Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Αχηβάδες και κοχύλια, πεταλίδες, στρείδια, μύδια

Posted by sarant στο 12 Αυγούστου, 2016


Κατακαλόκαιρο και διαπιστώνω ότι δεν έχω κάνει καμιάν αμιγώς θαλασσινή ανάρτηση, με εξαίρεση εκείνην για το καρνάγιο πριν από καμιά εικοσαριά μέρες. Επανορθώνω λοιπόν με τη σημερινή, που ο τίτλος της πήγε στην αρχή να μιμηθεί το «αραμπάδες και καρούλια» αλλά δεν μπόρεσε να τα βγάλει πέρα στο δεύτερο ημιστίχιο.

Από τις αχηβάδες ξεκινάω γιατί αυτές μου δώσανε το έναυσμα για το σημερινό άρθρο. Την περασμένη βδομάδα, είχα βάλει μια φωτογραφία από ένα παραλιακό εστιατόριο με την ονομασία «Το αχοιβαδάκι», όπου για χάρη της αισθητικής (το όμικρον είχε μορφή κοχυλιού) γινόταν παραβίαση της ορθογραφίας, και είχα γράψει:

Όλος σχεδόν ο κόσμος τη γράφει «αχιβάδα», αλλά τα λεξικά, και η σχολική ορθογραφία υποθέτω, τη γράφουν «αχηβάδα», μια και προέρχεται από το μεσαιωνικό «χηβάδα» και από το «χηβάδιον».

Για να συνεχίσω σήμερα την ετυμολογία της αχηβάδας, να πω ότι στο λεξικό Σουίδα βρίσκουμε το λήμμα: Χήμη, είδος οστρέου, το κοινώς χηβάδιον, και ότι η χήμη συνδέεται με το ρήμα χαίνω, επειδή το οστρακοειδές αυτό είναι ανοιχτό. Από τη χήμη ως τη χηβάδα θα μεσολάβησε ένας αμάρτυρος τύπος *χημάδα, ενώ η χηβάδα έγινε αχηβάδα με την ανάπτυξη προτακτικού α-, που προκύπτει από τη συμπροφορά (μια χηβάδα > μιαχηβάδα > αχηβάδα). Σε παρόμοιο φαινόμενο οφείλονται τύποι όπως αμασχάλη, απαλάμη, αμάχη, αλυγαριά κτλ.

Στα σχόλιά σας είχατε πει, και σωστά, ότι αχηβάδες ή χηβάδες υπάρχουν και στην αρχιτεκτονική. Όπως έγραψε ο φίλος μας ο Νίκιπλος, σε νεοκλασικά σπίτια όπου δούλευε παραγιός μάστορα, «είχαν τυφλά αψιδωτά παράθυρα τα οποία ο μάστορας αποκαλούσε «χιβάδες»». Αλλά και ο Παπαδιαμάντης, στο διήγημά του «Στο Χριστό στο Κάστρο» γράφει, για τον ναό: «Καὶ εἰς τὴν χιβάδα τοῦ ἱεροῦ βήματος, ὑψηλά, ἐφαίνετο στεφανουμένη ὑπὸ ἀγγέλων ἡ τῶν Οὐρανῶν Πλατυτέρα.»

Είναι δηλαδή η (α)χηβάδα μια ημικυλινδρική εσοχή, μια κόγχη, στην οποία τοποθετούνται διακοσμητικά ή, στους δυτικούς ναούς, αγάλματα.

Αλλά βέβαια, οι περισσότεροι γράφουν «αχιβάδα» -κι ας θυμηθούμε και το πρώτο έργο του Μάνου Χατζιδάκι, «Για μια μικρή λευκή αχιβάδα«.

Κογχη είπαμε παραπάνω για τη χιβάδα. Αν η χιβάδα με την αρχιτεκτονική σημασία είναι κόγχη, η αχιβάδα είναι κοχύλι -και το κοχύλι από την αρχαία λέξη κόγχη προέρχεται (από την οποία και η νεότερη κόχη). Η αρχική σημασία της κόγχης ήταν ‘κοχύλι’, αλλά ήδη στα αρχαία πήρε και τη σημασία ‘κοίλωμα, κοιλότητα’. Και από ένα υποκοριστικό ‘κογχύλη’, δεύτερο υποκοριστικό ‘κογχύλιον’, προέκυψε το σημερινό κοχύλι. Η αρχαία κόγχη συνδέεται ετυμολογικά και με τον κοχλία, τον χοχλιό.

Υποθέτω πως όλα τα παιδιά που πάνε στη θάλασσα σε κάποια φάση της ζωής τους μαζεύουν κοχύλια -τη δική μου τη φάση την πέρασα στα δέκα, με μιαν αναζωπύρωση στα είκοσι όταν ήθελα να προσφέρω περιδέραιο σε κάποιαν, και μια τρίτη στα σαράντα (και) όταν βοηθούσα τα δικά μου παιδια να μαζέψουν «κοχυλάκια». Παίρναμε και κάτι ωραίες γυάλες και τα βάζαμε μέσα -σε κάποιο πατάρι θα σκονίζονται τώρα.

Το κοχύλι μού φέρνει πάντα στο μυαλό το τραγούδι Στου τηλεφώνου το κοχύλι, του Γιάννη Σπανού με την Πόπη Αστεριάδη

Πρόκειται για μελοποιημένο ποίημα. Τους στίχους τους έχει γράψει ο Γεώργιος Αθάνας, ο αποστάτης του 1965, άδικο θα’ναι να τον θυμόμαστε μόνο από τα «Γαργάλα τα», που δεν τα έγραψε άλλωστε.

Βέβαια τα σημερινά τηλέφωνα δεν έχουν κοχύλια, ακόμα και πολλά σταθερά μοντέλα δεν έχουν ακουστικό.

Άλλο είδος όστρακο είναι οι πεταλίδες, που ζουν κολλημένα στα βράχια και θέλεις μαχαίρι για να τα ξεκολλήσεις. Βρήκα ένα βράχο γεμάτο πεταλίδες, βράχο χαμηλό, έγραψε η Νικολακοπούλου και τραγουδάει η Άλκηστη Πρωτοψάλτη σε μουσική Σταμάτη Κραουνάκη, σε έναν από τους καλύτερους δίσκους όλων των εποχών (λέω εγώ), τα Ανθρώπων έργα.

Στα αρχαία ελληνικά η πεταλίδα λεγόταν λεπάς, αλλά υπάρχει και η ελληνιστική λέξη πατελίς, και από το μεσαιωνικό πατελίδα, με παρετυμολογία προς το πέταλο, έγινε πεταλίδα -κι έτσι κόλλησε το πέταλο πάνω στο βράχο. Αυτή η πατελίς είναι υποκοριστικό του «πάτελλα», πιάτο, δάνειο από το λατινικό patella, που μπορεί να ανάγεται στο patina και τελικά στην πατάνη, δηλαδή μπορεί κι η πεταλίδα να είναι αντιδάνειο.

Όστρακο είπαμε. Έτσι λέμε το σκληρό οστεώδες περίβλημα διαφόρων ζώων, ιδίως μαλακίων, κυρίως αλλ’ όχι αποκλειστικά θαλασσινών -το καβούκι, το καύκαλο. Η λέξη είναι αρχαία, όπως και η σημασία, ωστόσο η πρώτη σημασία της αρχαίας λέξης «όστρακον» ήταν τα πήλινα αγγεία και τα θραύσματα από τέτοια αγγεία -σε μια κοινωνία χωρίς πλαστικά, που έκανε τεράστια χρήση πήλινων αγγείων, τα όστρακα αυτά, τα κομμάτια αγγείων, υπήρχαν παντού.

Τα σπασμένα όστρακα, μαζί με άμμο, τα χρησιμοποιούσαν σαν είδος τσιμέντου για το οδόστρωμα· πιο μακάβρια, όταν διαβάζουμε πως ο χριστιανικός όχλος στην Αλεξάνδρεια ξέσκισε με όστρακα τις σάρκες της φιλοσόφου Υπατίας, πρέπει να σκεφτούμε πως χρησιμοποίησαν όχι αχιβάδες αλλά κοφτερά κομμάτια αγγείων.

Όμως η πιο διάσημη χρήση των οστράκων στην αρχαιότητα ήταν σ’ έναν παράξενο θεσμό που καθιέρωσε η αθηναϊκή δημοκρατία την εποχή του Κλεισθένη, όταν ήταν νωπές οι αναμνήσεις από την τυραννία του Πεισίστρατου: κάθε χρόνο η εκκλησία του Δήμου μπορούσε να αποφασίζει τη δεκαετή εξορία κάποιου πολίτη. Ήταν αρχικά μια μέθοδος προστασίας του δημοκρατικού πολιτεύματος από επίδοξους τυράννους, αν και αργότερα εξελίχθηκε σε τρόπο απαλλαγής από πολιτικούς αντιπάλους. Οι πολίτες έγραφαν το όνομα του υποψήφιου προς εξορία πάνω σε θραύσματα αγγείων (όστρακα), και είναι γνωστό το ανέκδοτο με τον αγράμματο Αθηναίο που παρακάλεσε τον Αριστείδη τον δίκαιο να γράψει το όνομα «Αριστείδης» πάνω στο όστρακο, χωρίς να τον γνωρίζει. Πολύ λογικά, το έθιμο ονομάστηκε οστρακισμός ή εξοστρακισμός. Όλα αυτά τα πήρα από ένα παλιότερο άρθρο του ιστολογίου, στο οποίο και σας παραπέμπω για περισσότερα.

Το κατεξοχήν οστρακόδερμο, άμα το πάμε ετυμολογικά εννοώ, είναι το αριστοκρατικό στρείδι. Στα αρχαία ήταν όστρεον ή, στους αττικούς, όστρειον. Από το υποκοριστικό, οστρείδιον, προέκυψε το δικό μας στρείδι.

Η αρχαία ελληνική λέξη περνάει στα λατινικά, ostreum, και από τον πληθυντικό, ostrea, έχουμε το παλιό γαλλικό oistre, απ’ όπου το σημερινό γαλλικό huître αλλά και το αγγλικό oyster. Τα μπλε τα λατρεύουν κάτι ροκάδες.

Τα στρείδια πάνε μαζί με τα μύδια, σε ομοιοκαταληξίες και παιδικά τραγουδάκια. Τα μύδια οι αρχαίοι τα έτρωγαν, αλλά τα είχαν ονοματίσει κατά τρόπο που δεν τον βρίσκω πολύ ορεχτικό, τα λέγανε ποντίκια, επειδή μοιάζουν στο σχήμα ή/και στο χρώμα ή/και στο μέγεθος (ποντίκια λέγανε επίσης τα… ποντίκια, τους μύες, τα μούσκουλα)

Το μύδι λοιπόν ήταν μυς ή μύαξ. «Κόγχοι, μύες, κώστρεια» διαβάζουμε σε ένα απόσπασμα του Αισχύλου, κοχύλια, μύδια και στρείδια (και όστρεια -> κώστρεια). Στην ελληνιστική εποχή, το υποκοριστικό μύδιον έδωσε το σημερινό μύδι.

Παρόμοια διαδικασία και στα λατινικά, όπου από το mus, συγγενικό με το ελληνικό, είχαμε το υποκοριστικό musculus, με τις σημασίες του μυδιού και του μυός. Στα παλιά αγγλικά το μύδι γραφόταν ίδια με τον μυ, muscle, τελικά έγινε mussel. Από τα ιταλικά έχουμε στα ελληνικά τα μούσκλια (είδος βρύου) και τα μούσκουλα, ενώ στα γαλλικά το μύδι γίνεται moule.

Στη Λοθαριγγία όπου θα πάω σε λίγες μέρες, τα μύδια είναι είδος εθνικό φαγητό -les moules sont arrivées, ήρθανε τα μύδια αναγγέλλουν τα εστιατόρια. Έρχονται από τη Ζηλανδία -όχι τη Νέα, αλλά την παλιά, την ολλανδική. Τα μύδια σύμφωνα με την παροιμία τρώγονται τους μήνες που έχουν ρο (στα γαλλικά, που όμως είναι ίδιοι με τα ελληνικά), πράγμα που σημαίνει ότι έρχονται τον Σεπτέμβρη, με το τέλος του λεγόμενου καλοκαιριού, και φέρνουν το φθινόπωρο. Ταιριάζουν λοιπόν για το τέλος του καλοκαιρινού μας άρθρου.

 

134 Σχόλια to “Αχηβάδες και κοχύλια, πεταλίδες, στρείδια, μύδια”

  1. nikiplos said

    Πολύ ωραίο άρθρο! Και τα θαλασσινά από τα ωραιότερα εδέσματα… Χτένια, γυαλιστερές έχουμε εδώ. Saint Jacques είχαμε στο Παρίσιον… Γίνομαι αδηφάγος όταν τα συναντήσω σε τραπέζι…

    Ευχαριστώ και για την αναφορά…

  2. Πέπε said

    Kalημέρα!

    > > υπάρχει και η ελληνιστική λέξη πατελίς, και από το μεσαιωνικό πατελίδα, με παρετυμολογία προς το πέταλο, έγινε πεταλίδα

    Για δες! Έτσι τις λένε στην Κάρπαθο, πατελίες (το δέλτα δεν προφέρεται, πατελίδες δηλαδή). Φανταζόμουν ότι είναι παραφθορά του πεταλίδα, και να που είναι το αντίστροφο!

  3. Πέπε said

    Καλόγνωμες, γυαλιστερές, φούσκες (με παράδοξα μαλακό όστρακο), σωλήνες.

    Και σπινιάλα.

  4. Γς said

    Καλημέρα

    >«Το αχοιβαδάκι», όπου για χάρη της αισθητικής (το όμικρον είχε μορφή κοχυλιού)

    Και το όμικρον που συμβόλιζε το μπίπ
    και το γιώτα το άλλο μπιπ.

    Σε δικό μου ορθογραφικό μνημονικό κανόνα

    https://sarantakos.wordpress.com/2016/08/08/aiginatour/#comment-375890

  5. cyrusmonk said

    Καλημέρα – ἂν καὶ ὄχι τόσο καλή, θὰ ἔλεγα, ἀφοῦ ξεκίνησε μὲ θλιβερὸ μαντάτο γιὰ τὴ Ρόδο. Ὅσοι ξέρουν, θὰ καταλάβουν: σκοτώθηκε ὁ Στάθης Τριανταφύλλου, ὁ γνωστὸς Στάθης τῆς «Μἐθεξης» καὶ παλιότερα τοῦ «Ἠριδανοῦ», ἕνας ἀπὸ τοὺς ἐλάχιστους πολιτιστικοὺς πυλῶνες τοῦ νησιοῦ.
    Αὐτὴ ἡ εἴδηση, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν ἀναφορὰ στὰ μούσκλια ποὺ ὑπάρχει στὸ ἄρθρο, μὲ παραπέμπει ἐδῶ:

  6. Γς said

    Κι οι Πεταλιοί

    https://www.google.gr/maps/@38.0047192,24.2974585,17658m/data=!3m1!1e3

  7. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    5.
    Το στρείδι και το μαργαριτάρι

    Ο νιός αφέντης απ’ το Τούνεζι,
    μαύρος σαν του βυθού το στρείδι
    αυτός που πιάστηκε στα δίχτυα του έρωτα
    είχε ένα μάτι, μάτι, μάτι
    είχε ένα μάτι σαν αχάτη
    Αυτός που πιάστηκε στα δίχτυα του έρωτα,
    που πιάστηκε στα δίχτυα του έρωτά της.

    Λευκή, λευκότερη κι απ’ την αυγή
    Η Λεωνόρα, ινφάντη απ’ την Καστίλη
    Το δέρμα της λουλούδι της μανόλιας
    τ’ αυτάκι της σαν το κοχύλι
    στα δίχτυα πιάστηκε κι αυτή του έρωτα
    στα δίχτυα πιάστηκε κι αυτή του έρωτά του,
    του νιου από το Τούνεζι,
    μαύρου σαν του βυθού το στρείδι
    που γίνεται χλωμός μόλις τη δει.

    Το στρείδι ανοίγει, ανοίγει τρυφερά
    και έπειτα μέσα του την κλείνει
    λευκή, λευκότερη κι απ’ την αυγή
    με χείλη που έτρεμαν πολύ
    εκείνη τον γλυκοφιλεί.

    Μα παραμόνευαν απ’ το Καστέλι
    οι τρεις δικοί της αδελφοί
    αστράψαν ξαφνικά τα βέλη
    κι ο νιός από το Τούνεζι
    πάει τον κατάπιε η θάλασσα.

    Μαύρος σαν στρείδι αυτός μαζί της
    στην άβυσσο κατρακυλά
    Με την καλή του αγκαλιά,
    τη σεντεφένια κοπελιά
    Στης θάλασσας τα βάθη ο μαύρος
    σα στρείδι έμεινε κλειστό
    Κι εκείνη έγινε μαργαριτάρι
    Χλωμότερο απ’ το θάνατο.

    Χρήστος Λεοντής
    Μ.Μητσιάς /Τ.Τσανακλίδου/Κ.Σκαλιώρας,

  8. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Το στρείδι και το μαργαριτάρι

  9. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια, θαλασσινά και μη.

    1: Φρούτα της θάλασσας, γαρ.

  10. LandS said

    Τα μπλε (oysters) τα λατρεύουν κάτι ροκάδες

    http://www.urbandictionary.com/define.php?term=BlueOyster

    Ροκάδες; Μόνο;

  11. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Κάθε γλυκειά μου ανάμνηση
    στο νου ξαναγιαγέρνει*
    σαν πεταλίδα στο γιαλό
    στο βράχο κολλημένη

    Μαντινάδα απ΄τα παιδικάτα μου. Είναι ενταγμένη με άλλη μια ή δυο σε κάποιου λυράρη τραγούδι/δισκάκι τότε- που αυτή τη στιγμή δε μπορώ να εντοπίσω στη μνήμη μου. Δεν έχει την τέλεια ρίμα αλλά ίσως το νόημα, ίσως ο σκοπός μου την έκαναν αλησμόνητη.

    *γιαγέρνω= γυρίζω, επιστρέφω,

  12. Γς said

    >les moules sont arrivées,

    σερβιρισμένα μάλιστα σε πήλινα ή μη κατσαρολάκια

  13. marulaki said

    Να κολλήσω κάπου εδώ και τα κυδώνια, που τα τρώμε ζωντανά με λίγο λεμόνι.

  14. cronopiusa said

    ΒΑΡΚΑ ΘΕΛΩ Ν’ ΑΡΜΑΤΩΣΩ

  15. cronopiusa said

    ΜΙΑ ΒΑΡΚΟΥΛΑ ΘΑ ΝΑΥΛΩΣΩ ΣΥΝΘΕΣΗ: Μ. ΧΡΥΣΑΦΑΚΗΣ ΦΩΝΗ: Γ. ΚΑΒΟΥΡΑΣ 1938

  16. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Με πήρε η αύρα και η θαλασσινή πανδαισία,χάθηκα σε στίχους και τραγούδια (και μοιρολόγια κι ούτε καλημέρα δεν είπα.

    Ξεχυθήκαν μύρια χίλια
    αχιβάδες και χοχύλια
    στ΄Αύγουστου τα πετραχήλια
    και μου αλμύρισαν τα χείλια

    Επισήμανση: λείπει ο αχινός. Λέξη και έδεσμα.
    Προσοχή βέβαια στ΄αγκάθια του. 🙂

  17. Γς said

    12:

    Και σε λιγκουίνι με φρούτι ντι μάρε

  18. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    13. Κι αχινοσαλάτα στα Ταμπακαργιά μωρέ πατρίδα! Καλημέρα!

  19. cronopiusa said

    Βαρκούλα έρχεται απ’ τη Χιό

    ΒΑΡΚΟΥΛΑ, ΤΙ ΖΗΤΑΣ ΕΔΩ – Γ.ΒΟΥΚΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΡΕΑ

    Ωραία είναι και στην Αθήνα τούτες τις μέρες

    Καλή σας μέρα!

  20. Γς said

    Πολύ ωραία.
    Χορταστικά.
    Για μάμ.

    Και για κοκό;

    Το ντέρτι μάιντ μου θυμήθηκε πάλι τα κογχύλια της Αφροδίτης

    http://caktos.blogspot.gr/2013/05/blog-post_28.html

  21. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    άνοιξε την αγκαλιά σου
    και τα ροδοβλέφαρά σου·
    να χυμήξω στ’ ακρογιάλια
    του κορμιού σου τα καθάρια
    που `χουν βότσαλα κοχύλια,
    τ’ ουρανού τα πετραχήλια.

  22. LandS said

    13 Μια Καθαρή Δευτέρα έπαθα μαζί με τον πατέρα μου μεγάλη λαχτάρα με δαύτα. Όχι ότι δεν ήταν καλά. Ήταν πάρα πολλά. Τα καλλιεργούν ακόμα στον Ασπρόπυργο;

  23. Γς said

    Καί δεν έχει εμφανισθεί ακόμα ο καθ ύλην αρμόδιος του ιστολογίου.

    Ο Πσαράς

  24. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    10 Εννοούσα το όνομα του συγκροτήματος και (κοκκινίζω) αγνοούσα τη σημασία στην αργκό.

    22 Κι εγώ μιαν 25η Μαρτίου, παιδί, στη Γλυφάδα έπαθα μεγάλο χουνέρι από κυδώνια.

  25. Τσούρης Βασίλειος said

    24 τέλος. Γιατί δεν ακολουθείτε την Βασίλισσα Ελισάβετ;

    http://www.cnn.gr/style/psyxagogia/story/29480/90-pragmata-poy-den-xereis-gia-tin-90xroni-vasilissa-elisavet
    83.Αν τύχει και έρθει σπίτι σου για δείπνο, μην της σερβίρεις οστρακόδερμο. Δεν πρόκειται να το φάει από φόβο ότι θα αρρωστήσει.

    Αν θυμάμαι καλά η βασίλισσα υπογράφει δήλωση ότι δεν θα φάει ποτέ οστρακόδερμα.

  26. Πολύ ωραίο το άρθρο. Ευχαριστούμε.
    Στην Ικαρία υπάρχει η φράση: Το χιόνι έφτασε ίσαμε το πεταλίδι.

  27. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Στο πνεύμα του 15αύγουστου, με αγέρηδες, συρμές άσπρα κοχύλια και καλοκαιρινά βαλσάκια στη διάθεση,λέω να σας χαρίσω από ένα τραγουδάκι, όπως με εμπνέει το νήμα και τα γραφόμενα σας. (Γς έλαβες το δικό σου στο 21),
    του Νικοκύρη τώρα
    >>αχηβάδες και κοχύλια
    και θαλασσινά πουλιά
    -ίβαλα ίβαλα ω!
    πάμε γιαλό γιαλό

  28. atheofobos said

    10
    Πολύ ενδιαφέρουσα η εξήγηση αυτή, αν και ο ποιητής μάλλον αυτούς εννοούσε!

  29. sarant said

    25 Ευχαριστώ, την επόμενη φορά που θα την καλέσω για δείπνο θα ξέρω 🙂

    Κι ο παππούς μου την ίδια συνήθεια είχε πάντως.

  30. Να μνημονεύσουμε και τους πετροσωλήνες. Είναι ενδολιθικός οργανισμός, Lithophagus lithophagus. Να φανταστείτε ένα γονιμοποιημένο ωάριο κολλάει επάνω σε ένα βράχο, ασβεστόλιθο, μέσα στη θάλασσα και αρχίζει να αναπτύσσεται. Παράγει υδροχλωρικό οξύ, λιώνει την πέτρα και κάνει τη φωλιά του. Όπως καταλαβαίνετε για να γίνει πέντε εκατοστά πρέπει να περάσουν πενήντα χρόνια. Εκείνοι που τα μαζεύουν, παράνομα, βουτάνε μέσα στη θάλασσα, σπάνε τους βράχους με δυναμίτη, βγάζουν τις πέτρες στη στεριά τις σπάνε με καλέμι και σφυρί και βγάζουν τους πετροσωλήνες, για ουζομεζέ. Η συλλογή και η πώληση πετροσωλήνων απαγορεύεται.
    Μην τους αγοράζετε.
    Εις υγείαν με το τσίπουρο και με νόμιμα χάβαρα.

  31. cronopiusa said

    Να ονειρεύομαι απ’ το παράθυρο να ταξιδεύω σε γλέντια, πανηγύρια, γαλάζια κύματα, χαμόγελα, όνειρα που αρματώνουν βαρκούλες με σαράντα δύο κουπιά και με εξήντα παλικάρια…

    PDF Νίκος Μπελαβίλας, Λιμάνια και οικισμοί στο αρχιπέλαγος της πειρατείας, εκδόσεις Οδυσσέας, Αθήνα 1997

  32. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Της Κρόνης
    Το Κοχύλι/Ο.Ελύτης/Μ.Τρανουδάκης/
    Αφροδίτη Μάνου

  33. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Έχουμε και ρήμα από την πεταλίδα. Λέμε «πεταλιδιώ» :
    » Από κάτω του δρόμου είτονε, επεταλίδιασε απάνω στον τρόχαλο με το σκίνο κι επεράσανε οι Γερμανοί απ πάνω του και δεν τον είδανε»
    Οικεία αφήγηση/πραγματική ιστορία του (ενός) παππού μου.Τον άλλο και τον προπάππο μου τους μακελέψανε. 😦

  34. Corto said

    «Αστράκια που ‘χει η θάλασσα κι άσπρα μαργαριτάρια,
    δάκρυα για ναυτόπουλα που τα ‘φαγαν τα ψάρια»

    (λυρικός Μποστ)

  35. 31 Πολύ καλά κάνεις, Cronopiusa, και δίνεις το λινκ του βιβλίου του Μπελαβίλα που κλονίζει τη διαδεδομένη εικόνα για τους νησιώτικους οικισμούς που ήταν κρυμμένοι για να μην τους βλέπουν οι πειρατές.

  36. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Για τον Corto
    Μάνος Χατζιδάκις/Για μια μικρή λευκή αχιβάδα

  37. Τσούρης Βασίλειος said

    Ας αναφέρουμε και το oyster perpetual της Ρόλεξ που το αγοράζουν εκείνοι που δεν χρειάζονται ρολόι αλλά καλύπτουν έτσι την ψυχολογική ανάγκη της κοινωνικής καταξίωσης!
    Παρόλα αυτά είναι καλό ρολόι.

  38. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>όταν ήθελα να προσφέρω περιδέραιο σε κάποιαν
    Καιρός για το από μέσα του κοχυλιού 🙂 :
    Μαργαριτάρια, (για την Ιμμόρ 🙂 )

  39. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    30-31-33, έμαθα πράγματα που δεν ήξερα, ευχαριστώ!

  40. Corto said

    36: Έφη μου, σε ευχαριστώ! Υπέροχο, όπως και τα υπόλοιπα, τραγούδια, μουσικές και ποιήματα που μας χαρίζεις!

  41. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Αυτό πάει στην Κύθνο/Δημ. Μαρτίνο
    Γεια χαρά σας παλικάρια
    που βουτάτε για σφουγγάρια
    γιούσερ και μαργαριτάρια
    όλο γιαλό… όλο γιαλό.

  42. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Καλό το σημερινό με τις αχιβάδες και τα όστρακα, ας το εμπλουτίσουμε με μερικές πληροφορίες για το πώς τα πιάνουμε. Συγκεκριμένα για τις γυαλιστερές, μπορούμε να βρούμε άφθονες σε αμουδερό βυθό, στην Αττική κυρίως στην Λούτσα, και στην Εύβοια στην Αγία Άννα, που είναι σαν να μαζεύεις μανιτάρια. Υπάρχουν και στις βόρειες θάλασσες όπως στην Θάσο αλλά και στην ΥΠΕΡΟΧΗ Σαμοθράκη, στην Χαλκιδική βεβαίως κι αλλού. Σε γενικές γραμμές είναι σε μικρό βάθος 3-5 μέτρα, και το μόνο που χρειάζεται, είναι μια καλή μάσκα, βατραχοπέδιλα και ζώνη με την τσέπη για να τις βάζουμε μέσα. Τις διακρίνουμε από τις δύο «άσπρες» χαρακτηρηστικές τρυπούλες περίπου δυο εκατοστά άνοιγμα μεταξύ τους. Μόλις τις εντοπίσουμε, βουτάμε στον στόχο που κλείνει μόλις μας αντιληφθεί, χώνουμε το χέρι στην άμμο μέχρι και δέκα εκατοστά καμιά φορά, και την βγάζουμε. Για την βρώση τους, όρεξη νάχετε και υπάρχουν πολλοί τρόποι που ικανοποιούν και τον πιο δύσκολο.
    Καλές βουτιές, καλή «συγκομιδή» καλοφάγωτες, καλές και σεξουαλικές διακοπές σε όσους πάνε τώρα (όπως εγώ) και καλό υπόλοιπο σε όσους ήδη βρίσκονται αραχτοί.
    Θα τα ξαναπούμε γεροί νάμαστε, σε δυο εβδομάδες, φιλιά σε όλους.

    Υ.Γ – Και μην ξεχνάτε, τα καλύτερα στην ζωή, ΕΙΝΑΙ ΔΩΡΕΑΝ.

  43. Γς said

    41:

    >γιούσερ και μαργαριτάρια

    Les pêcheurs de perles

    Je crois entendre encore,
    Caché sous les palmiers,
    Sa voix tendre et sonore
    Comme un chant de ramiers.

  44. Γς said

    42:

    >Καλές βουτιές, καλή «συγκομιδή» καλοφάγωτες, καλές και σεξουαλικές διακοπές σε όσους πάνε τώρα

    Καλές διακοπές, αγαπητέ εν Βιλχελμ Ράιχ αδελφέ Λάμπρο.
    Και καλές βουτιές [λέμε τώρα]

  45. takis#13 said

    5. To μάθαμε και εμείς , εδώ στην Κω , πρωί πρωί … πήραμε και τηλέφωνα φίλους για επιβεβαίωση . Δεν θέλω να το πιστέψω…

  46. smerdaleos said

    @10: Ροκάδες; Μόνο;

    Εξού και το κλαμπ «Blue Oyster» στην Μεγάλη των Μπάτσων Σχολή.

  47. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Για το Λάμπρο ένα «μετρητό» ζεϊμπέκικο.
    Σαράντα οργιές/Δημ. Μητροπάνος/Γ.Κατσαρός

    Στο Αιγαίο θα βουτήξω
    και στον Καβο Μαλιά
    στο Αιγαίο θα βουτήξω
    στα δίχτυα θα τραβήξω
    κοχύλια τα ονειρά μου
    κουρέλια τα παλιά.

  48. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Για το Τζη τον πσαρά μας.
    Η μπουρού ή κόχυλας ή κέρας ή βούκινο ή τρόμπα ή κήρυκας ή τσαμπούνα ή κόργιαλος.
    Η αρχαία βυκάνη.
    ………………….
    Από την άκρη του καιρού
    και πίσω απ΄τους αιώνες
    άκουγα σφύριζε η μπουρού
    και βγαίναν οι γοργόνες

  49. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    48α. (Ξέχασα το λίκνο)
    Η μπουρού ή κόχυλας ή κέρας ή βούκινο ή τρόμπα ή κήρυκας ή τσαμπούνα ή κόργιαλος.
    Η αρχαία βυκάνη.
    http://docplayer.gr/5288043-Mpoyroy-simasia-i-mpoyroy-i-kohylas-i-keras-i-voykino-i-trompa-i-kirykas-i-tsampoyna-i-korgialos.html

  50. Πέπε said

    @5, 45:
    Λυπήθηκα πάρα πολύ. Ιδίως όταν έμαθα και πόσο άδικα πήγε, από ένα απίθανο ατύχημα σε συνθήκες μηδενικού κινδύνου (λες κι αλλιώς θα πήγαινε δίκαια, λέμε τώρα…).

    Δεν την ξέρω τη Ρόδο τόσο ώστε να επιβεβαιώσω ότι ήταν από τους ελάχιστους πολιτιστικούς πυλώνες της, αλλά ότι ήταν πολιτιστικός πυλώνας μπορώ να το προσυπογράψω.

    Είχε άλλωστε τη φήμη του μοναδικού (ή ενός από τους λίγους) μπάρμαν της Ρόδου που σώζαν την υπόληψη όλων των υπολοίπων.

    Θεός σχωρέσ’ τον.

  51. Πέπε said

    Τα χτένια δεν τ’ αναφέραμε.

    Από τόπους όπου η οστρακοφαγία είναι φτηνή και άφθονη, ήξερα κυρίως την Κάλυμνο. Τελευταία έμαθα και τον Βόλο με τα τσιπουράδικά του. Και στην Κω, ένα μαγαζί (αυτό ξέρω, μπορεί να ‘χει πολλά ακόμη), στο λιμανάκι όπου πιάνει το καΐκι που συνδέει το αεροδρόμιο της Κω με την Κάλυμνο – εκεί είναι για αχινοσαλάτες.

    Τα πλάγϊα στο #50 πάλι με πρόδωσαν. Στο «ελάχιστους» μόνο πήγαιναν.

  52. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Στο ίδιο λινκ σχ.49, βλέπω για τον κόχυλα:
    Στο κρητικό ιδιωμα156.258 λέγεται κουργιαλόςή κούργιαλος(Χανιά) και κοργιαλός(Ρεθυμνο) .Έγινες κούργιαλος= έγινε βούκινο: διαπομπεύτηκες ακούγεται και έγινε σκούργιαλος> σ-κ-ούργιαλος>σούργιαλος> σούργελο(επιδρ. Από το σουρνω και το γελώ)

    Αγκρουγιαλό/ακουργιαλό το λέμε μεις.
    https://sarantakos.wordpress.com/2014/07/07/gialos-2/#comment-229982

  53. Ο χειρότερος εχθρός των οστράκων είναι η μοράβια, το φαρμάκι, που βάφουν τα ύφαλα των σκαφών για να μην καθίσουν σε αυτά μύδια στρείδια κλπ. Το προϊόν απαγορεύεται και πουλιέται μόνο με »συνταγή» σε μεγάλα σκάφη. Δυστυχώς όποιος θέλει και έχει τις »άκρες» μπορεί να το αγοράζει. Παράδειγμα «TBT» (Tributyltin) το οποίο θεωρείται από τα πιο ισχυρά περιβαλλοντικά δηλητήρια, περίπτωση Oysters of Arcachon 1974.

  54. Pedis said

    # 31, 35 – 31 Πολύ καλά κάνεις, Cronopiusa, και δίνεις το λινκ του βιβλίου του Μπελαβίλα που κλονίζει τη διαδεδομένη εικόνα για τους νησιώτικους οικισμούς που ήταν κρυμμένοι για να μην τους βλέπουν οι πειρατές.

    δεν γίνεται το κατέβασμα εκτός/χωρίς γουγλία;

  55. cronopiusa said

    Ευχαριστώ Εφουλα!

  56. Πέπε said

    > > Την περασμένη βδομάδα, είχα βάλει μια φωτογραφία από ένα παραλιακό εστιατόριο με την ονομασία «Το αχοιβαδάκι», όπου για χάρη της αισθητικής (το όμικρον είχε μορφή κοχυλιού) γινόταν παραβίαση της ορθογραφίας, και είχα γράψει: «Όλος σχεδόν ο κόσμος τη γράφει «αχιβάδα», αλλά τα λεξικά, και η σχολική ορθογραφία υποθέτω, τη γράφουν «αχηβάδα», μια και προέρχεται από το μεσαιωνικό «χηβάδα» και από το «χηβάδιον».»

    Μέχρις ενός λογικού βαθμού, είμαι υπέρ των ιστορικών ορθογραφιών ακόμη κι αν δεν είναι ευρέως γνωστές. (Πάντως όχι «αγώρι, ρωδάκινο» και άλλα τέτοια ακραία – αν και τα όρια του ακραίου είναι υποκειμενικά.)

    Όμως, στη σχετική συζήτηση που έγινε στα σχόλια εκείνης της ανάρτησης, κάποιος ανέβασε την εικόνα από ένα παιδικό βιβλίο, όπου υπήρχε η λέξη «αχηβάδα» με ήτα. Εκεί ένιωσα ότι το να διαλέξεις τον συγκεκριμένο χώρο -του παιδικού βιβλίου- για να προπαγανδίσεις την ορθογραφία που θεωρείς σωστή, αλλά είναι άγνωστη, δεν είναι ωραίο.

    Θα μου πεις, υπάρχει όριο ηλικίας, μετά από το οποίο μπορεί το παιδί να μάθει ότι ιστορικά η αχηβάδα θέλει ήτα; Πάει μαζί με το ότι δεν υπάρχει Άη Βασίλης; Όχι βέβαια. Ακόμη στη σφαίρα του υποκειμενισμού είμαστε. Ούτε κι έχω καμιά διαβεβαίωση ότι υπήρχε πρόθεση προπαγάνδας, μπορεί απλούστατα οι άνθρωποι να είπαν «αφού έτσι γράφεται, έτσι θα το γράψουμε». Πάντως εκεί ήταν που κατάλαβα ότι αυτή η ορθογραφία με ξενίζει.

  57. κουτρούφι said

    Το «Κόχυλας» είναι αρκετά διαδεδομένο τοπωνύμιο σε όλο το Αιγαίο, όχι αποκλειστικά σε παραθαλάσσια μέρη. Στη Σίφνο υπάρχει σε δυο τρεις μεριές. Στη Σίφνο υπάρχει και ο χαρακτηρισμός «δαμάλι του Κόχυλα» για τον ανόητο.

  58. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  59. 54 Pedis, δεν είναι το γουγλ+ το θέμα, πρέπει να γραφτείς στο Academia.edu — και τότε μπορείς να κατεβάζεις ο,τιδήποτε ανεβαίνει εκεί!

  60. Κ. Καραποτόσογλου said

    Κ. Καραποτόσογλου χήμη – ποντιακό χουμάλ᾽(ιν) – φουμάλ᾽(ιν)

    Ο Άνθ. Παπαδόπουλος, Ιστορικόν Λεξικόν της ποντικής διαλέκτου, τ. 1-2, Εν Αθήναις 1958-61, τ. 2, σ. 463, καταχωρίζει τη λ.:«φουμάλ᾽(ιν) το, Σούρμ. Από το Ιταλ. fumale = ο εκ του καπνού. Η παρά την εστίαν εν τω τοίχω αδιέξοδος θυρίς», ενώ (τ. 2, σ. 527) αποθησαυρίζει τη λ.:«χουμάλ᾽(ιν) το, Όφ. Αγνώστου ετύμου. Θυρίς αδιέξοδος εν τοίχω οικίας χρησιμεύουσα εις απόθεσιν διαφόρων αντικειμένων».
    Ο Χρ. Τζιτζιλής,«Συμβολή στην ποντιακή ετυμολογία», Ελληνικά 34 ( 1982-83) 476, λήμμα 150, παράγει τη λ. χουμάλ᾽(ιν) από το ποντ. φουμάλ᾽(ιν), από το ιταλ. fumale.
    Ο Κ. Καραποτόσογλου,«Ετυμολογικά σε ποντιακές λέξεις», Αρχείον Πόντου 43 (1991) 320, αναφέρει:«Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η λ. φουμάλιν αποτελεί διαφορετικό τύπο της λ. χουμάλιν ή τό αντίστροφο· η ετυμολογία της λ. από το ιταλ. fumale = φανός λιμένος· επίθ. του καπνού, με βρίσκει επιφυλακτικό για την ορθότητά της.Στα νεοελληνικά (368) χρησιμοποιείται η λ. αχηβάδα, χιουβάδα Πελοπον., κλπ., που εκτός των άλλων σημαίνει: κοιλότης εις τον τοίχον οικίας χρησιμεύουσα προς τοποθέτησιν διαφόρων πραγμάτων, ό,τι ακριβώς και η ποντιακή λ., και προέρχεται από το μεσαιων. αχηβάδα – χηβάδα, από το αρχ. χήμη = είδος κογχυλίου ήτοι οστρακοδέρματος δίθυρου, με δύο όστρακα, κοιν. αχηβάδα.Νομίζω ότι από το αρχ. χήμη προήλθε το αμάρτυρο *χημάλιον – *χου-
    μάλιον, πρβλ. Μιχάλης – Μουχάλης, χουμάλ᾽(ιν) – φουμάλ᾽(ιν).

    368) ΙΛ, τ. 3, σ. 371. Ο Πέτρος Βλαστός, Συνώνυμα καί Συγγενικά, σ. 320, παρέχει τα εξής: «μπατάρι = αρμάρι του τοίχου, ντουλάπι χωνεφτό. Μουσάντρα. Αχηβάδα, χηβάδα. Παραθύρα = η χηβαδωτή τρύπα στον τοίχο για να βάζουν πράματα». Στην ποντιακή χρησιμοποιούνται οι συνώνυμες λ.: πατιχάνιν, το, = αδιέξοδος θυρίς εντός τοίχου, πεσσός, ο, = μικρόν κοίλωμα τοίχου προς εναπόθεσιν διαφόρων αντικειμένων (ΙΛΠ 2, 168, 185).

  61. gpoint said

    Τώρα μπήκα και… μέγα το της θαλάσσης κράτος αλλά πολύ ασχετίλα πέφτει περί τα θαλασσινά
    από που ν΄αρχίσω…. οστρακόδερμα και blue oyster !!! Μα οστρακόδερμα ελιναι τα καβολυρια, ο αστακος, οι γαρίδες !!!!!!!

    Παρά τα αντιθέτως θρυλούμενα τα κυδώνια κι οι γιαλυστερές καιτα λοιπά όστρακα τρώγονται στο Ελλάντα καλύτερα τους μήνες που δεν έχουν ρο – λόγω τιμής !

    Οι πετροσωλήνες απαγορεύτηκαν τα τελευταία χρόνια και άμα τη εμφανίσει των στην ψαραγορά αντί ευρώ 25 ! Μια ζωή έβγαζα και θα βγάζω, είναι πολύ μακράν το πιο νόστιμο μύδι, Εσύ # 30 μην τα τρώς

    Οι γιαλιστρές Λάμπρο βρίσκονται καιι σε μισό μέτρο νερά φτάνει να σκάβεις με τα πε΄διλα γιατί είναι πιο βαθιά από τα κυδώνια. Αυτό με τις δυο τρυπούλες που λες κάπως αλλιώς το λένε, είχα βγάλει κάποτε μερικά και τα δόλωσα επιτυχώς για τσιπούρες., Οι ονομασίες βέβαια διαφέρουν απο περιοχή σε περιοχή

    Δηλητήριο είναι η μοράβια αλλά όχι και απαγορευμένη, τα παραθαλάσσια χρωματοπωλεία όλα στη μόστρα την έχουν

    Γενικά εμπιστοσύνη έχω μόνο στα όστρακα που πιάνω μόνος μου γιατί αφ’ ενός ξέρω από τι νερά είναι και φ’ ετέρου πως δεν ήταν κολημένα σε κανένα μέταλλο επάνω οπότε η δηλητηρίαση είναι σίγουρη

    Κάθε χρόνο στο μέρος που είμαι κι κάποιος παθαίνει δηλητηρίαση από μύδια στα εστιατόρια. Ο λόγος είναι απλός : ο μάγειρας έχει καμιά εκατοστή μύδια στο δοχείο του και βάζει ας πούμε 15 στην μερίδα, Οταν αυτά ελαττωθούν προοσθέτει άλλα 100 απ’ αυτά που συντηρούν σε νερό και ούτω καθ’ εξής ‘Ετσι όμως μπορεί ένα μύδι να μπαγιατέψει αν ξεφεύγει κάθε φορά που παίρνει 15 και να δηκλητηριάσει τον «τυχερό» που θα το φάει

  62. Και ποιος δεν αναπολεί εκείνες τις αξέχαστες βραδιές του Ηριδανού; Υπέροχες αναμνήσεις, κομμάτι της νεότητάς μας…

    http://www.rodiaki.gr/article/266515/o-anthropos-poy-kanei-petyxhmena-magazia

  63. Pedis said

    # 59 – Γκούντ.

  64. gpoint said

    Νίκο, δεν ξέρω αν το τραγούδι ο βράχος ανήκει σε έναν από τους καλύτερους δίσκους όλων των εποχών (κατά την γνώμη σου) αλλά εγώ όσο το άκουγα σσκεφτόμουνα για την Πρωτοψάλτη πως το τραγουδάει καλά αλλά δεν της έχουνε πει πως η σιωπή είναι χρυσός ;
    Ενα τραγουδάκι από ένα πρόσφατο εξαιιρετικό (ολόκληρο) δίσκο

  65. Λ said

    Στην Αμπχαζική γλώσσα όλοι οι δανεισμοί από τη ρωσική έχουν ένα άλφα μπροστά. Έτσι το σχολείο είναι ασκόλα (ашкола), το πανεπιστήμιο είναι αουνιβερσιτέτ (ауниверситет), το ταχυδρομείο απότστα (апочта), το κατάστημα αμαγκαζίν (амагазин) κοκ

  66. 53, …η μοράβια, το φαρμάκι, που βάφουν τα ύφαλα των σκαφών για να μην καθίσουν σε αυτά μύδια στρείδια κλπ. …

    …όπως την έχει αποαθανατίσει και ο Καββαδίας (στο 4:54)

  67. …αχηβάδες ή χηβάδες υπάρχουν και στην αρχιτεκτονική…
    …από το μεσαιωνικό «χηβάδα» και από το «χηβάδιον»…
    …στο λεξικό Σουίδα βρίσκουμε το λήμμα: Χήμη, είδος οστρέου, το κοινώς χηβάδιον…

    Ο αντίστοιχος αρχιτεκτονικός όρος στα αγγλικά (αν κατάλαβα καλά από την εξήγηση του ελληνικού) είναι alcove, από French alcôve (17c.), from Spanish alcoba, from Arabic al-qobbah «the vaulted chamber,» from Semitic base q-b-b «to be bent, crooked, vaulted.

    Καθώς υπάρχει και cove, και κόγχη, και κοπή, και όλα μοιάζουν ηχητικά και εννοιολογικά, δεν αποκλείεται κάποιο ετυμολογικό πάρε-δώσε από γλώσσα σε γλώσσα ή και εσωτερικά.

  68. sarant said

    65 Άλλο πάλι και τούτο!

    62 και πριν: Το γκούγκλισα και σε καναδυό σάιτ αναφέρεται ως ‘γνωστός επιχειρηματίας’ -δεν θα το ήθελε, υποθέτω, ο μακαρίτης (αν και δεν τον ήξερα, υποθέτω)

  69. Λ said

    Ὁ Καλοειδὴς ἐφορτώθη ὡς δισάκκιον δύο φλάσκας δεμένας διὰ σχοινίου, κατερχομένας ἔνθεν καὶ ἔνθεν τοῦ προέχοντος στέρνου του. Ἡ μία ἔφερε μαῦρον οἶνον, ἡ ἄλλη ξανθὸν μοσχᾶτον. Ὁ Προκόπης ἐκράτει ἐντὸς μανδηλίου πεταλίδας, παγούρια ψημένα, πόδας ἀστακοῦ, καὶ ἄλλα ἀρτύματα. Ὁ Ἀντώνης ἔκαμνε μύλον κ᾽ ἐδόνει τὸν ἀέρα μὲ τὸ χονδρὸν ραβδίον του. Ἐμπρός, πᾶμε!
    http://papadiamantis.net/%CE%94%CE%B9%CE%B7%CE%B3%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1/%CE%A4%CF%81%CE%B5%CE%BB%E1%BD%B4-%CE%B2%CF%81%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CE%AC-1901

    Καὶ τὸ νερὸν ὅλην τὴν ἡμέραν μένει ψυχρὸν καὶ παγωμένον μέσα εἰς τὰ βαρέλια, κατὰ Ἰούλιον μῆνα, ὑπὸ τὰς φλεγούσας ἀκτῖνας τοῦ ἡλίου ἀπὸ τὰς ὁποίας ψήνονται πεταλίδες καὶ πορφύραι καὶ ὀστρείδια ἐπάνω τοῦ μικροῦ φατνώματος τῆς πλώρης τῆς βάρκας.
    http://www.papadiamantis.org/works/58-narration/337-03-46-ta-kroysmata-1903

  70. sarant said

    61 Την άλλη φορά να μας φέρεις πετροσωλήνες, μου αρέσουν πολύ!

    60 Πολύ εύλογη η προέλευση από τη χήμη

  71. Και μια πασίγνωστη αχιβάδα με πολλούς πετρο-σωλήνες

  72. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ο αρχιτέκτονας ονομάζει την πρόταση του: Θέατρο Αχιβάδα. Κάτω από την ορχήστρα του θεάτρου θα θεμελιωνόταν ένα βάθρο από οπλισμένο σκυρόδεμα. Το κοίλο, 5000 θέσεων, θα στηριζόταν σε πρόβολο από το βάθρο αυτό. Χωρίς υποστυλώματα και χωρίς άλλες στηρίξεις το κοίλο θα έμοιαζε να αιωρείται πάνω από το έδαφος. Κάτω από το μπετονένιο επίπεδο θα χωροθετούνταν όλες οι βοηθητικές λειτουργίες του θεάτρου, τα καμαρίνια, οι τουαλέτες, οι αποθήκες, οι ηλεκτρολογικές εγκαταστάσεις και η σχολή θεάτρου. Η μελέτη περιελάμβανε επίσης αυτοκινητόδρομο πρόσβασης στο θέατρο και χώρο στάθμευσης. Το συνολικό ύψος της δαπάνης υπολογίστηκε στα 7.000.000 δρχ. και τα σχέδια κατατέθηκαν στον Ε.Ο.Τ τον Ιανουάριο του 1965.

    http://athensinapoem.com/2015/08/11/urban-frame-no6-%CF%84%CE%BF-%CE%B8%CE%AD%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BB%CF%85%CE%BA%CE%B1%CE%B2%CE%B7%CF%84%CF%84%CE%BF%CF%8D-%CF%83%CE%B5-%CF%84%CF%81%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%AE/

  73. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ταξίδευε σ’ άκρες ιωνικές,
    σ’ άδεια κοχύλια θεάτρων
    (Γ. Σεφέρης/ Ημερολόγιο Καταστρώματος, Γ’).

  74. argyris446 said

    Reblogged στις worldtraveller70.

  75. sarant said

    71 🙂

  76. smerdaleos said

    @65, Λ: Στην Αμπχαζική γλώσσα όλοι οι δανεισμοί από τη ρωσική έχουν ένα άλφα μπροστά. Έτσι το σχολείο είναι ασκόλα (ашкола), το πανεπιστήμιο είναι αουνιβερσιτέτ (ауниверситет), το ταχυδρομείο απότστα (апочта), το κατάστημα αμαγκαζίν (амагазин) κοκ
    —-

    Και στην Ελληνική και την Βλαχική το ίδιο.

    αρχαία ελληνική (σπάνιο αλλά όχι ανύπαρκτο φαινόμενο): σκαίρω > ασκαίρω

    μεσαιωνική ελληνική: χείλος > αχείλι (αυτό μάλλον από τη διαδικασία που εξήγησε ο Νίκος τα χείλια > τ’αχείλια), καλέω > ακαλνώ (= προσκαλώ σε πολλές βόρειες διαλέκτους), λυπούμαι > αλπούμι, ρεβίθι > αρβίθ’ κλπ. Υπάρχουν πάμπολλα γνωστά παραδείγματα, οπότε σταματώ εδώ.

    Αναφέρω μερικά παραδείγματα από την Βλαχική:

    λατ. venor/venator = «κυνηγώ/κυνηγός» > βλαχ. avin/avinatoru

    https://en.wiktionary.org/wiki/avin

    λατ. Romanus = «Ρωμαίος» > Rumanu > Armãn[u] = « Αρουμάνος/Βλάχος» (παρόμοια διαδικασία με τα προρρηθέντα βορειοελλαδίτικα λυπούμαι > αλπούμι και ρεβίθι > αρβίθ’).

    https://en.wiktionary.org/wiki/arm%C3%A3n

    λατ. rapio = «αρπάζω» (λ.χ. raptor = άρπαξ) > βλαχ. arachiu (με τυπική βλαχική τροπή py>ky, όπως piatră > chiatrã = πέτρα)

    https://en.wiktionary.org/wiki/arachiu

    λατ. fundus > βλαχ. afundu

    https://en.wiktionary.org/wiki/afundu

  77. 76,
    Ενδιαφέρον.
    Στο ίδιο μοτίβο, υποθέτω, και το «ασουπή» (σιωπή) του Χατζηχρήστου.

  78. 67 Από αυτό το al-qobbah και ο γνωστός μας (;) τούρκικος κουμπές (kubbe).
    71
    There’s a Shell station on every corner. Λέει η Μέριλυν στη γνωστή ταινία, κάπου (δεν μπορώ να βρω τώρα το απόσπασμα).

  79. 78,
    Ναι, τό ‘χα ξεχάσει! Έχει μπόλικα ξεκαρδιστικά γύρω απ’ την Σελ στην ταινία.

  80. smerdaleos said

    @77, Μιχάλη

    Προφανώς.

    Μερικά άλλα:

    γρήγορος > αγλήγουρος
    πηδώ > *bδώ > αbδώ (με υποχωρητική ηχηροποίηση πδ > bδ όπως στο πηγάδι > bγάδ’)

    λατ. mare = «θάλασσα» > βλαχ. amare/amari

    https://en.wiktionary.org/wiki/amari#Aromanian

    λατ. *medi-dies > meridies (ανομοίωση d..d > r..d) = «μεσημέρι» > βλαχ. amiridz = «σκιαρό μεσιμεριανό μέρος για να τα πρόβατα»

    https://en.wiktionary.org/wiki/amiridz

    Η λίστα είναι ατέλειωτη.

  81. Αγάπη said

    Καλημέρα 🙂
    Και τί βρίσκει κανείς μέσα σε μερικά όστρακα 🙂

  82. Αγάπη said

    άλλαξα υπολογιστή και έγινα ξένη εδώ; 🙂

  83. Πάνος με πεζά said

    Ωραίο και το σημερινό… Και διορατικο,το μεσημέρι η κόρη μου έψαχνε κοχυλια στην παραλία της Φτελιάς!
    Να συμπληρώσω μόνο από τα μελοποιημένα, «που χουν βότσαλα κοχυλια, τ’ουρανου τα πετραχήλια», είναι ο στίχος του Λάκη Τεάζη, που ντύθηκε βεβαίως με την υπέροχη μελωδία του πρόωρα χαμένου Σπύρου Παπαβασιλειου, στο «Όμορφη μου Κατερίνα». Κι από την άλλη, ο Γιάννης Μπαχ Σπυρόπουλος, παίρνοντας για λίγο στα χέρια του το τιμόνι των «Τερμιτών», μας έδωσε το «σε μια κουβέρτα όστρακο έχω κρυφτεί μωρό μου, κι εκεί σε ψάχνω σαν τρελός στο τέλος κάθε δρόμου», στο καταπληκτικό τραγούδι «Μηχανικά»…
    Στα τοπωνύμια η Αχιβαδολίμνη της Μήλου, κοντά στη θέση «Δεκατέσσερις» (πως λέμε 118,φυσικα μιλάμε για εκτελεσθέντες).
    Τέλος, στη μαγειρική, λένε ότι μύδι που δεν ανοίγει στο βράσιμο, το ξεχνάμε, είναι χαλασμένο. Και θυμάμαι και στα Νέα Στύρα, τέρμα δεξιά πριν από το γεφυράκι, ένα ωραίο ταβερνειο που έφτιαχνε «μακαρονάδα του ψαρα». Το πιάτο είχε ακροβολισμένα μεταξύ άλλων τέσσερα μύδια, αλλά η ομορφιά ήταν που τα μαγείρευαν δίνοντας στο όστρακο ένα ασημοπρασινοπορτοκαλί χρώμα (χωρίς πλάκα, και δε μαγείρευε η Μοιραράκη) και όχι το γνωστό κατήμαυρο που ξέρουμε…

  84. 78, εδώ:
    No matter where l go, there’ll always be a Shell station on every corner.

    Νωρίτερα με τον Shell Oil Jr έχει και το

    – You play the market?
    – No, the ukulele. And l sing, too.

  85. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Πάνο μ.π. χαίρε!
    «Ψάχνοντας για κοχύλια»/Ρόζαμουντ Πίλσεν-ιδέα δεν έχω τί είναι.Πολυδιαφημισμένο τα ράδια τα καλοκαίργια λόγω ρομαντικού,υποθέτω,τίτλου.

    Δυο κοχύλια δυο φιλιά
    δυο πεντόβολα στο χέρι
    έλα στην ακρογιαλιά
    έλα να σε κάνω ταίρι

    >>η πατελίς είναι υποκοριστικό του «πάτελλα»,
    πατέλα = πεταλίδα στην Κεφαλλονιά
    http://marvelous2007.blogspot.gr/2011/07/blog-post.html

  86. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

  87. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    78. Δύτη, τί λες γι΄αυτό το
    «‘Οστρακο» ;
    απ’ τ’ όστρακό μου σε απάλλαξα
    για να `μαι το μαργαριτάρι σου
    κατάσαρκα

  88. Γς said

    Κι ένα μπιπ κι ένα μύδι, πού’ καναν τον

  89. sarant said

    88 Κι έλεγα, ποιος θα το αναφέρει αυτό! 🙂

  90. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Για τη Λ. ένα φάντο

  91. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    89. ε ξέραμε ποιος,αλλά έλειπε στη θάλασσα 🙂
    Το τραγουδάκι του Χρ. Νικολόπουλου με την Κατερίνα Κούκα
    «…κι από τότε στρείδι-μύδι
    βάλαμε και δαχτυλίδι,
    κι όλοι λένε στην παρέα
    ο ωραίος κι η ωραία…»
    δεν ξέρω από το πρωί σε ποιόνα να το χαρίσω 🙂

  92. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>ανάπτυξη προτακτικού α-
    αδυνατός ο δυνατός

  93. Γς said

    89:

    😉

  94. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Για το Μιχ.Νικολάου

    STEVE TURRE: Ο άνθρωπος που παίζει τα ιερά κοχύλια της τζαζ

  95. gpoint said

    # 70

    Αμα το ρυθμίσουμε Σεπτέμβρη ευχαρίστως. Από την άλλη αύριο το μενού είναι βίδες (ζυμαρικό) με πετροσωλήνρς, βελάκια τα λέμε εεδώ, αν κάνεις περπατάδα στα μέρη μου, κόπιασε !!

    Ελπίζω να μην παρεξηγηθώ που γράφω πψς εμπιστεύομαι μόνο τα όστρακα που βγάζω…είναι το ίδιο μ’ αυτούς που μαζεύουν χόρτα, δεν εμπιστεύονται αυτούς που τα πουλάνε γιατί δεν ξέρουν την προέλευσή τους

  96. Αν ανοίξετε το λινκ του (62), θα μάθετε ότι ο (παντελώς άγνωστός μου) μακαρίτης Στάθης Τριανταφύλλου οδηγούσε desevo. Αναφέρεται μάλιστα δύο φορές μέσα στο άρθρο…

  97. 94, !!

  98. 89, …και ανθυπομυδιά! 🙂

  99. 96,
    Η πλάκα είναι ότι στο desevo το γκουγκλ βγάζει ένα σωρό ντεσεβά!

  100. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    96. Ναι είναι χτυπητό,σχεδόν σαν επίτηδες για κάποιο λόγο, αλλά νομίζω ότι δε θ΄αναφερθεί στ΄αυριανά μεζεδάκια επειδή είναι νωπός ο θάνατος του ανθρώπου και ήταν γνωστός κι αγαπήθηκε από σχολιαστές εδώ.
    Ένα τραγούδι, στην κόψη του Αυγούστου, με κοχύλι.
    Τα μάγια/Μίκης Θεοδωράκης/Μ.Φαραντούρη/Λ.Παπαδόπουλος

    Κι όταν λυθούν τα μαύρα μάγια
    κατ΄ απ΄των άστρων την ανταύγεια
    σ΄ένα κοχύλι θα κλειστούμε
    και στο βυθό θ΄αγκαλιαστούμε

  101. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    98. 🙂 και Μήδεια Σαγανάκη

  102. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Μάλλον είμαστε στο πικ του κοχυλιού:

  103. Πέπε said

    @88:
    Όμως,
    ένα μύδι κι άλλο μύδι
    κάνουνε τον …?

    @101:
    Όπως γνωρίζεις, Μήδεια,
    δεν αγαπώ τα μύδια.

    Μποστ.

  104. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    103. το Δυομύδι (το τέρας έτσι όπως τόγραψα) 🙂

  105. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    103.Κοίτα πλάκα, έχουμε γνωστό με επίθετο Διμίδης -δεν ξέρω και πως το γράφει- αφού Dimidis tours η ταμπέλα 🙂

  106. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Πέπε, αυτό το τραγούδι σου διαλέγω. Έχει μέσα και Αύγουστο (με τις μεγάλες μνήμες) και όστρακα 🙂
    Διονύσης Καρατζάς(μ΄αρέσει η ποίησή του)/Γιώργος Ανδρέου
    Ανάμεσα στα όνειρα σπαράζει η ζωή μας,
    ανάμεσα στα όστρακα παφλάζει η καρδιά μας.

  107. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    105 Έναν που ήξερα εγώ το έγραφε Δημίδης

    96 Το πρόσεξα κι εγώ. Τι τα θες, η γαλλομάθεια δεν κρύβεται!

  108. sarant said

    Για τη Μήδεια γράψατε, αλλά δεν ειδα αν αναφέρθηκαν και τα Σόσιαλ Μύδια.

  109. Γιολάντα Μ. said

    Αγόρια καλησπέρα. Μιλώντας για αχηβάδες, κοχύλια και όστρακα, ξεχάσατε τον περίφημο πίνακα του Μποτιτσέλι «Η Γέννηση της Αφροδίτης» (1490) που σώθηκε ως εκ θαύματος από την μήνη των φανατικών. Το αξιοσημείωτο είναι πως ο Μποτιτσέλι εμπνεύστηκε τον πίνακα από τον 6ο Ομηρικό Ύμνο προς την Αφροδίτη που μόλις (1488) είχε μεταφράσει στα ιταλικά ο Δημήτριος Χαλκοκονδύλης, που έφτασε ως πρόσφυγας στην Φλωρεντία. Η αγγλική Wikipedia το αναφέρει σαφώς, ενώ η ελληνική το αποσιωπά!

    Εδώ μπορείτε να βρείτε περισσότερα μυστικά για την «Γέννηση της Αφροδίτης» του Μποτιτσέλι με κυριώτερο ότι οι κριτικοί τέχνης συμφωνούν πως η αχηβάδα – όστρακο από το οποίο βγαίνει η Αφροδίτη, είναι ζωγραφισμένο με τρόπο που να θυμίζει το γυναικείο αιδοίο

  110. Γιολάντα Μ. said

    Αγόρια κάτι τελευταίο. Σάς συνιστώ να εγγραφείτε (με το λογαριασμό σας στο Twitter) στο History in Pictures διότι θα έχετε στο πιάτο σας κάθε μέρα 5-6 ανέκδοτες ιστορικές φωτογραφίες που δεν έχετε ποτέ ξαναδεί. Για παράδειγμα, εγώ δεν ήξερα πως υπάρχει φωτογραφία της Μαρίας Κάλλας με την Μέριλιν Μονρό κι ότι η φωτογραφία αυτή ήταν απαγορευμένη επί 60 χρόνια επειδή τα στήθη της Μονρό είναι όμορφα σαν πεπόνια κι αυτό κρίθηκε ότι θα διέγειρε σεξουαλικά τους αναγνώστες!

  111. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    «Στρείδι-μύδι» ένα χαρούμενο λαϊκό τραγουδάκι του Γιώργου Μητσάκη,
    για το Γιάννη Ιατρού

  112. Γς said

    109:

    >θυμίζει το γυναικείο αιδοίο

    οπως γυναικείος στηθόδεσμος, αλλά και αντρικές σερβιέτες

    http://caktos.blogspot.gr/2014/08/blog-post_39.html

  113. Γς said

    109:

    >οι κριτικοί τέχνης συμφωνούν πως η αχηβάδα – όστρακο από το οποίο βγαίνει η Αφροδίτη, είναι ζωγραφισμένο με τρόπο που να θυμίζει το γυναικείο αιδοίο

    Ναι βρε γαμώτο από ώρα το μυαλό μου κάπου είχε σκαλώσει
    Από το #20 και πέρα.
    Εκανα ένα τεστ στη γκλάβα μου αλλά μου έβγαζε την Ανοιξη του Μποτιτσέλι.
    Πιο βαθύ ψάξιμο με έστελνε στις 4 εποχές Βιβάλντι και ακόμα πιο βαθύ στον Τζοχατζό. Πλήρης εκτροπή δηλαδή.

    Κι όμως όταν έγραφα το #20 γι αυτό το αιδοίο, ουπς την αχηβάδα της Αφροδίτης.

    ——

    Κι ήταν κι εκείνος ο ψυχίατρος που ζωγράφισε έναν κύκλο και ρώτησε τον ασθενή του τι ήταν.

    -Αιδοίο.

    Δοκιμάζει με τετράγωνο, αλλά πάλι

    -Αιδοίο!

    Τραβάει μια ευθεία γραμμή.

    -Κι αυτό τι είναι;

    -Αιδοίο!

    Χτυπάει αγανακτισμένος με δύναμη το μολύβι και του δείχνει μια τελεία.

    -Αιδοίο!!!

    -Α, εσύ έχεις μεγάλο πρόβλημα.

    -Εγώ ρε γιατρέ; Ή εσύ; Που ζωγραφίζεις συνέχεια μουνιά.

  114. tamistas said

    Κρίμα. Δεν βρίσκω πουθενά (κούτες δεν ψάχνω) το βιβλίο του Κόντογλου «Το Αϊβαλί, η πατρίδα μου», να σας αντέγραφα την αναφορά του στα «πεινάσματα». Πριν από καμιά εικοσαριά χρόνια που το διάβασα, ήταν σα να έχω μπροστά μου κατάλογο των ουζεριών της Νέας Λαμψάκου και της Νέας Αρτάκης στη Χαλκίδα. Λένε πάντως, δεν ξέρω για τα μύδια – δεν περιλαμβάνονται σ’ αυτούς τους καταλόγους, ότι τα πεινάσματα είναι καλά τους μήνες που δεν έχουν ρο.

    Τι τα θυμάμαι. Στενοχωριμέμαι μετά που δεν βρίσκω τα βιβλία.
    Επίσης, είδα πολλά για μύδια αλλά πουθενά την παροιμία για την ετυμολογία του ονόματος «Αρχιμήδης».

  115. sarant said

    114 Θα πρέπει να κάνουμε μια επίσκεψη 🙂

  116. Πέπε said

    106
    Καλημέρα Έφη.
    Σ’ ευχαριστώ!!

    Ο Αύγουστος δεν είναι μνήμες, είναι παρόν. 🙂

  117. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα κι από ‘μένα (από το ερημητήριο 🙂 )
    111: ΕΦΗ
    Σ΄ευχαριστώ πολύ 🙂 🙂

    Και γι σένα ένα αζμα (χωρίς να ΄μαι και τόσο βέβαιος για του λόγου το αληθές ;;;)

  118. Γς said

    116, 117:

    Κανένας άλλος;

  119. Γς said

    115:

    Επίσκεψη εργασίας.
    Αυτοψία

  120. Γς said

  121. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Γς. 113 και 120, 🙂 😉
    117 . Στω! 🙂
    114.Tamistas, φυλλογύρισα λίγο τον Κόντογλου, ηύρα τρεις τέσσερις αναφορές στα θαλασσινά, δεν έπεσα πάνω στα «πεινάσματα». Αντιγράφω:

    Τραβώντας παραμέσα,στο μέρος που έκλεινε ο μεγάλος κόρφος, η θάλασσα ρήχευε,μπορούσες να περπατάς ανοιχτά μέσα στο νερό κάμποση ώρα δίχως ν΄ανεβεί το νερό ως το γόνατο.Ο πάτος ήτανε άμμος κατακάθρος. Καβούρια καθότανε και λιαζότανε,κοχύλια,χιλιάδες τρύπες και μάτια από λογιών λογιών χάβαρα, σουλήνες, χιβάδες,μπουρλήθρες,καραβίδες! Εδώ κι εκεί ξενέριζε καμιά πέτρα ,στεφανωμένη με φύκια ολόδροσα που μοσκοβολούσανε,καθαρή σαν κρούσταλλο.Στην ακροθαλασσιά ήτανε στοιβιασμένα κοχύλια ψιλά κι άσπρα σαν το ρύζι, κι άμμος ψιλός σαν πάσπαλη. Βούρλα κάππαρη κι αρμυρήθρες φυτρώνανε σ΄εκείνο το ήσυχο μέρος. Ο άνθρωπος ξέχανε το άλλο κόσμο, ανάπαυση εύρισκε το πνεύμα του. «ζώον εύδαιμον εγίγνετο» όπως γράφει ο Πλωτίνος. …
    Φώτης Κόντογλου:Το Αϊβαλί η πατρίδα μου/Μακάρια Ζωή

    Στο κεφάλαιο «Οι λωτοφάγοι» λέει και για καλόγριες,χτένια,καλόγνωμες,μύδια,στρείδια,κίτρινες κοροχύλες-όμοιες μ΄εκείνες που οι παλιοί λέγανε πορφύρες-,πετρόμυδα,άγρια παβούρια-οι μαχαιροβγάλτες της θάλασσας-αχινούς,φούσκες, κολυφάδες.

  122. Λ said

    80. Σμερδ τι μου θύμισες τώρα. Πρέπει να ήμουν πέντε με έξι χρονώ και είχαμε επισκέψεις. Ήρθαν από τη Χώρα οι ξαδέρφες μας.Τις ξεναγούσαμε στην αυλή που είχαμε και κουκλόσπιτο. Ακριβώς δίπλα όμως ήταν το κλουβί με τα κουνέλια. Και λέω εγώ: Κοιτάτε, αππηθκιούνται! Καιτην έφα την επίπληξη από την μεγαλύτερη αδερφή μου χωρίς να καταλαβαίνω καν τι το κακό είχα πει.

  123. Γς said

    122:

    >χωρίς να καταλαβαίνω καν τι το κακό είχα πει.

    Ούτε εγώ [που δεν μου κόβει] κατάλαβα.

    Και που κολλάει με το #80;

  124. Λ said

    Το άλφα μπροστά από τη λέξη I guess.

  125. 113, …η αχηβάδα –
    …το μυαλό μου κάπου είχε σκαλώσει
    …μου έβγαζε την Ανοιξη του Μποτιτσέλι.
    …τις 4 εποχές Βιβάλντι και…τον Τζοχατζό…

    Μεταπήδησε στην Ακηβάδα;

  126. Γς said

    125Q

    Ναι, μετά το ξενοδοχείο Four Seasons από τον χλιδάτο γάμο του στο Παρίσι

  127. Λ said

    Εντελώς τυχαία βρήκα μια λέξη με α μπροστά που φτιάχτηκε με ποιητική άδεια. Πρόκειται για τη λέξη aweary. Τη βρίσκουμε μόνο στο ποίημα του Τόμας Χάρντι Voices from things growing in a churchyard. Στο ίδιο ποίημα υπάρχει και το επίρρημα anew αλλά είναι πιο συνηθισμένο. Καινούργια λέξη είναι και το επίρρημα anon για μένα.

    — I’m old Squire Audeley Grey, who grew,
    Sir or Madam,
    Aweary of life, and in scorn withdrew;
    Till anon I clambered up anew
    As ivy-green, when my ache was stayed,
    And in that attire I have longtime gayed
    All day cheerily,
    All night eerily!

    https://books.google.com.cy/books?id=bzpEtKyMUnsC&pg=PA591&lpg=PA591&dq=aweary+of+life+thomas+hardy&source=bl&ots=TB-fImMaJu&sig=lL_OU6MNS9-2_Z7WY4VVNXs3CJk&hl=en&sa=X&ved=0ahUKEwjD7Oakp87OAhVFVRoKHTQ0DpgQ6AEIGTAA#v=onepage&q=aweary%20of%20life%20thomas%20hardy&f=false

  128. Λ said

    Για τα στρειδομανίταρα δεν ανέφερε κανείς τίποτα
    http://www.mushroomexpert.com/pleurotus_ostreatus.html

  129. Λ said

    http://www.tate.org.uk/art/artworks/dali-lobster-telephone-t03257

    https://www.google.com.cy/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=14&cad=rja&uact=8&ved=0ahUKEwiNsorSr9DOAhWDrRoKHYqmAOgQ_B0IezAN&url=%2Fimgres%3Fimgurl%3Dhttps%3A%2F%2Fupload.wikimedia.org%2Fwikipedia%2Fen%2F1%2F1b%2FLobster_telephone.jpg%26imgrefurl%3Dhttps%3A%2F%2Fen.wikipedia.org%2Fwiki%2FLobster_Telephone%26h%3D260%26w%3D400%26tbnid%3DhqrnQeioj0QHBM%3A%26tbnh%3D130%26tbnw%3D200%26docid%3DxXd4UHnwnUVYkM%26itg%3D1%26usg%3D___fdLmyhXdC1GyL45EDoyeIGqgUw%3D&usg=AFQjCNFC8H6joRNlDf-XltMLscOLDKGLzQ&bvm=bv.129759880,d.d2s

  130. ΑΚ (ο) said

    όστρακα χρησιμοποιούνται και για στόλισμα ειδικά σε παραδοσιακά έγχορδα:
    https://www.google.gr/search?q=%CF%8C%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%BA%CE%B1+%CE%BF%CF%81%CE%B3%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%AF%CE%B1%CF%82&espv=2&biw=1280&bih=923&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ved=0ahUKEwj01PSTqdDOAhWLPRQKHcVxD1gQ_AUIBigB

    «Αν ήσουν όστρακο, θα `σουνα στρείδι»

    Κριεζή – Πλάτωνος

    «Το δέντρο που φυτέψαμε
    στου κήπου τη γωνιά
    μεγάλωσε κι απάνω του
    φωλιάζουνε πουλιά

    Καλαμάρια, μύδια, τσιπούρες και σαργοί
    καραβίδες, στρείδια, γαρίδες κι αστακοί…

    Μα πού τα βρήκε αυτός,
    τόσα θαλασσινά
    και μες στον κήπο
    θα φτιάξει κακαβιά !!»

    Χατζηπιερής

  131. sarant said

    129 Ε λοιπόν δεν το ήξερα το αστακοτηλέφωνο!

  132. Λ said

    131:)

    Τις Εχινάδες νήσους πως και τις ξεχάσατε; Και τον Αστακό;
    http://www.astakos-news.gr/2013/08/o-thaumastos-kosmos-ton-exinadon-kai-tou-esoterikou-arxipelagous-tou-ioniou.html

  133. Λ said

    Η συλλογή οστράκων στην Ελλάδα ξεκίνησε από πολύ παλιά

    Περί το 10.000 π.Χ. οι κλιματικές συνθήκες βελτιώθηκαν, οι παγετώνες άρχισαν να υποχωρούν και το κλίμα να γίνεται φιλικότερο. Η στάθμη της θάλασσας ήταν περίπου 30 μ. χαμηλότερη από τη σημερινή και η χλωρίδα και πανίδα άρχισαν να προσαρμόζονται στις νέες κλιματικές συνθήκες. Η Μεσολιθική εποχή διαρκεί στον Ελληνικό χώρο από το 10.000 έως την 7η χιλιετία π.Χ. και είναι η μεταβατική περίοδος που συνδέει το «θηρευτικό» στάδιο της Παλαιολιθικής εποχής με το «παραγωγικό» στάδιο της Νεολιθικής. Τα μεγάλα ζώα των ψυχρών κλιμάτων υποχώρησαν στα βόρεια, ο άνθρωπος ανέπτυξε τη μικρολιθική τεχνική για την κατασκευή των εργαλείων με τα οποία κυνηγούσε τα μικρότερα ζώα (ελάφια, βοοειδή, αγριόχοιρους και άλλα), ανέπτυξε την αλιεία και τη συλλογή θαλάσσιων οστρέων. Από αυτή την περίοδο σημαντικές εγκαταστάσεις με πολύ διδακτικά ευρήματα έχουν ανασκαφεί στα σπήλαια Φράγχθι της Ερμιονίδας, Θεόπετρα της Θεσσαλίας, και στο Σπήλαιο του Κύκλωπα στα Γιούρα των Βόρειων Σποράδων

    Η ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΠΡΩΤΟΪΣΤΟΡΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΣΤΑ ΙΟΝΙΑ ΝΗΣΙΑ

    Ανδρέας Γ. Βλαχόπουλος

    (οι εικόνες παραπέμπουν στην παρουσίαση της σελίδας
    http://www.hist-arch.uoi.gr/prosopiko/vlaxopoulos/3.%20Ionian_Islands_2010.pdf)

  134. Λ said

    131 και 133. Εννοείται τότε δεν είχαναστακοτηλέφωνα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: