Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Οι Ολυμπιακοί αγώνες του 1896 όπως τους είδε ο Γεώργιος Σουρής

Posted by sarant στο 7 Αυγούστου, 2016


Όπως κάθε καλοκαίρι, έτσι και φέτος σας έχω ταράξει στις επαναλήψεις -αλλά για τη σημερινή επανάληψη δεν φταίω εγώ, φταίνε οι Ολυμπιακοί αγώνες που επαναλαμβάνονται κάθε τέσσερα χρόνια. Εγώ άλλο κείμενο είχα ετοιμάσει για σήμερα -θα το δούμε την ερχόμενη Κυριακή- αλλά τελευταία στιγμή προχτές συνειδητοποίησα ότι αρχίζει η Ολυμπιάδα του Ρίο και άλλαξα το σχέδιο, διότι, παρόλο που εμένα οι αγώνες δεν μ’ έχουν αγγίξει, δεν παύουν να είναι ένα γεγονός που πρέπει να το τιμήσουμε.

Κι έτσι, θα ξαναδούμε πώς είχε σχολιάσει ο Γεώργιος Σουρής στον Ρωμηό τους πρώτους αγώνες του 1896, που φέτος έχουμε την 31η διοργάνωση 12ο χρόνια μετά (στην αρίθμηση μετράνε και οι διοργανώσεις του 1916, του 1940 και του 1944 που ματαιώθηκαν).

Για τον Σουρή και τον Ρωμηό έχουμε ξαναμιλήσει. Ο σατιρικός ποιητής Γεώργιος Σουρής δεν απέβλεπε στην υστεροφημία. Τρομερά εύκολος στο γράψιμο, επί 35 συναπτά χρόνια (από το 1883 έως το 1918) έγραφε μόνος του κάθε βδομάδα την τετρασέλιδη εφημερίδα του Ο Ρωμηός, η οποία, όσο κι αν ακούγεται απίθανο σήμερα, ήταν ολόκληρη έμμετρη, από τον τίτλο της (Ο Ρωμηός, εφημερίς – που την γράφει ο Σουρής) μέχρι τις μικρές αγγελίες της!

Στις σελίδες του Ρωμηού σχολιάζεται εύθυμα όλη η ιστορία αυτών των 35 χρόνων. Ας δούμε λοιπόν, πώς περιέγραψε ο Σουρής στο Ρωμηό τους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896.

Η ανάθεση

Βρισκόμαστε στα τέλη του 1894, ένα χρόνο μετά το «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν». Παρά τη σταθερή κοινοβουλευτική της πλειοψηφία, η κυβέρνηση Τρικούπη δεν έχει εύκολο έργο. Είναι αναγκασμένη να επιβάλει επαχθείς φόρους για να αντεπεξέλθει στην υπερχρέωση της χώρας. Στο φύλλο 486 του Ρωμηού (12 Νοεμβρίου 1894), ο Φασουλής και ο Περικλέτος, φιγούρες από το κουκλοθέατρο και μόνιμοι ήρωες του Ρωμηού, σχολιάζουν το μέγα θέμα της επικαιρότητας, την απόφαση για τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων το 1896 στην Ελλάδα. Ο Φασουλής παρακινεί τον Περικλέτο να μην πεθάνει της πείνας πριν από τους Αγώνες για να μην κατηγορηθεί για ανθελληνισμό.

— Θάρρος, καημένε Περικλή, κι η μέρα ξημερώνει
που θα ξυπνήσουν την ηχώ των λόφων των ερήμων
παιάνες νέων αθλητών και παλαιστών αλκίμων,
από παντού της ράτσας μας θα φθάσουν θιασώται,
προσπάθησε δε, Περικλή, να ζήσεις έως τότε
κι όλων των ζώων τους ορούς να πίνεις μονορούφι,
αλλιώς καθένας θα σε πει μισέλληνα μαγκούφη,
που βρήκες την περίσταση για να τα κακαρώσεις
πριν των ιοστεφάνων μας τις φέστες καμαρώσεις.

— Θα κάνω κούρα, Φασουλή, μη στάξει και μη βρέξει
για να προφθάσω ζωντανός το ενενηνταέξι.

— Ηλθε κι ο φίλος Κουβερτέν, ο Γάλλος ο Βαρόνος,
και στου Συλλόγου «Παρνασσού» εφώναξε το βήμα
πως την Ελλάδ’ αθάνατος την περιμένει χρόνος
κι οι δόξες θα’βγουν οι παλιές μέσ’ από κάθε μνήμα.
Κι εγώ που λες εστάθηκα στον ρήτορα καρσί
κι αυτός μιλούσε, μάτια μου, τα Γαλλικά φαρσί,
κι εγώ που το κατάφερα να μην τον καταλάβω
εφώναξα με τους λοιπούς «Βαρόνε, μπράβο μπράβο»,
και λόγ’ ηκούσθησαν θερμοί στομάχων κεχηνότων
κι όλοι τον χειροκρότησαν οι Μαραθωνομάχοι,
για νάναι δε, βρε Περικλή, φιλέλλην εκ των πρώτων
Ελληνικά χρεώγραφα πιστεύω πως δεν θα’χει.
(……)
Και μη νομίζεις Περικλή, πως μπόλικον Αργύρη             [Αργύρης = τα λεφτά]
προθύμως θα ξοδέψωμε γι’ αυτό το πανηγύρι.
Για τους αγώνες μηδεμιά δεν θα γενή θυσία,
με χρήματα την δόξα των δεν θα την κηλιδώσομε,
και τούτους θα τους βγάλωμε εις την δημοπρασία
κι όποιος τους πάρει πιο φτηνά σ’ εκείνον θα τους δώσομε.
Η μεν Ελλάς το Στάδιον προσφέρει των προγόνων
κι ας δώσουν άλλοι τον παρά προς πέρας των αγώνων.

και ο Σουρής φαντάζεται τους αγώνες:

πάλιν ο Λόρδος προχωρεί εκ μέσου των ομίλων
κι όπως ο περιβόητος Κροτωνιάτης Μίλων
φορτώνεται τους δανειστάς αντί βοδιών στον ώμο
κι αμέσως παίρνει δρόμο
και τρεις φορές το Στάδιον με τούτους φέρνει γύρα
κι όλοι φωνάζουν «ελελεύ, αθάνατε Σωτήρα»
(…..)
Αλλ’ όμως και μουφλούζηδες κοιτάζω λεγεώνας
που παίζουν Καραϊσκο,                                                          [η κοιλιά μου παίζει Καραΐσκο: πεινάω πολύ]
να βγαίνουν πρώτοι νικηταί εις όλους τους αγώνας
προπάντων δε στον Δίσκο.                                                                  [τον δίσκο της επαιτείας, βεβαίως]
(…..)
Αλλ’ όμως και κολυμβητών παράποτε σπανίων
κατέρχεται φουσάτο,
ο δε Τρικούπης κολυμπά εις πέλαγος δανείων
χωρίς να βρίσκει πάτο.

Οικονομικά προβλήματα

Οσο κι αν η διοργάνωση εκείνων των πρώτων Ολυμπιακών Αγώνων ήταν σπαρτιατική σε σύγκριση με τον σημερινό γιγαντισμό, το οικονομικό κόστος ήταν υπερβολικό για την ελληνική οικονομία. Μια λύση αποτελούσαν οι ευεργέτες. Ο διάδοχος Κωνσταντίνος απευθύνει επιστολή στον Αβέρωφ, ο οποίος προσφέρεται να καλύψει τα έξοδα για την επιμαρμάρωση του Παναθηναϊκού Σταδίου, και ο Φασουλής του Σουρή σατιρίζει στο φύλλο 507 του Ρωμηού (8 Απριλίου 1895).

Προς τον Αβέρωφ επιστολή
του κακομοίρη του Φασουλή

Αμάν, Αβέρωφ, σώσε μας και βοηθός γενού
να κουτουλήσ’ η δόξα μας με τ’ άστρα τ’ ουρανού
κι όταν κοτζάμ Διάδοχος σου γράφει κοπλιμέντα
κι όλος Υμέτερος προς σε δια παντός πως μένει,
άνοιξε το κεμέρι σου χωρίς πολλή κουβέντα
κι ας είναι κάθε λέξις του ακριβοπληρωμένη.

Του κράτους την υπόληψιν θέλεις δεν θέλεις, σώσε,
αν δε και γράμμα δεύτερον σου στείλουν ως το πρώτον,
ας πάει το παλιάμπελο κι ό,τι κι αν έχεις δώσε
προς χάριν των Αγώνων μας και της μητρός των φώτων.

Κι αν των Αγώνων η πομπή και σε χρεωκοπήσει
αλλ’ όμως μυριόστομος, Αβέρωφ, θα σαλπίσει
κι εις Δύσιν κι εις Ανατολήν η φήμη τ’ όνομά σου
και θα καυχάσαι διαρκώς για το κατόρθωμά σου.

Κι αν καταντήσεις να μας λες με τον ντορβά στον ώμο
«δώστε στον ευεργέτη σας δυο ψίχουλα ψωμιού»
αλλ’ όμως θα σε δείχνωμε μ’ ευλάβεια στον δρόμο
κι έτσι το στόμα θα μιλεί του καθενός Ρωμηού:
«Βλέπεις αυτόν τον φουκαρά, που με ντορβά γυρίζει
και κρυφομουρμουρίζει
για την κακή κατάντια του και τον πικρό καημό του;…
Κροίσος ελέγετο ποτέ κι είχ’ ευεργέτου πόζα,
αλλ’ όμως ο Διάδοχος τον πήρε στον λαιμό του
με γράμματα Βασιλικά πολύ κοπλιμεντόζα,
κι απεμαρμάρωσε λαμπρώς τα Στάδια προγόνων
και θύμ’ απέμειν’ ένδοξον αρχαϊκών αγώνων.»

Αμάν, Αβέρωφ, σώσε μας και βοηθός γενού
να σκούξωμ’ έξω νου
Η ψωροκώσταινα πατρίς και πάλιν κοκορεύεται,
άσβεστος κρύπτεται πυρά στης δόξης το καμίνι,
και Στάδια μαρμάρινα κι αγώνας ονειρεύεται
αν κι εκ της πείνας μάρμαρο προώρισται να μείνει.

Στο μεταξύ, η κυβέρνηση Τρικούπη έχει πέσει και την εξουσία έχει αναλάβει ο Θεόδ. Δηλιγιάννης. Η κατάσταση της οικονομίας προχωρεί προς το χειρότερο, και ο Σουρής αναφέρεται εν παρόδω συχνά στους Ολυμπιακούς Αγώνες, όπως στο φ. 524 (21 Οκτωβρίου 1895), όπου εμφανίζει τον βασιλιά της Πορτογαλίας να λέει τα ακόλουθα στον βασιλέα Γεώργιο:

Φαντάζομαι το κράτος σου Παράδεισον επίγειον
και δίχως ισοζύγιον
σφοδρός δε πόθος, αδελφέ, με διαφλέγει τώρα
να φύγω απ’ εδώ
και την φυλήν να δω,
που δεν χαλά το κέφι της των δανεικών η ψώρα,
κι Αγώνας Ολυμπιακούς
στο μέλλον ετοιμάζει,
αλλά κι εκείνους δανεικούς
κι ο κόσμος την τρομάζει.

Οι αγώνες

Φτάνει επιτέλους η μέρα της έναρξης των Αγώνων, η 25η Μαρτίου 1896. Παρά τη μικρή αριθμητικά συμμετοχή τους (14 αθλητές), οι Αμερικανοί κατακτούν τα περισσότερα χρυσά μετάλλια, ενώ η Ελλάδα έρχεται δεύτερη. Σχολιάζει ο Σουρής στο φύλλο 547 του Ρωμηού (30 Μαρτίου 1896):

Υμνους αναξιφόρμιγγας, βρε Περικλή, θα ψάλω
και δι’ Αγώνας διεθνείς τον σβέρκο μου θα βγάλω.
Τίνα μεγάλον ήρωα, τίν’ άνδρα κελαδήσωμεν;
ελάτε βάρη ν’ άρωμεν, ελάτε να πηδήσωμεν,
και να παρακαλέσωμεν με δίσκους εις το χέρι
Αβέρωφ τον περίδοξον να λύσει το κεμέρι,
κι ολάκερο το Στάδιο μαρμάρινο να κάνει
για ν’ αλωνίζουν Κόννολυ και Φλακ κι Αμερικάνοι.      [Ο αμερικάνος Κόνολι νίκησε στο τριπλούν κι ο αυστραλός Φλακ στον δρόμο των 800 μέτρων]
(……)
Ποία ρώμη, ποίον νείκος!…
θέλεις άλμα κατά μήκος,
θέλεις άλμα κατά πλάτος;
πρώτος και τα δυο τα κάνει
και κερδίζει το στεφάνι
Θοδωρής ο κορδονάτος.                      [ο Δηλιγιάννης, που το κόμμα του είχε παρατσούκλι το Κορδόνι]
(……)
Αν ρωτάς και για τη σφαίρα
πρώτος είναι κι εκεί πέρα,
κι όταν δανεισταί τον δουν
εις το χέρι να την πάρει,
τρέμουν μην την αμολάρει
και τα γένεια των μαδούν.

Πιο κάτω, ο Σουρής σατιρίζει τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισε τους αγώνες ο μέσος Έλληνας:

Αγώνες, που ξετίναξε καθένας τα χαλιά του
και ξένους επερίμενε την τύχη του να κάνει,
Αγώνες, που παραίτησε καθένας τη δουλειά του
και με πηλάλες δυνατές στον Μαραθώνα φθάνει.
Αγώνες, που κατήντησε η των προγόνων δόξα
για τους συγχρόνους λόξα,
Αγώνες, που μας ζούρλανε το τόσο μας ονόρε
και κόσμος πάει κι έρχεται στης Αθηνάς το φιόρε,
Αγώνες, που δεν βρίσκεται κανείς να σωφρονίσει
της ράτσας της Ρωμαίικης τ’ ακράτητα παιδιά,
Αγώνες, οπού νόμισαν και στο Βαθρακονήσι
πως θα νοικιάσουν κάμαρες δυο λίρες την βραδυά.
Αγώνες, οπού πίστεψαν πολλοί μες στην Αθήνα
ότι μονάχα το ’ν’ αυγό θα πάει μια στερλίνα,
Αγώνες, που πτερώνεται το φρόνημα του γένους
κι οι γάτες κάνουν άλματα ψηλά στα κεραμίδια,
Αγώνες, οπού φύλαξαν καμπόσοι για τους ξένους
τα ψάρια των, τα χάβαρα, τις πίνες και τα μύδια.
Αγώνες, που ‘δειξε μικρό τον κάθε κουνενέ
η γη μας η μεγάλη
κι ο Πύργος διεσπάθισε τον Γάλλον Περρονέ       [Ο Λεων. Πύργος νίκησε στον τελικό της ξιφασκίας οπλοδιδασκάλων τον Περονέ]
μεθ’ όσης τέχνης άλλοι
διασπαθίζουν φανερά
των φουκαράδων τον παρά.
Αγώνες, που κουνήθηκε και τούτο το ρημάδι,
που πρώτος ο Καρασεβντάς εβγήκε στο σημάδι,      [Παντελής Καρασεβδάς, νίκησε στη σκοποβολή με τυφέκιο από 200 μ. ]
κι εις όλους άναψε σεβντά το γέρας του κοτίνου
κι ας βάλει το χεράκι της η Παναγιά της Τήνου.
(……)
Αγώνες, που με σώματα παρέστημεν ακμαία
κι εθάμβωσε μισέλληνας η πάγκαλος αλκή μας,
μα πάντ’ Αμερικάνικη σηκώνετο σημαία
μ’ ελπίδα πως θα σηκωθεί στο μέλλον κι η δική μας.
Αγώνες, οπού λύσσαξαν τα ξένα τα σκυλιά
και τον μπελά μας βρήκαμε με τους Αμερικάνους,
μα βάλαμε της φίλης μας Ευρώπης τα γυαλιά
και τους δευτέρους πήραμε περιφανείς στεφάνους.

Παρά τα πολλά ελληνικά χρυσά μετάλλια, οι θεατές ήταν απογοητευμένοι επειδή δεν είχαμε κερδίσει καμιά πρώτη νίκη σε αγωνίσματα στίβου. Στο τελευταίο αγώνισμα, τον Μαραθώνιο, ήρθε ο θρίαμβος του Σπύρου Λούη να αναπτερώσει το φρόνημα όλων, και ο Σουρής προλαβαίνει να τυπώσει στην τελευταία σελίδα του ίδιου φύλλου τη χαρμόσυνη είδηση:

Τελευταία ώρα
με μεγάλη φόρα

Τον νικητήριον χορόν και συ, «Ρωμηέ» μου, σύρε…
τον δρόμον τον περίδοξον, που χίλιους δούλους κάνει,
Αμαρουσιώτης κρατερός, ο Λούης τον επήρε,
κι ολόκληρον το Στάδιον φρενήρες εξεμάνη.
Ύμνους Πινδάρου σήμερον ο Λούης ας ακούσει…
Ζήτω το Γένος, ο Λαός, το Στέμμα, το Μαρούσι.

Οι Αγώνες πέρασαν γρήγορα, μόλις και μετά βίας διάρκεσαν 10 μέρες. Κατα σύμπτωση, την ίδια σχεδόν στιγμή των πανηγυρισμών για τη νίκη του Λούη, φτάνει στην Αθήνα η είδηση του θανάτου του Χαριλάου Τρικούπη στις Κάννες. Μετά την ήττα του στις εκλογές του Απριλίου 1895, ο μεγάλος πολιτικός είχε απογοητευμένος εγκαταλείψει την Ελλάδα. Η πρώτη σελίδα του επόμενου φύλλου (548) του Ρωμηού κοσμείται ολόκληρη από την εικόνα του εκλιπόντος μέσα σε μαύρο πένθιμο πλαίσιο. Ωστόσο, οι εσωτερικές σελίδες σχολιάζουν τον απόηχο της νίκης του Λούη, που δεν έχει ακόμα κοπάσει…

μα τώρα νενικήκαμεν και δεν με μέλει δράμι
αν μια για πάντα της Βουλής κλεισθεί το Παρλαμέντο
κι αν κάνομ’ εκατό φορές καινούργιο φαλιμέντο.
–Μέσα σε τούτη την κοινή Μαραθωνομανία,
οπού καθείς φρενιάζει,
κι εμένα δεν με νοιάζει,
αν παν οι παλιο-Βούλγαροι μες στην Μακεδονία.
Εμπρός στον Μαραθώνιον Βουλγάρους ποιος κοιτά;
κι αν νέος Ξέρξης στρατιάς στον Μαραθώνα στείλει,
αλλ’ όμως κάποιος θα βρεθεί με πόδια δυνατά
να σπεύσει την επιδρομήν εγκαίρως ν’αναγγείλει.

και πιο κάτω, ο Σουρής απευθύνεται στον Λούη, λέγοντάς του:

Ψάλλω κι εγώ ευγνώμων
τον Μαραθωνοδρόμον

Ω νικητών απόγονε κι Αμαρουσίου θρέμμα,
έστεψε τους θριάμβους σου το θριαμβεύον Στέμμα,
Διάδοχοι και Πρίγκηπες σ’ επήραν αγκαλιά,
ξένες περιηγήτριες σ’ εχόρτασαν φιλιά,
κι ίσως, λεβέντη χωρικέ και πρώτο παλληκάρι,
καμμία Μις παράξενη θελήσει να σε πάρει.
(……)
μα συ γι’ αυτά κι αυτά
μη δίνεις δυο λεφτά.

Άκου με φλέγμα στωικόν το τι καθείς σου ψάλλει
και μην αφήνεις το τσαπί
για ν’ αποδείξεις, τσελεπή,
πως έχεις σαν τα πόδια σου γερό και το κεφάλι.

Το κάθε θάμα τρεις ημέρες και το μεγάλο τέσσερις, λέει ο λαός μας. Έτσι, τόσο η νίκη του Λούη, που έγινε και παροιμιώδης έκφραση, όσο και ο θάνατος του Τρικούπη, έφυγαν μοιραία από το προσκήνιο της επικαιρότητας και από τις σελίδες του Ρωμηού. Εναν χρόνο αργότερα, η χώρα γνώριζε την ατιμωτική ήττα του ’97. Οι Αγώνες δεν ήταν πανάκεια για όλα τα προβλήματα….

Υστερόγραφο: Για την Αθήνα του 1896 μπορείτε να διαβάσετε και μιαν επιφυλλίδα του Εμμ. Ροΐδη, γραμμένη λίγο μετά τη λήξη των αγώνων.

98 Σχόλια to “Οι Ολυμπιακοί αγώνες του 1896 όπως τους είδε ο Γεώργιος Σουρής”

  1. argyris446 said

    Reblogged στις worldtraveller70.

  2. Παναγιώτης Κ. said

    Νικοκύρη, εσύ συνειδητοποίησες προχτές ότι άρχισε η Ολυμπιάδα του Ρίο. Υπάρχουν άλλοι που δεν το πήραν μυρωδιά!
    Να δείτε που, λόγω του γενικού ξεφτίσματος των Ολυμπιακών, θα αποφασίσουν να είναι η Ελλάδα μόνιμος τόπος τέλεσης των games. 🙂

  3. […] via Οι Ολυμπιακοί αγώνες του 1896 όπως τους είδε ο Γεώργιος Σ… […]

  4. gpoint said

    Καλημέρα

    Ε-ξαι-ρε-τι-κό !!!!!

  5. η κοιλιά μου παίζει Καραΐσκο: πεινάω πολύ
    —————————–
    Ξέρουμε από πού βγαίνει αυτό; «Παίζει βιολί» είναι μια γνωστότερη έκφραση. Νάτανε κάνας βιολιτζής της εποχής;

  6. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχολια!

    2: Ήδη το πρότεινε η Λαγκάρντ (η οποία, λένε, εποφθαλμιά θέση στη ΔΟΕ)

    5: Είναι από ένα δημοτικό τραγούδι «Καραϊσκάκη μου αρχηγέ», που το έπαιζε ένας πρώην αγωνιστής του 21 που είχε πέσει στη ζητιανιά. Λένε επίσης παίζει βιολί, παίζει τον Καραϊσκάκη, παίζει ταμπουρά, κτλ.

  7. sarant said

    5 Αν δεν το ξέρεις εσύ, σημαίνει πως είναι ωραίο θεματάκι για αρθράκι.

  8. Γς said

    7:

    Ω !

  9. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Καλημέρα, στὴν ἐπιφυλλίδα τοῦ Ροίδη δὲ βρίσκω ποῦ ἦταν ἡ Βάθια (εἰκάζω τὴν πλατεία Βάθης ἀλλὰ δὲν εἶμαι σίγουρος) καὶ τὸ Ροδάκι. Γνωρίζει κανείς;

  10. Γς said

    >κι αν κάνομ’ εκατό φορές καινούργιο φαλιμέντο.

    Τις προάλλες που μιλούσαμε για το πραξικόπημα της Τουρκίας για το ιταλικό φαλιμέντο πήγα να γράψω αλλά θυμήθηκα την ιταλίδα Σοφία και τα στήθη της άλλης της Αμερικάνας που για τους Ολυμπιακούς του 1896 είχε έρθει στην Αθήνα.

    Συνέβη στην Αθήνα

  11. Γς said

    Κι ήμουν κι εγώ εκεί

    http://caktos.blogspot.gr/2014/06/blog-post_7858.html

  12. Γς said

    Αντε κι αυτό

  13. sarant said

    9 Είναι το Ροδακιό, γειτονιά της Πλάκας που είχε βρύση. Σήμερα λέγεται έτσι ο εκδοτικός οίκος της Τζούλιας Τσακίρη.

    11 Παντού ήσουν εσύ!

  14. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    13.>>Ροδακιό, γειτονιά της Πλάκας που είχε βρύση.
    Εδώ για παλιά τοπωνύμια της Αθήνας
    https://sarantakos.wordpress.com/2014/05/12/athens/

    Κι εδώ ένας ιστότοπος με φωτογραφίες της περιοχής.
    http://akrokerama.blogspot.gr/2012/12/blog-post_9.html

  15. Γιάννης Ιατρού said

    13, 14: ΕΦΗ
    H Δόμνα Σαμίου στο τραγούδι Σεργιάνι ‘ναι στη Σεργιανή που περιλαμβάνεται στο δίσκο «ΣΕΡΓΙΑΝΙ» – ΣΕΙΡΙΟΣ, 1986 αναφέρει αρκετά παλιά ονόματα περιοχών της Αττικής/Αθήνας, μεταξύ αυτών και το Ροδακί, στην Πλάκα, εκεί που μένουν οι «‘άσπρες» (στο 1:51’).

    Π.χ.
    Σεργιανή= Καισαριανή
    Μεντέλη=Πεντέλη
    Αλίκοκος=Γειτονιά στην Κυδαθηναίων (Πλάκα)/
    Ροδακιό=Αγίας Φιλοθέης (Πλάκα]

    Το τραγούδι αυτό αναφέρεται για πρώτη από τον Δ. Καμπούρογλου (το 1888, στο «Βυζαντινό Ημερολόγιο»).

    Σεργιάνι ‘ναι στη Σεργιανή

    Σεργιάνι ’ναι στη Σεργιανή και στη Mεντέλη μέλι
    και στο Δαφνί κρύο νερό που πίνουν οι αγγέλοι.

    Άστρο της αυγής
    γιατ’ άργησες να βγεις;

    Στ’ Aλίκοκου ’ναι οι όμορφες στο Pοδακιό οι άσπρες
    και στη Xρυσοδαφνιώτισσα ξανθιές και μαυρομάτες.

    Tα μεσάνυχτα
    ν’ αφήσεις ανοιχτά.

    Kυρά Xρυσοδαφνιώτισσα μεγάλη σού ’ναι η χάρη
    με το ψηφί, με το ριγλί1, με το μαργαριτάρι.

    Πρόβαλε να ’δεις
    καρδιά που τυραννείς.

  16. Γιάννης Ιατρού said

    15: Δεν μου πέτυχε σαν (html) παραπομπή (#14, ριγλί1), οπότε:
    ριγλί: η ρίγα, ο χάρακας, ο κανόνας

  17. Γιάννης Ιατρού said

    15: κι η αναφορά στον Καμπούρογλου (άζμα 🙂 ) εδώ:

  18. Pedis said

    μα τώρα νενικήκαμεν και δεν με μέλει δράμι
    αν μια για πάντα της Βουλής κλεισθεί το Παρλαμέντο
    κι αν κάνομ’ εκατό φορές καινούργιο φαλιμέντο.

    Ωραίο! Με παγκόσμια εμβέλεια και εφαρμογή … με μια διαφορά, τον τυπικό Έλληνα (δηλ. τον αρσενικό όσν αφορά τα γεννητικά όργανα) δεν τον μέλλει καν να νικήσει, αρκεί να παίζει κάτι (δεν αναφέρομαι στο πουλί του … αλλά στην τηλεόραση.)

    Το υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας εξέδωσε οδηγίες για τους Έλληνες που θα βρεθούν στο Ρίο της Βραζιλίας για να παρακολουθήσουν τους Ολυμπιακούς Αγώνες, ώστε να επιστρέψουν σώοι και αβλαβείς στην Ελλάδα και να συνεχίσουν να πληρώνουν φόρους, δάνεια και λογαριασμούς, για να συνεχιστεί η ανάπτυξη. […]

    http://pitsirikos.net/2016/08/%CE%BF%CE%B4%CE%B7%CE%B3%CF%8C%CF%82-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%B2%CE%AF%CF%89%CF%83%CE%B7%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%BF%CE%BB%CF%85%CE%BC%CF%80%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CF%8D/

  19. Γς said

    18:

    >δεν αναφέρομαι στο πουλί του … αλλά στην τηλεόραση

    Δεν βρήκα τίποτ άλλο που να έχει πουλί και τηλεόραση

  20. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    15. Περί Ροδακιού
    Στο βιβλίο «Παληές Γειτονιές»/Κ.Δημητριάδη/Σαλίβερος 1946, αναφέρει στο κεφάλαιο Οι φωτιές του Άη Γιάννη κι ο Κλήδονας, το τραγούδι:
    Η χηράμενη του Ροδακιού
    κι η ομορφονηά του Ρούμπη
    κι η ψυχοκόρη η κοπελιά
    π΄άναβε Σαββατόβραδο
    το φούρνο με το θρούμπι.
    Κι η αρχόντισσα του Ραγκαβά
    της Πλάκας η ανεράιδα
    με το φεσάκι της στραβά…

  21. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  22. cronopiusa said

    2016 Olympics: What Rio doesn’t want the world to see

  23. «ξένες περιηγήτριες σ’ εχόρτασαν φιλιά»

    Η πιο κάτω φωτογραφία, δείχνει απόγονο του Σπύρου Λούη να επαναλαμβάνει τον θρίαμβο του προγόνου του στον Μαραθώνιο, με την συνδρομή ξένης περιηγήτριας.

  24. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

  25. Και το παραϊστορικό της ημέρας: Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, για να γράφει ο Σουρής αβίαστα για «ξένες περιηγήτριες», πρέπει να ήταν κάτι, σχετικά τουλάχιστον, οικείο στους αναγνώστες. Άρα το «σπορ» αυτό έχει ιστορία τουλάχιστον 120 ετών! (Για να μην αρχίσουμε δηλαδή να ερευνούμε και τις αρχαίες πηγές 😉 ).

  26. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Υμνους αναξιφόρμιγγας, βρε Περικλή, θα ψάλω
    και δι’ Αγώνας διεθνείς τον σβέρκο μου θα βγάλω.
    θα ξεσβαρκιασεί να τους διαλαλεί δηλαδή http://vignette2.wikia.nocookie.net/chickens/images/3/30/Red_jungle_fowl_rooster_crowing.JPG/revision/latest?cb=20111229175808

  27. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    26.ξεσβερκιαστεί

  28. Θύμμαχος Θήτης said

    Πολύ ωραίοι οι στίχοι του Σουρή. Πώς θα ταιριάζανε και μετά εκατό κάτι χρόνια που είχαμε εδώ αγώνες (ευτυχώς δεν είχαμε στα καπάκια κανέναν… ατυχή πόλεμο)

    Αγώνες, οπού νόμισαν και στο Βαθρακονήσι
    πως θα νοικιάσουν κάμαρες δυο λίρες την βραδυά.
    Αγώνες, οπού πίστεψαν πολλοί μες στην Αθήνα
    ότι μονάχα το ’ν’ αυγό θα πάει μια στερλίνα,

    Το Βαθρακονήσι (Βατραχονήσι) συνοικία της Αθήνας, στο Παγκράτι, δίπλα στο Στάδιο. (τωρα το μαθα)

  29. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    25. και ο «στόχος» 🙂 :
    Ο 24χρονος μαρoυσιώτης έγινε σύμβολο του Mαραθωνίου και ο πιο γνωστός στα πέρατα του κόσμου Ολυμπιονίκης της πρώτης Ολυμπιάδας επειδή πρώτος αυτός νίκησε στην απόσταση που έτρεξε ο αρχαίος μαραθωνοδρόμος Φειδιππίδης μεταφέροντας το μήνυμα της νίκης των Αθηναίων στο Μαραθώνα.
    Ο Σπύρος Λούης που είχε γεννήθηκε το 1872 και πέθανε το 1940 δεν ξαναπήρε ποτέ του μέρος σε άλλο Μαραθώνιο και ίσως ήταν αυτό που συντήρησε το θρύλο του.

  30. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    28.τέλος
    Για δες εδώ 🙂
    Από τη Μπουμπουνίστρα στα Ρούλια Αμπέλια
    https://sarantakos.wordpress.com/2014/05/12/

  31. Θύμμαχος Θήτης said

    και λόγ’ ηκούσθησαν θερμοί στομάχων κεχηνότων
    κι όλοι τον χειροκρότησαν οι Μαραθωνομάχοι,
    για νάναι δε, βρε Περικλή, φιλέλλην εκ των πρώτων
    Ελληνικά χρεώγραφα πιστεύω πως δεν θα’χει.

    Άραγε είχε αγοράσει τίποτα χαρτιά ο Κουβερτέν; Η χώρα του πάντως θα είχε κι αυτή μαζί με τις άλλες.

  32. ΣΠ said

    Το πρώτο μετάλλιο για την Ελλάδα στο Ρίο. Χάλκινο μετάλλιο η Άννα Κορακάκη στην σκοποβολή με αεροβόλο πιστόλι από τα 10 μ.

  33. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια!

    Να σημειωθει ότι υπάρχει μια φήμη πως ο Λούης έκλεψε και πως ο «κανονικός» νικητής ήταν ένας μανιάτης ονόματι Βασιλάκος. Έχει βγει και βιβλίο σχετικά πρόσφατα.

  34. Θύμμαχος Θήτης said

    30 ωραίο, και ο μύθος του Γουδή επίσης.

    29 Λοιπόν, μάλλον δεν ήταν ο Φειδιππίδης

    Αυτές οι τρεις αναφορές παραπάνω υπάρχουν από ΑΗΠ, επίσης κάτι έχει και η μηχανή-του-χρόνου

  35. Θύμμαχος Θήτης said

    34 => αστόχησα στο πρώτο λινκ (σε αντίθεση με την κοπέλα που πήρε χάλκινο μετάλλιο) 🙂

    https://el.wikipedia.org/wiki/Φειδιππίδης

  36. Γιάννης Ιατρού said

    20: ΕΦΗ

    Κλαίει το Κουσέγιο γι’ άρχοντες
    καί το τσαρσί γι’ Αγάδες
    καί τα λουτρά του Ροδακιού
    δέν έχουν πιά Κυράδες

    Και μιάς κι έκανες τον κόπο να ψάξεις, πάρε ένα σχετικό δωράκι (από την προσωπικήν μου βιβλιοθήκην 🙂 🙂 🙂 )

  37. Γιάννης Ιατρού said

    36: ΕΦΗ
    λάθος λίκνος, εδώ ο σωστό !!!

  38. Γιάννης Ιατρού said

    23/25 Κώστας 🙂

    33β: Άστα Νίκο, νόπα σκέτη, με ξυνόγαλο και τέτοια …. κέρδισε (λένε)
    Και αν σκεφτούμε υγειώς, τι άλλο εκτός από μανιάτης θα μπορούσε νά ΄ταν ο πραγματικός νικητής; 🙂 🙂

  39. sarant said

    38 Ε μα!

  40. leonicos said

    Γιάννη Ιατρού

    Σωστά εντοπισες το Ροδακιό. Έχω σπίτι στην περιοχή (Ναυάρχου Νικοδήμου και Θουκυδίδου) και στα πολύ παλιά συμβόλαια αναφέραται ως Ροδακιό. Πρέπει να έπιανε μέχρι την Μητροπόλεως

  41. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Στο τεύχος Α΄120/1912 περί ορισμού των ενοριών της πόλεως Αθηνών,των κομωπόλεων, χωρίων και προαστείων του δήμου των Αθηναίων ορίζει μεταξύ των 50 συνολικά, την του Αγ.Σπυρίδωνος (Βατραχονήσι),με περισπωμένη 🙂 , την Κοιμ. Θεοτόκου εν Κάτω Λιοσίοις,την Κοιμ.Θεοτόκου εν Κολοκυνθού, την Παναγίας Βλασσαρούς,την του Αγ.Δημητρίου, εν Μπραχαμίω,περιλαμβάνουσα τους Τράχωνας,τον Αγ.Κοσμάν,Καρράν,Γλυφάδα και Χασάνι 🙂

  42. leonicos said

    Και πολύ ωραίο άρθρο. έκλεισε και μια τρύπα στις γνώσεις μου

  43. Γιάννης Ιατρού said

    40: Λεώ, νά ‘σαι καλά.
    Ναι, σωστά λες ..Πρέπει να έπιανε μέχρι την Μητροπόλεως...
    Κατά τον Καμπούρογλου, Ιστορία των Αθηναίων, τ. Δ΄, σ. 76-77 το Ροδάκιο ήταν αθηναϊκή συνοικία που κάλυπτε τη σημερινή περιοχή από το Σύνταγμα έως την Μητρόπολη.

  44. leonicos said

    Λ
    Σ’ ευχαριστώ πολύ για το 87 του ψόφου. Πραγματικό δώρο.

    Γιάννη @43, σ’ ευχαριστώ επίσης

  45. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Και κοιτάζοντας το βιβλιαράκι Παληές Γειτονιές (της Αθήνας εννοεί),σε κάποιο παλιατζίδικο το χα βρει, βλέπω για τον Καμπούρογλου, που του αφιερώνει μερικές σελίδες, ότι ήταν ο μόνος που παραστάθηκε αυτοπροσώπως -κατά το 1937-στα αποκαλυπτήρια της προτομής του στην πλατεία της Πλάκας που έγινε με πρωτοβουλία του Συλλόγου Αθηναίων.

  46. Γιάννης Ιατρού said

    45: Ναι, δεξιά, αυτός είναι 🙂

  47. Corto said

    Δέκα χρόνια μετά τους πρώτους Ολυμπιακούς αγώνες, η Ελλάδα φιλοξένησε ξανά μια μεγάλη Ολυμπιακή διοργάνωση, τους περίφημους
    Μεσολυμπιακούς αγώνες του 1906. Οι αγώνες αυτοί στέφθηκαν με ιδιαίτερη επιτυχία και προφανώς κινητοποίησαν έντονα το ενδιαφέρον του κόσμου για τον αθλητισμό.

    Την εποχή εκείνη διαδραματίζονται όσα περιγράφει ο Τίμος Μωραϊτίνης στο ακόλουθο χρονογράφημα:

    ΕΝΑΣ ΜΑΡΑΘΩΝΙΟΣ ΔΡΟΜΟΣ

    Αύγουστος του 1906. Στη «Νέα Σκηνή» θριαμβεύει η Κυβέλη και ακτινοβολεί δίπλα της ένας νέος θεατρικός αστήρ στους κωμικούς ρόλους: ο Σαγιώρ. Η Κυβέλη, ή μάλλον η Κυβελίτσα, όπως την ήθελε η αγάπη του Κοινού, δεν ενθουσιάζει μόνον με την τέχνη της, γοητεύει και με την ομορφιά της και με τα νειάτα της και περιστοιχίζεται από ένα πλήθος θαυμαστών. Συγγραφείς, κριτικοί και φίλοι του Θεάτρου είναι ερωτευμένοι με την νεαρωτάτη πρωταγωνίστρια.
    Η «Νέα Σκηνή» για κάμποσο καιρό ήταν το θέατρο της μειοψηφίας, των ολίγων εκλεκτών. Και για τους Έλληνας συγγραφείς ήταν απρόσιτη. Κάτι αλλεπάλληλες ελληνικές αποτυχίες έγιναν αφορμή να χάση το Κοινό την εμπιστοσύνη του στο ελληνικό έργο. Γι’ αυτό εχαρακτηρίσθη λίγο σαν αναίδεια η απόφασις που επήρε ένας νεαρός συγγραφεύς να δώση έργο στην «Νέα Σκηνή», όπου το μαξιλάρωμα δεν ήταν δύσκολο, αφού δεν το απέφυγε ούτε ο «Κοντορεβιθούλης» του Χρηστομάνου. Μόνον ότι δεν εγνώρισε μαξιλαροβροχήν, όπως άλλα έργα, αλλά εδέχθη ένα μαξιλάρι μόνον, και αυτό από δυσαρεστημένον τζαμπατζή, επειδή παρηκολούθησε όρθιος την παράστασι.
    Το έργο του νέου αγνώστου συγγραφέως ήταν επάνω σ΄ένα επίκαιρο θέμα: στο Μαραθώνιο δρόμο. Ήταν τότε στο Στάδιο οι δεύτεροι Ολυμπιακοί αγώνες. Κόσμος πολύς στην πρωτεύουσα και συρροή αθλητών από όλα τα μέρη. Ο Μαραθώνιος ήταν το εθνικό αγώνισμα, που συγκινούσε, που ενθουσίαζε, που ηλέκτριζε.
    Δεν ήταν λοιπόν διόλου περίεργο πώς μέσα από μια τέτοια μαραθωνοδρομομανία ξεπετάχτηκε και μια κωμωδία με τον τίτλο «ο Μαραθώνιος δρόμος».
    Το έργο διαβάστηκε ένα πρωί σ’ ένα θεωρείο της «Ν. Σκηνής». Άρεσε και αμέσως άρχισαν οι πρόβες. έπαιζαν η Κυβέλη, ο Σαγιώρ, ο Μυράτ, ο Γαβριηλίδης, ο Κούρτελης και άλλοι. Σε λίγες ημέρες εδόθη η πρώτη. Η επιτυχία υπήρξε θριαμβευτική, όπως λένε. Τόσος ήταν ο ενθουσιασμός του Κοινού, που εκάλεσε από την πρώτη πράξι τον συγγραφέα. Ο συγγραφεύς όμως δεν επίστευε στην επιτυχία και δεν εννοούσε να εμφανισθή. Το έκανε μόνον όταν οι ηθοποιοί τον ετράβηξαν από το σακκάκι. Έτσι εισήλθε εις την αθανασίαν δια της βίας. Κακή είσοδος, διότι υπήρχαν ακόμη δύο πράξεις. Και αν οι δύο αυτές ήταν αποτυχία; Τι θα έκανε η Δόξα; Θα ωμολογούσε ότι έκανε λάθος και θα εγύριζε τη ράχι της στον συγγραφέα; Ευτυχώς τα πράγματα επήγαν καλά. Αλλ’ αν δεν είχε αποτυχίαν ως έργον ο «Μαραθώνιος», είχε όμως ως παράστασις και ως επιχείρησις δύο τραγικές περιπέτειες. Η μία ήταν μια ξαφνική κρίσις που έπαθε ο Σαγιώρ. Ο καλός ηθοποιός, που υπεδύετο στο έργο το πρόσωπο του μαραθωνοδρόμου, έπαθε μια αιμορραγία και έπεσε στο διάλειμμα, σαν να έτρεξε πραγματικά τον Μαραθώνιο έπεσε εξηντλημένος και αιμόφυρτος στο 40ο χιλιόμετρο.
    Έτσι μια μεγάλη θεατρική επιτυχία υπεχρεώθη να σταματήση απότομα στο δρόμο της. Αι παραστάσεις διεκόπησαν για 15 ημέρες, όσες χρειάσθηκε για να αναρρώση ο ηθοποιός. Η επανάληψις ήταν σαν μια νέα πρεμιέρα, με μεγαλύτερη επιτυχία τώρα. Σ’ αυτό όμως συνετέλεσε πολύ και η συμπάθεια του Κοινού προς τον ηθοποιόν που διέτρεξε ένα σοβαρόν κίνδυνον.
    Αλλ’ ήταν, φαίνεται, μοιραίον η κωμωδία αυτή να μεταβάλλεται πότε – πότε σε δράμα. Ένα δραματικό επεισόδιο, που επαίχθη στα παρασκήνια, ήταν η αιμόπτυσις του κωμικού, που θύμισε το «Ρίντι παληάτσο». Και όταν αυτό άρχισε να ξεχνιέται, μέσα σε μια διαυγή ατμόσφαιρα αισιοδοξίας και χαράς, νέα θύελλα εξερράγη, που ηπείλησε να παρασύρη και εξαφανίση το ταμείον του θεάτρου. Ήταν πράγματι ένας θυελλώδης έρως, που άρπαξε στα φτερά του την Κυβέλη και…χάθηκε. Βόμβα έπεσε στο θέατρο και τίναξε στον αέρα την κωμωδία, που έχανε την πρωταγωνίστρια της με την ασύγκριτη ομορφιά και την ακαταγώνιστη γοητεία.
    Η Κυβέλη επέταξε όπως ένα πληγωμένο περιστέρι, και ακολούθησε τον άνθρωπο για τον οποίον αισθανόταν ένα βαθύ ευγενικό αίσθημα και με τον οποίον συνέδεσε τη ζωή της.
    Το γεγονός για πολλές ημέρες ήταν το φλέγον ζήτημα στους κοσμικούς και θεατρικούς κύκλους. Και ο συγγραφεύς του «Μαραθωνίου δρόμου» όταν είδε ύστερα από πολλά χρόνια την Κυβέλη να εμφανίζεται με μια ολάνθιστη νεότητα στο θέατρο, ανησύχησε μήπως πάλιν απαχθή πριν τελειώση η παράστασις.

    ————————————————————————–

    Ο «νεαρός συγγραφεύς» είναι ο ίδιος ο Τίμος Μωραϊτίνης, και η κωμωδία του «ο Μαραθώνιος δρόμος» θεωρήθηκε πρότυπο για την μετέπειτα νεοελληνική κωμωδία.

    http://www.timos-moraitinis.gr/%CE%B8%CE%AD%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%BF/1906-1925/%CE%BF-%CE%BC%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%B8%CF%8E%CE%BD%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B4%CF%81%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%82-1906/

  48. atheofobos said

    10
    Λες να είχαμε συναντηθεί εκεί;
    ΤΙ «ΣΥΝΕΒΗ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ» ΟΤΑΝ ΗΡΘΕ Η JAYNE MANSFIELD.
    http://atheofobos2.blogspot.gr/2015/03/jayne-mansfield.html

  49. Γιάννης Ιατρού said

    45: ΕΦΗ
    Εγώ αυτό έχω 🙂 🙂

  50. cronopiusa said

    «όλα βιράνι γένηκαν…»

    Sábanas en las azoteas para dar las gracias a los pilotos que defienden La Palma

  51. Γιάννης Ιατρού said

    50: cronopiusa
    καλά, πως πετάνε έτσι οι αθεόφοβοι στη χαράδρα;;; !!!!

  52. Γιάννης Ιατρού said

    Όλα τα έχει γράψει/πει ο Νικοκύρης 🙂

    ..Δάνειο από το Τουρκικό viran virane περσικής αρχής…
    “Καήκανε τα Γιάννινα, γινήκανε βιράντι” ή
    όλα βιράνι γίνηκαν τσαρσιά και μαχαλάδες” για τον μεγάλο σεισμό της Χίου το 1881…..

    Λέξεις που χάνονται

  53. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    41 Η συνοικία Βλασαρού δεν υπάρχει πια, απαλλοτριώθηκε το 1930 για τις ανασκαφές της αρχαίας-ρωμαϊκής αγοράς

    47 Περιέργως, αυτό το έχω διαβάσει.

  54. Corto said

    53β: Το χρονογράφημα ή το θεατρικό έργο;

  55. cronopiusa said

    κι όλα ξεκίνησαν απ το κολόχαρτο του μαλάκα

    FOTOGALERIA

  56. sarant said

    54 Το θεατρικό

  57. Γς said

    48:

    Και βέβαια ήμαστε μαζί εκείνη την ημέρα στο Παναθηναϊκό Στάδιο.

    Μπράβο ωραίο άρθρο.

    Θα σου κλέψω μερικά ντοκουμέντα για το δικό μου [#10, #11]

    Θα επανέλθω όμως, με μερικές παρατηρήσεις.

    Προς το παρόν ας θυμηθούμε και τον τυχερό μπαμπά του δικού μας Αγγελου εδώ. Τον Γιάννη Μαρή-Τσιριμώκο

  58. Corto said

    56 (Sarant):

    Μπράβο! Αυτό θα πει φιλαναγνώστης!
    (Χώρια η δυσκολία να βρεθούν αυτά τα έργα)

  59. Γς said

    55:

    Πυρκαγιά.

    >κι όλα ξεκίνησαν απ το κολόχαρτο του μαλάκα

    Δεν ήταν ο Γερμανός τουρίστας.
    Ηταν κάτι Συριζαίοι που έκαιγαν μνημόνια

    https://scontent.fath3-2.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/13726639_10209118400530545_2557215718781836440_n.jpg?oh=e912758458980ebe3a34fcb5b90e723c&oe=58219338

  60. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    53>>41 Η συνοικία Βλασαρού δεν υπάρχει πια, απαλλοτριώθηκε το 1930 για τις ανασκαφές της αρχαίας-ρωμαϊκής αγοράς


    Η εκκλησία και η συνοικία της Βλασσαρούς κατά την πρώτη ημέρα των ανασκαφών. 25 Μαϊου 1931

  61. cronopiusa said

    Prisión sin fianza para el supuesto autor del incendio

    Σ’ αυτό τον κόσμο το χαζό
    αχ να γινόταν να μη ζω
    μα δίχως να πεθάνω…

    Ταφικό μνημείο Γεωργίου Σουρή ( 1835 – 1919 ) Α΄Νεκροταφείο Αθήνας
    Γλύπτης : Νικόλαος Γεωργαντής ( 1883 – 1947 )

  62. cronopiusa said

    Brasil: detienen a una persona por gritar ¡Fuera Temer!

  63. Corto said

    Οι πρώτοι Ολυμπιακοί αγώνες του 1896 έχουν συνδεθεί και με μία πολύ γουστόζικη ιστορία, την συμφωνία της αστυνομίας (υπό την διοίκηση του διαβόητου Μπαϊρακτάρη) με τους κλέφτες και τους πορτοφολάδες της Αθήνας.

    Από τον Μικρό Ρωμηό:

    Για την αποφυγή δυσάρεστων επεισοδίων η αστυνομία συγκέντρωσε τους εγχώριους λωποδύτες από «…τα διάφορα καταγώγια και τας τρώγλας και από τας φυλακάς και ανεπτύχθη εις αυτούς ότι θα κατησχύνετο η Ελλάς, αν συνέβαινε να κλαπούν οι ξένοι της, τους υπεδείχθη δε ότι και αν αυτοί εσωφρόνουν επήρχεν ο κίνδυνος του εθνικού ρεζιλεύματος εκ μέρους των Αλεξανδρινών και των εκ Τουρκίας λωποδυτών…». Ακολούθησαν «…λωποδυτικά συνέδρια εις την Πνύκα, κατά τα οποία απεφασίσθη από τους συνελθόντας Έλληνας λωποδύτας της παλαιάς Ελλάδος όπως, όχι μόνον ουδεμία κλοπή διαπραχθή, διαρκούντων των αγώνων και των εορτών, αλλά και όπως οι αυτοί λωποδύται αναλάβουν την επίβλεψιν όλων των ξένων λωποδυτών, με την απόφασιν να τσακίσουν στο ξύλο πάντα όστις θα είχε την ασέβειαν να παραβή τας αποφάσεις του συνεδρίου!…». Οι λωποδύτες συμπεριφέρθηκαν αξιοπρεπέστατα και τήρησαν πιστά τον όρκο τους, με αποτέλεσμα το εξής πρωτοφανές γεγονός: παρά τον συνωστισμό των ημερών «…ουδέν εκλάπη πορτοφόλιον, ουδ’ απωλέσθη εν μανδήλιον…». Με το που εξέπνευσε η εκεχειρία, το «τίμημα» πλήρωσαν την επόμενη μέρα των Αγώνων οι ευρισκόμενοι στην Αθήνα επαρχιώτες «…οίτινες συνηθίσαντες εις εξαίρετον ασφάλειαν μιας ολοκλήρου θορυβώδους εβδομάδος εκλέπτοντο κατόπιν υπό των λωποδυτών ως αθώα ορνίθια…».

    http://mikros-romios.gr/astynomeysi/

    Δεν ξέρω αν είναι πραγματική ιστορία, αλλά σίγουρα έχει ενδιαφέρον.

  64. sarant said

    61 Πρέπει να κάνουμε μια βόλτα στο πρώτο νεκροταφείο

  65. Αγαθίας ο Σχολαστικός said

    Μπράβο σας που αποφασίσατε να αποκαλύψετε την απάτη της τότε Βασιλικής Αυλής με την τάχα νίκη του Σπύρου Λούη. Το φούσκωμα του μύθου του Λούη και η μή αποκάλυψη της στημένης απάτης επί έναν αιώνα, συνιστά το μεγαλύτερο έγκλημα της Ελληνικής Δημοσιογραφίας, που μάς οδήγησε στον ταπεινωτικό Πόλεμο του 1897. Νόμιζε ο λαουτζίκος ότι επειδή κέρδισε το Μαραθώνιο ο Λούης, η Ελληνική Φυλή είναι ανώτερη και μπορεί να κάνει πράξη τη Μεγάλη Ιδέα. Ουδείς τους είπε πως είναι δυσκολότερο να κάνεις 13 δευτερόλεπτα στα 100 μέτρα, παρά 3 ώρες που έκανε στον πετσοκομμένο Μαραθώνιο (37 χλμ. αντί 42) ο χωρικός από το Μαρούσι.

    Ο Σπύρος Λούης δεν ήταν καθόλου ο αθώος και απονήρευτος χωρικός, όπως μας τον παρουσιάζει η προπαγάνδα των «εθνικά σκεπτόμενων» (για να μή διασυρθεί ο Ελληνικός Αθλητισμός) δημοσιογράφων: Το 1926 επί Πάγκαλου είχε μπεί ένα χρόνο φυλακή για πλαστογραφία. Άλλου παπά ευαγγέλιο ότι ο εκδοτικός οίκος που εξέδωσε το βιβλίο του Μακφαίηλ για τον Χαρίλαο Βασιλάκο είναι η «Αδούλωτη Μάνη» του χρυσαβγίτη πολιτευτή Γ. Δημακόγιαννη. Άλλη ξεφτίλα αυτή: Περιμέναμε 100 χρόνια από τους χρυσαβγίτες να μάς ανοίξουν τα μάτια

    Ας το πούμε ανοιχτά, είμαστε εντελώς ξεφτιλισμένοι: Όλη η ιστορία μας από το 1821 είναι ένα μεγάλο ψέμα που όλοι συντηρούν γιατί τους βολεύει

  66. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    65 – Έχετε αποδείξεις για την «απάτη» του Λούη; γιατί σας βλέπω απόλυτο.
    Πάντως, αυτό το παράδειγμα με τα 13 δευτερόλεπτα στα 100 μέτρα, και τις 3 ώρες στον μαραθώνιο (έστω και με 37 χιλιόμετρα) μην το πείτε σε κανένα προπονητή του στίβου, γιατί θα πεθάνει από τα γέλια. Μάλλον δεν θα έχετε τρέξει χίλια μέτρα στην ζωή σας, σε κάτω από πέντε λεπτά.

    Από τη στιγμή που παγκοσμίως, την ιστορία την γράφουν οι νικητές, βασίζετε κατά κύριο λόγο σε ψέματα, οπότε ή όλοι οι λαοί είναι ξευτιλισμένοι, ή κανένας.

  67. 65
    Να υποθέσουμε ότι εσύ τώρα, «Αγαθία» μας, είσαι ο … «διαφημιστής» … «σύζυγος» της … «Γιολάντας»;
    Έε, σχολαστικέ βάταλε; (πώς το λένε, «θέλ’ η π…… να κρυφτεί μα …. » ;;;)

  68. Jago said

    Να περιμένουμε το επόμενο ψευδώνυμο που θα υιοθετήσετε να είναι το Φραγκίσκος Σουσουδάρος – Μημουαπτουδιανάκης;

  69. Γς said

    66:

    >Μάλλον δεν θα έχετε τρέξει χίλια μέτρα στην ζωή σας, σε κάτω από πέντε λεπτά.

    Και μόλις σχόλαγε ο Γς δίπλα απ το Οφθαλμιατρείο στη Σίνα έτρεχε 10 συνεχόμενα κατοστάρια σε 5 λεπτά (Σίνα-Εδουάρδου Λω-Σταδίου-Κολοκοτρώνη-Βουλής-Απόλλωνος-Θουκυδίδου) ένα χιλιόμετρο περίπου μέχρι το Παρθεναγωγείο Χιλλ που σχόλαγε την ίδια ώρα η δικιά του.

    Στο πήδημα όμως τα κατάφερνα καλύτερα απ το τρέξιμο

    http://caktos.blogspot.gr/2013/10/blog-post_27.html

  70. Γς said

    Κι όταν ο Λούης συναντούσε τον Χίτλερ.

    Στους ολυμπιακούς αγώνες του Βερολίνου (1936) που ο Σπύρος Λούης μπήκε πρώτος στο στάδιο ντυμένος φουστανελάς ως επι κεφαλής της πρωτοπόρου ελληνικής ομάδας

  71. Γς said

    48:

    Σχετικά με το ατύχημα που αναφέρουν και που λες ότι δεν θυμάσαι να συνέβη. Τον τραυματισμό από δίσκο ενός μαθητού απ την Κηφισιά. Ούτε εγώ το θυμάμαι.

    Θυμάμαι όμως ένα τέτοιο ατύχημα που είχα δει στο ίδιο στάδιο λίγες μέρες νωρίτερα:
    Μόλις είχαν τελειώσει οι Ολυμπιακοί της Ρώμης και η Αμερικανική Ολυμπιακή Ομάδα αγωνιζόταν στο Στάδιο. Θαρρώ πως ήταν κάτι άτυποι Αμερικανο-Σοβιετικοί αγώνες.

    Ε, εκεί θυμάμαι μια χοντρούλα δισκοβόλο, την αφρικανοαμερικάνα Μπράουν να πετά το δίσκο της στις κερκίδες, πετυχαίνοντας έναν άτυχο θεατή στο γόνατο.

    Κι ένα άλλο ατύχημα στο στάδιο εκείνο τον καιρό που μου θύμισε ο μαθητής απ την Κηφισιά:

    Ηταν ο Μεταξάς, του Αθλητικού Συλλόγου Κηφισιάς σε Διασυλλογικούς αγώνες που γίνονταν Κυριακές πρωί στο Στάδιο [και που δεν τους χάναμε].

    Κάποιος αθλητής είχε ρίξει ένα ακόντιο που παρέμενε όρθιο καρφωμένο στο έδαφος ενός διαδρόμου που έτρεχε ο άτυχος Μεταξάς. Δεν το είδε και έπεσε πάνω του. Καρφώθηκε στο κεφάλι του, από το μάτι του και ξεψύχησε μπρος τα μάτια μας

  72. gpoint said

    # 47, 53

    Κι όπως έχω ξαναγράψει οι Σκωτσάζοι αθλητές είχαν έρθει τότε με κάτι πράσινες φανέλες και το κέλτικο τριφύλι, το είδανε κάποιοι..φαρμακοβιομήχανοι της εποχής και το έκαναν σήμα για την βαζελίνη !!

  73. gpoint said

    # 66. 60

    Στο πήδημα όμως τα κατάφερνα καλύτερα απ το τρέξιμο

    Εμ ή το ένα ή το άλλο…μόνο υπεραθλητές όπως ο Οουενς κι ο Λιούις τα καταφέρνανε και στα δύο

  74. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    69 – Εδώ σέρνει ολόκληρο καράβι, δεν θα έκανε τον Γς σπρίντερ;☺Ευτυχώς βρήκες τελικά το αγώνισμα που σου ταίριαζε, κι έγινες πρωταθλητής στο πήδημα, και δόξασες την Ελλάδα στις πέντε ηπείρους. ΑΞΙΟΣ!!!☺

  75. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    73 – Ναι αλλά κανείς τους δεν πήδαγε πιο γρήγορα από τον Γς «στους αγώνες».☺

  76. sarant said

    Καλημέρα!

    74 Μόνο που αυτές οι επιδόσεις δεν έγιναν με την παρουσία κριτών κι έτσι δεν είναι εύκολο να αναγνωριστούν επίσημα.

  77. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    76 – Υπήρχαν γυναίκες κριτές, που μπορούν να επιβεβαιώσουν τις επιδόσεις του άξιου τέκνου της Ελλάδος. Ας όψεται η εβραιομασονική κλίκα ☺ που ελέγχει ΚΑΙ τον αθλητισμό, (δές τι γίνεται με τους Ρώσους) που αποκρύπτει τα στοιχεία, για να μη φανεί πως οι Έλληνες (μέσω Γς πάντα) είναι οι καλύτεροι αθλητές του κόσμου στο πήδημα. Αν προκληθώ, θα δημοσιεύσω ντοκουμέντα.☺
    Καλημέρα.

  78. cronopiusa said

    65
    … και πίνει μπύρες και γράφει ο … «διαφημιστής» … «σύζυγος» της … «Γιολάντας» γι αυτό μην πίνεις, μην κερνάς, μην αγοράζεις «Aeme stelle»

    πίσω από τις διαφημίσεις της ο «Δώτωρ Εάων» του Ιστολογίου

    Αγαθίας ο Σχολαστικός από τη Βικι

  79. gpoint said

    # 77

    Τώρα αυτό σε συνδυασμό με το #75 σημαίνει πως ξέρεις παραπονεμένες από την ταχύτητά του…
    Προκλήσου, βρε, προκλήσου !

  80. cronopiusa said

    Nuvola apps kaboodle.png Ιστορικό αρχείο: Η αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα το 1896 (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)

    Brasil y los Juegos Olímpicos: Citius, Altius, Fortius (πιο δυνατά, πιο γρήγορα, πιο ψηλά).

  81. sarant said

    77 Ο Γουσού και οι κρίτριες

  82. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ο γουσούς και οι υποκρίτριες

  83. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    49. >> Εγώ αυτό έχω 🙂 🙂
    Ε και γιάντα μ΄άφηνες να γράφω που έχασα και τα …οθονικά γυαλιά μου και βασανίιιζομαι 🙂

  84. Γς said

    45, 46:

    Καμπούρογλου και Kamburoglu [η Τουρκάλα]

  85. Γιάννης Ιατρού said

    83α: ΕΦΗ
    Αφού βρε ευλογημένη δεν τ΄ανέφερες απ΄την αρχή, που να το ξέρω; Μετά, που ομολόγησες, στο ‘γραψα 🙂
    Πάντως αυτά που σού ‘στειλα (Link στο #37) δεν είναι απ΄εκεί.

  86. Γς said

    83, 85:

    Πέσε, πέσε το κοπέλι χάσαμε και τα γυαλιά. Τα οθονικά.

  87. Γς said

    Σαν σήμερα, πριν τρία χρόνια, έγραφα στο ΦΒ:

    8 Αυγούστου.
    Παγκόσμια Ημέρα Οργασμού.
    Χρόνια Πολλά Τρόικα.
    (βάζε και λίγο σάλιο, όμως)

  88. Θύμμαχος Θήτης said

    87 Τέτοια αστεία λέει ο Τράγκας, πάρτο αλλιώς αγαπητέ Γς.

  89. Γς said

    88:

    Λες να με διαβάζει;

  90. Γς said

    81, 82:

    >Ο Γουσού και οι κρίτριες

    >Ο γουσούς και οι υποκρίτριες

    και οι ανακρίτριες;

  91. Θύμμαχος Θήτης said

    89 λέω όχι

  92. Γς said

    Οχι ε;

    Γιατί όμως;

  93. Γς said

    Λες να διαβάζει το Κόκκινο Τανγκό;

  94. Θύμμαχος Θήτης said

    92 μην χαλιέσαι, ποτέ δεν είναι αργά

  95. Θύμμαχος Θήτης said

    93 Κόκκινο ταγκό, μαύρο στριγκ; δεν ξέρω, θα σε γελάσω

  96. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    άτακτος ‏@33_3_3 20 Πριν από 20 ώρες
    ίσως η κορυφαία φωτό
    των ολυμπιακών αγώνων

  97. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

  98. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Να τη θυμηθούμε

    http://nstatic.tanea.gr/alejandra_benitez_3_1366798841201.limghandler.jpg?i=aT1maWxlcyUyZjElMmZtZWRpYSUyZjIwMTMlMmYwNCUyZjI0JTJmYWxlamFuZHJhK2Jlbml0ZXorM18xMzY2Nzk4ODQxMjAxLmpwZyZ3PTY2MCZoPTM3NiZzdD10cnVlJmJnPTE2Nzc3MjE1JmNyPXRydWUmYXQ9NA%3d%3d

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: