η κατασκήνωση, η δήθεν προσκοπική ζωή, οι ψευτοαναρριχήσεις μου στο βραχάκι, σαχλαμάρες είναι. Το κατάλαβα όταν μια φορά γελάστηκα και κάλεσα μια συνάδελφο στον εκδοτικό οίκο που δουλεύω, που με καλοκοίταζε, μπας και εντυπωσιαζόταν με την πρωτοτυπία μου και την έριχνα. Το μετάνιωσα. Όχι μόνο δεν εντυπωσιάστηκε αλλά με πήρε στο ψιλό και την άλλη μέρα μ΄ έκανε ρεζίλι στο γραφείο. Έτσι από τότε έχω ξεκόψει από τις γυναίκες.».

Έφυγα από το σπίτι του Αλκιβιάδη στεναχωρημένος. Τον λυπήθηκα τον καημένο. Ύστερα με απορρόφησαν δουλειές και υποχρεώσεις και για καιρό ούτε τηλέφωνο δεν τον πήρα.

*  *  *

Πλησίαζαν πια τα Χριστούγεννα, όταν μας πήρε μια γνωστή της μητέρας μου, συμπατριώτισσά μας και γειτόνισσά του και μας είπε πως ο θείος Αλκιβιάδης ο Αλπινιστής σκοτώθηκε γλιστρώντας  από τον βράχο του οικοπέδου του.

Τουλάχιστον βρήκε ταιριαστό θάνατο.

169 Σχόλια to “Ο θείος Αλκιβιάδης ο αλπινιστής – ΙIΙ (Δημ. Σαραντάκος)”

  1. Κουνελόγατος said

    Καλή σκρόφα ήταν κι αυτή. Καλά να μην της αρέσει, να τον θεωρεί αστείο, αλλά και στη δουλειά του;
    Καλημέρα.

  2. Κουνελόγατος said

    Αναρρίχηση, κοιμάται σε σκηνή στο σπίτι του, ακούει τραγούδια στο κασετόφωνο, όντως είναι αστείο. Θυμίζει Θ.Β., σε ποια ταινία όμως;

  3. Γς said

    Καλημέρα

    Και στο τέλος:
    Ενας ξαφνικός θάνατος και τέλος.
    Ετσι απότομα.
    Στην ψύχρα…

  4. Γς said

    Και στην προηγούμενη συνέχεια είχα πει για την σημερινή:

    >Και πήγε λοιπόν στα Μελίσσια και έστησε και μια σκηνή μέσα στο σπίτι του για να ζήσει το παιδικό του όνειρο να γίνει πρόσκοπος, αλπινιστής κλπ.

    Μα πότε είχαμε ξαναπεί για το θείο;

  5. Γς said

    4:

    >Και στην προηγούμενη συνέχεια είχα πει για την σημερινή:

  6. spiral architect said

    Ο άδοξος θάνατος ενός ανώριμου ανθρώπου. Όσοι ασχολιόντουσαν ως και μεσίληκες με τον προσκοπισμό, τον είχαν σαν χόμπυ, πάρεργο ή/και ενασχόληση για επιρροή και κοινωνική ανέλιξη.

    Κάθε πράμα στον καιρό του και ο κολιός τον Αύγουστο. 🙄

  7. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    4 Λες να τα είχαμε ξαναπεί; Δεν θυμάμαι.

  8. Γς said

    Ο Τάσος Αρνιακός

    Οι πρόσκοποι γίνονται μετερεωλόγοι όταν μεγαλώσουν;

  9. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρα !

    Μια που δεν την βρήκα κάπου στα σχόλια, ας μεταφέρω εγώ την άσχημη είδηση του θανάτου του Δημήτρη Μαρωνίτη…
    Ακούω τώρα -εκτός των άλλων- για ένα κείμενό του, τη «Μαύρη Γαλήλη», γραμμένο σε χαρτοπετσέτες, μέσα στο κελί που τον φυλάκισαν στη Χούντα…

  10. Πάνος με πεζά said

    «Μαύρη Γαλήνη».

  11. B. said

    Λοιπόν, ο πατέρας μου (γενν. 1925) μου έλεγε πόσο είχε χολοσκάσει που τους υποχρέωσαν να διαλύσουν τις προσκοπικές οργανώσεις και να προσχωρήσουν στη νεολαία του Μεταξά. Το κουβεντιάζαμε πέρσι (90 ετών) κι ακόμα το φύσαγε και δεν κρύωνε.

  12. Γιάννης Κουβάτσος said

    Προσωμοίωση ζωής…Σαν να ήταν ερωτευμένος με μια πανέμορφη, λαχταριστή γυναίκα και να κοιμόταν με μια πλαστική κούκλα. Θλιβερός κι ο θάνατός του. Άλλοι ορειβάτες σκοτώνονται προσπαθώντας να σκαρφαλώσουν στο Έβερεστ κι αυτός έπεσε από βράχο μες στο οικόπεδό του. Του ταιριάζει απόλυτα ο »Ιδανικός κι ανάξιος εραστής» του Καββαδία.

  13. Γς said

    Δ.Ν. Μαρωνίτης [πριν δυο μήνες]:

    «Η Αριστερά ήτανε κι αυτή ένα κομμάτι της Ιστορίας που φαίνεται ότι άρχισε όπως άρχισε, στράβωσε όπως στράβωσε και τινάχτηκε στον αέρα, όπως την έχουνε τινάξει αυτοί που τους χρειάζεται να στιγματιστούν ως εγκληματίες».

    Πηγή: http://www.lifo.gr/articles/book_articles/97204

  14. Γιάννης Κουβάτσος said

    Διορθώνω στο 12: προσομοίωση.

  15. sarant said

    9: Κρίμα…..

    11: Μου το έχουν πει κι άλλοι αυτό.

  16. Γς said

    14:
    Σαν την εξομοίωση να ‘ούμε των πρώτων κομπιουτεροερευνητών.
    Μέχρι που κάποιος μετέφρασε το σιμιουλέισον σε προσομοίωση και ησυχάσαμε …

  17. leonicos said

    Ζήτω τα ψώνια!

    Πολύ μου άρεσε η αναγνώριση του ψώνιου ως δικαιώματος.

    Εγώ έχω πολλά. Βέβαια, δεν πιστεύω πια πως είμαι όμορφος, έξυπνος και καλλιεργημένος. Υπάρχουν καλύτεροι. Με είπαν ‘εξαιρετικό δάσκαλο’. Υπάρχουν καλύτεροι. Κι εραστές ακόμα… θα υπάρχουν καλύτεροι.

    Έχω μια επιθυμία, ν’ αποκτήσω μια βαρκούλα με κουπιά. Δεν κατάφερα να την ικανοποιήσω. Τώρα, ούτε νοικιασμένη δεν μου εμπιστεύονται. Βέβαια, υπάρχει η λύση της λεκάνης ή της μπανιέρας, που την είχα ανακαλύψει μικρός. Τη γεμίζεις νερό και με μερικά κομμάτια ξύλο διαφόρου μεγέθους, γίνεσαι ναύαρχος. Αλλά είμαι πολύ σοβαρός για να το κάνω τώρα.

    Επειδ’ή θα μου άρεσε να πετάω σαν πουλί και να πέφτω με αλεξίπτωτο, είχα βρει κάτι ανάλογο κάνοντας μακροβούτια και παρακολουθώντας τη ζωή των άλλων (ψαριών και καβουριών) ανάμεσα στα βράχια υποβρυχίως. Τώρα… δεν τολμάω πια να βάλω το κεφάλι μου κάτω από το νερό.

    Μου έμεινε το γράψιμο. Αφού έχω ακόμα τα δέχτυλά μου και τα πληκτρολόγια δεν έχουν απαιτήσεις καλλιγραφίας, αυτό το ικανοποιώ ακόμα. Τουλάχιστο με τίμησε μερικές φορές ο Σαραντάκος, βάζοντας κι εδώ κάτι δικό μου.

  18. sarant said

    13 Από την ίδια συνέντευξη:

    —Και τελειώσαμε με την Αριστερά;
    Νομίζω, όχι. Γιατί κι εδώ ξέρεις τι γίνεται; Κι εδώ ακόμη, όχι εκβιαστικά διλήμματα. Όχι ακριβώς υπέρβαση εκεί όπου υπάρχει η διαφορά, αλλά πάντως όχι και τόσο χωριστά τα σπίτια μας, όχι τόσο χωρισμένοι με τα ίδια μας τα παιδιά. Θα μείνω και δεν θα έχω κανένα παράπονο αν δημοσιεύσουν την ομολογία μου ότι είμαι γιος καπνεργάτη.

    —Χαρακτήρισες τους κυβερνώντες εγκληματίες.
    Ποιο είναι το έγκλημά τους; Το γκρέμισμα της ψευδαίσθησης; Όχι. Δεν πιστεύω ότι μου γκρεμίζουν την ψευδαίσθησή μου.

    — Την ελπίδα;
    Ούτε. Θα το ήθελαν αυτό κάποιοι άθλιοι, μπορεί και να το επιδιώκουν κιόλας, αλλά εγώ δεν αισθάνομαι ότι μου γκρέμισε κανένας αυτόν το σεβασμό που ένιωθα από έφηβος σχεδόν, εξαιτίας του πατέρα μου και του περιβάλλοντός του, για κάποιους ανθρώπους που μπαινόβγαιναν στη φυλακή, μιλούσαν όπως μιλούσαν, από τον μπακάλη ως κάποιους πιο γραμματισμένους. Όχι. Ξέρεις, τι; Υπάρχουν μερικές λέξεις που και να θες να τις διαγράψεις, δεν διαγράφονται.

    — Όπως;
    Όπως η λέξη «αγάπη». Κι όπως η λέξη «Αριστερά».

    Πηγή: http://www.lifo.gr

  19. Alexis said

    Θλιβερό.
    Θυμίζει όντως Θου Βου.
    Και Μίστερ Μπιν. 😦

  20. gpoint said

    Πάντως ο 50άρης του Ζαμπέτα κυκλοφόρησε επί χούντας και δεν νομίζω πως αναφ’ερεται σε τέτοια χρονολογία !

  21. Πάνος με πεζά said

    Το κακάο ψήνεται.

    Το μέρος μου μοιάζει σαν την περιοχή της ταβέρνας «Μαγγίνα», κοντά στο κοιμητήριο Μελισσίων. Ή πάλι κοντά στο νοσοκομείο «Αμαλία Φλέμινγκ».Βάσει των υψομετρικών στοιχείων…

    Υπάρχουν ακόμα στην Αθήνα γειτονιές με «βράχια», όπως στο Βύρωνα που έλεγε τις προάλλες ο Γς, στο λόφο Σικελίας στην Καλλιθέα, στα σχολεία του Χολαργού, και αλλού… Για μας τους περιπατητές της Αθήνας, είναι πάντα ένα ενδιαφέρον αξιοθέατο.
    Αη-Γιώργης, Καλλιθέα
    https://www.instantstreetview.com/@37.958121,23.714171,-98.1h,-8.94p,1z

  22. Γς said

    17 @ Λεώ

    Τέλειο!

    Μόλις πέρασες Λεώ στίς δέλτους του Κάκτου

    http://caktos.blogspot.gr/2016/07/leonicos-12-2016-1045.html

  23. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Λυπήθηκα πολύ για τον θάνατο του Μαρωνίτη. Τον έμαθα κι εγώ από τον Πάνο, πιο πάνω. Με πεζά.

  24. Alexis said

    #20: Μου φάνηκε και μένα περίεργη η αναφορά στον «πενηντάρη» που κυκλοφόρησε το 1972.
    Ο Δημήτρης Σαραντάκος ήταν τότε 43 χρόνων. Άρα οι επισκέψεις στον θείο πρέπει να έγιναν λίγο μετά, όταν θα ήταν, ας πούμε, γύρω στα 45.
    Περίεργο, γιατί από την αφήγηση διαφαίνεται πολύ νεαρότερη ηλικία του πατέρα Σαραντάκου

  25. Πάνος με πεζά said

    @ 24 : Κι εγώ την ίδια απορία είχα, αν και το τραγούδι μου φαινόταν λιγάκι παλιότερο – δε μπήκα να το ψάξω.

  26. Alexis said

    …Εκτός… εκτός και άν ο στίχος «ο πενηντάρης είναι ο νέος της εποχής» υπάρχει και σε παλιότερο τραγούδι από αυτό του Ζαμπέτα…
    Μάλλον απίθανο…

  27. Πάνος με πεζά said

    Όπως λένε τα προηγούμενα, τη χρονιά του κινήματος βενιζέλου (1935) ο Αλκιβιάδης τελείωνε την 6η Γυμνασίου, άρα ήταν 18 χρονών (;). Άρα είχε γεννηθεί το 1917, άρα το 72 ήταν στα 55 του, όπως περιέγραφε και το τραγούδι.

  28. Alexis said

    Ναι σωστά Πάνο, άρα η ηλικία του Αλκιβιάδη «κολλάει» με το τραγούδι.

  29. sarant said

    O θείος θα ήταν 12-15 χρόνια μεγαλύτερος από τον ανιψιό, όχι παραπάνω. Αυτό είναι πολύ συχνό.

  30. Κουνελόγατος said

    Σκύλε, εσύ που έχεις πχοιότητα, πες μας πως λινκάρουμε κάποιο δικό μας ή άλλο παλαιότερο σχόλιο.

  31. Γς said

    30:

    Κλικάρης την ημερομηνία και ώρα του σχολίου.
    Δλδ το «12 Ιουλίου, 2016 στις 11:30» στο σχόλιό σου.
    Και το λίκνο είναι έτοιμο:

    https://sarantakos.wordpress.com/2016/07/12/theia-14/#comment-370877

  32. Πάνος με πεζά said

    Δεξικλικάρης, για την ακρίβεια (συγγενής του πρώτου), και παίρνεις τη διεύθυνση συνδέσμου.

  33. Αγάπη said

    Για τις λέξεις που δέν διαγράφονται: Αγάπη και Αριστερά…
    Στο διηνεκές

  34. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Εμένα, ο θείος Αλκιβιάδης ο αλπινιστής, και ας μου συγχωρηθεί η τόλμη, μου θύμισε τον ελληνοαμερικανό επιχειρηματία Τζιμ Κούφος (:Δημήτρης Καλλιβωκάς), απ’ την σπουδαία ελληνική κωμωδία «Η Παριζιάνα», με την Βλαχοπούλου: όταν της κάνει πρόταση γάμου, εκείνη τον προειδοποιεί «αμ το θέλει το κορμάκι σου το μνηματάκι», και κάνοντας, αργότερα, αλπινισμό στις Άλπεις (!) εκείνος πέφτει αλλά τελικά δεν σκοτώνεται, όπως νομίζει η Βλαχοπούλου, η οποία παρουσιάζεται με ένα εξαίρετο, πένθιμο, μαύρο, τελείως εξώπλατο φόρεμα να τον θρηνεί.

    Σουρρεαλιστικές στιγμές των παιδικών μας χρόνων. Και γι’ αυτό, μόνο, ανεπανάληπτες.

  35. Γς said

    33:

    Κι ακουσε η Αγάπη για αγάπη και …

    Αγάπη και Αριστερά

    Και τι να΄γινε εκεινη η Αριστέα;

  36. Κουνελόγατος said

    Ευχαριστώ.
    Να θυμίσω λοιπόν αυτά:
    https://sarantakos.wordpress.com/2016/06/28/theia-13/#comment-367819
    Και η απάντηση του Νίκου.
    https://sarantakos.wordpress.com/2016/06/28/theia-13/#comment-367831

  37. sarant said

    Και βεβαίως τα ονόματα είναι παραλλαγμένα

  38. Γς said

    34:

    Μα κι αυτός ο χριστιανός να την πατήσει από ‘ενα βραχάκι…

    Σαν τον φίλο μου τον Κώστα που τη γλίτωσε από [τάχα μου] πτώσεις και άλλες ταρζανιές στην Κύπρο με τους τούρκους και τη βρήκε από ένα σκαλοπατάκι 10 πόντων.

    http://caktos.blogspot.gr/2013/05/blog-post_7135.html

  39. Γιάννης Ιατρού said

    30: Κουνελόγατος

  40. Γς said

    39:
    Α, θέλω κι εγώ…

  41. Γιάννης Ιατρού said

    40: Ζηλιάρη 🙂 που δεν κοιτάς το μαιλ σου ποτέ! 🙂 🙂

  42. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    38,
    αυτό με τα ανισοϋψή σκαλιά είναι μεγάλο πρόβλημα.
    Το έχει και η «Πρωτοπορία», στην ξύλινη σκάλα που ανεβαίνει στο πατάρι, αλλά ευτυχώς σε προειδοποιεί εγγράφως, πριν φτάσεις στο επίμαχο σημείο.

    Σκέφτομαι τώρα πόσοι να έχουν πέσει, έτσι άδοξα, πριν την αναγκαία προειδοποίηση…

  43. Κουνελόγατος said

    39. & 40. Σε πρόλαβε ο Γς στο βιράζ.
    https://sarantakos.wordpress.com/2016/07/12/theia-14/#comment-370878

  44. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα!
    (δεν πρόλαβα να πω, με την πελατεία πού ΄πεσε!)

    Ωραίο και συγκινητικό το σημερινό Νίκο. Πρόσκοπος ε; Λυκόπουλο όπως λέμε!

  45. Pedis said

    «Μπόμπιρες ντυμένοι σαν κρετίνοι που ακολουθούν έναν κρετίνο ντυμένο σαν μπόμπιρα»

  46. Πάνος με πεζά said

    @ 42 : Είναι τεράστιο πρόβλημα, κι ας φαίνεται ασήμαντο. Το πόδι «μαθαίνει» από τα πρώτα 2-3 σκαλιά το ρίχτι, κι έτσι, ακόμα και για χιλιοστά να μεγαλώσει ένα σκαλί, σκοντάφτει !
    Στον αρχιτέκτονα καθηγητή μου, γύρισαν πίσω τη μελέτη του κτιρίου της Ανακτορικής Φρουράς, γιατί οι σκάλες μεταξύ δύο ορόφων, δεν είχαν το ίδιο (το αυτό) ρίχτι, Ας πούμε, η μία είχε 17.5εκ. και η άλλη 17.3. Έχει να κάνει με το ύψος ορόφου μεν, αλλά ειδικά για τους Ευζώνους που ανεβοκατεβαίνουν με τσαρούχια, θεωρήθηκε μη αποδεκτό…
    Επίσης κάτι που θεωρείται «παγίδα» από τους αρχιτέκτονες, είναι το ένα σκαλί. Δεν το πιάνει το μάτι σου (υπάρχει ορατή μόνο μια ακμή, όχι δύο και άνω), κι έτσι το πιο πιθανό είναι να καταλάβεις ότι «έπεσες» απότομα.

  47. Κλάψ για το φουκαρά το θείο, που ποτέ δεν έζησε τη ζωή του.

    Σημειωτέον πως το τραγούδι του Ζαμπέτα λέει για σαραντάρη και ουχί για πενηντάρη. Όχι επειδή περάσαμε κάποιο πλαφόνι να λέμε ό,τι θέμε.

  48. Κουνελόγατος said

    «Σημειωτέον πως το τραγούδι του Ζαμπέτα λέει για σαραντάρη…».
    Σμπαρακουααααααακκκκκκκκκκ!!!

  49. Γς said

    46:

    Ηταν κι ο φίλος μου ο Κατέχης που είχε μανία με τις κακοτεχνίες των κλιμακοστασίων

    http://caktos.blogspot.gr/2014/03/blog-post_27.html

  50. Παναγιώτης Κ. said

    Φρένο στην παρακμή του μονήρους ανθρώπου και ειδικότερα ενός άνδρα, είναι να διατηρεί περιποιημένο και καθαρό σπίτι. Μου το δίδαξε εμπράκτως ο φίλος μου Παύλος -μακαρίτης πια- επί 25 χρόνια εργένης.
    Γενική καθαριότητα κάθε Σάββατο και πάντα υπήρχε ένα πρόχειρο πανάκι για ημερήσιο ξεσκόνισμα.
    Το προσεγμένο σπίτι φαίνεται από το αν είναι σκονισμένο ή όχι.
    Φρόντιζε επίσης ο Παύλος να το φρεσκάρει βάφοντας το συχνά. Ήταν και αυτός ένας τρόπος που έδινε νόημα στη ζωή του πέρα από την προσωπική εργασία για την κοινότητα, το χορό και το τσίπουρο.
    Η περίπτωσή του ενσαρκώνει τη φράση που συνηθίζουμε για τους τεθνεώτες. Αιωνία του η μνήμη.

  51. cronopiusa said

    ΟΔΥΣΣΕΙΑ Λ Νέκυια
    διαβάζει ο Δ.Ν. Μαρωνίτης και η Φ.Κομνηνού

    Μάνος Χατζιδάκις – Το τραγούδι της φωτιάς – 1963 – Προσκοπισμός

    Ο Μίμης Φωτόπουλος γηραιός πρόσκοπος στο Πελοπίδας ο καλός πολίτης

    Καλή σας μέρα!

  52. 48

    όντως σμπαρακουάκ!

    http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=details&song_id=2405

  53. sarant said

    52 Μπερδεύτηκες με το «μην κοιτάς που είμαι σαραντάρης» του Πάριου.

    Για εξηντάρηδες υπάρχει τίποτα; Από απλή περιέργεια ρωτάω 😉

  54. Πάνος με πεζά said

    Μάλλον δεν υπάρχει για εξηντάρηδες, πολλώ δε μάλλον όταν υπήρξε το «βρε πώς φαλιρίσαμε, που σαρανταρήσαμε !»

  55. Πάνος με πεζά said

    Κι όπως λένε τα σχόλια στο «stixoi.info», «Ο πενηντάρης» ερμηνεύτηκε ζωντανά σε ταινία του ’71, άρα δεν αποκλείεται να είναι και 2-3 χρόνια νεώτερο από την ηχογράφηση. Φαντάζομαι ότι αυτό συνέβη σε αρκετά τραγούδια του Ζαμπέτα, πολλά από τα οποία είναι διαθέσιμα μόνο μέσα από ταινίες, ούτε καν από ηχογραφήσεις !

  56. Παναγιώτης Κ. said

    Η κόρη μου ήταν στο Σώμα Ελληνίδων Οδηγών.
    Μια εμπειρία με θετική αποτίμηση αφού έμαθε να ζει και σε αντίξοες συνθήκες, να προσαρμόζεται, να διαχειρίζεται καταστάσεις και ανθρώπους, να διδάσκει , να επικοινωνεί και να παίρνει πρωτοβουλίες.
    Χρειάστηκε μια φορά να πάω να την πάρω από ένα συγκεκριμένο χώρο και έως ότου να τελειώσει παρακολούθησα λίγο τα δικά τους.
    Ακούγοντας τα τραγουδάκια τους, απόρησα με την αφέλεια του στίχου.
    Έκαμα όμως το λάθος να τα κοροϊδέψω και έτσι, έκοψα τις γέφυρες επικοινωνίας με την κόρη μου πάνω σε αυτό το θέμα. Μέχρι σήμερα μου μένει το ερώτημα: Τι εξυπηρετούν αυτοί οι αφελείς στίχοι; Μήπως καλλιεργούν…ταπεινούς χαρακτήρες;

  57. Alexis said

    #54: Και στο «Μια ζωή την έχουμε» Πάνο:
    «…μέχρι τα σαράντα του κι ύστερα μπατίρισε…»
    Κι ενώ ο Ζαμπέτας με τον «πενηντάρη» ανεβάζει τον πήχυ στα πενήντα, έρχονται οι Κατσιμιχαίοι, μια δεκαετία μετά, και τον ξαναρίχνουν στα σαρανταπέντε:
    «Ρίτα δεκαοχτώ χρονών κι εγώ σαρανταπέντε,
    Ρίτα εσύ ‘σαι στην αρχή κι εγώ στο παραπέντε»

    Δολιοφθορά εκ των έσω… 😀

  58. Corto said

    Μπορεί να μην είναι αλπινισμός, όμως κάποιες από τις αναρριχητικές διαδρομές σε βράχια της Αττικής, του Λυκαβηττού συμπεριλαμβανομένου, κατατάσσονται στις υψηλότερες κατηγορίες δυσκολίας.
    Ψάχνοντας λοιπόν για τους βαθμούς αναρρίχησης στην Αττική, πέτυχα την παρακάτω ιστοσελίδα με διαδρομές στην Πάρνηθα. Ομολογώ ότι σοκαρίστηκα από τις ονομασίες που έχουν δώσει οι ορειβάτες (αν είναι αυθεντικές βέβαια). Ευφάνταστοι και αθυρόστομοι οι αναρριχητές!

    http://www.climbing-greece.com/el/crags/parnitha-alogopetra-attiki-anarrihisi

    και

    http://www.climbing-greece.com/el/crags/parnitha-chouni

  59. Γς said

    46:

    Και μιας και μιλάμε για σκάλες, να μιά στο Κόθρι της Ανδρου που είδα προχτές.

    Την ανεβαίνεις και τρως πόρτα.
    [που δεν υπάρχει]

  60. Κουνελόγατος said

    Για 60 δεν έχω, πάρε αυτό. 🙂 Πιο κοντά σου είναι. 🙂
    http://www.google.gr/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=1&cad=rja&uact=8&ved=0ahUKEwicvNu12u3NAhVG1RQKHat9A6MQFggaMAA&url=http%3A%2F%2Fwww.stixoi.info%2Fstixoi.php%3Finfo%3DLyrics%26act%3Ddetails%26song_id%3D52864&usg=AFQjCNFVHNPJNKzDrB6dm87w99nYBefoog&bvm=bv.126130881,d.d24

  61. Γς said

    53:
    >Για εξηντάρηδες υπάρχει τίποτα; Από απλή περιέργεια ρωτάω

    Για εβδομηντάρηδες;
    Από απλή περιέργεια κι εγώ.

  62. Παναγιώτης Κ. said

    Διαβάζοντας την ανάρτηση, γεννήθηκε και σε μένα μια απορία γενικά με τον χρονικό προσδιορισμό των γεγονότων.
    Πάντως ραδιόφωνο τρανζίστορ είδα για πρώτη φορά το 1962. Προστατευμένο σε μια δερμάτινη θήκη. Το είχε ένας έφεδρος αξιωματικός των ΤΕΑ και εμείς τα παιδιά, στην πλατεία του χωριού ήμασταν εντυπωσιασμένα!
    Αν την κλασική φράση «το μέσο είναι το μήνυμα» την ερμηνεύω σωστά τότε το κυρίαρχο ήταν το μικρό αυτό ραδιόφωνο και όχι αυτό που μετέδιδε. Εξ άλλου, ραδιόφωνο μεγάλο με λυχνίες είχαμε και στο σπίτι μας.

  63. 60

  64. Πάνος με πεζά said

    Λίγο καλύτερα.

  65. Κουνελόγατος said

    63. Τι είναι δαύτο; Το κουνέλι κυνηγάει τη γάτα;

  66. leonicos said

    Γς, με θυμήθηκες;

    Πάλι καλά. Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια και για την τιμή που μου έκανες.

    Το γραφείο της Φωτεινής προς το κλιμακοστάσιό του σπιτιού έχει ένα σκαλί. Το πλήρωσα με μισό λίτρο αίμα και ρέψιμο στη μύτη. Και πρακτικά είμαι ο μόνος που περνάω, επειδή η Φ. έχει το γραφείο της στον ημιώροφο.
    Φοβερά επικίνδυνο, επειδή δεν το βλέπεις κι έτσι κια πάει το πόδι σου πιο ανοιχτά, δεν το βρίσκει.

    Και… μη με πάρετε με τις λεμονόκουπες.
    Υπήρξα για δύο μήνες άλκιμος. Πήγαμε κι εκδρομή, χωρίς στολές βέβαια.
    Το θνισιγενές ευτυχώς Σώμα των Αλκίμων το είχε δημιουργήσει ένας προσκέιμενος στα ανάκτορα τύπος, επειδή ο προσκοπισμός με τα διεθνή τζάμπορι τού φαινόταν ότι αριστερίζει. Επίσης, τον θεωρούσε ξενόφερτο. Μάζεψε και τους γονείς μας και τους εξέθεσε τις απόψεις του, και την επόμενη στιγμή, με το που γύρισε πίτι δηλαδή, ο πατέρας μου μου απαγόρευσε να ξαναπάω. Έτσι κι αλλιώς δεν φάνηκε. Διαλύθηκαν την επομένη.
    Όνομα δεν θυμάμαι

  67. leonicos said

    @64
    Βρε, Πάνο, σου λείπει η προοπτική αντίληψη.
    Θα κάνουν, κάποτε, το παράθυρο πόρτα. έβαλαν τη σκάλα, για να είναι έτοιμοι.
    Απλό

  68. Παναγιώτης Κ. said

    @46. Είναι έτσι όπως τα λες.
    Συνηθίζω να λέω ότι το πόδι έχει …μνήμη.
    Γιαυτό και πάντα φροντίζουμε να πιανόμαστε από την κουπαστή. 🙂

  69. ΣΠ said

    Είμαστε σίγουροι ότι θέλουμε ψήφο από τα 17;
    http://www.iefimerida.gr/news/277519/o-filis-dehtike-epithesi-apo-mathites-gia-arhaia-parelaseis-kai-mathima-thriskeytikon

  70. Γιάννης Ιατρού said

    Νίκο, η παγίδα χτύπησε!

  71. Πάνος με πεζά said

    Κι εδώ, προσεχώς καταπακτή…
    http://cdn.twentytwowords.com/wp-content/uploads/Building-Mistake-685×356.jpg?bd3790

  72. Κουνελόγατος said

    «Για εβδομηντάρηδες;
    Από απλή περιέργεια κι εγώ».

    Σχόλια στην ηλικία αυτή (71).

  73. Κουνελόγατος said

    72

  74. Γιάννης Ιατρού said

    73: Απάντηση δόθηκε, αλλά την έπιασε η παγίς 🙂

  75. Πάνος με πεζά said

    Ήθελα να ήξερα τί γράψανε στην άδεια αυτού εδώ (αν έβγαλε ποτέ άδεις, φυσικά). Βρίσκεται στα δικά μας τα χωράφια, στα Μεσόγεια. Στα Σπάτα, κοντά στην Αττική Οδό.
    https://www.instantstreetview.com/@37.948706,23.886469,48.8h,-8.23p,1z

  76. Γιάννης Ιατρού said

    53/61: Ε, πως, κάτι υπάρχει!

  77. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    76 Υποκουλτούρα! (Άκου «γέρος»!)

  78. Γιάννης Ιατρού said

    77β: 🙂 Έλα ντε, εδώ στιγμιότυπο, σφύζουν από ενέργεια!

  79. Γιάννης Κουβάτσος said

    69. Εντελώς αποτυχημένος θεσμός η Βουλή των εφήβων. Οι πιτσιρικάδες είναι άβολα φερέφωνα της οικογένειάς τους, των καθηγητών τους, του περίυρού τους. Απογοητευτικοί.

  80. Γιάννης Κουβάτσος said

    79. Άβουλα, όχι άβολα.

  81. gpoint said

    # 24, , 25, 26, 27 k.l.p

    Ρε παιδιά δεν έχει σημασία η ηλικία του θείου αλλά πως ενω περιγράφονται τόσες εξελίξεις στην διήγηση παραλείπεται η δικτατορία !! Λογικά πρέπει η σκηνή να δια δραματίζεται προ χούντας οπότε τότε το τραγούδι δεν υπήρχε.

  82. Jago said

    "Ναυτοπρόσκοποι μπουρλοτιέρηδες" σε παρέλαση στη #Nikaia #Piraeus

    A photo posted by Vangelis Dardantakis (@vangelisdard) on

  83. cronopiusa said

  84. Δεν είδα, πάντως, πέρσι σχόλια για την Βουλή των Εφήβων με πρόεδρο την Κ.

  85. sarant said

    81 Όχι απαραίτητα, ο θείος δεν ανακατευόταν.

  86. Παναγιώτης Κ. said

    @80. Εμείς πάντως άβουλα διαβάσαμε. 🙂

  87. (81) Αυτό σκέφτηκα κι εγώ, τον «αδιαφόρετο άνθρωπο», που δεν είχε βεβαρημένο παρελθόν ούτε ήτσν δημόσιος υπάλληλος, γιατί να τον απασχολήσει η Δικτατορία; Αλλωστε, πενηντάρισε το 1967-68, οπότε η επίσκεψη οπωσδήποτε θα έγινε αργότερα.
    Μόνο αν πάρουμε τελείως κυριολεκτικά τη φράση «μου φάνηκε πολύ γερασμένος για τα πενήντα του χρόνια» έχουμε πρόβλημα με το τραγούδι, που σίγουρα είναι λίγο μεταγενέστερο.

  88. Κουνελόγατος said

    Cronopiusa μπράβο, κι εγώ ακριβώς το ίδιο σκέφτηκα. Και άλλα, που δε γράφονται…

  89. Γιάννης Κουβάτσος said

    74. Σε ό, τι με αφορά, δεν σύχναζα πέρσι εδώ, ούτε έχω κολλήματα με πρόσωπα, κόμματα και ιδεολογίες-ιδεοληψίες. Άλλωστε ο θεσμός δεν είναι καινούργιος, για να κριθεί τώρα. Έχει δείξει από χρόνια ότι είναι μια σύναξη μικρομέγαλων παπαγάλων, ως επί το πλείστον. Γιατί ακούγονται κατά καιρούς και κάποιες ενδιαφέρουσες απόψεις εκεί μέσα, έτσι, για παρηγοριά, για να κρατιέται κάποιο φωτάκι αναμμένο.

  90. Γιάννης Κουβάτσος said

    Το 89 στο 84, όχι στο 74. Το κινητό δεν βγάζει αρίθμηση, δυστυχώς.

  91. gpoint said

    # 85, 87

    Απασχολούσε όμως τον συγγραφέα, όπως και τα γεγονότα του εμφυλίου που πάλι δεν απασχολούσαν τον θείο.
    Εν πάσει περιπτώσει εμένα η αφήγηση με παραπέμπει στην δεκαετία του 50- δύσκολα αρχές του 60
    Σύμφωνα με το κείμενο η προηγούμενη χρονολογία που αναφέρθηκκε ήταν στην δεκαετία του 40 είναι μεγάλο κενό μέχρι το 70 και όπως λέει ήταν στην τρίτη τους συνάντηση δλδ κανένα δυό μήνες μετά από την πρώτη τους συνάντηση

  92. Λ said

    ο βράχος …ασκήμαινε με τις γυμνές του επιφάνειες το τοπίο.

    Πόσο έχουν αλλάξει οι καιροί ή μάλλον ο τρόπος που βλέπουμε τη φύση. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι υπάρχει στον κόσμο άσχημος βράχος ή βράχος που να ασκημαίνει το τοπίο. Μάλλον τα ανθρώπινα κατακευάσματα ασκημαίνουν το τοπίο τη σήμερον.

  93. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

  94. Pedis said

    http://www.efsyn.gr/arthro/yvristiko-neonazienohos-o-mpalaskas

    άλλο νεοναζί, άλλο εθνικοσοσιαλιστής. Αν τον είχε αποκαλέσει νεοεθνικοσοσιαλιστή, ε τότε ντάξ.

    (Δεν είναι μυστικό το τι διαμείβεται μεταξύ των «τριών εξουσιών» και τους ναζί.)

  95. 89: Το σχόλιό μου δεν αφορούσε εσένα ως πρόσωπο. Εξόν κι αν παρακολουθείς τακτικά το κανάλι της Βουλής, δεν θα είχες πάρει χαμπάρι, ούτε εσύ, ούτε οι περισσότεροι το περσινό πανηγύρι, που είχε ξεκίνησε ο Κακλαμάνης όταν «λεφτά υπήρχαν», γιατί, πολύ απλά, λίγοι ασχολήθηκαν τον περασμένο Σεπτέμβρη. Φέτος, για τους δικούς τους λόγους και ατζέντα, μμε, μιμίδιοι, και λοιποί, αποφάσισαν αλλιώς…

  96. leonicos said

    Ξαναμπήκα να δω τι γίνεται (Έγκλειστος της Φωτεινής, μόνη επικοινωνία μου με τον έξω κόσμο το Διαδίκτυο)

    Τελικά τρωγόμαστε με το πότε γράφτηκε το τραγούδι; Το τραγούδι γράφτηκε μετά. Ο συγγραφέας γράφει από μνήμης, και του φάνηκε νόστιμο να πει κάτι γι’ αυτό για τους υπόλοιπους 50+ που κυκλοφορούν στον κόσμο. Δεν απομαγνητοφωνεί. Περιγράφει έναν τύπο ανθρώπου. Η αναφορά στο τραγούδι δεν χαλάει κάτι.

    Συμφωνω με την Λ. Ποιος βράχος ασκημαίνει τοπίο;

    Στο κάτω κάτω πόσοι συμφωνούμε με τον Κατσιμίχα ότι 45= στο παρά πέντε. Όλοι ξέρουμε πως δεν είναι έτσι, και μπορεί η Ρίτα να ήξερε κάτι παραπάνω.

  97. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Βλέπω η Μυτιλήνη πρώτη μετά την Αθήνα ιδρύει ομάδα προσκόπων :
    Το 1910 ο Αθανάσιος Λευκαδίτης ίδρυσε την πρώτη προσκοπική ομάδα στην Ελλάδα, την οποία ονόμασε «Σώμα Προσκόπων». Στις 26 Μαρτίου 1912 έγινε η πρώτη παρέλαση, στην Αθήνα, από 125 προσκόπους. Η δημόσια αυτή εμφάνιση συντέλεσε στην ταχύτερη εξάπλωση της κίνησης.Στις 20 Ιανουαρίου του 1913 ο Κων. Μελάς ίδρυσε ομάδα στη Μυτιλήνη . Επίσης τον Ιανουάριο ο Νικ. Πασπάτης ίδρυσε στην Χίο προσκοπική ομάδα.

  98. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα, πενηντάρηδες και μη!

  99. Παναγιώτης Κ. said

    Η Βουλή των Εφήβων είναι Ελληνική πατέντα ή την συναντάμε και σε άλλες χώρες;
    Σε τι αποσκοπεί;
    Προσωπικά δεν με ενοχλεί η κριτική που κάνουν στην εξουσία τα παιδιά έστω και να γίνεται με τη γλώσσα των καθηγητών και των γονέων τους.Της εξουσίας, μια ανελέητη κριτική της πρέπει.

  100. Λ said

    Πάντως η συνήθεια να μένουν τα αγόρια της οικογένειας ελεύθερα μέχρι να παντρευτεί και το τελευταίο κορίτσι ήταν πολύ βάρβαρη και καταπιεστική. Πόσοι και πόσοι χάλασαν τη ζωή τους για να κάνου το «πρέπον». Μετά ήταν και η άλλη συνήθεια, να μην μπορεί να παντρεφτεί η μικρότερη αδερφή αν δεν παντρευόταν πρώτα η μεγάλη.

  101. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μόνο που η κριτική της εξουσίας γίνεται από πολύ συντηρητική σκοπιά, Παναγιώτη. Δες αυτά που είπανε στον Φίλη. Θυμίζουν τους φοιτητές των αρχών του 20ου αιώνα, που βγήκαν στους δρόμους για τη μετάφραση της Ορέστειας και των Ευαγγελίων στη δημοτική. Δεν γίνεται νέα παιδιά, και μάλιστα εκπρόσωποι των σχολείων τους και των αυμμαθητών τους, να μιλάνε σαν μέλη της «Ζωής» και του «Σωτήρα».

  102. Γιάννης Κουβάτσος said

    Συγνώμη, του «Σωτήρος». 😊

  103. 48, 52, 53,
    Δεν έγινε και τίποτα!

  104. Γιολάντα Μ. said

    Αγόρια καλησπέρα. Νομίζω πως είναι έγκλημα να δίνουν οι γονείς στα παιδιά τους ονόματα, όπως π.χ. Αλκιβιάδης, Περικλής κλπ. Το παιδί θα λυγίσει υπό το βάρος ενός τέτοιου ονόματος και είτε θα βγεί φασίστας, είτε κρετίνος, είτε ανθρωπάκι όπως ο θείος Αλκιβιάδης

    Με την ευκαιρία, να συχαρούμε τους 27 βουλευτές του Σύριζα που ζητούν να επιτραπί ο συνδικαλισμός στις Ένοπλες Δυνάμεις. Είναι καιρός να εκδημοκρατιστεί αυτός ο θεσμός που συντηρεί και αναπαράγει τον εθνικισμό στην Ελλάδα. Αν δεν εκδημοκρατιστεί ο Στρατός επί αριστερής κυβέρνησης, πότε θα εκδημοκρατιστεί; Μπράβο στον Τσίπρα, μακάρι να το τολμήσει.

  105. 76, 77,
    Γερός λέει: «Ένας γερός εξηντάρης»!

  106. Θύμμαχος Θήτης said

    Cerro Torre
    (για τα όνειρα του Αλκιβιάδη)

  107. Γς said

    105:

    Και Geriatric για γερους.
    [Γερούς ή γέρους;]

  108. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Το θείο τον συμπάθησα κι εγώ. Μου έφερε στο νου έναν φίλο του αδελφού μου,με αντίστροφη όμως πορεία.Για την ακρίβεια ήταν θείος φίλου του που καθώς δεν είχε εδώ στην Αθήνα άλλους συγγενείς είχε μ΄εμάς συναλίκι. Κρητικό θηρίο εγκλωβισμένο σ΄ένα διαμέρισμα στην Κυψέλη μέχρι να πάρει σύνταξη. Όλο στο έξω είχε το νου του.Έκανε χουμά κουτάλια όλο το λεκανοπέδιο και τις θάλασσες της Αττικής. Πεζοπορούσε, ορειβατούσε,κολυμπούσε.Έφερνε χόρτα και μανιτάρια από την Πάρνηθα ,ραδίκια από το Λαύριο, από τα Λεγραινά, από το Γραμματικό. Στις ακτές προς Σούνιο είχε «φωλιές» μέσα στα βράχια.Πήγαινε τα Σαββατοκύριακα κι έφερνε χταπόδια ένα σωρό και στρείδια. Πηγαίναμε μαζί κάποιες φορές κι έχω την εμπειρία να κοιμόμαστε αράδα,τέτοια εποχή, υπαίθρια πάνω σε ξερούς ανεμοχόρτους και να πηδάνε τη νύχτα πάνω μας αγριοκούνελα. Ο αδελφός μου μαθήτεψε καλά από το φοβερό μπαρμπα Νίκο στο να φτιάχνει θηλιές και τσακώσαμε κι ένα φουκαριάρικο κουνελόνι εκεί στον Πάτροκλο τότε.
    Μόλις πήρε σύνταξη γύρισε στο χωργιό,κάπου στα ημιορεινά των Χανίων όπου είχε μια αδελφή παντρεμένη. Πιάστηκε με τα αγροτικά, να ξεδασώσει κάτι πατρικά χωράφια,να ζωντανέψει ένα αμπελάκι κλπ και μας τηλεφώναγε όλος χαρά (ξεθεωμένος) που θα έβγαζε δικό του κρασί και μας περίμενε. Και τον έπιασε η μέση τον έρμο και εγχειρίστηκε και τί διάολο έγινε και καλά δεν πήγε κι έμεινε ανήμπορος να κοιτά τη Μαδάρα, και κάτι με την πίεση συνέβηκε κι απόθανε γρήγορα γρήγορα, ούτε 70, μαραζωμένος. 😦

  109. Λ said

    Ο πιο ανίκητος εχθρός είναι Νικοκύρη ο καιρός

  110. sarant said

    105 ‘Ετσι μάλιστα!

  111. Παναγιώτης Κ. said

    @101. Όπως πολύ σωστά έγραψες στο #89, Γιάννη «ακούγονται κατά καιρούς και κάποιες ενδιαφέρουσες απόψεις εκεί μέσα,…,για να κρατιέται για παρηγοριά κάποιο φωτάκι αναμμένο».
    Ναι ακούγονται και συντηρητικές απόψεις ίσως και αντιδραστικές, ακούγονται και μηδενιστικά πράγματα ( ο μηδενισμός είναι το προσωπείο της μιζέριας). Από την ποσότητα θα ξεχωρίσει το ποιοτικό.
    Στο #99 αναρωτήθηκα σε τι αποσκοπεί ο θεσμός αυτός.
    Στην εκπαίδευση στο δημοκρατικό παιχνίδι;
    Στο να πέσει ο σπόρος της συμμετοχής στα κοινά στους νέους ανθρώπους;

    Το ζήτημα της συμμετοχής στα κοινά είναι μείζον όπως μείζων είναι και η απουσία διαδοχής. Έχουμε παραδείγματα ανθρώπων που είχαν σημαντική κοινωνική παρέμβαση και προσφορά και δεν φρόντισαν την διαδοχή τους. Δεν αναφέρομαι σε επίπεδο κεντρικής πολιτικής σκηνής. Μιλώ για συλλόγους, σωματεία κ.λπ. Οπωσδήποτε δεν είναι ό,τι πιο εύκολο η διαδοχή αλλά είναι απαραίτητο για να υπάρξει συνέχεια σε κάποιο έργο που ξεκίνησε. Διαφορετικά όλα πάνε στράφι.

    Γράφω το τελευταίο με πόνο ψυχής έχοντας το εξής πρόσφατο παράδειγμα.
    Βρέθηκα πριν δύο μέρες στη Θάσο στα Λιμενάρια όπου υπάρχουν τα απομεινάρια από τα μεταλλεία.
    Δεσπόζει το περίφημο παλατάκι, καθώς το ονομάζουν, όπου βρίσκονταν τα γραφεία της Εταιρείας.Υπήρξε το 2006 αναπαλαίωση η οποία έμεινε στη μέση και μετά αφέθηκε στην τύχη του να ρημάζει. Υποθέτω ότι κάποιος φρόντισε να γίνουν οι εργασίες. Οι διάδοχοί τους όμως δεν έδειξαν ενδιαφέρον.
    Έχουμε εξάλλου και τα παραδείγματα των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων αλλά και γενικώς της δημόσιας περιουσίας.

    Ακούω πολλούς να καταφέρονται εναντίον της πολιτικής και των πολιτικών και οι ίδιοι δεν έχουν συμμετοχή στα κοινά. Μα αν δεν συμμετέχεις εσύ ο…πρώτος και κριτικάρεις αυτούς που είναι στη σκηνή και μάλιστα με απορριπτικό τρόπο τότε είναι φυσικό και επόμενο να καταλαμβάνουν τις θέσεις οι …δεύτεροι.
    Το ζήτημα της συμμετοχής στα κοινά με απλό και συγχρόνως ουσιώδη τρόπο το έθεσε ο Πλάτων και νομίζω ότι έχει μέχρι σήμερα ισχύ.

  112. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    105/110 «Γερά γερά με τσαμπουκά!» 🙂

  113. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Tην ζωή, ή την ζείς ή την κοιτάζεις, οι περισσότεροι άνθρωποι επιλέγουν (;) το δεύτερο, κι όταν περνούν τα χρόνια, για να εξισορροπήσουν την οδύνη τους για όσα δεν τόλμησαν, εξιδανικεύουν το κοίταγμα, και το χειρότερο, φθονούν όσους τόλμησαν, και το ακόμα χειρότερο, υποχρεώνουν και τα παιδιά τους να γίνουν ΜΑΤΑΚΗΔΕΣ της ζωής, τάχα μου για να μη πάθουν τίποτα κακό και χάσουν την ζωή τους, κι ας την χάνουν κάθε μέρα, για τα προκατασκευασμένα και προκαθορισμένα ιδανικά, λές και υπάρχουν αντικειμενικά ιδανικά.

    17 – «Επειδ’ή θα μου άρεσε να πετάω σαν πουλί και να πέφτω με αλεξίπτωτο, είχα βρει κάτι ανάλογο κάνοντας μακροβούτια και παρακολουθώντας τη ζωή των άλλων (ψαριών και καβουριών) ανάμεσα στα βράχια υποβρυχίως. Τώρα… δεν τολμάω πια να βάλω το κεφάλι μου κάτω από το νερό.»
    Λεώνικε, εκ πείρας μιλώντας, σου λέω πως είναι υπέροχα και τα δύο, αλλά δεν έχουν καμία σχέση. ΤΟΛΜΗΣΕ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΤΩΣΗ, δεν είναι αργά, δεν είναι επικίνδυνη, κι όταν ανοίγει κι αισθάνεσαι τα G, είναι σχεδόν βαθύς οργασμός, (στην τρίτη νεότητά σου, είναι ό,τι πρέπει-χαμόγελο) οι αισθήσεις σου θα φτάσουν στα άκρα και θα βλέπεις αλλιώς τον κόσμο μετά, πιο ώριμα, πιο γεμάτα, και με μεγάλη συγκατάβαση, ενώ με τον θάνατο θα γίνετε τα καλύτερα φιλαράκια.
    Αν σ΄ενδιαφέρει, πάρε το mail μου από τον Νικοκύρη.

    92 – «Δεν μπορώ να πιστέψω ότι υπάρχει στον κόσμο άσχημος βράχος ή βράχος που να ασκημαίνει το τοπίο.» 96 – «Συμφωνω με την Λ. Ποιος βράχος ασκημαίνει τοπίο; »

    Ο σπασμένος βράχος απ΄τα σκαπτικά, για να δημιουργηθεί ο χώρος που θα χτιστεί το σπίτι, είναι ξεκοιλιασμένος βράχος, κι είναι άσχημος, σαν τριανταφυλιά με κομμένα τα τριαντάφυλλα, σαν μωρό με κομμένο κεφάλι.

    Για σένα Λεώνικε, ΤΟΛΜΗΣΕ ΤΟ!!!

  114. Πάρα πολύ καλό το τέλος και όλα τα προηγούμενα κείμενα, ευχαριστούμε.

  115. sarant said

    114 Νάσαι καλά αγαπητέ!

  116. Πάνος με πεζά said

    To Βάνι, της Μήλου, από τους ωραιότερους βράχους της Ελλάδας, μάλιστα και με αγώνες αναρρίχησης ενίοτε. Οριοθετεί (κατά το ήμισυ) τον φυσικό κόλπο του Αδάμαντα, που φαίνεται στο βάθος.

    Κι εδώ άλλοι, επίσης αναρριχητέοι (!!!) βράχοι, στην Κάλυμνο.
    http://www.iefimerida.gr/sites/default/files/styles/708×320/public/kal708_1.jpg?itok=eWYCll1y
    Διακρίνεται η παραλία Μασούρι, και στο βάθος το νησάκι Τέλενδος.

  117. gryphon said

    99
    Tον Σαμαρακη σαν να θυμαμαι να προωαλλουν τα καναλια πριν καποια χρονια σαν τον εμπνευστη αυτης της ιστοριας με την Βουλη των εφηβων.Κι εγω παντα εβρισκα αφορητα κοινοτοπα και μελοφραματικα τα οσα ελεγαν οι περισσοτεροι εφηβοι και παντα ειχα την αισθηση οτι τους τα γραφουν αλλοι οσα ελεγαν.
    Οχι μονο σε αυτους ομως.Μια περιβοητη «ανοικτη επιστολη» ενος μαθητη που ειχε δημοσιευσει πριν χρονια η Ελευθεροτυπια σαν να την ειχε γραψει καποιος που εγραφε και τα κειμενα διαφορων στην Βουλη των εφηβων,
    Και κατι κειμενα δηθεν του Ρωμανου παλι οι ιδιοι τα εγραφαν.
    Και την Ζωη Κωνσταντοπουλου οποτε την ακουγα να μιλαει νομιζα οτι διαβαζει κειμενο που εχει γραφτει για την Βουλη των εφηβων.
    Δηλαδη παιδαριωδες.
    Τωρα αν καταλαβα καλα αρκετοι εδω δυσανασχετησαν επειδη καποια παιδια την ειπαν στον Φιλη για τα αρχαια την προσευχη κλπ και αυτο θεωρειται οτι ειναι κατι μη επαναστατικο συντηρητικοκλπ.
    Πολυ πιθανο καποιοι για αντιπολιτευτικους λογους να τα εβαλαν να το κανουν αλλα γενικα εχει γυρισει ο κοσμος αναποδα.
    ςγινα «συντηρητικοι» οι νεοι δεν πινουν δεν καπνιζουν αποφευγουν τσ ναρκωτικα και τον μαρξισμο οπως ο διαολος το λιβανι και εγιναν επαναστατριες οι γυναικες σε κλιμακτηριο.
    Το βλεπω παντου γυρω μου στο συγγενικο μου περιβαλλον το φιλικο επαγγελματικο κλπ.
    Ειχαμε τις μαιναδες του Διονυσου και τωρα γεμισε ο τοπος απο μαιναδες 45 και ανω του Τσιπρα της αριστερας και της επαναστασης.
    Πως ειναι μια σε αυτο το σηριαλ το Μην αρχιζεις την μουρμουρα που βγαζει την Παναγια σε αυτον τον ανθρωπακο και ακομη και ηρεμα να θελει να μιλησει η φωνη της εχει παντα μια υστερικη χροια ολο αποφνωση και επιθετικοτητα.

  118. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    111. Οι μικροαστοί προτιμούν την άνεση από την ηδονή, το βόλεμα από την ελευθερία, και μια ευχάριστη θερμοκρασία από την εσωτερική φλόγα που καίει τα σωθικά.
    Herman Hesse, 1877-1962

    ΥΓ Το ιδιο πρεπει να ισχυει κια για τους αγροτες, κτηνοτροφους, ψαραδες,…

  119. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>Αν ήταν καλοσύνη θα τη βγάζαμε στο ύπαιθρο
    Έτσι το λέμε κι εμείς για τη μέρα της καλοκαιρίας.
    «Να κάμει μερικές καλοσύνες να προλάβομε να μαζώξομε τς ελιές»
    Επίσης σχετικό, καλοσυνεύει-εκαλοσύνεψε ο καιρός,

  120. Γς said

    97:

    Ηταν κι η σφαγή των Προσκόπων του Αϊδινίου το 1919. Που ο Πάουελ, ο ιδρυτής του προσκοπισμού είχε πει σχετικά τα εξής:

    «Η θυσία των Ελλήνων Προσκόπων του Αϊδινίου αποτελεί μοναδικό παράδειγμα στον Προσκοπισμό όλου του κόσμου. Οι ηρωικοί Πρόσκοποι επισφράγισαν με το αίμα τους τα ιδανικά της αγάπης των για την πατρίδα και για την ελευθερία».

    http://proskopoiagriniou.blogspot.gr/2012/06/blog-post_19.html

  121. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Τι ακριβώς είναι η «Βουλή των Εφήβων»;
    Η «Βουλή των Εφήβων» είναι ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα της Βουλής των Ελλήνων που διοργανώνεται από το 1995 σε ετήσια βάση. Από τη Θ΄ Σύνοδο (2003-2004) το πρόγραμμα διοργανώνει το Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία.
    http://www.efivoi.gr/?CMD=faq

    http://www.efivoi.gr/

  122. 101: Εκπρόσωποι του εαυτού τους, και μόνο, είναι. Αναδεικνύονται με κλήρωση, μεταξύ όσων μαθητών Β΄ Λυκείου είχαν το χρόνο και τη διάθεση να τρέξουν όσες περισσότερες δραστηριότητες και κουίζ στο σχετικό ιστότοπο -όσα περισσότερα τελειωμένα, τόσοι περισσότεροι κλήροι. Διαδικασία που έγινε Φλεβάρη και Μάρτη.
    http://www.efivoi.gr/ (από τις τελευταίες εναπομείνασες αρπαχτές σε εξωτερικούς κομπιουτεράδες στη Βουλή)

  123. Γιάννης Κουβάτσος said

    Συμμετοχή στα κοινά; Σωστό, Παναγιώτη, αλλά μπορεί να γίνει και γίνεται με χιλιάδες τρόπους. Από ενεργούς πολίτες έχουμε ανάγκη, όχι από εκκολαπτόμενους πολιτικάντηδες. Ίσως να ‘μαι αυστηρός με τη βουλή των εφήβων, αλλά όσες φορές παρακολούθησα συνεδριάσεις της, απογοητεύτηκα. Δεν περίμενα φυσικά να ακούσω φοβερές και τρομερές εμπνεύσεις, αλλά όχι και να παπαγαλίζουν αυτά που ακούνε στις οικογενειακές συγκεντρώσεις.

  124. 111
    Η …»Δημοκρατία» στον νεοελληνικό όχλο δεν φαίνεται να πολυφτουράει (ενώ αποτελεί και απατηλό άλλοθι για να επιβάλουν φασιστικά διάφοροι αγύρτες τις ορέξεις τους και τα συμφέροντά τους): δείτε, λ.χ., τι γίνεται με την διαχείρηση στις πολυκατοικίες. Εκεί, στον βολικό μικρόκοσμο τής κάθε πολυκατοικίας, όπου θα περίμενε κανείς να γίνεται καθημερινή πράξη η άμεση δημοκρατία και να παραδίδονται μαθήματα κοινωνικής ευθύνης, αξιοπρέπειας, ηθικής τάξης, πολιτικής εντιμότητας, άδολης κρίσης και κριτικής περί την λήψη κι εκτέλεση αποφάσεων, κλπ, το σύνηθες είναι είτε η πλήρης αδιαφορία είτε η ρεμούλα! Και, όταν δεν βρίσκουνε άκρη, προτιμάνε οι …»δημοκράτες» ένοικοι να παραδίνουνε την διαχείριση του οίκου τους στούς λωποδύτες επιτήδειους των «εταιριών» διαχείρισης αφήνοντάς τους εκείνους να αποφασίζουν και να ενεργούν γι’ αυτούς (και, συχνά, να τους κλέβουν στην ψύχρα!) …αντ’ αυτών!!! Η «Δημοκρατία» στην σημερινή Ελλάδα έχει καταστεί συνώνυμη της παραπλανητικής προτεσταντικής «Democracy» ενώ έχει μείνει πλέον μόνο σαν …στρογγυλή σφραγίδα να σφραγίζει την κρατική αυθαιρεσία και την αδιαφορία των πολιτών της: κατάντησε (στον τόπο που την γέννησε!) μιά μεγάλη ΑΠΑΤΗ… Δυστυχώς!
    Γιατί, λοιπόν, νομίζετε ότι αυτό το κίβδηλο και ψευδεπίγραφο πολίτευμα ετούτου του άθλιου κράτους των άθλιων εκμαυλιστών «δημοκρατών» θα άφηνε την ευκαιρία να πάει χαμμένη και να μην προσφέρει δωρεάν φροντιστήριο στους αφασικούς νέους του για τους όρους του «παιχνιδιού» της εξουσίας του; Έτσι, μάλιστα, συντηρείται κάλλιστα από το ίδιο το ελεεινό κράτος και ο διπολισμός ανάμεσα στους «οργισμένους» μολοτοφόρους εφήβους των πεζοδρομίων και τους «ρήτορες» εφήβους της κΥνοβο(υ)λευτικής …εκπροσώπησης. Δηλαδή, η κοροϊδία πάει σύννεφο και όλοι εδώ και χρόνια τώρα είναι ευχαριστημένοι και ενθουσιασμένοι και περήφανοι για τα «παιδιά» της Ελλάδας που προορίζονται να την …κυβερνήσουν αύριο.
    Με τις υγείες μας! «…Τέτοιους βγάζει το έθνος μας…», λέμε!!!

  125. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Βουλή των εφήβων, αρχαία, και άλλες ηλιθιότητες.
    Γονείς, προτρέψτε τα παιδιά σας να ασχοληθούν με το θέατρο, και να δημιουργήσουν θεατρικές ομάδες, πιέστε τις δημοτικές αρχές για παραχώρηση χώρων, και για την θεσμοθέτηση ετησίου διαγωνισμού, με έπαθλο την τηλεοπτική μετάδοση του νικητήριου έργου, από κανάλι πανελλήνιας εμβέλιας. Υπάρχουν αρκετοί φτασμένοι ηθοποιοί που θα τα βοηθήσουν αφιλοκερδώς σκηνοθετικά, όπως η γλυκύτατη Ασπασία Τζιτζικάκη στον Γέρακα. Είναι ακίνδυνο, είναι δημιουργικό, προάγει την συνεργασία, χαρίζει αυτοπεποίθηση, σκοτώνει την αδράνεια του F.B, τα παιδιά αποκτούν αρχές, και το κυριότερο, ΜΟΡΦΩΝΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ. Στο θέατρο, μπαίνεις αγράμματος, και βγαίνεις μορφωμένος, συν το κέρδος της όμορφης αίσθησης της συνέχειας του πολιτισμού από τα αρχαία χρόνια.
    ΕΤΣΙ ΘΑ ΑΓΑΠΗΣΟΥΝ ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ, ΕΤΣΙ ΘΑ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΤΑ ΜΑΘΟΥΝ, ΕΤΣΙ ΘΑ ΜΑΘΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.
    Όπως λέει κι ο σοφός πατέρας της ΕΦΗΣ, στην ζωή δεν χρειάζεται κόπος, αλλά τρόπος.

  126. Πάνος με πεζά said

    A ρε Λάμπρο…
    Έχουμε «φάει» τη Ρεματιά (Χαλανδρίου) με το κουτάλι, 1999-2005… Τι «Ήταν όλοι τους παιδιά μου», τι «Kαληνύχτα Μαργαρίτα», τι «Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε», τι «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας»… δεν τα θυμάμαι και όλα…
    Και καμια-δυο συμμετοχές στους περίφημους Αγώνες Ερασιτεχνικών θιάζων στου Ζωγράφου, αρχές Σεπτέμβρη…

  127. Θύμμαχος Θήτης said

    από το Προσωπικό Ιστολόγιο του Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβροσίου
    Ο Διάβολος προσπάθησε να τον κάψει ζωντανό…
    (αλλά απέτυχε ο άσχετος)
    ηττπ://mkka.blogspot.gr/2016/07/blog-post_11.html

  128. sarant said

    122 Δεν ηξερα ότι έτσι γίνεται η επιλογή!

    127 Σημ. Έπειτα από όλα αυτά έθεσα σε λειτουργία το σύστημα Συναγερμού. Όμως από λανθασμένον χειρισμόν μου το σύστημα άρχισε να ηχεί! Ή ώρα ήτο μετά τήν 12.30΄το μεσονύκτιον! Διώρθωσα το σύστημα, οι εντός του Επισκοπείου σειρήνες έπαυσαν να ηχούν.
    Την επομένην, Σάββατον πρωΐ, επληροφορούμην, ότι η εξωτερική σειρήνα καθ’ όλην την διάρκειαν της νυκτός εξέπεμπεν ένα υπόκωφον θόρυβον, λίαν δε ενοχλητικόν διά τους γείτονας, καθώς ένας εξ αυτών το ωμολόγησεν εις τον κ. Νικ. Πανούτσον, τόν οδηγόν μου!
    Ο Διάβολος έτριζε τα δόντια του, διότι είχεν αποτύχει εις τα σχέδιά του, να μας καύση! Η Χάρις του Κυρίου τον είχεν παρεμποδίσει! Ενεθυμήθην τότε τον πολύαθλον Ιώβ και τα μάτια μου εδάκρυσαν από την ευγνωμοσύνην μου πρός τόν Πανάγαθον Θεόν!

  129. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    126 – Άσχημα ήταν; θα ήταν καλύτερα στο σπίτι με τηλεόραση και βιντραιχνίδια;
    Έχουν αποβλακωθεί οι οικογένειες Πάνο, δεν επικοινωνούν, κλειδωμένα στα δωμάτιά τους με τους υπολογιστές τα μέλη τους, απομονωμένοι και χαμένοι στην ψευδαίσθηση του διαδικτύου. Το ξέρεις πως υπάρχουν οικογένειες, που είχαν να μιλήσουν δυο μέρες μεταξύ τους, ενώ ήταν όλοι μέσα στο σπίτι; Οι γονείς δίνουν στα νήπια τάμπλετ, για να τα ξεφορτωθούν, και να ζήσουν την διαδικτυακή ψευδαίσθησή τους. Θα είναι πολύ περίεργη η κοινωνία σε δέκα χρόνια.

  130. κουτρούφι said

    #127.
    1. Ήταν Παρασκευή βράδυ της 8ης.07.2016. Εργάζομαι εις τον Η.Υ. εις το προσωπικόν μου Γραφείον εδώ εις το Αίγιον. Γράφω κάποιο κείμενο, ενώ συγχρόνως ακούω κλασσικήν μουσικήν. Κατά την 11ην νυκτερινήν ώραν ακούω ένα ζωηρόν θόρυβον από τον επάνω όροφον. Σαν κάτι να έπεσε κάτω!

    2. Διακατέχομαι από απορίαν καί σκέπτομαι: Μήπως κάποιος κλέπτης έχει εισχωρήσει εις το Επισκοπείον; Εντείνω την προσοχήν μου, μήπως ακούσω κάτι ακόμη. Πλήν όμως κυριαρχεί η ησυχία! Συνεχίζω τήν εργασίαν μου εις το Computer.
    ……………..
    h**ps://www.youtube.com/watch?v=ZEHsIcsjtdI

  131. Pedis said

    # 128 – Να καίει θειάφι, να τρώει μια σκελίδα σκόρδο κάθε ώρα, να κρεμάσει τις πλεξούδες στο λαιμό και να παίρνει και κάνα ηρεμιστικό (εκείνο το άλλο χωρίς τις παραληρηματικές παραισθήσεις).

  132. Pedis said

    Το ΝΑΤΟ στηρίζει το νεοναζιστικό καθεστώς της Ουκρανίας. Στη σύνοδο του ΝΑΤΟ που πραγματοποιήθηκε στη Βαρσοβία, στις 8-9 Ιούλη, αποφασίστηκε να δοθεί ένα συνολικό πακέτο βοήθειας στην Ουκρανία, που σύμφωνα με τους αναλυτές όμοιο δεν έχει δοθεί σε κανέναν άλλον εταίρο.
    http://www.imerodromos.gr/ola-thatharmata-douleuoune-mazi/

  133. Γς said

    128, 131:

    Και που να πάρει ο διάολος [ναι, ο διάολος] δεν υπάρχει και ΚΤΕΟ μητροπολιτών ούτε και περίπτωση απόσυρσης για τους σαλεμένους εξ αυτών.

    Αντ αυτών ο δια βίου αυτοδιασυρμός τους [και του σχήματος].
    Χώρια τα έρημα τα @@μας

  134. gpoint said

    # 111

    Ο πλέον αποδεκτός από τον λαό ΠτΔ σαν αρχηγός κόμματος κυμαινότανε γύρω στο 1% (άνω φράγμα). Το πως ψηφίζει ο Ελληνας είναι θέμα παιδείας κι ο Ελληνας είναι αγράμματος πτυχιούχος !! Προκειμένου να ψηφίζει με κριτήριο το οποιασδήποτε μορφής ρουσφέτι καλύτερα να μην ψηφίζει. Πόσους ήξερες επί δικομματισμού με πράσινη και μπλε ταυτότητα μέλους ; Εδώ κριτική κινηματογράφου γίνεται και μετράνε τα πολιτικά, γκομενικά και άλλα πλην καλλιτεχνικών κριτήρια.
    Μόνο η ΕΣΤΪΑ το έγραψε κάποτε επί χούντας στα ίσα : Η κατά τα άλλα καλή, αριστερά ηθοποιός, Βανέσσα Ρεδγρέηβ…

    Εξ άλλου τόσα χρόνια που ψηφίζει με αποχή ελάχιστη σε σχέση με τα προηγμένα κοινωνικά κράτη, είδες κανένα (κοινωνικό) καλό ; Βλέπεις κανένα κόμμα σήμερα να αντιστέκεται πραγματικά στην εξόντωση του απλού Ελληνα πολίτη ; μόνο για το με ποιόν τρόπο θα βρεθούν από την μεριά της νομενκλατούρας ενδιαφέρονται.χειραγωγώνταςτο πλήθος με πριμ και διορισμούς-ρουσφετάκια (οι επιτυχόντε στο ΑΣΕΠ προ Χριστού ακόμα περιμένουν αν δεν πέθαναν. Μόνο οι καθηγητές διοριζότουσαν κάποτε χωρίς μέσον οπότε μπορούσαν να κρίνουν τα κόμματα χωρίς ιδιαίτερο συμφέρον κι αυτό καταργήθηκε )

  135. gpoint said

    # 113

    Λάμπρο η Φύση έχει κάποιους κανόνες κι ο άνθρωπος δεν φιάχτηκε για να πετάει (υπέροχος ο μύθος του Ικάρου, κανένας δεν θυμάται πως πέταγε κι ο Δαίδαλος ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟΣ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ ΕΚΑΝΕ, ΔΕΝ ΤΟ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΕ ) ούτε να βουτάει στους βυθούς. Οσο για την απόλαυση ελάχιστα διαφέρει από την απόλαυση αυτών που παίρνουν παραισθησιογόνα, αυτοί ρισκάρουν το μυαλό τους και την ζωή τους και συ ένα σπασμένο πόδι (και παροτρύνεις τον Λεώ ανερυθρίαστα- σε κάποιες ηλικίες λέει ο λαος πας από πέσιμο ή χ… )
    Εχεις σκεφτεί πόσο ωραία θα αισθανόσουνα αν έβλεπες ένα γύπα στην κουζίνα σου ή ένα ροφό στην κρεβατοκάμαρά σου αν αυτά τα πλάσματα θέλανε να δοκιμάσουνε νέες εμπειρίες και…βαθύ οργασμό ; Ε, κάπως έτσι θα αισθάνονται κι αυτά όταν σε βλέπουν σαν ούφο στο φυσικό περιβάλλον τους.
    Εξαιρούνται φυσικά όσοι βουτάνε για εξερευνητικούς-επισημονικούς σκοπούς, το είπαμε άλλο η δουλειά κι άλλο η διασκέδαση.
    Δεν κλείσανε τυχαία φυλακή τον Ράιχ, στο ξανάπα

  136. cronopiusa said

    Mark Akkerman BORDER WARS THE ARMS DEALERS PROFITING FROM
    EUROPE’S REFUGEE TRAGEDY.pdf

    Καλή σας μέρα!

  137. Γς said

    135:

    >και παροτρύνεις τον Λεώ ανερυθρίαστα- σε κάποιες ηλικίες λέει ο λαος πας από πέσιμο ή χ…

    ή ρέψιμο!

    Οπως λέει κι ο ίδιος στο #66 πιο πάνω:

    >Το πλήρωσα με μισό λίτρο αίμα και ρέψιμο στη μύτη

  138. Κουνελόγατος said

    ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ!!! Ήγγικεν γαρ η ημέρα.

  139. Γς said

    138:

    Πάει κι αυτός…
    Ο κουνελόγατος

  140. Κουνελόγατος said

    Η ημέρα της κρίσεως πλησιάζει!!!
    https://www.google.gr/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=2&cad=rja&uact=8&ved=0ahUKEwirnLWl4u_NAhXFtxQKHVQ3AXoQFgggMAE&url=https%3A%2F%2Fel.wiktionary.org%2Fwiki%2F%25CE%25B9%25CE%25AD%25CF%2581%25CE%25B1%25CE%25BE&usg=AFQjCNHF4lsMF_7bdEtUv817T4vhjhiwLA

  141. cronopiusa said

  142. gryphon said

    132
    Σωστος ο παικτης ωσον αφορα τον τιτλο «ολα τα καθαρματα δουλευουνε μαζι».
    Και οι νεοναζι βεβαια αλλα σε κανενα δεν ταιριαζει τοσο αυτος ο τιτλος οσο στον ιδιο τον Γιανς Στολτενμπεργκ.
    Ακροαριστερος ακτιβιστης που διαδηλωνε την δεκαετια του 70 εξω απο τις βασεις πυραλων του ΝΑΤΟ στην Νορβηγια ειναι σημερα ΓΓ του !!!!!!!!!!!!.
    Καπως λεγεται τωρα αυτο αλλα δεν μπορω να γρω τις καταλληλες λεξεις να το χαρακτηρισω.
    Ισως παλι προσπαθει να γκρεμισει το συστημα εκ των εσω.Oπως ο Μπαροζο π,χ η ο σικος μας ο Στουρναρας.

  143. Γιάννης Κουβάτσος said

    Γιατί έχει βάλει συναγερμό ο Αμβρόσιος; Αφού στην πρώτη στραβή τον ειδοποιούν ο Κύριος και η Παναγία η Τρυπητή. Συναγερμό χρειαζόμαστε εμείς, που δεν βλέπουμε Θεού πρόσωπο.
    Α, αν μάθετε πότε θα εκτεθούν σε λαϊκό προσκύνημα η σίτα, ο κάδος απορριμμάτων και η καντήλα, ειδοποιήστε, έτσι;

  144. Γιάννης Ιατρού said

    140:

    κάτι μπέρδεψες στο link (;;), για ξαναδές 🙂

  145. Κουνελόγατος said

    144. 😉

  146. Γιάννης Ιατρού said

    145: Να τα λέμε όλα, ε;

  147. sarant said

    143 Kανονικά, το να βάζει συναγερμό είναι ένδειξη ολιγοπιστίας 😉

  148. Γιάννης Ιατρού said

    147: Εξαρτάται από το ποιό είναιο το ΚΛΣ (Κέντρο Λήψης Σημάτων) 🙂
    Μπορεί να είναι πολυάσχολο, τόσες μητροπόλεις έχουμε…..

  149. 128α: Εσύ δεν τόξερες. Αυτοί που κάνουν βαθυστόχαστα ρεπορτάζ και σχόλια, μήπως θάπρεπε;

  150. sarant said

    149 Θα έπρεπε. Και όσοι ξέρουν, θα έπρεπε να το υπενθυμίσουν.

  151. sarant said

    Οπότε, προσπάθησα να διαδώσω αυτό που έγραψες 🙂

  152. Δεν μπορώ να μπω σε όλα τα ηλεκτρονικά μέσα, και τους μιμίδιους, και να τους γράφω να ξεστραβωθούν. Το σάιτ της Βουλής των Εφήβων εντοπίζεται με δυο κλικ, και ο κανονισμός με άλλα δύο.

  153. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    135 –

    «Λάμπρο η Φύση έχει κάποιους κανόνες κι ο άνθρωπος δεν φιάχτηκε για να πετάει ούτε να βουτάει στους βυθούς.»
    Τι θρησκευτική αντίληψη είναι αυτή Gee; ούτε για να οδηγάει αυτοκίνητο φτιάχτηκε, αλλά υποθέτω πως οδηγείς. Αν ήταν να λειτουργεί ο άνθρωπος με αυτή την αντίληψη, θα ήταν ακόμα στις σπηλιές. Και το σέξ για τεκνοποίηση είναι μόνο, όπως λένε κι οι θρησκείες κι όχι για απόλαυση, αλλά αμα ακολουθούσα αυτόν τον κανόνα, θα είμουν τώρα, Κινέζος αυτοκράτορας. Πληροφοριακά πάντως, ΔΕΝ ΠΕΤΑΣ, ακολουθείς τους κανόνες της φύσεως και τους εκμεταλεύεσαι για να πετάξεις με κάποια συσκευή, ή για να σταματήσεις την πτώση από ψηλά, αλλιώς, χωρίς αλεξίπτωτο ή χωρίς αιωρόπτερο, θα πετάξεις για κάποιο μικρό χρονικό διάστημα, και μετά θα γίνεις αλοιφή για κάλους (χαμόγελο).

    «Οσο για την απόλαυση ελάχιστα διαφέρει από την απόλαυση αυτών που παίρνουν παραισθησιογόνα, αυτοί ρισκάρουν το μυαλό τους και την ζωή τους και συ ένα σπασμένο πόδι»
    Δεν ξέρω ρε φίλε, δεν έχω πάρει ποτέ παραισθησιογόνα (κι ούτε πρόκειται, η πραγματικότητά μου, πάντα ήταν δυνατότερη) και δεν μπορώ να συγκρίνω, εσύ τα έχεις κάνει και τα δύο και ξέρεις; Όσο για το ρίσκο του σπασμένου ποδιού, μετά από τόσα άλματα, και χιλιάδες ώρες πτήσης, το μόνο που μου έχει συμβεί, ήταν κάποιες γρατσουνιές από μια ανώμαλη προσγείωση με τον αετό το 1985 στο Ύπατο, ό,τι είχα μάθει να πετάω, και νόμιζα πως τα είχα μάθει όλα, ε δέν (χαμόγελο). Πάντα ακολουθούσα κι ακολουθώ τους κανόνες, όπως και στην οδήγηση, γι΄αυτό δεν είχα ποτέ σοβαρό ατύχημα πουθενά.

    «(και παροτρύνεις τον Λεώ ανερυθρίαστα- σε κάποιες ηλικίες λέει ο λαος πας από πέσιμο ή χ… )»
    Εγώ παρότρυνα τον Λεώνικο, γιατί είπε αυτό «Επειδ’ή θα μου άρεσε να πετάω σαν πουλί και να πέφτω με αλεξίπτωτο» και μετά την πρώτη ΜΕΓΑΛΗ έκπληξη, γιατί μόνο από τον Λεώνικο δεν περίμενα κάτι τέτοιο, συνειδητοποίησα ότι κι εγώ, από μικρό παιδί τα ήθελα αυτά (και όλα τα υπόλοιπα) και απλώς τόλμησα να τα επιχειρήσω, και δεν το μετάνοιωσα ποτέ. Δηλαδή, σε ομοϊδεάτη μου μίλησα, τον ένοιωσα, τον κατάλαβα, (δεν έχω παροτρύνει ΠΟΤΕ άνθρωπο, να κάνει κάτι που δεν του αρέσει επειδή το κάνω εγώ) και για να μην έχει την κατάληξη του θείου Αλκιβιάδη (και χιλιάδων άλλων Αλκιβιάδηδων) που δεν τόλμησε να ακολουθήσει το όνειρό του, τον παρότρυνα να το τολμήσει. Το αν θα το κάνει δεν ξέρω, θα συμφωνήσεις πιστεύω, πως είναι μεγάλο παιδί και ώριμο, για να τον παρασύρω εγώ σε «ακρότητες».

    «Δεν κλείσανε τυχαία φυλακή τον Ράιχ, στο ξανάπα»
    Όχι βέβαια, ο άνθρωπος ήταν ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ, μίλαγε για την λειτουργία του οργασμού. Όμως όπως λές κι εσύ, ο άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος απ΄την φύση για απολαύσεις, αλλά, κατά την οικονομική ελίτ και την εκκλησία, για να τεκνοποιεί, να δουλεύει, και να ψηφίζει, (και να βγάζει τον σκασμό) ο οργασμός είναι ΚΑΚΟ πράγμα. Οι οργασμικοί άνθρωποι δεν θέλουν να δουλέψουν, ούτε να πολεμήσουν, γι΄αυτό γέμισε ο κόσμος ΑΝΟΡΓΑΣΜΙΚΟΥΣ δουλευταράδες πολεμιστές.

  154. Γιάννης Ιατρού said

    153: Ρε ΛΑΜΠΡΟ,

    μια απορία:
    Αφού σε κάποιο προηγούμενο σχόλιο (αυτού του μήνα) έγραφες με μεγάλη χαρά ότι έμαθες να βάζεια χαμόγελα, και τά έβαλες όντως, τώρα τι έγινε; Την ξέχασες την τέχνη και το γράφεις εντός παρενθέσεως;;;;;

    και μια παρατήρηση 🙂 🙂 🙂 :
    γράφεις ….ο άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος απ΄την φύση για απολαύσεις, αλλά, κατά την οικονομική ελίτ …., για να …..δουλεύει, και να….
    Ακου λοιπόν: Αν κάποιοι στην παρέα σου σου πουν ότι γουστάρουν να δουλεύουν, σήκω να φύγεις, δεν είναι καλοί άνθρωποι αυτοί!

    Όσο για τα άλλα, αυτά με τα «σπορ» προς ικανοποίησιν ιδίας φιληδονίας, ε κοίτα, με μέτρο, ε (έχεις κι οικογένεια και φίλους…)!
    Άσε που με τις παραινέσεις σου (π.χ. στον Λεώ) κινδυνεύεις να κατηγορηθείς … δια παροχήν (πνευματικού) ασύλου δι’ αλλότριαν ακολασίαν 🙂 🙂

  155. Λ said

    Άσχετο αλλά αξίζει

  156. Γιάννης Ιατρού said

    155: Πολύ ωραίο Λ. Και ο τρόπος που το λέει και υα παραδείγματα που φέρνει. Αυτό με την Ολλάδλια και τον πίνακα, ΑΠΑΙΧΤΟ!!!

  157. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    154 – Ποτέ δεν έχω πεί ότι έμαθα να βάζω φατσούλες από τον υπολογιστή, βάζω όταν γράφω απο το τάμπλετ όπως τώρα.☺

    Στην παρέα μου χωράνε όλοι, εκτός από τους φασίστες, αμα γουστάρει κάποιος να δουλεύει, με γειά του με χαρά του, δεν είπα ότι είναι κακός άνθρωπος, αλλά μργάλο κορόϊδο, κι αν νομίζεις πως θέλω να το παίξω έξυπνος, το μεγαλύτερο κορόϊδο στον πλανήτη είμαι εγώ , που δεν μ’ αρέσει να δουλεύω, γνωρίζω από τα 18 μου πως είναι μεγάλο παραμύθι η παραγωγικότητα και η τίμια δουλειά, γνωρίζω πως όλο το σύστημα μας κάνει πλύση εγκεφάλου για να μας πείσει πως είναι καλή η δουλειά, κσι πως με την δουλειά βγαίνουν τα τίμια λεφτά, γνωρίζω πως βγάζουν τα πολλά λεφτά χωρίς να δουλέψουν, κι έχω γαμηθεί να δουλεύω από τα 12μου, 43 χρόνια τώρα. Η άποψή μου όμως, παραμένει ακλόνητη, όποιος δουλεύει για λεφτά, ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΟ ΚΟΡΟΪΔΟ, τόσο μεγάλο, όσο αυτοί που περιμένουν να γίνει η δίκη της Ζήμενς, και να καταδικαστούν οι υπαίτιοι, που πρμπ, ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΔΟΥΛΕΨΕΙ ΠΟΤΕ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥΣ, τυχαίο;☺

    Τα αεραθλητικά σπορ που κάνω (εκτός όλων των άλλων☺) μπορεί να φαντάζουν επικίνδυνα, αλλά πίστεψέ με, είναι από τα πλέον ακίνδυνα, αρκεί να τηρείς τους κανόνες ασφαλείας, όμως αυτό ισχύει για ολα όσα κάνουμε, έτσι δεν είνα; Η πτήση με αετό π.χ ή με παραπέντε, είναι απείρως ασφαλέστερη απ’ ότι με αεροπλάνο, που είναι το ασφαλέστερο μμμ, γιατί έχουν μργαλύτερες ανοχές σε «σφάλματα» αλλά λίγες σε μαλακίες. Οι συγκινήσεις που δίνει, επίσης είναι απείρως μεγαλύτερες από την «επισφαλη» πτήση με αεροπλάνο, αρκεί να το κάνεις επειδή σου αρέσει, κι οχι για επίδειξη ή μαγκιά, τότε είναι βέβαο πως θα πάθεις ατύχημα, γιατί ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΑΓΚΙΑ, και δεν είναι σε τίποτα ανώτερος, όποιος κάνει αυτό, η οποιοδήποτε άλλο σπόρ, (μιλάω εκ πείρας☺).
    Κοντολογής φίλε, κάνω διάφορα σπόρ από τα 11, και δεν έχω κινδυνέψει ΠΟΤΕ να σκοτωθώ ή να τραυματιστώ βαριά, αντιθέτως, έχω κινδυνέψει πάνω από 10 φορές να σκοτωθώ στην δουλειά, και πάνω από 5 στην καθημερινότητά μου
    (τελευταία το 2008 πριν τα χριστούγεννα, που πέρασε η άλλη το στοπ, και μέριξε με το μηχανάκι κάτω, και δεν πάτησε φρένο και πέρασε από πάνω μου με τις ρόδες) ενώ το ότι δεν έχω μείνει ανάπηρος, ξεπερνάει τα όρια της κωλοφαρδίας. Συμπέρασμα, πολύ επικίνδυνο σπόρ η δουλειά, πανάκριβο και προσφέρει πολλές πίκρες και ελάχιστες συγκινήσεις, το γιατί το επιλέγουν οι περισσότεροι άνθρωποι, είναι μεγάλο μυστήριο για μένα.☺

    Ο Λεώνικος μου είναι πολύ αγαπητός, αν και διαφωνούμε στα περισσότερα, έχω εκφράσει εδώ και χρόνια την εκτίμησή μου γι’ αυτόν, αλλά χθές ειλικρινά με συγκίνησε, κυριολεκτικά έπεσα απ τα σύννεφα χωρίς αλεξίπτωτο, (ευτυχώς καθόμουν στην πολυθρόνα☺) δεν το περίμενα απ αυτόν να έχει τέτοια επιθυμία, γιαυτό τον προέτρεψα. Και στο κάτω κάτω, εδώ κάνει πτώσεις ο κολόγερας ο Μπούς, δεν μπορεί να κάνει ο Λεώνικος, που είναι τζόβενο μπροστά του;☺

  158. Γιάννης Ιατρού said

    157: ΛΑΜΠΡΟ,

    δύο προτάσεις με μιά-δύο σειρές έγραψα και κάθισες και κουράστηκες κι έγραψες κατεβατό 🙂 Καλά, δεν ξαναλέω τίποτα,

    Τώρα κοίτα να ρευστοποιήσεις εγκαίρως 🙂 🙂 🙂 και αύριο θα σού πω πως θα βάζεις φατσούλες! Σε 30» (δεύτερα) 🙂

  159. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    158β. Και πώς βάζουμε λινκ τραγουδιών χωρίς να βαραίνουν τα νήματα 🙂
    …….

  160. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    158 – 159 – Για σας η τραγουδάρα που ακούω τώρα, από τον ανεπίδεκτο μαθήσεως (πολλά χαμόγελα).

  161. Γιάννης Ιατρού said

    159: Αυτό για bonus 🙂

  162. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    160. Σ΄αυτό «αντικριστό», ένας Αγγελάκας -«ακούω καλύτερα τη γάτα μου να κλαίει» 🙂 /Πόθοι

  163. 162: Έφη², δες εδώ:
    https://sarantakos.wordpress.com/2010/06/08/baresmezedakia/#comment-36477

    Πάτα, το «πλήρης προβολή κώδικα», να ανοίξει, και δες εκεί που λέει δεσμός, γραμμή 19
    Ή πιο γρήγορα, μην βάζεις τη διεύθυνση του γιουτούμπη (ή μιας εικόνας) μόνη της σε γραμμή, αλλά μαζί με άλλο κείμενο, πριν ή μετά.

    φάτσες στο WordPress.com

  164. cronopiusa said

  165. Γιάννης Ιατρού said

    Μα τι είν’ αυτά που λέει
    Του ‘βαλε ο διάολος φωτιά
    Τα λέει ξεθυμαίνει
    Και ξαναπαίρνει τα βουνά

  166. Γιάννης Ιατρού said

    165 => 162

  167. sarant said

    155 Γιά να το δούμε…

  168. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    163. Ωραία Stazy, κομπλέ. 🙂 . Ευχαριστώ! θα το τυπώσω που έλεγε τότες κι ο Δύτης.

    165. Ακριβώς! 🙂

  169. Sawribbon said

    125: Συμφωνώ απολύτως!
    Οι τρόποι προσέγγισης του παρελθόντος (είτε αυτό αφορά τη γλώσσα συγκεκριμένα είτε την ιστορία γενικά) πρέπει να είναι δημιουργικοί. Με αυτόν τον τρόπο πιστεύω πως είναι ακίνδυνο και άκρως ωφέλιμο το να κάνει κάποιος κάτι δικό του, προσωπικό.
    Σε αντίθεση με κίνητρα όπως η ιδεολογία ή ο εγκυκλοπαιδισμός.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: