Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Και πάλι, ίσως και της ψυχής μου νίψω λίγα μίση

Posted by sarant στο 31 Ιουλίου, 2016


Και σήμερα βάζω επανάληψη, όχι μόνο επειδή είναι καλοκαίρι και το καλοκαίρι βάζουμε επαναλήψεις, αλλά και επειδή το αρχικό άρθρο, που είχε δημοσιευτεί όταν το ιστολόγιο βρισκόταν ακόμα στον τέταρτο μήνα της ζωής του (σήμερα διάγουμε το όγδοό μας έτος), είχε περάσει μάλλον απαρατήρητο. Βέβαια, πρέπει να σας προειδοποιήσω ότι το σημερινό άρθρο έχει πονηρά υπονοούμενα, είναι δηλαδή σόκιν όπως λέγαμε τα παλιά χρόνια -οπότε μην το δείξετε στη μαμά σας. Επίσης, έχω προσθέσει στο τέλος μερικές ακόμα γυμνασιακές αθυροστομίες, που δεν υπήρχαν στο αρχικό άρθρο.

Και μια έκκληση για εθελοντές ή μάλλον για έναν εθελοντή -ζητάω κάποιον να μου πληκτρολογήσει ένα αξιοπερίεργο για την επόμενη Κυριακή, τρεις μεγάλες (αλλά όχι πυκνοτυπωμένες) σελίδες παλιού περιοδικού. Ή και δύο, αν το μοιράσουμε. Θα τηρηθει σειρά προτεραιότητας 🙂

Πριν από κάμποσα χρόνια, ο φίλος Γιάννης Χάρης είχε δημοσιέψει στο ιστολόγιό του την εξής διασκεδαστική ιστορία που έχει και φιλολογικό ενδιαφέρον:

…και μια παλιά ιστορία, από τις άπειρες που μου ‘λεγε ο αλεξανδρινός συγγραφέας Μανόλης Γιαλουράκης (1921-1987) -τη γράφω πριν την ξεχάσω εντελώς, ήδη δεν είμαι σίγουρος για όλες τις λεπτομέρειές της, έψαξα και στο ίντερνετ, τίποτα σχετικό, μακάρι να βρεθεί κάποιος που να ξέρει και να συμπληρώσει ή να διορθώσει:

Κάποια εποχή λοιπόν ο Λαπαθιώτης που ήταν τσακωμένος με τον Πέτρο Χάρη (ψευδώνυμο, ε; μην το ξεχνάμε) έστειλε στη Νέα Εστία ένα ποίημα. Κολακεύτηκε ο Πετροχάρης που ο ποιητής τού ξεθύμωσε και του έστειλε και ποίημα, και το έβαλε στην πρώτη σελίδα (ή ίσως και στο εξώφυλλο;). Το ποίημα είχε τίτλο «Καρκινική επιγραφή», τέλειωνε με κάτι σαν απόφαση του ποιητή να επισκεφτεί την περίφημη κρήνη, όπου -έλεγε ο τελευταίος στίχος-

ίσως και της ψυχής μου νίψω λίγα μίση

[διαβάστε φωναχτά, και θα καταλάβετε το τι χαμός έγινε μόλις κυκλοφόρησε το τεύχος…]

Να πω εδώ ότι ο Πέτρος Χάρης (1902-1998) λεγόταν στην πραγματικότητα Ιωάννης Μαρμαριάδης, οπότε ο Γιάννης Χάρης είναι και συνονόματος με τον παλιό λόγιο (στο πραγματικό του ονοματεπώνυμο) αλλά και συνεπώνυμός του (στο ψευδώνυμό του).

Επειδή μελετάω τον Λαπαθιώτη, όταν διάβασα την ανάρτηση αυτή έγραψα στον Γιάννη Χάρη, αλλά δεν θυμόταν κάτι περισσότερο από τα παραπάνω. Στο μεταξύ, τα περισσότερα τεύχη της Νέας Εστίας υπάρχουν σε ηλεκτρονική μορφή στο ΕΚΕΒΙ, αλλά τέτοιο πρωτοσέλιδο ποίημα δεν φαίνεται να υπάρχει. Ούτε μ’ αυτό τον τίτλο, ούτε μ’ αυτό τον τελευταίο στίχο. Άρα; Πλαστή η ιστορία του Γιαλουράκη; Απλώς μπεντροβάτη; Όχι αναγκαστικά.

Η ιστορία του Γιαλουράκη επιβεβαιώνεται στις κεντρικές της γραμμές, αν και όχι στις λεπτομέρειές της, επειδή στο αρχείο του Λαπαθιώτη στο ΕΛΙΑ (δηλαδή στα μικρό εκείνο κομμάτι του αρχείου του Λαπαθιώτη που είναι δημόσια προσβάσιμο) υπάρχει χειρόγραφο του στιχουργήματος, με τον πολύ χαρακτηριστικό γραφικό χαρακτήρα του ποιητή, με τον τίτλο «Στην άπονη!» και με τον ίδιο τελευταίο στίχο:

Αυτόγραφο στιχούργημα του Λαπαθιώτη

Αυτόγραφο στιχούργημα του Λαπαθιώτη

Στην άπονη!

Σου ‘δωσα την καρδούλα μου, μ’ αγάπη περισσή
μ’ αγάπη, που τη φύλαγα βαθιά μου, τόσα χρόνια
με τι χαρά, και τι καημό σ’τη χάρισα, και συ,
μού πλήρωσες το δώρο μου με τόση καταφρόνια…

Κι έτσι, και μένα, μ’ έκανες τα πάντα να μισώ,
και τ’ άχτι μου να μη μπορεί κανείς να το κοιμίσει!
Λούσε με στης ελπίδας σου το κύμα το χρυσό,
-κι ίσως, μ’ εκείνο, της ψυχής μου νίψω λίγα μίση.

Βέβαια, δεν είναι ίδια η περιγραφή που έκανε ο Γιαλουράκης στον Χάρη: δεν υπάρχει αναφορά σε καρκινική επιγραφή, ούτε κρήνη. Ούτε ξέρουμε αν αυτό το στιχούργημα δημοσιεύτηκε ποτέ –το πιθανότερο είναι πως όχι.

Πάντως, πρέπει να σημειωθεί πως είναι καταταγμένο στο ντοσιέ με τα ποιήματα, πλάι σε άλλα αυτόγραφα «κανονικών» ποιημάτων του Λαπαθιώτη, και όχι στο ντοσιέ με τα σατιρικά στιχουργήματα –αν και αυτό δεν σημαίνει τίποτε, ίσως ο αρχειοθέτης απλώς δεν έπιασε το υπονοούμενο.

Στα χρόνια που μεσολάβησαν από την αρχική δημοσίευση, βεβαιώθηκα ότι δεν υπάρχει δημοσιευμένο στη Νέα Εστία κανένα στιχούργημα του Λαπαθιώτη με τέτοιον πονηρό τελευταίο στίχο.

Οπότε, το πιθανότερο είναι ότι η μνήμη του Γιαλουράκη, καθώς αναθυμόταν περιστατικά που είχαν συμβεί πριν από 40-50 χρόνια, έμπλεξε δυο ή τρεις διαφορετικές ιστορίες –ας πούμε, έμπλεξε τα ποιήματα-φάρσες που άλλοι έστελναν στη Νέα Εστία, και που ένα από αυτά είχε όντως δημοσιευτεί πρωτοσέλιδο (κάτι έχουμε δημοσιέψει εδώ),  με το στιχούργημα τούτο του Λαπαθιώτη– και έπλασε μια νέα ιστορία.

Εκτός αν, όπως είχε σχολιάσει ο Γιάννης Χάρης στην αρχική δημοσίευση, ο Γιαλουράκης το αφηγήθηκε σωστά και η μνήμη του Γ. Χάρη μετάπλασε την ιστορία -δυστυχώς δεν πρόλαβε να ρωτήσει τον Αλέξανδρο Αργυρίου, που θα μπορούσε να ξέρει.

Ο στίχος «ίσως και της ψυχής μου νίψω λίγα μίση» θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι προσεγγίζει το γυμνασιακό αθυρόστομο χιούμορ με τα πονηρά υπονοούμενα, σαν τα «αληθινά» Ομηρικά έπη ή το ψευδογεωμετρικό θεώρημα που λέει ότι «ο πους της καθέτου, μια που τ’ αναφέραμε στο προηγούμενο μάθημα, είναι αρχή διά την γεωμετρία». Τα παλιά χρόνια, που οι περισσότεροι μαθητές κάνανε γαλλικά στο γυμνάσιο, υπήρχε και το στιχούργημα για την Καλυψώ στο κρεβάτι, σε μια μαλακή φωλιά, στην ακροθαλασσιά -που δεν γίνεται τόσο αθώο αν το γράψεις γαλλικά, Calypse au lit, dans un mou nid, au bord de l’eau. Συναφής είναι, στα ελληνικά, και η Καλυψώ Λάρα, γνωστό τρολφίλ του Φέισμπουκ (τώρα έχει μετονομαστεί σε Καλυψώ Λουκή Λαρά).

Αλλά βέβαια υπάρχουν και αποκριάτικα δημοτικά τραγούδια που δεν είναι ανοιχτά αθυρόστομα αλλά έχουν παρόμοιους υπαινιγμούς, όπως:

Να ‘μουν νύ – μωρέ – να ‘μουν νύ-να ‘μουν νύχτα στο γυαλό
ν’ ανάψω λύ – μωρέ – ν’ ανάψω λύ – ν’ ανάψω λύχνο για να δω
Θειά μου Νικολάκαινα να μην πας για λάχανα.
Που τσ’ ανάβουν τσι φωτιές και πηδάνε οι μικρές;
Στου αρχιδιάκου την αυλή, μαζευτήκανε πολλοί.
Γάμος εγινότανε κάποιος παντρευότανε.

Φαντάζομαι ότι θα έχετε να συμπληρώσετε αρκετά δείγματα παρόμοιων πονηρών υπαινιγμών -αλλά ελπίζω να συμφωνήσετε ότι το στιχούργημα του Λαπαθιώτη, τουλάχιστον, είναι άριστο τεχνικά.

Advertisements

119 Σχόλια to “Και πάλι, ίσως και της ψυχής μου νίψω λίγα μίση”

  1. Γς said

    Καλμέρα

    >Βέβαια, πρέπει να σας προειδοποιήσω ότι το σημερινό άρθρο έχει πονηρά υπονοούμενα, είναι δηλαδή σόκιν όπως λέγαμε τα παλιά χρόνια -οπότε μην το δείξετε στη μαμά σας.

    Εμένα η μαμά μου δεν μ αφήνει να βλέπω τέτοια πράγματα

    Γειά σας

  2. Γς said

    >Calypse au lit

    -Α, ψού!
    -9!
    -Α, Β, .., Θ, Ι. Μπράβω Ιωάννη που με θυμήθηκες

    -Α, ψού!
    -3!
    -Γιάννη μου.

    -Α, ψού!
    -23!
    -Α, Β, …, Χ, Υ. Α, να χαθείς!

  3. Γς said

    >Να ‘μουν νύ – μωρέ – να ‘μουν νύ-να ‘μουν νύχτα στο γυαλό

    Κι απ το πολύ
    κι απ το πολύ
    κι απ το πολύ το γάζωμα

    Το’ να μου νύ
    το’ να μου νύ
    το’ να μου νύχι δεν μπορεί

  4. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    1. Γς

  5. sarant said

    Καλημέρα Γιάννηδες, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!
    (Οι άλλοι θα ντρέπονται να εμφανιστούν)

  6. Γς said

    4:

    Κι αυτή;

    Που είναι και (Β)Οργια και Λουκριτία και Ιατρού, ουπς, Μέντιτσι

  7. Γς said

    4:

  8. Alexis said

    #5: Ναι, είμαστε ντροπαλοί! 🙂

    Αλλά τώρα που μας προκαλείς 🙂 ας βάλω κι εγώ ένα ωραίο αποκριάτικο «ένεκα η ημέρα» (κι ας μην είναι απόκριες):

  9. LandS said

    5 Εμένα η μαμά μου δεν μ’ αφήνει να κάνω παρέα με παλιόπαιδα που λεν κακές κουβέντες 😇

  10. gpoint said

    Καλημέρα μ’ ένα (όμορφο) τραγούδι προςτιμήν…μου !!

  11. Γς said

    Κι η Λούπα Καπιτολίνα.

  12. Πέπε said

    Εμένα μ’ αρέσει κι ένα άλλο αποκριάτικο στιχάκι, σε κάποιο αρχαιοπρεπές ιδίωμα (δεν ξέρω την προέλευσή του):

    Ν’ άψω λες,ν’ άψω λες,
    ν’ άψω λες γριά τον λύχνο,
    ν’ άψω λες γριά τον λύχνο,
    ή να μην τον άψω, λες;

    Αυτά δε ονομάζονται μαγικαί εικόνες άνευ εικόνος.

  13. sarant said

    9 Κι εμένα μου έκανε δριμύτατες παρατηρήσεις, άσε!

  14. Γιάννης Ιατρού said

    6: Γς,
    Βάλε ρε και κανένα κλασσικό πορτραίτο της γυναίκας, όλο αυτά τα μοντέρνας τέχνης βάζεις 🙂

  15. Γς said

    14:

    Καλό!

    Φαύγουμε για την ταβέρνα στου Νταού.[+ κόρη μου και γαμπρός μου].

    Ελάτε

  16. Γιάννης Ιατρού said

    15: ΕΓΙΝΕ (σε 30′-40′)! Π{ιάσε θέση σε ίσκιο 🙂
    Πού είναι ο Βόργιος σκύλος;

  17. Λ said

    Από σε δέντρο έσιει σσσιον
    Και από σιει σσσιον ας έσσιει.
    Από σιεί σσσιον ας έσιει

  18. Γς said

    16:

    😉

    Αθήνα είναι. Ρίξ΄του ένα φόνι

    Εχω κλείσει στο όνομά μου, αν πάτε πρώτοι

  19. Λ said

    Ορθή επανάληψη:
    Από σιει δέντρον έσιει σσσιον
    Τζι από σιει σσσιον ας έσιει!

  20. Σουμελα said

    Όπως πάντα πολύ καλό το άρθρο ειδικά μετά το αργό Κυριακάτικο ξύπνημα. Μπορώ να δακτυλογραφησω τις σελίδες που θέλετε.
    Σουμέλα

  21. sarant said

    20 Ωραία, κατακυρώνεται σε σένα. Θα πάρεις μέιλ σε αυτό που έχεις δηλώσει. Το ιστολόγιο σε ευχαριστεί πολύ!

  22. 16

    Σκύλος υποφέρει από τα κυνικά καύματα και τα απόνερα της ιγμορίτιδας.
    Παραμένει στη φωλιά του.
    Φάτε, ρίξτε και για μένα!

  23. Σουμελα said

    Περιμένω το κείμενο με χαρά
    Σουμέλα

  24. sarant said

    Εστάλη μέιλ

  25. Γιάννης Ιατρού said

    16: 20 Γς
    Εφτασα, Σκύλε περαστικά

  26. Corto said

    Πόπη το σκυλάκι σου

    Το μαλλιαρό σκυλάκι σου, βρε Πόπη, θα τσακώσω,
    γιατί προχτές με άρπαξε στην πόρτα σου από ‘ξω.

    Άξαφνα ‘κει που βάδιζα, χυμά και με δαγκώνει,
    βρε Πόπη, και μου έσκισε το μαύρο παντελόνι.

    Βρε Πόπη, το σκυλάκι σου να πιάσεις να το δέσεις,
    γιατί πολύ τ΄ αμόλησες και άσχημα θα μπλέξεις.

    Πρώτα θα το τσακώσω ‘γω και τα μαλλιά θα κόψω
    κι ύστερα, βρε Ποπίτσα μου, στον μπόγια θα το δώσω.

    (Μουσική και στίχοι: Κώστας Ρούκουνας, 1935)

  27. BLOG_OTI_NANAI said

    Άγνωστη ιστορία αυτή. Η μόνη καταγραφή που φαίνεται να έχει κάποιες λεπτομέρειες είναι μία που εμφανίζει το Google Books και προέρχεται από την επετηρίδα «Δωδώνη» τ. 12 (1983) της Φιλοσοφικής Σχολής του Παν. Ιωαννίνων. Το απόσπασμα που εμφανίζεται, αναφέρει:

    «Τό έκτο, μέ τίτλο «Στην Άπονη» προέρχεται από τα κατάλοιπα Λαπαθιώτη, που βρίσκονται στο αρχείο του Μάριου Βαϊάνου. Είναι άγνωστο πότε γράφτηκε. Πιθανότατα, ο ποιητής το έστειλε στον Βαϊάνο με την πρόθεση να το δημοσιεύσει- γιατί […] »

    Αυτό είναι όλο το κείμενο. Δυστυχώς η «Δωδώνη» είναι κλειδωμένη λόγω δικαιωμάτων στο Google Books και στο πανεπιστήμιο Ιωαννίνων δεν έχει σκαναριστεί ακόμη. Δεν ξέρω αν με άλλες IP εμφανίζει κάτι, αλλά νομίζω όχι.

    ΥΓ
    «Πλαστή η ιστορία του Γιαλουράκη; Απλώς μπεντροβάτη;»
    Μια ερμηνευτική αναφορά του Απ. Βακαλόπουλου για το «μπεντροβάτος»

  28. Corto said

    Ο Μυλωνάς
    μουσική και στίχοι: Σταύρος Παντελίδης (1934)
    τραγούδι: Άννα Παγανά και Στελλάκης Περπινιάδης

    Χάλασε ο μύλος, θέλει Βορονώφ!

  29. Corto said

    «γυμνασιακό αθυρόστομο χιούμορ»

    Άλλο αντίστοιχο:

    – Μωρή πού τα, μωρή πού τα, μωρή πού τα ‘βρες τα λεφτά;
    – Πήγα και γα, πήγα και γα, πήγα και γάζωσα βρακιά
    στου αρχιδιά, στου αρχιδιά, στου αρχιδιάκου τα παιδιά.

  30. κουτρούφι said

    Φίλος μου, που πήγαινε στην Ιωνίδειο (7-8 χρόνια νεότερος του κ. Σαραντάκου) μού έλεγε ότι είχαν σύνθημα το:
    ΙΠΣ ολέ
    (το ΙΠΣ, από το Ιωνίδειος Πρότυπη Σχολή, νομίζω)

  31. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    27 Την έχω δει αυτή την εργασία, και κακώς δεν την αναφέρω στο άρθρο -μπράβο που το ξετρύπωσες.
    Η Αλίκη Παληοδήμου παρουσιάζει 10 ποιήματα του Λαπαθιώτη που ήταν τότε αθησαύριστα. Ένα από αυτά είναι και η Άπονη. Στα σχόλιά της δεν λέει κάτι το ενδιαφέρον (πέρα από την προέλευση από τον Βαϊάνο), μάλιστα δεν αναφέρεται καν στον υπαινιγμό του τελευταίου στίχου -ή δεν τον πρόσεξε ή από αιδημοσύνη.

  32. spiral architect said

    #5: Καλό μεσημέρι από τα μέρη σου -γκρινιάρη- Νικοκύρη. ☺

  33. Corto said

    Υπάρχει και το αδέσποτο δίστιχο:

    «Πού ‘ταν ο νους σου, πού ‘τανε;
    Κυρ – αστυνόμε πού ‘τανε;»

    Αλλά και το «δε σε γουστάρω» του Βασίλη Παπακωνσταντίνου:

    Πού τ’ ανακάλυψε, πως τ’ όνειρο ήτανε χάι,
    και με ξυπνάει και μου τη σπάει.

  34. ΣΠ said

    Από το γυμνάσιο θυμάμαι ότι αυτό το φαινόμενο ονομάζεται κακέμφατο. Θυμάμαι μάλιστα ότι ο φιλόλογός μας είχε χρησιμοποιήσει για παράδειγμα το «μας κατάφερες».

  35. ΣΠ said

    Και ένα γνωστό:
    Δεν έχει σχέση αν έχεις κλάση.

  36. Corto said

    34:
    Δύο υπέρ και τρεις κατά
    Τόσκα το Μελόδραμα

  37. Παναγιώτης Κ. said

    @4. 🙂 🙂 🙂

  38. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    30 Εμείς δεν το λέγαμε αυτό πάντως, είμασταν σεμνοί!

    34 Ακριβώς, κακέμφατο. Κάποιοι, ας πούμε, προσέχουν να αποφευγουν φράσεις όπως «που στην ουσία…» για να μην ακούγεται το «πούστη»

  39. Soumela said

    Ένα τολμηρό ποίημα του Κάτουλλου από τη Συλλογή «Ανθολογία ερωτικής ποίησης» σε μετάφραση Χάρη Βλαβιανού εκδ. Πατάκη

    Σε παρακαλώ, γλυκιά μου Σεπτιμίλλα,
    θησαυρέ μου εσύ, μονάκριβό μου πλάσμα,
    κοντά σου κάλεσέ με το απόγευμα να ΄ρθω·
    αν όμως με καλέσεις, γνώμη μην αλλάξεις, μην ξεπορτίσεις,
    ούτε την πύλη ν’αμπαρώσεις,
    σπίτι να μείνεις και να ετοιμαστείς
    γιατί εννιά φορές στα χέρια μου θα χύσεις.
    Αν θέλεις, έρχομαι αμέσως τώρα
    γιατί παράφαγα και είμαι καυλωμένος
    κι αντί για σένα τον χιτώνα μου τρυπώ.

    Σουμέλα

  40. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  41. geobartz said

    (α) Πήγαμ’ίσια ‘που τ΄Σαρίκα του στινάδ(ι)

    [Πήγαμε ίσια από του Σαρίκα το στενάδι]

    (β) Διάλογος γνωριμίας μιας κολόγρηας από τη Μονή του Βάλτου με τον καλόγερο Παϊσιο:

    – Βαλτινίσια Μοναχή
    – Παϊίσιος Μοναχός

    (γ) Συμπλήρωση-Βελτίωση της …θειάς μου Νικολάκαινας:

    Ν’ανάψου λί-
    Ν’ανάψου λί-
    Ν’ανάψου λι-
    -βανι στου μνή-
    Ν’ανάψου λι-
    -βανι στου μνή-
    μέσα στου μνή-
    -μα του τρανό

  42. Πέπε said

    «Κακέμφατο» είναι φιλολογικός χαρακτηρισμός της περίπτωσης όπου, συνήθως κατά λάθος, φθόγγοι ή συλλαβές από διαφορετικές, γειτονικές λέξεις ομοηχούν με μια κακιά λέξη, ή και μόνο τη θυμίζουν (εγώ ως χαρακτηριστικό παράδειγμα θυμάμαι ότι είχα διαβάσει το «η κουκλίτσα της Κατίνας»).

    «Μαγική εικών άνευ εικόνος» είναι εξωφιλολογικός χαρακτηρισμός του παιχνιδιού όπου επίτηδες δημιουργούνται τέτοιες κρυμμένες λέξεις, όχι κατ’ ανάγκην κακές. Ήταν συνηθισμένη πνευματική άσκηση στα χρόνια της Διάπλασης, όπου στη ΣΣΣ (σελίδα συνεργασίας συνδρομητών), μαζί με ποιήματα, λεξιγρίφους, ανέκδοτα (που μάλλον δεν ονομάζονταν έτσι ακόμη – ο τίτλος ήταν «παιδικόν πνεύμα») κλπ., δημοσιεύονταν επίσης μαγικαί εικόνες και μαγικαί εικόνες άνευ εικόνος. Σήμερα τα αντίστοιχα είναι σταυρόλεξα*, σουντόκου, αλλά και κάποια που παραμένουν της μόδας, όπως οι ακροστιχίδες και οι λεξίγριφοι (ρέμπους).

    Η μαγική εικόνα είναι μια εικόνα όπου ανάμεσα στις γραμμές και τα σχήματα κρύβεται μια άλλη εικόνα. Π.χ. ένα πρόσωπο που αν το γυρίσεις ανάποδα δίνει ένα άλλο πρόσωπο. Να, όπως αυτό το πολύ γνωστό (δεν προέρχεται από συνδρομητή της Διαπλάσεως):

    Οι άνευ εικόνος είναι το αντίστοιχο με λέξεις. Συνήθως η διατύπωση ήταν: μία ερώτηση, πού ή πότε θα γίνει κάτι κλπ., με την απάντηση κρυμμένη μέσα, και μια απάντηση του τύπου «μα αφού το είπες μόνος σου!». Δεν μπορώ να θυμηθώ συγκεκριμένο παράδειγμα, αλλά φανταστείτε κάτι του στυλ «Τι είπες ότι θα φας κατά το βραδάκι;», μόνο που φυσικά στη Διάπλαση δεν ήταν ποτέ κακέμφατο.

    _____________________

    *Υπάρχει και μια Αθηναϊκή Επιστολή του Φαίδωνος, όπου παρουσιάζει το νέο πνευματικό παιχνίδι που μας ήρθε εξ Εσπερίας, το λεξίσταυρον (mots croises / crossword), και διερωτάται αν άραγε θα πιάσει… Ως ασκημένος κατασκευαστής και λύτης των πνευματικών ασκήσεων που υπήρχαν ως τότε, ο Ξενόπουλος αντιλαμβάνεται και πόσο εντυπωσιακά δύσκολη είναι η κατασκευή ενός σταυρολέξου. (Υποθέτω ότι παραμένει δύσκολη, απλώς αν το κάνεις εξ επαγγέλματος μαθαίνεις απέξω σιγά σιγά διάφορες φόρμουλες.)

  43. Και, ΜΙΑ ΠΟΥ Τ’ ΑΝΑΦΕΡΑΜΕ, Ο ΠΟΥΣ ΤΗΣ ΚΑΘΕΤΟΥ ΕΙΝ’ ΑΡΧΗ ΔΙΑ ΤΗΝ ΓΕΩΜΕΤΡΙΑΝ…!

  44. 43
    Συγγνώμη, διάβασα βιαστικά το άρθρο και μού ξέφυγαν τα τελευταία…
    Σκέφτηκα, πώς μπορεί ν’ απουσιάζει το πασίγνωστο κλασικό μαθητικό «αξίωμα», και ξαναδιαβάζοντας πιο προσεχτικά είδα ότι υπάρχει. Και θυμήθηκα και το …»γαλλικό», το οποίο τό ‘χα ξεχάσει εντελώς παρ’ όλο που κι εμείς το λέγαμε στο Γυμνάσιο πριν από 45 χρόνια…!

  45. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    42 Του πότε είναι αυτή η επιστολή του Ξενόπουλου;

  46. Γιάννης Ιατρού said

    39: Soumela
    Με όλο το θάρρος, να ρωτήσω αν η Soumela, η Σουμέλα του #23 και η Σουμέλα Παπαδοπούλου (π.χ. από εδώ είναι το ίδιο πρόσωπο/σχολιάστρια; Το υποψιάζομαι δηλαδή, αλλά ρωτάω καλού κακού… 🙂

  47. Γς said

    και τα σχετικά με το «πους τις»
    από το slang.gr

    http://www.slang.gr/lemma/6764-pous-tis

  48. Πέπε said

    45:
    Δεν ξέρω Νίκο.

    Στο σπίτι είχαμε, μεταξύ άλλων παιδικών αναγνωσμάτων, μία συλλογή με τίτλο, νομίζω, Σας ασπάζομαι Φαίδων, με επιστολές ανθολογημένες από μια πλατιά περίοδο (με χαρακτηριστικές μάλιστα εξελίξεις στη γλώσσα του ίδιου του Ξ.). Και επίσης καμία δεκαριά ή και λιγότερους παλιούς τόμους Διαπλάσεων (κάποιοι ήταν του πολέμου ή κατοχικοί, θυμάμαι που η ίδια η δ/νση εξηγούσε γιατί έχει πέσει η ποιότητα του χαρτιού). Μικρός τα διάβαζα πολύ όλα αυτά, και έχω συγκρατήσει αρκετά σημεία που μου έκαναν εντύπωση, αλλά τεχνικές λεπτομέρειες δε θυμάμαι.

    Τα Άπαντα του Ξενόπουλου πρέπει να είναι από τα μεγαλύτερα που έχει βγάλει Έλληνας συγγραφέας, ήταν εξωφρενικά παραγωγικός. Ούτε τα έχω, ούτε καν ξέρω αν υπάρχουν.

  49. Soumela said

    Απάντηση στο-46 Γιάννη Ιατρού, ναι είμαι το ίδιο πρόσωπο αλλά επειδή γράφω από διαφορετικούς υπολογιστές, στη δουλειά, στο σπίτι, στη ταμπλέτα υπαρχει αυτή η διαφορά.
    Πάντως το Σουμέλα είναι παντού.

  50. Γιάννης Ιατρού said

    49: 🙂 Ευχαριστώ

  51. Γς said

    50:

    Ρώτα. Να μαθαίνουμε..

  52. gpoint said

    # 42

    Ηκαλύτερη απάντηση του τύπου «μα αφού το είπες μόνος σου!» :

    – Πες μου μια λέξη με πέντε γράμματα που να τελειώνει σε έψιλον
    – Δεν ξέρω
    – με πόσα γράμματα σου είπα ;
    – με πέντε !
    – μπράβο !!

  53. Μαύρα μου νιάτα και πού τσαλακωθήκατε

    (Πρώτη αποστολή από ταμπλέτα)

  54. Καλέ μόνη, ακόμα να μου το φέρεις.
    Ποιο πράγμα;
    Μα τώρα στο είπα.

    (Παλιό, όχι και τόσο πετυχημένο, αλλά δεν μούρχεται τώρα άλλο)

  55. Γιάννης Ιατρού said

    42: Γιώργη χαιρετώ
    τι έγινε, κανένα καρχαρία έπιασες ; 🙂

    Γς

  56. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    48 Έζησε και πολύ, έγραφε και πάρα πολύ αφού από την πένα του βιοποριζόταν. Άπαντα-άπαντα δεν νομίζω να εχουν βγει, αλλά οι εκδόσεις Βλάσση κυκλοφορούν πάνω από ογδόντα δικά του βιβλία (είναι ακόμα σε κοπιράιτ).

    54 Μου θύμισες (περιέργως) τα μυτιληνιά ψευτοαθώα ή ψευτοπονηρά αινίγματα π.χ. Όλη τη μέρα κρέμεται, τη νύχτα μπαίν στην τρύπα, τι είναι; (Μα το καταπνάρ του λμούς, εν ειν’ έφτου που βάζ ι νους’σ’, είναι το κλειδί).

  57. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    » Όταν σκύψω λει η ποδιά μου,κι όταν ξανασκύψω λει»
    Πονηροκουβέντα του χωργιού
    Λει=λύνει π.χ. λει και δένει ή δεν καλοδένεις την αίγα και λει σαφί (λύνεται συνέχεια).
    Πάντως μια κόμπλα με τα κακέμφατα την έχω.Όταν γράφοντας προκύπτει ,και αν προσέξετε συμβαίνει όχι σπάνια, (που στις επόμενες μέρες, που ΄τανε μικρό παιδί κλπ) σχεδόν πάντα προσπαθώ να το τροποποιήσω 🙂
    ‘Ενα από τα πολλά που διακωμώδησαν τον Ανδρέα με τη Λιάνη(πουταναφον ,τετελεστετ κλπ) ήταν ότι (παρεξήγησε) ,»θα τη στηρίξει» κι όχι «θα της τη ρίξει»

  58. Θύμμαχος Θήτης said

    Όχι, δεν το τερμάτισε. Πρόκειται για μια ακόμη κουτοπονηριά.

    Παράλληλα έχουμε ρεσιτάλ ενημέρωσης από τα έντυπα της πηχτής ασημαντότητας:
    ηττπ://www.lifo.gr/now/greece/109380
    «ο ίδιος εξήγησε για ποιο λόγο κατεδαφίστηκε το πρώην ορφανοτροφείο»… Για ποιόν, καλέ; Πείτε μας κι εμάς. αλλά έτσι είναι η δημοσιογραφία, αφήνει τα υπόλοιπα στην δημιουργική φαντασία του αναγνώστη.

    Λήγει η πενταετία και θα χάσει η Εκκλησία Α.Ε. την δωρεά του Λοβέρδου.

  59. @32 Η Νεάπολη είναι μακριά (στην άλλη άκρη από τη Γέρμα). Αν είστε ακόμα εκεί προτείνω επίσκεψη στα ορεινά χωριά (Φαρακλό, Καστανιές αλλά και τα Βελανίδια) και πεζοπορείες (αλλά προς Θεού, όχι καταμεσήμερο) στον φάρο του Κάβο Μαλιά από τη μια και στο μικρό Άγιο Όρος, στην Αγία Ειρήνη, από την άλλη. Φιλικά.

  60. sarant said

    58 Καλά, είναι αυθεντικό αυτό;

    59 Να το έχουμε στο νου μας.

  61. ΚΑΒ said

    Μόλις επέστρεψα από τις φετινές διακοπές μου. Σας καλησπερίζω όλους.

    Πριν από 3 μέρες άκουσα το ακόλουθο αληθινό περιστατικό:

    Πήγε η γειτόνισσα στον γείτονα έναν πήλινα φακή για σπόρο λέγοντάς του:γείτονα, όπως σου τον τούρλωσα, έτσι να μου τον φαρκάρεις (όταν μου τον γυρίσεις).

    Νάστε καλά και καλό μήνα.

  62. Θύμμαχος Θήτης said

    60α ναι, αυτός είναι όντως ο λογαριασμός του.

    ηttp://www.pasok.gr/δήλωση-του-κοινοβουλευτικού-εκπροσώ-4/

  63. sarant said

    61 Καλό μήνα!

    62 Απίστευτος…

  64. Γιάννης Ιατρού said

    Καλό μήνα κι από μένα σε όλους 🙂

  65. 30,
    Το «ΙΠΣ ολέ» τραγουδιόταν ρυθμικά τουλάχιστον μέχρι το 1978.

  66. κουτρούφι said

    Α. 56β. Εδώ http://kritiki-laografia.blogspot.gr/2011/10/blog-post.html υπάρχει εργασία σχετικά με «ψευτοαθώα-ψευτοπονηρά αινίγματα» στην Κρήτη. Θα βρούμε και το «ν’ άψω λες το λύχνο» που, παρεμπιπτόντως, το ξέρω από τη Σίφνο.
    Και μερικά σιφνέκα από τα δικά μου βιώματα:
    Β. Διήγηση του μακαρίτη πατέρα μου. Δεκαετία του πενήντα, πρώτα γλέντια με βιολιά των τότε νέων. Ένας ξεκινάει να λέει το αυτοσχέδιο δίστιχό του:»Ηρχε και μένα η ώρα μου, και η στιγμή να αρχίσω». Το «ρ», στο αρχίσω, δεν ακούστηκε καλά και φάνηκε σαν σαρδάμ. Για τα επόμενα χρόνια το παρατσούκλι του συγκεκριμένου ήταν «ο Χύσος».
    Γ. Στη βόρεια Σίφνο υπάρχει τοπωνύμιο Χώνη. Εκεί βρίσκονται διάφορα εξωκλήσια που γίνονται πανηγύρια. Ένα είναι είναι του Αη Γιάννη, 29 Αυγούστου. Στη Σίφνο γίνονται και άλλα πανηγύρια τότε, σε άλλες περιοχές. Στην ερώτηση σε ποιο πανηγύρι από όλα θα πάτε, μερικοί από μας λέμε δυνατά: Στη Χώνη! Στη Χώνη!

  67. ΣΠ said

    Αμοκάτσι … Αμουνίκε … Ρουφάι

  68. κουτρούφι said

    #65. Βάλε, λοιπόν, άλλα οκτώ χρόνια.

  69. Γιολάντα Μ. said

    Αγόρια καλησπέρα, σάς σκεπτόμουν όλη μέρα. Δεν την ήξερα τη λέξη «κακέμφατον» και ευχαριστώ το κ. Σαραντάκο που την ανέφερε και έγινε αιτία να τη μάθω. Το Χρηστικό της Ακαδημίας δεν την έχει καταγράψει και είναι ντροπή του. Το καλύτερο ορισμό του «κακέμφατου» το βρήκα σε μιά αγγλική ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας εκδόθηκε το 2004 και θέλω να τον παραθέσω για να δούν όλοι τι σημαίνει αγγλοσαξωνική σαφήνεια:

    «KAKEMFATON Anything that has an
    indecent meaning, deliberate or unintentional,
    is kakemfaton (κακέμφατον).
    The term is used in rhetoric or criticism
    to denote fortuitous bawdy, in which a
    chance group of syllables can produce indecency.»

    Ο σύζυγος μού είπε πως η λέξη συναντιέται πολύ συχνά στα σχόλια των αρχαίων κωμωδιογράφων, όπου π.χ. «κάκκη» είναι τα σκατά, «αναφλάν» είναι το μαλακίζομαι, «σύκον» είναι το γυναικείο αιδίο κλπ. (δεν προλαβένω να βάλω παραπομπές)

    Είμαι πολύ κουρασμένη και θέλω να τελειώσω με κάτι που δείχνει γιατί είναι καταδικασμένες σε θάνατο οι εκδοτικές επιχειρήσεις παγκοσμίος: Πρίν λίγες ώρες χιλιάδες νεαροί Βρετανοί ξενύχτησαν στις ουρές για να προμηθευτούν το νέο βιβλίο του Χάρυ Πότερ για το καταραμένο παιδί. Οι βλάκες δεν έψαξαν το διαδίχτυο όπου το βιβλίο υπήρχε από μέρες για δωρεάν downloading τόσο σε pdf όσο και σε epub. Και μιλάμε για τη Βρετανία όπου οι πάντες έχουνε σύνδεση και μπορούν να γκουγκλάρουν ανά πάσα στιγμή.

    http://gen.lib.rus.ec/search.php?req=Harry+Potter+and+the+Cursed+Child&lg_topic=libgen&open=0&view=simple&res=25&phrase=1&column=def

  70. Γιολάντα Μ. said

    (69) συνέχεια. Ξέχασα να βάλω μιά παραπομπή που βρήκε ο σύζυγος και μπορεί να σάς φανεί χρήσιμη. Ο Κουμανούδις ήξερε τη λέξη «κακέμφατον» και τη χρησιμοποιεί σε ένα ποίημα του που δείχνει πως πριν 150 χρόνια οι Νεοέλληνες κοκκίνιζαν ακούγοντας την λέξη «κατάσχεση» γιατί τους θύμιζε το χέσιμο

    «και η τιμία γλώσσα δεν ελύγιζε
    των τότε να προφέρη «προθεσμία» ή
    «κλητήρ» ή (με συμπάθειο) και «κατάσχεσιν»
    Κατάσχεσιν; αμμ’ όλοι εκοκκίνιζαν
    εις τούτο το κακέμφατον λεξίδιον»

    Μπήκε κι ο Αύγουστος πούναι παχιές οι μύγες…

  71. Γς said

    52:

    -Ξέρεις τι πα να πει στα γαλλικά «ζε νε σε πα»;
    -Δεν ξέρω.
    -Μπράβο!

  72. Γς said

    53:

    Ηταν πολύ καλά στη Ρωσία, επί τσάρου.
    Τώρα πια όμως που Τσάρος;

  73. Γς said

    61:

    Και το 1950τόσο μπαίνει στο μπακάλικο η κερκυραία γειτόνισσά μας.
    [ήθελε κάτι σαν Αζαξ της εποχής για τα πλακάκια και τα πατώματα]

    -Εχεις κάτι να μου δώσεις για να τρίψω τον πάτο μου;

  74. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Πραγματικό. Στο χωργιό ο μπάρμπας Γιάννης από την Κάτω Γειτονιά «επόσυρνε» τις κουβέντες του,δηλαδή επανελάμβανε τις δυο τελευταίες συλλαβές. Χούι,πάθηση ποιος ξέρει.
    Έλεγε π.χ. καλημέρα παιδιά μου άμου.
    Συνέβη λοιπόν στην κουβέντα με το γεωπόνο της Αγροτικής που είχε έρθει για κάποια εκτίμηση,»και δε μου λες κύριε Γεωπόνε μου όνε μου, ποιες είναι οι αποδοχές σου χέσου «

  75. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Και το κλασικό: Είπα να τον πάρω λιγάκι και πάνω που τον έπαιρνα γλυκά γλυκά,ντρουν το (κωλο)τηλέφωνο.

  76. Γς said

    Σαν το:

    Αλέξη, ελπίδα μας, πήδα μας

    δηλαδής;

  77. Γς said

    75:

    Τον παίρνεις τον Ταχυδρόμο;

    Το περιοδικό τότε

  78. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Έρμα μου νιάτα πού τσαλακωθήκατε.

    Α τελευταία ακούω το κρύο -δυο φορές μου απάντησαν διαφορετικοί παπούδες- (όταν γεννηθεί εγγονούλα) : «είμαι πα πούστης».
    Γς, εσύ όμως θα είσαι ο παππούδαρός του ε; 🙂 Άντε με το καλό!

  79. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    76. Εβδομηνταέξι ο κ@λος του να φέξει 🙂

  80. Θύμμαχος Θήτης said

    54 υπάρχουν πολλά τέτοια, όπως κι αυτό:

    – Μαρία τρως ακόμα; τελείωνε, ήρθε!
    – Ποιός;
    – Μα δε σου είπα;

  81. Γς said

    78:
    Σ ευχαριστώ!

  82. Γς said

    77:

    -Πάρε με αγάπη μου. Πάρε με με λύσσα!
    -Που μωρή; Στο τηλέφωνο;

  83. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    του ηφέδρου / του μουνίμου.

    Πραγματικό: Ό,τι και παραγγείλαμε στο ταβερνείο και καθώς έφευγε το γκαρσόνι,πετάγεται ο καρδιτσώτης: κοιλιές να φέρεις!
    -τί κοιλιές;
    -ό,τι νάνι, καλαματιανές,ξιδάτις,ιλιές νάνι.

  84. Θύμμαχος Θήτης said

    κάπου κάπου τσαντίζομαι
    πού στηρίζεσαι;
    στο μικρό μου νύχι.

    επίσης γνωστό κακέμφατο: Άγαμοι θύται

  85. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    80.Ναι!
    Κλείστο,λόγοι,οπωσδήποτε σοβαροί, το επιβάλουν.
    -ποιο;
    -μα στο είπα

  86. Γς said

    Και το παράπονο μιανής.
    Το σοκ απ το πρώτο της ραντεβού.

    -Τι ωραία που είναι εδώ μέσα..
    -…
    -Η φύση…
    -Ποια μωρή; Τα λουλούδια;

  87. Γιάννης Ιατρού said

    Ρε καλόπαιδα, τώρα ξυπνήσατε; Τόση ώρα που είχατε χαθεί; 🙂

    Αυτό που λένε ο ΓουΣου του μεσονυκτίου 🙂 🙂

  88. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    86.Ο Λαπαθιώτης με την ‘Απονη
    κι εσύ με την …παράπονη.

  89. Γς said

    87:

    >ο ΓουΣου του μεσονυκτίου

    Και μου τον θύμησες. Ηταν φίλος μας.

    Πολύ καλός άνθρωπος.

  90. Γς said

    88:

    😉

  91. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Να κι η ζήλεια τρούπωσε.Ήρθε!
    -ποιος
    μα στο είπα! 🙂

    Καλό μήνα! Ξεχάστηκα.Πρωταγουστιά βρε!
    στη Λέσβο και αλλού την παραμονή της πρώτης Αυγούστου ανάβουν στα στρίστρατα φωτιές (καψάλες) και τις «ξεπερνούν» (πηδούν) λέγοντας:
    «Ω, καλώς τον Άκστο! Σύκα τσαι καρύδια τσαι καλά σταφύλια! Ψήνουν μεσα στη φωτιά κι ένα σκόρδο, παίρνουν τις στσελίδες (τα λουβιά) και τις τρων για τον πυρετό.»

  92. Γς said

    87:

    >Ρε καλόπαιδα, τώρα ξυπνήσατε;

    Ναι ρε.

    Είχα πιει πολύ στην ταβέρνα το μεσημέρι.

    Το ξέχασες;

  93. Γς said

    91:

    Ο Μέδικος!

    >η ζήλεια τρούπωσε

  94. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Το νου σας φεγγαριασμένοι μου,ζητήστε ό,τι θέτε, απόψε ανοίγουν τα ουράνια.
    Από το ίδιο λινκ στο 91.
    …Στη Λέσβο, ίσως κι αλλού, οι άνθρωποι του λαού πιστεύουν, ότι τη νύχτα της 31ης Ιουλίου προς την 1η Αυγούστου ανοίγουν οι ουρανοί και «ό,τι προφτάσεις να ζητήσεις θα τό’χεις, θες πλούτη, θες γεια, θες χωράφι. Αποσπερού στο πανηγύρι τσ’Αγιάσος πλαγιάζουν στα τρίστρατα, για να δουν τ’άγιο φως’ περιμένουν ως το πρωί. Τόχ’ουν σε καλό.»

  95. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    94.>>«ό,τι προφτάσεις να ζητήσεις θα τό’χεις, θες πλούτη, θες γεια, θες χωράφι.
    Θέλω ΄γεια. Και γεια!Πα να την πέσω.’Εχω αύριο μια κηδεία, πικρότερη του μ.ο.

  96. Γς said

    94:

    http://miremben.blogspot.gr/2016/06/full-moon-over-lake-victoria.html

  97. Γς said

    95:

    Κηδεία

    >πικρότερη του μ.ο.

  98. Γιάννης Ιατρού said

    95: Καληνύχτα ΕΦΗ!

    93: Καλό ρε, ξετρούπης είσαι 🙂

    Λοιπόν, πάω κι εγώ, αύριο θα την κάνω στο ερημητήριο, αλλά κι απ΄εκεί θα τα πούμε, όταν αδειάσω λίγο απ΄τις δουλειές στον κήπο κλπ., το βραδάκι απ΄την παραλία 🙂 🙂 🙂

  99. Γιάννης Ιατρού said

    96: Κατεγράφει, ωραίο (και γενικά) 🙂

  100. sarant said

    94 Αμ δεν το ήξερα και δεν ξενύχτησα για να ζητήσω…

  101. gak said

    Οι γάλλοι μαθαίνοντας αρχαία ελληνικά από τον ξενοφώντα, διαβάζουν (ερασμιακά) το παρακάτω: «ουκ έλαβον πόλιν, άλλα γαρ ελπίς έφη κακά». Αυτό ακούγεται πανομοιότυπο με το: «Où qu’est la bonne Pauline? A la gare. Elle pisse et fait caca.»

  102. sarant said

    101 Μόνο το ελπίς / elle pisse ήξερα

  103. Λ said

    102. Jonathan Swift
    But Celia Celia shts….

  104. ΚΑΒ said

    Έκλαιγε απαρηγόρητα η σύζυγος και την ώρα της ταφής έλεγε,ανάμεσα σε άλλα: Μη μου τον χώνεις, παπά μου, βαθιά. Μη μου τον χώνεις!

  105. Λ said

    Υπάρχει και εκείνο το ανέκδοτο με τον τίτλο υπομονή, υπομονή, αλλά πρέπει να επισκεφτώ ξανά την κυρία από το Πορτσάιτ που μου το είπε για ρεφρέσινγκ πριν καν δοκιμάσω να το πω.

  106. Avonidas said

    Συναφής είναι, στα ελληνικά, και η Καλυψώ Λάρα

    Παλιά, πολύυυυυυυυυ παλιά, τότε που πήγαινα στο Λύκειο, 😛 κυκλοφορούσε ένα «γράμμα στον αγαπημένο» (σε φωτοτυπία, φυσικά, κομπγιούτερ τότε είχαμε μόνο εμείς οι σπασίκλες), που το υπέγραφε μια Καλυψώ Λάρα, και έπρεπε να το διαβάσουμε γραμμή παρά γραμμή.

    Εδώ μια από τις αρκετές κόπιες που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο:

    http://asteiakia.gr/anekdota/gramma_ston_agapimeno

  107. Μήπως η λεσβιακή δοξασία ότι τη νϋχτα 31/7-1/8 «ανοίγουν τα ουράνια» έχει να κάνει με τη βροχή διαττόντων (τους Περσείδες) που με το παλιό ημερολόγιο έπεφτε σ´ εκείνη την ημερομηνία;

  108. Λ said

    107. Α μην τους δίνετε μουστάκια. Είναι θηλιές. Είχε γράψει και άρθρο ο Νικοκύρης.

  109. Λ said

    Σχεριά με το 103
    https://www.poetryfoundation.org/poems-and-poets/poems/detail/50579

  110. sarant said

    106 Και όταν πήγαινα εγώ γυμνάσιο υπήρχε αυτό το γράμμα. Θυμάμαι τις ζάρες.

  111. Avonidas said

    Και θυμήθηκα ξαφνικά τη χήρα Μήτση, από τους Δέκα Μικρούς Μήτσους, τότε που ζούσε ο Λαζόπουλος. 😐

    Που την έβρισκε με την καθαρεύουσα του στρατηγού (ξέρετε, «ήτο νυξ» της νυχός, κλπ.)

    -Ξαπλώναμε επί του καναπέως
    -Επί του καναπέως, στρατηγέ μου!

  112. Λ (108), θηλυκές και τριτόκλιτες (γεν. πληθ. των περσίδων) είναι οι περσίδες των παραθύρων. Οι Περσείδες, οι διάττοντες αστέρες που φαίνονται να προέρχονται απ´ο τον αστερισμό του Περσέα, είναι αρσενικοί και πρωτόκλιτοι (των Περσειδών, όπως των Ατρειδών). Το ίδιο διδάσκει 🙂 κι ο Νικοκύρης, ξαναδιάβασέ τον προσεχτικά.

  113. Γιάννης Ιατρού said

  114. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Κομμάτια ἀπὸ πραγματικοὺς διαλόγους στὰ Θερμιὰ πρὶν ὰπὸ μερικὲς δεκαετίες:

    «Ν’ ἀνάψω λὲς τὴ λάμπα;»

    «Περίμενε, θά ‘ρχει ἡ ἴδια.» (θά ρχει : θὰ ἔρθει, τὰ τρὶα «ι» στὸ «θὰ ‘ρχει ἡ ἴδια» ἀκοὺγονται σὰν ἕνα στὴν ἐκφορὰ τοῦ λόγου).

    «-Μοῦ ‘νοιεῖ τὴ μιὰ πόρτα, μοῦ ‘νοιεῖ τὴν ἄλλη. Τὶ σπιταρώνα ἤτανε αὐτή; Σωστὸ παλάτι.»
    (Μοῦ ‘νοιεῖ : μοῦ ἀνοίγει ἀπὸ τὸ ἀνοιῶ: ἀνοίγω.
    Κι ἐδῶ τὰ δυὸ «ι» ἀκούγονται σὰν ἕνα στὸν προφορικὸ λόγο).

  115. sarant said

    114 Τα οποία δεν προκαλούσαν θυμηδία;

  116. Λ said

    112. Έχεις απόλυτο δικαιο μα κανείς δεν λέει των Περσειδών. Θα περιμένω μέχρι τις δώδεκα Αυγούστου να δω τι θα ειπωθεί

  117. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    115.Κάποια, ὅπως τὸ 114α, λεγόταν γιὰ πλάκα.
    Τὸ 114β, τὸ ἄκουσα ὁ ἴδιος ἀπὸ κάποια γιαγιὰ, τὴ δεκαετία τοῦ 70, ποὺ τὸ εἶπε τελείως φυσικὰ. Μετὰ βίας συγκράτησα τὰ γέλια.
    Τὸ 114γ εἰπώθηκε (κατὰ τὸν ἄνθρωπο ποὺ μοῦ τὸ ἀφηγήθηκε) κι αὐτὸ τελείως φυσικὰ, ἀπὸ κάποιον ἁπλὸ ἄνθρωπο τοῦ νησιοῦ ποὺ περιέγραφε τὴν ἐπίσκεψή του σὲ κάποιο πλουσιόσπιτο.

  118. leonicos said

    κακέμφατος, αξαπουσί ας

  119. Λ said

    19. Ορθή επανάληψη:
    Από σιει δέντρον έσιει σσσιον
    Τζι από σιει σσσιον ας έσιει!

    Δηλαδή,
    όποιος έχει δέντρον έχει σκιά
    κι απού έχει σκια ας έχει

    Μόνο που αν το επαναλάβεις μερικές φορές αυά τα ουρανωμένα αρχίζεις να λές
    κι απού έχει σκια ας σιέσει (χ..σει)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: