Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τα έπη των Αριμασπών – 7 (Δημήτρης Σαραντάκος)

Posted by sarant στο 30 Αυγούστου, 2016


Εδώ και λίγο καιρό άρχισα να δημοσιεύω, σε συνέχειες, το μυθιστόρημα του αλησμόνητου πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, «Τα έπη των Αριμασπών» (2004). Η σημερινή συνέχεια είναι η έβδομη. Η προηγούμενη συνέχεια βρίσκεται εδώ. Όσο είμαστε στο καλοκαίρι θα δημοσιεύουμε συνέχειες κάθε Τρίτη.

Ο αφηγητής, ο Νίκος, σε μια σύσκεψη στο γραφείο του μεγαλοεκδότη Βελή, αναγνωρίζει στο πρόσωπο ενός νεοφερμένου συνεργάτη τον παλιό του φίλο Χρήστο, συναγωνιστή του από την ΕΠΟΝ και αναλαμβάνει να συνεργαστεί μαζί του για την έκδοση ενός τόμου. Ο Χρήστος κάνει λόγο για τον Αριστέα τον Προκοννήσιο και το χαμένο έργο του Αριμάσπεια έπη και αποκαλύπτει ότι έχει στα χέρια του την αραβική μετάφραση των Επών αλλά ότι σκοπεύει να την πουλήσει ακριβά.

Βρισκόμαστε στο δεύτερο κεφάλαιο, που έχει τον τίτλο «Η ομάδα των τριών» και γνωρίσαμε το τρίτο μέλος της ομάδας που θα αναλάβει την έκδοση του τόμου, τον πολιτικό μηχανικό Δημήτρη Γερμιώτη, καθώς και άλλους συνεργάτες της εγκυκλοπαίδειας.

mimis_jpeg_χχsmallΥλοποιώντας την εντολή του Βελή, αποφάσισα να μαζευτούμε ένα βραδάκι οι τρεις μας να βάλουμε μπρος τη δουλειά. Προηγουμένως όμως θέλησα να ξεκαθαρίσω το ζήτημα του Χρήστου. Κάτι δε μου πήγαινε καλά μαζί του. Από επιστήμονα με τα δικά του προσόντα και από αριστερό με τέτοιο αγωνιστικό παρελθόν, δεν περίμενα να βάλει έτσι το θέμα της αμοιβής. Εγώ τους ανθρώπους αυτούς, τους παλιούς μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού, τους έχω πολύ ψηλά στην εκτίμησή μου. Ίσως γιατί εγώ έκατσα στ΄ αυγά μου και την έβγαλα σχετικά καθαρή.  Όχι βέβαια αβρόχοις ποσίν, και το αναλογούν ξύλο έφαγα στην Ασφάλεια και τη μισή θητεία μου στη Μακρόνησο την έκανα, (όταν όμως τα δύσκολα είχαν πια περάσει)  και δύο φορές απολύθηκα από τη δουλειά μου και όλα τα σχετικά. Αυτοί όμως πέρασαν από φωτιά και σίδερο. Ο Χρήστος με τη στάση του λέρωνε την εικόνα που είχα σχηματίσει. Αποφάσισα να ζητήσω πληροφορίες από το Γιώργο, το μοναδικό πολιτικό πρόσφυγα της Τασκένδης που ξέρω καλά.

Ο Γιώργος Σ. είναι άλλη περίπτωση. Τριατατικός, είχε σοβαρή ανάμιξη στην Αντίσταση και υπήρξε ένας από τους συντελεστές της νίκης των ανταρτών στο Φαρδύκαμπο, τότε που πιάστηκαν αιχμάλωτοι εξακόσιοι Ιταλοί με τον οπλισμό τους και μαζί τους όλα τα αρχεία της μεραρχίας Τζούλια. Κι αυτό το σαραντατρία, όταν  ο Άξονας κυριαρχούσε σ’ όλη την Ευρώπη. Καταδικάστηκε τότε σε θάνατο από τους Γερμανούς, αλλά γλίτωσε, γιατί, με τη βοήθεια του δεσπότη, του Ιωακείμ, δραπέτευσε μέσα από την Γκεστάπο της Κοζάνης και βγήκε στο βουνό. Μετά τη Βάρκιζα είχε το σχετικό μερίδιο στο κυνηγητό και, όταν οι αντάρτες μπήκαν στη Νάουσα, πέρασε στο Δημοκρατικό Στρατό. Πολέμησε ως το τέλος και με την υποχώρηση βρέθηκε στη Σοβιετική Ένωση. Στην Τασκένδη σπούδασε χημικός και πήρε διδακτορικό. Επαναπατρίστηκε το ΄66. Αποδείχτηκε πως ήξερε καλά το Χρήστο, αλλά από την πρώτη μου μίλησε πολύ επιφυλακτικά για τον παλιό μου συμμαθητή.

“Κοίτα να δεις, αυτός, μετά τα γεγονότα του ΄56, από φανατικός ζαχαριαδικός εκδηλώθηκε υπέρ του Κολιγιάννη κι αυτό του εξασφάλισε υποτροφία, χάρη στην οποία έκανε το διδακτορικό του. Είχε σπουδαία προσόντα, ήταν εργατικός  και θα γινόταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο αν δεν ήταν καιροσκόπος και ιδιοτελής. Τελικά το ΄64 ή το ΄65 τα κανόνισε κι έφυγε από τη Σοβιετική Ένωση”.

“Μα τί μου λες τώρα. Αυτός στην Ελλάδα ήρθε πριν λίγους μήνες”.

“Μπορεί. Εγώ δε σού ΄πα πως επαναπατρίστηκε το ΄65. Δεν ήρθε στην Ελλάδα αλλά, όπως μάθαμε, πήγε στην Αγγλία, στον αδελφό του”.

Τότε θυμήθηκα αυτά που μου είχε πει ο Χρήστος για τον αδερφό του, όταν ήρθε στο σπίτι μου, πως δηλαδή μόλις τέλειωσε το γυμνάσιο ναυτολογήθηκε, ταξίδεψε λίγα χρόνια και τελικά εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο, όπου άνοιξε εστιατόριο και έκανε λεφτά.

Ξανάφερα τη συζήτηση στο φίλο μου.

“Τι εννοείς λέγοντας τον καιροσκόπο και ιδιοτελή;”

“Κοίτα, αυτός από πολιτικής πλευράς ήταν ανεμοδούρα. Πάντα πήγαινε με την ηγεσία, όποια κι αν ήταν αυτή. Θυμάμαι σαν πέθανε ο Στάλιν, στη συγκέντρωση που κάναμε έκλαιγε φανερά και επί σαράντα μέρες φορούσε μαύρο περιβραχιόνιο. Μετά το εικοστό συνέδριο όμως εκδηλώθηκε αδιάλλακτος εχθρός της προσωπολατρίας και έκανε σκληρή κριτική σε πολλούς, κατηγορώντας τους για σταλινικούς. Φυλαγόταν όμως ακόμα να στραφεί κατά του Ζαχαριάδη και μόνο μετά την έκτη Ολομέλεια, που τον καθαίρεσε, πήρε θέση εναντίον του. Και να σκεφτείς πως ο ίδιος ο Ζαχαριάδης τον είχε επιλέξει για ανώτερες σπουδές.

“Εντάξει, αυτά είναι καιροσκοπισμός, εσύ όμως τον είπες και ιδιοτελή”

“Πάνω σ’ αυτό δεν έχω σίγουρα στοιχεία, άλλωστε οι σπουδές και η ζωή μας χώρισαν νωρίς, αλλά μετά που έφυγε από την Τασκένδη ακούστηκε πως είχαν χαθεί πολλά σπουδαία αρχαία χειρόγραφα από τη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου. Είπαν τότε πως τα έβγαλε ο Χρήστος στο εξωτερικό για να τα πουλήσει”.

Τελικά οι πληροφορίες που πήρα επιβεβαίωσαν τους χειρότερους φόβους μου αλλά ταυτόχρονα με σιγούρεψαν πως ο παλιός μου φίλος είχε στην κατοχή του κάτι το χειροπιαστό, σχετικά με τα Αριμάσπεια Έπη. Για την ώρα αποφάσισα να είμαι πολύ προσεχτικός και επιφυλακτικός απέναντι του, ενώ ταυτόχρονα μ’ έτρωγε η περιέργεια να μάθω το περιεχόμενο, τουλάχιστο, των Επών. Σκέφτηκα λοιπόν να μην τον αποθαρρύνω σχετικά με τη μεσολάβησή μου ή όχι στον Βελή, ώστε να εκμαιεύσω όσο περισσότερες πληροφορίες μπορούσα και κυρίως να τον πείσω να δημοσιοποιήσει τα Έπη.

 

H σύσκεψη των τριών μας έγινε στο σπίτι μου. Ο Δημήτρης κι ο Χρήστος ήρθαν μαζί, με το αμάξι του πρώτου. Ο Χρήστος είχε μαζί του ένα χοντρό τετράδιο, όπου, όπως φάνηκε στη συνέχεια, είχε τις δικές του προτάσεις για την πορεία της δουλειάς.

Εγώ, όψιμος εραστής της πληροφορικής, γράφω τα πάντα σ’ έναν προσωπικό υπολογιστή, που αγόρασα πέρσι. Αυτό το θαυμαστό μηχάνημα με κατάχτησε σε τέτοιο βαθμό που σχεδόν ξέμαθα να γράφω με το χέρι. Όπως ήταν φυσικό αρκετήν ώρα τη φάγαμε στην επίδειξη και το σχολιασμό των δυνατοτήτων του υπολογιστή.

Οι δυό φίλοι μου διατηρούσαν ζωηρές επιφυλάξεις αναφορικά με το αν η αντικατάσταση του γραψίματος με το χέρι σε χαρτί από την εγγραφή με πληκτρολόγιο σε δισκέτα είναι καλό πράγμα. Βλέποντας ότι η κουβέντα θα τραβούσε μακριά την έκοψα, παρακαλώντας το Χρήστο να μας δείξει αυτά που είχε ετοιμάσει. Ταυτόχρονα έβαλα στα ποτήρια μας ούζο και  σε δυο μπωλ ξηρούς καρπούς. Ο Χρήστος άνοιξε το τετράδιο κι άρχισε να μιλά.

“Από όσα κατάλαβα κι απ’ όσα μου είπες, ο Βελής θέλει να καταγράψουμε όλες τις εγκαταστάσεις μινωϊτών Κρητών, Αχαιών και Ελλήνων πέρα από τα όρια της ηπειρωτικής Ελλάδας και του Αιγαίου, από την προϊστορία ως τις μέρες μας. Εγώ σας ετοίμασα μια πρώτη βιβλιογραφία, στην οποία πρέπει ν’ ανατρέξουμε, αλλά όπως είναι φυσικό οι περισσότερες πηγές μου είναι σοβιετικές και θάναι δύσκολο για σας που δεν ξέρετε ρωσικά να τις χρησιμοποιήσετε”

“Μη φοβάσαι, ο Δημήτρης μιλά ρωσικά”

Γκαβαρίτε λι πα ρούσκι;” τον ρώτησε ξαφνιασμένος. Ο Δημήτρης σχεδόν κοκκίνισε. Μού ‘ριξε μιαν επιτιμητική ματιά και κάτι του ΄πε στα ρωσικά. Ανταλλάξαν μερικές ακόμα φράσεις σ’ αυτή τη γλώσσα και, καθώς μου φάνηκε πως είχαν σκοπό να συνεχίσουν, τους έκοψα

“Εγώ δε μιλάω τη γλώσσα, μπορώ όμως να χρησιμοποιήσω άνετα αγγλική κι αμερικάνικη βιβλιογραφία”.

Συνεχίσαμε συζητώντας σ’αυτή την κατεύθυνση και ύστερα από μια περίπου ώρα είχαμε κάνει μιαν αρχική κατανομή της δουλειάς που θάκανε καθένας απ’ τους τρεις μας. Ετοίμασα κι ένα σύντομο μνημόνιο για τον Βελή.

“Αλήθεια τί ξέρετε για τα Αριμάσπεια Επη που αναφέρατε προχτές;” ρώτησε ο Δημήτρης το Χρήστο.

Αυτός του απάντησε με διάφορες γενικολογίες. Ήταν φανερό πως δεν ήθελε να επεκταθεί στο θέμα.

“Αλήθεια πού μάθατε ρωσικά;” αντιρώτησε

“Στην Κατοχή με τον πατέρα μου, με βάση μια Ρωσική Σύνοψη, που, άγνωστο πώς, έπεσε στα χέρια μας. Ξέροντας απ΄ έξω το ελληνικό κείμενο και καθώς το ρωσικό είναι κατά λέξιν  μετάφραση του, μας ήταν πολύτιμη. Φυσικά μετά την Κατοχή εγώ συνέχισα στον Ελληνοσοβιετικό, όπου ο δάσκαλος μου έμεινε έκπληκτος με τους αρχαϊσμούς που χρησιμοποιούσα καθώς και με την αφθονία εκκλησιαστικών λέξεων που ήξερα”.

Η συζήτηση προχώρησε σε γενικά θέματα, ώσπου τέλειωσαν οι ξηροί καρποί και αδειάσαμε ένα καραφάκι ούζο.

 

Την άλλη μέρα ήρθε να με δει ο Χρήστος, μόνος του.

“Δεν ήθελα να μιλήσω για τα Αριμάσπεια Επη μπροστά στο φίλο σου, έχω όμως φέρει κάτι για σένα”, μου λέει και βγάζει από την τσάντα του ενα άλλο τετράδιο

“Για να ξέρεις, τα Επη των Αριμασπών, τουλάχιστον στην αραβική τους έκδοση, αποτελούνται από τέσσερα σχεδόν αυτοτελή και ανεξάρτητα μεταξύ τους κομμάτια. Το πρώτο μπορούμε να πούμε πως είναι είδος  Προλόγου και ουσιαστικά περιγράφει το ταξίδι του Αριστέα προς τη χώρα των Υπερβορείων, το δεύτερο είναι Ύμνος στον Απόλλωνα και αναφέρεται στην πορεία του Φοίβου στις χώρες των Αριμασπών και των Υπερβορείων και στην καθιέρωση της λατρείας του στα μέρη του βορρά, καθώς και στις σχέσεις των Υπερβορείων με τη Δήλο, το τρίτο είναι η αφήγηση της μάχης μεταξύ Αριμασπών και των Γρυπών, που φύλαγαν το χρυσάφι του βορρά και το τέταρτο περιγράφει την αποστολή των δώρων των Υπερβορείων προς το ιερό του Απόλλωνα στη Δήλο, μετά την κατάργηση της απευθείας μετάβασης εκεί εκπροσώπων τους”.

“Γιατί είπες έκδοση κι όχι μετάφραση;” τον ρώτησα όταν σταμάτησε για να πάρει ανάσα.

“Δεν έχουμε κανένα άλλο στοιχείο, που να μας βεβαιώνει πως είναι πιστή μετάφραση. Το αρχικό κείμενο των Επών στα ελλήνικά έχει χαθεί. Ίσως από τον καιρό που κάηκε η Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας ή το πιθανότερο κατά τους πρώτους μεταχριστιανικούς αιώνες. Ύστερα το αραβικό κείμενο δεν είναι έμμετρο αλλά πεζό και σε πολλά σημεία του είναι φορτωμένο με εκτεταμένες παρεκβάσεις, σαν είδος σχολιασμού, που οπωσδήποτε δεν ανήκουν στο αρχικό σώμα των Επών. Είναι ξέρεις περίεργο αλλά οι Άραβες, μολονότι λαός με ποιητική ιδιοσυγκρασία, δεν έδωσαν στην ελληνική λογοτεχνία και ποίηση την ίδια προσοχή που έδωσαν στην ελληνική φιλοσοφία και επιστήμη, προτιμώντας την περσική και ινδική ποίηση. Δεν αποκλείεται τα Αριμάσπεια Έπη να μη τα πήραν απευθείας από το ελληνικό κείμενο αλλά από κάποια περσική τους μετάφραση. Αυτό φυσικά είναι δικη μου υπόθεση αλλά εξηγεί γιατί ορισμένα σημεία είναι σκοτεινά, είτε διότι οι Άραβες μεταφραστές  έχουν εξαραβίσει ή έχουν μεταφράσει λανθασμένα πολλά προσωπικά ονόματα, τοπωνύμια και εθνωνύμια, είτε έχουν παρανοήσει το νόημα ολόκληρων παραγράφων, άσε που κάπου κάπου το κείμενο αραβοφέρνει σε τέτοιο βαθμό που αν δεν αναφερόταν σε στεριανά ταξίδια, θα θύμιζε  πολύ Σεβάχ Θαλασσινό”.

“Μα κι ο Σεβάχ θυμίζει σε πολλά τη δική μας Οδύσσεια”

“Ξέρεις το σωστό είναι Σίντμπαντ, όπως τον λέν οι δυτικοευρωπαίοι. Ο πραγματικός τίτλος του έργου ήταν Σίντμπαντ ες Σάουαχ, δηλαδή Σίντμπαντ ο ναυτικός, στην πρώτη όμως ελληνική μετάφραση, σε έκδοση Βενετίας, πριν διακόσια και πάνω χρόνια, έμεινε μόνο το Σάουαχ που έγινε Σεβάχ….”

“Από την άλλη μεριά όμως έχουμε στα ελληνικά και κάποιο άλλο έργο με τίτλο ο φιλόσοφος Σιντίπας”, πρόσθεσα.

“Είσαι ενήμερος βλέπω”,  παραξενεύτηκε ο Χρήστος. “Πάντως ο Σεβάχ έχει πάρει πολλά όχι μόνο από την Οδύσσεια αλλά κι από ένα πολύ παλαιότερο αιγυπτιακό έργο την Ιστορία του ναυαγισμένου ναύτη, πούναι χίλια χρόνια αρχαιότερο”.

“Αυτό το τελευταίο μη το πεις ποτέ μπροστά στον Βελή, αν θες να εξακολουθήσεις να δουλεύεις στην Εγκυκλοπαίδεια. Οι αρχαίοι Ελληνες είναι αρχαιότεροι όλων”,  τον πείραξα. “Έχεις να μου διαβάσεις τίποτα σήμερα;”

“Κάτι έχω, από το δεύτερο μέρος τον Ύμνο στον Απόλλωνα, αλλά δεν είναι χτενισμένο, το αντέγραψα όπως το πρωτομετάφρασα”.

Γέμισα τα ποτήρια μας με πορτοκαλάδα κι έκατσα αναπαυτικά για ν’ακούσω. Ο Χρήστος ήπιε δυο γουλιές κι άρχισε να διαβάζει. Ήταν μια επίκληση προς τον Φοίβο Απόλλωνα, όταν αυτός έφευγε για να ξεχειμωνιάσει στη χώρα των Υπερβορείων. Το όνομα του Φοίβου συνόδευαν πλήθος επίθετα, όπως γίνεται και στα Ομηρικά Έπη ή στους Ορφικούς ύμνους.

“Δεν ξέρεις πόσο παιδεύτηκα για να βρω κατάλληλες λέξεις που να αντιστοιχούν στα αραβικά επίθετα. Τα Σμινθεύς, Λυκωρέας, Μουσηγέτης, Λοξίας τα αντιστοίχησα σχετικά εύκολα. Για τα άλλα: εκάεργος, εκηβόλος, χρυσόκομος και τα ρέστα τα έβαλα κατά συμπερασμόν. Δεν ξέρω αν απέδωσα σωστά το επίθετο των Υπερβορείων “υπέροχοι”. Η αραβική λέξη είναι μουτάσιμ αλλά πιστεύω πως στο ελληνικό κείμενο θα ήταν αμύμονες και δε βρήκα να το αποδώσω στα νέα ελληνικά με άλλη καλύτερη λέξη από υπέροχοι”.

“Στάσου να δεις πως το αποδίδει το Ομηρικό Λεξικό του Πανταζίδη”.

Έψαξα στη βιβλιοθήκη μου, βρήκα το χοντρό βιβλίο κι αφού το ξεφύλλισα

“Εδώ είναι: αμύμων αμύμονος, άψογος, αξιέπαινος, αξιόλογος, υπέροχος, λαμπρός. Συνέχισε”.

Και ο Χρήστος συνέχισε να διαβάζει. Το κείμενο αναφερόταν στην αγάπη που είχαν οι Υπερβόρειοι για τον Απόλλωνα και πως όταν έφυγε από τη χώρα τους, για να γυρίσει στη Δήλο, τον συνόδεψαν κουβαλώντας τα δώρα τους πέντε παλικάρια και δυο όμορφες κοπέλες, που μείναν γνωστές με τα ελληνικά τους ονόματα, η Άργη και η Ώπις. Οι νέοι και τα κορίτσια όμως, γοητεύτηκαν από την ομορφιά του νησιού και της θάλασσας

…………… μαγεμένοι από τη Δήλο 

και  την κρασόχρωμη θάλασσα

όπως μου το διάβασε ο Χρήστος, δε γύρισαν ποτέ πίσω στην πατρίδα τους.

“Οι Άραβες γράφουν “τη σκούρα σαν κρασί θάλασσα”

“Σωστά το μετάφρασες. Είναι ο “οίνωψ πόντος” του Ομήρου. Τί ωραία απεικόνιση των νερών του Αιγαίου σαν κοντεύει να βασιλέψει ο ήλιος και το βαθυγάλαζο χρώμα τους παίρνει πορφυρές αποχρώσεις”,   συμφώνησα.

Στη συνέχεια μου διάβασε πως σε εφτά χρόνια οι Υπερβόρειοι ξανάστειλαν τα δώρα τους με νέα συνοδεία. Άλλους πέντε νέους και δυο άλλες κοπέλες, την Υπερόχη και τη Λαοδίκη. Αλλά και πάλι όλοι τους αρνήθηκαν να γυρίσουν κι έμειναν για πάντα στη Δήλο.

“Αυτό το βεβαιώνουν ο Ηρόδοτος και ο Παυσανίας”, διέκοψα. “Όταν οι Αθηναίοι, επί Πεισιστράτου, θέλησαν να αποκαθάρουν το χώμα της Δήλου, απομακρύνοντας όλους τους τάφους και τα οστά που περιείχαν, ξαναβρήκαν τους τάφους των Υπερβορείων κοριτσιών, τους οποίους και δεν πείραξαν, γιατί με τον καιρό οι ντόπιοι τις λάτρευαν ως θεές”

“Φυσικά. Αυτή η αποκάθαρση αφορούσε τους τάφους των κοινών θνητών ενώ τα υπερβόρεια κορίτσια με τον καιρό, όπως είπες, λατρεύτηκαν σαν θεές. Μάλιστα ήταν έθιμο, όταν τα κορίτσια της Δήλου ήτανε να παντρευτούν να κόβουν μια πλεξίδα από τα μαλλιά τους και να την αποθέτουν, τυλιγμένη γύρω από ένα αδράχτι, πάνω στον τάφο της Υπερόχης και της Λαοδίκης που βρισκόταν μέσα στο ναό της Αρτέμιδας, αριστερά όπως μπαίνεις και πάνω στον  τάφο ήταν φυτρωμένη μια ελιά. Τα παληκάρια που τις συνόδεψαν παντρεύτηκαν με ντόπιες και οι απόγονοί τους είχαν κάποιο κληρονομικό αξίωμα και ονομάζονταν Περφερείς”.

“Αυτή η αποκάθαρση ήταν πρόσχημα των Αθηναίων για να μονιμοποιήσουν την κατοχή του νησιού. Απαγορεύοντας όχι μόνο να θάβονται αλλά και να γεννιούνται άνθρωποι στο νησί, (οι ετοιμόγεννες γυναίκες πήγαιναν να γεννήσουν στη διπλανή Ρήνεια ή στη Μύκονο), εξασφάλιζαν την κυριαρχία τους,  μια που η Δήλος δεν είχε γηγενείς κατοίκους”

“Ο Ηρόδοτος περιγράφει επίσης τους τάφους της Άργης και της Ώπιδας, διευκρινίζοντας ότι βρίσκονταν  πίσω από  το ναό της Αρτέμιδας,  κοντά στο εστιατόριο των Κιείων και αντικρύζανε τη θάλασσα”.

“Ναι, βέβαια. Οι νεότεροι αρχαιολόγοι βρήκανε και τους τέσσερις τάφους. Στους δύο, που υποτίθεται ότι ανήκαν στη Υπερόχη και τη Λαοδίκη, τα λατρευτικά ευρήματα ανάγονται στη Μυκηναϊκή εποχή ενώ στους άλλους δύο, που πρέπει να ανήκουν στην Άργη και στην Ώπιδα, η λατρεία ξεκίνησε από πολύ πιο παλιά, από την Κυκλαδική εποχή. Αρα μεταξύ των δύο δυάδων δεν μεσολάβησαν εφτά χρόνια αλλά κάποιοι αιώνες”.

“Φαίνεται απίστευτο σε τόσο παλιά χρόνια να υπήρχε επικοινωνία ανάμεσα σε τόσο απομακρυσμένες περιοχές”.

“Εντυπωσιακό είναι πράγματι, όχι όμως απίστευτο. Το επιβεβαιώνει η αρχαιολογική έρευνα. Σε ανασκαφές που έγιναν στην ΕΣΣΔ, σε προϊστορικόν οικισμό που εντοπίστηκε στη συμβολή των ποταμών Κάμα και Τσουρόβαγια…”

“Πού είν’ αυτοί;

“Στη βόρεια Ρωσία. Εκεί λοιπόν μεταξύ άλλων βρήκανε ενα αγαλματάκι αιγυπτιακό, που παριστάνει το θεό των Αιγυπτίων  Άμμωνα. Κι από την άλλη μεριά  στα ερείπια της αιγυπτιακής πόλης Μέμφις βρέθηκε μια μικρή πέτρινη πλάκα , όπου έχει χαραχτεί η εικόνα μιας γυναίκας με μακρύ χοντρό φόρεμα, που αρμέγει έναν τάρανδο, ενώ την παρακολουθεί μια άλλη  γυναίκα του βορρά με ένα σκυλί, ράτσας άγνωστης στην Αίγυπτο…”

“Λοιπόν αυτά δεν τα ήξερα”

“Για ξαναδιάβασε τον πρώτο τόμο της Ιστορίας του Ελληνικού Εθνους, του Παπαρρηγόπουλου. Εκεί ο συγγραφέας αναφέρεται σε ελληνικά γλυπτά, παλαιότερα της εποχής του Αλέξανδρου, που βρέθηκαν στο κινεζικό Σιν Κιάνγκ  (Τσουγγαρία το λέει) και που ο ίδιος τα είδε στο μουσείο της Κοπεγχάγης.  Και να σου πω και κάτι άλλο;  Στις ανασκαφές που χρόνια τώρα διενεργεί η Ακαδημία Επιστημών της ΕΣΣΔ στην Κεντρική Ασία, που τις διευθύνει μάλιστα και ένας δικός μας, δηλαδή ελληνικής καταγωγής, ο Βίκτωρ Σαρηγιαννίδης, δε βρέθηκαν μόνο πόλεις που ίδρυσε ο Αλέξανδρος και οι Διάδοχοι, αλλά σε πολλά σημεία μαρτυρίες της επικοινωνίας των περιοχών αυτών με το προϊστορικό Αιγαίο. Μυκηναϊκά αγγεία, βραχογραφίες αρμάτων πανόμοιων με τα μυκηναϊκά και άλλα. Αν ήξερες ρωσικά θα σού΄δινα ένα τεύχος του περιοδικού Ναούκα ι Ζιζν΄, που αναφέρει για αυτά τα ευρήματα διεξοδικά”.

“Βέβαια κάποιοι μπορεί να ισχυριστούν πως αυτά προϋπήρχαν στην Κεντρική Ασία και μας τα έφεραν από κεί οι Ινδοευρωπαίοι, μολονότι εγώ δεν πιστεύω πως υπήρξε ποτέ ινδοευρωπαϊκή φυλή αλλά και αν υπήρξε, η κοιτίδα της δε θα ήταν κεί πέρα. Πρέπει να ήταν εδώ κοντά”.

“Δεν έχω εγκύψει στο θέμα αλλά μου φαίνεται πως δεν έχεις άδικο. Διάβασα τη μελέτη δύο σοβιετικών, πως οι Ινδοευρωπαίοι προέρχονται από το σημερινό Κουρδιστάν. Πρέπει πάντως να συνδέεται η διάδοση των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών με την εξάπλωση της γεωργίας αφ’ ενός και του αλόγου αφ’ ετέρου. Για να επανέλθω όμως στα Έπη, πολλούς φιλόλογους τους έχει προβληματίσει το ενδεχόμενο μιας τόσο παρωχημένης και τόσο βαθιάς διείσδυσης Ελλήνων στην Ασία”.

“Βέβαια αν δεχτούμε ότι οι μυθολογικές αφηγήσεις έχουν κάποιον ιστορικό πυρήνα, η εκστρατεία του Διόνυσου στις Ινδίες ή η περιπλάνηση της Ιούς, αναφέρονται σε πολύ παλαιότερες εποχές”

“Το ταξίδι του ίδιου του Αριστέα δεν είναι τόσο παλιό. Είναι υπόθεση του 7ου αιώνα, όταν υπήρχαν ήδη πολλές ελληνικές αποικίες στις ακτές του Εύξεινου, η επικοινωνία όμως των Υπερβορείων με τη Δήλο είναι πράγματι πανάρχαιη αν μάλιστα δεχτούμε ότι οι τάφοι που βρέθηκαν ανήκαν σε υπερβόρεια κορίτσια”.

 

Η κουβέντα με τον παλιό μου φίλο κράτησε ως αργά, περασμένα μεσάνυχτα. Τα θέματα που θίξαμε με είχαν γοητεύσει. Από το γυμνάσιο, χάρη σ΄έναν εξαιρετικό καθηγητή, που μας έκανε Αρχαία και Ιστορία, είχα ερωτευτεί την τελευταία και εξοικειώθηκα με τους αρχαίους συγγραφείς, ιδίως τον Ηρόδοτο και τον Στράβωνα.

Το κακό είναι πως ο Χρήστος χάλασε όλη αυτή τη μυσταγωγία ξαναφέρνοντας το θεμα στη δυνατότητα να πουλήσει τα Έπη στον Βελή. Και πάλι διαφωνήσαμε. Τελικά όμως τον λυπήθηκα να τον αφήσω να ψάχνει μες΄στην άγρια νύχτα ταξί στην παραλιακή λεωφόρο και τον πέταξα με το αμάξι μου ως το σταθμό του Ηλεκτρικού, στο Νέο Φάληρο.

 

Σε υποσημείωση του πατέρα μου, αναφέρεται ότι ο Γιώργος Σ. είναι ο Γιώργος Στεργίου  (1923-1997) δρ. χημικός και συγγραφέας.

81 Σχόλια to “Τα έπη των Αριμασπών – 7 (Δημήτρης Σαραντάκος)”

  1. ΓιώργοςΜ said

    Και η πλοκή πυκνώνει… (είναι αλήθεια δόκιμο ή αγγλικούρα;)
    Καλημέρα!
    Ερώτηση αδαούς: «Ο Γιώργος Σ. είναι άλλη περίπτωση. Τριατατικός,»
    Τριατατικός;

  2. Τσούρης Βασίλειος said

    Ταχυδρομεία- Τηλεγραφοι- Τηλέφωνα
    Στα Γιάννινα αν θυμάμαι καλά ακόμη είναι στην πρόσοψη

  3. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ για ταπρωτα σχόλια.

    Ακριβώς, τριατατικούς λέγανε τους υπαλλήλους του οργανισμού ΤΤΤ. Τριατατικός ήταν και ο Χαρίλαος Φλωράκης..

  4. ΓιώργοςΜ said

    Ευχαριστώ! Ενώ το ΤΤΤ το είχα συναντήσει, την ορολογία για τον υπάλληλο τη βλέπω πρώτη φορά. Σήμερα θα το λέγαμε αλλιώς, έχω ακούσει «ΟΤΕτζής», «Ζημεναίος» και άλλα ευτράπελα.

  5. ΓιώργοςΜ said

    Σε κάποια ιστορικά μυθιστορήματα, υπάρχει στο τέλος ένα τμήμα (επίμετρο να το πω;) όπου ξεχωρίζουν τα πραγματικά ιστορικά δεδομένα από τη μυθοπλασία. Να ελπίζω σε κάτι τέτοιο όσον αφορά τα εδώ πραγματολογικά;

  6. sarant said

    5 Όχι. Υπάρχει στην αρχή η συνήθης αποποίηση ότι κάθε ομοιότητα με πραγματικά γεγονότα… κτλ.

  7. Επιτέλους Αριμασποί! 🙂
    Μερικά λινκ για τον οίνοπα πόντο και το χρώμα του:
    https://enthemata.wordpress.com/2013/11/24/stalex/
    http://www.laphamsquarterly.org/sea/winelike-sea
    https://www.academia.edu/27832206/Perceiving_Colors

  8. sarant said

    7 Πολύ ενδιαφέρον το άρθρο του Αλεξίου, το θυμάμαι. Πού είχαμε δει μιαν άλλη θεωρία, ότι το οίνοψ δεν αναφέρεται στο χρώμα αλλά στην κίνηση των κυμάτων;

  9. Κι εγώ θυμάμαι τη συζήτηση, αλλά δεν τη βρίσκω με τίποτα.

  10. Πάνος με πεζά said

    Ki έχουμε πει παλιότερα και το «Ταυηταίος» που είναι του Στρατού (Τ/Η).

  11. sarant said

    10 Πώς το προφέρεις αυτό; Ταφηταίος θα έπρεπε, αλλά ο κανόνας θα έλεγε ταβηταίος

  12. spiral architect said

    Κουτί ΤΤΤ, αριστερά της εισόδου της Εθνικής Τράπεζας στη Σταδίου.
    http://bit.ly/2bOrKqp
    Έπαιζε το ρόλο ταχυδρομικού κουτιού (επάνω μέρος) αλλά και τηλεφωνικού κατανομέα του κτιρίου (κάτω μέρος)

  13. κουτρούφι said

    Υπάρχει η επιγραφή στα ελληνικά «ΠΛΕΩΝ ΕΠΙ ΟΙΝΟΠΑ ΠΟΝΤΟΝ ΕΠ ΑΛΛΟΘΡΟΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ» από την Οδύσσεια σε μια γέφυρα στον ποταμό της Φρανκφούρτης. Δεν την ήξερα και τη διάβασα πρώτη φορά όταν βρέθηκα στη γέφυρα (πριν 10 χρόνια στα σαράντα μου). Ρεζίλι είχα γίνει σε κάτι ξένους που είμασταν μαζί. Δεν ήξερα τα «ΟΙΝΟΠΑ» και «ΑΛΛΟΘΡΟΟΥΣ» και από όλο μαζί δεν έβγαζα νόημα. Τα κατάλαβα αργότερα από μεταφράσεις.
    Πολλές ομηρικές φράσεις έχουν γίνει παροιμιώδεις αλλά δεν ξέρω τι αξιοπρόσεκτο έχει η συγκεκριμένη ώστε να γίνει και αυτή διάσημη και ποιο ήταν το κίνητρο για να αναρτηθεί στη συγκεκριμένη γέφυρα.
    (δεν διάβασα ακόμη τις παραπομπές του #7).

  14. spiral architect said

    … μην φοβάστε, ανοίξτε το λίκνο κανονικά.😉

  15. Πάνος με πεζά said

    @ 11 : Ναι, ταφηταίος στην προφορά. Α, μπροστά από φωνήεν δεν υπάρχει το «φ» του ύψιλον, σε καμιά λέξη; Δεν τον θυμόμουν αυτόν τον κανόνα.

  16. Μανιατολεσβιος said

    7,8 νομιζω οτι το οινοψ ισως παραπεμπει στο σκουρο αλλα και αδιαταραχτο κρασι μεσα στον κρατηρα οπου επιναν οι αρχαιοι την ωρα που ο ποιητης τους απηγγειλε την Ιλιαδα. μια θαλασσα σκοτεινη και «λαδι»

  17. sarant said

    13: Είναι διάσημη φράση -και το πάθημά σου το έχουν πάθει κι άλλοι

    15: Το αυ, ευ όταν ακολουθεί φωνήεν προφέρεται αβ, εβ. Δεν ξέρω να υπάρχει εξαίρεση.

  18. Πάνος με πεζά said

    Επίσης φαίνεται ότι και το «ξέμπαρκο» ευ, αυ, χωρίς επόμενο γράμμα λέξης, είναι πάλι «φ», π.χ. άνευ. Τώρα με το «ευ» δεν ξέρω, γιατί «ουκ εν τω πολλώ το «εφ», αλλά «εβ» αγωνίζεσθαι…

    Από την άλλη, όλο και περισσότεροι γράφουν σήμερα το ταυ με «φ». Είναι και μια εταιρία, η «Ταφ-Σίγμα». Και μου θύμισε και μια που εργαζόμουν κι εγώ κάποτε, που έγραφε το «Κάπα» με ένα «π», από άποψη…

  19. 17β: Κι αυτό;

  20. Πάνος με πεζά said

    Μα δεν ακολουθεί φωνήεν ! Από τέτοια, ένα σωρό.
    Ενώ η Εύη και ο Εύης (κυπριακό υποκοριστικό) είναι «β».

  21. LandS said

    Όι ! Ψάχνετε ιστορική ορθογραφία για τη φωνητική απόδοση του Τ/Η; Ταυ-Ήτα-έος > Ταφηταίος. Και έτσι πρέπει να γραφτεί για να μη μπλεκόμαστε με το Ταβητέος που είναι ο ΤΒέος

  22. Ναι, δεν το διάβασα σωστά.

  23. Πάνος με πεζά said

    Ή αλλιώς, ίσως Ταυ-Ηταίος. Με την παύλα στη γραφή, θα μπορούσε να στέκει το «φ».

  24. @ Sarant

    «…Μήπως ο «οίνωψ πόντος» δεν παραπέμπει στη «θάλασσα με το σκοτεινό κρασάτο χρώμα», αλλά στη θάλασσα που, όταν ταξιδεύεις πάνω της -πάνω μάλιστα στα «καρυδότσουφλα» της ομηρικής εποχής- σε κάνει να πατάς μία από δω, μία από κει -σα μεθυσμένος- για να καταφέρεις να διατηρήσεις την ισορροπία σου πάνω στο πλοίο;

    Μήπως παραπέμπει στη θάλασσα που, όταν φτάνεις πια στον προορισμό σου και την εγκαταλείψεις, σε κάνει έστω και για λίγο να περπατάς ζαλισμένος, σα να ‘χεις μεθύσει ρουφώντας την αρμύρα της;…

    https://pontosandaristera.wordpress.com/2007/10/20/20-10-2007/

  25. spatholouro said

    «Οίνοψ πόντος»

    Ενδιαφέρουσα -και μάλλον πειστική- πραγμάτευση βρήκα στο academia.edu (Β. Πανταζής από το “The books journal”, Φεβρ 2014):

    https://www.academia.edu/6223659/%CE%BF%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%88_%CF%80%CF%8C%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%82_%CE%BF%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%80%CE%B5_%CE%B2%CF%8C%CE%B5

  26. Δεν ξέρω πόσο καθιερωμένο είναι, ούτε αν η σκέψη μου είναι χαζή, αλλά η χτεσινή φράση του Ν. Παππά υπέρβαση της νομιμότητας δεν μου ακούγεται σωστή. Τι θα πει να ξεπεράσω τη νομιμότητα; τη νομιμότητα ή την τηρώ ή την παραβιάζω; πώς την υπερβαίνω; να υπερβώ τα εσκαμμένα, τον εαυτό μου, τα όρια, τις δυνάμεις μου, το κόστος, το χρόνο μου, να το καταλάβω…

  27. Πέπε said

    17β:
    Είναι από τους κανόνες που δεν είναι δεκτικοί εξαιρέσεων.
    Όσο για το ληκτικό -αυ, -ευ, γενικά προφέρονται με φ. Ειδικά για τη λέξη ευ, όταν είναι μόνη της (τέλος φράσης ή πριν από σημείο στίξης) την προφέρουμε κανονικά [ef], αλλά κατά τη συμπροφορά με επόμενη λέξη παρασυρόμαστε μάλλον από το τι κάνει ως πρώτο συνθετικό, κι έτσι πριν από φωνήεν ή ηχηρό σύμφωνο την προφέρουμε [ev]: ευ ζην, ευ αγωνίζεσθαι (εβ, όπως στην ευζωία και στο ευαγγέλιο), αλλά ουκ εν τω πολλώ το ευ (φ).
    Αν και δεν είμαι σίγουρος αν για το «ευ αγωνίζεσθαι» υπάρχει μια μοναδική προφορά.

    Ο Ταφηταίος, χαρακτηριστική περίπτωση όπου η γλώσσα του στρατού επιδεικνύει απείθεια στους κανόνες της γενικής γλώσσας, θα πρέπει αναγκαστικά να γραφτεί με φι.

    (Γιατί ο ορθογράφος κοκκινίζει τη λέξη «προφέρουμε»;;;)

  28. spatholouro said

    26
    Η νομιμότητα ως εμπόδιο προς υπέρβαση ωσάν σε δρόμο μετ’ εμποδίων: δηλ. υποθέτω ότι τους λέει ευσχήμως: «παιδιά, μην πηδάτε τη νομιμότητα»…

  29. Πέπε said

    Για τον οίνοπα πόντο, είχα ακούσει παλιά και μιαν άλλη άποψη:

    Ότι ο Όμηρος δεν ασχολείται με χρώματα, παρά μόνο με τόνους (σκούρο – ανοιχτό), λες κι έβλεπε ασπρόμαυρα.

    Δεν ξέρω αν έχει μελετηθεί και στηριχτεί σε επιστημονικά δεδομένα, στο διάδρομο την άκουσα. Ούτε θυμάμαι πρόχειρα τι λέει για τα χρώματα άλλων πραγμάτων. Πάντως, εφόσον η άποψη αυτή δεν έχει σχέση με απλοϊκές δοξασίες σχετικές με τον ίδιο τον Όμηρο ως πρόσωπο και με την τυφλότητά του αλλά με μια πρόταση σχετικά με το πώς αντιλαμβανόταν η εποχή τα χρώματα, έχει ενδιαφέρον (θυμίζω ότι τα όρια ανάμεσα σε παρόμοια χρώματα όπου αλλάζει το όνομα της απόχρωσης ποικίλλουν ανά γλώσσα, άρα το ότι δε «βλέπουν» όλοι οι πολιτισμοί τα ίδια χρώματα ισχύει).

  30. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    26. Ἴσως νὰ θεωρεῖ τὴ νομιμότητα κάτι σὰν τὸ στεφάνι. Μερικοὶ λένε πὼς δὲν πατᾶνε τὸ στεφάνι τους, ἁπλῶς τὸ πηδᾶνε. 🙂

  31. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    28. Γράφαμε μαζὶ σὲ πραπλὴσιο πνεῦμα.

  32. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    31. παραπλήσιο

  33. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Υπέρβαση των νομίμων ορίων,υπονοείται.

  34. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ίσως και υπέρβαση της αρχής της νομιμότητας στη διοίκηση.

  35. Πάνος με πεζά said

    Εφόσον έχει καθιερωθεί η φράση «στα όρια της νομιμότητας», επόμενο είναι ν’ ακολουθήσει και η υπέρβαση, όπως π.χ. με το όριο ταχύτητας…

  36. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Bίκτωρ Σαριγιαννίδης
    https://pontosandaristera.wordpress.com/2013/12/24/%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CF%8C-%CF%84%CE%B1%CE%BE%CE%AF%CE%B4%CE%B9-%CE%B2%CE%AF%CE%BA%CF%84%CF%89%CF%81%CE%B1-%CF%83%CE%B1%CF%81%CE%B7%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%BD%CE%AF%CE%B4%CE%B7/

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%92%CE%AF%CE%BA%CF%84%CF%89%CF%81_%CE%A3%CE%B1%CF%81%CE%B9%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%BD%CE%AF%CE%B4%CE%B7%CF%82

  37. Πέπε said

    35
    Νομίζω ότι τα όρια της νομιμότητας είναι τα κάτω όρια: κάτι τόσο λίγο νόμιμο που παρά τρίχα θα το ‘λεγες και παράνομο, αλλά τελικά είναι μέσα στα όρια της νομιμότητας.
    Ως πάνω όριο δεν μπορώ να φανταστώ τι νοείται…

  38. aerosol said

    «Ίσως γιατί εγώ έκατσα στ΄ αυγά μου και την έβγαλα σχετικά καθαρή. Όχι βέβαια αβρόχοις ποσίν, και το αναλογούν ξύλο έφαγα στην Ασφάλεια και τη μισή θητεία μου στη Μακρόνησο την έκανα, (όταν όμως τα δύσκολα είχαν πια περάσει) και δύο φορές απολύθηκα από τη δουλειά μου και όλα τα σχετικά. Αυτοί όμως πέρασαν από φωτιά και σίδερο.»

    Αυτό για έναν παλιό αριστερό είναι ο ορισμός του «την έβγαλα σχετικά καθαρή»! Το βρίσκω συγκλονιστικό ως στάση -και κάνει τα ήθη της σημερινής Αριστεράς να ωχριούν.
    Δίνει και μια απάντηση για την θρυλούμενη «πολιτισμική κυριαρχία της Αριστεράς» που ενοχλεί πολλούς στις μέρες μας. Ναι, αν ζεις με αυτό τον τρόπο, με αυτό το ήθος, και ταυτόχρονα μπορείς να παράγεις τέχνη και σκέψη, τότε φυσικά θα κυριαρχήσεις σε αυτούς που κοίταγαν την «δουλίτσα τους» ή έγλυφαν για να μπουν σε πανεπιστήμια και ακαδημίες.
    Μια τέτοια «κυριαρχία» πληρώνεται πολύ ακριβά και είναι αστείο διαμαρτύρονται οι κατά τα άλλα νικητές και κυρίαρχοι για την ανωτερότητα του αντιπάλου τους σε αυτό τον τομέα. Είχαν και το μαχαίρι και το καρπούζι… κανείς δεν τους εμπόδισε να κυριαρχήσουν στον πολιτισμό. Κανείς παρά οι ίδιες τους οι επιλογές και δυνατότητες.

  39. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    37.>>τα όρια της νομιμότητας είναι τα κάτω όρια
    Τα όρια είναι στρογγυλά. 🙂

  40. gpoint said

    # 39

    Τα όρια δεν ξέρω τα όρη όμως της Κρήτης είναι και λουκανοειδή μερικά … και στα δικά μου μέρη τα Πενταόρια δεν είναι από πέντε όρια μαλλά από πέντε όρη (λένε οι ντόπιοι για να μην αντιμετωπίσουν την σκληρή πραγματικότητα πως προέρχεται από τα πέντε όρνεα σύμφωνα με το χρονικό του Γαλαξιδίου)

  41. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    25 Μπράβο, αυτό είχα διαβάσει -έχω γνωριστεί και με τον συγγραφέα. Αξιόλογη άποψη.

  42. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    40. Τ΄αόρι , το (ένα) βουνό. Συχνά θεωρούν «στ΄αόρι» ,όπως ακούγεται, ότι είναι «στα όρη».
    Τ΄αόργια και τ΄αόρη, τα πολλά. Αορείτικος αέρας.
    Τ΄αορείτικα

  43. cronopiusa said

    “Τι εννοείς λέγοντας τον καιροσκόπο και ιδιοτελή;”

    Η Τράπεζα του Μέλλοντος (Κ. Π. Καβάφης)

    Την δύσκολη ζωή μου ασφαλή να κάνω
    εγώ στην Τράπεζα του Μέλλοντος επάνω
    πολύ ολίγα συναλλάγματα θα βγάλω.

    Κεφάλαια μεγάλ’ αν έχει αμφιβάλλω.
    Κι άρχισα να φοβούμαι μη στην πρώτη κρίσι
    εξαφνικά τας πληρωμάς της σταματήσει.

  44. ΓιώργοςΜ said

    37,39 Μπορεί και σφαιρικά…
    Μεταξύ σοβαρού και αστείου, κάθε έννοια, όπως η νομιμότητα, είναι σαν ενα μαθηματικό σύνολο, όπου κάθε τι εντός του είναι νόμιμο (ή ηθικό 🙂 ), και κάθε τι εκτός του μη νόμιμο. Ανάλογα με το ποιος μιλάει, το μη νόμιμο ταυτίζεται ή όχι με το παράνομο. Πχ. τα όρια ταχύτητας: Νόμιμο είναι να πηγαίνεις με 80. Στη Β. Ευρώπη, παράνομο είναι αν πηγαίνεις με 81. Εδώ εξαρτάται από το πόσο θα κλαφτείς στον τροχονόμο ή από το τι βύσμα έχεις. Έτσι έχουμε τρεις κατηγορίες, το νόμιμο, το παράνομο και το μη νόμιμο που δεν κολάζεται γιατί το έχουμε σε μια γκρίζα ζώνη. Το εύρος αυτής της γκρίζας ζώνης είναι στοιχείο πολιτιστικής ταυτότητας.

  45. Πάνος με πεζά said

    Η υπέρβαση είναι είτε προς τα πάνω είτε προς τα κάτω. Σου λένε π.χ. ρίξε μπετά σε θερμοκρασίες από 5 έως 38 βαθμούς. Είτε αν ρίξεις στους 40, είτε στους 3, έχεις υπερβεί τα όρια.

  46. cronopiusa said

  47. Ιδού μια εξήγηση για το πώς βρέθηκε ο στίχος της Οδύσσειας (α 183) στη γέφυρα της Φρανκφούρτης. Δεν είναι κατάλοιπο του κλασικισμού του 19ου αιώνα, όπως θα μπορούσε να νομίσει κανείς — είναι μόλις του 2003!

  48. Νίκος Κ. said

    Τόσα χρόνια και πρώτη φορά ακούω για την «Ιστορία του ναυαγισμένου ναύτη». Μήπως φοβόμαστε ότι θα χάσουμε το Copyright; 🙂

  49. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μην προσπαθείτε να κατανοήσετε τις λεκτικές τζιριτζάντζουλες των πολιτικών, δεν θα βγάλετε άκρη. Ασχοληθείτε με κάτι απλούστερο και ωφελιμότερο όπως η σουρεαλιστική ποίηση. 😩

  50. sarant said

    47 Από την ΄περίφημη (και για κάτι σκάνδαλα που είχαν γίνει) έκθεση της Φρανκφ. το 2001 όπου ήταν τιμώμενη χώρα η Ελλάδα!

    48 Είδες;

  51. gpoint said

    Κι ένα τραγούδι αφιερωμένο στον Σκύλο !!

  52. Γιάννης Ιατρού said

    Αναρωτιέμαι, γιατί τόσο αραιή κίνηση σήμερα, κι είναι τόσο πολύπλευρο το άρθρο!

  53. Θύμμαχος Θήτης said

    Η ιστορία του ναυαγισμένου ναύτη (στα αγγλικά)
    http://www.ancient.eu/article/180/

  54. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Επειδή έχασα επισόδεια, διάβασα τα έπη της περασμένης Τρίτης, και είδα ότι ο Δημήτρης Σαραντάκος, είτε εν γνώση του είτε εν αγνοία του, είχε ανακαλύψει τον λόγο που χρεωκοπούν τα κράτη, και πληρώνουν μονίμως τα κορόϊδα.

    «Μόλο που τσακώνονται συνεχώς η συνεργασία τους συνεχίζεται απρόσκοπτα. Ο Γιώργος είναι πολύ καλός λογιστής, έχει απόλυτη τάξη στα βιβλία του και η Εφορία ποτέ δε μπόρεσε να τους βρει ψεγάδι. Επί πλέον ξέρει απ’ έξω κι ανακατωτά τη φορολογική νομοθεσία και βρίσκει ένα σωρό παραθυράκια για να γλιτώνει ο εργοδότης του σημαντικά ποσά. Αυτό ο Βελής το εκτιμά δεόντως.»

    ΝΟΜΙΜΗ ΦΟΡΟΑΠΟΦΥΓΗ, κανένα κόμμα δεν μιλάει γι΄αυτήν, κανένας πρωθυπουργός δεν την άγγιξε και δεν την αγγίζει, πώς άλλωστε, όλα τα κόμματα και οι πολιτικοί την εφαρμόζουν, όπως και η εκκλησία, ποιοί δεν την εφαρμόζουν άραγε;

    Υ.Γ – Σας πέρασε ποτέ από το μυαλό να βρείτε τρόπο να την εφαρμόσετε; όχι ε; λογικό είναι.

    38 – «Αυτό για έναν παλιό αριστερό είναι ο ορισμός του «την έβγαλα σχετικά καθαρή»! Το βρίσκω συγκλονιστικό ως στάση -και κάνει τα ήθη της σημερινής Αριστεράς να ωχριούν.»
    Μα δεν υπάρχει ΚΑΜΙΑ σημερινή αριστερά, πέθανε με την νομιμοποίησή της από τον Κ.Κ, αλλά και πρίν, δεν ήταν όλοι οι αριστεροί, ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ, λίγοι, πολύ λίγοι ήταν αριστεροί.

  55. Ριβαλντίνιο said

    @ 52 Γιάννης Ιατρού

    Να βάλω εγώ λοιπόν καμιά μπουρδίτσα ! 🙂

    -Φαρδύκαμπος. Πρώτη και τελευταία ουσιαστική συνεργασία ΥΒΕ/ΕΚΑ (/ΠΑΟ) και ΕΛΑΣ. Σπουδαία νίκη, ίσως η μεγαλύτερη της εθνικής αντίστασης. Βέβαια μετά τα αντίποινα των Ιταλών τα πλήρωσαν οι χωρικοί. Και πολύ σύντομα ΥΒΕ και ΕΑΜ ήρθαν σε σύγκρουση.

    -Ιωακείμ. Καλά ελίχτηκε στην κατοχή, αλλά στο τέλος τον ξούρισαν.

    -Μινωίτες. Για την εξάπλωση των Μινωιτών θα χρησιμοποίησαν μυθολογικά στοιχεία. Κρήτες στην νήσο Παγχαία , Μινώα στην Σικελία μέχρι την οποία κυνήγησε ο Μίνωας τον Δαίδαλο, Μινωίτες στην Αραβία, η Γάζα λεγόταν Μινώα κατά τον Στέφανο Βυζάντιο, Κρήτες- Υρία- Ιαπυγία/Μεσσαπία , Παλαιά Διαθήκη-Φιλισταίοι- Κρήτες κ.λπ.

    -Δήλος-Θουκυδίδης- Βάρβαροι : Ἀλλ’ ἀκόμη περισσότερον ἐπεδίδοντο εἰς τὴν πειρατείαν οἱ νησιῶται Κάρες καὶ Φοίνικες, οἱ ὁποῖοι εἶχαν κατοικήσει τὰς περισσοτέρας ἀπὸ τὰς νήσους, ὅπως τεκμαίρεται ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι, ὅταν οἱ Ἀθηναῖοι, διαρκοῦντος τοῦ πολέμου,προέβησαν εἰς τὸν καθαρμὸν τῆς Δήλου, ἐσήκωσαν ὅλους τους νεκροὺς καὶ τὰ φέρετρα ὅσων εἶχαν ἀποθάνει εἰς τὴν νῆσον, περισσότεροι ἀπὸ τοὺς μισοὺς θαμμένους εὑρέθησαν ὅτι ἤσαν Κάρες καὶ ἀνεγνωρίσθησαν ὡς τοιοῦτοι καὶ ἀπὸτὸ εἶδος τοῦ ὁπλισμοῦ, ὁ ὁποῖος εἶχε συνταφὴ μὲ αὐτούς, καὶ ἀπὸ τὸν τρόπον τῆς ταφῆς, ὁ ὁποῖος καὶ σήμερον συνηθίζεται μεταξὺ τῶν.

    -Αν μπει ο Σμερδ θα σας εξηγήσει περιληπτικά γιατί η ινδοευρωπαϊκή στεπική θεωρία επικρατεί κατά πολύ της Ανατολιαλής ινδοευρωπαϊκής θεωρίας.

  56. Ριβαλντίνιο said

    Αναλυτικότατα εδώ ο Σμερδ :

    Η ΙΕ κοιτίδα #1

    https://smerdaleos.wordpress.com/2015/03/29/%ce%b7-%ce%b9%ce%b5-%ce%ba%ce%bf%ce%b9%cf%84%ce%af%ce%b4%ce%b1-1/

  57. cronopiusa said

    Ellinika Hoaxes: Το πραγματικό ταξίδι του Οδυσσέα και γιατί μας το έκρυψαν
    The Wine Dark Sea Henrietta Mertz 1965
    (τίτλος στα Ελληνικά «ΟΙΝΩΨ ΠΟΝΤΟΣ» εκδόσεις ΝΕΑ ΘΕΣΙΣ -1995)

  58. Γιάννης Ιατρού said

    55: 🙂 α ρε Ρίβα, τι κάνει το φιλότιμο !

    Απορώ, πως κανένας σχολιαστής δεν απεκάλυψε που πούλησε τελικά ο Χρήστος τα κλεμμένα χειρόγραφα από τη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου στη Τασκένδη….

  59. cronopiusa said

  60. Ριβαλντίνιο said

    @ 57 cronopiusa

    Όταν μιλάει ο δάσκαλος :

    @ 58 Γιάννης Ιατρού

    🙂 🙂 🙂

    Με τον Κίμωνα ήμουν, αν και οι κακές γλώσσες τον έλεγαν αιμομίκτη ! 😦

  61. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    54. >> Επί πλέον ξέρει απ’ έξω κι ανακατωτά τη φορολογική νομοθεσία και βρίσκει ένα σωρό παραθυράκια για να γλιτώνει ο εργοδότης του σημαντικά ποσά. Αυτό ο Βελής το εκτιμά δεόντως.
    (Μιας κι επανέφερες αυτή τη φράση):
    Ακριβώς όπως εκείνον που περιγράφει,έχουμε ένα μεγάλο φίλο:έναν καθαρό άνθρωπο, κομμουνιστή, χωρίς ποτέ να έχει γραφτεί σε κανένα κόμμα, με σπουδές νομικής και οικονομικών. Τόσο καλός λογιστής, τόσο καλός νομικός που μόνο χάρη στην αξία και την εργατικότητά του ήταν περιζήτητος και δούλεψε (δουλεύει ακόμη-πάνω απ΄τα 70) σε εργοδότες με πολύ μεγάλη οικονομική επιφάνεια.Μεγάλα παλιά ονόματα της οικονομικής ζωής.
    Νόμιζα λοιπόν Λάμπρο ότι θα κατέληγες αλλιώς το σκεπτικό σου :ότι οι αριστεροί βάζουν το μυαλό και τη δουλειά και κονομάνε οι πλουτοκράτες :), πράμα που έχω σκεφτεί εγώ για το φίλο μας(και αυτομάτως και για τους αντίστοιχους περιγραφόμενους στα Έπη των Αριμασπών) ο οποίος όμως είναι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος, χωρίς να είναι πλούσιος, με παιδιά άξια, χαρούμενα,αναθρεμμένα στο ίδιο πνεύμα και κατεύθυνση.

  62. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    55/56 Ρίβα, ωραίος!
    σ.σ.καταλαβαίνεις με την ΙΕ υπόθεση τί μουσαφίρης θα σκάσει 🙂

    ε Γιάννη; 🙂

  63. Ριβαλντίνιο said

    @ 62 ΕΦΗ – ΕΦΗ

    Έχω πεθυμήσει Γιολάντα. Πάνω που είχα αρχίσει να φτιάχνω κατάσταση μου την διώξανε ! 😦 😦 ;(

  64. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    57. Κρόνη, είμαι συνταραγμένη! 🙂 🙂
    Λούστηκα στα νάματα ιστορίας και μουσικής.Παραμύθι στο παραμύθι,τί φτιάχνουνε όμως,ατέλειωτα…
    63.Α έχεις το σκοπό σου! πάνω που ψηνότανε στην ηλε-λοκάντα 🙂

  65. cronopiusa said

    Δώσε άδεια και σε μένα μπάρμπα…

    Δάφνη Χρονοπούλου Δεν είναι επιλογή η κτηνωδία,κύριε Πλωτάρχη ‪#racism ‪#refugeesgr (με σχόλια και εικόνες)


    Με αφορμή τον φερόμενο τραυματισμό ενός αστυνομικού

  66. ΓιώργοςΜ said

    60 κλπ: Το πρωί γκούγκλισα δε θυμάμαι ακριβώς ποιες λέξεις (Λαοδίκη και Δήλος ίσως;) για να βρω το «πραγματικό» κομμάτι της αφήγησης (το υπαρκτό δηλ. μυθολογικό και αρχαιολογικό υπόβαθρο) και να το ξεχωρίσω από τη μυθοπλασία-καλή αφορμή να μάθω και κάτι, σκέφτηκα. Βγήκαν καναδυό σελίδες αποτελεσμάτων με πολύ γέλιο, αν έχει χρόνο κανείς για χάσιμο. Οι διαφωνίες μεταξύ τους νομίζω αφορούν κυρίως το αστρικό σύμπλεγμα από το οποίο ήρθαμε για να φέρουμε το φως στον πλανήτη.
    Είδα κι έπαθα να ξεχωρίσω καναδυό συνδέσμους που, έστω σε επίπεδο τουριστικού ξεναγού, αναφέρουν τα αρχαιολογικά δεδομένα και το μύθο χωρίς σάλτσα.

  67. Γιάννης Ιατρού said

    63: Ρίβα, άσε…. και δεν ανταποκρίθηκε!

  68. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

  69. Ριβαλντίνιο said

    Καλνύχτα και καλό ξημέρωμα σε όλους. Πάω να δω Al Bundy στο Mega.

    Αφήνω τραγουδάκι για την Γιολαντίτσα, αν εμφανιστεί.

    Και για τους υπόλοιπους :

  70. Pedis said

    “Αυτό το τελευταίο μη το πεις ποτέ μπροστά στον Βελή, αν θες να εξακολουθήσεις να δουλεύεις στην Εγκυκλοπαίδεια. Οι αρχαίοι Ελληνες είναι αρχαιότεροι όλων”

    Και ο Βελής απόγονος του Εκαταίου …


    Ώς το σημείο τούτο της αφήγησης μου τα είπαν οι Αιγύπτιοι και οι ιερείς τους, αποδείχνοντάς μου ότι από τον πρώτο βασιλιά ώς τον ιερέα αυτόν του Ηφαίστου, τον τελευταίο που βασίλευσε, υπήρξαν τριακόσιες σαράντα μία γενιές ανθρώπων και ότι κατά τη διάρκειά τους υπήρξαν άλλοι τόσοι αρχιερείς και βασιλιάδες. [2.142.2] Δηλαδή, τριακόσιες γενιές ανθρώπων κάνουν δέκα χιλιάδες χρόνια, αφού τρεις γενιές ανθρώπων είναι εκατό χρόνια. Και σαράντα μία οι υπόλοιπες γενιές επιπλέον από τις τριακόσιες, που μας κάνουν χίλια τριακόσια σαράντα χρόνια, [2.142.3] έχουμε έντεκα χιλιάδες τριακόσια σαράντα χρόνια, και στο διάστημα αυτό, μου είπαν, δεν υπήρξε ούτε ένας θεός με ανθρώπινη μορφή· και μάλιστα, μου είπαν, τίποτε τέτοιο δεν παρουσιάστηκε ούτε πριν ούτε μετά, με τους υπόλοιπους βασιλιάδες που υπήρξαν στην Αίγυπτο. […]

    [2.143.1] Κάποτε στη Θήβα ο Εκαταίος ο ιστορικός παρουσίασε τη γενεαλογία του συνδέοντας την οικογένειά του με θεό, δέκατον έκτο στη σειρά, και οι ιερείς του Δία τού έκαναν ό,τι και σ᾽ εμένα, που ωστόσο δεν παρουσίασα τη γενεαλογία μου: [2.143.2] με έμπασαν μέσα στον ναό, που είναι μεγάλος, και μου έδειξαν, μετρώντας τα, ξύλινα κολοσσιαία αγάλματα, όσα ακριβώς είπα· γιατί ο κάθε ιερέας, εν ζωή ακόμη, στήνει εκεί μέσα το άγαλμά του· [2.143.3] μετρώντας λοιπόν και παρουσιάζοντας οι ιερείς τους κολοσσούς μού απέδειξαν ότι ο καθένας από αυτούς ήταν γιος και πατέρας, και ξεκινώντας από το άγαλμα του πιο πρόσφατα πεθαμένου, πέρασαν όλες τις απεικονίσεις μία μία ώσπου μου τις παρουσίασαν όλες. [2.143.4] Όσο για τον Εκαταίο που έκανε τη γενεαλογία του και συνδέθηκε με τον θεό στη δέκατη έκτη γενιά, αυτοί του έκαναν άλλη γενεαλογία με βάση το μέτρημα, γιατί δεν δέχονταν τα λεγόμενά του, ότι δηλαδή από θεό γεννήθηκε άνθρωπος· και του παρουσίασαν αυτή την αντίθετη γενεαλογία λέγοντάς του ότι ο καθένας απ᾽ αυτούς τους κολοσσούς ήταν ένας εξαιρετικός άνθρωπος που είχε γεννηθεί από άλλον εξαίρετο άνθρωπο, πράγμα που του το απέδειξαν για τους τριακόσιους σαράντα πέντε κολοσσούς, ότι ήταν εξαίρετοι άνθρωποι γεννημένοι από εξαιρετικούς ανθρώπους, χωρίς να τους συνδέσουν ούτε με θεό κανέναν ούτε με ήρωα …

    ΗΡΟΔΟΤΟΣ – Ἱστορίαι
    ΒΙΒΛΙΟ Β: ΕΥΤΕΡΠΗ
    http://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/library/browse.html?text_id=30&page=64

  71. cronopiusa said

    60 Ριβαλντίνιο

    Ξέχασε την πολυκατοικία στο Αιγάλεω

    64 ΕΦΗ – ΕΦΗ

    ότι πιο όμορφο διάβασα σήμερα:

    Όταν το άγαλμα του Αντίνοου ήρθε στο φως

  72. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα σχόλια!
    Μπορεί σήμερα να ήταν κάπως λιγότερα, αλλά ήταν πολύ καλά!

  73. Pedis said

    Κολλάνε και τα παρακάτω ενδιαφέροντα κείμενα στο σημερινό επεισόδιο

    Ο Μπελογιάννης, ο Πλουμπίδης και οι παραχαράκτες (1ο Μέρος)
    http://www.imerodromos.gr/belogianis-ploumpidis-a/

    Ο Μπελογιάννης, ο Πλουμπίδης και οι παραχαράκτες (2ο Μέρος)
    http://www.imerodromos.gr/belogiannis-ploumpidis-b/

  74. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    61 – Είπα να το πάω όπως το λές ΕΦΗ, αλλά με ματώνει, έχω συναντήσει αρκετούς κομουνιστές Γιώργους, που συνειδητά βοηθούν τα αφεντικά τους να γίνουν πιο πλούσιοι εις βάρος των εργαζομένων, για τους οποίους υποτίθεται πως κόπτονται, και το χειρότερο; το κάνουν για λίγα ψίχουλα (μπροστα σ’αυτά που γλυτώνουν στ’ αφεντικά τους). Ναί είναι σπουδαίοι λογιστές, έφαγαν τα χρόνια τους για να σπουδάσουν, να πάρουν πτυχία και μεταπτυχιακά, για να γίνουν ευνοούμενοι οικονομικοί σκλάβοι, πολλές φορές κάποιων αγράμματων.
    Είναι καλοί οικογενειάρχες όπως λές, ζούν ευτυχισμένοι κι έχουν άξια παιδιά, που τα έχουν δρομολογήσει στην ίδια κατεύθυνση, δηλαδή στην διαιώνιση της ΑΠΑΤΗΣ, εις βάρος των μισθωτών, των συνταξιούχων, και των μικρομεσαίων αυτοαπασχολούμενων. Άξιοι οι γονείς, άξια και τα παιδιά τους, ενοχές έχουν άραγε, ή δεν φτάνει μέχρι εκεί η εξυπνάδα τους;

    Υ.Γ – Ποιός είναι ο ορισμός του άξιου παιδιοΰ, και ποιός του κορόϊδου;

  75. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    71. τελος.Ναι πολύ όμορφο,και το κομμάτι και το άγαλμα-και η ιστορία του.
    74. Με επίγνωση του πεπερασμένου της ζωής (τα 132 σου 🙂 ) κάνεις τη γύρα σου στο δρόμο που σου λαχαίνει ή που επιλέγεις σιγά σιγά, με τις χάρες και τις χαρές, όσες προικίστηκες κι όσες απόχτησες.
    Η ομορφιά,είπαμε, είναι στα μάτια εκείνου που τη βλέπει.
    Καλό βράδυ.

    Κι αυτό από τα τεκταινόμενα.
    Κάπου αλλού όμως βρήκα (αλλά δε μπορώ να το ξαναπετύχω),ένα τοπίο θαλασσινό απ΄οπου φέγγει η ανατολή και λέει πως ξημερώνει για το Σκάει.Εδώ έχει τ΄ανάποδο:

  76. Γιάννης Ιατρού said

    74: ΛΑΜΠΡΟΣ
    (τέλος, ΥΓ / Ερώτηση)

    Λάμπρο, τα άξια παιδιά έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να ορκιστούν ως βουλευτές παρά ως φοιτητές 🙂

  77. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    76 – ΑΞΙΟΣ.☺

  78. Γιάννης Ιατρού said

  79. κουτρούφι said

    Κοίταξα λίγο τις αναφορές στο #7 και #25 και κάποιες άλλες. To «wine-dark sea» για τον «οίνοπα πόντο» (που καθιερώθηκε από τους Liddel και Scott) είναι αρκετά διαδεδομένο στον αγγλόφωνο κόσμο.
    Τη θεωρία περί αχρωματοψίας των αρχαίων τη διατύπωσε, λέει, ο Γλάδστων.
    Μια άλλη ερμηνεία που βρήκα και έχει πλάκα, αλλά μάλλον είναι πατάτα, είναι η εξής. Οι αρχαίοι πίνανε το κρασί ανακατεμένο με νερό. Το νερό, λέει, στην Πελοπόννησο είναι αλκαλικό. Βάζοντας τέτοιο νερό στο κόκκινο κρασί το pH θα ανέβαινε τόσο ώστε να το κάνει μπλε. Δηλαδή, το χρώμα της θαλάσσης…..
    Η πρόταση διατυπώθηκε το 1983 με τη μορφή σύντομης επιστολής (όχι κανονικής εργασίας δηλαδή) στο Nature από τους Wright R.H. και Cattley R.E.D από το Βανκούβερ του Καναδά. Δεν βρήκα πολλά στοιχεία για αυτούς. Ο πρώτος πρέπει να ήταν τότε σε μεγάλη ηλικία και πρέπει να ήταν στο παρελθόν χημικός ή κάτι σχετικό. Γρήγορα, πάντως, τους την πέσανε αρκετοί και μέσω του Nature αλλά και μέσω άλλων ειδικότερων περιοδικών.
    Αν ισχύουν όσα λέει η αναφορά στο #25, όπου η ερμηνεία του «οίνοπα πόντου» δεν στηρίζεται στο χρώμα, όλη η φιλολογία που έχει αναπτυχθεί γύρω από το «wine-dark sea» πάει περίπατο.

  80. sarant said

    79 Ναι, αυτό είναι το μειονέκτημα της θεωρίας του Παυλίδη, ότι πάει περίπατο όλη η αγγλοσαξονική φιλολογία 🙂

    (Τη θεωρώ αξιοπρόσεκτη και θα ήθελα να ξέρω τη γνωμη άλλων, ειδικότερων)

  81. LandS said

    Σχετικά με τη κρασάτη θάλασσα. Εμένα μου αρέσει αυτή η έκφραση και ας μην έχει νόημα ή λογική ή απλά δεν ικανοποιεί. Μήπως οι άλλες προτάσεις ικανοποιούν;

    Δεν υπάρχει καμιά άλλη …ανθελληνική θεωρία; Ας πούμε ότι αυτό που μοιάζει με οίνοψ στη Γραμμική Β΄ δεν είναι Fοινος+Όψη αλλά μια άλλη προελληνική λέξη για τα βόδια που έχει να κάνει με την αργή ταλάντωση σα το αργό (κουφό νομίζω το λένε) κύμα που παρατηρείται στα ανοιχτά. Όχι απαραίτητα με τη μέθη. Ή να ήταν δύο λέξεις, που ακούγονταν το ίδιο και είχαν τελείως διαφορετικό νόημα μεταξύ τους. Ένα που ταίριαζε στα βόδια, ένα στον Πόντο. Ίσως να είχαν μείνει ως ανάμνηση στα Ομηρικά Έπη και να είχαν άλλη γλωσσική προέλευση. Αφού λοιπόν υπάρχουν στον Όμηρο, οι μεταγενέστεροι την διατήρησαν την λέξη (λέει ο Παυλίδης πως) παρόλο που είχε χάσει το αρχικό της νόημά, το οποίο δεν θα μάθουμε ποτέ.

    Άλλη σκέψη. Αν κάποιος πάρει τους 14 ( ; ) αυτούς στίχους από τα Έπη και τους γράψει με κεφαλαία κολλητά, λέτε να προκύψει κάνα …ραμόνι; Δεν θα είχε πλάκα;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: