Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο θεϊκός καρπός

Posted by sarant στο 29 Αυγούστου, 2016


Το σημερινό άρθρο εκπληρώνει μια περυσινήν υπόσχεση. Πέρυσι τον Αύγουστο, παρουσιάζοντας το χρονογράφημα του Βάρναλη «Το σαββατιανό σταφύλι«, έγραφα: Στο ιστολόγιο έχουμε ανεβάσει πολλά άρθρα για διάφορα οπωρικά, λείπει όμως ένα άρθρο για το σταφύλι γενικώς. Έχουμε όμως δημοσιεύσει άρθρο για τη σταφίδα, καθώς και για τα φρασεολογικά του αμπελιού. Οπότε, ας συμπληρωθεί η τριάδα με το σαββατιανό και με μιαν άλλη ευκαιρία θα δημοσιεύσουμε και το γενικό άρθρο.

800px-Grapes Η άλλη ευκαιρία ήρθε τώρα, οπότε το σημερινό άρθρο, που αποτελεί αναδημοσίευση του αντίστοιχου κεφαλαίου από το βιβλίο μου «Οπωροφόρες λέξεις«, είναι αφιερωμένο σε αυτόν τον θεϊκό καρπό.

Καρπός πανάρχαιος και πολύτιμος το σταφύλι, βρίσκεται μαζί μας από τη Νεολιθική εποχή. Ολόκληρο βιβλίο θα μπορούσαμε να γράψουμε· για να μην πάρει μεγάλη έκταση το άρθρο δεν θα επεκταθούμε καθόλου στο κρασί (για το οποίο μπορεί να γραφτεί άλλο βιβλίο!) και θα κάνουμε την σχεδόν ιερόσυλη επιλογή να αντιμετωπίσουμε τα σταφύλια σαν ένα φρούτο όπως όλα τα άλλα, ενώ δεν είναι.

Οι αρχαιολόγοι μάς λένε ότι οι άνθρωποι για πολλούς αιώνες κατανάλωναν σταφύλια, αρχικώς άγρια και μετά καλλιεργημένα, χωρίς να έχουν μάθει να φτιάχνουν κρασί. Οι αρχαίοι συνήθως θεωρούσαν ότι ο Διόνυσος εισήγαγε την άμπελο στην Ελλάδα και τούς έμαθε την τέχνη της οινοποιίας και προς τιμή του τελούσαν τα Διονύσια σε πολλές περιοχές. Στον Όμηρο η αμπελουργία ακμάζει, όπως μαρτυρούν επίθετα σαν το «πολυστάφυλος» και το «αμπελόεσσα» για μέρη κατάφυτα από αμπέλια. Αν και όχι από την αρχή, κάποια διαφοροποίηση των ποικιλιών σε επιτραπέζια σταφύλια και σταφύλια προς οινοποίηση υπήρχε ήδη από την αρχαιότητα. Τα νωπά σταφύλια οι αρχαίοι τα διατηρούσαν περισσότερο χρόνο μέσα σε κρασί. Φυσικά, τα ξέραιναν κιόλας –αλλά στη σταφίδα έχουμε αφιερώσει ειδικό άρθρο.

Οι αρχαίοι έλεγαν άμπελο το φυτό, ενώ για τον καρπό είχαν δυο λέξεις, βότρυς και σταφυλή. Η λέξη βότρυς, που θεωρείται προελληνικό δάνειο, σπάνια χρησιμοποιείται πια, και όταν χρησιμοποιείται σημαίνει το τσαμπί· αλλά η σταφυλή, μέσω του ελληνιστικού υποκοριστικού σταφύλιον έδωσε το δικό μας σταφύλι. Παρομοίως η άμπελος έδωσε το αμπέλι, αλλά αμπέλι σε μας είναι τόσο το μεμονωμένο φυτό, το κλήμα, όσο και, συχνότερα, η έκταση η φυτεμένη με τέτοια φυτά. Η λέξη κλήμα, πάλι, είναι επίσης αρχαία, αλλά στην αρχαιότητα σήμαινε τα κλαδιά του φυτού, που σήμερα τα λέμε κληματσίδες ή κληματόβεργες. Τη διάκριση τη βλέπουμε παραστατικά στο γνωστό ευαγγελικό χωρίο «εγώ ειμι η άμπελος, υμείς τα κλήματα» (Ιωάν. 15:5) δηλαδή ο Χριστός είναι το δέντρο και οι μαθητές τα κλαδιά. Το κλήμα προέρχεται από το ρ. κλω, σπάζω, απ’ όπου και το κλάσμα και η άλλη δύσοσμη λέξη.

Τα κουκούτσια του σταφυλιού τα λέγανε οι αρχαίοι γίγαρτα, λέξη χωρίς γνωστή ετυμολογία, που διατηρήθηκε στην καθαρεύουσα αλλά δεν την έχουν τα καινούργια λεξικά μας. Ποικιλίες χωρίς κουκούτσια, που τις λέμε απύρηνες μάλλον παρά αγίγαρτες, υπήρχαν ήδη από την αρχαιότητα, αλλά έχουν πολλαπλασιαστεί στη σύγχρονη εποχή.

Η σπουδαιότητα του σταφυλιού και της αμπελουργίας φαίνεται και από το γεγονός ότι τρύγος ή τρυγητός λέγεται ειδικά η συγκομιδή των σταφυλιών· για κανέναν άλλον καρπό δεν υπάρχει ειδικό ουσιαστικό, μόνο το θέρισμα για το σιτάρι. (Θυμηθείτε και την παροιμία θέρος, τρύγος, πόλεμος για εργασίες που δεν επιδέχονται αναβολή). Στο λαϊκό ημερολόγιο, Τρυγητής είναι ο Σεπτέμβριος, αφού τότε γίνεται ο τρύγος (αν και πιο κάτω θα δούμε μερικές παροιμίες που μιλάνε για Αύγουστο). Και το ρήμα τρυγώ αγνώστου ετύμου είναι, αλλά μπορεί να συνδέεται με το τρυξ, λέξη που σήμαινε στα αρχαία το κατακάθι του κρασιού και τον μούστο. Βέβαια, το ρήμα τρυγώ χρησιμοποιήθηκε στη συνέχεια και για το μέλι από τις κυψέλες, αλλά και για τα φιλιά.

Όταν λέμε «σταφύλι» εννοούμε το φρούτο γενικώς, αλλά βέβαια πρόκειται για μη μετρήσιμο μέγεθος· «ένα σταφύλι» δεν νοείται με την ίδια έννοια όπως «ένα μήλο». Στην πραγματικότητα αγοράζουμε ή κόβουμε τσαμπιά, που το καθένα μπορεί να έχει έως και 300 ρώγες. Το τσαμπί είναι δάνειο από τα ενετικά (zampin), αλλά η ρώγα είναι αρχαία (ραξ και ρωξ), και πρέπει να είναι προελληνικό δάνειο. Στα αρχαία σήμαινε τον καρπό κυρίως του σταφυλιού αλλά και άλλων φυτών· η σημασία της θηλής του μαστού είναι μεταγενέστερη, αφού ο Ευστάθιος Θεσσαλονίκης που έζησε τον 12ο αιώνα σχολιάζει ότι η θηλή λεγόταν ραξ στην εποχή του στην καθομιλουμένη («παρά τοις ιδιώταις»). Μάζευε κι ας είν’ και ρώγες, λέει η παροιμία, που διδάσκει να μην περιφρονούμε το μικρό κέρδος, να αποταμιεύουμε και τη μικρή ποσότητα.

Μια και μπήκαμε στις παροιμίες, πρέπει να πούμε ότι για το σταφύλι και το αμπέλι υπάρχουν πάρα πολλές, ενδεικτικό της κομβικής τους θέσης στην παλιότερη αγροτική ζωή. Ο μύθος του Αισώπου για την αλεπού που, μη φτάνοντας το τσαμπί το σταφύλι που βρισκόταν σε ψηλή κληματαριά, προσποιήθηκε ότι περιφρονεί επειδή είναι άγουρο, μας έδωσε δυο παροιμίες, την αρχαία «Όμφακες εισί», δηλαδή είναι αγουρίδες, που τη λέμε ακόμα, και τη νεότερη «Όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια».

Οι αγουρίδες, δηλαδή τα άγουρα τσαμπιά, έχουν τη δική τους παροιμία: «αγάλι αγάλι γίνεται η αγουρίδα μέλι». Στη συλλογή του ο Πολίτης καταγράφει κάμποσες ισοδύναμες παροιμίες σε ξένες γλώσσες αλλά και πολλούς πλατειασμούς της αρχικής παροιμίας, ανάμεσα στους οποίους και μια παριανή παραλλαγή που τη βρίσκω γουστόζικη: αγάλι αγάλι γίνεται η αγουρίδα μέλι, κι εκείνη που σου τσούνευε μεθαύριο σε θέλει (τσουνεύω, σαν το τσινάω: αποκρούω ερωτικές κρούσεις).

Για πράγματα που δεν μας ενδιαφέρουν πια, περασμένα, που τα επαναφέρει κανείς άκαιρα στη συζήτηση, λέμε τη φράση «περσινά ξινά σταφύλια». Τη γνωστή (και κακοπαθημένη) παροιμία «Ζήσε μαύρε μου να φας το Μάη τριφύλλι», μερικοί τη συμπληρώνουν: «και τον Αύγουστο σταφύλι». Για ρούχα και άλλα πράγματα που δεν αντέχουν πολύ, οι παλιοί λέγανε «βαστάει από τα σύκα ως τα σταφύλια», επειδή τα φρούτα αυτά ακμάζουν αμέσως το ένα μετά το άλλο. Ο Πολίτης δίνει και την παροιμία «Της Αγια-Μαρίνας σύκο και του Άι Λιος σταφύλι»· να σημειωθεί ότι αυτές οι γιορτές απέχουν τρεις μόνο μέρες (17 και 20 Ιουλίου αντίστοιχα). Άλλοι συμπληρώνουν «και της Παναγιάς με το κοφίνι», δηλαδή ότι μόνο τον δεκαπενταύγουστο υπάρχουν άφθονα γινωμένα σταφύλια προς συγκομιδή. (Πάντως, στις ημερολογιακές παροιμίες δεν μπορεί να βασιστεί κανείς· εκτός των άλλων, πλάστηκαν όταν ίσχυε το παλιό, το Ιουλιανό ημερολόγιο).

Για κόσμο που είναι συνωστισμένος, ιδίως σε λεωφορείο ή πλοίο, λέμε «κρέμονται σαν τα σταφύλια», ενώ ο Σκαρίμπας έλεγε, για όσους χορεύουν αδέξια, ότι κάνουν «σαν να πατάνε σταφύλια». Για το κλήμα, υπάρχει η πασίγνωστη παροιμία «Ήτανε στραβό το κλήμα, το ’φαγε κι ο γάιδαρος», που λέγεται όταν σε μια ήδη προβληματική κατάσταση επέλθει το τελειωτικό χτύπημα.

Με το αμπέλι έχουμε ακόμα περισσότερες παροιμίες, που επειδή τους έχω αφιερώσει ειδικό άρθρο, εδώ τις αναφέρω επιγραμματικά μόνο και για την προέλευση κτλ. σας παραπέμπω στο προηγούμενο άρθρο:

  • Για έναν χώρο όπου δεν τηρούνται νόμοι και ο καθένας κάνει ό,τι θέλει ανεμπόδιστα και ατιμώρητα, λέμε ότι «είναι ξέφραγο αμπέλι».
  • Όταν κάποιος πεθάνει ή δολοφονηθεί άδικα ή μάταια και χωρίς να αναζητηθούν οι ένοχοι, λέμε «πήγε σαν το σκυλί στ’ αμπέλι»
  • Όποιος αποφασίζει να κάνει ένα όχι εντελώς απαραίτητο έξοδο προκειμένου να εξυπηρετήσει έναν σκοπό, ή απλώς θυσιάζει τα πάντα για την καλοπέρασή του, λέει «ας πάει και το παλιάμπελο».
  • Για υπερβολικές υποσχέσεις λέγαν παλιότερα «τάζει αμπέλια ατρύγητα, καράβια αρματωμένα» (τώρα λέμε για λαγούς και πετραχήλια)
  • Για τους επιπόλαιους και φαφλατάδες λένε «είναι φρου φρου τ’ αμπέλια» ή «φρου φρου και τ’ αμπέλια ξέφραγα».
  • Η Παρασκευούλα του δημοτικού τραγουδιού είχε «αμπέλια στη Βλαχιά, σπίτια στο Βουκουρέστι», φράση που λέγεται καμιά φορά ειρωνικά για ψωροπερήφανους
  • Όταν κάποιος προσπαθεί να μας συμβουλέψει για πράγματα που τα ξέρουμε πολύ καλύτερα, λέμε ειρωνικά «Έλα παππούλη μου να σου δείξω τ’ αμπελοχώραφά σου».
  • Έχουμε και μερικές διδακτικές παροιμίες: Αμπέλι όσο το μπορείς και σπίτι όσο το χωρείς · αμπέλι του χεριού σου, συκιά του κυρού σου, ελιά του παππού σου· τέλος, τ’ αμπέλι θέλει αμπελουργό και το καράβι ναύτες

Κι επειδή την ώρα της κρασοκατάνυξης οι περισσότεροι νοιώθουν φιλοσοφική διάθεση και αρχίζουν να αναπτύσσουν δήθεν βαθυστόχαστες θεωρίες, οι φλύαρες, ανούσιες και κοινότοπες κουβέντες λέγονται αμπελοφιλοσοφίες.

Ποικιλίες σταφυλιών υπάρχουν αμέτρητες· αντί να επεκταθώ, παραθέτω το ποίημα ενός ανώνυμου Ζακυθινού καλόγερου, που κάθισε κι απαρίθμησε τις ποικιλίες του νησιού του, το 1601:

Σταφύλια μες στη Ζάκυθο είναι ο κοζανίτης
μυγδάλι, φλέρι, ραζακιά, χλώρα και μορονίτης,
λαρδέρα και σκυλόκλημα, βόηθαμος, φτερουγάτης,
τραγάνα, πετροκόριθο, παύλος και χουχουλιάτης.
Αλλ’ είν’ τα ομορφότερα ρομπόλα κι αϊτονύχι,
μοσκάτο, αμπελοκόριθο, φτάκοιλο και ξηρίχι,
κατσακούλιας, κουτοκλάδι, κακοτρύγι, βοϊδομάτης,
γλυκερήθρα, λιανορόιδι, γουστουλίδι κι αγουστιάτης,
γλυκοπάτι, σιδερίτης, βόσος και το κουτζουμπέλι
και το νύχι του κοκόρου που στολίζει το αμπέλι.
Ύστερα απ’ όλα τούτα έρχεται ο σκυλοπνίχτης
μα κειος που όλα τα φουμίζει είν’ ο κόκκινος ροϊδίτης.
1601 Οκτωβρίου 5 έγραψα το παρό.

Ο Μίμης Πομόνης που παρουσιάζει το κείμενο στη Νέα Εστία λέει ότι όλα αυτά τα ονόματα ίσχυαν και το 1950 και στη συνέχεια δίνει πάνω από εκατό άλλα ονόματα ποικιλιών απ’ όλη την Ελλάδα.

Στο παιδικό τραγούδι, που είναι μελοποίηση παιδικού ποιήματος του Ζαχαρία Παπαντωνίου, «σε μια ρώγα από σταφύλι πέσανε οχτώ σπουργίτες». Στην αρχή της Οδύσειας του Καζαντζάκη, υπάρχει ο ωραίος στίχος «Καλή ’ναι τούτη η γης, αρέσει μας, σαν το σγουρό σταφύλι στον μπλάβο αγέρα, Θε μου, κρέμεται». Ο Γιάννης Ρίτσος, απευθύνεται στην Κυρά των αμπελιών: «Κι εσύ, Κυρά των Αμπελιών, φορώντας τις σημαίες γιομίζεις τα σταφύλια σου μ’ αίμα και δυναμίτη στον άνεμο τινάζοντας τα θέμελα του Χάρου», ενώ ο Κύπριος ποιητής Παύλος Κριναίος επιμένει ότι «Σε κάθε ρώγα σταφύλι κολυμπάει γυμνός ο αυγουστιάτικος ήλιος». Τέλος, ο Κωστής Παλαμάς έχει το δίστιχο «Στα τραχιά κλήματα βαριά τα ζουμερά σταφύλια / στης φτώχειας είναι ο θησαυρός, της ομορφιάς η ζήλια», ενώ ο Εμπειρίκος έγραψε ποίημα «Τα χειμωνιάτικα σταφύλια». Και βέβαια, διεθνώς διάσημα είναι τα Σταφύλια της οργής του Τζον Στάινμπεκ, που περιγράφουν τις συνθήκες ζωής και τον αγώνα των εργατών γης στην Καλιφόρνια της μεγάλης κρίσης.

Στον Πωρικολόγο, τη βυζαντινή σάτιρα όπου προσωποποιούνται τα οπωρικά, η Στάφυλος δεν έχει κανένα αξίωμα, κι όμως πρωταγωνιστεί. Καταδίδει στον βασιλέα Κυδώνιο ότι άλλοι άρχοντες συνωμοτούν για να τον ανατρέψουν, και όταν αυτό αποδεικνύεται ψέμα, ο βασιλιάς την καταριέται: «Εάν ψεύδος ελάλησας προς την βασιλείαν μου, ταύτα σου καταρώμαι, Στάφυλος ψεύτρια, και καταρώ σε να πάθης και δίδω απόφασιν να το ’χης πάντοτε· υπό στραβού ξύλου κρεμασθής, υπό μαχαιρών κοπής, υπό ανδρών πατηθής, και το αίμα σου να πίνουν οι άνδρες να μεθούσιν, να μηδέν ηξεύρουν το τι ποιούσιν, και να λέγουν λόγια κλωθογύριστα, σάταλα πάταλα…»

Αιώνες έχουν περάσει από τότε, αλλά η βασιλική κατάρα εξακολουθεί να πιάνει…

 

195 Σχόλια to “Ο θεϊκός καρπός”

  1. spiral architect said

    Καλημέρα.
    Βλέποντας τη φωτογραφία του μπλε σταφυλιού που συνοδεύει το άρθρο θυμήθηκα τη ζαμπέλα
    http://athamas-tzoumerka.blogspot.gr/2013/02/blog-post_16.html
    το τσίπουρο από χέρι Ηπειρώτη συναδέλφου που απόσωσα καναδυό βδομάδες πριν. Τώρα τη βγάζω με Τσιλιλή μέχρι το επόμενο καζάνεμα της τσικουδιάς από τα μέρη μου.
    […] και το αίμα σου να πίνουν οι άνδρες να μεθούσιν, να μηδέν ηξεύρουν το τι ποιούσιν, και να λέγουν λόγια κλωθογύριστα, σάταλα πάταλα […]
    Στην υγειά μας με τα καινούργια γιοματάρια και τις τσιπουρορακές. 🙂

  2. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Καλημέρα, ομολογουμένως απολαυστικότατο άρθρο κι όπως έχω ξαναπεί αναμένοντας τέτοια άρθρα παρακολουθώ ανελλιπώς το ιστολόγιο από το 2012. Επί τη ευκαιρία θα ήθελα να κάνω μια ερώτηση προς τη σοφία του ιστολογία. Αφορμή η παρακάτω φράση: (τσουνεύω, σαν το τσινάω: αποκρούω ερωτικές κρούσεις).
    Στην οικογένεια της γυναίκας μου, όταν το καυτό λάδι ή η σάλτσα εκτινάζεται λένε ότι τσινάει. Εγώ με αυτή την έννοια δεν το ήξερα το ρήμα τσινάω κι ούτε βλέπω αυτή την ερμηνεία στο ΛΚΝ. Το έχει ακούσει αυτό κάποιος άλλος;

  3. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρα, με το αιώνιο σταφύλι…
    Που εκτός των άλλων, μας έχει χαρίσει και 2-3 επώνυμα, τα πιο γνωστά Σταφυλίδης, Σταφυλάς, αλλά και το χαρακτηριστικότατο «Σταφυλοπάτης».
    Από το σταφυλοπάτη ξεκινώντας, και ψάχνοντας λίγο στο αντίστροφο λεξικό των Αναστασιάδη-Συμεωνίδη, βρίσκω αρκετές λέξεις με την ίδια κατάληξη, αν και εγώ ήξερα μόνο τον ορκοπάτη.
    καταπάτης,φλογοπάτης, πηλοπάτης, κοσμοπάτης, ψωμοπάτης, ξενοπάτης, βουνοπάτης, λυγεροπάτης, σταυροπάτης, αλαφροπάτης, ελαφροπάτης, ανοιχτοπάτης, νυχτοπάτης, κορφοπάτης, κρυφοπάτης και…πασπάτης !
    Και μάλιστα, τον σταφυλοπάτη, το λεξικό δεν τον έχει ! Δεν αποκλείεται να είναι νεώτερο, φτιαχτό επώνυμο, που δε συναντιέται σαν αντίστοιχη κυριολεξία (έτσι ακριβώς συμβαίνει και με το «βαθρακοκοίλης»).

  4. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Να ξαναπώ εδώ που είναι και ταιριαστό το «μαύρη ράγα, μαύρη κάπα», ισοδύναμο του «από Αύγουστο χειμώνα» που ανέφερα σε κάποιο σχόλιο προηγούμενου άρθρου.
    Για το «τσουνεύω», μήπως έχει να κάνει με το «τσου»=άρνηση; Ιδιωματικό βέβαια, θα μπορούσε να είναι οτιδήποτε.

  5. Χαράλαμπος Αλεξόπουλος said

    Μην ξεχνάμε και τον νομπελιστα .

    Αετόμορφα έχει τα ψηλά βουνά
    στα ηφαίστεια κλήματα σειρά
    και τα σπίτια πιο λευκά
    στου γλαυκού το γειτόνεμα!

  6. gpoint said

    Τριών ειδών σταφυλια κάνουν τα κλήματα του κήπου μου κι από αυτά μόνο το αίτονύχι (μαύρο) αναφέρεται στο ποιηματάκι !!
    Τα άλλα αίναι κοκκινάρα και κάρντιναλ, εξαιρετικά και στη γεύση και στην οινοποίηση όπως (σχεδόν) όλα που γίνονται κληματαριές

  7. Πάνος με πεζά said

    Από την παράσταση «Ιππής» της «Θεατρικής Διαδρομής» που παίχτηκε στην Επίδαυρο και σε περιοδεία το καλοκαίρι του 2001 (πρώτη φορά που έπαιξε ο brother στην Επίδαυρο !), σε μουσική Βασίλη Δημητρίου και στίχους Κ.Χ. Μύρη, είναι οι παρακάτω στίχοι του «Θα ξημερώσει μια αυτή».
    Δυστυχώς το cd κυκλοφόρησε σε ελάχιστα αντίτυπα όπως θα δείτε και παρακάτω (μάλλον το έχω χάσει κι εγώ…), και το «Θα ξημερώσει μιαν αυγή» δε μπορεί να βρεθεί παρά μόνο σε preview ελάχιστων δευτερολέπτων…
    http://www.vasilisdimitriou.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=60:ippeis&catid=15:lp-cd&Itemid=93
    Έλεγαν λοιπόν οι στίχοι :
    «Θα ξημερώσει μιαν αυγή, κι ο τύραννος θα’χει πεθάνει.
    Στο Στάδιο και στη Βουλή, στην Αγορά και στην αυλή, η πόλη θα γλυκάνει.
    Και θα καλημερίζεται, και θα καλησπερίζεται, μ’ ένα χαμόγελο στα χείλη.
    Κι αντί φαρμάκι θα λιμπίζεται, κι αντί φαρμάκι θα λιμπίζεται
    μια ρώγα από σταφύλι»…

  8. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Βλέπω τον κάμπο ολόχρυσο με τ΄άνθη του
    σε μια σταλαματιά καθάριο μέλι
    και βλέπω στο κρασί το αιματογέννητο
    χλωρό και πολυστάφυλο τ΄αμπέλι
    Κ.Παλαμάς

    υ.γ. ζω για τέτοια ,και σαν το χθεσινό, νήματα 🙂
    Ανεφυλλίζει η καρδιά μου. Σα να πίνω σήμερο, σα να τραγουδώ απ΄οψές.
    Καλημέρα από τα πέρα αμπέλια 🙂

  9. spatholouro said

    2
    Δεδομένου πως, όταν λέμε ότι ο γάιδαρος π.χ. «τσινάει», εννοούμε ότι κλοτσάει τινάζοντας τα πόδια του, και πως το «τσινώ» ανάγεται στο «τινάζω», εύλογη μου φαίνεται η εξίσωση «το λάδι τσινάει=τινάζεται»

  10. cronopiusa said

    wine in moderation

    Καλή σας μέρα…

  11. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σταφυλοσχόλια!

    9: Με πρόλαβες, κάτι τέτοιο θα έλεγα κι εγώ.

  12. MoD said

    Και γιορτή του αμπελιού: του Αγίου Τρύφωνα (1η Φεβρουαρίου αν δεν απατώμαι). Το γιορτάζουν σίγουρα στη Β. Ελλάδα (πιθανόν πρόσφυγες από την Αν. Ρωμυλία). Για νότο δεν ξέρω

  13. Γιάννης Ιατρού said

    Στις 3 & 4 Σεπτεμβρίου η γιορτή κρασιού στη Νεμέα φέτος.
    Με πολλά οινοποιεία ανοικτα και με εκδηλώσεις (αγάπης, βεβαίως-βεβαίως).
    Πέρισυ που έκανα την γύρα, έμεινα με αρκετά θετικές εντυπώσεις (απ΄ τα οινοποιεία, όχι τόσο απ΄ την εκδήλωση του Δήμου…)

  14. Corto said

    1: Η ζαμπέλα (λαμπρούσκα) παράγει κατά την οινοποίηση καρκινογόνες ουσίες και πιθανότατα η ποικιλία αυτή θα απαγορευτεί από την Ε.Ε.
    Τα τσίπουρα από λαμπρούσκα είναι πολύ επικίνδυνα και δυστυχώς, πλέον κυκλοφορούν παντού σε μεγάλες ποσότητες.
    Χρειάζεται προσοχή.

  15. Πάνος με πεζά said

    Κι εδώ, από το Εθνικό οπτικοακουστικό αρχείο, οι παλιές γιορτές κρασιού του ΕΟΤ (από 6:36 και μετά)
    http://mam.avarchive.gr/portal/digitalview.jsp?get_ac_id=3398
    Aπό τα δικά μου χρόνια θυμάμαι τα τηλεοπτικά σποτ με κουσική υπόκρουση το «Με λένε Γιώργο» του Χατζηνάσιου, και το «Χασαποσέρβικο» του Ξαρχάκου.
    Φυσικά το μέρος που γινόταν η γιορτή στο Δαφνί (επίσης γίνονταν και την Αλεξανδρούπολη), σήμερα είναι ρημαδιό…
    https://www.instantstreetview.com/@38.012474,23.618065,150.15h,0.35p,1z

  16. cronopiusa said

  17. Πάνος με πεζά said

    Ονομαστή, σε μικρότερη κλίμακα, ήταν και η γιορτή κρασιού στα Μητάτα, ένα «ψηλοκρεμαστό» χωριό των Κυθήρων. Κια βλέπω ότι από το 1980 που την πρωτογνώρισα, συνεχίζεται ανελλιπώς..
    http://www.topoikaitropoi.gr/event/giorti-krasiou-2016-sta-mitata-kithiron/
    Τα Κύθηρα έχουν ωραία κρασιά, και δικό τους Οινοποιείο.

  18. spatholouro said

    14
    Είναι ξεκαθαρισμένο/τεκμηριωμένο το ζήτημα της επικινδυνότητας;
    Και πως θα το καταλάβω, βρε Corto, ότι πίνω «ζαμπέλα»;
    Αναφέρεται στη φιάλη;

  19. spiral architect said

    @13: Παλιά πήγαινα στη Νεμέα και έφερνα κρασιά, εμφιαλωμένα ή σε ασκούς. Σε γενικές γραμμές ήταν καλά κρασιά, ίδίως τα καμπερνέ, αλλά λόγω της υψηλής ζήτησης κάποια οινοποιεία άρχισαν να βγάζουν μάπες (βλέπε: αποτυχημένες αναμείξεις κρασιών απο διαφορετικές ποικιλίες) με αποτέλεσμα πολλά απ’ αυτά συνεπικουρούσης και της¨»κρίσης» να κλείσουν, πολύ πριν την επιβολή της πρόσφατης φορολογίας στα οινοπνευματώδη.

    @14: Οι γεωπόνοι όμως λένε το αντίθετο. Άλλωστε το σταφύλι ζαμπέλα (απ’ ότι λένε) δεν κάνει για κρασί.
    (κάνει δηλαδή, αλλά είναι μάπα)
    Δεν μπορώ να καταλάβω (με τη χημεία που ξέρω) πώς μπορούν να παραχθούν κατά την απόσταξη καρκινογόνες ουσίες, εκτός αν με το τελευταίο εννοείς τη μεγάλη περιεκτικότητα σε μεθυλική αλκοόλη. Εκεί πάω πάσο, η απόσταξη τσίπουρου είναι επιστήμη και πρέπει να ξέρεις καλά τι κάνεις (π.χ. ξεκοτσάνιασμα του στέμφυλου) γιατί αλλιώς θα τυφλώσεις κόσμο.

  20. 1601 το ποίημα και αναφέρει τον κακοτρύγη , συγκινήθηκα λίγο . (είναι η δική μας ποικιλία στην Κέρκυρα)

  21. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Εκεί που λέει για το ποίημα από το ανθολόγιο κάτι λείπει Νικοκύρη.
    #14
    Η Ζαμπέλα είναι πολύ διαδεδομένη στα Τζουμερκα. Πρόκειται για σταφύλι που βγάζει πολύ δυνατό τσίπουρο με χαρακτηριστική μυρωδιά (για το φίλο που ρώτησε πώς θα ξέρει. Άλλωστε οι παραγωγοί του είναι και περήφανοι…). Στα δικά μου μέρη παλιότερα δεν υπήρχε, αλλά δυστυχώς τώρα είναι μόδα.

  22. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Κι όπως γαλανίζει το βραδάκι,
    το μαβί, το βιολετί,
    να τη η Παναγιά στη δημοσιά
    πλάι στα κάρα στα κουδούνια στα σταμνιά
    και στα κλαδωτά μαντήλια
    να τη η Παναγια να τη η Παναγιά
    να κρατά στη μπαλωμένη της ποδιά
    πέντε οκάδες κόκκινα σταφύλια

  23. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα

    21 Δεν λείπει, αν λες για το τσιριτρό. Λέω ότι το παιδικό τραγούδι λέει αυτό το πράγμα.

  24. Γιάννης Κουβάτσος said

    Καλημέρα!
    Υπέροχη ανάρτηση, μπράβο!
    Υπάρχουν και δύο ποιήματα του Κώστα Κρυστάλλη σχετικά : Το τραγούδι του τρυγητού και Ο τρύγος. Επίσης το τραγούδι «Το σταφύλι αυτό» του Ανδριόπουλου σε στίχους Ελύτη, και βέβαια:
    «Εάν αποσυνδέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις».
    Εννοείται πως από τον Οδηγό του Ελύτη με τις λέξεις τις απαραίτητες (στον «Μικρό ναυτίλο») περιλαμβάνονται το κλήμα, τα κληματόφυλλα, το σταφύλι, το μοσχάτο.
    Και μια απορία απ’ τον Μικρό ναυτίλο:
    «Το ‘χεις άραγε συλλογιστεί ποτέ
    το σταφύλι την ώρα που σε σχηματίζει ο έρωτας
    Όπως τον σταλακτίτη ο χρόνος; «

  25. spiral architect said

    Αμπελώνας στη Σαντορίνη. Τα κλήματα (ποικιλία ασύρτικο) δεν κρεμιούνται σε κρεβατίνες αλλά πλέκονται κυκλικά («κουλούρες» τις λένε) λόγω των ανέμων που επικρατουν εκεί.

    Βγάζουν πολύ ωραίο λευκό ξηρό κρασί.

  26. Corto said

    18:
    Φίλε Spatholouro ναι. Η επικινδυνότητα είναι ξεκαθαρισμένη. Κατά την ζύμωση η ζαμπέλα παράγει μεγάλη ποσότητα μεθανόλης. Έχει γίνει σχετική έρευνα και από το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (αλλά και από ξένα πανεπιστήμια).
    Βεβαίως οι παραγωγοί ζαμπέλας υποστηρίζουν ότι η μεθανόλη βγαίνει από το κοτσάνι της ζαμπέλας, οπότε αν καθαριστεί ο καρπός από τις «ουρές», ο κίνδυνος εξαλείφεται. Όμως αυτό είναι λάθος, διότι η μεθανόλη παράγεται επίσης από τα πηκτικά ένζυμα που χρησιμοποιούνται στην ζύμωση.

    «Some counter that the real threat posed by American varieties like the Isabella grape is not the possibility of further crop contamination, but the excess levels of methanol produced during fermentation, which can be toxic in large proportions.
    But fermentation experts like Dr. Linda Bisson of the University of California at Davis Department of Viticulture and Enology department suggest that the dangers of excess methanol production may not be caused by the Isabella grape itself, but instead by the pectic enzymes used to extract the grape’s juice»

    http://modernfarmer.com/2013/10/best-wine-cant-buy-fragolino/

    Αλλά ακόμα κι αν το πρόβλημα ήταν μόνο τα κοτσάνια, κανείς δεν μας εγγυάται ότι ο αδέσποτος μικροπαραγωγός δεν έχει ρίξει μέσα στο καζάνι και τα ξυλώδη μέρη του σταφυλιού.

    Βεβαίως οι παραγωγοί βρίσκουν δικαιολογίες ότι δήθεν η Ε.Ε. ανταγωνίζεται την Αμερική (η ζαμπέλα είναι αμερικάνικη) και γιαυτό κάνει πόλεμο στην ζαμπέλα, ότι κρύβονται οικονομικά συμφέροντα των βιομηχανιών κλπ. Στην πραγματικότητα προσπαθούν να υποστηρίξουν την συγκεκριμένη ποικιλία, επειδή έχει μεγάλη καρποφορία και τους συμφέρει η καλλιέργειά της.
    Εμφιαλωμένη ζαμπέλα δεν υπάρχει (ούτε κρασί, ούτε τσίπουρο), τουλάχιστον στα φανερά. Συνεπώς αν πίνει κανείς μόνο εμφιαλωμένα αποστάγματα, μειώνει τις πιθανότητες κατανάλωσής της.

  27. sarant said

    24 Αποσυνδέσεις ή αποσυνθέσεις;

    26 Με ανησύχησες με αυτά. Μόνο εμφιαλωμένο λοιπόν

  28. Corto said

    19 (Spiral architect):
    «Οι γεωπόνοι όμως λένε το αντίθετο»

    Την επικινδυνότητα της ζαμπέλας, γεωπόνοι (εργαστηριακοί) μου την έχουν επισημάνει.
    Στην ιστοσελίδα που παραπέμπεις στο σχ.1, κατά την γνώμη μου ο γράφων προσπαθεί να υποστηρίξει την οικονομία του τόπου του. Εμένα προσωπικά δεν με πείθει (χωρίς να λέω ότι δεν είναι επιστήμονας).

  29. Για να σας χαλάσω τη γεύση (αν δεν σας τη χάλασαν αρκετά τα περί ζαμπέλας), να ας θυμίσω την εμετική τρύγα😁

  30. Πέπε said

    Καλημέρα.

    > > «Όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια».

    Μα τι είναι τα κρεμαστάρια; Πρέπει να σημαίνει κάτι συγκεκριμένο, δεν μπορεί…

    > > ο Σκαρίμπας έλεγε, για όσους χορεύουν αδέξια, ότι κάνουν «σαν να πατάνε σταφύλια»

    Λαϊκή έκφραση είναι. Από αυτούς που την έχω ακούσει, απίθανο να έχουν διαβάσει Σκαρίμπα. Άλλωστε το χαριτωμένο/άχαρο στον χορό πολλές φορές έχει συγκεκριμένα σημαία όπου διακρίνεται, και τέτοια μπορεί να είναι το είδος της κίνησης στο βήμα: ή τσακίζεις / λυγίζεις / σουστάρεις όπως πρέπει, ή πατάς σταφύλια.

    > > Για υπερβολικές υποσχέσεις λέγαν παλιότερα «τάζει αμπέλια ατρύγητα, καράβια αρματωμένα» (τώρα λέμε για λαγούς και πετραχήλια)

    Από τους στίχους που κυκλοφορούν σε διάφορα δημοτικά τραγούδια. Συνήθως δεν τα «τάζει», παρά τα «γυρεύει» (για προίκα κάποιος). Μπορεί ακόμη να γυρεύει:
    … αμπέλια τρυγημένα,
    … χωράφια αθέριστα, χωράφια θερισμένα,
    … και τη θάλασσα μ’ όλα της τα καράβια,
    … και τη Βενετιά μ’ όλα της τα παλάτια

    @9:
    > > όταν λέμε ότι ο γάιδαρος π.χ. «τσινάει», εννοούμε ότι κλοτσάει τινάζοντας τα πόδια του

    Αυτή ξέρω ως βασική σημασία. Για το κλώτσημα του γαϊδάρου ή του αλόγου υπάρχει ειδική λέξη, αφού δεν είναι η ίδια κίνηση όπως στους ανθρώπους (εμείς κλωτσάμε προς τα μπρος, εκείνα προς τα πίσω), κι επειδή τσινάει όταν θυμώσει ή πεισματώσει, κατ’ επέκταση λέμε ότι τσινάει και όποιος φέρνει από πείσμα αντιρρήσεις.

  31. Παναγιώτης Κ. said

    @2,9,11. Το ρήμα τσινάω έχει αυτές τις ερμηνείες που γράψατε. Αχνοθυμάμαι όμως το συγκεκριμένο ρήμα να το άκουσα σε μηχανουργείο. Ίσως σημαίνει ότι κάποιο μεταλλικό εξάρτημα παρουσίασε πρόβλημα ως προς την αντοχή του.
    Το αναφέρω προς διερεύνηση…

  32. zap said

    Καλημερα μου ανοιξατε την ορεξη για αμπελοφασουλα

  33. Corto said

    27:
    Ναι, μόνο εμφιαλωμένο.
    Δύο είναι οι κυριότεροι λόγοι:
    α) Η ποικιλία των σταφυλιών που αναφέραμε (οι λαμπρούσκες κλπ)
    β) Σε διάφορα μέρη της Ελλάδας (και ιδίως στην Κρήτη, αλλά όχι μόνο) παράγουν αποστάγματα εκτός νομίμου χρονικού διαστήματος, οπότε τα καζάνια δεν ελέγχονται. Μη γανωμένα (που λέγαμε πρόσφατα) καζάνια, αποδίδουν μόλυβδο στο απόσταγμα.
    Οι βιομηχανίες οπωσδήποτε χρησιμοποιούν ανοξείδωτους άμβυκες/ καζάνια, οπότε ο μόλυβδος αποφεύγεται.

  34. Γιάννης Ιατρού said

    Εδώ κοντα (προς Ζευγολατιό, στη Βόχα) έχει πιάσει φωτιά και τα Canadair (3Χ, άρα όχι και τόσο μικρή….) προθαλασσόνονται εδώ, ακριβώς μπροστά μας, κάθε 10′. Ευτυχώς δεν φυσά και μάλλον θα την σβήσουν. Και είναι οι αμπελώνες στη φούρια τους, απ΄εδώ μέχρι τη Μαντινεία κάτω …

  35. spiral architect said

    @26: Ok τότε, με την επισήμανση ότι, η μεθυλική αλκοόλη δεν είναι άμεσα καρκινογόνος, αλλά έχει άλλες επιπτώσεις, π.χ. τύφλωση. 😦
    @27β: Εμφιαλωμένο και επώνυμο, ή από αποσταγματοποιό που κατέει τη δουλειά. Μακρυά απο τα αποστάγματα που πωλούνται στο δρόμο ή σε συσκευασίες σε πλαστικά νερομπούκαλα.
    (ένα καλό επώνυμο τσίπουρο πρότεινα παραπάνω)

  36. cronopiusa said

  37. sarant said

    30
    Ωραία, δεν ήξερα ότι είναι λαϊκή έκφραση, γι’ αυτό και το διατύπωσα έτσι με τον Σκαρίμπα

    Νομίζω ότι κρεμαστάρια λέγονται τα ξινά σταφύλια που δεν έχουν ωριμάσει.

  38. Παναγιώτης Κ. said

    @21,23. Μιλάμε για το παιδικό ποίημα του Ζαχαρία Παπαντωνίου σε κάποιο από τα αναγνωστικά στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού στη δεκαετία του ΄60;
    Τότε μας υποχρέωναν να μαθαίνουμε από στήθους τα ποιήματα και εγώ θυμάμαι τον πρώτο μόνο στίχο.
    Σε μια ρόγα από σταφύλι
    έπεσαν οκτώ σπουργίτες
    και τρωγόπιναν οι φίλοι
    τσίρι τίρι τσιριτρό
    τσιριτρί τσιριτρό.!
    🙂 🙂

  39. κουτρούφι said

    Αν έχεις αμπέλια, χωράφια κι ελιές
    πούλα τα, μικρούλα μου, και καν’ τα δραχμές

    Δεν έχω αμπέλια, χωράφια και κι ελιές
    μον’ είμαι μοδιστρούλα και ράβω ποδιές

    Τα πρώτα στιχάκια τα χρησιμοποιεί η Αρετή Κετιμέ στην εισαγωγή του «Μενεξέδες και λουλούδια» αλλά βρίσκεται και αλλού.
    Παρεμπιπτόντως, ο αείμνηστος Γ. Ε. Παπαδάκης, σε κριτική του για το δίσκου (http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=142186)
    θεωρεί ότι οι στίχοι αυτοί δεν είναι παραδοσιακοί επειδή ο δημοτικός τραγουδιστής δεν μπορεί να ήξερε τις δραχμές. Αλλά νομίζω, ότι εδώ ο αείμνηστος έκανε λάθος.

  40. Γιάννης Κουβάτσος said

    Αποσυνδέσεις, Νίκο. Σελ. 514 στη συγκεντρωτική έκδοση του «Ίκαρου».

  41. LandS said

    30 Και εγώ αναρωτιόμουν τι να είναι αυτά τα κρεμαστάρια. Τα τσαμπιά, είτε τα φτάνεις είτε όχι, κρέμονται. Μπορείς λοιπόν να λες όλα τα τσαμπιά κρεμαστάρια. Δεν έχω ακούσει να κρεμάνε ψεύτικα τσαμπιά στις κληματαριές (για πιο λόγο άραγε; ) για να μην αξίζει το κόπο να τα φτάσει κανείς.
    Το πιο κοντινό που μπόρεσε παλιά το παιδικό μου μυαλό να συνδυάσει είναι τα «καμπανέλια» όπως λένε στα μέρη της Πάτρας τα μικρά τσαμπιά που εμφανίζονται όταν τα κανονικά έχουν ωριμάσει και είναι άγουρα. Αν τα αφήσεις να ωριμάσουν είναι άνοστα, ίσως γιατί έχει έρθει το Φθινόπωρο με τις βροχές και τον λίγο ήλιο. Ταιριάζει και με την αρχαία παροιμία. «Άστα είναι καμπανέλια» ή επειδή τα αφήνεις να κρέμονται, να λέγονται (και) κρεμαστάρια, βγάζει νόημα.

  42. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Σταφιδιανός σκοπός

    ο χανιώτικος σταφιδιανός αποδίδεται στον πλούσιο Χανιώτη Τουρκοκρητικό έμπορο σταφίδας Μεχμέτ Μπέης Σταφιδάκης, ο οποίος ήταν δεξιοτέχνης στο μπουλγαρί. Λέγεται μάλιστα πως πέθανε σε σχετικά νεαρή ηλικία από φυματίωση, σε βαθειά θλίψη από ερωτική απογοήτευση, τραγουδώντας τον σταφιδιανό. Υπάρχει και η άποψη οτι προϋπήρχε του Σταφιδάκη, αλλά εκείνος τον καθιέρωσε.

    Κι εδώ μια ωραία σημερινή απόδοση:
    Σταφιδιανός – Ψαρογιώργης, Αγγελάκας
    Να γράψω τη μαντινάδα που βάλανε στον παλιό αυτό σκοπό και που τη βρίσκω όμορφη και ταιριαστή
    Όλα τ΄αναβολέματα
    έχουν τα χύματά τους
    κι οι βρύσες οι παλαιινές
    θα βρούνε τα νερά τους

    Στ΄ανατολικά θα λέγαμε ανΕβολέματα (δηλ.ανήφοροι, χύματα οι κατήφοροι)
    και κατάληξη ντως (χύματά ντως-νερά ντως)

  43. smerdaleos said

    Το κλήμα προέρχεται από το ρ. κλω, σπάζω, απ’ όπου και το κλάσμα και η άλλη δύσοσμη λέξη.

    Καλημέρα σε όλους!

    «σπάω τον άξονά μου» > «στρέφομαι, ελίσσομαι» (εξού και οι έλικες της αμπέλου), όπως στο επίθετο κλαστόθριξ = «κατσαρομάλλης».

    Παρεμφερή ετυμολογία έχει η αλβανορουμανική «κληματίδα» *kwr.p-en- > PAlb *kurpena, που παράγεται από την ΙΕ ρίζα *kwerp- «στρέφομαι» που στην ελληνική έδωσε τον καρπό του χεριού (την πιο «εύστροφη» άρθρωση, *kwr.p-os > καρπός).

    https://smerdaleos.wordpress.com/2015/03/02/%CE%B7-%CE%B1%CE%BB%CE%B2%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CF%81%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%AC%CE%BC%CF%80%CE%B5%CE%BB%CE%BF%CF%82%CE%BA%CE%BB%CE%B7%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%B4/

  44. sarant said

    41 Αυτά εννοώ, κρεμαστάρια ίσον καμπανέλια

    40 Σε ευχαριστώ, δεν το είχα πρόχειρο

  45. Πάνος με πεζά said

    Άσμα βάλαμε;

  46. Σωσώ Μελετίου said

    ΧΙΝΟΠΩΡΙΑΤΙΚΟ

    Πάει ο καιρός με τα σταφύλια και τα σύκα
    και της ντομάτας τον καρπό το στρογγυλό.
    Διάβηκες καλοκαίρι, σύρε στο καλό,
    μα εγώ την ευτυχιά σ’ ένα τσαμπί τη βρήκα.

    Μου αρέσει να τρυγώ τις ρώγες πόχουν μείνει
    στερνές, ολόγλυκες στην άκρη τών βεργών,
    ούτε χρειάζομαι καλύτερο οδηγόν
    απ’ τους σπουργίτες που τσιμπολογούν κι εκείνοι.

    Μοιράζομαι λοιπόν κι εγώ μ’ εσέ, πουλάκι,
    τα σκόρπια ολούθε του χινόπωρου αγαθά.
    Στο δάσος ύστερα θα πάω που με μεθά
    ή τα χρυσά φύλλα θα ιδώ που πλέουν στ’ αυλάκι.

    Και μη θαρρείς μελαγχολία πως θα με πιάσει
    μ’ αυτά, να βάλω τάχα θάνατο στο νου.
    Βυθίζομαι ώρες στο γαλάζιο τ’ ουρανού
    και σ’ άλλον κόσμο ταξιδεύω, σ’ άλλη πλάση.

    ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΤΖΙΟΥΛΑΣ

    Στη μνήμη του για το 60 χρόνια που κλείνουν σήμερα απ’ το θάνατό του.

  47. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    39 τέλος. Όμως για την πορεία της σε σχέση με την εκκίνησή της, κάτι έπιασε ο αείμνηστος και γλυκύτατος κι άξιος κι αδικοφευγάτος ,τόσο νέος, Γ.Π. (Κι ό,τι είχε αποκτήσει και μωρό γμτ)
    Μου θύμισες να πω καμιά μαντινάδα: 🙂
    Δεν τηνε θέλω άσκημη
    καλιά φτωχή και κάλλη
    γιατί τ΄αμπελοχώραφα
    δε μπαίνουν στην αγκάλη

  48. Γιάννης Ιατρού said

    Έχουμε και τη Μαρία Σταφυλοπάτη, την τραγουδίστρια (κρητικιά θαρρώ, ΕΦΗ 🙂 ), η οποία χορεύει ίσως από τα πιο όμορφα και μάγκικα ζεϊμπέκικα από την πλευρά του γυναικείου φίλου 🙂

  49. LandS said

    14,18,19,26,28,33 κλπ

    Από μικρός ακούω ότι το τσίπουρο τυφλώνει. Αυτό όμως που φτιάχνει (εγώ, ο ξάδερφος, ο μπάρμπας, ο τάδε) είναι καλό γιατί γανώνει το καζάνι, βγάζει προσεκτικά όλα τα κοτσάνια και πετάει τα δύο (δε θυμάμαι τι) πρώτα, και το υπόλοιπο το ξαναπερνάει δεύτερη και ίσως τρίτη φορά.

    Όσο για την Ζαμπέλα. Τι να πω. Αμα δε βγάν καλό κρασί θα φτιαν καλό τσίπρο;

  50. sarant said

    46 Καλά λέτε, ξεχάσαμε την επέτειο!

  51. LandS said

    Δε βγάζω εγώ τσίπουρο, τι άκουγα έγραψα.

  52. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    46. Α κυρία Μελετίου! κι ο,τι έλεγα να κοιτάξω το μηνολόγιο γιατί στο μυαλό μου αναδευόταν σπουδαίου θανή. Ειλικρινά.Ευχαριστούμε για την υπενθύμιση με το εξαίσιο ποίημα. Ανασταίνεται με όλη την αλήθεια,τη χαρά κι ομορφιά της ζωής/φύσης ο ποιητής και μας τρατάρει εικόνες ,μυρωδιές γεύσεις και αισθήματα,Αιώνια ας είναι/είναι η μνήμη του.

    41/44 >>τι να είναι αυτά τα κρεμαστάρια. Τα τσαμπιά, είτε τα φτάνεις είτε όχι,
    κρεμαστάρια στην κρεβατίνα είχαμε και τις καλοκαιρινές ντοματούλες ιδίως στο αποκήπισμα που τις κόβαμε πράσινες.Αυτές που τις θέλαμε για το μαγείρεμα αλλά για πιο κοντινό καιρό (μες το φθινόπωρο) τις κάναμε εύκολα εύκολα κρεμαστάρια στην κληματαριά της αυλής.Τις υπόλοιπες, τις πιο πολλές, κρεμαστάρια στα δοκάρια της μισοσκοτεινης ξερικής και δροσερής κάμερας για το χειμώνα μαζί με τα κυδώνια και τα ρόδια, κρεμαστάρια κι αυτά.

  53. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και στο διαδίκτυο, πάντως, Νίκο, επικρατεί το «αποσυνθέσεις». Ακόμα και η Γκουγκλ, στο αφιέρωμά της στον Ελύτη (2-11-2012), αποσυνθέσεις γράφει. Δεν ξέρω γιατί συμβαίνει αυτό.

  54. LandS said

    52 Α να τα κρεμαστάρια. Και μάλιστα σε κληματαριά. Πολύ πιο απλή η πραγματικότητα

  55. Γιάννης Ιατρού said

    48: Αλλά και κρητικούς σκοπούς χορεύει πολύ όμορφα, νομίζω. ΕΦΗ, ε, αμα ξέρεις να κάνεις τα σωστά βήματα …
    Εδώ με τους Χαϊνηδες … Στην παλιά ΕΡΤ! 🙂

  56. Παναγιώτης Κ. said

    Τον παλιό καιρό, ας πούμε στις δεκαετίες του ΄50 και του ΄60 για τις οποίες διατηρώ μνήμες, τρώγαμε σταφύλια μέχρι το Δεκέμβρη μήνα. Τα τσαμπιά από κάποια ειδική ποικιλία, τα περνούσαν σε ένα ξύλινο κοντάρι το οποίο αναρτούσαν σε οριζόντια θέση στο ταβάνι ενός δωματίου. Ελαφρώς σταφιδιασμένα ήταν η χαρά ημών των παιδιών να τρώμε σταφύλια στη μέση του χειμώνα!
    .

  57. Παναγιώτης Κ. said

    » Όπου η άμπελος εκεί και ο πολιτισμός» Μ. Ανδρόνικος.

  58. ΓιώργοςΜ said

    29 Τρύγα ή τρυγία; Τρυγία επίσης η οδοντική πλάκα (εκ το οδοντιάτρου υπηρεσίας :-)).

  59. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #23
    «Στο παιδικό τραγούδι, που είναι μελοποίηση παιδικού ποιήματος του Ζαχαρία Παπαντωνίου, «σε μια ρώγα από σταφύλι πέσανε οχτώ σπουργίτες».» Αυτό εννοώ αλλά μου φαίνεται ότι κάτι λείπει. Στο τραγούδι τι συμβαίνει;
    #27
    Μη ξοδεύεις Νικοκύρη μου λεφτά στο εμφιαλωμένο. Να σου στείλω τσίπουρο διαμάντι που βγάζει ο γέροντάς μου, εγγυημένα ξεσπυρισμενο κι από αιτονυχι με λίγη σταφίδα. Να δεις αλυσίδα που κάνει να θιαμάξεις! 😀

  60. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    54. Να ενισχύσω την εικόνα. Όπως μαζεύαμε όλες τις τελευταίες ντομάτες, μαζί με τις ντοματιές όταν ήταν να καθαρίσει ο κήπος για τα χειμωνιάτικα λαχανικά, μας έλεγαν οι μεγάλες γυναίκες (κλασικά αυτή ήταν γυναικεία δουλειά), μην τσι μαδείς από τα λίκια (κοτσάνια), άφηνε και κλαδί να τσι κάμομε κρεμαστάρια.

    Κουδούνια τα λέγανε τα απομεινάρικα τσαμπάκια στ΄αμπέλι ή αν ήταν κακοχρονιά και μένανε λίγα με γερές ρόγες κι αυτά κουδούνια για να δείξουνε την αποτυχία. «Ετρυγήσαμε κουδούνια».
    Πώς ήρθανε οι σκηνές στο μυαλό μου που τα είχα αποξεχάσει αυτά.

  61. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    48/55. Επαγγελματικά.

    Λοιπόν το σταφυλοπατεί, για άχαρο χορό, εμείς το λέμε (οι παλιοί) ρασοπατεί.
    Τα ρασίδια είτανε οι κάπες, τα πανωφόρια τα τρίχινα, σκληρά κι αδιαπέραστα που για να μαλακώσουνε τα βάζανε στο αυλάκι με το νερό και τα πατούσανε επί πολύ. Αυτό ήταν το ρασοπάτημα. Διαδικασία νεροτριβής δηλαδή.
    Ο πατέρας μου είπε αξέχαστα για την ηλικία του γιου μου , βρέφους, ότι «αυτός ρασοπατεί τώρα». Πρέπει να είναι γύρω στους έξι μήνες που τα μωρά (που φυσικά δεν περπατούν), όταν τα ξαπλώνουμε με την πλάτη, κουνούν διαρκώς τα ποδαράκια σα να περπατούν/ποδηλατούν έντονα κι άτσαλα στον αέρα.Όλοι θα τη θυμάστε αυτή τη φάση. Σκεφτείτε πόσο αστείο είναι να πεις για κάποιον που χορεύει ότι ρασοπατεί 🙂

  62. Αυτά τα γίγαρτα εμένα μου θυμίζουν τον θρυλικό Τάκη Γιγουρτάκη, ιδιοκτήτη νυκτερινών κέντρων στην Αθήνα, στα σίξτιζ και σέβεντιζ…
    Ο γιός του, Νίκος, δεν τα πήγε καλά…

  63. smerdaleos said

    @57: «Όπου η άμπελος εκεί και ο πολιτισμός» Μ. Ανδρόνικος.
    —-

    Αυτή η σύνδεση αμπελοκαλλιέργειας (και γεωργίας εν γένει) και πολιτισμού είναι συχνή στην στερεοτυπική εθνογραφία. Οι βάρβαροι/απολίτιστοι/νομάδες λαοί «δεν ξέρουν απ’αμπέλια και έχουν άσπαρτα και ανήροτα (ανόργωτα, αρόω/άροτρον) τα εδάφη τους».

    1) Οι Κύκλωπες στην Οδύσσεια (οι αρχετυπικοί βάρβαροι σε αντίθεση με τους αρχετυπικά πολιτισμένους Φαίακες).

    2) Οι νομάδες «Σκύθαι» Ούζοι (Oghuz) στην Ιστορία του Ατταλειάτη.

    3) Οι «λυπρόβιοι» Αλβανοί κατά τον 14ο αιώνα στον «ανώνυμο πανηγυριστή των Παλαιολόγων» (που ο Donald Nicol ταυτίζει με τον Ισίδωρο του Κιέβου).

    Παραθέτω τα παραδείγματα στην παρακάτω ανάρτηση, όπου εξηγώ πως συνέβη η σημασιακή εξέλιξη καλλιεργώ > κατοικώ (εγκαθίσταμαι εδραίως σε έναν τόπο) στο λατινικό ρήμα colo.

    https://smerdaleos.wordpress.com/2016/07/19/%CE%B7-%CE%B9%CE%B5-%CF%81%CE%AF%CE%B6%CE%B1-kwel-%CE%B3%CF%85%CF%81%CE%AF%CE%B6%CF%89/

  64. ΓιώργοςΜ said

    60 Εγώ τα σταφύλια που ωριμάζουν όψιμα, μετά τη συγκομιδή -συνήθως μικρά τσαμπάκια- τα ξέρω «ξεκούδουνα». Επίσης η έκφραση «στα ξεκούδουνα», συνώνυμη με το σημερινό «στο άσχετο», δηλαδή χωρίς αιτία ή πρόγραμμα.

  65. spiral architect said

    Εάν η Ελλάδα καταστραφεί τελείως, θα μείνει μια ελιά, ένα κλήμα και μια βάρκα. Είναι αρκετά για να ξαναχτιστεί από την αρχή.
    (Oδ. Ελύτης)
    απόφθεγμα το οποίο το’ χουν διαλύσει τα τελευταία χρόνια, π.χ.:

  66. Ο Γς που είναι; https://twitter.com/yX__/status/770164979806900224

  67. spiral architect said

    Εχει τραβήγματα. 😦
    (δες τα μεζεδάκια του Σαββάτου)

  68. Παναγιώτης Κ. said

    Κλήμα! Μα πόσες χρήσεις! Απαριθμώ όσες μου έρχονται στο νου.
    1. Σταφύλια βρώσιμα
    2.Σταφίδα η οποία διατηρείται και είναι ιδιαίτερα θερμιδογόνος.
    3.Μούστος και τα συναφή
    4.Κρασί. Ευφραντικό αλλά και αντιμικροβιακό. Οι καλόγεροι στο Όρος έπιναν κρασί και για να απολυμάνουν το
    στόμα τους
    5.Ρετσίνα ( δεν θεωρείται κρασί)
    6.Τσίπουρο
    7.Το τσίπουρο ως βάση για λικέρ
    8.Τα αμπελόφυλλα για τα… ντολμαδάκια
    9.Οι κληματόβεργες για να φτιάξουμε θράκα
    10.Οι κληματόβεργες στη βάση της κατσαρόλας για να μη «πιάνει» το στιφάδο.
    11.Η κληματαριά για να μας δίνει σκιά.
    12.Ως διακοσμητικό.Ο γαμπρός μου πήρε αυτό το προστατευτικό του κλήματος που χρησιμοποιούν στην Σαντορίνη
    και διακόσμησε τον τοίχο στην αυλή του.Το αποτέσμα είναι ενδιαφέρον!
    13. Εκείνα τα χρόνια, λέει η ενενηντάχρονη μάνα μου, μάζευαν τον υγρό που άφηναν τα κλήματα όταν άρχιζαν να
    ζωντανεύουν την Άνοιξη και λούζονταν με αυτό οι γυναίκες.! Ότι αφήνουν μπόλικο υγρό-νερό τα κλήματα το
    παρατήρησα και εγώ. Αυτή όμως την χρήση δεν την γνώριζα.

  69. 67, Ω,ρεπστμ! Τώρα το είδα. Αμαν! Έχομε νέα;

  70. Παναγιώτης Κ. said

    Ξέχασα να περιλάβω στον κατάλογο τα τσίπουρα ή τσίκουδα μετά το καζάνι και αφού περάσει καιρός και χωνέψουν δίνουν κάτι ανάλογο με την κοπριά.

  71. Triant said

    Αν δείτε τσίπουρο (και χύμα) ‘Νταραίος’, πάρτε.
    Άνθρωποι μορφωμένοι, καλλιεργημένοι και σωστοί (και φίλοι). Είδα και τις εγκαταστάσεις τους στην Κυπαρισσία, με τις ανοξείδωτες διπλές δεξαμενές τους με τα υγρά άζωτά τους με τα όλα τους. Πρώτη ήλη μούστος.

  72. sirma said

    Α που χει κοπέλι θηλυκό
    και σουλτανί αμπέλι
    χτυπά το κωλαράκι ντου
    ωσάν το καμπανέλλι

  73. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    68.Το χυμό σταφυλιού επίσης. Όπως και τα κουκούτσια που κάνουν διάφορα καταπλάσματα και λίπασμα. Το τυρί που το φυλάνε μέσα σε υπόλειμμα μούστου, τρυγία (Σιφνιό; Για πες Κουτρούφι.

    Στ΄αμπέλι (θρυλικός τόπος)
    Πάρτε ένα ζευγαράκι μαντινιαδάκια.Πάνε μαζί.
    -Θυμάσαι όντε τσι τρώαμε στ΄αμπέλι τσι μπουρνέλες
    κι ήτρωα γω τς αγένωτες κι εσύ τσι γενωμένες;
    -Θυμάσαι όντε τσι τρώαμε στ΄αμπέλι τσι σταφίδες
    και τω μπροβάτω τσι ΄δινα γιατί δεν είχα ελπίδες;

  74. gpoint said

    # 70

    Εχω χρησιμοποιήσει τσιπουρόχωμα σε γλάστρες με αμαρυλίδες με εκπληκτικά αποτελέσματα !! Μοναδικό του ελάττωμα το ότι…ξεβάφει με το πότισμα !

  75. Σουμέλα said

    Ας πούμε και για τα αμπελόφυλλα που είναι σα μετάξια και κανουμε τα σαρμαδάκια. Τι νοστιμιά!
    Σουμέλα

  76. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ώπα νάτο, λεριό το τυράκι στο μούστο
    παραδοσιακό προϊόν της Λέρου είναι η Μυτζήθρα που γίνεται φρέσκια η ξερή καλυμμένη με την περίφημη τυριά ένα μίγμα από μούστο, λάδι και θυμάρι που της δίνη μια υπέροχη γεύση.
    http://www.xn--qxalnhl.com/proionta.html

  77. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>Τ΄αμπέλι θέλει αμπελουργό
    το σπίτι νοικοκύρη. η παραλλαγή σ΄εμάς.

    «Τ΄αμπέλι είναι μπελάς» αλλά πού το άκουσα; νομίζω ορεινή Πελ/νησο

  78. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    53 Γι αυτό το λέω. Να το έχουμε στο νου μας.

    59 Διάβασέ το σαν να μην πρόκειται για τον τίτλο αλλά για παράθεμα

    61 Ρασοπατεί, τι ωραίο!

  79. Πέπε said

    @60:
    > > Κουδούνια τα λέγανε τα απομεινάρικα τσαμπάκια στ΄αμπέλι ή αν ήταν κακοχρονιά και μένανε λίγα με γερές ρόγες κι αυτά κουδούνια για να δείξουνε την αποτυχία. «Ετρυγήσαμε κουδούνια».

    Α, ωραία. Να λοιπόν και τα «ξεκούδουνα». Θυμάμαι ότι την έχουμε συζητήσει αυτή τη λέξη, και ότι έχει αναφερθεί η σχέση της με τ’ αμπέλια και τα σταφύλια, δε θυμάμαι όμως αν είχαμε καταλήξει.

  80. Ριβαλντίνιο said

    Η οικουμενική φιλοισοφία του Τζελαλεντίν Ρούμι, ιδρυτή των Μεβλεβί Δερβίσηδων.

    Τέσσερεις άνδρες, ένας Πέρσης, ένας Τούρκος, ένας Άραβας και ένας Έλληνας έκαναν ένα μακρινό ταξίδι. Όταν τα λεφτά τους σώθηκαν, μάλωναν πώς θα ξόδευαν το τελευταίο νόμισμα που τους είχε μείνει. Θέλω να αγοράσω angur, έλεγε ο Πέρσης. Εγώ θέλω uzum, έλεγε ο Τούρκος. Όχι, εγώ θέλω inab, έλεγε ο Άραβας. Όχι , stafili, θα πρέπει να αγοράσουμε, έλεγε ο Έλληνας. Ένας άλλος ταξιδιώτης, ένας Σούφι που παρακολουθούσε τον καβγά τους είπε : «Δώστε μου το νόμισμα κι εγώ θα βρω τρόπο να ικανοποιήσω τις επιθυμίες όλων σας. Στην αρχή δεν ήθελαν να τον πιστέψουν. Μετά μην έχοντας άλλη λύση του έδωσαν το νόμισμα. Πήγε λοιπόν ο Σούφι στον μανάβη κι αγόρασε τέσσερα τσαμπιά σταφύλι. Αυτό είναι το angur μου, είπε ο Πέρσης. Μα αυτό είναι το uzum μου, ξεστόμισε ο Τούρκος. Μου φέρατε το inab , είπε ο Άραβας. Μα τι ; αναφώνησε ο Έλληνας, στη γλώσσα μου αυτό λέγεται stafili. Έτσι οι άνδρες σταμάτησαν κάθε καβγά και μοιράστηκαν το σταφύλι.

    (Ιστορία των Ελλήνων, ΔΟΜΗ, τόμος 8, Κεφ. 16, Βυζάντιο και Ανατολικός Κόσμος, Μπαϊρακτάρης Γρηγόρης).

    Ο Νώε έγινε γεωργός, ήρχισε να καλλιεργή την γην, και εφύτευσε μεταξύ των άλλων, και αμπελώνα. Επιε δε από τον οίνον και εμέθυσε. Μεθυσμένος δε καθώς ήτο, εγυμνώθη εντός της οικίας του, χωρίς να το αντιληφθή. Ο Χαμ, ο πρόγονος των Χαναναίων, είδε την γύμνωσιν του πατρός του και εξελθών εγνωστοποίησεν εμπαικτικώς το γεγονός στους δύο αδελφούς του, οι οποίοι ευρίσκοντο έξω. Αμέσως δε ο Σημ και ο Ιάφεθ έλαβον το ιμάτιον του πατρός των, έθεσαν αυτό στους ώμους των και οπισθοβατούντες μέχρι του πατρός των εσκέπασαν την γύμνωσιν αυτού έχοντες το πρόσωπόν των προς την αντιθέτον διεύθυνσιν, και έτσι δεν είδον καθόλου την γύμνωσιν του πατρός των.
    Ανένηψε και συνήλθε ο Νώε από την επίδρασίν του οίνου, έμαθε όσα έκαμεν ο νεώτερος υιός του ο Χαμ και είπε· “κατηραμένος θα είναι ο Χαμ και οι απόγονοί του. Υπηρέτης και δούλος θα είναι στους αδελφούς του”. Είπε δε ακόμη ο Νώε· “ευλογημένος ο Θεός του Σημ και ο Χαναάν θα είναι δούλος αυτού κατά την δικαίαν απόφασιν του Θεού. Ας αυξήση και ας πλατύνη ο Θεός την γενεάν και τας χώρας του Ιάφεθ και ας βάλη αυτόν να κατοική εις τας περιοχάς του Σημ, ο δε Χαναάν ας γίνη υπηρέτης του”.

    http://users.sch.gr/aiasgr/Palaia_Diathikh/Genesis/Genesis_kef.6-11.htm#Kef.9

    @ 63 smerdaleos

    «Δεν πρέπει να δυσανασχετεί κανείς» γράφει ό ρήτορας καί πολιτικός Θεμίστιος τό 383, «επειδή δέν εξολοθρεύτηκαν πρόρριζα οί Γότθοι. Γιατί τό λογικό καί ή φιλανθρωπία επιβάλλουν ώστε οί νίκες νά νά μήν καταστρέφουν, άλλά νά βελτιώνουν τούς εχθρούς.
    Τί τάχα, θα ήταν καλύτερο να γεμίσουμε την Θράκη με νεκρούς και όχι με γεωργούς ; να την παρουσιάσουμε γεμάτη από τάφους και όχι από ζωντανούς ανθρώπους ; να τη βλέπουμε γη χέρσα και άγρια και όχι καλλιεργμένη ; να μετράμε πτώματα και όχι αγρότες καλλιεργητές ; Όσοι έρχονται από τις περιοχές αυτέ μου λέγουν ότι οι Γότθοι (Σκύθες) χρησιμοποιούν τώρα το μέταλλο από τα ξίφη τους και τους θωρακές τους για να φτιάξουν δικέλλες και δρεπάνια, κι ότι έχοντας πει αντίο στον πολεμόχαρο Άρη, λατρεύουν τώρα την Δήμητρα και τον Διόνυσο
    (Ιωάννης Καραγιαννόπουλος, Το Βυζαντινό Κράτος).

  81. κουτρούφι said

    73. «Το τυρί που το φυλάνε μέσα σε υπόλειμμα μούστου»:
    Το τυρί που λέγεται «μανούρα», στην αποξηραμένη του μορφή το βάζουμε στη «γύλη» (το κατακάθι του μούστου από κόκκινο κρασί) για κάποιο διάστημα. Η μανούρα, λέμε τότε, είναι γυλωμένη.

  82. κουτρούφι said

    #81. Διόρθωση. Γύλη είναι το κατακάθι του κρασιού.

  83. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    81.Α ευχαριστώ! Καλά θυμόμουν. Με φίλεψαν φερμένο από το νησί πριν χρόνια.Άσπρο μελωμένο απόξω, με κρασομυρωδιά. Φίνο.

    «Απού ‘χει αμπέλια ας βάνει αργάτες», μια παροιμία που ακούγεται κάτω συχνά.Υποδεικνύει να μην παίρνεις πρωτοβουλίες για έγνοιες που ειν’ ευθύνη άλλων.

    Τ’ αμπέλι θέλει αμπελουργό,
    το σπίτι νοικοκύρη
    και το κάθε πλεούμενο,
    θέλει καραβοκύρη. (Από το νέτι)

  84. ΓιώργοςΜ said

    Κι ένα πονηρό λογοπαίγνιο: «Θα μου φέρεις ένα σταφύλι να στα-φυλίσω;»

  85. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πάντως, Νίκο, κι ο Σαμαράς, όταν ανέφερε το απόσπασμα σε ομιλία του, αποσυνδέσεις είπε. Ε, θα γνωρίζει καλά το έργο του συμπαραστάτη του από τα χρόνια της αλήστου μνήμης ΠΟΛ.ΑΝ. 😊
    Υπέρ του αποσυνδέσεις συνηγορεί και το γεγονός πως την επιμέλεια στον συγκεντρωτικό τόμο των ποιημάτων του Ελύτη την είχε ο Γιάννης Χάρης. Αποκλείεται να του ξέφυγε λάθος αυτού του …ψειράκια. 😊 Στις ποιητικές συλλογές και στα ιατρικά συγγράμματα δεν επιτρέπονται τυπογραφικά λάθη.

  86. Ιάκωβος said

    Το έχω ξαναματαπεί, αλλά μου φάνηκε ενδιαφέρον:

    Η κατανάλωση του αλκοόλ είναι παλιότερη από τον άνθρωπο. Οι μεγάλοι πίθηκοι, που ζούν και κυνηγάνε στην επιφάνεια του εδάφους δηλαδή εκτός, από μας, οι χιμπατζήδες κι οι μπονόμπο, αλλά και άλλα πρώτεύοντα, έχουν τη δυνατότητα να μεταβολίζουν το αλκοόλ κι αυτό γιατί εκεί κάτω βρίσκανε πεσμένους καρπούς που είχαν υποστεί ζύμωση και έτσι εξελίχτηκαν προς αυτήν τηην κατεύθυνση. Αντίθετα , οι πίθηκοι που ζούν στα κλαδιά δεν μπορούν να μεταβολίσουν τις αλκοόλες.

    Ακόμα, μελέτες έχουν δείξει, ότι μια από τις έμφυλες διαφορές των ανθρώπων, είναι ότι οι άντρες μεταβολίζουν καλύτερα το αλκοόλ από τις γυναίκες.

    (Δεν ξέρω αν αυτό ισχύει γενετικά. Και δεν ξέρω αν η έρευνες έχουν γίνει και πάνω σε γυναίκες σερβικής καταγωγής. Μερικές που γνωρίζω, βάζουν κάτω στο πιοτό και τον Τάρας Μπούλμπα. 🙂 )

  87. ΓιώργοςΜ said

    Το κρασοτύρι από την Κω, άλλο ένα τυρί που έχει σχέσεις με το αμπέλι.
    http://www.eliasmamalakis.gr/cheeses2.asp?perioxi=9
    Από την ιστοσελίδα ενός παραγωγού (http://www.krasotyri-giannou.gr)
    «(…)για το κρασοτύρι αναφέρεται πως κατά το 300 π.Χ. διατηρούνταν σε λάδι για να συντηρείται. Την περίοδο όμως εκείνη υπήρξε πρόβλημα με την παραγωγή του λαδιού στο νησί αλλά παράλληλα και μεγάλη αύξηση στην παραγωγή του κρασιού με αποτέλεσμα η ανάγκη του ανθρώπου να μπορέσει να συντηρήσει το τυρί τον οδήγησε να προσπαθήσει να το ωριμάσει μέσα σε κρασί. Αφού το αποτέλεσμα αποδείχθηκε επιτυχές και τα χαρακτηριστικά του τυριού βελτιώθηκαν και σε γεύση και σε ποιότητα οι κάτοικοι συνέχισαν να παρασκευάζουν το τυρί από τότε με την συγκεκριμένη συνταγή η οποία έχει επικρατήσει ως τις μέρες μας. «

  88. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Το κλήμα με τους/τις έλικες, τα αμπελόφυλλα και βέβαια το σταφύλι, είναι αγαπημένο μοτίβο για κέντημα, πλεκτό,φιλέ, κοφτό, μακραμέ κλπ. Για όλες τις τέχνες επίσης ,ζωγραφική,μπατίκ, γλυπτική, ξυλογλυπτική κλπ.
    Κάνει και παιχνιδιάρα ρίμα. Το πανελλαδικό:
    Εσύ ΄σαι το σταφύλι
    κι εγώ το τσάμπουρο
    φίλα με συ στα χείλη
    κι εγώ στο μάγουλο.

    Στο βιβλίο Τα Αυτόματα, διηγήματα του Κώστα Περούλη (τον Ιούλιο έβαλε ένα διήγημα εδώ ο Νικοκύρης) έχει το πολύ δυνατό διήγημα ο Τρύγος.Το θυμίζω με αφορμή το νήμα.

  89. Πάνος με πεζά said

    Φυσικά σήμερα είναι και μια μακρινή επέτειος, το 36 μ.Χ. έγινε η Αποτομή της κεφαλής του Ιωάννη του Πρόδρομου (Αη-Γιάννης ο … αποκεφαλιστής, που λένε). Από τις ελάχιστες ίσως εκκλησίες που είναι αφιερωμένες σε αυτή την επέτειο, μια που πανηγυρίζει σήμερα, είναι απέναντι από το σπίτι μου…

  90. Ιάκωβος said

    Η μελέτη του dna του σταφυλιού, vitis vinifera, και το δενδρόγραμμα της ιστορίας του δείχνουν ότι πρώτη φορά καλλιεργήθηκε κάπου στον Καύκασο, στη Γεωργία.

    Άλλες μελέτες δείξανε ότι σήμερα τα περισσότερα αμπέλια στον κόσμο κατάγονται μεν από τον Καύκασο, αλλά έχουν διασταυρωθεί και με άγριες τοπικές ποικιλίες.

    Επί Σοβιετίας πάντως, και φαντάζομαι και σήμερα, η Γεωργία, φημιζόταν για τα κρασιά της.

  91. 86

  92. sarant said

    85 Μα δεν υπάρχει αμφιβολία πως είναι σωστή η έντυπη έκδοση

    89 Θυμίζω πως στο διήγημα για τον θείο Αλκιβιάδη είδαμε έναν καβγά για το αποκεφαλιστής-αποκεφαλισθείς.

  93. 89, 92

    Τρι 30 Αυγ 16 Απόδοσις της εορτής της αποτομής της τιμίας κεφαλής Ιωάννου του Προδρόμου, (source ©: http://www.eortologio.gr)

    άρα αποκεφαλισθείς: το δικό του κόψανε, όχι αυτός αλλουνώνε

  94. gpoint said

    Πάντως τα σχετικά περί οίνου και της πρώτης -κατά Σοφοκλή- ποιήτριας μπορείτε να βρείτε εδώ σε μιια έμμετρη περίληψη της τραγωδίας (μετά την μεγάλη εισαγωγή)

  95. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Η πεθερά μου είχε πει (και ξαναπεί) ότι μέτραγε τις ρώγες από το σταφύλι για να είναι ακριβοδίκαιη όταν το μοίραζε στα δυο παιδιά της. Μια φορά καθώς σταφυλοτρώγαμε όλοι μαζί σπίτι της, πήρα επιδεικτικά ένα τσαμπί απ΄του ενός κι ένα απ΄του άλλου το πιάτο, λέγοντας «επειδή, από τα μετρημένα τρώει ο λύκος» 🙂

    Φλασιά, γιατί ρώγα κι όχι ρόγα;

    93. Είναι πολύ αστείο που ξέμεινε στη λαϊκή εκφορά παραποιημένο «αποκεφαλιστής».

  96. Γιάννης Ιατρού said

    89: Πάνος
    Μα Γι αυτό…

  97. Εδώ έξω, στη βεράντα, απέναντι από του ΤζιΠόιντ, ξαφνικά εξαφανιστήκανε όλα τα πετούμενα, χελιδονάκια, σπούργοι, 18τούρες, περιστέρια όλα! Απόρησα, μέχρι που πρόσεξα τρία γεράκια να κάνουνε κύκλους στα αψηλά…

  98. ΕΦΗ²

    ήρθε ο παλιότουρκος και μας έφαγε τα καλύτερα…

    http://nonews-news.blogspot.gr/2016/08/r.html

  99. Σουμέλα said

    …και το μελανοτύρι Νάξου ωριμάζει σε μούστο

  100. sarant said

    85 Ρωξ, την ρώγα. Έτσι το εχει και το ΛΚΝ

  101. και μια πολύ λογική ερώτηση των ημερών (σόρρυ για το όφφ-τόπικ)

  102. Αιμ said

    37 εξάλλου λέμε και : οτι δε φτάνει η αλεπού τα κάνει αγουριδες

  103. ΣΠ said

    Στην τρίτη γυμνασίου σε κάποια εθνική γιορτή είχα απαγγείλει τον Ύμνο στην Ελλάδα του Frédéric Mistral σε μετάφραση Κωστή Παλαμά. Ένας στίχος που τον θυμάμαι ακόμα επειδή εξαιτίας του έγινα (πολύ λογικά) αποδέκτης πειραγμάτων από τους συμμαθητές μου είναι:

    Πανίερη Αθηνά, τίναξε το πουλί σου στ’ αμπέλια μας απάνω τα σαρακωμένα.

    Αυτό που δεν έμαθα όμως είναι τι σημαίνει σαρακωμένα αμπέλια. Έχει σχέση με το σαράκι; Ξέρει κανείς;

  104. Νεσταναίος. said

    43.
    Το «κλήμα» όπως και το «κλάμα» έχουν ένα θέμα το οποίο είναι «κληματ» κα κλάματ» αντίστοιχα. Το εντοπίζει κανείς σε όλες τις πτώσεις εκτός της ονομαστικής
    και αυτό το θέμα ενέχει δυο στοιχεία που δεν υπάρχουν στο «κλω». Τα στοιχεία είναι το «μ» και το «τ». Δεν εμπορείς να προσπεράσεις την ύπαρξή τους
    και να λέγεσαι ετυμολόγος (ευτμολογος).

    Η ελληνική γλώσσα δεν είναι ούτε αλβανική ούτε ρουμανική. Ρήμα «κλω» δεν υπάρχει. Αυτό που υπάρχει είναι ένα περισπώμενο παράγωγο το οποίο εκπίπτει
    τριών διαφορετικών ρημάτων της έκτης συζυγίας των βαρυτόνων. Τα τρία ρήματα είναι το «κλάω», κλάσω ο μελων και έκλασα ο αόριστος. Το «κλέω», κλέσω
    ο μέλλων και έκλεσα ο αόριστος. Και το «κλόω», κλόσω ο μέλλων και έκλοσα ο αόριστος. . Όλα αυτά έχουν ένα περισπώμενο και είναι το «κλῷ». Και επειδή
    το περισπώμενο «κλῶ» εκπροσωπεί τρία διαφορετικά βαρύτονα ρήματα τριών διαφορετικών ετυμολογιών και τριών διαφορετικών εννοιών και πάρα πολλών
    διαφορετικών συνεκδοχικών σημασιών, καλό είναι να είναι ανύπαρκτο διότι επιφέρει μεγάλη σύγχυση.

    Καλά κρασιά και όχι κλάματα.

  105. 103 σαρακωμένα –> ξεραμένα/προσβεβλημένα από ασθένειες

  106. ΓιώργοςΜ said

    98 Πήγε και στο Δικταίον Άνδρον….

  107. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    100. Ευχαριστώ! Κόλλησε ο νους μου,έψαχνα ρήμα για ρίζα 😦 . Δεν είχα το λεξικό κοντά μα δεν το κοίταξα και στο νέτι, ηλιθιότητανευθυνότητα λέγεται αυτό.Συγγνώμη.
    98. Ε τον κεραβέλη! 🙂 κι
    106, τα περίμενα τα …Άνδρα 😦
    έβαλα ΄γω νωρίς το Σταφιδιανό σκοπό, γιατί η μουσική μας ενώνει (και το φαϊ βέβαια 🙂 )

  108. ΣΠ said

    105
    Ευχαριστώ. Από το σαράκι προέρχεται;

  109. 108 δε νομίζω.
    Αν και το σαράκι είναι σκουλήκι. Και το ζωντανό αμπέλι σίγουρα απειλείται από σκουλήκια αλλά όχι από σαράκι.

  110. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    103. Έχω κι εγώ κάπου συναπαντηθεί με το ποίημα, ίσως στα άπαντα του Κ.Π. Όπως το διάβασα τώρα >>Στων πυρωμένων τούτων βράχων την λαμπάδα,/ πρέπει να είναι λαμπράδα.Περισσότερο γιατί μου ξεπήδησε σαν γνωστό. Εντάξει το «κι αν πρέπει να πεθάνεις για την Ελλάδα …κλπ » ήταν γραμμένο με καλλιγραφικά σε χαρτονάκι στο σχολειό.
    109.Σαρακωμένο/σαρακοφαγωμένο λέγεται νομίζω και μεταφορικά ακόμη και για γερά ξύλα αν έχουν σχισμές, ουλές, βαθουλώματα κλπ (όπως σκωροφαγωμένο για στρογγυλότερες τρυπούλες π.χ. σε φύλλα δέντρου ή χαρτιού)

  111. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    (Με σαράκωνε το σαρακωμένο)
    Ο Κοτζιούλας! Πικρή Ζωή -Στα πρώτα λημέρια.
    «αντελικάτο είν’ το κορμί του, δε βαστάει, σαρακωμένο από τις πούντες τις παλιές.»
    https://www.goodreads.com/author_blog_posts/6263030

  112. Πάνος με πεζά said

    Εγώ πάλι ήξερα πως όσα δε φτάνει η αλεπού, τα φτάνει η καμηλοπάρδαλη…

  113. 112

    Εκτός εάν …

  114. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Πρώτη μέρα μετά τις διακοπές, μπήκα με χαρά για να ξαναβρεθώ με φίλους, με γνωστούς, και μη, αλλά διάβασα πρώτο (ως συνήθως) το μύνημα του αγαπημένου μου Γς, και μου κόπηκαν η χαρά και τα πόδια, και αν και το άρθρο είναι πολύ ωραίο, και ασχολούμαι πολλά χρόνια με το καλό κρασί, δεν μπορούσα να σχολιάσω τίποτα, κι ακόμα δεν μπορώ να το ξεπεράσω. Τώρα που ξαναμπήκα κάπως ισορροπημένος, είδα ενα σχόλιο του Γς, αλλά δεν τολμώ να το διαβάσω, δεν θέλω να πιστέψω αυτό που του συμβαίνει, κρίνοντας από τα λίγα παραπάνω μυνήματα, δεν πρέπει να έχει συμβεί το μοιραίο για την Ειρήνη.
    Για το άρθρο, έχω να πώ πως, είναι κρίμα (όπως και για τόσα άλλα) που δεν υπάρχει εθνική οινολογική συνείδηση, εθνικός εξαγωγικός σχεδιασμός, εκπαιδευτική πληροφόρηση από το δημοτικό ακόμα, για το αμπέλι τις πικοιλίες του, και το καλό κρασί, και φυσικά κανένα επιχειρηματικό πλαίσιο.
    Μπερδεύεται η σκέψη μου, και δεν μπορώ να γράψω κάτι άλλο, ας σκεφτούμε όλοι θετικά για την Ειρήνη και τον Γς, για το καλύτερο.

  115. ΣΠ said

    112
    Όσα δεν φτάνει η αλεπού πηδάει και τα πιάνει.

  116. Σταφυλόκοκκος, τα βακτηρίδια που φαίνονται στο μικροσκόπιο σαν τσαμπί σταφύλι.

    Staph, στην αμερικάνικη καθομιλουμένη, πιθανόν να έχει ριζική συγγένεια με το ομόηχο staff (ιστός, στέλεχος), λέει.

    Ο Μέρσα (MRSA = Methicillin Resistant Staphylococcus Aureus, ποικιλία σταφυλόκοκκου με ανθεκτικότητα σε αντιβιοτικά όπως μεθικιλίνη, έχει εξελιχθεί σε πονοκέφαλο για λοιμωξιολόγους, με πιθανές επικίνδυνες εξελίξεις στο μέλλον.

  117. sarant said

    114 Έτσι……

  118. ΣΠ said

    Από μικρός θυμάμαι το στιχάκι «εμείς οι τρεις οι φίλοι, που τρώμε το σταφύλι».

  119. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    119.Πρώτα σκέφτηκα τους 4 κι ύστερα είδα αυτό

  120. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

  121. Πάνος με πεζά said

    Kαι μεταβιβάσιμη..(η εγγυητική). Περίεργη στόφα καναλιού το «Εψιλον», είχε γίνει ξαφνικά ένα αναστημένο Alter (στα πάντα, όμως…)
    Και μου την έσπαγε που ότι όταν έβαζε επαναλήψεις, δεν παρείχε ένδειξη, όπως είναι υποχρεωτικό από το σχετικό κώδικα, αλλά…αρκούνταν στο λογότυπό του !

  122. 91,
    Απ’ αυτό βγαίνει και το ποτό Αμαρούλα στην Νότια Αφρική, κάτι σαν Μπέιλις στο πιο γευστικό (για όσους τους αρέσουν τα γλυκαντερά).

  123. Πάνος με πεζά said

    Μακριά, πάντως, από γλυκά οινοπνευματώδη, είναι ο ασφαλέστερος τρόπος για να μπεις γκολ…

  124. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

  125. sarant said

    119 Και μετά πώς πήγαινε; Κι οι άλλοι δυο κουμπάροι που…;

  126. Πάνος με πεζά said

    Μέχρι τότε όμως, η ΕΡΤ στέλνει εξώδικο στο ΣΚΑΪ για κλοπή εικόνας από τη λειτουργία της Παναγίας της Τήνου, το Δεκαπενταύγουστο…Σκεπασμένα λογότυπα και τέτοια ωραία επιστημονικά. (Εικονοκλοπή…Μια επιστήμη μόνη της. Παλιότερα, ειδικά στα ποδοσφαιρικά στιγμιότυπα, κάνανε ζουμ σε κροπαρισμένη εικόνα, για να φύγει το λογότυπο, έτσι ώστε στο τέλος δεν έβλεπες ούτε τη…μπάλα ! Χάνανε τη μπάλα οι άμυνες, τη χάνανε και οι σχολιαστές…)

  127. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Σταφυλή έχουμε και στο βάθος του στόματος.
    Ένα άγριο χόρτο βρώσιμο και εκλεκτό, λίγο σπάνιο,ο σταφυλίνακας.
    http://www.alekati.gr/%CE%BA%CE%B1%CF%81%CF%8C%CF%84%CE%BF_%CE%AC%CE%B3%CF%81%CE%B9%CE%BF

  128. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    126.Εμείς οι τρεις οι φίλες που τρώμε τσι σταφύλες
    κι οι άλλες δυο κουμπάρες που τρώνε αγκινάρες,
    λέγαμε μεις τα κορίτσα.Πράγματι έτσι.
    Οι άλλοι δυο κουμπάροι που τρώνε το κριθάρι, σα να λέγανε τ΄αγόρια 🙂

  129. ΣΠ said

    126
    …τρώνε το κουράδι.

  130. Γιάννης Ιατρού said

    χαιρετώ από τη βάση στην Πεύκη, όχι δηλ. ότι επέστρεψα κανονικά, εκτάκτως …. 😦

    Αλλά έχω τουλάχιστον σχετικά γρήγορη σύνδεση internet 🙂

    114: ΛΑΜΠΡΟ, όπως τα λες!
    (μην ξεχνάσεις να δοκιμάσεις τις φατσούλες που σου είπα στην τελευταία μας παραλιακή συνάντηση)

  131. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    126/130
    κι όπως φαίνεται, αυτοί οι τρεις οι φίλοι το τρώνε το σταφύλι.

  132. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    131.>>από τη βάση στην Πεύκη,
    πευκόβασος 🙂

  133. Αιμ said

    …. Που τρων το πορτοκάλι

  134. ΣΠ said

    132
    Ωχ, τι ήταν αυτό το κουσομπολίστικο βίντεο!

  135. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    135.Έψαχνα μήπως υπάρχει το παιδικό τραγουδάκι κι έπεσα πάνω στη φάβα. Δε βλέπω διόλου τιβί αλλά για τον υπόλοιπο κόσμο, μάλλον θα εξασφαλιστεί η συνέχεια στην αυριανή δημοπρασία.

  136. Αιμ said

    124 για να β γ ε ι ς γκολ αντε για να γίνεις

  137. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    126 – Που τρώνε το κοτσάνι, θυμάμαι που λέγαμε μικροί.

    131 – Γειά σου Γιάννη, δύσκολη μέρα η σημερινή, και τραγική για τον φίλο μας Γς και την Ειρήνη, που την έχω γνωρίσει λίγο, αλλά την έχω εκτιμήσει πολύ, ενώ για τον Γς, δεν έκρυψα ποτέ τα φιλικά αισθήματα που τρέφω, γι’ αυτόν τον μοναδικό εν Βίλχελμ Ράϊχ αδελφό μου, αυτός ξέρει καλύτερα. Όλη την μέρα, η σκέψη μου είναι μαζί τους.

    Υ.Γ – Η αλήθεια, είναι πως δεν θυμάμαι ακριβώς τι μου είπες για τις φατσούλες από τον υπολογιστή. Στο έχω πεί πως είμαι ηλεκτρονικός (και όχι μόνο) σκράπας.

  138. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    126 – Και τώρα που ξανασκέφτομαι, «εμείς οι δυό οι φίλοι» λέγαμε, γιατί δύο ήμασταν κι αγκαλιασμένοι προχωράγαμε και το τραγουδάγαμε, έτσι το θυμάμαι αχνά, τέλη 60 αρχές 70, στο Ν.Ψυχικό. Ίσως σε άλλα μέρη να ήταν τρείς οι φίλοι, αλλά τότε οι κουμπάροι γιατί ήταν δύο;

  139. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    124 – Ό,τι κι αν πίνεις, αν το πίνεις και δεν σε πίνει, δεν μπαίνεις ποτέ γκόλ.

  140. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Γεια σου Λάμπρο.Ναι το τέλος του Αυγούστου,επιφύλασσε αυτό το πολύ πολύ οδυνηρό για το Γς.
    Έτυχε στο κοντινό μου περιβάλλον άνθρωποι που επανήλθαν μετά από εγκεφαλικό, και από βαρύ μάλιστα, και ευχόμουν και για την Ειρήνη το ίδιο. Τώρα τα λέει δύσκολα ο Γς…
    Για τις φατσούλες, αφού ξέρεις από το πληκτρολογιο και βάζεις τις δυο τελείες : και το άνοιγμα παρένθεσης ) άμα τα βάλεις δίπλα αυτά και πατήσεις έντερ, κανονικά σα να είναι μια λεξούλα με δυο στοιχεία, βγαίνει χαμόγελο. Αν βάλεις : και μετά αριστερή παρένθεση ( πάλι σαν μια λέξούλα μ’ αυτά τα δυο,έχεις το λυπημένο χαμόγελο. Σαν λεξούλα όμως με δυο ψηφία ,δεν την κολλάς,αφήνεις κενό μπρος και πίσω της. 🙂

  141. spatholouro said

    139
    Έτσι και στη Φρεαττύδα την ίδια ακριβώς εποχή, ανά δύο αγκαλιασμένοι όπως στο χασάπικο και βηματίζοντας πηδηχτά:

    Εμείς οι δυο οι φίλοι
    που τρώμε το σταφύλι
    κι άλλοι δυο οι φίλοι
    που τρώνε τα γλυκά

  142. Για όποιον ενδιαφέρεται, το πρωτότυπο του Inne gregau του Μιστράλ εδώ.
    T’ αμπέλια μας τα σαρακωμένα θα μπορούσαν να είναι αναφορά στη φυλλοξήρα που είχε καταστρέψει τα αμπέλια της Γαλλίας λίγες δεκαετίες πρωτύτερα, αλλά το πρωτότυπο φαίνεται να μιλάει για τρωκτικά:
        Minervo santo, abrivo ta civèco
        Sus lou ratun que manjo lis escot !
    ή, γαλλικά:
        Minerve sainte, lance ton hibou
        Sur les rongeurs du pampre de nos vignes,
    Εν πάσει περιπτώσει, σ’αυτό το φιλελληνικό ποίημα χρωστάει ο Μιστράλ τους διάφορυς δρόμους που φέρουν το όνομά του στην Ελλάδα και που συχνά τον γράφουν Μυστράλ. Οδοί Δάντη, Ρακίνα, Γκέτε (ή έστω Γοιθείου), Πούσκιν δεν υπάρχουν, οδοί Μιστράλ και Βερανζέρου ναι — και Βίκτωρος Ουγκώ, βεβαίως, αλλά (πιστεύω) κυρίως για χάρη του Ελληνόπουλου που θέλει βόλια και μπαρούτι.

    Αφού έγραψα τα παραπάνω, θυμήθηκα πως το ποίημα του Μιστράλ το συζητήσαμε διά μακρών πριν από σχεδόν έξι χρόνια.

  143. Εδώ

  144. Ε τι στο διάβολο συμβαίνει;
    Εδώ! https://sarantakos.wordpress.com/2010/12/05/kyriakomeze/

  145. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ούτε οδός Σαίξπηρ υπάρχει. Αλλά γιατί να μην υπάρχει οδός Πούσκιν, ενώ ο ποιητής έγραψε φιλελληνικά ποιήματα; Να φταίει που ήταν Ρώσος; 😊

  146. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Και καμιά οδός Μιστράλ δεν είναι η Γκαμπριέλα 😦

  147. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    141- Νάσαι καλά ΕΦΗ, κάπως ετσι μου τα είπε κι ο Ιατρού, όταν πίναμε ουζάκι στην παραλιακή ταβερνούλα, και σιγά μη το θυμόμουν ακόμα. Θα αποθηκεύσω το σχόλιό σου, και για να μη σας πρήζω με γραπτά χαμόγελα, αλλά και για να εξελιχθώ λιγάκι, κι εγώ ο ηλε κρο μανιόν.

    142 – Ναι πηδηχτά όπως το λές, αν κι είχατε άλλο μοτίβο στο τέλος. Τι θέλουν τα παιδιά για χαρούν; μόνο λίγη ξενοιασιά και χαίρονται με το τίποτα.

    Συμβουλή προς νέους γονείς, μην προσπαθείτε να εξαγοράσετε ΑΚΡΙΒΑ τις ενοχές σας απέναντι στα παιδιά σας, σας έχουν ελάχιστη ανάγκη, απλώς, τις λίγες φορές που σας θέλουν (αν δεν τα έχετε κάνει εξαρτημένα και νευρωτικά) πάρτε τα αγκαλιά και παίξτε μαζί τους μέχρι να εξαντληθούν, δεν στοιχίζει τίποτα, θα αργήσουν να σας ξανα«ενοχλήσουν» και θα το θυμούνται σε όλη τους την ζωή, και προπαντός, δείξτε τους εμπιστοσύνη, και μικρά, και όταν μεγαλώσπυν.

  148. sarant said

    145 Το είχα ξεχάσει

  149. Γιάννης Ιατρού said

    148: ΛΑΜΠΡΟ, πάντως σαν λίγο «στερημένο» σε κόβω (από το μπλογκ). Διακιολογημένα δηλαδή, αφού έκανες «δίαιτα» … 🙂

  150. Alexis said

    Καλησπέρα.
    Μόλις τώρα μπήκα και πήρα χαμπάρι το κακό που βρήκε τον Γς
    Τι να πω…
    Κουράγιο…
    Και εύχομαι να πάνε όλα καλά…

    Για την ζαμπέλα έτσι όπως τα λέει ο Corto στα σχόλια 14, 26 και 28 είναι τα πράγματα.
    Και κακώς πλασάρεται σαν «ποικιλία σταφυλιού» γιατί απλούστατα βοτανικά δεν είναι σταφύλι, είναι άλλο είδος!
    Είναι τεράστια ανευθυνότητα αυτό που κάνουν κάποιοι στα χωριά των Τζουμέρκων να καταναλώνουν και κυρίως να πουλάνε τσίπουρο από ζαμπέλα.
    Και φυσικά μακριά από οποιοδήποτε χύμα τσίπουρο εάν δεν ξέρεις και δεν έχεις εμπιστοσύνη σ’ αυτόν που το φτιάχνει!

  151. Γιάννης Ιατρού said


    Εδώ

  152. Αντώνης said

    86 https://www.youtube.com/watch?v=2XwEzBmhdmM

  153. ΣΠ said

    126, 130
    Φαίνεται ότι μόνο στην δική μου παιδική παρέα ακουγόταν η δύσοσμη εκδοχή.

  154. ΓιώργοςΜ said

    154 Μπαααα

  155. 148, …τα παιδιά…χαίρονται με το τίποτα….

    Θυμάμαι σε κάποια παιδικά γενέθλια σ’ ένα πάρκο οι γονείς είχαν προσλάβει κι έναν κλόουν για να διασκεδάσει τα πιτσιρίκια. Εκεί, λοιπόν, που άνοιγαν τα δώρα του εορτάζοντος, κάποιο δώρο ήταν συσκευασμένο με ένα μακρύ και χοντρό σκοινί γύρω-γύρω – μόλις λύθηκε το σκοινί για να αφαιρεθεί το περιτύλιγμα, τα πιτσιρίκια, λες και ήταν μιλημένα, παράτησαν τα δώρα και τον κλόουν, κι άρχισαν να παίζουν μ’ ένα απλό σκοινί, τουλάχιστον για κάνα μισάωρο!

    «Φιδάκι», να λέει το ένα, «κορώνα» να λέει το άλλο τυλίγοντάς το γύρω απ’ το κεφάλι του, «ο Ταρζάν από το δέντρο», το τρίτο, «τραβάμε την βαρκούλα», «tug-of-war*», «κυψέλη με μέλισσες», κι άλλα πολλά που δεν τα θυμάμαι. Κι ο κλόουν κοίταγε…

    Σε άλλη παρόμοια φάση, το δώρο ήταν σε μεγάλο χαρτοκιβώτιο, κι όταν ανοίχτηκε, όλα τα μικρά παράτησαν το δώρο, μπήκαν μέσα στο χαρτοκιβώτιο που το κάνανε σπιτάκι, κι έπαιζαν μέσα-έξω όλο το βράδυ…
    ——–
    διελκυστίνδα – το αγώνισμα, δεν ξέρω καλύτερη λέξη.

  156. sarant said

    156 Ωραία ιστορία!

  157. Αγάπη said

    Καλησπέρα με ένα πολύ αγαπημένο μου
    το «Σταφύλι μου κρυστάλλινο»

  158. Αγάπη said

    https://www.youtube.com/watch?v=QvC5swkjcSo Αυτό το είπαμε;

  159. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    156 – Μου θύμισες μιά παρόμοια περίπτωση με τις κόρες μου όταν ήταν μικρές (7-10 αν θυμάμαι καλά) με τα δώρα του αη Βασίλη. Είχαμε πάρει το τραινάκι της Μπάρμπι για την Ελεωνόρα, και κάτι πιο μικρό της Μπάρμπι για την Δανάη. Εγώ επέμενα να μη δώσουμε τόσα πολλά λεφτά, γιατί τα θεωρούσα χαζοπαίχνιδα, θα έπαιζαν για λίγο καιρό και μετα θα τα παράταγαν, αλλά η Παπέν ήταν ανένδοτη, ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΓΡΑΨΕΙ
    ΣΤΟ ΓΡΑΜΜΑ, βλέπεις εμείς μεγαλώσαμε φτωχά, δεν μπορούσα να την πείσω πως δεν μας έλειπαν τα ακριβά παιχνίδια, αλλά η επαφή που είχαμε εμείς με τα παιδιά μας. Στο ταμείο – σφαγείο, που περιμέναμε να μας πιάσουν το σπληνάντερο, (ακόμα τσούζει, ήταν βαρβάτος ο αράπης) μου τράβηξαν την προσοχή κάτι μικρά κουκλάκια, σκιουράκια; νυφίτσες; κάτι τέτοιο, που όταν τα πίεζες λίγο, έβγαζαν έναν χαρακτηριστικό όπως αυτά τα ζωάκια, και πολύ μου άρεσαν. Είδα πως έκαναν δύο ευρώ το ένα, και πρότεινα στην Παπέν να πάρουμε αυτά για αγιοβασιλιάτικα δώρα, όχι για οικονομία, λεφτά είχαμε αρκετά, αλλά γιατί το παιδί που είχα (και έχω ακόμη) μέσα μου, μου έλεγε πως μ΄αυτά θα χαρούν περισσότερο τα κορίτσια. Το σκοτεινό βλέμμα της με προσγείωσε στην πεζή καταναλωτική πραγματικότητα, κέρδισε η διαφήμιση και το γυαλιστερό, αλλά αγόρασα και τα κουκλάκια. Όταν άνοιξαν τα δώρα χάρηκαν, τα πήρανε και πήγαν στην σοφίτα για παιχνίδι, ενώ εγώ, με τα σκιουράκια μου στο κρεβάτι να σκούζουν. Μόλις τα άκουσαν κατέβηκαν να δούν τι είναι, -τι είναι αυτά μπαμπά; – το δώρο μου από τον άγιο Βασίλη – και τι είναι; σκουράκια ράτσας κάστορα (πάντα διαστρέβλωνα τα παραμύθια που τους έλεγα, και μπέρδευα τα ζώα, όπως πχ, το αλογοπρόβατο) – να τα δούμε λίγο; – όχι – (πές όχι στο παιδί, να σου γίνει κολλιτσίδα) – γιατί; είναι δικά μου, εσείς έχετε τα δικά σας δώρα, που είναι καλύτερα – να τα πιάσουμε λίγο; όχι είναι ευαίσθητα και μπορεί να κολλήσουν καμιά αρρώστια – έλα βρε μπαμπά, για λίγο μόνο – όχι – ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΛΙΓΟ – καλά εντάξει, ακόμα περιμένω να μου τα επιστρέψουν. Πήραν το μεγάλο κουτί από το τραίνο, έκοψαν από τα άλλα κουτιά διάφορα κομμάτια χαρτόνι, κι έκαναν όροφο και δωμάτια, έκαναν αυλή, δημιούργησαν πάρκο, δάσος, κι ό,τι μπορεί να φανταστεί ένα παιδικό μυαλό, για μήνες ολόκληρους κατασκεύαζαν διάφορα εξαρτήματα για τον Σπίθουρα και την Αρσινόη, τις Μπάρμπι δεν τις ξανάπιασαν στα χέρια τους, μέχρι που τις χαρίσανε σε κάποια παιδάκια. Ήταν κι η τελευταία χρονιά που τους έφερε ο αη Βασίλης ακριβά δώρα, κι η Παπέν πείστηκε επιτέλους, πως τα πιο όμορφα πράγματα στην ζωή, είναι δωρεάν.

    Για τον Γς και την Ειρήνη.

  160. gpoint said

    # 160

    Ρε συ Λάμπρο γιατί σκοτώνεις τραγούδι του Ντύλαν με καραγκιοζοπαίχτες της μουσικής ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

    χάνουν την σημασία τους οι στίχοι αντί να τονίζονται, δεν είχε μπει τυχαία στο τέλος του άλμπουμ New Morning αλλά όπως τελειώνεις την μέρα με μια προσευχή.

  161. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    161 – Γιατί μου αρέσει αυτή η εκτέλεση, και γιατί δεν μπορώ την φωνή του Ντίλαν, που είναι μεν μεγάλος τραγουδοποιός και στιχουργός, αλλά γκαρίζει αφόρητα δε, και είναι και φάλτσος, φυσικά γούστα είναι αυτά, όποιος θέλει τον ακούει. Όσο για την προσευχή, όπως κι ο Γς, είμαι άθρησκος και δεν προσεύχομαι, ούτε στην αρχή ούτε στο τέλος της ημέρας, μου αρκεί να την αντιλαμβάνομαι.

  162. Γιάννης Ιατρού said

    162: ΛΑΜΠΡΟ,
    μην είναι τόοοσο σίγουρο για όλα, άσε και καμιά πισινή… 🙂

    Η ιστοριούλα με τις μικρές πολύ καλή 🙂

  163. Γιάννης Ιατρού said

    σίγουρος

  164. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    163 – Σίγουρος είμαι μόνο για το ότι κάποια στιγμή θα πεθάνω (στα 131 από ηθελημένο ατύχημα) και για ότι αποδεικνύεται, πάντως ξέρω καλά τι λέω.

  165. ΓιώργοςΜ said

    156, 160 κλπ: Σιγά-σιγά τα ξεχνάμε καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν, αλλά νομίζω όλοι έχουμε κάτι τέτοιο να θυμηθούμε. Πολλές φορές έχουν παίξει τα παιδιά μου περισσότερο με τη συσκευασία παρά με τα (τάξης 50-80€) περιεχόμενα. Όχι πως το περιεχόμενο δεν ήταν καλό παιχνίδι.
    Όσο για τα ευτελή παιχνίδια να προσθέσω πως μέχρι πρόσφατα, μου ζητούσαν να φέρνω κούτες από το σουπερμάρκετ (κυρίως από το Λιντλ που τις έχει εύκαιρες), κι έφτιαχναν αυτοκίνητα, έπιπλα….

    Το λένε και τα βιβλία/περιοδικά/ιστοσελίδες άλλωστε, «ότι δώρα και να πάρεις στα παιδιά, πάλι με τα τάπερ στην κουζίνα θα παίζουν», αληθές για τις πολύ μικρές ηλικίες. Τα παιδιά θέλουν να κάνουν αυτό που κάνεις εσύ, αντιγράφουν. Δεν ακούν αυτό που τους λες να κάνουν, βλέπουν το παράδειγμά σου, κι εκεί είναι το στοίχημα: Να δείχνεις το καλύτερο, να γίνεσαι καλύτερος για να έχουν κάτι αξιόλογο ν’ αντιγράψουν.

  166. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    163.α. Ώρα για τέτοια… 😦 😦

  167. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    166 – » Να δείχνεις το καλύτερο, να γίνεσαι καλύτερος για να έχουν κάτι αξιόλογο ν’ αντιγράψουν.» Δεν διαφωνώ μ΄αυτό που λές, αν και δεν είναι σίγουρο πως θα ακολουθήσουν το δικό σου παράδειγμα, είναι και η κοινωνία που θέλει να τα κάνει κομματικούς, θρησκευτικούς, αθλητικούς και καταναλωτικούς πελάτες, και θέλει κουπί κι ευελιξία από μέρους το γονιών για να το αποτρέψουν. Όμως, το σημαντικότερο για μένα, είναι να μη σκοτώσεις το παιδί μέσα σου όταν μεγαλώσεις, ΜΟΝΟ μ΄αυτό μπορείς να συνεννοηθείς με τα παιδιά, αλλιώς δημιουργείται το χάσμα των γενεών, με τα γνωστά αποτελέσματα.

  168. Ριβαλντίνιο said

    Εμένα ο μπαμπάς μου και η μαμά μου μου είχαν πάρει αυτά απ’το υστέρημά τους :

    10.000 δρχ.

    6500 δρχ.

    Δεν θυμάμαι ποσό.

  169. Γιάννης Ιατρού said

  170. Ριβαλντίνιο said

    @ 170 Γιάννης Ιατρού

    🙂 🙂 🙂

    Τι κουτάκια είναι ; Αμίτες ; 🙂

  171. ΓιώργοςΜ said

    168 Άκουσα κάποτε, και μου είχε φανεί τελείως άστοχο, πως «το παιδί το διαμορφώνει η κοινωνία στην οποία μεγαλώνει, όχι η οικογένεια». Επαναστάτησα τότε, αλλά βλέπω πως είχα λάθος τις αναλογίες στο μυαλό μου.
    Κεφαλαιώδης ο ρόλος της οικογένειας, αλλά όχι σε ποσοστό 90/10, ούτε καν 50/50 ίσως. Αυτό που διατηρεί τη σημασία του ρόλου είναι η συνέχεια-οι εκφραστές των άλλων επιρροών (σχολείο, παρέες, τηλεόραση, διαδίκτυο κλπ κλπ) δεν είναι οι ίδιοι συνέχεια. Φυσικά το πόσο δραστηριοποιούνται ή όχι οι γονείς έχει μεγάλη, τεράστια σημασία
    Όσο για το παράδειγμα, δεν έχω αυταπάτες πως θα το ακολουθήσουν απόλυτα, ούτε πρέπει να κάνουν κάτι τέτοιο. Στην καλύτερη περίπτωση θα γίνουν κάτι σαν κι εμένα, ενώ εγώ θα ήθελα να γίνουν κάτι καλύτερο. Δε διεκδικώ για τον εαυτό μου την τελειότητα, αλλά ακόμη κι αν δεχτούμε πως αυτά που σκέφτομαι/πιστεύω/υποστηρίζω εγώ έχουν κάποια αξία σήμερα, αυτό δε σημαίνει πως θα έχουν την ίδια αξία σε 10 ή 20 χρόνια.

  172. sarant said

    169 Το τελευταίο το έπαιζα με τις κόρες μου

  173. Πέπε said

    172:
    Νομίζω ότι ανάμεσα σε άλλα παραδείγματα που δίνει κανείς -θέλοντας και μη- στα παιδιά του (και τα ακολουθούν ή δεν τα ακολουθούν για μια σειρά περίπλοκων λόγων) είναι και το κατά πόσο ακολουθεί ο ίδιος το παράδειγμα της κοινωνίας.

    Αν κάνεις όπως όλοι (ή, αντίθετα, αν κάνεις το αντίθετο απ’ όλους τους άλλους), δεν έπεται μεν ότι και το παιδί σου θα κάνει το ίδιο, μπορεί από αντίδραση να κάνει το αντίθετο ή πολύ απλά κάτι τρίτο, αλλά πάντως ανεπηρέαστο δε θα μείνει.

    (Προς το παρόν μιλώ εντελώς στον αέρα, τώρα θ’ αρχίσω να μαθαίνω στην πράξη…)

  174. Γιάννης Ιατρού said

    174β: Όπως το διατυπώνεις Πέπε, έβαλες σχεδόν όλες τις παραλαγές μέσα (εκτός το από το να σε μιμηθεί) 🙂

    Παραδειγμα (για το …ή πολύ απλά κάτι τρίτο 🙂 )

    – Τι διαβάζεις πατέρα;
    – Για τον ντα Βίντσι…
    – Και ποιός είν΄αυτός
    – Ιταλός, της Αναγέννησης….
    – Πήρε η Καρδίτσα Ιταλό; Τι λες τώρα!

  175. Dimi said

    Μεγάλωσα σε ένα φτωχό σπίτι ,είχα ευτυχισμένα παιδικά χρόνια.Ο πατέρας μας διάβαζε ιστορίες του Ιουλίου Βερν από βιβλία που δανειζόταν από την κινητή Βιβλιοθήκη της Βέροιας που περνούσε από το χωριό μου.Μας διηγήθηκε από στήθους τις περιπέτειες του Οδυσεα και κομμάτια από τους άθλιους του Ουγκω.Οι δικές του σπουδές ήταν τα 6χρονια φυλακής που έκανε από το 46 έως το 52 ,όχι δεν ήταν ποινικός.Συμφωνω με το πνεύμα των συνομιλητών ,βλέπω σήμερα αυλές και δωμάτια γεμάτα με τεράστια πλαστικά παιχνίδια,ξέρετε από που αγορασμένα,τα παιδιά δεν τα παίζουν.Τωρα που έγινα πρόσφατα γιαγιά ξέρω τι θα κάνω με το παιδί του παιδιου μου, ελπίζω ότι και οι γονείς του .Θελει όμως και κουράγιο γιατί τα παιδιά έχουν γύρω τους τα γνωστά πρότυπα,προκλήσεις.

  176. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    174.Πέπε,πιστεύω ότι απ΄τον ίδιο τον εαυτό μας, όταν μεγαλώσουμε αρκετά και μπορούμε να αυτοαναλυθούμε ώριμα, βλέπουμε με αρκετά μεγάλη ασφάλεια αυτό που θα συμβεί στα παιδιά μας.Αυτό που διαπιστώνουμε ότι συνέβη σ΄εμάς σε σχέση με τους γονείς μας, θα συμβεί και στο μέλλον με τα παιδιά μας. Μας αντιγράφουν,ίσως όχι ακριβώς,μπορεί όμως και ακριβώς σε κάποια, κυρίως όμως τους περνάμε,συνειδητά κι ασυνείδητα, το βλέμμα στη ζωή.Ασφαλώς το σχολείο,οι δάσκαλοι,οι συναναστροφές και τα διαβάσματά μας μας κάνουν επίσης αυτό που είμαστε,αλλά μια κατεύθυνση,μια αρχική πυξίδα, θα τη βρει κανείς αν το ψάξει μέσα του, πως είναι απ΄το σπίτι του, όποιο κι αν είναι αυτό. Έχω στο νου μου και το λέω κι ανθρώπους που ξεκίνησαν κάτω από ειδικές ή πολύ ειδικές συνθήκες (ορφάνια, σκληρότητα, ίδρυμα κλπ) και πάλι το αρχικό περιβάλλον διαμόρφωσε, άφησε το αποτύπωμα στο πώς βλέπουμε τα πράματα, η πρώτη γωνία ,πώς να το πω, απ΄όπου τα φωτίζεις πριν αρχίσει η επεξεργασία τους με το μυαλό,τις γνώσεις ή το συναίσθημα.
    175. 🙂

    Άσχετο,αλλά σχετικό με το νήμα.
    Σ΄ένα τουί γράφει «Σας κλέβω σύκα»- μόνο αυτό

  177. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    176. Δε θα έγραφα το σχ.177, αν σας είχα διαβάσει νωρίτερα. Περιττεύει μετά το δικό σας.
    Καληνυχτίζω κι από δω.
    (παρασύρθηκα από την κουβέντα και καλά έκανα).Είναι που έχω μια αδημονία/αναρώτηξη πώς να πω, με τις άδειες των καναλιών,εγώ που δε βλέπω καν τηλεόραση :). Κυρίως για την πρωτοφανούσικη διαδικασία (επί τέλους)

  178. Πέπε said

    @175:
    > > Όπως το διατυπώνεις Πέπε, έβαλες σχεδόν όλες τις παραλαγές μέσα (εκτός το από το να σε μιμηθεί)🙂

    Πώς, την έβαλα: «δεν έπεται ότι θα κάνει το ίδιο» (ίσως δεν το διατυπώνω πολύ ξεκάθαρα) σημαίνει ότι, πάντως, μπορεί και να κάνει το ίδιο.

    Προσπάθησα να απέχω όσο είναι δυνατόν από κάθε είδους προφητείες: δεν μπορώ να πω πού το παιδί θα μιμηθεί τον γονέα και πού θα απομακρυνθεί, αλλά πιστεύω ότι κανένα από τα δύο δε θα είναι συμπτωματικό, άσχετο από το παράδειγμα που παίρνει.

  179. 177, …Σ΄ένα τουί γράφει «Σας κλέβω σύκα»- …

    Τι εννοεί, είναι συκαί ο αγώνας;

  180. gpoint said

    # 175

    Από όλες τις Αναγέννησες της Καρδίτσας είναι η πιο ξακουστή λόγω δεσμών με ΑΕΚ και Βάϊο Καραγιάννη. Πριν 30 περίπου χρόνια η τότε ΝουΔου ίδρυε αγροτικές και άλλες ενώσεις με το όνομα Αναγέννηση. Δεν ξέρω αν και οι ποδοσφαιρικές είναι ιδίας προέλευσης.

  181. gpoint said

    Λοιπόν Λάμπρο θα σου πω μια πραγματική ιστορία που έζησα από κοντά, χωρις λεπτομέρειες στα πρόσωπα για ευνόητους λόγους…

    Ηταν μια γυναίκα καταπληκτική…σπουδασμένη, όμορφη στα νιάτα της, καθηγήτρια και… έπιανε το κομπερεσέρ κάνοντας με εκβραχισμό τα νταμάρια περιβόλια που τα καλλιερούσε κιόλας. Διορατική είχε αναλάβει τα οικονομικά της οικογένειας αυγαταίνοντας την περιουσία αλλά εντελώς άσχετη με νοικοκυροσύνη και μαγειρική. Είχε κι ένα άλλο ελάττωμα, κάτι περίεργες αντιλήψεις για κάποια πράγματα που ξέφευγαν από τον ορισμό του ιδιόρρυθμου και πλησίαζαν ασυμπτωτικά τον ορισμού του τρελλού. Π.χ. ντάλα μεσημέρι δήλωνε με απίστευτη σοβαρότητα πως «τώρα που νύχτωσε πάω για ύπνο, καληνύχτα σας» αφήνοντας άφωνους τους παραβρισκόμενους. Στο κρίσιμο σημείο όταν όλοι τσιμπιόμαστε, επενέβαινε ο σύζυγός της -ένας τελείως μετρημένος άνθρωπος υψηλόβαθμο στέλεχος σε υπουργείο- που δήλωνε σοβαρότατα πως » για να το λέει η τάδε, έτσι είναι, δεν το βλέπετε που έχει σκοτεινιάσει ; » !!! Ο άνθρωπος αυτός δεν ήταν τρελλός, το πίστευε πραγματικά προκειμένου να μην χάσει τον «θησαυρό» του.

    Τότε ήταν που έμαθα πως ο τρελλός χρειάζεται ΕΝΑΝ ΜΟΝΟ άνθρωπο να του λέει ναι για να είναι ευτυχής και πως αυτός ο άνθρωπος δεν είναι απλά δυστυχής αλλά νομίζει κιόλας πως είναι ευτυχισμένος στο παραμύθι του, χειρότερα κι από τα πρεζάκια.

  182. ΓιώργοςΜ said

    174 Δίκιο έχεις, η αντιγραφή είναι σε πολλά επίπεδα. Από το πρώτο ξεκινώντας (πως μιλάς, πως τρως, πως περπατάς) και ανεβαίνοντας στο πως συναναστρέφεσαι και ποια είναι η στάση ζωής (με το ρεύμα, κόντρα στο ρεύμα, σε άλλη πορεία). Η αντιγραφή είναι απόλυτη στην αρχή (διακρίνω πως μάλλον είσαι νεοφώτιστος μπαμπάς), ενώ η εφηβεία δίνει τη δυνατότητα στο παιδί που φυσιολογικά, βιολογικά, επαναστατεί, ν’ απορρίψει πράγματα. Η ελπίδα είναι να κρατήσει (και αντίστοιχα ν’ απορρίψει) τα σωστά πράγματα.

  183. Γιάννης Ιατρού said

    178: ΕΦΗ
    ….Είναι που έχω μια αδημονία/αναρώτηξη πώς να πω, με τις άδειες των καναλιών,εγώ που δε βλέπω καν τηλεόραση..

    Έφη, συνοψίζοντας:

  184. Γιάννης Ιατρού said

    184: Και για όσους αγωνιο΄λυν με τις άδειες, εδώ η αποκλειστική εικόνα από τα ενδότερα στη δημοπρασία 🙂

  185. sarant said

    185 🙂

    Κατακυρώθηκαν, λέει, οι δύο.

  186. Γιάννης Ιατρού said

    186: Ναι, έτσι λένε …
    Αλλά επειδή έχει και μια ποιητική φλέβα το ιστΙολόγιο …

  187. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    184,185 Χα χααα!
    186.Κατακυρώθηκαν λέει οι δύο
    Δύο;
    O Τζήμερας ο Θ. λέει : (δε βάνω λινκ)
    ΕΡΤ1
    ΕΡΤ2
    ΕΡΤ3
    ΕΡΤ4
    ΕΡΤ5
    ΕΡΤ6
    ΕΡΤ7

  188. Χάλια θα πάν’ τ’ αμπέλια φέτο…

  189. Βαγγέλης από τη Χίο said

    Καλησπέρα
    Ο Οινοπίων γιος του Διονύσου, (ή του Θησέα και της Αριάδνης). Ήταν αδελφός των Θόα, Στάφυλου και Πεπάρηθου, μαζί με τους οποίους γεννήθηκε στη Λήμνο (άλλο οινοπαραγωγό νησί). Δίδαξε στους Χιώτες την αμπελουργία και παιδιά του ήταν η νύμφη Χιόνη και οι Τάλος Ευάνθης, Μέλας, Σάλαγος και Αθάμας
    Από τα ονόματα γίνεται φανερή η σχέση με το σταφύλι και μάλιστα τα ονόματα των παιδιών του Οινοπίωνα ήταν οι ονομασίες των τύπων του κρασιού της Χίου. Στην αρχαιότητα ο κορυφαίος Χιώτικος οίνος ήταν ο Αριούσιος, ακριβός και αγαπητός στα Ρωμαϊκά συμπόσια

    Σήμερα με τη λέξη αμπέλι δηλώνεται κυρίως ο αμπελώνας, ενώ το φυτό (;) λέγεται κουρβούλα και το μεγάλο τσαμπί κουντούρα. Τέλος αν και έχει χαθεί η λέξη ληνός (πάτος-πατητήρι) σώζεται η λέξη υπολήνιο ως πολήμι.

  190. sarant said

    190 Μπράβο, το πολήμι και το ποδόχι, τα έχω στις Λέξεις που χάνονται.

  191. Ένα από τα δημοφιλέστερα φρούτα της εποχής της αρχής του φθινοπώρου είναι το σταφύλι το οποίο διαθέτει διατροφική αξία και επιπλέον έχει μεγάλη ιστορική διαδρομή.

    Πώς όμως μπορούμε να κερδίζουμε από τα οφέλη του σταφυλιού καθόλη τη διάρκεια του χρόνου από τη στιγμή που το νωπό σταφύλι είναι διαθέσιμο για λίγες μόνο εβδομάδες; Μα φυσικά απολαμβάνοντάς το στην αποξηραμένη του μορφή, ως σταφίδα.

    Συγκεκριμένα η μαύρη κορινθιακή σταφίδα είναι ένα προϊόν χωρίς συντηρηρητικά, εύκολα διαχειρίσιμο και μπορούμε να τη βρίσκουμε καθόλη τη διάρκεια του χρόνου, λαμβάνοντας ταυτόχρονα σε συμπυκνωμένη μορφή όλα έκεινα τα θρετικά συστατικά που διαθέτει το νωπό σταφύλι από το οποίο προέρχεται!

    https://greekraisins.wordpress.com/2016/09/01/%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%86%CF%8D%CE%BB%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BA%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%BD%CE%B8%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%AE-%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%86%CE%AF%CE%B4%CE%B1/

  192. Έλα, ένα νέο ρηματάκι!

  193. spiral architect said

    Περί μεθυλικής αλκοόλης:
    [..] Σύμφωνα με τους γιατρούς από το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Πάτρας, η 20χρονη, λαμβάνοντας τη σωστή θεραπεία αναμένεται να ξεπεράσει το πρόβλημα της νεφρικής ανεπάρκειας που προκάλεσε στην υγεία της η ουσία μεθανόλη, την οποπια χρησιμοποιούν οι επιτήδειοι για να νοθεύουν τα ποτά. Ήδη στην άτυχη κοπέλα γίνονται, καθημερινά, αιμοκαθάρσεις. [..]

  194. Λ said

    Σήμερα επέστρεψα από τις διακοπές μου και από μέσες άκρες κατάλαβα ότι ο Γς έχει χάσει την αγαπημένη του γυναίκα. Τα θερμά μου συλλυπητήρια.

    Μέχρι στιγμής πίστευα ότι ο Στάφυλος ήταν Σκοπελίτης. Κολύμπησα στην παραλία του Στάφυλου Σκοπέλου Μάρτη μήνα.

    Εμείς λέμε: εμείς οι τρεις οι φίλοι που τρώμε το σταφύλι κι εσείς οι τρεις οι γάροι που τρώτε το κριθάρι (κλιττάρι).

    Για τους αμπελώνες της Γεωργίας ας όψεται (σικ) ο Γκόρμπι που τους ξερίζωσε. Ας όψεται και ο Βασιλείου που ξερίζωσε τους Κυπριακούς αμπελώνες για να γλύψει την ΕΕ.

    Λέμε: Όποιος έχει γένια έχει και τα χτένια

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: