Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τα έπη των Αριμασπών – 6 (Δημήτρης Σαραντάκος)

Posted by sarant στο 23 Αυγούστου, 2016


Εδώ και λίγο καιρό άρχισα να δημοσιεύω, σε συνέχειες, το μυθιστόρημα του αλησμόνητου πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, «Τα έπη των Αριμασπών» (2004). Η σημερινή συνέχεια είναι η έκτη. Η προηγούμενη συνέχεια βρίσκεται εδώ. Όσο είμαστε στο καλοκαίρι θα δημοσιεύουμε συνέχειες κάθε Τρίτη.

Ο αφηγητής, ο Νίκος, σε μια σύσκεψη στο γραφείο του μεγαλοεκδότη Βελή, αναγνωρίζει στο πρόσωπο ενός νεοφερμένου συνεργάτη τον παλιό του φίλο Χρήστο, συναγωνιστή του από την ΕΠΟΝ και αναλαμβάνει να συνεργαστεί μαζί του για την έκδοση ενός τόμου. Ο Χρήστος κάνει λόγο για τον Αριστέα τον Προκοννήσιο και το χαμένο έργο του Αριμάσπεια έπη και αποκαλύπτει ότι έχει στα χέρια του την αραβική μετάφραση των Επών αλλά ότι σκοπεύει να την πουλήσει ακριβά.

Βρισκόμαστε στο δεύτερο κεφάλαιο, που έχει τον τίτλο «Η ομάδα των τριών» και γνωρίσαμε το τρίτο μέλος της ομάδας που θα αναλάβει την έκδοση του τόμου, τον πολιτικό μηχανικό Δημήτρη Γερμιώτη (ένα δεύτερο αλτερέγκο του πατέρα μου, πλάι στον αφηγητή).

 

mimis_jpeg_χχsmallΤην εβδομάδα που ακολούθησε ο Χρήστος έπιασε κανονικά δουλειά στην Εγκυκλοπαίδεια. Ερχόταν στην ώρα του, δούλευε χωρίς να σηκώσει κεφάλι και μόνο κατά το μεσημέρι, όταν χαλάρωνε κάπως η δουλειά, αντάλλασσε καμιά κουβέντα με τους άλλους συντάκτες ή με τους εξωτερικούς συνεργάτες, που έρχονταν στα γραφεία φέρνοντας συνεργασία. Γρήγορα έπιασε φιλίες με τον κύριο Αντώνη Χείλαρη, (τον συγγραφέα της παράλληλης ιστορίας, όπως τον λέμε μεταξύ μας, γιατί η χρήση παρωνυμίων είναι, από τον καιρό του πατέρα μου, κανόνας στην Εγκυκλοπαίδεια. Όλοι σχεδόν έχουμε κάποιο παρατσούκλι τον δε Βελή τον λέμε, μεταξύ μας το Θερίο). Ο κύριος Αντώνης, εξωτερικός συνεργάτης, είναι ένα καχεκτικό γεροντάκι, που έρχεται στο γραφείο της σύνταξης κουβαλώντας πάντοτε έναν τεράστιο χαρτοφύλακα, που δείχνει ακόμα μεγαλύτερος συγκρινόμενος με το μικρόσωμο κάτοχό του.

Ο κύριος Αντώνης, συνταξιούχος καθηγητής μαθηματικών, μπορεί να γράψει, με ευχέρεια και ακρίβεια, οποιοδήποτε λήμμα του δοθεί και τα γραφτά του είναι πάντα άψογα σε μορφή και σε περιεχόμενο. Τέρας εργατικότητας και ευρυμαθείας, έχει προκαλέσει το θαυμασμό του θείου μου του Μιχάλη, που τον ήξερε καλά από προπολεμικά και ο οποίος συχνά λέει

“Αν στα χρωμοσώματά του είχε ένα ειδικό γονίδιο, θα ήταν μεγαλοφυΐα”, και αμέσως μετά συμπληρώνει γελώντας

“Το δυστύχημα είναι πως έχει δύο τέτοια γονίδια…”

Η κύρια όμως ασχολία του κυρίου Αντώνη, στην οποία οφείλεται το παρατσούκλι που του βγάλαμε, είναι η διερεύνηση της διαφορετικής πορείας που θα ακολουθούσε η ιστορία, αν δεν συνέβαινε κάποιο συγκεκριμένο ιστορικό γεγονός. Έργο πολύμοχθο, τεράστιο σε έκταση και απολύτως άχρηστο. Όπως εξακρίβωσα έχει διερευνήσει λεπτομερώς το τι θα συνέβαινε

– αν ο Ρήγας Φεραίος δεν εδολοφονείτο αλλά πετύχαινε να ενώσει τους βαλκανικούς λαούς σε ένα κράτος

– αν ο Ναπολέων αποβιβαζόταν και κατακτούσε την Αγγλία

– αν η ανακάλυψη της Αμερικής δε γινόταν το 1492 από τον Κολόμβο αλλά διακόσια χρόνια αργότερα.

– αν οι Μογγόλοι του Τζεγκίς Χαν δε σταματούσαν στη Σιλεσία, αλλά καταχτούσαν όλη την Ευρώπη.

– αν οι Βυζαντινοί νικούσαν τους Σελτζούκους στο Μαντζικέρτ και τους έστελναν πίσω στην Κεντρική Ασία .

– αν οι Άραβες νικούσαν τους Φράγκους στο Πουατιέ και ταυτόχρονα κυρίευαν την Πόλη.

– αν οι Ούννοι νικούσαν τους Κινέζους και δεν στρέφονταν προς τη Δύση.

– αν οι Ρωμαίοι άπλωναν τις καταχτήσεις τους ως το Ντβίνα και το Δνείπερο, αντί να σταματήσουν στο Ρήνο και το Δούναβη.

– αν ο Αννίβας κυρίευε τη Ρώμη

– αν ο Μέγας Αλέξανδρος δεν πέθαινε τριάντα τριών χρονών αλλά ζούσε και βασίλευε άλλα σαράντα χρόνια.

– αν δε γινόταν ο Πελοποννησιακός πόλεμος.

και ούτω καθεξής ως την αυγή της ιστορίας.

Ο  Γιώργος ο Λαμπρόπουλος, ο λογιστής του Βελή, που προανέφερα και μέλος του κομμουνιστικού κόμματος, σε μια συζήτηση με τον κύριο Αντώνη, προσπάθησε να του αποδείξει πως με βάση τη θεωρία του ιστορικού υλισμού, η ιστορία ακολουθεί μια γενική νομοτέλεια, που δεν την ανατρέπει ο πρόωρος θάνατος ενός ηγέτη, η έκβαση μιας μάχης ή η τύχη μιας εξερευνητικής αποστολής.

Ο κύριος Αντώνης, τον κοίταξε για αρκετήν ώρα με διαπεραστικό βλέμμα και αντί για απάντηση  τον ρώτησε:

“Και τι θα γινόταν αν ο Λένιν ζούσε ως το 1950 ;”

Ο Γιώργος έμεινε να τον κοιτά αποσβολωμένος.

 

Ο Γιώργος, ο θείος μου ο Μιχάλης κι εγώ, είμαστε οι μόνοι από τους αριστερούς συντάκτες ή υπαλλήλους στην Εγκυκλοπαίδεια, που δεν κρύβουμε την πολιτική μας τοποθέτηση από τον Βελή, ο οποίος, περιέργως, μολονότι συντηρητικότατος, δε δίνει γενικά σημασία στις πολιτικές πεποιθήσεις των εργαζομένων στην επιχείρησή του, φτάνει να κάνουν καλά τη δουλειά τους.  Μόνο με το Γιώργο έρχεται καμιά φορά σε σύγκρουση, όχι για πολιτικούς λόγους, αλλά για την πολυπραγμοσύνη του και κυρίως γιατί, όντας απλός λογιστής, διαθέτει ιδιόκτητο σπίτι, ΙΧ αυτοκίνητο και εξοχικό. Όταν μάλιστα ο Γιώργος του ζήτησε κάποτε μπροστάντζα για να δώσει την προκαταβολή σε κάποιο φουσκωτό σκάφος που αγόρασε, ο Βελής έγινε θηρίο

“Τι σκατά κουμμουνιστής είσαι ρε, που μου θέλεις αμάξι, εξοχικό και κότερο;”

“Μα εμείς κύριε Βελή θέλουμε να ΄χουν όλοι οι άνθρωποι τέτοιες ανέσεις”

“Τον κακό σου τον καιρό. Πάγαινε πρώτα να δεις αν τά ΄χουν στη Σοβιετία”.

Μόλο που τσακώνονται συνεχώς η συνεργασία τους συνεχίζεται απρόσκοπτα. Ο Γιώργος είναι πολύ καλός λογιστής, έχει απόλυτη τάξη στα βιβλία του και η Εφορία ποτέ δε μπόρεσε να τους βρει ψεγάδι. Επί πλέον ξέρει απ’ έξω κι ανακατωτά τη φορολογική νομοθεσία και βρίσκει ένα σωρό παραθυράκια για να γλιτώνει ο εργοδότης του σημαντικά ποσά. Αυτό ο Βελής το εκτιμά δεόντως.

Ο Γιώργος είναι αισιόδοξος εκ πεποιθήσεως και πάντα αναζητά να βρει την καλή πλευρά των πραγμάτων ακόμα και στην πιο μαύρη μπόρα. Και δεν πέρασε λίγες. Επονελασίτης από την Κατοχή, κυνηγήθηκε μετά τη Βάρκιζα, πήγε εξορία και έκανε τη θητεία του στη Μακρόνησο. Μεταξύ 1950 και 1973, για πολιτικούς λόγους,  είχε απολυθεί ή είχε εξαναγκαστεί να παραιτηθεί από τη δουλειά του τουλάχιστον εφτά φορές. Δεν έχανε ποτέ το κουράγιο του. Κάθε φορά που γυρνούσε με το χαρτί της απόλυσης στο χέρι, έλεγε στη γυναίκα του το στίχο του Καβάφη:

αλλ’ είμαι νέος και με υγείαν αρίστην

και ξαμολιόταν να βρει άλλη δουλειά. Εύρισκε πάντα, γιατί ήταν πολύξερος, πολυμήχανος και εργατικός. Όταν είπε για έβδομη φορά το στίχο του Καβάφη, το φθινόπωρο  του ΄73, η γυναίκα του βούρκωσε. Ήταν πια ο Γιώργος της πενήντα χρονών με ρευματισμούς και κάποιες ενοχλήσεις στην καρδιά. Ευτυχώς σε λίγους μήνες έπεσε η Χούντα και στο μεταξύ βρήκε, μέσω του θείου μου, θέση στις επιχειρήσεις του Βελή, ο οποίος του βγάζει μεν το λάδι στη δουλειά, αλλά του δίνει ηγεμονικό μισθό. Η αλήθεια να λέγεται. Από τότε που τα οικονομικά του στρώσανε η αισιοδοξία του πήρε τον ανήφορο. Έχοντας μεταξύ άλλων δουλέψει σε κάποιους Οργανισμούς του Δημοσίου για μερικά χρόνια, επωφελήθηκε από ένα νόμο περί διαδοχικών ασφαλίσεων και πρόπερσι κατάφερε να πάρει και μιαν ικανοποιητική σύνταξη.

Όταν έλυσε το πιο σοβαρό πρόβλημα  της ζωής του, το βιοποριστικό, ρίχτηκε με τα μούτρα στους άλλους δύο τομείς των ενδιαφερόντων του, τον κομματικό και τον μορφωτικό. Αφιερώνει στο Κόμμα τις περισσότερες από τις ελεύθερες ώρες του, ξοδεύοντας χιλιάδες ανθρωποώρες σε συνεδριάσεις, συνελεύσεις, συγκεντρώσεις και πορείες. Εξελίχθηκε σε αχτιδικό στέλεχος και επιφανή παράγοντα του Κινήματος της Ειρήνης  και η κουβέντα του μετρά στα μέλη και στα όργανα του Κόμματος. Στον μορφωτικό τομέα θυσιάζει τις ώρες του ύπνου του, θέλοντας να καλύψει τα κενά που του άφησε η ελλειπής και διακεκομένη λόγω των περιπετειών του, εκπαίδευσή του. Διαβάζει τα πιο ετερόκλητα βιβλία, από το Κεφάλαιο του Μαρξ ως την Καταγωγή των Ειδών του Δαρβίνου και την Εισαγωγή στη Φιλοσοφία του Ντυράν.

Φυσικά στο σπίτι δε βοηθάει καθόλου, αφήνοντας όλες τις ευθύνες και σκοτούρες του νοικοκυριού και της λειτουργίας του στη γυναίκα του και παρά τις καλές του προθέσεις δεν μπόρεσε να βρει κοινό έδαφος συνεννόησης με τα παιδιά του. Το χάσμα γενεών προσπάθησε να το γεφυρώσει με υλικές παροχές. Από τότε που απέκτησε οικονομική άνεση δεν αρνιέται τίποτα στα βλαστάρια του. Ποδήλατα και αργότερα μηχανάκια, γουώκμαν, στερεοφωνικά.

Με το Γιώργο διατηρούμε φιλικές και μάλιστα οικογενειακές σχέσεις. Τον επισκεπτόμαστε τουλάχιστον δυο φορές το χρόνο, στη γιορτή του και τη γιορτή της γυναίκας του και αντιστοίχως μας επισκέπτονται κι αυτοί. Σε μια τέτοια περίπτωση, πριν λίγα χρόνια, κοντέψαμε να ψυχρανθούμε, γιατί ένας φίλος μου, ποιητής, συνθέτης και παρουσιαστής επιθεωρήσεων πίστας, που είχε έρθει κουβαλώντας την κιθάρα του, μας απάγγειλε μια παρλάτα του, που είχε θέμα “μια γυναίκα, που ο  άντρας της ήταν στο κόμμα”. Θυμάμαι τώρα μόνο δύο στροφές της

               Έδινε ένα χέρι κι έπαιρνε ένα πόδι.
Σ’ όλη τη ζωή της δούλευε σα βόδι.
Πλύστρα καθαρίστρα νταντά και νοσοκόμα.
Κι είχε κι έναν άντρα, που ήτανε στο Κόμμα.

                          …………………………………………………………..

                      Φούσκες η ζωή της από σαπουνάδα.
Βάσανα και σκάφη, σκάφη και μπουγάδα.
Σκλάβα μες στο σπίτι με ψυχή και σώμα.
(Για ελευθερία μιλούσανε στο Κόμμα)

Η Ελένη, η γυναίκα του Γιώργου, καταχειροκρότησε την παρλάτα και θέλησε να φιλήσει τον ποιητή. Αντίθετα ο Γιώργος έχασε το κέφι του και την πήρε και φύγανε νωρίς. Την άλλη μέρα μου είπε

“Τώρα τι το ΄θελε αυτό το ποίημα; Δε σου φάνηκε προβοκατόρικο; Δεν ξέρω, αλλά ο φίλος σου μου φαίνεται πως είναι βαμμένος αντικομμουνιστής”

Τον διαβεβαίωσα πως αντίθετα ήταν συνεπής αριστερός, πως έδινε παραστάσεις για τα παιδιά στα Φεστιβάλ της ΚΝΕ και πως βιβλία του είχε εκδώσει η Σύγχρονη Εποχή. Αυτός έμεινε αμετάπειστος

“Τέτοια κάνουμε και το Κόμμα γέμισε κρυφούς αναθεωρητές”.

Για την ιστορία, ενώ ο Γιώργος είναι φανταστικό πρόσωπο, οι στίχοι του ποιήματος είναι του Γιώργου Μ. Μαρίνου (εννοώ τον ποιητή και συνθέτη παιδικών αλλά όχι μόνο τραγουδιών, όχι τον πολύ διασημότερο συνονόματό του τραγουδιστή).

81 Σχόλια to “Τα έπη των Αριμασπών – 6 (Δημήτρης Σαραντάκος)”

  1. spiral architect said

    Καλημέρα.
    Υπήρχαν εμπορεύσιμα φουσκωτά σκάφη τότε; Θυμάμαι ότι, ο Ζακ-Υβ Κουστώ τα έκανε γνωστά και μετά έγιναν μόδα τα Ζόντιακ, που τά’ χε για τέντερ στο Καλυψώ.

  2. leonicos said

    Σέβομαι το χώρο, ως αφιερωμένο σ’ αυτό το αριστούργημα, και δεν θέλω να χαλάσω το συνεχές, οπότε οι εντυπώσεις από την Κρήτη αύριο.

  3. gpoint said

    # 1

    από το 65 σίγουρα

  4. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    2 Λεώνικε, αν θες πήγαινε στο προχτεσινό νήμα (του Ερνστ Τόλερ) όπου η φίλη Έλενα Π. σε ρωτάει κάτι προσωπικό.

  5. spiral architect said

    @3: Μα, αυτό λέω Τζι: Τα φουσκωτά -θαρρώ ότι- έγιναν γνωστά τη δεκαετία του ’70, τότε που προβαλλόντουσαν στην τηλεόραση «οι περιπέτειες του Ζακ-Υβ Κουστώ». Μέχρι τότε, ουτε κάν πλαστικά δεν έβλεπες στα λιμανάκια και στα περάσματα.

  6. atheofobos said

    Αν δεν κάνω λάθος στο όνομα ,γιατί ανήκει πια στα δανεικά και αγύριστα, επί χούντας μου είχαν δώσει μια κασέτα από το εξωτερικό με πολιτικά τραγούδια του Γιώργου Μ Μαρίνου που σατίριζαν έντονα τον Κολιγιάννη και την πολιτική ατμόσφαιρα την εποχή της διάσπασης του ΚΚΕ.
    Ίσως σε αυτήν την εποχή να ανήκει και το ποίημα που γράφει ο πατέρας σου.
    Πάντως εδώ είναι ο ιστότοπος του
    http://www.web-hellas.com/g-marinos/index.html

  7. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρες !

    Έτσι, έτσι, ο καλός λογιστής είναι σαν τον καλό δικηγόρο…(«Καθάριζε τα νύχια του με το τραπεζομάχαιρο κύριε πρόεδρε, κι ο άλλος ήρθε κι έπεσε εφτά φορές επάνω του !»)

  8. geobartz said

    Μια χαρά αριστεροί οι ήρωες του ιστορήματος. Άραγε ήξεραν πως …καλοπερνούσαν οι αριστεροί της υπαίθρου την ίδια χρονική περίοδο;;

  9. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Απόλαυσα το σημερινό, ως συνήθως.
    Δεν ξέρω αν το εκάστοτε κείμενο αποτελεί μεταφορά τού βιβλίου σελίδα-σελίδα ή είναι κείμενα που έχουν σταχυολογηθεί χωρίς να βλάπτεται η ουσία της διήγησης, πάντως μοιάζει σα να διαβάζω κάτι σχετικά αυτοτελές. Η αναμονή της μιας εβδομάδας γίνεται πιο εύπεπτη έτσι!
    (Είμαι αρκετά «ταμαχκιάρης» όπως θα έλεγε η γιαγιά μου, αχόρταγος δηλαδή, όσον αφορά τα βιβλία και δυσκολεύομαι να τ’ αφήσω κάτω αν δεν τελειώσει. Στις διακοπές, προβλέποντας την απουσία διαδικτύου, συγκέντρωσα όλες τις συνέχειες του «Άχθου Αρούρη» και τις διάβασα σε δυο-τρεις «συνεδρίες»!)

  10. ΓιώργοςΜ said

    7 θυμήθηκα την απίθανη ατάκα από το «Ανάλυσέ το», όπου ο μπράβος του μαφιόζου ΝτεΝίρο εξηγεί πώς γλύτωσε τη φυλακή:
    «(…) αυτοκτόνησε ο αυτόπτης μάρτυρας»
    «Πώς;»
    «Με μαχαίρι στην πλάτη».

  11. LandS said

    “Και τι θα γινόταν αν ο Λένιν ζούσε ως το 1950 ;”
    Ο Γιώργος έμεινε να τον κοιτά αποσβολωμένος.

    Διαβάζει τα πιο ετερόκλητα βιβλία, από το Κεφάλαιο του Μαρξ ως την Καταγωγή των Ειδών του Δαρβίνου και την Εισαγωγή στη Φιλοσοφία του Ντυράν

    Προφανώς δεν είχε διαβάσει Πλεχάνωφ.

    Αλλά και σύμφωνα με μια επιστολή του Ένγκελς “That Napoleon, just that particular Corsican, should have been the military dictator whom the French Republic, exhausted by its own warfare, had rendered necessary, was chance; but that, if a Napoleon had been lacking, another would have filled the place, is proved by the fact that the man was always found as soon as he became necessary: Caesar, Augustus, Cromwell, etc.”

  12. LandS said

    1,3,5

    Όταν είπε για έβδομη φορά το στίχο του Καβάφη, το φθινόπωρο  του ΄73, η γυναίκα του βούρκωσε. Ήταν πια ο Γιώργος της πενήντα χρονών με ρευματισμούς και κάποιες ενοχλήσεις στην καρδιά. Ευτυχώς σε λίγους μήνες έπεσε η Χούντα και στο μεταξύ βρήκε, μέσω του θείου μου, θέση στις επιχειρήσεις του Βελή

    Άρα η ιστορία με την προκαταβολή για αγορά φουσκωτού είναι μετά το 73.

  13. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    1,3,5,12 Ο χρόνος της αφήγησης είναι τα τέλη της δεκ, 1980, οπότε το φουσκωτό θα αγοράστηκε ας πούμε το 1983-86. Δεν υπήρχαν τότε;

    9: Μεταφορά σελίδα-σελίδα κάνω, απλώς φροντίζω να κόβω τις συνέχειες σε κατάλληλα σημεία.

    6: Η κασέτα που σατίριζε τον Κολιγιάννη είχε τα τραγούδια του Λάκη Καραλή. Γκούγκλισε, θα βρεις πολλά.

  14. spiral architect said

    @13β: Ε, σύμφωνα με το χρόνο αφήγησης, ναι! 🙂

  15. Corto said

    «να καλύψει τα κενά που του άφησε η ελλειπής… εκπαίδευσή του»

    Τελικά ελλειπής ή ελλιπής; Ή είναι αποδεκτά και τα δύο;

  16. Πάνος με πεζά said

    Πρώτος κατασκευαστής φουσκωτών σκαφών ήταν φυσικά η Zodiac, μόλις το…1934 !
    http://www.seaside.com.gr/zodiac

    A propos, άλλη μια λέξη κατηγοριοποιημένη με τη φίρμα… Αν και τελευταία, λέμε «φουσκωτό», και όχι Zodiac, όπως παλιά.

  17. atheofobos said

    13
    Έχεις δίκιο!
    Το ξαναβρήκα μετά 35 χρόνια!

  18. Πάνος με πεζά said

    Για την ακρίβεια, όπως θα διαβάσετε, η Zodiac «πατεντάρησε» το φουσκωτό σκάφος του Ρ. Debroutelle (1934) μερικά χρόνια αργότερα.

  19. spatholouro said

    15
    «ελλιπής» είναι το ορθό:
    «σχηματίζεται από το θέμα του αορίστου (το ασθενές θέμα: αρχ. αόρ. β΄ έλιπον) και όχι από το θ. του ενεστώτα που είναι -ει (ελλείπω)»
    Babis ΛΝΕΓ

  20. cronopiusa said

    Καλή σας μέρα!

  21. Πάνος με πεζά said

    Και το γνωστό ανεκδοτάκι των μαθηματικών, με τις κωνικές τομές : «Οι ελλείψεις σας στην παραβολή είναι υπερβολικές…»

  22. atheofobos said

    13
    Βεβαίως και υπήρχαν και ήσαν αρκετά προσιτά στην τιμή.
    To 1979 αγόρασα το πρώτο φουσκωτό μου ένα ZED Zodiac 3,1μ με ξύλινο πάτωμα που δίπλωνε και έμπαινε σε θήκη που είχε. Το φόρτωνες στην σχάρα του αυτοκινήτου και έτσι δεν χρειαζόσουν τρέιλερ. Από ότι θυμάμαι ζύγιζε κάπου 35 κιλά και άλλο τόσο μια 9,9 μηχανή στο πορτ μπαγκαζ.
    Από την χαρά μου την πρώτη φορά που το έριξα στην θάλασσα ξέχασα στην παραλία την τρόμπα που το φούσκωνες!

  23. Πάνος με πεζά said

    Να και leaflets της εποχής :
    http://www.rib.net/forum/attachment.php?attachmentid=80193&d=1369072394
    http://www.rib.net/forum/attachment.php?attachmentid=80195&d=1369072748

  24. Corto said

    19: Οπότε μάλλον δεν υπάρχει ορθογραφικό δίλημμα. Ευχαριστώ!

  25. Γς said

    >Διαβάζει τα πιο ετερόκλητα βιβλία, από το Κεφάλαιο του Μαρξ ως την Καταγωγή των Ειδών του Δαρβίνου και την Εισαγωγή στη Φιλοσοφία του Ντυράν.

    Και τ άπαντα του Λένιν

    http://caktos.blogspot.gr/2016/08/blog-post_23.html

  26. cronopiusa said

    Black Mirror11 102
    http://vidto.me/vmzjtd0bievz.html

  27. Πάνος με πεζά said

    @ 22 : Σύμφωνα με το leaflet, 33 κιλά βάρος και max 10HP μηχανή ! Μπράβο για την πολύ καλή μνήμη σου !

  28. sarant said

    15-19 Ελλιπής είναι βέβαια, όχι μόνο κατά Μπαμπινιώτη. Ξέχασα να το διορθώσω, το είχα δει.

  29. Corto said

    28: Άρα αποσαφηνίστηκε πλήρως!

  30. Ωραία τοιχογραφία, αλλά Αριμασπούς δεν βλέπω!…

  31. sarant said

    30 Μυθιστόρημα είναι, περίμενε!

  32. Πάνος με πεζά said

    Leaflet, ελληνιστί «προσπέκτους». 🙂 Που ποτέ δεν κατάλαβα γιατί έγινε βλακωδώς «προσπέκτ» (προοπτική…).

  33. spatholouro said

    28
    Ασφαλώς και όχι μόνο κατά Μπαμπινιώτη, αλλά παρέπεμψα εκεί γιατί είναι ο μόνος (από τα μεγάλα λεξικά μας) που εξηγεί το γιατί (μέγα συγκριτικό πλεονέκτημα του λεξικού έναντι άλλων τα εντός πλαισίου επεξηγητικά/αιτιολογικά κείμενα).

  34. atheofobos said

    27
    Άμα τα έχεις κουβαλήσει σε αρκετές παραλίες για 8 χρόνια θυμάσαι πολύ καλά το βάρος που σήκωνες! Συνήθως δε ενώ υπάρχουν πολλοί πρόθυμοι για βόλτα ,είναι λίγοι οι πρόθυμοι για κουβάλημα και για πλύσιμο!

  35. Παναγιώτης Κ. said

    Το αν το έσπειραν και δεν φύτρωσε.
    Αυτό το έλεγε ο Κολοκοτρώνης και έρχεται σε συμφωνία με τους ιστορικούς που λένε ότι το αν δεν έχει θέση στην Ιστορία.
    Παρόλα αυτά, επειδή είναι δύσκολο να αντισταθούμε στην γοητεία του αν όταν μιλάμε για ιστορικά ζητήματα, στα τμήματα Ιστορίας των διαφόρων σχολών μελετούν τις διάφορες εκδοχές αν αντί του α γεγονότος συνέβαινε το β.
    Δεν είμαι ιστορικός. Αν σωστά κατάλαβα, είναι τα λεγόμενα case studies. (κάθε διόρθωση δεκτή).

  36. Alexis said

    Ωραίο το σημερινό!
    Μου άρεσε πολύ αυτό το παιχνίδι με τα «αν» της «εναλλακτικής ιστορίας».
    Προσωπικά ένα που μ’ έχει απασχολήσει κατά καιρούς (προβλήματα που ‘χει ο κόσμος, θα μου πείτε 🙂 ) είναι το τι θα γινόταν στον Β’ Π.Π. αν οι Γερμανοί δεν ξεκινούσαν ποτέ την επίθεση στη Σοβιετική Ένωση.
    Προσέξτε, όχι αν δεν τους σταματούσαν οι Σοβιετικοί στο Στάλινγκραντ, αλλά αν δεν είχαν κάν επιτεθεί στην ΕΣΣΔ.
    Είχαν ήδη καταλάβει το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης. Αν σταματούσαν εκεί ποιός θα τους ενοχλούσε;
    Και η Αγγλία τι θα έκανε σ’ αυτή την περίπτωση;
    Θα επέτρεπε μία γερμανική ηγεμονία στην Ευρώπη, κρατώντας για τον εαυτό της ρόλο κομπάρσου;

  37. Corto said

    Ένα είναι το σίγουρο:
    Αν ο Μεταξάς δεν έλεγε όχι, τώρα θα βλέπαμε καμπιονάτο.

  38. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    35. >>Το αν το έσπειραν και δεν φύτρωσε.
    🙂
    Αν…

  39. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    36.>> αν δεν είχαν κάν επιτεθεί στην ΕΣΣΔ.
    Μη σε απασχολεί, δε θα συνέβαινε ποτέ. Η επέκταση της εξουσίας είναι σαν την επέκταση του πλούτου.Οι παίχτες πρώτης γραμμής δε σταματούν ποτέ. 🙂

    Κορίτσια ο Μπάρκουλης πάει με τα ουρί τ΄ουρανού. 😦

  40. gpoint said

    # 39

    Εφη τα χούρι (ουρί είναι η γαλλική προφορά τους) είναι… σταφύλια απεφάνθησαν οι ιμάμηδες εδώ και χρόνια, τελος οι ανα πρθενισμοί !!
    Για περισσότερα…http://gpointsbreeze.blogspot.gr/2010/04/scripta-manent-huri.html

  41. gpoint said

    # 39

    Δεν διάβασες που η πριγκήπισσ του Κατάρ φώναξς 7 (επτά ! ) λεβέντες νέους στην σουίτα της για ορεκτικό !! Πάνε αυτά που ήξερες

  42. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    40/41. Όλα καλά ακούγονται 🙂
    Απροπό, φέτος είναι καλή σταφυλοχρονιά, μου το λένε και οι κρητικοί που ετοιμάζονται για τρύγο σε κρασοστάφυλα και σουλτανίνα.
    Τρώω από μέρες θαυμάσια κορινθιακή σταφίδα (με γραβιέρα είναι …ουρί της γεύσης)

  43. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    35 Θα έλεγα ότι πρόκειται για εναλλακτική ιστορία, αυτό που λέγεται στα αγγλικά what-if. Με σαγηνεύει το θέμα. Στο case study μελετάμε μια περίπτωση που έχει συμβεί και συνάγουμε συμπεράσματα.

  44. Όπως τα λέει ο ιστολόγος, άλλο πράμα τα case studies.
    Ωραία παραδείγματα εναλλακτικής ιστορίας στα καθ’ημάς εδώ, δια χειρός Πετεφρή: http://petefris.blogspot.gr/2010/07/blog-post_09.html

  45. (όπου ιστολόγος διάβαζε Νικοκύρης, δεν ξέρω γιατί τόγραψα)

  46. Ιάκωβος said

    Γειά σου Νίκο,
    γειά σας παιδιά,
    καλό χειμώνα.

    *Πάντα λέω καλό χειμώνα μετά τις καλοκαιρινές διακοπές. Βέβαια, και φέτος ο χειμώνας μετεωρολογικά θα αργήσει ακόμα, όπως λένε και τα μερομήνια.

    Έχω αφήσει πολλά κενά, πολλά άρθρα αδιάβαστα και θα τα αναπληρώνω σιγά σιγά.

    17, Αθεόφοβος
    Τον Γιώργο Μαρίνο δεν τον ήξερα καθόλου, το τραγούδι όμως «κι ήταν κώλοι κώλοι Κολλιγιανικοί «το ειχα ακούσει. Κάποια μεγαλύτερα ξαδέρφια μου με θητεία στο αντιστασιακό Παρίσι και με δράση μέσα στην μετέπειτα εξωκοινοβουλευτική αριστερά το τραγουδούσαν.

    Ήταν ένα από «τα τραγούδια της «Μαμής», ενός αντιδογματικού ή τροτσκιστικού περιοδικού; κάτι τέτοιο σαν να θυμάμαι.

  47. sarant said

    46 Καραλής λέμε για τα κολιγιαννικά.

  48. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    45.>>όπου ιστολόγος διάβαζε Νικοκύρης,
    Εν αρχή ην ο ιστολόγος 🙂

  49. Ιάκωβος said

    35, 43
    Υπάρχει και η κβαντομηχανική θεωρία που λέει, οτι αυτές οι εναλλακτικές ιστορίες ήδη υπάρχουν. Για την ακρίβεια, ακόμα και η απειροελάχιστη αλλαγή που γίνεται μέσα στο χρόνο, δημιουργεί άλλο ένα από τα άπειρα παράλληλα σύμπαντα. Απλά σε ένα από αυτά ζούμε εμείς.

    Δηλαδή όχι μόνο υπάρχει τώρα κάπου δίπλα μας η αυστροούγγρικη Θεσσαλονίκη με τα απφελστρούντελ και η Μόσχα όπως τη σχεδίαζε ο Χίτλερ, δηλαδή μία μεγάλη λίμνη για να πηγαίνει βαρκάδα, ή ένας άλλος κόσμος που ο Γς γενήθηκε σαν κορίτσι και κατέληξε σε χαρέμι στην Τζέντα(!!!), αλλά και άπειρα παράλληλα σύμπαντα που το καθένα απ’ αυτά αντιστοιχεί σε μια πιθανότητα.

    Κι αυτό το ξέρει κι γάτα μου, αν όχι αυτή, τότε η γάτα του Σρέντιγκερ, από την οποία ξεκινάνε όλα αυτά τα περίεργα κβαντικά.

  50. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Αυτό
    http://www.efsyn.gr/arthro/anotato-stelehos-toy-yp-paideias-me-plasto-titlo-ntiler-ton-sholarhon
    φαίνεται να συνδέεται με αυτό
    http://www.koutipandoras.gr/article/apokleistiko-e-mail-tis-troikas-me-opoio-zita-apolyseis-ton-idiotikon-ekpaideytikon

  51. Ιάκωβος said

    Ναι, τον Καραλή τον ήξερα σαν τραγουδιστή του Μίκη, δεν ήξερα ότι το τραγούδι αυτό ήταν δικό του.

  52. cronopiusa said

  53. Γιάννης Ιατρού said

    Ωραίο (και) το σημερινό. Μας κακομαθείνει ο κος πρέσβης 🙂

    25: Γς
    και μη ξεχνάς ν΄αναφέρεις και τον Βίλχελμ Ραϊχ…., αυτόν του Λάμπρου 🙂

    39: ΕΦΗ, Τέλος
    Σιγά-σιγά δεν έμεινε και κανένας, δηλ. πολύ λίγοι πλέον απ΄τους παλιούς …
    Τουλάχιστον να μην ταλαιπωρείται κανεις 😦
    Θα τον θυμόμαστε… Καλή του ώρα.

    46: Ιάκωβος … Βέβαια, και φέτος ο χειμώνας μετεωρολογικά θα αργήσει ακόμα
    εδώ πάντως ετοιμάζεται για νεροποντή (Κορινθία)

  54. Ιάκωβος said

    40, Gpoint
    τα χούρι (ουρί είναι η γαλλική προφορά τους) είναι… σταφύλια απεφάνθησαν οι ιμάμηδες εδώ και χρόνια…

    Σιγά, μην είναι τα σταφύλια. Μπορεί δηλαδή και να είναι, αλλά για τα ουρί έχουν γραφτεί πολλά. Είναι νέες με μάτια γκαζέλας, νέοι με μάτια γκαζέλας, γκαζέλες, οινοχόοι για κυρίους, ζιγκολό για κυρίες, ακόμα και οι σύζυγοι των αγαθών ανδρών, αλλά στη μορφή που είχαν όταν εκείνοι τις είχαν πρωτοδεί, πχ πρωτοετείς φοιτήτριες της Παιδαγωγικής Ακαδημίας με αμπέχωνο.

    Υπάρχει και η εκδοχή της «διαφανούς κοπέλας», που φαίνεται μέχρι και το μεδούλι από τα κόκκαλά της. Αυτό ίσως το έβγαλε θιασώτης των ταινιών scifi ή καθηγητής ανατομίας.

    Αν ισχύει η τελευταία περίπτωση, ευτυχώς που στο δικό μας Παράδεισο, απαγορεύεται το ουρείν.

  55. 26β, Εντυπωσιακό!

    Μια που το βίντεο γράφει Aegina News, να βάλουμε και φωτογραφία από πραγματικό Πετροκάραβο, νότια της Αίγινας.

  56. 53τέλος

    Εδώ (ανατολική Αχαΐα) βρέχει από μιαν ώρα τώρα. Έκανε σόου ο Θώρ με αστραπόβροντα και τα σχετικά και ύστερα άρχισε από δυτικά να ρίχνει ανεμοβρόχι.

  57. Πάνος με πεζά said

    Σκύλε, απλά επειδή μου θύμισες το εξώφυλλο…
    Kαι για να σου πάω και κόντρα (αν και στο Λεκανοπέδιο σιγά-σιγά φρρτώνει…)

  58. Γιάννης Ιατρού said

    57: Πάνο, εννοείς

    56: Σκύλος
    τι λές τώρα, το πήραν και τα ξένα ΜΜΕ 🙂

  59. Πάνος με πεζά said

    Εκτός θέματος, στις άσχημες ειδήσεις της μέρας, δυστυχώς και ο θάνατος του Αντρέα Μπάρκουλη.
    Μια που πριν από χρόνια, ο Τριανταφυλλόπουλος του είχε κάνει μια αφιερωματική «Ζούγκλα», στην οποία άλλωστε και παραπέμπει το site του σήμερα, ας θυμηθώ ένα ευτράπελο.
    Έχουν πάει κι έχουν βρει μια παλιά ιερόδουλη της Αθήνας, που εκείνα τα πιο παλιά χρόνια είχε στέκι κοντά στο σταθμό Λαρίσης, και στην οποία σύχναζε ο Μπάρκουλης. Ηλικιωμένη φυσικά η κυρία, της παίρνουν συνέντευξη στην εκπομπή. Ο Μπάρκουλης την ήξερε μόνο με το ψευδώνυμο «Ράδιο», επειδή σε κάποιες περιπτώσεις -δε θυμάμαι ακριβώς-, λειτουργούσε σαν «σύρμα» και ειδοποιούσε…

    Αφού λοιπόν έτσι, αφού αλλιώς, αφού περιγράφεται το όλο σκηνικό, στο τέλος τη ρωτάνε :
    – Εσείς χαρακτηριστικά, τί έχετε να θυμηθείτε από τον Αντρέα Μπάρκουλη;
    – Ε…τί να θυμηθώ; Ερχόταν, με γ@#!@& κι έφευγε ! (στην επίμαχη λέξη φυσικά είχε πέσει το σχετικό «μπιπ»)

    Από τις λίγες φορές που έχω πεθάνει από τα γέλια σε τέτοιου είδους εκπομπές…

    H εκπομπή είναι στις 11/4/1996 κι ίσως αν ψαχτεί το youtube να βρεθεί το σχετικό απόσπασμα. Μάλιστα μετά, μίλησε ο Μπάρκουλης ζωντανά με την κυρία στο τηλέφωνο.

  60. 59, …Ερχόταν, με γ@#!@& κι έφευγε ! (στην επίμαχη λέξη φυσικά είχε πέσει το σχετικό «μπιπ»)…

    Κρίμα, από γλωσσολογικής πλευράς, γιατί με το μπιπ δεν θα μάθουμε αν είπε «γαμούσε» ή «γάμαγε»!

  61. Θύμμαχος Θήτης said

    60 Υπάρχει και η λογοτεχνική πλευρά, καθώς το πρώτο δίνει ίαμβο και το δεύτερο μεσοτονικό…

  62. leonicos said

    @75 από το ήμουν ένας γερμανός

    Αγαπητέ φίλε miltarg

    Λυπάμαι βαθύτατα και ζητώ συγνώμη για την παρανόηση. Όπως όμως έγραψα, δεν αναφέρομαι στο μετάφρασμά σου, το οποίο είναι από τα γερμανικά, το πρωτότυπο, αλλά σχολίασα με βάση την κακή αγγλική μετάφραση, που είχε παρατεθεί.

    Το βιβλίο δεν το ξέρω, αλλά το huge, dusty old folios, heavily gilt, παραπέμπει σ’ εντελώς άλλο αντικείμενο από ‘τόμους’, ειδικά δε για ένα παλιό εβραϊκό παραδοσιακό σπίτι, που ίσως κατείχε και χειρόγραφα, είναι άλλα αντ’ άλλων μεταφραστικά

    Επομένως το ‘άλλα αντ’ άλλων’ δεν αφορά ούτερ εσένα ούτε τη μετάφραση

    Και πάλι συγνώμη, και αγάπες.

    Λεώνικος

  63. leonicos said

    @4 Νίκο,
    το βιβλίο είναι δικό μου. Ας με πάρει ένα τηλέφωνο να της το δώσω ή να της το στείλω, με χαρά.

  64. Triant said

    59
    Μπράβο του πάντως που δεν χρησιμοποιούσε τη φήμη και τη γοητεία του για να «γελάει» κορίτσια (μην ξεχνάτε τα ήθη της εποχής) και προτιμούσε να έχει τη συνείδησή του ήσυχη. Λέω εγώ, τώρα.

  65. cronopiusa said

  66. Λ said

    Για τα φουσκωτά να πω πόσο χρήσιμα είναι για τις ραφτούδες και τους ραφτάδες και για το ράφτινγκ γενικότερα. Έρχονται σε διάφορα μεγέθη ανάλογα με τον ποταμό. Πχ.στη Φιλανδία είναι τεράστια γιατί οι ποταμοί τους είναι αρκετά πλατιοί, στον Άραχθο και Καλαρύτη κανονικά αλλά στους Λούσιο και Αξιό μικρότερα ενώ στον Αχέροντα μόλις που είνα διθέσια (δεν έχω κάνει Αχέροντα ακόμα). Ασφαλώς κουβαλούμε το φουσκωτό όλοι μαζί. Δεν υπάρχει υπηρετικό προσωπικό.

  67. Πάνος με πεζά said

    @ 64 : Δεν είμαι και τόσο σίγουρος… Λέγεται ότι με τον Κακαβά είχαν κάνει δίδυμο που εκμεταλλευόταν τη φήμη του, με κάποιους τρόπους.Λέγεται π.χ. ότι πήγαιναν στις αντιπροσωπείες κι έπαιρναν καινούρια αυτοκίνητα για να τα κυκλοφορούν για διαφημιστικούς λόγους… Εντάξει, άλλες εποχές τότε. Κι άλλωστε, και σήμερα κατά κάποιο τρόπο γίνονται αυτά.
    Ίσως προς τα εκεί που λέτε να το πήγαινε ο Τζανετάκος, επίκαιρος κι αυτός αφού χτες έφυγε από τη ζωή η αδερφή του Κάσσυ Τζάνετ.
    Ο Τζανετάκος κατά δήλωσή του είχε διαλύσει 19 αρραβώνες (και δεν παντρεύτηκε ποτέ), οι οποίοι δε νομίζω να ήταν και όλοι από έρωτα…

    Φυσικά όλοι οι θανόντες ήταν σπουδαίοι, πολύ περισσότερο από «δεδικαιωμένοι», και οι φήμες και τα ακούσματα που γράφουμε, μόνο να τους θίξουν δε θένε…

  68. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>– αν ο Ναπολέων αποβιβαζόταν και κατακτούσε την Αγγλία
    Δε θα είχαμε το βρέγκζιτ 🙂

  69. sarant said

    63 Εγώ το ξέρω πως είναι δικό σου, και το έχω -αλλά θέλει κάτι να σε ρωτήσει

  70. gpoint said

    # 60

    γλεντούσε ;;

  71. gpoint said

    # 64

    Υπήρχαν πολλοί φανατικοί των «σπιτιών» της ηλικίας του και της γειτονιάς του που ήταν ενημερωμένοι για κάθε καινούργια «άφιξη» και που ο καθένας είχε την δική του προτίμηση. Το αν ήταν παντρεμένος, ερωτευμένος κ.λ.π. δεν είχαν καμία σχέση, ήταν κάτι σαν τον προσωπικό κουρέα του (!) ή το αγαπημένο καφενείο του.

    Αλλες ( οι προ έητζ) εποχές

  72. gpoint said

    Πριν από 40 χρόνια είχα γνωρίσει κάποια- σύζυγο πολιτευτή τότε- που ισχυριζόταν πως ήταν αυτή που έβγαλε την κραυγή » Κορίτσια ο Μπάρκουλης» στα γυρίσματα κάποιου έργου σε νησί. Ο αδερφός του ήταν γνωστός μου το 70 από στέκι της Φ.Ν.

  73. 70, παίζει κι αυτό! 🙂

    (Ή γλένταγε;)

  74. Γς said

    71:

    Καταστάσεις απείρου ασχήμιας.
    Τα τεκτενόμενα εκείνης της εποχής.
    Κι όποιος τα θυμάται κι αντέχει να τα εξιστορεί, χαλάλι του. Οι άλοι όμως τι φταίνε.

    Την είχα δει την εκπομπή. Και νομίζω ότι ήταν σ αυτήν την εκπομπή που o Αντρέας ρώτησε την γραία πόρνη άν κατα την διάρκεια της τέλεσης των καθηκόντων της έκανε ετούτο και το άλλο.
    Στα ίσια χωρίς μπιπ.

    Τέλος πάντων. «Κορίτσια ο Μπάρκουλης».

    Και το δικό μου:
    «Παίζει κι ο Μπάρκουλης;»

    http://caktos.blogspot.gr/2014/08/blog-post_25.html

  75. Γς said

    66:

    Πολύ ωραίο.

    >δεν έχω κάνει Αχέροντα ακόμα

    Μην βιάζεσαι.

    Και τον οβολό σου. Για τον Χάροντα

  76. Αγαθίας ο Σχολαστικός said

    Εμείς οι Ελληνοαμερικανοί του Ιλλινόϊ εκπληττόμεθα που ουδείς ανέφερε ότι ο μακαριστός Μπάρκουλης είχε γεννηθεί 4η Αυγούστου 1936 ανήμερα. Επίσης, ότι η περίφημη φράσις «Κορίτσια ο Μπάρκουλης» είναι δημιούργημα των παρθένων μαθητριών του «Μαρασλείου» Γυμνασίου στο Κολωνάκι. Την φώναζαν κάθε φορά που ο Μπάρκουλης περνούσε με το σπόρ καμπριολέ αμάξι του να πάρει την γκόμενά του, θρυλική Ματούλα του Κολωνακίου, που τότε (1961) ήταν μαθήτρια της Έκτης Γυμνασίου

  77. spiral architect said

    Οι γέροι πιστεύουν τα πάντα. Οι μεσήλικες υποψιάζονται τα πάντα. Οι νέοι ξέρουν τα πάντα.

    Όσκαρ Ουάιλντ

  78. sarant said

    Καλημέρα από εδώ -έχουμε και δύο εκδοχές για τη ρήση περί Μπάρκουλη.

  79. Alexis said

    #78: Ο Βουτσάς χτες σε κάποιο δελτίο ειδήσεων είπε ότι τη φράση εκστόμισε μαθήτρια όταν ξαφνικά εμφανίστηκε ο Μπάρκουλης (για γύρισμα;) κατά τη διάρκεια πρόβας που έκαναν για κάποιες γυμναστικές επιδείξεις.
    Μάλλον είναι περισσότερες από δύο οι εκδοχές για την προέλευση της φράσης…

  80. Πάνος με πεζά said

    Eίναι πάντως μια εκδοχή που δεν αναφέρατε, και την έχουν αποδεχτεί από κοινού ο Μπάρκουλης και ο Μίμης Στεφανάκος. Από αυτόν ξεκίνησε η ατάκα, μέσα στο γήπεδο. Κι από κει και πέρα, πάλι διχάζονται οι απόψεις : άλλοι λένε ότι το φώναξε πριν από κάποιο σουτ στους αντίπαλους, κι άλλοι ότι το είπε όταν ήρθαν μια φορά στο γήπεδο η Καραγιάννη με τη Βρανά, για να τσιμπήσουν και να κοιτάξουν αλλού…

    Κι από το Μπάρκουλη, στο Μπαρκουλίδη…

  81. Θύμμαχος Θήτης said

    Υπάρχει και η εκδοχή του ίδιου του Μπάρκουλη, σε συνέντευξη το 1996, αλλά και πολλές άλλες, πχ εδώ. Εξάλλου το θέμα προσφέρεται για συρρέοντα νατσουλισμό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: