Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Οι αντιεξουσιαστές και η παραοικονομία

Posted by sarant στο 11 Αυγούστου, 2016


Μη σας τρομάζει ο τίτλος, το άρθρο δεν πρόκειται να εξετάσει την υπαρκτή ή υποτιθέμενη σχέση των αντιεξουσιαστών με την παραοικονομία. Δεν θα με απασχολήσουν τα δυο αυτά φαινόμενα, αλλά (εμείς εδώ λεξιλογούμε, γιά) οι δυο λέξεις που τα περιγράφουν.

Τι κοινό έχουν οι δυο λέξεις, αντιεξουσιαστές και παραοικονομία; Θα το δείτε στη συνέχεια του άρθρου.

Την αφορμή για το άρθρο μού την έδωσε μια «επιστολή αναγνώστη» στην προχτεσινή Καθημερινή. Να πω παρεμπιπτόντως ότι η στήλη της αλληλογραφίας αναγνωστών της Καθημερινής έχει αναδειχτεί σε προπύργιο (και) του γλωσσικού συντηρητισμού, αφού συστηματικά, με συχνότητα περίπου δισεβδομαδιαία, δημοσιεύονται σ’ αυτήν επιστολές γλωσσικώς ανησυχούντων πολιτών. Βέβαια, και η ίδια η ύλη της εφημερίδας προδιαθέτει για μια τέτοια στείρα ρυθμιστική και καταστροφολογική στάση περί τα γλωσσικά, αφού πλάι στον Χρήστο Γιανναρά, ο οποίος αρθρογραφεί για την αιωνίως θνήσκουσα ελληνική γλώσσα εδώ και μερικές δεκαετίες, προστέθηκε τελευταία ο ιδανικός εραστής της καθαρεύουσας Τάκης Θεοδωρόπουλος, που χαρίζει απλόχερα τα μαργαριτάρια του.

Έδωσα παραπάνω την παραπομπή, αλλά αφού η επιστολή είναι σύντομη την αναδημοσιεύω εδώ:

Το «ι» δεν έχει θέση στους… αντεξουσιαστές

Κύριε διευθυντά
Η γλώσσα μας είναι από τα λίγα που στέκονται ακόμη, μολονότι την έχουν κουρελιάσει τα ΜΜΕ. Μήνες τώρα παρακολουθώ τον όρο «αντιεξουσιαστές».  Τι μόρφωμα κι αυτό; Λέμε ποτέ αντιεπίθεση; αντιαμείβω; αντιαγωνισμός; αντιέλληνας; αντιωνυμία; (Βέβαια λένε όλοι «αντηλιακό» για το ΑΝΘΗΛΙΑΚΟ, άλλη κοτσάνα…).

Ντροπή σ’ όλα τα γραπτά μέσα και τους αρμόδιους. Αυτοί οι ακατανόμαστοι είναι αντεξουσιαστές. Ευτυχώς δεν είμαστε όλοι αναλφάβητοι.

Ε.Ι. Μαχαιρά, Κυκλάδες

Η στάση της επιστολογράφου απέναντι στη γλώσσα φαίνεται θαρρώ ξεκάθαρα από την παρατήρηση που κάνει σε παρένθεση, ότι «όλοι λένε αντηλιακό», χαρακτηρίζοντας «κοτσάνα» αυτο που λένε όλοι, στάση που ασφαλώς θυμίζει τον οδηγό του ανεκδότου, που επέμενε πως δεν είναι ένας ο παλαβός που οδηγεί στο αντίθετο ρεύμα του αυτοκινητόδρομου αλλά χιλιάδες.

Ενδεικτικό είναι επίσης ότι σε μια τόσο σύντομη επιστολή η επιστολογράφος μπόρεσε να χωρέσει όχι λίγους αιχμηρούς, υποτιμητικούς ή υβριστικούς χαρακτηρισμούς.

Πριν απαντήσω στην ουσία των επιχειρημάτων της, θέλω να παρατηρήσω πως μέσα στην ιερή οργή της η επιστολογράφος φρόντισε να επιβεβαιώσει τον νόμο του ΜέΦΡι, αφού, την ώρα που μεμφόταν άλλους για τα γλωσσικά τους λάθη δεν απέφυγε κι η ίδια να χρησιμοποιήσει τον τύπο «ακατΑνόμαστος», έναν λαϊκό τύπο που, αν πάμε με τα λεξικά και με τους κανόνες, είναι επίσης λάθος -και μάλιστα άλλοι λαθοθήρες στο παρελθόν έχουν στηλιτεύσει τη χρήση και έχουν χαρακτηρίσει αγράμματους όσους γράφουν «ακατΑνόμαστος» αντί «ακατΟνόμαστος». Υπάρχει λοιπόν θεία δίκη.

Επί της ουσίας, η επιστολογράφος παραθέτει πέντε σύνθετες λέξεις που έχουν πρώτο συνθετικό την πρόθεση αντί και δευτερο συνθετικό που αρχίζει από φωνήεν και όπου το «αντι» έχει πάθει έκθλιψη κατά τη σύνθεση και έχει μετατραπεί σε αντ-, π.χ. αντωνυμία, ανταμείβω.

Αφού λοιπόν δεν λέμε αντιωνυμία και αντιαμείβω, υπονοεί η επιστολογράφος, δεν πρέπει να πούμε και «αντιεξουσιαστής».

Ωστόσο, αν ανοίξουμε ένα λεξικό, βλέπουμε ότι υπάρχουν δεκάδες λήμματα όπου η πρόθεση «αντί» δεν έχει υποστεί έκθλιψη κατά τη σύνθεση. Παραδείγματα (όλα από το λεξικό Μπαμπινιώτη, που θεωρείται και πιο συντηρητικό):

αντιαποικιακός, αντιαεροπορικός, αντιαισθητικός, αντιαθλητικός, αντιαρματικός, αντιένζυμο, αντιήρωας, αντιολισθητικό….

Όσο αφύσικο ακούγεται το «αντιωνυμία» άλλο τόσο θα ακουγόταν και το «ανταεροπορικός» ή το «αντήρωας» (αυτό μάλιστα θα «έπρεπε» με τη λογική της επιστολογράφου να είναι… ανθήρωας, αφού ο ήρωας μια φορά κι έναν καιρό έπαιρνε δασεία).

Πολύ εύστοχα ο Μπαμπινιώτης έχει ειδικό σημείωμα στο λεξικό του (για να μη λέτε πως όλο τον κατηγορώ), στο οποίο επισημαίνει ότι «στα νεότερα χρόνια εμφανίζονται σύνθετα που διατηρούν άθικτη (χωρίς έκθλιψη) την αρχική μορφή του αντί, ήτοι χωρίς να θίγονται τα συνθετικά της λέξης «. Παρατηρεί επίσης ότι κάποιες φορές η επιλογή του ενός ή του άλλου τύπου (αντιεπιστημονικός ή αντεπιστημονικός) είναι ζήτημα ύφους (καθημερινότερο ή τυπικότερο) -προσωπικά θα χρησιμοποιούσα πάντοτε το «αντιεπιστημονικός».

Παρόμοια ένσταση είχε εκφραστεί παλιότερα, από άλλους λαθοθήρες, για τα σύνθετα με την πρόθεση παρα-, και κάποιοι είχαν χαρακτηρίσει αγράμματους και ανελλήνιστους όσους έλεγαν «παραολυμπιάδα». Όχι τυχαία, η συζήτηση είχε έρθει στο προσκήνιο την περίοδο των ολυμπιακών αγώνων του 2004, αλλά συνεχίστηκε για αρκετά χρόνια αργότερα.

Είχα τότε γράψει στο βιβλίο μου «Γλώσσα μετ’ εμποδίων» τα εξής, περιγράφοντας έναν φανταστικό διάλογο με κάποιους λαθοθήρες:

Λένε οι λαθολόγοι:

Είναι λάθος να λέμε ‘παραολυμπιάδα’, το σωστό είναι ‘παρολυμπιάδα’. Η πρόθεση ‘παρά’ από τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα, σε κάθε περίπτωση που συντίθεται με λέξη που αρχίζει από φωνήεν, από οποιοδήποτε φωνήεν, το τελικό άλφα της απαλείφεται, χάνεται, αφανίζεται. Δεν λέμε παραϊστάμενος, παράεργο, παραόραμα, αλλά παριστάμενος, πάρεργο, παρόραμα.

Απαντάμε:

Αυτά παθαίνει όποιος προσπαθεί να εφαρμόσει τους κανόνες της αρχαίας στη νέα ελληνική. Σήμερα λέμε ‘παραοικονομία’ ….

Μας διακόπτει ο λαθολόγος:

Αυτό εξαιρείται γιατί η δεύτερη λέξη δεν αρχίζει από φωνήεν αλλά από δίφθογγο.

Με ετοιμότητα πνεύματος απαντάμε:

Γιατί, η παροικία δεν αρχίζει από δίφθογγο επίσης; Αλλά για να προχωρήσει η συζήτηση θα σου το χαρίσω.

Λοιπόν, λέμε:

παραϊατρικά επαγγέλματα και όχι παριατρικά

παραεκκλησιαστικές οργανώσεις και όχι παρεκκλησιαστικές (ενώ λέμε παρεκκλήσιο)

παραεξουσία και όχι παρεξουσία

Τι κοινό έχουν όλες αυτές οι λέξεις; Ότι είναι καινούργιες· όχι λαϊκές, όχι απαραίτητα της δημοτικής, αλλά καινούργιες. Στις μέρες μας, όλο και λιγότερο γίνεται έκθλιψη των φωνηέντων των προθέσεων σε σύνθεση. Αυτό είναι εξέλιξη της γλώσσας, που δεν μπορώ να την αιτιολογήσω έτσι πρόχειρα αλλά φαίνεται αδυσώπητη. Και όχι μόνο η πρόθεση ‘παρά’, αλλά και η ‘αντί’, και το πρόθεμα τηλε- και τόσα άλλα, όλο και λιγότερο εκθλίβουν τα φωνήεντά τους στη σύνθεση. Άρα, δεν είναι λάθος το παραολυμπιάδα. Για το ‘παραλυμπιάδα’, θα συμφωνήσω ότι είναι αγγλισμός της κακιάς ώρας (από το paralympics).

Ομολογώ ότι δεν έχω καταλήξει ποιες είναι οι αιτίες αυτού του γλωσσικού φαινομένου που θέλει να διατηρούνται ακέραια τα δύο συνθετικά -θα έλεγα μάλιστα ότι δεν ταιριάζει απόλυτα στα προσωπικά γλωσσικά μου γούστα, αφού παράγει χασμωδίες.

Με αυτό το τελευταίο φοβάμαι πως θα πρέπει να συμφιλιωθούμε -ή μάλλον να συμφωνήσουμε ότι αλλιώς γράφουμε και αλλιώς προφέρουμε. Για παράδειγμα, θα γράψουμε «το όνομα» αλλά συνήθως προφέρουμε «τ’ όνομα». Γενικά, η έκθλιψη στον γραπτό λόγο (όχι τον λογοτεχνικό) υποχωρεί, αφού διατηρείται μόνο στα: γι’ αυτό, απ’ όλα, απ’ όσο, απ’ ό,τι -καθώς και στις καθιερωμένες λόγιες εκφράσεις (αντ’ αυτού, κατ’ αυτόν, μετ’ επιτάσεως κτλ.)

Παλιότερα, οι συγγραφείς χρησιμοποιούσαν την έκθλιψη πολύ περισσότερο. Συναντώ σε μεταπολεμικά χρονογραφήματα του Βάρναλη φράσεις όπου σήμερα ελάχιστοι θα έβαζαν έκθλιψη:

Και παρ’ όλο το τρέξιμό τους και το θόρυβο πάλ’ είναι λίγ’ οι τροχοί

Και φυσικά, όσο να προσέχ’ η γυναίκα, θα έρθ’ η μοιραία στιγμή να σκάσ’ η μπόμπα.

Νομίζω ότι σήμερα οι εκθλίψεις που έχω υπογραμμίσει θα ξένιζαν.

Αλλά αυτό είναι εξέλιξη της γλώσσας, την παρατηρείς, σου αρέσει ή όχι, δεν ανάγεις το προσωπικό σου γούστο σε κανόνα.

Όσο για τους αντιεξουσιαστές, το γεγονός είναι πως οι ίδιοι χρησιμοποιούν τον ανέκθλιπτο τύπο. Από την άλλη, παρατηρώ ότι όπου έχω δει γραμμένο, σε άρθρο ή ανάλυση, τον τύπο «αντεξουσιαστές», με έκθλιψη, το άρθρο είναι εχθρικό προς τους αντιεξουσιαστές.

Αν αυτό δεν είναι εντύπωσή μου και ισχύει, έχουμε έναν εύκολο εμπειρικό κανόνα -κάτι ανάλογο ίσχυε παλιότερα για τους κομμουνιστές, όπου ο τύπος «κουμουνιστές» χρησιμοποιόταν πάντοτε από αντίπαλους των κομμουνιστών.

Για την παραοικονομία και το παραεμπόριο δεν ξέρω να υπάρχει τέτοια λεπτή διάκριση.

 

 

108 Σχόλια to “Οι αντιεξουσιαστές και η παραοικονομία”

  1. LandS said

    Τώρα που το πρόσεξα το παραεμπόριο με ξενίζει. Λέω παρεμπόριο και ο σπελτσέκερ μόλις το κοκκίνισε. Να το κάνω θέμα ή να συμμορφωθώ;

  2. selitsanos said

    Πάντως η έκθλιψη του Βάρναλη μ’ αρέσει.Κατηγορήστε με αλλά κι εγώ την χρησιμοποιώ, όταν θέλω-στο φμπ πχ- να μιμηθώ τον προφορικό λόγο.Γράφω για παράδειγμα «θά ‘ρθω» αντί «θα έρθω» , μέχρι και το ακραίο «τί ‘ν’ τούτο;».

  3. Να προσθέσω τη λέξη αντιιμπεριαλισμός.

    «Αυτά παθαίνει όποιος προσπαθεί να εφαρμόσει τους κανόνες της αρχαίας στη νέα ελληνική. Σήμερα λέμε ‘παραοικονομία’ ….»
    Μα κ. Σαραντάκο τελικά ονειρεύονται μια εντελώς άκαμπτη γλώσσα;

  4. LandS said

    Αμάν αυτοί οι Αρχαίοι. Ενώ ξεσκιζόντουσαν στις χασμωδίες μας τρέλαναν στις εκθλίψεις. Ενώ εμείς έχουμε καταργήσει τις χασμωδίες και φτιάχνουμε σύνθετα χωρίς έκθλιψη.

    Λέτε να υπάρχει κάποια γλωσσική σταθερά ή έστω ένα μίνιμουμ χασμωδιών που επιτρέπεται στη γλώσσα μας;

  5. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    2: Θα έλεγα ότι τα δυο παραδείγματα που αναφερεις είναι υποχρεωτικά όταν αποτυπώνεις προφορικό λόγο, δεν με ξενίζουν καθόλου -δεν είναι ακραίο στα δικά μου μάτια το «τι’ν’ τούτο;» ούτε βέβαια το «πού ‘ν’ το»;

  6. cronopiusa said

    Οι αντιεξουσιαστές

    και η παραοικονομία

    Καλή σας μέρα!

  7. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Καλημέρα!

    Οι εκθλίψεις του Βάρναλη (@2 αλλά και στο κείμενο) δεν βοηθούν ιδιαίτερα στο διάλογο ή την προβληματική, αφού τους υπαγορεύουν οι κανόνες της μετρικής και οι αναγκαστικές, για ποιήματα «παραδοσιακά», συμπτύξεις.
    Είναι αυτές οι ίδιες που, δυστυχώς, κάνουν μερικές φορές τους στίχους του ποιητή παραοχημένους.

  8. atheofobos said

    Από την άλλη, παρατηρώ ότι όπου έχω δει γραμμένο, σε άρθρο ή ανάλυση, τον τύπο «αντεξουσιαστές», με έκθλιψη, το άρθρο είναι εχθρικό προς τους αντιεξουσιαστές.

    Από μια τυχαία επιλογή δηλώσεων ατόμων, που δεν θα έλεγα ότι διάκεινται φιλικά προς τους αντιεξουσιαστές, μάλλον η παραπάνω άποψη δεν φαίνεται να ισχύει.

    Όσο, όμως, “κλείνουν το μάτι” στους αντιεξουσιαστές και τους καταληψίες, τόσο θα μεγαλώνει η αλυσίδα πράξεων ανομίας, βεβήλωσης και βίας” τονίζει ο κ. Μητσοτάκης δηλώνοντας πως η ελληνική κοινωνία απαιτεί ασφάλεια και προοπτική.

    Με μήνυμά του στο twitter ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ Άδωνις Γεωργιάδης επιτίθεται στη Ζωή Κωνσταντοπούλου, σημειώνοντας: «Όταν είχαν μπει οι αντιεξουσιαστές στη Βουλή η κα Ζωή τους άφησε λόγω Δημοκρατίας, αν πάνε στην τουαλέτα τα ΜΑΤ όχι! Αίσχος!»

    Κυρτσος-Οι δηλώσεις που έκανε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Κυρίτσης υπέρ των «αγωνιστών» που έκαναν το λάθος και πήραν τον δρόμο του ένοπλου αγώνα, αναδεικνύει για μία ακόμη φορά τις ιδεολογικές και πολιτικές σχέσεις στελεχών του με τους αντιεξουσιαστές αλλά και όσους έχουνε επιλέξει το δρόμο της βίας για να προωθήσουν τις πολιτικές τους επιδιώξεις.

  9. LandS said

    7 Άλλο «όποιος χρησιμοποιεί την έκθλιψη διάκειται εχθρικά» και άλλο «όποιος διάκειται εχθρικά χρησιμοποιεί την έκθλιψη»

  10. Νόμιζα πως αυτά είχαν εξηγηθεί από την Αννα Φραγκουδάκη (Γλώσσα και ιδεολογία) επαρκώς. Η γλώσσα λοιπόν όταν είναι ζωντανή, όπως κάθε ζωντανό εξελίσσεται, αλλάζει, προσαρμόζεται. Αλλιώς στο μουσείο. Τα υπόλοιπα είναι κραυγές όσων απεχθάνονται τις αλλαγές.

  11. […] Πηγή:  sarantakos.wordpress.com […]

  12. […] […]

  13. Μπούφος said

    6 «παραοχημένους»;
    :-0

  14. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    8: Είναι αυτό που λέει ο Λαντς στο 9. Όποιος πει «αντεξ-» ειναι εχθρικός. Το «αντιεξ-» δεν είναι μαρκαρισμενο, μπορεί να είναι εχθρικό, φιλικό ή ουδέτερο, αλλά όλοι οι φιλικοί αυτό χρησιμοποιούν.

  15. vastselios said

    Ισως αν το σκεφτούμε σημασιολογικά ως θετικό ή αρνητικό πρόσημο να βγαλουμε καποια άκρη.
    Το παρεκκλήσι ειναι το μικρότερο εκκλησάκι (πλην ομως κανονικη επισημη εκκλησία αναγνωρισμένη κλπ.) ενώ το παραεκκλησιαστικό είναι εκτός των κύκλων της επίσημης εκκλησίας.
    Το ιδιο μπορούμε να πουμε και για την παραοικονομία και το παραεμπόριο, καθώς δεν χρησιμοποιούν τους νόμιμους διαύλους.

  16. 7 Από πεζά κείμενα του Βάρναλη είναι οι εν λόγω.

  17. cronopiusa said

    Παραπέντε στον Κιθαιρώνα

    και παραπίσω οι Έλληνες με τα σπαθιά ’ς τα χέρια

  18. Άσχετο αλλά μια και μιλάμε για αντιεξουσιαστές :mrgreen: : πολύ φιλοκυβερνητική δεν φαίνεται η σημερινή Καθημερινή;

  19. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Καλημέρα.
    Πρόσφερες άφθονο γέλιο Νικοκύρη με το σημερινό άρθρο, πάω να ετοιμάσω τα ψαρικά μου συμπράγκαλα, (τι λέξη κι αυτή, από πού βγαίνει άραγε;).

    «Ευτυχώς δεν είμαστε όλοι αναλφάβητοι.» Δυστυχώς όμως, έχουν πληθύνει επικίνδυνα οι εγγράμματοι αμόρφωτοι.

  20. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    16,
    δεν έμεινα στις εν λόγω, γενικά το σχολίασα.

    14β,
    ευτυχώς, μου ξεκαθάρισες τον γρίφο του LandS: τον διάβαζα και τον ξαναδιάβαζα, κι όλο και περισσότερο βούλιαζα -είπα, όμως, από εγωισμό, να μην προδώσω στην ομήγυρη την ανεπάρκειά μου…

    13,
    κόβομαι, δηλαδή, Μπούφε;

  21. LandS said

    15 Το ίδιο σκέφτηκα κ’ εγώ 🙂 Πήγα μάλιστα να το γράψω αλλά μετά σκέφτηκα τα παραϊατρικά που είναι μια χαρά παιδιά.

  22. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    21 και προηγ.,

    μου θυμίσατε ότι, κάποτε, πριν από χρόνια (τώρα προσπαθώ να μην κάνω παρόμοια λάθη), στον ιστότοπο «Ποιείν», είχα αποκαλέσει κάτι, χωρίς διόλου μειωτική διάθεση, «παραλογοτεχνία»: ε, λοιπόν, πήγανε να με ξεσκίσουνε…

  23. Παναγιώτης Κ. said

    Αυτό είναι το λάθος. Να εφαρμόσουμε την Γραμματική της Αρχαίας στη Νεοελληνική.

  24. cronopiusa said

    αμ ο όρος «παραπαιδεία» ….

  25. Γς said

    >Η γλώσσα μας είναι από τα λίγα που στέκονται ακόμη

    Η γλώσσα. Οταν όλα τα άλλα πίπτουν …

  26. gpoint said

    Πολύ ωραίο άρθρο, βάζει πολλά πράγματα στη θέση τους

    και αυτό :

    Όσο για τους αντιεξουσιαστές, το γεγονός είναι πως οι ίδιοι χρησιμοποιούν τον ανέκθλιπτο τύπο. Από την άλλη, παρατηρώ ότι όπου έχω δει γραμμένο, σε άρθρο ή ανάλυση, τον τύπο «αντεξουσιαστές», με έκθλιψη, το άρθρο είναι εχθρικό προς τους αντιεξουσιαστές.

    στένει αδιάβασους κάποιους ακατανόμαστους εδω μέσα που χρησιμοποιούν το Μ(έγας)ΠΑΟΚ..

  27. Cyrus Monk said

    Καλημερούδια. Νὰ κάνω μιὰ μικρὴ παρατήρηση στὰ Βαρνάλεια(!) παραδείγματα:

    Και παρ’ όλο το τρέξιμό τους και το θόρυβο πάλ’ είναι λίγ’ οι τροχοί (λίγοι οι…)

    Και φυσικά, όσο να προσέχ’ η γυναίκα, θα έρθ’ η μοιραία στιγμή να σκάσ’ η μπόμπα. (προσέχη η…, θα έρθη η…, να σκάση η…)

    Σχεδὸν ἐξ ὁλοκλήρου ἔχουμε ἐπανάληψη ὄχι μόνο ἠχητικὴ τοῦ φθόγγου, ἀλλὰ καὶ ὀπτικὴ τοῦ γράμματος ποὺ ἐκθλίβεται. Ἡ μόνη περίπτωση στὰ παραδείγματα ποὺ δὲν συμβαίνει αὐτὸ εἶναι τὸ «πάλ’ είναι», ὡστόσο ὁ Βάρναλης πιθανὸν νὰ ἔγραφε «πάλε είναι».

    Δὲν ξέρω, μπορεῖ καὶ νὰ πέφτω ἐντελῶς ἔξω. Μιὰ ἁπλὴ ὑπόθεση καὶ πρόταση κάνω.

  28. Jimakos said

    Δηλαδή. Νικοκύρη, σύμφωνα με την κατακλείδα σου, όσοι λένε «πενταήμερη» θέλουν να πάνε, ενώ όσοι λένε «πενθήμερη» μάλλον όχι και τόσο! (μιλώντας πάντα για την μαθητική εκδρομή). 😀 😀 😀
    Καλημέρες!

  29. Γς said

    Aντιένζυμο.

    Δεν ξέρετε τι είναι;

    Μάθετε τουλάχιστον πως προφέρεται

  30. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια -πάω για μια βόλτα σε ένα νησάκι.

  31. Για τα παραδείγματα του Βάρναλη, να επισημάνουμε όμως ότι αποδίδουν πιστά τον προφορικό λόγο (λέμε, σχεδόν, «πάλιναιλίγοιτροχοί»). Μας ξενίζουν γιατί λέμε «θάρθουν» και γράφουμε, σε ξερωγώ επίσημα συμφραζόμενα, «θα έρθουν». Αυτός που γράφει «αντεξουσιαστής» το προφέρει και έτσι, αλλάζοντας τη λέξη κατά το δοκούν.

  32. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    ‘Αναχωρῶ γιὰ τὰ Θερμιὰ, ὅπου θὰ βρίσκομαι τὸ ἑπόμενο δεκαπενθήμερο, ἤ δεκαπενταήμερο :-), γιὰ νὰ εἶμαι στὸ πνεῦμα τοῦ Τζιμάκου (#28). Ὅποιος βρεθεῖ ἐκεῖ, ἄς μὲ ψάξει στὸ γνωστὸ μπαλκόνι στὸ Μέριχα.

    Καλὴν ἀντάμωση!

  33. panmeg said

    Ο κανόνας για τις «καινούργιες λέξεις» έληξε αναίμακτα μια πολύχρονη διαμάχη με τους μαθητές μου: Συνηθισμένος σε εκφράσεις όπως «πενθήμερη άδεια» ή «πενθήμερο εκδηλώσεων», τους διόρθωνα επίμονα κάθε που με τριγύριζαν: «Θα μας συνοδέψετε στην πενταήμερη;»

    Παράπλευρη απώλεια: Το ‘χε προσέξει φίλη φιλόλογος, το σχολίασε χαμογελώντας: ¨Συμβιβάστηκες και σύ!» Της δάνεισα το βιβλίο, κοκκίνησε («να μην το ξέρω», κλπ.), πήρε μετάθεση, πάει το βιβλίο…

  34. Γς said

    19:

    >συμπράγκαλα, (τι λέξη κι αυτή, από πού βγαίνει άραγε;).

    Και τα κατρούγκαλα;

  35. LandS said

    33 Μη βάζετε τη πενταήμερη σε κανόνες. Να συνεχίσετε να τους διορθώνετε. Στη πενταήμερη ο μαθητής (και ο καθηγητής μη ξεχνιόμαστε) ξεφεύγει από το τυπικό του σχολείου, είναι έξω από τα πρωτόκολλα συμπεριφοράς, η διαγωγή του δεν είναι απαραίτητα «κοσμιωτάτη».
    Άμα η λέξη που περιγράφει τη συμπεριφορά γίνει αποδεκτή γραμματικά, λίγο θέλει να γίνει η συμπεριφορά «ορθή» και να χαθεί το κέφι.

  36. Κιλκίς said

    Πάντως εγώ στους μαθητές λέω: αν αναφερόμαστε σε εκδρομή λέμε πενταήμερη, αν μιλάμε για το εβδομαδιαίο πρόγραμμα ή κι άλλο κακό λέμε πενθήμερος-η-ο … 🙂

  37. Γς said

    35:

    >Μη βάζετε τη πενταήμερη σε κανόνες

    Το Ριο, ο ΓΑΠ, η κόρη μου κι η πενταήμερη:

    http://caktos.blogspot.gr/2013/09/blog-post_16.html

  38. Πέπε said

    > > Ομολογώ ότι δεν έχω καταλήξει ποιες είναι οι αιτίες αυτού του γλωσσικού φαινομένου που θέλει να διατηρούνται ακέραια τα δύο συνθετικά

    Δε φαίνεται δύσκολο:

    Στα παλιά σύνθετα αφενός η πρόθεση δεν έχει μία μοναδική για όλες σημασία, αφετέρου η σύνθετη λέξη συχνά έχει, μέσα στους αιώνες, αποκτήσει μια αυτόνομη δική της σημασία όπου τα συνθετικά δε διατηρούν πολύ διαυγή την ξεχωριστή τους σημασία το καθένα: οι σημασίες των δύο στοιχείων της λέξης έχουν συγχωνευτεί ακριβώς όπως και η μορφή τους. Όταν λοιπόν πλάθεται μια νέα λέξη, όπως αντιτάδε ή παραδείνα, ο δημιουργός της ζητάει τη μεγαλύτερη δυνατή σαφήνεια.

    Αυτή είναι η τάση που εξηγεί και την [θεωρούμενη ως] ακόμη ευκρινέστερη μορφή, της σχιζολεξίας: αντι-εξουσιαστής, αντι-ήρωας. (Δεν ξέρω αν έχουν εμφανιστεί οι συγκεκριμένες λέξεις με παύλα, αλλά γενικά για τις περιττές παύλες έχουμε σχολιάσει πλειστάκις εδώ. Η μέριμνα να γίνουμε οπωσδήποτε σαφείς φτάνει και σε υπερβολές.)

    Ειδικά για το αντί, ίσως παράλληλα υπάρχει και επίδραση από τα αγγλικά. Εννοείται ότι στα αγγλικά, όταν πλάθονται νέες λέξεις του τύπου anti-τούτο, anti-κείνο, δεν έχουν κανένα λόγο να υπακούσουν σε γλωσσικούς κανόνες της ελληνικής, πόσο μάλλον αν αυτοί τείνουν προς την αχρησία ακόμη και στα ελληνικά.

    **********************************
    Όσο για τον Βάρναλη, αυτές οι εκθλίψεις ήταν μια τάση κάποιας εποχής, ίσως πειραματική, ίσως πιο δημοτικιστική, που δεν επικράτησε. Σήμερα φαντάζουν αντιαισθητικές, και, φαντάζομαι, το ίδιο και τότε, εκτός στα μάτια λίγων που θα τις εφήρμοζαν κι οι ίδιοι.

    Επιπλέον είναι και περιττές: στον μεν πεζό λόγο δεν υπάρχει κανένας λόγος να επιζητείται τόσο εξαντλητική ακρίβεια στην απόδοση της προφοράς του καθενός (εκτός από τις καρικατούρες ιδιωματικών ομιλητών), αλλιώς θα έπρεπε να γράφουμε και όλα τα άπειρα εεε, χμ, τις ασυνταξίες και τα πισωγυρίσματα για να ξαναπιάσουμε την πρότασή μας αλλιώς, που κάνουν όλοι οι ομιλητές όλων των γλωσσών με ελάχιστες -και αν- εξαιρέσεις (όποιος δεν πείθεται, ας ηχογραφήσει τον εαυτό του όταν συζητά ελεύθερα με κάποιον).

    Στη δε ποίηση είναι απολύτως καθιερωμένο να συνιζάνονται τα γειτονικά φωνήεντα όταν το απαιτεί το μέτρο, ακόμη κι εκείνα που κανονικά μετριούνται ως ξεχωριστές συλλαβές (που με βία μετράει τη γη), πόσο μάλλον τα ομόηχα φωνήεντα.

  39. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>ποιες είναι οι αιτίες αυτού του γλωσσικού φαινομένου που θέλει να διατηρούνται ακέραια τα δύο συνθετικά -θα έλεγα μάλιστα ότι δεν ταιριάζει απόλυτα στα προσωπικά γλωσσικά μου γούστα, αφού παράγει χασμωδίες.
    -πενταήμερη και πεντάευρο , μ΄αρέσουν και τα δυο 🙂

  40. Πέπε said

    Όσο για την πενταήμερη και την πενθήμερη (όπου ο ορθογράφος μού κοκκινίζει την πρώτη 🙂 ) :

    Αφενός, έχουμε την τάση στα σημερινά ελληνικά να σχηματίζουμε σύνθετα με τους αριθμούς με συνδετικό φωνήεν -α- : πεντάχρονος, εξαδάχτυλος, οχτάδυμα, ίσως κατ’ αναλογίαν προς τα τετρα-, επτα-, εννια-, δεκα-, όπου το -α- ανήκει στο πρώτο συνθετικό και πάντα έτσι γίνονταν τα σύνθετα. Έτσι, πενταήμερη.

    Αφετέρου, κάποια συγκεκριμένα σύνθετα υπήρχαν από παλιότερα και ήταν φτιαγμένα κατά τους αρχαίους κανόνες. Έτσι, όταν φτιάχτηκε ο «πανταήμερος» (όχι μόνο για εκδρομές), ο «πενθήμερος» βρέθηκε να υπάρχει ήδη. Η παλιά λέξη χρησιμοποιείται στο πιο επίσημο και τυπικό ύφος, π.χ. αίτηση πενθήμερης άδειας (ή και πενθημέρου αδείας), και στις περιπτώσεις όπου έχει αυτονομηθεί σημασιολογικά (π.χ. το [εργασιακό] πενθήμερο είναι πλέον αυθύπαρκτο ουσιαστικό: δουλεύουμε πενθήμερο, αλλά πάμε διακοπές ένα πενταήμερο). Η καινούργια χρησιμοποιείται στις υπόλοιπες περιπτώσεις, δηλαδή ουσιαστικά όπου αποτελεί απλώς έναν πιο σύντομο τρόπο να πούμε την περίφραση «πέντε ημερών» ή «για πέντε μέρες».

    Ειδικά η πενταήμερη του σχολείου πρόλαβε να αυτονομηθεί κι αυτή, στο πλαίσιο της τάσης για ουσιαστικοποίηση των επιθέτων που την έχουμε ξανασυζητήσει. Αλλά σε διαφορετικά, πάλι σχολικά, συμφραζόμενα, εξίσου κατανοητό θα ήταν και το «πήρα/έφαγα πενταήμερη» χωρίς ουσιαστικό (αποβολή).

  41. Πέπε said

    @40:
    > > …την πενταήμερη και την πενθήμερη (όπου ο ορθογράφος μού κοκκινίζει την πρώτη)…
    > > …όταν φτιάχτηκε ο «πανταήμερος»…

    Ο κακομοίρης ο ορθογράφος εξίσου κοκκινίζει και το «πανταήμερος», αλλά, όπως με τον ψεύτη βοσκό, δεν τον ακούει κανείς.

  42. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    3.>>αντιιμπεριαλισμός
    Το αντιιικός να δεις! 🙂

  43. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    32. Στο καλό!(νοερά μαντήλι) και καλές ψαριές,σε όλα, ψαρικά και ιδέες συγγραφικές 🙂
    >>δεκαπενταήμερο
    Δεκαπενταμερία λέγαμε τις διακοπές των Χριστουγέννων και του Πάσχα

  44. Πέπε said

    @40:
    > > Αφενός, έχουμε την τάση στα σημερινά ελληνικά να σχηματίζουμε σύνθετα με τους αριθμούς με συνδετικό φωνήεν -α- : πεντάχρονος, εξαδάχτυλος, οχτάδυμα, ίσως κατ’ αναλογίαν προς τα τετρα-, επτα-, εννια-, δεκα-, όπου το -α- ανήκει στο πρώτο συνθετικό και πάντα έτσι γίνονταν τα σύνθετα.

    Μμμμ, γιά να το ξανασκεφτώ…

    Λέξεις όπως «οκταετία», με αδικαιολόγητο συνδετικό -α-, μοιάζουν να είναι αρχαίες. Δεν ξέρω αν απαντά σε αρχαία κείμενα, αλλά σαφώς απαντά σε νεότερα κείμενα με ύφος τέτοιο ώστε να προκύπτει σαφώς ότι γενικά ακολουθούνται οι αρχαίοι κανόνες (δηλαδή, στην καθαρεύουσα). Στην καθαρεύουσα ήταν και ο Δεκαπενταετής Πλοίαρχος, παράλληλα προς τα «πεντηκοντούτης» (*πεντηκοντοέτης) κ.τ.ό., αλλά και προς το εικοσαετής (ή εικοσαέτης;; ).

    Δεν ξέρω, ίσως ήταν ήδη αρχαία αυτή η τάση.

  45. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Με διπλή χρήση επίσης :
    αντιεργατικό/αντεργατικό
    αντιεπαναστατικό/αντεπαναστατικό

  46. ακρ. said

    @ 45
    Ωραία τα παραδείγματα. Νομίζω κάτι μας δείχνουν για το αντι- :
    Τα μέτρα της κυβέρνησης είναι πάντα αντεργατικά.
    Απέναντι στην επανάσταση είναι πάντα η αντεπανάσταση, με όλα τα συνθετικά της.
    Νομίζω, ως γενική τάση, ότι όταν φεύγει το -ι- η λέξη αποκτά αρνητική χρειά.
    Αντίθετα, λέμε αντιανεμικό (μας προστατεύει απ’τον άνεμο), αντιόξινο, αντιαρματικό κ.ά. λέξεις με θετική χρειά

  47. ακρ. said

    χρειά; χροιά;
    Καταραμένε ορθογράφε, μάς έχεις καταστρέψει. Κι όπου λείπεις, μας εκθέτεις.
    porka…

  48. Νίκος Κ. said

    Έχω την εντύπωση πως το «αντι-» διατηρείται εκεί που χρειάζεται να φανεί μια έντονη αντίθεση: Οι αντιεξουσιαστές επιτίθενται στην εξουσία, ο αντιαισθητικός στην αισθητική, ο αντιαθλητικός στο πνεύμα του αθλητισμού ενώ το αντιαεροπορικό σκοπό έχει να καταρρίψει το αεροπλάνο.\

    Όμως η αντωνυμία δεν έχει καμία … εχθρότητα προς το όνομα (το οποίο απλώς αντικαθιστά), η ανταμοιβή δεν εχθρεύεται την αμοιβή και όταν αντεύχομαι δεν σημαίνει ότι είμαι έτοιμος να επιτεθώ σε αυτόν που μου έκανε την ευχή.

  49. Λ said

    Ούτε ο αυτοαποκαλούμενος δεν παθαίνει έκθλιψη ενώ η αυταπάρνηση έπαθε όχι μια αλλά δυο εκθλιψούλες.

    Μια και αναφέρατε το πρόθεμα τηλε μπορεί κανείς να μας πει για την ετυμολογία του Τήλεφου, γιου του Ηρακλή και της Αύγης; Κάπου διάβασα ότι είναι από την έλαφο που τον θήλαζε

  50. Ο νόμος του Μέφρι φαίνεται να είναι ενίοτε αναδιανεμητικός και συχνά ανταποδοτικός.
    Ή αντιαποδοτικός;
    ( 🙂 )

  51. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα σχόλια!
    Να επισημάνω πως το άρθρο δεν ασχολείται με το δίλημμα πενθήμερη/πενταήμερη

  52. Πέπε said

    51:
    Ίσως επειδή δεν υπάρχει δίλημμα. Είναι θέμα συμφραζομένου και ύφους. Φυσικά, τα όρια μεταξύ υφών δεν είναι στεγανά, οπότε υπάρχει η πιθανότητα να έχεις ένα μικροδίλημμα (όπως με το ποια ρήματα τα γράφουμε με -σθηκα ή -εύθηκα και ποια -στηκα και -εύτηκα, και πότε), αλλά μέχρις εκεί.

    (Χωρίς φυσικά να παραβλέπω ότι, όντως, το άρθρο δεν πιάνει αυτό το θέμα, εμείς το φέραμε. Ε, αναμενόμενο δεν ήταν;)

  53. spiral architect said

    Χαιρετώ. 🙂
    Κάτι -όχι τόσο- ανάλογο άκουγα το πρωί στο ραδιόφωνο:
    Ποιο είναι το σωστό; Λουκανόπιττα ή λουκανικόπιττα; 😛

  54. Γς said

    47:

    >porka…

    porca…

    porca miseria
    porca troia
    porca putana!

  55. Πέπε said

    53:
    Λουκάνος λέγεται εκείνο το σκαθάρι με τις μεγάλες δαγκάνες που θυμίζουν κέρατα ελαφιού.
    Λουκάνικο είναι ένα είδος αλλαντικού.
    Νομίζω πως ό,τι περιέχει η πίττα, αυτό θα πρέπει να δηλώνεται και στο όνομά της. (Έχω αποδεχτεί την αποστρατικοποίηση [αντί «αποστρατιωτικοποίηση»], αλλά όχι και λουκανόπιττα, έλεος δηλαδή.)

  56. Γς said

    53:

    Ζαμπονοτυρόπιτα!

  57. Σηλισάβ said

    Αρχές δεκαετίας 90′. Στην περιοχή πέριξ των Εξαρχείων, κυκλοφορούν κάποιοι τύποι, οι οποίοι αυτοπροσδιορίζονται ως «όχι αναρχικοί, αντιεξουσιαστές». Την διαφορά την καταλάβαιναν μάλλον μόνο οι ίδιοι. Πιθανώς εννοούσαν ότι δεν ανήκουν σε κάποια ομάδα. Αυτοί επινόησαν τον όρο, ο οποίος έχει επικρατήσει σήμερα. Δεν είναι γλωσσολογικό θέμα, αλλά αυτοπροσδιορισμού.

  58. geobartz said

    Μακράν του να είμαι ειδήμων περί τα γλωσσολογικά, θα κάνω κάποιες παρατηρήσεις. Νομίζω ότι στη γλώσσα, ισχύει ως γενικός κανόνας ότι αυτό που επικρατεί τελικά είναι και το σωστό. Αυτό που πρέπει να μας απασχολεί είναι η έγκαιρη επέμβαση των «αρμοδίων» (το ποιοι είναι αυτοί είναι άλλη κουβέντα), όταν πρωτοεμφανίζεται ένας ανώμαλος ιδιωματισμός (ή ιδιοτροπία ή καπρίτσιο του …έτσι θέλω γω). Θα αναφέρω δυο παραδείγματα:
    (1) Ένας από τους εγγονούς μου, και όλοι οι συνομήλικοί του που παίζουν μαζί του κρυφτό (ή κλέφτες και αστυνόμους ή «σφίγγο» στην ιδιαίτερη πατρίδα μου), λένε: Τώρα είναι σειρά σου «να φυλήσεις», εννοώντας να φυλάξεις. Παρά τις επανειλημμένες …νουθεσίες μου, ο εγγονός μου (και οι λοιποί) επιμένουν να λένε «να φυλήσεις». Όταν είπα στον εγγονό μου γιατί επιμένει σε αυτό το λάθος, μου απάντησε: Μα όλοι στο σχολείο λέnε «να φυλήσεις». Εδώ λοιπόν, αν δεν επεμβεί εγκαίρως κάποιος δάσκαλος, τα παιδιά θα εξακολουθήσουν να «φυλούν» αντί να φυλάγουν (αν και, εδώ που τα λέμε, σε πρώτο πρόσωπο ενικού, το ρήμα φυλώ έχει υποκαταστήσει εν πολλοίς το φυλάγω, φυλάσσω, φυλάττω).
    (2) Πριν …δεκάδες χρόνια είχε πλημμυρίσει ο Αχελώος στην Αιτωλοακαρνανία (και όχι βέβαια Αιτωλακαρνανία). Η Πολιτεία αποζημίωνε τους πλημμυροπαθείς, και όλοι οι αγρότες της περιοχής έσπευδαν να κάνουν αιτήσεις ότι είναι …νεροπνίχτες! Την γλωσσική …εκτροπή …την έπιασε ένας συνταξιούχος φιλόλογος που περίπου καθύβριζε τους αγρότες. Του είπα τότε ότι, αν η λέξη «νεροπνίχτες» χρησιμοποιηθεί επί πολύ στο χρόνο και στο χώρο (τον ελληνικό βεβαίως), θα υποκαταστήσει πλήρως τη λέξη πλημμυροπαθείς και θα …την διδάσκουν οι φιλόλογοι στα σχολεία, θέλοντας και μη.

  59. ακρ. said

    @54
    porka -> porca
    Αυτό κι αν είναι αυτομερφισμός! καταραμένε ορθογράφε…

  60. ΣΠ said

    55
    Μπορεί να θεωρηθεί απλολογία. Πάντως και εγώ προτιμώ το «λουκανικόπιτα». Ένα που μου φάνηκε αστείο είναι το «πεστροφείο» αντί «πεστροφοτροφείο».

  61. Πάνος με πεζά said

    Από το φιλόξενο ρούτερ του παιδότοπο υ «Ζουζουνάκια» στην Άνω Μέρα, όπου έχω μπει ως πελάτης και όχι ως… Και παραείσακτος, καλησπέρες! Πολύ ωραίο το άρθρο!

  62. ΝΙΚΟκύρη, συγγνώμη για το άσχετο αλλά χρειάζομαι επειγόντως την γνώμη σου:
    Όπως, ίσως, έχεις ακούσει, μία από τις 4 «βαλβίδες» της καρδιάς ονομάζεται ΤΡΙΓΛΩΧΙΝ. Έτσι την λέμε, «η τριγλώχιν (βαλβίδα)», έτσι την μάθαμε κι έτσι αναφέρεται στην βιβλιογραφία διεθνώς.
    Από τα λίγα που ξέρω, η λέξη είναι ομηρική (αναφέρεται για το τριπλό άγκιστρο στην αιχμή του βέλους) και είναι ΕΠΙΡΡΗΜΑ που χρησιμοποιείται ως ΑΚΛΙΤΟ επίθετο. Βέβαια, το ομαλώς κλινόμενο αρχαίο ή καθαρευουσιάνικο ουσιαστικό «(η) γλωχίς» καταλαβαίνω πως μπορεί άνετα να λέγεται σήμερα και να γράφεται «(η) γλωχίνα». Δεν μού …κακοφαίνεται κάτι τέτοιο. Αλλά, μέ ξενίζει όταν ακούω (και σήμερα, που έτυχε να υπάρχει κάποιο σχετικό περιστατικό, ο καρδιολόγος συνάδελφος μού ‘λεγε και μού ξανάλεγε «(η) τριγλώχινΑ» -στην ονομαστική- μέχρι που δεν κρατήθηκα και τού εξέφρασα την αντίρρησή μου) την κλινόμενη «δημοτικοποιημένη» μορφή «(η) τριγλώχινα, (της) τριγλώχινας, κλπ». Εγώ αισθάνομαι να μέ πειράζει αυτό στο προσωπικό μου γλωσσικό αισθητήριο.
    Εσύ, τι λες; Ποιά είναι η γνώμη σου; Αντί να λέμε «…της ΤΡΙΓΛΩΧΙΝ » (όπως -νομίζω- κανονικά θά ‘πρεπε) φτάσαμε να λέμε «…της τριγλώχινος» και από εκεί (πολύ λογικά!, αλλά λάθος κατ’ εμέ) πήγαμε στο (απαράδεκτο, κατ’ εμέ) «της τριγλώχινΑΣ».
    Πώς, νομίζεις, ότι θά ‘πρεπε να το λέμε; Υποθέτω ότι θα στηρίξεις την «δημοτικοποιημένη» μορφή, αλλά θά ‘θελα να ξέρω το επιχείρημά σου.
    Ευχαριστώ!
    (Και συγγνώμη για το ξεστράτισμα από το ωραίο σημερινό σου άρθρο).

  63. Πάνος με πεζά said

    Έλα ρε παιδιά, λουκανόπιτα όπως περιβαντολόγος! Ο, τι επικρατήσει είναι το σωστό! 😂

  64. smerdaleos said

    @62, Νεφεληγερέτη: Όπως, ίσως, έχεις ακούσει, μία από τις 4 «βαλβίδες» της καρδιάς ονομάζεται ΤΡΙΓΛΩΧΙΝ. Έτσι την λέμε, «η τριγλώχιν (βαλβίδα)», έτσι την μάθαμε κι έτσι αναφέρεται στην βιβλιογραφία διεθνώς.
    Από τα λίγα που ξέρω, η λέξη είναι ομηρική (αναφέρεται για το τριπλό άγκιστρο στην αιχμή του βέλους) και είναι ΕΠΙΡΡΗΜΑ που χρησιμοποιείται ως ΑΚΛΙΤΟ επίθετο
    —-

    Δώτορ Εάων … εδώ θα σε μαλώσω.

    Δεν είναι επίρρημα ο διπλός όρος γλωχίς/γλωχίν (με το /ι/ μακρό), αλλά αθεματικό όνομα που έχει την ίδια κατάληξη με τα τοπωνύμια Σαλαμίς/Ελευσίς. Η αρχική μορφή του επιθήματος ήταν *-in-s και η δεύτερη αναπληρωματική έκταση δημιούργησε το ζεύγος -īn/-īs (λ.χ. οδόντ-ς > οδόνς > οδούς/οδών).

    https://en.wiktionary.org/wiki/%E1%BD%80%CE%B4%CE%BF%CF%8D%CF%82#Ancient_Greek

    Τα να λέμε στα Νεοελληνικα η τριγλώχινα/της τριγλώχινας/τριγλωχίνης έναντι των αθεματικών αρχαίων η τριγλώχιν ~ τριγλώχις/της τριγλώχινος είναι όσο φυσιολογικό είναι να λέμε η Σαλαμίνα/της Σαλαμίνας και η Ελευσίνα/της Ελευσίνας.

    http://www.perseus.tufts.edu/hopper/text?doc=Perseus%3Atext%3A1999.04.0057%3Aentry%3Dglwxi%2Fn

    http://www.perseus.tufts.edu/hopper/text?doc=Perseus%3Atext%3A1999.04.0073%3Aentry%3Dtriglw%2Fxin
    http://www.perseus.tufts.edu/hopper/text?doc=Perseus%3Atext%3A1999.04.0058%3Aentry%3Dtriglw%2Fxis

    Από εκεί και μετά, είναι προσωπικό γούστο του καθενός αν θα πει τριγλώχινα, τριγλώχιν ή τριγλώχις.

  65. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ό,τι νάναι. Από μουσαντένιους,μουσαντένια.

  66. sarant said

    53 Κι εγώ προτιμώ το λουκανικόπιτα αλλά επειδή δεν ξέρω το σκαθάρι δεν θεωρώ τόσο μεγάλο έγκλημα τη λουκανόπιτα.

    62-64 Το ίδιο θα έλεγα κι εγώ, με κάλυψε ο Σμερδ.

  67. Νεσταναίος. said

    Στην ορολογία την νομική έχουμε το πταίσμα, το πλημμέλημα και το κακούργημα. Αν το «ι» της προθέσεος «αντί» εκθλίβεται ἤ όχι, το τυχόν αδίκημα είναι πταίσμα.
    Τα κακουργήματα είναι άλλα και τα πταίσματα προβάλλονται ως «στάχτη στα μάτια των Ελλήνων» για να μη βλέπουν οι Έλληνες τα γλωσσικά κακουργήματα..

  68. ΓιώργοςΜ said

    Από τη Β Εύβοια καλησπέρα, είμαι γενικώς εκτός δικτύου αυτές τις μέρες, παρακολουθώ σποραδικά όταν βρω γουιφι. Ευχαριστίες για το ωραίο άρθρο.

  69. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    67. >>γλωσσικά κακουργήματα.
    όπως; τί έχετε κατά νου θέλω να πω.

  70. sarant said

    68 Καλά να περνάς!

  71. 64 & 66(2)
    ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ τώ παίδε αμφοτέρω!
    Σμερδαλέε, μένω άναυδος!
    Κατάλαβα τις εξηγήσεις σου και σ’ ευχαριστώ πολύ. Μην μέ «μαλώνεις», όμως, γιατί μέ αδικείς: από πού κι ώς πού θά ‘πρεπε να τα γνωρίζω όλα αυτά; από πού θα τα μάθαινα; Ο ΝΙΚΟκύρης, άραγε, από πού τά ‘μαθε (εάν τυχαίνει και τα ξέρει);
    Ώστε, λοιπόν, δεν είναι επίρρημα ο «όρος» που δηλώνει το «έχειν εις τριπλούν την γλωχίνα»; Και υφίσταται ΚΑΙ ο τύπος «τριγλώχις»;!!!
    Μα, γιατί τότε δεν καθιερώθηκε και δεν επεκράτησε (τουλάχιστον στην ελληνική ιατρική ορολογία) αυτός ο «ομαλώτερος» τύπος (για να είναι προσαρμοσμένη η λέξη στην μετα-ομηρική ελληνική) και να μην ακούγεται «κάπως»; γιατί να μην αποκτήσει κι αυτή η λέξη την μορφή νεώτερων λέξεων όπως, θα λέγαμε λ.χ. τρίπτυχος,-η,-ο, κλπ;
    Πάντως, έχετε αμφότεροι δίκιο: είναι (όπως πολλά άλλα πράγματα!) απλώς ζήτημα …γούστου κι αυτό! Ίσως ΚΑΙ συνήθειας.
    Και πάλι ευχαριστώ για την άμεση ανταπόκριση και σάς επαναδιαβεβαιώνω για την βαθύτατη εκτίμησή μου και στους δυό σας. Για άλλη μιά φορά αυτό το μπλογκ φανέρωσε και απόδειξε την ΑΔΙΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΗ αξία του σε όσους το επισκέπτονται.

    ΥΓ – Ευτυχώς (ή δυστυχώς) ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ο «Εάων Δώτοράς» σου, καλέ μου Σμερδαλέε…

  72. 52: Ο νικοκύρης υπαινίσσεται ότι στην περίπτωση αυτή θα ανέφερε το πενταήμερον του Ησύχιου…

  73. Γιάννης Ιατρού said

    Καλησπέρα!
    Νίκο πετυχημένο το σημερινό!

    Δεν αναφέραμε και εκείνο το περιοδικό, το ΑΝΤΙ. Το βρίσκει κανείς στην ψηφ. βιβλιοθήκη της Παντείου εδώ

    Μεταφέρω (για όποιους έχουν περιστασιακές συνδέσεις αυτή την εποχή… 🙂 )

    Το Αντί ήταν ελληνικό πολιτικό και πολιτιστικό περιοδικό της Αριστεράς, το οποίο κυκλοφορούσε ανά δεκαπενθήμερο από το 1974 έως το 2008. Ιδρυτής, ιδιοκτήτης και διευθυντής του περιοδικού ήταν ο δημοσιογράφος Αντώνης Καρκαγιάννης και ο αρχιτέκτονας Χρήστος Γ. Παπουτσάκης τον Μάιο του 1972, και από το 1974 ο δεύτερος.

    Το πρώτο Αντί κυκλοφόρησε τον Μάιο του 1972 και περιείχε συνέντευξη του Μίκη Θεοδωράκη, άρθρο του Γεωργίου-Αλέξανδου Μαγκάκη για την δημοκρατία, σκίτσα του Μποστ με τον Χίτλερ και τον Μουσολίνι και από πάνω να γράφει «υπέρ Δικτατορίας», μια διαφήμιση με αφίσα του Τσε Γκεβάρα, μια άλλη για βιβλίο του Παντελή Πουλιόπουλου, κ.λπ.

    Οι αρχές της Χούντας συνέλαβαν τον εκδότη του περιοδικού και δεν επέτρεψαν την έκδοση άλλων τευχών. Το περιοδικό επανακυκλοφόρησε στις 7 Σεπτεμβρίου 1974, αμέσως μετά την κατάρρευση της Δικτατορίας. Γι’ αυτό και στο εξώφυλλο όλων των επόμενων τευχών υπήρχε η ένδειξη «Περίοδος Β΄»

  74. 73: Αυτό;

  75. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Γιατί με δέρνεις μάνα μ΄
    με τ΄ αργαλειού τ’ αντί 🙂

  76. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    32 – Καλές διακοπές Δημήτρη, και καλά ψαρέματα.

    53 – Σημασία έχει να μπορείς να την φάς, το σωστό το βρίσκεις μετά (χαμόγελο).

  77. Μπούφος said

    Γιώργο Λυκοτραφίτη
    ξέρω έναν με το δικο σου το όνομα
    που τη γυναίκα του τη λένε Βάσω. Έχεις σχέση;

  78. Νεσταναίος. said

    69.
    Υπάρχουν τα συντάγματα. Νομικά, γλωσσικά και πολλά άλλα. Στο γλωσσικό σύνταγμα το οποίο έχει συνταχθεί πριν πολλούς αιώνες,
    αναφέρονται «αἱ ἀρεταί και αἱ κακίαι τοῦ λόγου». Η νέα ελληνική και όλες οι άλλες γλώσσες οι οποίες έλαβαν χείρα βοηθείας από την
    ελληνική να ορθοποδήσουν παραβιάζουν συνεχώς σχεδόν όλα τα άρθρα του γλωσσικού συντάγματος.

    Εγώ θα σου αναφέρω ένα μικρό παράδειγμα. Έχομεν το ρήμα «φέρω» που όλοι γνωρίζουμε και τον μέλλοντα «οίσω». Έχουμε συσχετίσει
    αυτά τα δύο και αυτό είναι «κακούργημα». Καθιστά την γλώσσα ανώμαλη και η ελληνική γλώσσα δεν είναι ανώμαλη. Η ανωμαλία, είναι κάπου αλλού.

    Υπάρχουν και πιο πρόσφατα παραδείγματα.
    Η άγνοια και εξόντωση των προθέσεων.
    Η αγνοία και παραποίηση της ετυμολογικής λογικής με αποτέλεσμα την σταδιακή συρρίκνωση της αλφαβήτου και την αφαίρεση εχεγγύων αναπτύξεος λόγου.
    Η άγνοια και εξόντωση των πνευμάτων.

  79. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    78. Ευχαριστώ!
    Σαν κατατρεγμένη προσφυγοπούλα η γλώσσα όπως την παρουσιάζετε. Αρχόντισσα κάπου κάποτε με τα όλα της και τώρα της κάνουν του κόσμου τις παρανομίες. 🙂

  80. Γιάννης Ιατρού said

    74: 🙂 Ναι αυτό. Για το νήμα, σήμερα, εννοούσα…

  81. Γς said

    77:

    >ξέρω έναν με το δικο σου το όνομα
    που τη γυναίκα του τη λένε Βάσω. Έχεις σχέση;

    Γς ο γκαφατζής:

    -Ρε συ, στη γειτονιά που μένεις είχα πιτσιρικάς μια γκόμενα.
    -…
    -Λαμπρινή τήν έλεγαν.
    -…
    -Κι ένα βράδυ που την φιστίκωνα στο πάρκο απέναντι, μας έκανε τσακωτούς ο πατέρας της. Μανάβης ήτανε.
    -Πολύ φοβάμαι ότι λες για τη γυναίκα μου

    Γς ο γκαφατζής

  82. sarant said

    75 Για τ’ αντί που’χει δυο τρούπες, έλεγε καμιά φορά ο πατέρας μου στα ατέλειωτα γιατί μας

  83. Γς said

    72:

    >στην περίπτωση αυτή θα ανέφερε το πενταήμερον του Ησύχιου…

    και το πεταήμερον + πενταήμερον του Βοκάκιου

  84. Αγαθίας ο Σχολαστικός said

    1) Κοντά τα χέρια
    σου, Φραγκο-Πολωνέ ελεύθερε Σκοπευτά: Ο Πιάσε εκεί με φόντο την παραλία της Θεσσαλονίκης, πιάνει εκεί που από προχθές θέλουμε να πιάσουμε όλοι εμείς οι ηλικιωμένοι, μπάς και μάς σηκωθεί.

    2) Ως παρούσα μετενσάρκωση του βυζαντινού ιστορικού και κορυφαίου ποιητή της «Παλατινής Ανθολογίας» Αγαθίου του Σχολαστικού δηλώνω ότι εκπλήττομαι που κανείς δεν φρόντισε (μετά από 15 ώρες αναρτήσεως) να καταφύγει στα Λεξικά ή να μάς πεί πότε πρωτοκαταγράφεται η λέξη «αντ(ι)εξουσιαστής» σε ελληνικό έντυπο. Ξέρω ότι είναι Αύγουστος και οι περισσότεροι αναγνώστες λιάζονται, ωστόσο η 15ωρη αμέλεια των υπολοίπων και δή των γλωσσολάγνων αναγνωστών κ.κ. Σμερδαλέου, Πέπε, Νεφεληγερέτη, Ιατρού, Καραποτόσογλου και Άγγελου (που συχνά ασχολούνται με παρονυχίδες, για να μάς επιδείξουν τις γνώσεις τους…), δείχνει ασυγχώρητη επιπολαιότητα.

    Η επισήμανση του κ. Σαραντάκου πως όσοι χρησιμοποιούν τον τύπο «αντεξουσιαστές» είναι εχθρικοί προς αυτούς, είναι σωστή. Ωστόσο, ούτε ο Μπαμπινιώτης συμφωνεί, ούτε το Χρηστικό της Ακαδημίας με αυτή την επισήμανση. Ο Μπαμπινιώτης (αναρτώ την 1η έκδοση, για τις υπόλοιπες ας μάς πούνε τα σαΐνια του Ιστολογίου) αγνοεί τη λέξη «αντ(ι)εξουσιαστής», και ξέρει μόνο το επίθετο «αντ(ι)εξουσιαστικός»

    Ο Χαραλαμπάκης (Ακαδημία Αθηνών) παραθέτει και τους δύο τύπους, χωρίς να καταγράφει την επισήμανση του κ. Σαραντάκου. Μεταφέρω:

    «αντιεξουσιαστής, ουσ. (αρσ.) & αντεξουσιαστής: πρόσωπο που εναντιώνεται σε κάθε μορφή εξουσίας. Βλ. εξουσιαστής.
    αντιεξουσιαστικός, επίθ. & (σπάν.) αντεξουσιαστικός: που αντιτίθεται σε κάθε εξουσία κλπ.»

    Επειδή η οικονομική μου άνεση και η λατρεία μου προς την Ελληνική Γλώσσα μού επιτρέπουν να έχω ένα αρκετά μεγάλο επιτελείο συνεργατών, προσφέρω στο Ιστολόγιο την πρώτη καταγραφή σέ έντυπο της λέξεως «αντιεξουσιαστής», που αγνοούν παντελώς οι ειδήμονες Μπαμπινιώτης + Χαραλαμπάκης (Ακαδημία Αθηνών) + Σαραντάκος: Η λέξη πρωτοκαταγράφεται το σωτήριο έτος 1990 σε εξαφανισμένο (από τα βιβλιοπωλεία) βιβλίο του μακαριστού συζύγου της Μαίρης Χρονοπούλου, Δήμου Μάρκου Μπότσαρη (1935-2003) με τίτλο «17 Νοέμβρη, η Εξουσία στην κάννη του πιστολιού», τόμος 2ος, όπου ο Μπότσαρης αναφέρει 3 φορές την λέξη «αντιεξουσιαστής», την οποία (κατά τις πληροφορίες του επιτελείου μου) κατασκεύασε ο ίδιος..

    Όπως με βεβαιώνει στενός μου συνεργάτης που βρισκόταν στην Ελλάδα τη δεκαετία του 1990, αμέσως έκλεψε τον νεολογισμό του Μπότσαρη ο Μάνος Χατζιδάκις (1925-1994) και τη χρησιμοποιούσε συνεχώς στις εκπομπές του από το ραδιόφωνο του «Σκάϊ», αλλά έχοντας εξορίσει το ιώτα: «αντεξουσιαστής»!.. Μάλιστα, έχει κάνει ειδική εκπομπή ο Μάνος για τη λέξη (δυστυχώς, το επιτελείο μου δεν έχει ακόμη μπορέσει να την εντοπίσει) όπου εξηγούσε γιατί είναι μεγάλη αγραμματοσύνη ο τύπος «αντ-Ι-εξουσιαστής»!.. Και επειδή υποψιάζομαι πως ο κ. Σαραντάκος είναι «άπιστος Θωμάς» και πείθεται δύσκολα, τελειώνω με το εξής: Οι φίλοι του Μάνου Χατζιδάκι έβγαλαν το 2004 μιά βιογραφία του με τίτλο «Μάνος Χατζιδάκις, Ψηφίδες μνήμης», όπου τον αναφέρουν συνεχώς ως «αντεξουσιαστή» χωρίς το ιώτα. Αν προκληθώ, θα αναρτήσω τα σχετικά ντοκουμέντα, που λέει και ο κ. Λάμπρος.

    Τελειώνω σε λίγο με ένα υστερόγραφο, γιατί μού το κόβει

  85. Αγαθίας ο Σχολαστικός said

    (84) συνέχεια…

    Δεν εμφανίστηκε η παραπομπή για τη βιογραφία του Χατζιδάκι. όπου οι συγγραφείς χρησιμοποιούν τον όρο «αντεξουσιαστικός» χωρίς το ιώτα. Πηγαίνετε εδώ

    ΥΓ: Να κάνω μιά διευκρίνηση για να προλάβω τυχόν γκάφα κάποιου αδαούς αναγνώστη, γιατί ο Βαγγέλας ο Βενιζέλος παρακολουθεί τα πάντα, έχει κι αυτός μεγάλο επιτελείο: Ο αποθανών σήμερα μεγαλοεπιχειρηματίας της Θεσσαλονίκης Αλέξανδρος Μπακατσέλος, είναι ΘΕΙΟΣ και ουχί πατέρας της κ. Λίλας Μπακατσέλου – Βενιζέλου, συνεπώς ΔΕΝ είναι πεθερός του Βαγγέλα. Η κ. Λίλα είναι κόρη του μακαρίτη (+ 2008) Απόστολου Μπακατσέλου που ήταν αδερφός του Αλέξανδρου και γιός του υπουργού Οικονομικών των Αποστατών (Νόβα + Στέφ-Στέφ) Γεωργίου Μπακατσέλου. Η είδηση που δίνω απόψε στο Ιστολόγιο και την κρύβει (γιατί, άραγε;) ακόμη και η «Εφημερίδα των Συντακτών» (η μόνη που κάνει αποκαλυπτική δημοσιογραφία σήμερα στην Ελλάδα) είναι πως ο πεθερός του Βενιζέλου και μπαμπάς της Λίλας, Απόστολος Μπακατσέλος, ήταν «δεξί χέρι» του ακροδεξιού συνεργάτη των Γερμανών, Ναπολέοντα Ζέρβα, στον ΕΔΕΣ και έχει τιμηθεί πολλάκις γι’ αυτό.

    Κοντολογίς: Το μπακατσελικό σόι της κ. Λίλας (Βασιλικής) Ευαγγέλου Βενιζέλου είναι δεξιώτατο έως ακροδεξιώτατο. Αυτό, ωστόσο, δεν τους εμπόδισε να έχουν την πλήρη προστασία του Τύπου, όταν τον περασμένο Οχτώβρη (2015) χρεοκόπησαν την Θεσσαλονικιώτικη εφημερίδα «Αγγελιοφόρος» και άφησαν πολύ κόσμο απλήρωτο. Ο αποθανών σήμερα Αλέξανδρος είχε μόλις παραιτηθεί από εκδότης του «Α» και είχε δώσει τα ηνία στον γιό του Βασίλη, πρώτο εξάδερφο της κ. Λίλας, ο οποίος έκλεισε τον «Αγγελιοφόρο» χωρίς να ανοίξει μύτη. Είδες ο Βαγγέλας;

  86. Γς said

    Είδατε για να ειναι κανείς δημοσιογράφος πόσα ξέρει [ο Βάταλος]

  87. Γς said

    Αντε, σε λίγο να βγειτε έξω για να δείτε την κορύφωση της πιο εντυπωσιακής παράστασης διαττοντων αστέρων της δεκαετίας

  88. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    87. https://twitter.com/Lampatzampa/status/763858146876133376?lang=el

  89. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    87.
    ₯ DenAntexWallo@Lampatzampa
    Μιά η πανσεληνος, τωρα οι περσειδες, αυχενικό θα παθουμε στο τελος ναπουμε

  90. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Χωρίς έκθλιψη:
    αποασυλοποίηση
    αποϊδρυματοποίηση

  91. Γς said

    87:

    Και μια τέτοια νύχτα θυμήθηκα Σμερδαλέε τον Βάταλο που σε έλεγε «Σάθα του 21ου αιώνα

    http://caktos.blogspot.gr/2014/08/blog-post_12.html

  92. Μπούφος said

    Εχει απόψε διάττοντες; να στήσω καραούλι;

  93. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    και η παραεξουσία …ανέκθλιπτη

    Εξουσία και παραεξουσία στην Ελλάδα 1957-1967
    Απόρρητα ντοκουμέντα
    επιμέλεια: Παύλος Πετρίδης
    Προσκήνιο, 2000

    άσχετο μα ήρθε «στο πιάτο» που ήθελα από καιρό να ρωτήσω τη γνώμη σας για τα βιβλία του Π.Πετρίδη

  94. Γς said

    Μας πρήξανε με την Κρακάκη και την παράγκα που προπονείτο.

    Λες κι εμεις προπονούμαστε σε καλύερες εγκαταστάσεις!

  95. Γς said

    >Κρακάκη

    Κορακάκη

  96. κουτρούφι said

    Υπάρχει και ο αντεραστής.
    «Δεν μπορούσα να βαστάξω και να έχω αντεραστή»:

  97. Γς said

    96:

    Το αντίπαλο πέος, ουπς, δέος!

  98. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ για τα νεότερα!

    Περσείδες δεν είδα, νύσταζα πολύ!

  99. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα

    94: Απίθανος !!! 🙂
    86: 100 η αλεπού, 101 το αλεπουδάκι, Θου Χύριε, φυλακήν τω στόματί μου και θύραν περιοχής περί τα χείλη μου… 🙂

  100. Γς said

    98:

    Ουτε Περσείδες,
    ούτε περσίδες-στόρια
    ούτε περσίδες-Σοράγιες

  101. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    77,
    δεν νομίζω.

  102. smerdaleos said

    @84: Νεφεληγερέτη: 2) Ως παρούσα μετενσάρκωση του βυζαντινού ιστορικού και κορυφαίου ποιητή της «Παλατινής Ανθολογίας» Αγαθίου του Σχολαστικού δηλώνω ότι εκπλήττομαι που κανείς δεν φρόντισε (μετά από 15 ώρες αναρτήσεως) να καταφύγει στα Λεξικά ή να μάς πεί πότε πρωτοκαταγράφεται η λέξη «αντ(ι)εξουσιαστής» σε ελληνικό έντυπο. Ξέρω ότι είναι Αύγουστος και οι περισσότεροι αναγνώστες λιάζονται, ωστόσο η 15ωρη αμέλεια των υπολοίπων και δή των γλωσσολάγνων αναγνωστών κ.κ. Σμερδαλέου, Πέπε, Νεφεληγερέτη, Ιατρού, Καραποτόσογλου και Άγγελου (που συχνά ασχολούνται με παρονυχίδες, για να μάς επιδείξουν τις γνώσεις τους…), δείχνει ασυγχώρητη επιπολαιότητα.
    —-

    Σώκε Εριούνιε Δώτορ Εάων,

    Για να λειτουργήσουμε θέλουμε αρχαϊστί διατύπωση της έκπληξής σου («διατί …») και κατηγορία ότι δεν ασχολούμαστε επειδή τα τσεπώνουμε από τον Παπα-Μεταλληνό!

  103. (85) Ε, όχι και «ακροδεξιό συνεργάτη των Γερμανών» τον Ναπολέοντα Ζέρβα! Ναι, υπήρξε στην Αθήνα ο προδοτικός ΕΔΕΣ, αλλά ο ΕΔΕΣ της Ηπείρου ήταν πατριωτικός, ο δε Ζέρβας, αντικομουνιστής βεβαίως, ήταν βενιζελικός.

  104. Γιώργος Εγ. said

    @57, Σηλισάβ: Κάνετε λάθος. Ο όρος δεν επινοήθηκε τη δεκαετία του ’90 αλλά υπάρχει ήδη από τη δεκαετία του ’70 στα έντυπα που τότε εξέδιδε η Διεθνής Βιβλιοθήκη. Ο όρος αυτός χρησιμοποιείται για να συμπεριλάβει ανθρώπους που δεν αναφέρονται στους κλασικούς ή τους σύγχρονους θεωρητικούς του αναρχισμού αλλά σε άλλες επαναστατικές πολιτικές τάσεις όπως π.χ. στο συμβουλιακό κομμουνισμό, τους καταστασιακούς, την ιταλική ή τη γερμανική αυτονομία, την ομάδα Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα (Καστοριάδης, Λεφορ, Σιμον, κ.ά.), κλπ, που συμμεριζόνται τον στόχο των αναρχικών περί κατάργησης της κρατικής εξουσίας κατά την επανάσταση.

  105. αλληλοεπιδρώ κι αλληλοεπίδραση, ή αλληλεπιδρώ κι αλληλεπίδραση;
    αλληλοαναίρεση, αλληλοεκτίμηση, αλληλοενέργεια, αλληλοεξάρτηση, αλληλοεξόντωση, αλληλοεξουδετέρωση, αλληλοεξυπηρέτηση, αλληλοεπιρροή, αλληλοϋποστήριξη…
    Αλληλούια!

  106. sarant said

    105 Το πρώτο το εκθλίβω. Κανένα άλλο. Βέβαια, αυτά είναι με το γούστο του καθενός.

  107. 106 Όχι αλληλεξάρτηση;

  108. Anestios said

    Για τσεκάρετε λίγο κι αυτό: μέσα εξηγεί ότι στον τίτλο γράφει «αντεξουσία» διότι ο όρος ανταποκρίνεται καλύτερα στη θετική – δημιουργική αντίσταση, αντίθετα με τη μονίμως καταγγελτική-αφοριστική…
    (α, και δεν κάνω διαφήμιση, όμως τί να κάνουμε…πώς αλλιώς να έγραφα το σχόλιο;)

    http://www.biblionet.gr/book/184267/%CE%92%CE%B1%CF%81%CE%BA%CE%B1%CF%81%CF%8C%CE%BB%CE%B7%CF%82,_%CE%9F%CF%81%CE%AD%CF%83%CF%84%CE%B7%CF%82/%CE%94%CE%B7%CE%BC%CE%B9%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82_%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AC%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82_%CE%BA%CE%B1%CE%B9_%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B5%CE%BE%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%AF%CE%B1

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: