Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τα έπη των Αριμασπών – 8 (Δημήτρης Σαραντάκος)

Posted by sarant στο 6 Σεπτεμβρίου, 2016


Εδώ και λίγο καιρό άρχισα να δημοσιεύω, σε συνέχειες, το μυθιστόρημα του αλησμόνητου πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, «Τα έπη των Αριμασπών» (2004). Η σημερινή συνέχεια είναι η όγδοη. Η προηγούμενη συνέχεια βρίσκεται εδώ. Μέχρι το τέλος του μήνα θα δημοσιεύουμε συνέχειες κάθε Τρίτη, μετά μάλλον θα επιστρέψουμε σε δεκαπενθήμερη συχνότητα.

Ο αφηγητής, ο Νίκος, σε μια σύσκεψη στο γραφείο του μεγαλοεκδότη Βελή, αναγνωρίζει στο πρόσωπο ενός νεοφερμένου συνεργάτη τον παλιό του φίλο Χρήστο, συναγωνιστή του από την ΕΠΟΝ και αναλαμβάνει να συνεργαστεί μαζί του για την έκδοση ενός τόμου. Ο Χρήστος κάνει λόγο για τον Αριστέα τον Προκοννήσιο και το χαμένο έργο του Αριμάσπεια έπη και αποκαλύπτει ότι έχει στα χέρια του την αραβική μετάφραση των Επών αλλά ότι σκοπεύει να την πουλήσει ακριβά. Στην ομάδα τους προστίθεται και ένας τρίτος, ο πολιτικός μηχανικός Δημήτρης Γερμιώτης.

Με τη σημερινή συνέχεια μπαίνουμε στο τρίτο κεφάλαιο του βιβλίου, που έχει τίτλο «Η πρώτη γεύση από τα Αριμάσπεια» -αλλά για τη γεύση αυτή θα περιμένετε, βρίσκεται στο τέλος του κεφαλαίου.

ΤΡΙΑ
Η ΠΡΩΤΗ ΓΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΑ ΑΡΙΜΑΣΠΕΙΑ

mimis_jpeg_χχsmallΎστερα από τη δεύτερη συνάντησή μου με το Χρήστο, αποφάσισα να αποκαταστήσω και να αναβαθμίσω  τις ψυχραμένες, πλην φιλικές, σχέσεις μας, οργανώνοντας τον Δεκαπενταύγουστο, που συνέπεσε Παρασκευή και συνεπώς είχαμε  τριήμερη αργία, μιαν εκδρομή στις Σπέτσες. Θά ΄μασταν οι δυό μας κι οι γυναίκες μας μόνο. Έκλεισα δυο δίκλινα δωμάτια σ’ ένα ξενοδοχείο στο Παλιό Λιμάνι.

Πέμπτη μεσημέρι πήραμε το καράβι από τον Πειραιά κι αφού πιάσαμε Αίγινα, Μέθανα, Πόρο, Ύδρα  και Ερμιόνη, φτάσαμε καμιά φορά στις Σπέτσες. Στις έξι ώρες του ταξιδιού, μας δόθηκε η ευκαιρία σε μένα και την Μαργαρίτα να γνωρίσουμε τη γυναίκα του Χρήστου. Ήταν μια παχουλή, μελαχρινή, νόστιμη γυναίκα,  γύρω στα σαρανταπέντε. Δεν ήταν φυσικά πολιτικός πρόσφυγας, ούτε και παιδί πολιτικών προσφύγων, παρά Κυπρία γεννημένη στο Λονδίνο, που ο Χρήστος γνώρισε και παντρεύτηκε εκεί.

Η Μαργαρίτα κατά τη διάρκεια του ταξιδιού φερόταν από την αρχή στη Ρούλα (έτσι τη λέγανε τη γυναίκα του Χρήστου) με ευγένεια και εγκαρδιότητα, αλλά και με άκραν επιφυλακτικότητα, όπως κάνει πάντοτε όταν μια νέα γνωριμία δεν της πάει.  Αντίθετα όταν συμπαθήσει κάποιον το εκδηλώνει αμέσως, έτσι ζεστός άνθρωπος και πολιτισμένος άνθρωπος που είναι. Εμπιστεύομαι απόλυτα την κρίση της.

Η Ρούλα μας μίλησε με καμάρι για το γιο τους, που τελειώνει  το γυμνάσιο στην Αγγλία και μένει κοντά στους δικούς της και ενδιαφέρθηκε να μάθει για τα παιδιά μας

“Εχετε τρία παιδιά και εργάζεστε; Μπράβο, σας θαυμάζω”, είπε στην Μαργαρίτα.

Φτάσαμε στις Σπέτσες αργά το απόγεμα. Στην πλατεία, τη στρωμένη με περίτεχνα ψηφιδωτά από στρογγυλά θαλασσινά βότσαλα, την προσοχή μας τράβηξε η αγγελία για το ίδιο βράδι μιας παράστασης με μονόπρακτα του Τσέχωφ, από τον τοπικό πολιτιστικό σύλλογο!

“Για σκέψου, Τσέχωφ στις Σπέτσες”, σχολίασε παραξενεμένος ο Χρήστος

“Πάμε;” πρότεινε η Μαργαρίτα

“Και δεν πάμε, αξίζει τον κόπο, εκτός πια κι άν είναι καμιά σχολική παράσταση της συμφοράς”, είπα εγώ

“Αν είν’ έτσι σηκωνόμαστε και φεύγουμε”

“Σωστά”

Ανελπίστως η παράσταση ήταν όχι απλώς υποφερτή αλλά καλή. Φαινόταν μια φιλότιμη και προσεγμένη δουλειά. Ομως η έκπληξή μας δεν ήταν η απροσδόκητα καλή παράσταση όσο ένας από τους ηθοποιούς που έπαιξε πολύ καλά τον Σμυρνώφ στην Αρκούδα κι έδωσε πραγματικό ρεσιτάλ ηθοποιίας στις Βλαβερές συνέπειες του καπνού. Γιατί ο ηθοποιός αυτός δεν ήταν άλλος από το φίλο μου το Δημήτρη, για τον  οποίον, ως εκείνη τη στιγμή, αγνοούσα αν είχε κάν δεσμούς με το νησί!

Όπως ήταν φυσικό, μετά το τέλος της παράστασης, πήγαμε στα παρασκήνια να τον συγχαρούμε. Δέχτηκε τους επαίνους μας χαρούμενος και ταραγμένος ταυτόχρονα, σα να τον είχαμε συλλάβει παρανομούντα.

“Βρε μπαγάσα δεν είσαι μόνο μηχανικός και γλωσσολόγος, είσαι και ηθοποιός. Όλο κρυφά ταλέντα σου ανακαλύπτω”.

Καθώς άκουγα όλους τους άλλους ερασιτέχνες και παράγοντες της παράστασης να τον αποκαλούν συνεχώς “Πρόεδρε” ανακάλυψα πως δεν ήταν μόνο ηθοποιός αλλά και Πρόεδρος του Εκπολιτιστικού Συλλόγου και στη μικρή κοινωνία του νησιού απολάμβανε μεγάλης εκτίμησης.

“Καλά βρε, πότε προλαβαίνεις και τα καταφέρνεις όλα αυτά”;

“Έ τί καταφέρνω, τον καιρό μας να περνάμε όσο καλύτερα μπορούμε..”

Ο Δημήτρης πρότεινε ν’ αφήσουμε το ξενοδοχείο και να μεταφερθούμε σπίτι του.

“Είναι κρίμα να μένετε σε ξενοδοχείο όταν σπίτι έχουμε άφθονο χώρο. Άσε που εκεί θα μπορούσαμε  αν το θέλατε να δουλέψουμε πάνω στο θέμα μας, μόλο που δε θα ήρθατε εδώ για δουλειά”

“Ποιά δουλειά; Ως αυτή τη στιγμή αγνοούσα πως είχες κάποια σχέση με τις Σπέτσες. Ήρθαμε έτσι, για μιαν εκδρομή”.

“Τότε ας μη δουλέψουμε, ελάτε μόνο για να τα πούμε πιο άνετα”.

Εμείς στην αρχή αρνιόμασταν. Δε θέλαμε να του επιβάλουμε τη φιλοξενία τεσσάρων ανθρώπων, αυτός όμως επέμενε σχεδόν φορτικά και έτσι υποχωρήσαμε.

Περάσαμε αυτή τη νύχτα στο ξενοδοχείο και την άλλη μέρα ήρθε και μας πήρε με το αμάξι του και μας πήγε στο σπίτι του, κάπου δυο χιλιόμετρα από την πόλη, όπου  πραγματικά εντυπωσιαστήκαμε. Το σπίτι ήταν μεγάλο, διώροφο, χτισμένο σ’ αιγαιοπελαγίτικο ρυθμό και τριγυρισμένο από ένα μεγάλο χτήμα με ελιές, οπωροφόρα και κλήματα. Μικρότερα κτίσματα, σπιτόπουλα και αποθήκες δημιουργούσαν με το κυρίως σπίτι έναν κλειστό κήπο γεμάτον με πεύκα, κυπαρίσσια, δάφνες και λεύκες.

“Βρε, εσύ είσαι γνήσιος αστοτσιφλικάς”, τον πείραξε ο Χρήστος, που μετά την τελευταία μας συνάντηση του μιλούσε με θάρρος και στον ενικό.

“Μόνος σου καλλιεργείς αυτό το χτήμα ή παίρνεις εργάτες;” τον ρώτησα.

“Στην αρχή τα καταφέρναμε μόνοι μας με τα παιδιά, αλλά τελικά η φύση μας νίκησε και τώρα το καλλιεργώ κολληγικά. Είναι ένα άκληρο ζευγάρι, αυτός συνταξιούχος ναυτικός, που μένουν σε κείνο κει το σπιτάκι. Έναντι στέγης, φυλάν το χτήμα όταν λείπουμε, και από την εσοδεία, μετά την αφαίρεση των εξόδων, κρατούν το μισό. Έχουμε  έτσι το λάδι και το κρασί της χρονιάς μας, αυγά από τις κότες, γάλα και τυρί από τις κατσίκες και κρέας από τα κουνέλια…”

“Λοιπόν, ειλικρινά  σε ζηλεύω,  αλλά εξακολουθώ να απορώ πώς τα καταφέρνεις”.

“Ο Δημήτρης έχει ταλέντο στην αξιοποίηση των υπηρεσιών άλλων ανθρώπων και το κάνει με τέτοιον τρόπο, που αισθάνονται και υποχρεωμένοι. Αν μείνετε μερικές μέρες θα βρεθείτε χωρίς να το καταλάβετε να ποτίζετε και να κλαδεύετε. Και θα σας αρέσει κιόλας”, είπε γελώντας η γυναίκα του.

Διότι, βεβαίως, ο Δημήτρης δεν ήταν καθόλου γεροντοπαλίκαρο, όπως υπέθετα ως τότε, αλλά παντρεμένος και με δυο, μεγάλα πια, παιδιά. Η γυναίκα του, που τη λέγαν Λασκαρίνα, ντόπια Σπετσιώτισσα, μας κατάχτησε με την πρώτη. Ήταν άνθρωπος απλός και ζεστός, όμως με ανεπιτήδευτη νησιώτικη αρχοντιά. Αργότερα διαπιστώσαμε πως κάτω από την απλή και ζεστή της συμπεριφορά κρυβόταν μεγάλη εξυπνάδα, καλλιέργεια και πανεπιστημιακή μόρφωση. Ήταν γιατρός, ψυχίατρος και δούλευε στο Αιγινήτειο. Οι εκπλήξεις συνεχίζονταν.

Όταν εγκατασταθήκαμε στου Δημήτρη, η γυναίκα του πήρε τις δικές μας για να τις ξεναγήσει με το αυτοκίνητο στο νησί κι εμείς αφοσιωθήκαμε στη δουλειά μας, μόλο που εμείς δεν είχαμε φέρει μαζί μας τίποτα. Ο Δημήτρης μας παρουσίασε τη βιβλιογραφία που συγκέντρωσε, γερμανόγλωσση και ρωσόγλωσση κυρίως. Εδώ που τα λέμε λίγο δουλέψαμε και πιο πολύ φλυαρήσαμε, καθισμένοι σε πάνινες πολυθρόνες στη βεράντα του από όπου φαινόταν μέσα από τα δέντρα η θάλασσα. Αισθανόμουν τόσο άνετα, όσο αν βρισκόμουν στο σπίτι μου. Ο Χρήστος πάλι περιεργαζόταν το σπίτι και το χτήμα με μάτι εφοριακού ή πραγματογνώμονα που κάνει απογραφή. Κάθε τόσο ρωτούσε το Δημήτρη για την αξία της γης, για την ακριβή έκταση του χτήματος, την παραγωγή και τα έσοδα που αποφέρει. Κατόπιν γύρισαν κι οι γυναίκες, που φαίνεται πως τα βρήκαν, γιατί ήταν πολύ φιλικές μεταξύ τους και από κοινού στρώσανε το τραπέζι και φάγαμε για μεσημέρι.

Πήραμε τον απογευματινό μας ύπνο, ενώ από τα ανοιχτά παράθυρα μαζί με την ευωδιά του πεύκου και της δάφνης μας ερχόταν το τερέτισμα τετέρισμα των τζιτζικιών, εκκωφαντικό σα θόρυβος κάποιου πριονιστήριου, αλλά καθόλου ενοχλητικό,  που τελικά κατάληξε να μας νανουρίσει. Μετά τον καφέ, πήγαμε όλοι με τα πόδια για μπάνιο, σε μια κοντινή αμμουδιά.

Το βράδυ ήρθανε να δούνε τον Δημήτρη δυο ντόπιοι φίλοι του και το τραπέζι για το δείπνο, στο οποίο συμμετείχε ισοτίμως και το ζευγάρι των κολλήγων του, στρώθηκε στον κήπο του σπιτιού, ανάμεσα σε δάφνες, λεύκες και άλλα δέντρα και θάμνους. Ήμασταν όλοι στην κατάλληλη διάθεση και το δείπνο εξελίχθηκε σε απρογραμμάτιστο και γι΄ αυτό ωραιότατο γλέντι.

Όπως συμβαίνει σε παρέες σιτεμένες από το χρόνο, ο Δημήτρης, η Λασκαρίνα και οι φίλοι τους είχανε ο καθένας τους κάποιον προκαθορισμένο ρόλο στο γλέντι και διαθέτανε ένα γνωστό εκ των προτέρων ρεπερτόριο τραγουδιών, χορών ή ανεκδότων. Αυτά βέβαια θα επαναλαμβάνονταν στερεοτύπως σε κάθε γλέντι, αλλά όπως φαίνεται η εκάστοτε παρουσία καινούργιων συμποσιαστών, εμπόδιζε τη μετατροπή τους σε πληκτική ρουτίνα. Έτσι και τώρα. Η παρουσία της Μαργαρίτας, του Χρήστου και της Ρούλας κι εμένα, γέννησε στους άλλους ανανεωμένη την όρεξη να παίξουν το ρόλο τους ο καθείς.

Την αρχή την έκαναν ο Δημήτρης με τη Λασκαρίνα, ξεκινώντας με χαμηλή φωνή, σαν είδος προθέρμανσης, τραγούδια του Χατζιδάκι. Αμέσως πήρε τη σκυτάλη ένας από τους φίλους του Δημήτρη, ονόματι Παυλής, που αποδείχτηκε άσσος στο παίξιμο των κουταλιών. Είχε καταπληκτική αίσθηση του ρυθμού και στα χέρια του τα ταπεινά κουζινικά  λειτουργούσαν σαν καστανιέτες. Δεν κρατήθηκα. Από τον καιρό που πήγαινα στο γυμνάσιο έπαιζα φυσαρμόνικα, το μόνο μουσικό όργανο που κατέχω, και πάντα κουβαλάω μαζί μου, δια παν ενδεχόμενον,  δυο φυσαρμόνικες Χόνερ, σε ρε ματζόρε και σε ρε μινόρε, που συχνά δίνουν τον τόνο στα Σάββατα εργασίας του Βελή.

Όταν λοιπόν η παρέα, επηρεασμένη από το εξαιρετικό κρασί, έπιασε το τραγούδι με υπόκρουση τον ήχο των κουταλιών του Παυλή, τις έβγαλα κι άρχισα να συνοδεύω τα άσματα, υπό την επιδοκιμασία των άλλων. Η δόξα μου όμως δεν κράτησε για πολύ, γιατί ο Αντρέας, ο άλλος φίλος του Δημήτρη, πήγε κι έφερε από το αμάξι του ένα μπουζούκι, ενώ ο οικοδεσπότης μας, με τη βοήθεια του κολλήγα του, κουβάλησαν μέσα από το σπίτι ολόκληρο σαντούρι με τη βάση του. Έτσι συνοδεία λαϊκών οργάνων πήραν κι έδωσαν το “Μινόρε της αυγής”, η “Φραγκοσυριανή” ο “Καπετάν Αντρέας Ζέπος” το “Χωρίσαμε ένα δειλινό” και πλείστα όσα δημοτικά, κυρίως νησιώτικα.

Παρατηρούσα τον Δημήτρη την ώρα που έπαιζε σαντούρι και τραγουδούσε. Ήταν ένας άλλος άνθρωπος, ξέγνοιαστος, εκδηλωτικός, γεμάτος κέφι και διάθεση για γλέντι.  Άσε που έπινε ασταμάτητα κρασί, χωρίς όμως να μεθάει, μόνο που κάποτε σταμάτησε να παίζει και σηκώθηκε με τον κολήγα του και χορέψανε χασάπικο. Ήμασταν όλοι σε φόρμα. Οι θερμίδες του  κρασιού, που το τιμήσαμε δεόντως, έπρεπε να καταναλωθούν με κίνηση. Ο Αντρέας έπιασε στο μπουζούκι του το χασαποσέρβικο “Μικρός αρραβωνιάστηκα”, που το χορέψαμε όλοι. Ύστερα οι γυναίκες ή μάλλον η Μαργαρίτα κι η Λασκαρίνα,  ζήτησαν μπάλλο. Ο Δημήτρης ξανάκατσε στο σαντούρι κι έπαιξε το “Μάτια σαν και τα δικά σου”. Ο μπάλλος είναι ζευγαρωτός και καθαρά ερωτικός χορός. Ο άντρας κινείται σα να θέλει να στριμώξει τη γυναίκα, που με κατάλληλες κινήσεις ξεγλυστρά και του ξεφεύγει. Χορέψαμε η Μαργαρίτα με μένα κι η Λασκαρίνα με τον Αντρέα, με τέτοιο κέφι, που στο τέλος μας χειροκρότησαν.   Ο Χρήστος με τη Ρούλα είχαν μαγευτεί με το γλέντι και την παρέα.

“Ειλικρινά είναι η ωραιότερη βραδιά που πέρασα ως τώρα. Εμείς οι Έλληνες της Αγγλίας, τα ΄χουμε ξεχάσει πια αυτά. Ενσωματωθήκαμε στον αγγλικό καθωσπρεπισμό και τη βρετανική κρυομάρα”, είπε η Ρούλα με τέτοιο παράπονο που τη συμπάθησα. Κι η Μαργαρίτα, όπως φαίνεται, γιατί πήγε κοντά της και τη χάϊδεψε.

 

183 Σχόλια to “Τα έπη των Αριμασπών – 8 (Δημήτρης Σαραντάκος)”

  1. Alexis said

    Καλημέρα.

    Ωραία περιγραφή!

    …μας ερχόταν το τετέρισμα των τζιτζικιών…
    Τερέτισμα δεν λέγεται; 😕

  2. Alexis said

    Κανονική ορχήστρα!
    Μπουζούκι, σαντούρι, φυσαρμόνικα και κουτάλια για κρουστά!
    Και φορτώσανε στον κόκκορα τα Έπη! 😀

  3. Alexis said

    Τι διάλο…
    Μόνος μου τα λέω, μόνος μου τ’ ακούω σήμερα… 😮

  4. Γιάννης Ιατρού said

    καλημέρα

    κάτσε ρε Αλέξη, να το διαβάσουμε, να το αφομοιώσουμε και να πιούμε και καφε … 🙂

  5. cronopiusa said

    αχ, τι ωραία κλώθεται με το χθεσινό νήμα…

    Καλή σας μέρα!

  6. atheofobos said

    Πήραμε τον απογευματινό μας ύπνο…
    Αυτονόητη τότε, αναγκαία και υγιεινή συνήθεια πάντα, ενώ τώρα οι σημερινές συνθήκες εργασίας δεν επιτρέπουν σε πολλούς να την απολαύσουν.
    Η χειρότερη περίοδος της ζωής μου ήταν κάπου 2 χρόνια που εργαζόμουν και το μεσημέρι έτσι ώστε να μην μπορώ να απολαύσω 1-2 ώρες αναζωογονητικής χαλάρωσης που σου επιτρέπουν να είσαι φρέσκος και ακμαίος μέχρι αργά το βράδυ .
    Βεβαίως παραιτήθηκα και έκτοτε του δίνω και καταλαβαίνει όπως η παρέα στις Σπέτσες!

  7. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    6 Δυστυχώς την απόλαυση αυτή τη στερούμαι λόγω δουλειάς -αλλά συνήθως την κρατάω τα σαββατοκύριακα. Κάποιος έλεγε «Όσο καλό σού θέλει ο μεσημεριανός ύπνος, δεν σ’το θελει ο κόσμος όλος»

  8. gpoint said

    Καλημέρα

    ωραία η περιγραφή αλλά για την ταμπακιέρα θα πρέπει να περιμένουμε το τέλος του κεφαλαίου…

  9. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρα !
    Στις διακοπές έσπασε και το μπουζούκι μου.
    Επιδόθηκα σε προσωπική επισκευή, πιο πολύ γιατί φαντάστηκα ότι θα στοίχιζε πιο πολύ από το ίδιο το όργανο.
    Κόλλησα καμιά δεκαριά «δούγιες» στο καύκαλο που έχασκε (όσο δύσκολο βεβαίως είναι να το ξαναμαζέψεις ανάποδα, απ’ έξω.
    Τώρα έχει επανέλθει στο κανονικό σχήμα, εκτός από μια μικρή οπή που πρέπει να συμπληρώσω με ένα κομματάκι ξύλο.
    Χρησιμοποίησα πολυουρεθανική ναυτιλιακή ξυλόκολλα.
    Τώρα απομένει ένα ντύσιμο από μέσα, με κατάλληλο υλικό (στα πιο παλιά μπουζούκια θυμάμαι κάτι σαν καπιτονέ ασημόχαρτο, το δικό μου είχε ένα μαύρο απλό χαρτί), ένα καλό τρίψιμο, και προσπάθεια λουστραρίσματος του καύκαλου. (Κάποιοι λένε για λουστράρισμα με μπάλα, θα ψάξω να βρω τί είναι).
    Εντάξει, κάποιος οργανοποιός μπορεί να γελάει με την πρακτική μου, αλλά το κάνω και ως άσκηση χαλάρωσης και υπομονής.

    Μόλις ξαναβάλω χορδές και το ακούσω, θα αξιολογηθεί το όλο εγχείρημα…

    PS : Mε την ευκαιρία διαπίστωσα και την απάτη με τις δούγιες, αφού τις μετράνε όπως φαίνονται και όχι όπως κόβονται. Συμβαίνει δηλαδή οι δούγιες να είναι διπλού πλάτους, με την παρεμβολή χαραχτού φιλέτου, που τις κάνει να φαίνονται ως δύο…Πολλές δούγιες = καλύτερο smoothing του κοίλου ηχείου = καλύτερος ήχος. Αρκετοί επαγγελματίες όμως, που έχουν ακούσει μπουζούκια και μπουζούκια, το αρνούνται. Εγώ δεν είμαι ειδικός, πάντως.

  10. spatholouro said

    #9
    Ωχ, περαστικά του!

    Ομολογώ ότι η δική μου κίνηση, μια που έκρουα στοιχειωδώς προ αμνημονεύτων το τρίχορδο, θα ήταν να το πάω σε μάστορα εμπιστοσύνης για εκτίμηση κόστους.

    Δες κι εδώ κείμενο του Σπουρδαλάκη για το περιβόητο ζήτημα της σχέσης δουγών-ήχου:
    http://www.music-instruments.gr/gr/arthra3.php

  11. Παναγιώτης Κ. said

    Μήπως το καλύτερο από όλα τα προηγούμενα;

    Και ένα λεξιλογικό.
    Οι διάφοροι σύλλογοι, αυτοί που παλαιότερα λέγονταν Εκπολιτιστικοί, τώρα λέγονται Πολιτιστικοί. Είναι νομίζω, το σωστό.

  12. Παναγιώτης Κ. said

    @9. Πάνο, μου έφερες στο νου τους στίχους του λαϊκού τραγουδιού που τραγούδησε ο Τσαουσάκης.
    «Το μπαγλαμά μου έσπασα
    και τώρα τι θα κάνω ΄
    ε ρε ζημιά που έπαθα
    στη σούρα μου απάνω». 🙂

  13. spatholouro said

    Εμένα μου θύμισε αυτό:

  14. Πάνος με πεζά said

    @ 12 : ‘H «το μπουζούκι του Νικόλα του το σπάσανε, και το κέφι του απόψε το χαλάσανε»…

  15. Παναγιώτης Κ. said

    @9.10. Ονομαστική πληθυντικού, οι δούγιες. Γενική, των δουγιών
    Να το πάμε τώρα αντίστροφα. Γενική, των δουγών
    Ονομαστική, οι δούγες.
    Τι… παίζει τελικά; Χρειάζεται το ι ή όχι; 🙂

  16. Πάνος με πεζά said

    Κανονικά πάντως πρέπει να εμπιστευόμαστε τους επαγγελματίες

  17. Παναγιώτης Κ. said

    @13. Συνήθως δεν ανοίγω τα λινκ για λόγους χρόνου.
    Παραβίασα τη συνήθεια και…αποζημιώθηκα! 🙂

  18. Πάνος με πεζά said

    Eγώ πάντως τις πρωτοέμαθα ως «ντούγες». Χρόνια μετά τις βρήκα στα διάφορα sites «ευπρεπισμένες» ως δούγες…
    Ντούγα επίσης λέγεται και στο βαρέλι. Αλήθεια, η προέλευση της λέξης;
    Και τα μαθήματα συνεχίζονται (ε ρε τι έχει πια αυτό το διαδίκτυο…)

  19. Παναγιώτης Κ. said

    @7. Υπήρχε δικός μας εκεί κοντά σε σένα στο Βέλγιο, δηλαδή Έλληνας που νυμφεύθηκε (σικ) Βελγίδα και τα πεθερικά του…δαιμονίζονταν που τον έβλεπαν να κοιμάται το μεσημέρι. Του δικού μας όμως δεν ίδρωνε το αυτί και συνέχιζε την πάρα πολύ ωραία αυτή συνήθεια.
    Όσοι ξυπνάμε στις πέντε το πρωί, διότι έτσι λειτουργεί το βιολογικό μας ρολόι, έχουμε μεγάλη ανάγκη να κοιμηθούμε το μεσημέρι.

  20. gpoint said

    Για να επανέλθουμε στο κείμενο είμαι περίεργος να δω τι κουτσουκέλα θα κάνει η Ρούλα γιατί δεν μπορεί να πάει χαμένη η διαίσθηση της Μαργαρίτας όταν την αναφέρει ο σύζυγος !! Αλλιώς θα τον είχε χωρίσει !!

  21. sarant said

    Και το βαρέλι έχει ντούγιες. Γενική πληθυντικού δεν νομίζω να έχουν.

  22. spatholouro said

    #15/18/21

    Ο Βοσταντζόγλου έχει δόγα/δούγα/ντούγια

    Από τα μεγάλα λεξικά μας, μόνο ο Babis (και αυτός μόνο στην Δ΄ έκδοση 2012): δόγα/δούγα/ντούγια, με ετυμολόγηση από ιταλ/λατιν doga=δοχείο. Η πλάκα είναι ότι παραπέμπει στη λέξη «ντούγια», αλλά η έρμη δεν υπάρχει στο Λεξικό…

    Τώρα, για πληθυντικό, μου κάθεται καλύτερα το «δουγών», για αυτό το έγραψα έτσι, αλλά βλέπω κι εδώ έτσι τη γενική πληθυντικού:

    https://www.google.com/#tbm=bks&q=%22%CE%B4%CE%BF%CF%85%CE%B3%CF%8E%CE%BD%22

  23. Πάνος με πεζά said

    Οι φυσαρμόνικες ρε ματζόρε και ρε μινόρε, φυσικά ήταν τέτοιες, για να συνοδεύουν το μπουζούκι, κουρδισμένο σε ρε. Κανονικά όπως ξέρετε, οι φυσαρμόνικες είναι ολόκληρο βαλιτσάκι, σε διάφορες τονικότητες.

    Όσο για τη γραφή του «μπάλλου», νεώτερα γράφεται με ένα «λ», κι ίσως και η παλιότερη να είχε παρασυρθεί από τη μπάλλα, που κι αυτή κάποτε γραφόταν με δύο «λ»…

    Ο Σαββόπουλος το 1971 στον ομώνυμο δίσκο του χρησιμοποιεί τα δύο «λ».

    Με ένα λ επίσης, Μπάλος, το σχετικό τοπωνύμιο του νομού Χανίων.

  24. spatholouro said

    #23
    Ο Babis στο «Λεξικό δυσκολιών» διευκρινίζει ότι μια ομάδα λέξεων (μπαλάντα/μπαλαντέζα/μπαλαντέρ/μπαλαρίνα/μπαλέτο/μπάλος) είναι νεότερα αντιδάνεια, που έχουν απώτερη αφετηρία στο αρχαίο ρήμα «βαλλίζω» (χορεύω/χοροπηδώ).

    Έτσι, ενώ θα μπορούσαν να γράφονται με 2 «λ», και δεδομένου ότι η σχέση τους με την αρχαία λέξη δεν είναι εμφανής, απλογραφούνται, σύμφωνα με τη σχολική Γραμματική.

  25. Πάνος με πεζά said

    Καλά, και λείπει η μπάλα από τη λίστα;

  26. Πήγαινα να αναρωτηθώ αν το ντουγάνι (βλάκας) της σύγχρονης νεονεο(sic)ελληνικής σχετίζεται με τη ντούγα αλλά μας προέκυψε ντουγάνι – καναλάρχης http://zoornalistas.blogspot.gr/2016/09/t.html

  27. spatholouro said

    25
    Ε, αυτή κατάγεται από αλλού:
    (ΛΚΝ)
    μσν. μπάλα b] από συμπροφ. με το άρθρο στην αιτ. [tin-p > timb > tim-b] ) < μσνλατ. palla & ιταλ. (διαλεκτ.), βεν. bal(l)a (αναδαν.)· μπάλ(α) -ίτσα]

  28. Alexis said

    #26: Λες να δούμε και φυλακόβιο τον χοντρό;
    Και Δασκαλόπουλος ο εισαγγελέας που έκανε την πρόταση, για να το συνδέσουμε και με το …χτεσινό 🙂

  29. spatholouro said

    Βρε για κοίτα την «πάλλα»

    https://books.google.gr/books?id=uVBQAAAAcAAJ&pg=PA258&dq=%22%CF%80%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%B1%22&hl=el&sa=X&redir_esc=y#v=onepage&q=%22%CF%80%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%B1%22&f=false

  30. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    1. Οι τέττιγες, τετερίζουν 🙂 . Νομίζω λέγονται και τα δυο.

    22. >>Ο Βοσταντζόγλου έχει δόγα/δούγα/ντούγια
    εμείς ντόγιες! :
    Μπεκρήδες εφυράξανε του βαρελιού τσι ντόγιες
    προτού να κοκκινίσουνε τω σταφυλιών οι ρόγες

    25. Ποια μπάλα; γηπέδου ή κανονιού; 🙂

    Εν τω μεταξύ,δε μπορώ να μαζευτώ από τις Σπέτσες από το πρωί. Ρεμβάζω σ΄αυτό το νησί που πολύ αγαπώ και το έχω επισκεφθεί πολλές φορές και πάντα εκτός τουριστικής περιόδου.

  31. Μαθαίνω πως έξω από το Καλλιμάρμαρο στήνονται αυτοί για να φωτογραφίζουνται με τους τουρίστες. Προσοχή στα ροδάκια του καροτσακίου!

  32. sarant said

    29 Την πάλλα του Ησύχιου την έχουμε επισημάνει και στο μπλογκ παλιά.

    Στο βιβλίο μου Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία το 2009 γράφω:
    Ετυμολογικό υστερόγραφο
    Όπως είπα πιο πάνω, σύμφωνα με όλα τα λεξικά η λέξη μπάλα είναι δάνειο από το ιταλικό palla, το οποίο, σύμφωνα και πάλι με όλα τα ετυμολογικά λεξικά, είναι γερμανικής αρχής, και ακριβέστερα λογγοβαρδικής. Ωστόσο, ο Ησύχιος στο λεξικό του καταγράφει «πάλλα = σφαίρα εκ ποικίλων ναμάτων [νημάτων] πεποιημένη». Και ναι μεν ο Ησύχιος δεν είναι απολύτως αξιόπιστος, διότι έχουν παρεισφρήσει και δημώδεις λέξεις αρκετά νέες, αλλά βλέπω και στο Περί καθολικής προσωδίας του Ηρωδιανού ότι «πάλλα η σφαίρα», και, ίσως πιο ενδεικτικό, ο Ευστάθιος Θεσσαλονίκης, στα σχόλιά του στην Οδύσσεια, λέει ότι ο Διονυσόδωρος διάβασε τον ομηρικό στίχο «σφαίρα έπειτ’ έρριψεν» ως «πάλλαν έπειτ’ έρριψεν». Το θέμα αξίζει περαιτέρω διερεύνηση, ασφαλώς.

    Δεν ξέρω γιατί μου είχε φανεί πιο ενδεικτικό αυτό που έγραψε ο Ευστάθιος, που είναι ο μεταγενέστερος της παρέας, αλλά η περαιτέρω διερεύνηση μάλλον δεν έχει γίνει.

  33. Πάνος με πεζά said

    Α μάλιστα. Περίεργο με τη μπάλα, που…χοροπηδάει περισσότερο από τη μπαλαντέζα !

  34. Πέπε said

    @15 κλπ.:

    Για τη λέξη «ντούγα» και τις διάφορες παραλλαγές της έχουμε συζητήσει στο σχετικά πρόσφατο άρθρο για τον βαρελά, τον βαγενά και τον βουτσά.

    Μπορείς να πεις ντόγα, ντούγα ή δούγα (και δόγα; αυτό δεν το έχω ακούσει, αλλά μπορεί…), αλλά κανονικά όχι -για, αφού η αρχική λέξη είναι doga. Οι μορφές με -για έχουν προκύψει από παρανόηση, επειδή η λέξη λέγεται συχνότερα στον πληθυντικό, όπου προφορικά δε φαίνεται η διάκριση ([dujes] είναι έτσι κι αλλιώς). Ωστόσο, λέγονται αρκετά και μπορούν να θεωρηθούν ως παράλληλοι τύποι.

    Ωστόσο (για να συνεχίσω το σκεπτικό μου από ένα χτεσινοβραδινό μήνυμα) δεν αρκεί να λέγεται: πρέπει να ελεγχθεί από ποιους λέγεται. Αν υπάρχουν οργανοποιοί / βαρελάδες, που έχουν διδαχτεί την τέχνη και άρα και την ορολογία της (καθ’ οιονδήποτε τρόπο: είτε σε σχολή, είτε ως τσιράκια σε παλιότερο μάστορη, είτε αυτοδίδακτοι αλλά με σχετικά διαβάσματα, πάντως όχι 100% «αυτάρκεις» αυτοδίδακτοι που να ανακάλυψαν την τέχνη σαν να ήταν σ’ ένα έρημο νησί) που λένε ντούγια, τότε οκέι. Αν λέγεται μόνο από μουσικούς ή …λοιπούς, τις σπάνιες φορές στη ζωή τους που θα χρειαστεί να πουν «μου έσπασε μια *τέτοια*» ή ξέρω γω «βλέπω κάθε *τέτοια* να είναι χαραγμένη ώστε να μοιάζει σαν δύο» κλπ., ενώ κάθε άλλη φορά λένε τη λέξη μόνο στον πληθυντικό, τότε πολύ απλά δεν ξέρουν τη λέξη και την κάνουν λάθος.

  35. 32 (Δεν ξέρω γιατί μου είχε φανεί πιο ενδεικτικό αυτό που έγραψε ο Ευστάθιος) Μήπως επειδή παραπέμπει στον Διονυσόδωρο; Αν είναι ο σοφιστής είναι αρκετά προγενέστερος όλων: https://en.wikipedia.org/wiki/Dionysodorus_(sophist)

  36. sarant said

    35 Προφανώς, στραβομάρα!

  37. Pedis said

    # 28 – Επιχειρηματίας που ρίχνει μεγάλη σκιά στις δουλειές του -όχι μόνον λόγω όγκου και λίπους- με «βίτσιο» το προεδριλίκι του Ολυμπιακού … τι ενδεχόμενα προτείνονται από την πρόσφατη πολιτική ιστορία;

  38. 37

  39. Παναγιώτης said

    Μηπως Νικοκύρη για το σπίτι του Δημήτρη πηγή έμπνευσης είναι το σπίτι του Άρη Κωσταντινίδη (διευθυντή του στον ΕΟΤ) στις Σπέτσες που όντως είναι χτισμένο σε αιγαιοπελαγίτικο στυλ αλλά είναι μέσα την πόλη. Άραγε είχε ασχοληθεί ο Δημήτρης Σαραντάκος και με το Ξενία των Σπετσών που χτίστηκε το 1962 ή είχε αρχίσει την εταιρεία με τις μονώσεις και στεγανώσεις. Α:πό τις Σπέτσες ήταν και ο Φίλιππος Βώκος που επίσης ήταν σον ΕΟΤ εκέινη την εποχή.
    Είναι μυθιστόρημα αλλά έχει την γοητεία του να ψάχνεις την πηγή της έμπνευσης και πως τόποι και πρόσωπα από πραγματικά γίνονται …μυθικά

  40. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Πολὺ ἐνδιαφέρουσα ἡ συνέχεια. Ἀπὸ τὴν περιγραφὴ τοῦ γλεντιοῦ καταλαβαίνω πὼς ἦταν γλεντζὲς ὁ πατέρας τοῦ Νικοκὺρη.

    Καὶ μιὰ παρατήρηση. Ἀπ’ ὅ,τι ξέρω δὲν ἐπιτρέπεται ἡ κυκλοφορία ἰδιωτικῶν αὐτοκινὴτων στὶς Σπέτσες. Κυκλοφοροῦν μόνο κάποια ἐπαγγελματικὰ κι αὐτὰ μὲ περιορισμοὺς.
    Σὲ δυὸ σημεῖα τῆς σημερινῆς συνέχειας γράφει:

    «Περάσαμε αυτή τη νύχτα στο ξενοδοχείο και την άλλη μέρα ήρθε και μας πήρε με το αμάξι του και μας πήγε στο σπίτι του»

    καὶ

    «Η δόξα μου όμως δεν κράτησε για πολύ, γιατί ο Αντρέας, ο άλλος φίλος του Δημήτρη, πήγε κι έφερε από το αμάξι του ένα μπουζούκι,»

    Δὲν νομίζω πὼς ἀναφέρεται σὲ ἱππήλατα ἁμαξάκια ποὺ, εὐτυχῶς, ὑπάρχουν ἀκόμα στὸ νησὶ.

  41. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Μπάλος
    {…}
    Αυτός ο χορός χορεύεται συνήθως από ζευγάρια κι ενσωματώνει όλα τα στοιχεία του φλερτ.
    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CF%80%CE%AC%CE%BB%CE%BF%CF%82

  42. Pedis said

    # 38 – Καλά, αλλά η περιέργειά μου αφορά τους Καράγιωργες της ιστορίας …

  43. sarant said

    39-40 Ο πατέρας μου μετέφερε στις Σπέτσες καταστάσεις από το σπίτι του και τα γλέντια του στην Αίγινα, προφανώς ξεχνώντας αυτή την ιδιαιτερότητα του νησιού!

  44. nikiplos said

    ένα ήκιστο πραγματολογικό σχόλιο στο πολύ ωραίο κείμενο…

    το σαντούρι πρέπει να το έπαιζε συχνά ο Δημήτρης γιατί λογικά θα πρέπει να ήταν χορδισμένο… Το να χορδίσεις το σαντούρι είναι μπελάς…

  45. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  46. 42 Κουτσόγιωργες… καμία σχέση με Καράγιωργες

  47. 46

    Πέσ΄το, καλέ μου άνθρωπε, ΄κι αναρωτιόμουν τόσην ώρα μήπως εννοούσε τον Ρουμπίνια με τον πύργο στην Αίγινα…



  48. Και καλό χειμώνα σε όλους μας, με υγεία, χαρά, αισιοδοξία σε όλα μας τα σχέδια και πάντα με το κεφάλι ψηλά στα τόσα δύσκολα πού ‘ρχονται..! Ένα βήμα πίσω για φόρα για τα πολλά εμπρός.

  49. 25, 24
    …ή το μπαλαμούτι και το μπαλαούρο; 🙂

  50. Pedis said

    # 46-47, Ουπς, ντροπή μου για το σαρδάμ!

  51. 9,
    …Στις διακοπές έσπασε και το μπουζούκι μου….
    Μα, όχι έτσι απότομα – ειδοποία ότι ακολουθεί περιγραφή από σκηνές φρίκης, ώστε να προχωρήσουμε ιδία ευθύνη και με την δέουσα προσοχή!

    …έχει επανέλθει στο κανονικό σχήμα, εκτός από μια μικρή οπή…
    Έχει γίνει όργανο περιοπής!

  52. 50

    έχω κάνει χειρότερα, σε διαβεβαιώ

    όλο και κάποιος αυτοφωράκιας θα βρεθεί, πάντως

  53. 31, Βλέπω πως μεταφέρεται και κύων κίων!

  54. 53

    α, εγώ δεν ξέρω τίποτα, είμαι φυλακή https://pbs.twimg.com/media/CpUHrgLWYAAYPRA.jpg

  55. sarant said

    48 Καλό αποκαλόκαιρο!

    51-53 😉

  56. [και μία υποσημείωση της υποσημείωσης,αν μου επιτρέπεται -( που εντωμεταξύ εδώ Αλυκές Βόλου έχει ξεσπάσει μία καταιγίδα άνευ προηγουμένου, ενώ το πρωί κάναμε μπανάκι μες στη καλή χαρά ! το τελευταίο μας πριν το αυριανό μας ταξίδι επιστροφής στο μαγγανοπήγαδο της Αθήνας..) .- για όσους ενδιαφέρονται κι αναρωτιούνται ακόμα, σχολιαστές και μη του αγαπητού μας Νικοκοίρη, για το το τρόπο εισόδου του βίντεο στο χώρο του σχολιασμού, πράγμα που κι εμένα μου πήρε αρκετό χρόνο ν΄ανακαλύψω το πόσο εύκολο είναι ! Πάμε στο βίδεο που μας ενδιαφέρει, κάνουμε κλικ κάτω δεξιά ότι μας αρέσει, βγαίνει η διεύθυνση του βίντεο ακριβώς στο κέντρο, κάτω του βίδεο, πατούμε δεξί κλικ σ’αυτή τη »μπλε» διεύθυνση και πατούμε αντιγραφή, πηγαίνουμε με το πάνω αριστερό βελάκι του οδηγού της οθόνης μας στο προηγούμενο σημείο που βρισκόμασταν, δλδ στο χώρο σχολιασμού μας και πάλι δεξί κλικ »επικόλληση» και βλέπουμε να αντιγράφεται η εν λόγω διεύθυνση του βίδεο. Μόλις δημοσιεύσουμε το σχόλιό μας, εμφανίζεται και το βίδεο. Ευχαριστώ για την ανάγνωση !

  57. Pedis said

    # 52 – Σε ευχαριστώ για την κατανόηση, Σκύλεμ. Ξαναδιαβάζω το σαρδάμ κι ανατριχιάζω.

    όλο και κάποιος αυτοφωράκιας θα βρεθεί, πάντως
    δηλ. ανταυτού … 🙂

  58. 57

    άσε που μπορεί να κοπεί στο ξύρισμα ο εισαγγελέας με πέντε σφαίρες στην πλάτη

  59. 55 Νά ‘στε καλα, και ανταποδίδω με τις θερμότερες από καρδίας ευχές για όλη την οικογένεια κι όλα να πάνε καλά όπως το εύχεστε !!!!!!

  60. Pedis said

    # μπορεί, αλλά, πλέον, είναι πολύ λίγο πιθανό τέτοιες κινήσεις να μην γίνονται με άλλες πλάτες.

  61. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>Προσοχή στα ροδάκια του καροτσακίου!
    καρακιτσακίου

    53>>31 🙂
    ίωνα κίωνα τοις κυσί

  62. Pedis said

    60 -> 58

  63. Πάνος με πεζά said

    @ 51 : 🙂 Ναι, αντί να σπάσουμε νταλκαδάκι, σπάσαμε το μπουζούκι…

  64. Πάνος με πεζά said

    Ο Ζαμπέτας θα το έλεγε και ρήξη ζωτικού οργάνου…

  65. 60

    έχει πλάτες ο Βαγγέλας, και τον γαύρο και τη Χ.Α. τουλάχιστον… 😉

    περί μουσικών οργάνων –> http://www.boredpanda.com/musical-instruments-photographed-from-inside/

  66. LandS said

    64 Θλάση 🙂

  67. Pedis said

    # 65 – Ναι, σωστά. Αλλά τις πλάτες που κάνουν σκιά στον καθρέφτη του εισαγγελέα όταν αυτός … ξυρίζεται να βλέπει να μην κοπεί είχα στο μυαλό μου.

  68. Pedis said

    http://info-war.gr/i-kanalarches-kanoun-zouzounies-stin-kyvernisi/

  69. 61β,
    Άκρως ευοίωνο σχόλιο, προϊούσης της ηούς (με την διαφορά ώρας)

  70. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    63. Μα πώς το έσπασες; Στο τσακίρ κέφι, (μπιρόνια και νταλκάδες και γύρω σαματάδες) ή από τσαντίλα;
    Στο γιουτούμπι υπάρχει η επισκευή του μπουζουκιού του Ζαμπέτα, μπορεί να βρεις τίποτε πατεντούλα.
    Μου σπάσανε το μπαγλαμά, σκέφτηκα εγώ όταν το διάβασα και ξιπάστηκε η καρδιά μου γιατ΄είναι πονεσάρικη τέτοια ζημιά. Έσπασε(οριστικά και αδιόρθωτα) σε μετακόμιση ο βραχίονας της γυμνασιακής μου κιθάρας, κι ακόμη θυμάμαι πώς ακούστηκε το κρακ μες τη θήκη της.

  71. 64, 😀

  72. Pedis said

    καλό παιδί, από σπίτι, με γνώσεις και ικανότητες, υψηλά καλλιτεχνικά γούστα. Ιδανικός γαμπρός. (Προίκα δεκτή.)

    http://www.efsyn.gr/arthro/gallos-epikefalis-sto-ypertameio-idiotikopoiiseon

    πληρ. γραφείο συνοικεσίων: εφσυν

  73. Πάνος με πεζά said

    @ 70 : Και σκάφος ολόκληρο υπάρχει, με 100+… ευρώ. Το παίρνεις και το πας στο μάστορα να σου το κολλήσει με το υπόλοιπο…

  74. cronopiusa said

    31

    υπάρχουν και χειρότερα

    ΟΤΑΝ Η ΒΛΑΚΕΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΑΖΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

    Ο Σώρρας και ο στρατός των αυτολοβοτομημένων με συνταγή Χίτλερ

    Video: Ένα μάτσο ψεκασμένοι στην Τρίπολη πιστεύουν τον Σώρρα ότι θα τους πληρώσει τα χρέη στην εφορία

    Προϊόν απάτης και δόλου, είναι τα χρεόγραφα των εξακοσίων δισεκατομμυρίων δολαρίων, με τα οποία ο Αρτέμης Σώρρας και η παρέα του θα έσωζαν την Ελλάδα.

  75. 74,
    Απατώνται Σωρρηδόν

  76. Πέπε said

    @70:
    > > Έσπασε(οριστικά και αδιόρθωτα) σε μετακόμιση ο βραχίονας της γυμνασιακής μου κιθάρας

    Αυτό (οριστικά και αδιόρθωτα) Έφη σ’ το είπε οργανοποιός, ή το συνάγεις απλώς επειδή έγινε δυο κομμάτια και μεριές χιλιάδες θρύψαλα;

    Γιατί η εμπειρία μου από επισκέψεις σε μαστόρους είναι ότι οι ζημιές που πραγματικά δε διορθώνονται είναι κυρίως εκείνες που το ανειδίκευτο μάτι δεν τις βλέπει καν. Αυτό που σ’ εμάς φαίνεται τελεσίδικο σαν τον θάνατο (και μοιάζει και γενικότερα σαν θάνατος, π.χ. αποκεφαλισμός, ακρωτηριασμός) πολλές φορές για τον μάστορα είναι επέμβαση ρουτίνας.

  77. Πέπε said

    *μεριΚές* χιλιάδες…

  78. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    69,(61,31) Ωχ, δυσοίωνα! μα κίωνα; !
    Κινάμε πάλι:
    Ίωνα κίονα, κινάν. (κι όλα κείνα σκέτη Κίνα, ω Κύνα)

    75. 🙂 Ψεκαζμένοι Σωρρηδόν αφού

    76. Χάρχαλο έγινε,τη σκούντησε γλίστρησε και την πάτησε το φορτωτάκι που μετακινούσε τα βαριά πράματα.Υπό συνθήκες άκρας πίεσης, (μετακόμιση κ γάμος) γνωμάτευσαν με συνοπτικές διαδικασίες τ΄αδέλφια μου περί ανηκέστου βλάβης της και την σουτάρησαν μαζί με τη θήκη της 😦 .

    Ο Γς τί κάνει;

  79. sarant said

    75 Πολύ καλό αυτο!

  80. Πέπε said

    @78:
    Α, αν εκτός από τα άλλα έχει πεταχτεί κιόλας, τότε δε διορθώνεται.

  81. Εδώ χάμου έριξε μια βροχή τέσσερις ωρίτσες και στο καπάκι μια διακοπή της ΔΕΗς δύο ωρίτσες στρόγγυλες.
    Καθόμασταν στο μπαλκόνι με τη μάνα μ’ και βλέπαμε να λαμπυρίζει η Λυκοποριά και το Δερβένι κι εμείς σαν τις κουκουβάγιες…
    Έξι χρόνια κρίσης, σίγουρα, δεν έχουν βελτιώσει τη συντήρηση του ηλεκτρικού δικτύου. 😦

  82. Μια απορία με αφορμή το 55:
    Από πότε έχει γίνει εξοβελιστέα η ευχή «Καλό χειμώνα»; Πάντα γυρίζοντας από διακοπές αυτή ήταν η ευχή που ανταλλάσσαμε. Κάποια στιγμή άρχισαν μερικοί να τσινάνε και εμφανίστηκαν οι θεωρίες πως ο χειμώνας αρχίζει 21 Δεκεμβρίου κι άντε να βάλουμε κάτι άλλο για ευχή, το αποκαλόκαιρο που έγραψε ο Νίκος στο 55 και δεν πολυακούγεται ή το φθινόπωρο κλπ. Και μάλιστα με ιερή αγανάκτηση, να το σκέφτεσαι να ευχηθείς στον άλλον μην τα πάρει κι αρχίσει το κήρυγμα για τις εποχές του χρόνου.

    Κι αν δεν φάνηκε ξεκάθαρα το ερώτημα είναι ποια χρονική στιγμή γίνεται αυτό. Υπάρχει κάποιος προσδιορισμός;

  83. 82 Α, κι εγώ καλό χειμώνα εύχομαι (και με βρίζουνε…)!

  84. Γιάννης Ιατρού said

    81: Σκύλε,
    κι εδώ κάπως έτσι, μέχρι τώρα καμιά αδεκαρια διακοπές, σβήνει-ανάβει… Δεν τις βλέπω καλά πολλές μοντέρνες συσκευές ….

    Απολύτως κατανοητή η απογοήτευσή σου (και η ανάγκη για ανθρώπινη συμπαράσταη στον πόνο σου) 🙂

  85. Γιάννης Ιατρού said

    Αυτό που ειπώθηκε για τις Σπέτσες, ότι δηλ. δεν κυκλοφορούν οχήματα, είναι εν μέρει σωστό.
    Υπάρχει δυνατότητα για τους μόνομους κατοίκους (γι αυτούς που έχουν εκεί εξοχική κατοικία) να κινηθούν μέχρι το σπίτι τους (π.χ. από το λιμάνι) κλπ.
    Τώρα σε παλιότερα χρόνια, ίσως υπήρχε και η δυνατότητα κάποιων (περιορισμένων) διαδρομών (π.χ. για να πάρεις κάποιον απ΄το λιμάνι και να τον πάς στο κατάλυμα ή κάτι παρόμοιο…). Γενικά πάντως τα στενά δρομάκια σε πολλές περιπτώσεις καθιστούν ανέφικτη κάθε μετακίνηση με όχημα κανονικών διαστάσεων. Μηχανάκια νομίζω επιτρέπονται. Ας μας πει κι η ΕΦΗ τις εμπειρίες της…

  86. 85 Όταν είχα πάει στις Σπέτσες (πριν καμιά 30αριά χρόνια 🙂 ) είχαμε νοικιάσει μηχανάκι και τη γυρίσαμε! Γενικά πάντως, σε διάφορα νησάκια δεν επιτρέπεται το αυτοκίνητο, αλλά για τους ντόπιους υπάρχουν εξαιρέσεις.

  87. Γιάννης Ιατρού said

    86: Ναι, κάπως έτσι. Για το σχόλιο του Δημήτρη (#40) και 43 το έγραψα το 85.

  88. Γιάννης Κουβάτσος said

    Να δούμε φυλακόβιο τον χοντρό; Ε, υπάρχει και η γνωστή πτέρυγα προέδρων Ολυμπιακού στον Κορυδαλλό. Καιρό έχει να φιλοξενήσει καινούριο τρόφιμο. 😎
    Αλλά και έτσι να μη γίνει, φτάνει που υπάρχουν καταγεγραμμένα σε επίσημο εισαγγελικό πόρισμα όλα αυτά που τα λέμε χρόνια τώρα, αλλά απορρίπτονται με συγκαταβατικά χαμόγελα ως ζηλοφθονία και μιζέρια ηττοπαθών.

  89. Αγαθίας ο Σχολαστικός said

    Αγαπητοί συμπατριώται,

    από το μακρινό Σικάγο καταγέλλουμε την προ ολίγων ωρών αλητεία της συζύγου του Αλέξανδρου Βέλιου, Νάντιας Γερολυμάτου, να κηδέψει χριστιανικά (από τον ναό των Αγίων Θεοδώρων του Α΄ Νεκροταφείου) τον Ελληνόψυχο δημοσιογραφίσκο Βέλιο, παρά την εκπεφρασμένη θέλησή του να ταφεί χωρίς σταυρό και χωρίς χριστιανική κηδεία. ΙΔΟΥ γιατί κατεποντίσθη ο Ελληνισμός: Διότι η Χριστιανική παράνοια ασκεί μιά ιδιαίτερη γοητεία στις γυναίκες (το είχε επισημάνει ήδη από το 170 μ.Χ. ο Μέγας Κέλσος), οι οποίες παρασύρουν τους άντρες τους στις παρλαπίπες του αποσυναγώγου ραββίνου Ιησού, με αντάλλαγμα ολίγο βινείν. Θυμίζουμε ότι σε Νάντιες Γερολυμάτου (πορφυροπώλις Φοίβη, Δάμαρις, Λυδία κλπ.) στηρίχτηκε κι ο Ραββίνος Σαούλ (απ. Παύλος) και δηλητηρίασε με τις παρανοϊκές διδασκαλίες του τον μεγαλύτερο Πολιτισμό που ανέδειξε η Ανθρωπότης,

    Το χειρότερο είναι άλλο: Κανένα δελτίο ειδήσεων κάτω στο Ρωμέικο δεν επεσήμανε αυτό το αίσχος, ότι δηλαδή η νεαρά σύζυγος κήδεψε χριστιανικά τον 63χρονο Βέλιο, παρά την εκπεφρασμένη θέλησή του!.. Είμαστε οι πρώτοι που το καταγγέλλουμε από το δημοκρατικό σας ιστολόγιο και καλούμε τον έντιμο κ. Σαραντάκο να αναδείξει το θέμα, γιατί είναι πολύ σοβαρό. Για να καταλάβετε πόσο αισχρή λογοκρισία υπάρχει στην Ρωμέικη Δημοσιογραφία, σάς λέμε το εξής: Μέχρι τώρα (2 ώρες εντατικού ψαξίματος) το επιτελείο μας δεν μπόρεσε να βρεί φωτογραφία με τους παπάδες και τον σταυρό που πήγαινε μπροστά από το φέρετρο του Βέλιου, διότι όλες (ως εκ θαύματος) εξηφανίσθησαν από την πιάτσα, για να μή πληροφορηθούν απαξάπαντες την ανήκουστη αλητεία της χριστιανοπούλας Νάντιας.

    Είπαμε και ελαλήσαμε και αμαρτίαν ούκ έχομεν…

  90. Πάνος με πεζά said

    @ 81 : Λυκοποριά…Τι είπες τώρα! Υπάρχει ακόμα εκείνο το παραθαλάσσιο ταβερνάκι, που είχε εξέδρα στη θάλασσα, πάνω σε πασσάλους;

  91. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    82 – Από το 2000 (+ – 1 έτος) με την ισχυρή Ελλάδα που είχε φτάσει στο απόγειο της κίτς γκλαμουριάς, και δεν μπορούσε ο ισχυρός Έλληνας να σκέφτεται χειμώνα μετά τις διακοπές. Είναι η διαφήμηση και τα ΜΜΑ που αποφασίζουν για όλα, ακόμα και για τις εποχές, ακόμα και για τις ευχές. Μήπως θυμάσαι πότε αρχίσαμε να κάνουμε μαζικά διακοπές; πάντως όχι πριν την μεταπολίτευση. Πάντως, με την κρίση που έρχεται (αυτό που ζούμε δεν είναι τίποτα μπροστά της) όλα θα γίνουν όπως πρίν την μεταπολίτευση, και οι εποχές και οι ευχές.

  92. Πάνος με πεζά said

    @ 90 : Να την κιόλας. Αυτό που λέμε «αυθαίρετη κατασκευή εντός αιγιαλού».
    https://www.google.gr/maps/@38.1265252,22.5098925,3a,72.8y,110.33h,68.94t/data=!3m6!1e1!3m4!1sD9K5KaHqy9RctX9aCcBKRA!2e0!7i13312!8i6656

  93. Γιάννης Ιατρού said

    92: Πάνο, μάλλον δεν έχει πάλι ρεύμα ο Σκύλος μας, άστα απαρηγόρητος θά ΄ναι 🙂

  94. Γιάννης Ιατρού said

    Να γιατί χρειάζεται ενα μικρό UPS να κρατά το μόντεμ/ρουτερ. Με το λαπτοπ έχεις σύνδεση κι ας κόβεται το ρεύμα, τουλάχιστον για κανά δύο ώρες!

  95. Αγαθία, μήπως δεν βρήκες φωτογραφίες σαν αυτές που λες διότι… δεν υπάρχουν; Απ’ όσο ξέρω, η Εκκλησία αρνείται να κηδέψει θρησκευτικά τους αυτόχειρες, αν και συνήθως κάπως οικονομείται το πράγμα. Στην προκειμένη περίπτωση, πού ξέρεις ότι έγινε κάτι που ούτε ο μακαρίτης ισχυρίζεσαι ότι ήθελε, ούτε η Εκκλησία κανονικά κάνει;

  96. Γιάννης Ιατρού said

    95: Αγγελε, δες εδώ

  97. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    82-83 Είναι αλήθεια ότι η κατακραυγή για το»καλό χειμώνα» είναι πρόσφατη μόδα. Μάλιστα έχει φτιαχτεί και το επίθετο «καλοχειμωνάκιας».

    Κι ένας στο Φέισμπουκ που φτιάχνει ωραία φωτομοντάζ, είχε τον ληστή στον σταυρό να λέει «είμαι καλοχειμωνάκιας»

  98. Δεν νομίζω να υπάρχει «τετέρισμα» …τζιτζικιών.
    Το ρήμα «τετερίζω» , που σημαίνει «κελαηδάω» , χρησιμοποιείται μόνο για πουλιά (και, ιδιωματικά κάπου στα Επτάνησα, με χαριτωμένη μεταφορική σημασία, έχει και τήν έννοια τού «χαχανίζω» ή «χαζογελάω» -όπως, π.χ., συχνά κάνουν μεταξύ τους τα κοριτσάκια των 14-15 χρόνων στις κοριτσοπαρέες τους). Ίσως, επειδή κυριολεκτείται με το κοφτό επαναλαμβανόμενο τιτίβισμα ενός πουλιού όπως της τσίχλας, καμμιά φορά αυτή η λέξη λέγεται και για ν’ αποδώσει τον ήχο του τριζονιού ή του γρύλου. ΟΧΙ, όμως, του τζιτζικιού!
    Εάν, λοιπόν, δεν πρόκειται για τυπογραφικό λάθος, σίγουρα θα είναι παραδρομή του συγγραφέα που προφανώς ήθελε να γράψει «τερέτισμα», λέξη που χρησιμοποιείται για τον ήχο των τζιτζικιών (μολονότι ΑΥΤΗ η λέξη αναφέρεται ΚΑΙ σε κελάηδημα πουλιών περίπου εννοιολογικώς ισοδύναμα με το «τετέρισμα» αλλά πολύ συχνότερα από εκείνη). Παρεχτός κι άν ο συγγραφέας είτε την εχρησιμοποίησε εξεπίτηδες για λογοτεχνικούς λόγους εντυπώσεων είτε την είχε μπερδεμένη στο μυαλό του με την άλλη ηχομιμιτική, την και ηχητικά τόσο κοντινή της. Πάντως, στην θέση που είναι μέσα στο εδώ παρουσιαζόμενο κείμενο και με την έννοια που της αποδίδεται, αυτή η λέξη είναι εσφαλμένη ως ανακριβής και ακυριόλεκτη.
    Αυτά, κατά την γνώμη μου και τις (λίγες) γνώσεις μου, εννοείται: μπορεί και να λανθάνω.

  99. cronopiusa said

  100. Γιάννης Κουβάτσος said

    Σε κάποιες φωτογραφίες το φέρετρο φαίνεται να μπαίνει και να βγαίνει από την εκκλησία του νεκροταφείου. Στην έξοδο προπορεύεται ιερέας. Με στενοχωρεί να συμφωνώ με τον Βάταλο, αλλά πιστεύω ότι η τελευταία επιθυμία του μελλοθάνατου πρέπει να γίνεται σεβαστή.

  101. Γιάννης Κουβάτσος said

    Δυο ώρες έψαχνε το επιτελείο σου, Βάταλε, και δεν βρήκε φωτογραφία με τον ιερέα; Να τους απολύσεις!
    http://www.newsit.gr/ellada/Kideia-Aleksandroy-Velioy-To-teleytaio-antio-ston-dimosiografo-pics/647190

  102. Γιάννης Ιατρού said

    101: Γιάννη

  103. Γιάννης Κουβάτσος said

    102. Ναι, κάπως έτσι το φαντάζομαι κι εγώ, συνονόματε. 😉

  104. Παναγιώτης Κ. said

    @102. 🙂 🙂

  105. 81, …Έξι χρόνια κρίσης, σίγουρα, δεν έχουν βελτιώσει
    τη συντήρηση του ηλεκτρικού δικτύου.😦 …

    Το λες και αποτυχία συντηρητικής πολιτικής!

  106. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Για τις Σπέτσες και τ΄αυτοκίνητα το σκέφτηκα αμέσως αλλά επειδή δεν ξέρω (κι ούτε το βρήκα παρ΄ότι ομολογώ γκούγκλισα σχετικά) από πότε ισχύει η απαγόρευση, το άφησα στην άκρη,ως δίχως σημασία-μυθιστόρημα είναι- κι απόλαυσα τα περιγραφόμενα σα να ήταν στις Σπέτσες με τα ωραία βοτσαλωτά και τα γοητευτικά σπίτια με τις δροσερές φουντωτές πράγματι αυλές, που μαζί με την απέναντι Σπετσοπούλα με το τόσο πράσινο σε κάνει να θαρρείς πως είσαι προς τα Ιόνια κι όχι Αργοσαρωνικό. Τ΄αμάξι τ΄αφήνουμε στην Κόστα πάντα.Τις φορές που είχαμε πράματα (εργαλεία δουλειάς) πήραμε άμαξα.Υπήρχαν και δυο τρία ταξί αλλά πρέπει να το έχεις κανονίσει. Αλλο αυτοκίνητο να κυκλοφορεί δεν είδα,κάτι τρίκυκλα μόνο της κακιάς ώρας,απ΄αυτά που κουβαλάνε φιάλες υγραερίου. Οι «γουρούνες» και τα δίκυκλα επιτρέπονται και γίνεται πολλή χρήση,όπως και τα θαλάσσια ταξί .
    Το μουσείο Σπετσών (και σαν κτήριο) είναι μες την καρδιά μου. Το ναυάγιο του Δοκού με ένα σωρό ευρήματα-μεγάλο μέρος από το φορτίο του- σχετικές φωτογραφίες και διαφάνειες, με ενθουσίασε.
    Τα αμυγδαλωτά του νησιού είναι στα απαραίτητα ενθύμια :).
    Σε λίγο,το δεύτερο Σάββατο του Σεπτέμβρη, η Αρμάτα για όσους αρέσκονται στα φαντεζί 🙂

  107. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>ότι η τελευταία επιθυμία του μελλοθάνατου πρέπει να γίνεται σεβαστή.
    Συγγνώμη(δεν ξέρω περισσότερα απ΄τη ιδιόγραφη τελευταία επιστολή) αλλά βλέπω ότι λέει μόνο ότι δε θέλει σταυρό πάνω στον τάφο, και τίποτε περί κηδείας ιερέων κλπ Ή είναι απαραίτητο συμπλήρωμα ο σταυρός στο χριστ.τάφο;

  108. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Μία είναι η ευχή πασπαρτού,καλή συνέχεια!

  109. 95
    Αγγελος said: « … η Εκκλησία αρνείται να κηδέψει θρησκευτικά τους αυτόχειρες, αν και συνήθως κάπως οικονομείται το πράγμα… »

    Το «πώς» …οικονομείται το πράγμα από την Εκκλησία έχει πολύ γούστο! Στους φουκαράδες της απελπισιάς η Εκκλησία μας, της …αγάπης, δείχνει τα δόντια της και επισείει την αιώνια καταδίκη, ενώ στην νομενκλατούρα του «χωριού» μας η Εκκλησία μας, της …συνδιαλλαγής, παραβλέπει το ύστερό της ασύγγνωστο αμάρτημα και κατευοδώνει τους αμαρτήσαντες και μη συγχωρητέους …συχωρεμένους αυτόχειρες με …δεήσεις και …προσευχές και όλους τους τύπους!
    Όντως … «οικονομείται το πράγμα», Άγγελε: με …δύο μέτρα και δύο σταθμά!!! Όπως, πρόσφατα, στην κηδεία του πυροβολημένου αυτόχειρα πετρελαιά γερο-Μαμιδάκη (πιστού και ευλαβούς χριστιανού και καλού χορηγού της Εκκλησίας, προ του απενενοημένου διαβήματός του!).
    Σκέφτομαι πως, μ’ όλα ετούτα, η Εκκλησία μας υπογείως επιδιώκει να καταστήσει κάθε σκεπτόμενον («χάριτι Πνεύματος Αγίου») άνθρωπο, τελικά, …άθεον! Και είναι άδικο, διότι το νά ‘ναι κάποιος άθρησκος και να αποστρέφεται όλα αυτά τα Εκκλησιαστικά καθόλου δεν σημαίνει πως είναι ή θα γίνει κατ’ ανάγκη και άθεος! Και σκέψου: την άπειρη αγάπη του Θεού πώς την μεσιτεύουν οι επίγειοι …μεσίτες Του!!!

    97 (2)
    Αυτή η σαδιστική … «κατακραυγή» , νομίζω, έχει γίνει κοινή κυρίως από μίμηση και εκ συμπαθείας: επειδή, από παλιά, αναχωρούντες οι παραθεριστές από το νησιώτικο ή ορεινό χωριό του τόπου παραθερισμού τους και εξοφλώντας τον λογαριασμό ενοικιάσεως του θερινού καταλύματός τους στους χωριάτες ντόπιους ιδιοκτήτες του, αυτοί οι δεύτεροι με την σειρά τους προσβλέποντες στην επάνοδο των πιστών «πελατών» τους κατά την επόμενη παραθεριστική περίοδο το ερχόμενο καλοκαίρι και έχοντας στο ανάμεσο έναν ολόκληρο …χειμώνα να τους χωρίζει από το ξανα-αντάμωμα με το σίγουρο χρήμα, εύχονταν «Καλόν Χειμώνα» οποτεδήποτε οι πελάτες τους έφευγαν, ακόμη κι άν εκείνοι είχανε πάει κι είχανε μείνει για 20 μέρες στις αρχές Ιουνίου…! (Φαντάσου, «Καλόν Χειμώνα» από τα μέσα …Ιουνίου!!!). Βέβαια, μέσα στα τελευταία 20-30 χρόνια πολλά έχουν αλλάξει και οι τελευταίοι (αγρότες-ψαράδες) χωριάτες ντόπιοι που νοικιάζανε το μοναδικό δωματιάκι τους στους τουρίστες παραθεριστές (κι οι ίδιοι φεύγανε απ’ το σπίτι τους -συχνά για ολόκληρη την σαιζόν των …3μηνών!- και τη βγάζανε …ρομαντζάδα στα χωράφια) περάσανε γρήγορα, από το επόμενο στάδιο του «ρουμ(τουλετ)ζή» -με τους κράχτες στα λιμάνια!- μερικής απασχόλησης, στο τελευταίο στάδιο των μικρο»ξενοδόχων» (ή, κάποτε, και ΜΕΓΑΛΟξενοδόχων!) πλήρους απασχόλησης 5 μηνών και …ξάπλας ή ταξιδιών στο εξωτερικό και κοσμοπολίτικης αστικής ευμάρειας 7 μηνών (αφού τα παιδιά των χωριατών γίνανε πλέον φοροφυγάδες αστοί ραντιέρηδες και μετακομίσανε στην πόλη, ή ακόμη και στην Αθήνα την ίδια, όπου συνήθως θα τους βρεις να κατοικοεδρεύουν κατά το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου τρώγοντας από τα «έτοιμα» τα …κοπιωδώς μαζεμένα του καλοκαιριού). Αλλά και πάλι, στους καλούς «πελάτες» τους που θά ‘ρθουν και θα ξανά ‘ρθουν -άσχετα πότε εκείνοι θα φύγουν!- και οι οποίοι τους αφήνουνε σίγουρο εισόδημα, πάλι «Καλόν Χειμώνα!» εύχονται αυτοί οι «χωριάτες» αστοί …ξενοδόχοι (προσδοκώντας το αίσιο και …γρήγορο πέρασμά του) με την ελπίδα ότι θα τους ξανα-αρμέξουν τους ίδιους «καλούς» πελάτες τους πάλι ΚΑΙ το άλλο καλοκαίρι…! Κι επειδή τέτοιες αποχαιρετιστήριες ευχές όχι μόνον δεν κοστίζουνε τίποτα στους «επαγγελματίες» αλλά και μένουν φρέσκες στους πελάτες μαζί με τις νοσταλγικές αναμνήσεις τους από τον τόπο και την καλή ιδέα για τον σπιτονοικοκύρη-«ξενοδόχο», γι’ αυτό δίνουν και παίρνουν αβέρτα επί τόσα χρόνια τώρα: μέχρι, δηλαδή, να γίνουν πλέον παράδοση και ΕΘΙΜΟ και να αλληλομοιράζονται μεταξύ όλων αδιακρίτως όσων φεύγουν από ένα μέρος διακοπών (ακόμη και εάν φεύγουν τον Ιούνιο, ακόμα κι άν φεύγοντας δεν πρόκειται να επιστρέψουνε στην έδρα τους αλλά να συνεχίσουνε τις διακοπές τους σε κάποιο άλλο μέρος).
    Συμπέρασμα: Βάλτε και το «-Καλόν Χειμώνα!» στον ίδιον σωρό με τις νεόκοπες ευχές που γίνανε μόδα και λέγονται παπαγαλιστί ανά πάσαν ευκαιρία σήμερα στην Ελλάδα, όπως, λ.χ., τα «-Καλή Συνέχεια!», «-Καλά να περνάτε!», «-Καλησπέρα!» (στις 12:10′ το μεσημέρι, προτού καλά-καλά αδειάσει η κούπα σου με τον …πρωινό καφέ!)) ή «-Καλημέρα!» (10′ μετά τα μεσάνυχτα, και προτού εσύ πας να πέσεις για …ύπνο!).
    Δηλαδή, κλισέ που μιμητικά και εκ συνηθείας αναδύονται αυτόματα στα χείλη του νεοέλληνα και θεωρούνται -από «όλους»- πλέον σαν φιλικές …παγιωμένες εκφράσεις «ουσιαστικής»(!!!) …ευγένειας.
    Άρα, … «-Καλά …κρασιά!» μας.

  110. leonicos said

    Μου αρέσει τόσο πολύ αυτό το βιβλίο… τονέχω διαβάσερι τόσο πολύ, που δεν έχω τι να σχολιάσω.

  111. Pedis said

    # 83 – και μένα με λοξοκοιτάνε, Δύτη. Δεν πάει, φαίνεται, με τη θεραπεία αισιοδοξίας … 🙂

    Για δοκίμασε, όταν το λες, να του δώσεις τον τονισμό της μόδας (των τελευταίων δέκα δεκαπέντε ετών) σαν σε παιδικό σταθμό:

    «Καλλλόο Χειμώώώναααα»

    όπως

    «Καλλλημέέέρρααα», «Γγειάάάάσαααςςς», «Ευχαριστώπολλύύύ»

    μπορεί να βρει καλύτερη αποδοχή. 🙂 🙂

  112. gpoint said

    Βρέχει 36 ώρες συνέχεια. κι απ’ ‘οτι φαίνεται θα βρέζει για τουάχιστοβ άλλο τόσο…

    [οτ είναι εκείνος που έλεγε πως ο Σεπτέμβρης είναι ο καλύτερος μήνας για διακοπές… θου κύριε φυλακήν τω στόματί μου

  113. ΓιώργοςΜ said

    83 κλπ
    Ίσως αξίζει διερεύνηση απο ψυχολόγο. Η άρνηση είναι η πρώτη γραμμή ψυχικής άμυνας, οπότε αν δεν παραδεχτώ πώς έρχεται ο χειμώνας κι έφυγε το καλοκαίρι, τότε αυτό δε θα συμβεί. Τα υπόλοιπα είναι εκλογικεύσεις.
    «Καλό χειμώνα» είναι μια ειλικρινής ευχή-πόσο κακό μπορεί να είναι ενα φθινόπωρο; Ο χειμώνας που έρχεται χρειάζεται να είναι καλός, και τον παλιό καιρό, για να γίνει αυτό έπρεπενα το συνειδητοποιήσει και να ετοιμάζεται κανείς από νωρίς.

  114. spiral architect said

    @81: Σκύλε, τα δίκτυα στην επαρχία (και όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά παντού) είναι κατά βάση ακτινικά, εν αντιθέσει με τα αστικά βροχοειδή, οπότε μια βλάβη μέχρι την αποκατάστασή της, δεν έχει «δρόμο» για να ανατροφοδοτηθεί από αλλού. 😐

  115. spiral architect said

    @74: Οι άνθρωποι είναι τόσο αφελείς και τόσο έτοιμοι να υπακούσουν, ώστε ποτέ δεν θα λείψουν τα θύματα σε έναν αχρείο για να κάνει τις απάτες του.
    Νικολό Μακιαβέλι
    http://bit.ly/2ciS7Uu

  116. Alexis said

    Μία άλλη «ευχή» που έχει γίνει πολύ «της μοδός» τελευταία και με κάνει και βγαίνω από τα ρούχα μου όταν την ακούω, είναι το «καλή συνέχεια»!
    Δεν υπάρχει περίπτωση να έχεις κάποια συναλλαγή με μαγαζί, υπηρεσία, γραφείο ή οτιδήποτε άλλο και να μην σου ευχηθεί στο τέλος ο υπάλληλος «καλή συνέχεια».
    Ειδικά κάτι κοριτσάκια σε πολυκαταστήματα το λένε μηχανικά, σχεδόν ασυναίσθητα σαν καλοκουρντισμένα στρατιωτάκια! 😡

    Εδώ μάλλον νομίζω ότι έχουμε να κάνουμε με ένα φαινόμενο όπου μία έκφραση από τον επαγγελματικό χώρο έχει περάσει στη γλώσσα του γενικού πληθυσμού.
    Αυτό δηλαδή που έλεγαν μεταξύ τους οι υπάλληλοι («καλή συνέχεια» έλεγε αυτός που σχολούσε από τη βάρδια σ’ εκείνον που τον αντικαθιστούσε) το έχουν περάσει πλέον προς τα έξω και το λένε στους πάντες.

    Κρατάω μία μικρή επιφύλαξη γι αυτό που λέω, μήπως τυχόν είναι εισαγωγή κάποιου αγγλισμού που δεν γνωρίζω

  117. Alexis said

    …και η πιο εξοργιστική βέβαια από όλες είναι το «καλημέρα» που λέγεται σε τηλεοράσεις και ραδιόφωνα με το που περνάει η ώρα τις 12 το βράδυ!
    Μαύρα μεσάνυχτα είναι έξω βρε πανίβλακα, πού την είδες την ημέρα; 😡 😡 😡

  118. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    112 – «πού είναι εκείνος που έλεγε πως ο Σεπτέμβρης είναι ο καλύτερος μήνας για διακοπές…» Ψάχνει να βρεί αυτόν που είπε – «Ναι, αν έχεις αρχίσει διακοπές από τον Απρίλη !!!» 🙂
    Καλημέρα, κι όσοι κάνετε διακοπές, χαρείτε τες, ο Σεπτέμβρης είναι ο καλύτερος μήνας.

  119. Πάνος με πεζά said

    @99 : Χμμμ… Βίλα Λόμπος; Θα έλεγα αυτό, που έχει και άρωμα αποκαλόκαιρου…

  120. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    115 – Έχουν προηγηθεί τα γατόνια με το κόλπο του θεού εδώ και κάτι αιώνες (μιλάμε πολύυυυυυ μπροστά τα άτομα) και κονομάνε τρελά λεφτά, ήρθαν μετά τα αλάνια με τα κόμματα και την περνάνε φίνα, είδε κι ο Σώρας (Πατρινός γαρ) πως υπάρχει πελατεία μπόλικη, και σου λέει εγώ τι είμαι μαλάκας; και τι έχω να χάσω, μήπως βάζω κάτι; αέρα υπόσχομαι όπως κι οι άλλοι, στην χειρότερη θα γίνω και διάσημος.
    Τι είπαμε πως κάνει η κριτική σκέψη μετά την εκπαίδευση; 🙂

  121. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    117 – Eνώ το καλησπέρα στις 12,01 δεν σε χαλάει. 🙂 Θυμάμαι παλιά, που ήταν πιο προτόγονα στην ζούγκλα, λέγανε ΧΑΙΡΕΤΑΙ.

  122. spiral architect said

    @120: Στήσε και συ καμια «δουλίτσα», τι περιμένεις; 😀

  123. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Δεν είμαι λαμόγιο σαν κι αυτούς ρε σύ, λίγο πολύ το ίδιο κορόϊδο με τους άλλους είμαι, απλώς έχω το κεφάλι έξω, και λέω στους από κάτω αυτά που βλέπω. 🙂 Bλέπεις οι φτωχοί κι αριστεροί (δυο κακά μαζί 🙂 ) γονείς μου, με μεγάλωσαν με τις αρχές τις τιμιότητας και του σεβασμού προς τον συνάνθρωπό μου, και ως γνωστόν, ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΥΛΙ ΣΟΥ ΟΠΩΣ ΤΟ ΜΑΘΕΙΣ, και μ΄έριξαν μ΄αυτές τις αρχές, σ΄αυτή την σαρκοβόρα κοινωνία, τράβα κουπί μαλάκα τώρα. Και καλά ο πατέρας μου πέθανε νωρίς, την μάνα μου τι να την κάνω στα 83 της, να την πυροβολήσω; 🙂

  124. Γιάννης Ιατρού said

    114: Είναι και η διανομή ΧΤ (400V 3Ph) που γίνεται συνήθως με τα γυμνά καλώδια/σύρματα, 4 ή 5 (με τον δημοτικό φωτισμό), το ένα πάνω απ΄τ΄ άλλο που με κάτι σκόνες, κλαδιά από δένδρα κλπ. επιτείνουν το κακό …. όταν ρίχνει πολύ πράμα ή/και φυσά

  125. spiral architect said

    Κάτσε ρε φίλε, ο τύπος είναι αυταπόδεικτα απατεώνας. Ο κόσμος είναι μεν ευκολόπιστος, αλλά από την άλλη ποιος τολμάει να τον πάει μέσα για διασπορά ψευδών ειδήσεων; Οι κάθε λογής Σώρρες βολεύουν το σύστημα για να’ χει το πόπολο μια «ελπίδα» βελτίωσης της θέσης του, χωρίς όμως να σηκωθεί από την τελευταία, τον καναπέ του.

  126. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ για τα νεότερα!

    98 Πρέπει να είναι τυπογραφικό λάθος, το διόρθωσα!

    116 Tο βέβαιο είναι πως η «καλή συνέχεια» δεν ακουγοταν πριν από δυο δεκαετίες -ή κάνω λάθος;
    Μήπως από τηλεοπτικούς σταθμούς διαδόθηκε;

  127. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    125 – Kι οι παπάδες κι οι πολιτικοί (π.χ Τσίπρας) αυταπόδεικτα απατεώνες είναι, ποιός τολμάει να τους πάει μέσα για διασπορά ψευδών ειδήσεων; Όλοι αυτοί συν τους όποιους Σώρας, βολεύουν το σύστημα για τους λόγους που λές.
    Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΠΟΥ ΒΟΣΚΕΙ;

    Πάω να δώσω αίμα σε ενα γνωστό, να είστε φρόνιμοι.
    Θέλω να γίνω Νικύρης στην θέση του Νικοκύρη,:)

  128. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,
    απίθανο πρωϊνό, τώρα χωρίς βροχή, αλλά με όλα τα αρώματα της βρεγμένης γης και βοτάνων !

    115: Spiral Architect
    Παιδιά απλώστε κανένα δίχτυ μη σκοτωθούν οι ακόλουθοί του, που θα πέφτουν απ’ τα σύννεφα, μαθαίνοντας ότι ο Σώρας τους δουλεύει…..

    123: ΛΑΜΠΡΟ,
    πρώτον, κλέβεις λέξεις από τις παροιμίες 🙂 και
    δεύτερον, αν η πείρα μπορούσε να μεταδοθή, στην κόλαση θα υπήρχε μόνο ο Αδάμ και η Εύα….

  129. Γιάννης Ιατρού said

    127: ΛΑΜΠΡΟ, για επανάληψη 🙂 (τέλος, χαμόγελο)
    Θέλει κενο πρίν τo : και μετά την )

  130. cronopiusa said


    Τα Πάθη της Μητέρας Τερέζα

    κι όμως ο Σεπτέμβρης είναι ο καλύτερος

    Καλή σας μέρα!

  131. Γιάννης Ιατρού said

    130: Les Feuilles mortes από το φιλμ «Parigi e sempre Parigi (1951)», στο 1:13′.
    Συνθέτης ο Joseph Kosma (1946). Σαν να ελληνοφέρνει το επίθετό του :).

  132. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    117. Αλέξη, μαζί σου!
    Αν δεν πέσει ο ήλιος,καλησπέρα δε σας λέω.
    https://sarantakos.wordpress.com/2012/07/16/kalispera/

    υγ.δε με διάβασες, σχ.108,αλλά δεν πληγώνομαι 🙂 🙂

    Δεν ξέπλυνε ακόμη το ψιλόβροχο κι είναι μες τη γλίτσα το σύμπαν. Το κέντρο μπίχλα στο σκόρπιο σκουπίδι.

    Καλημέρα!

  133. sarant said

    Εδώ στη Λοθαριγγία πάντως έχουμε επιτέλους καλοκαίρι, αν και το βράδυ έχει ψυχρούλα.

  134. Alexis said

    #132: Ωχ ναι, δεν είδα το 108 :ooops:

  135. Alexis said

    …και έκανα και λάθος στη φατσούλα! 😳

  136. 121

    (1) Γιατί να χαλάει κάποιον που ξέρει ελληνικά το «-Καλησπέρα!» (σαν χαιρετισμός υποδοχής) στις 12:01′ μετά τα μεσάνυχτα;
    Όσο ο ήλιος έχει δύσει, όσο ο ήλιος εξακολουθεί να βρίσκεται κάπου στην Δύση (=Εσπερία), και όσο δεν έχει ακόμα ξανα-ανατείλει στον ελληνικόν ορίζοντα για να χαράξει το φως της καινούριας μέρας που ξημερώνει στην Ελλάδα, οι Έλληνες ΜΠΟΡΟΥΝ -και, κανονικά, θά ‘πρεπε!- ΝΑ ΛΕΝΕ πάντα (και μόνον) «ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ».
    Αυτό, άλλωστε, έλεγαν όλοι οι Έλληνες (μορφωμένοι κι αμόρφωτοι) τόσα χρόνια προτού ενσκήψει η λαίλαπα της ΠΑΣΟΚικής αγραμματοσύνης στα σχολεία και βγούνε αγράμματοι βλαχοδάσκαλοι για να δώσουνε τα μαθήματα της …στέρεας «γνώσης» τους στις γενιές των μαθητών οι οποίοι σήμερα ως ενήλικες περιφέρουνε δημοσίως και αναίσχυντα την αφασία τους ανάμεσά μας.
    Βέβαια, σε κάποιον που στις 12:01′ τον αποχαιρετάς δεν θα πεις «καλησπέρα» αλλά «-ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ…!».
    ΠΟΤΕ, όμως, δεν είναι λογικό να πεις … «καλημέρα», ακόμη και σε κάποιον που συναντάς κι έχει ξυπνήσει ακριβώς εκείνη την ώρα (στις 12:01’ μετά τα μεσάνυχτα) για να πάει, λ.χ., στην δουλειά του (φούρναρης, αστυνομικός, σκουπιδιάρης, κλπ). Άλλωστε, υπάρχει και η ευχή-χαιρετισμός «-Καλοξημέρωμα!» που λέγεται στους αποχαιρετισμούς (κυρίως μεταξύ ξενύχτηδων) μέχρι τό χάραμα.
    Μόνον με το νέο φως του ήλιου μπορεί κάποιος να πει το «καλημέρα», διότι μόνον με το χάραμα ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ η καινούργια μέρα.
    Αλλά, τι να περιμένει κανείς όταν οι νεοέλληνες μαθαίνουν ελληνικά από την …τηλεόραση (ιδίως την κρατική);

    (2) Κανείς ποτέ δεν έλεγε … «χαίρεται». (Ποιός … «χαίρεται» , δηλαδή; ο … «κόσμος, και χαμογελάει πατέρα» ;;;)
    Όλοι, όμως, ΧΑΙΡΕΤΟΥΣΑΝ πάντοτε με τον (όμορφο κι ευγενικό και κατάλληλο για όλες τις ώρες και τις στιγμές) χαιρετισμό «-Χαίρετε!» : τυπικόν αλλά ταυτόχρονα ΚΑΙ ουσιαστικόν χαιρετισμό, που λεγότανε τόσο κατά την συνάντηση όσο και κατά την αποχώρηση. Το να αντικατασταθεί, από τους «ψεκασμένους» νεοέλληνες, αυτή η λέξη με εκείνα τα γελοία νεοπαγή κλισέ της ασχετοσύνης και της ηλιθιότητας αποδεικνύει πόσο viral είναι η μωρία στον τόπο μας. Και πόσο, δυστυχώς, ανίκητη…!

  137. Πέπε said

    @136:
    Νεφεληγερέτα, έχω ακριβώς την αντίθετη εντύπωση:

    Όσο οι Έλληνες ήξεραν ελληνικά με την πεποίθηση ότι όντως τα ξέρουν, και ότι δε χρειάζεται να ανατρέξουν σε ορισμούς, λεξικά και ρολόγια, έλεγαν την καλημέρα και την καλησπέρα έτσι όπως την εξηγούν παραπάνω η Έφη κι οι υπόλοιποι. Έτσι κι αλλιώς, η ώρα 12:01 (ή οποιαδήποτε άλλη) δεν υπάρχει παρά μόνο αν έχεις ρολόι. Ενώ το αν είσαι στην αρχή, τη μέση ή το τέλος της ημέρας σου το ξέρεις κι από μόνος σου. Τα κύρια όρια είναι: ανατολή-ξύπνημα, μεσημεριανό φαγητό, δύση-κατάκλιση.

    (Και λογικά άλλωστε αν το δεις, γιατί να λέμε καλημέρα μόνο στην αρχή της μέρας; Δεν είναι good morning, που πρέπει να είναι morning.)

    Η αλλαγή χαιρετισμού μόλις γυρίσει το ρολόι προέρχεται ξεκάθαρα από τα ΜΜΕ, κι εκεί από τις συνήθειες άλλων λαών (στους οποίους μπορεί να ξημερώνει αργότερα ή νωρίτερα ή να τρώνε άλλες ώρες ή χίλιες δυο άλλες διαφορές που κάνουν εκεί λογικό αυτό που εδώ δεν είναι λογικό).

  138. Alexis said

    Ωχ, και πάνω στην ώρα…
    Μόλις πριν από 2 λεπτά με πήρε στο τηλέφωνο κυρία που συστήθηκε ως δημοσιογράφος και μου είπε καλησπέρα!
    Είναι δημοσιογραφικό κουσούρι φαίνεται, τι να πω…
    Νεφεληγερέτη (136) η μέρα δεν ξεκινάει κοινωνικά με το χάραμα, ξεκινάει στην πραγματικότητα με το χάραμα, κοινωνικά μπορεί να ξεκινήσει και …νύχτα.
    Εγώ π.χ. που πιάνω δουλειά κάθε πρωί στις 7, κάποιες φορές το χειμώνα είναι μαύρη νύχτα, η εργασιακή μου μέρα όμως έχει ξεκινήσει.
    Η πραγματική θα ξεκινήσει μόλις βγει ο ήλιος…

  139. Πέπε said

    Πολύ ωραίος χαιρετισμός, που έχει χαθεί και μόνο από τα παραμύθια τον γνωρίζουμε, είναι και το «ώρα καλή».

  140. Πέπε said

    136, 137:

    Α μωρέ Νεφεληγερέτα, 12:01 το βράδυ είχες γράψει; Το μεσημέρι νόμιζα, βιαστικά διαβάζοντας (όπως συνηθίζω). Άρα δε σε διορθώνω, μάλλον συμφωνώ μαζί σου.

  141. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    139. «Ώρα καλή» -καλώς τονε! όταν έρχεσαι.
    {Ώρα καλή σου γέρο-Καλώς τα τα παιδιά.μου ήρθε τώρα}
    -«ωρα καλή» -στο καλό -στην ευχή μου όταν φεύγεις.

    Και «πολλά τα έτη» λέει ακόμη ο πατέρας μου(από κοντά). Στο τηλέφωνο μου απαντά στο «γεια σου μπαμπά,καλημέρα» κλπ
    -«Καλώς ώρισες!»

    Παιδιά όταν είμασταν,μόνο στα παιδιά, όταν φτάναμε και καλησπερίζαμε έλεγε «μόσκιορντί»,αλλά μόνο στα παιδιά ή στο σκύλο αν έλειπε πολλές ώρες :). Φαντάζομαι σημαίνει στα τούρκικα καλώς ήρθες.Πρώτη φορά αναρωτιέμαι.

    Στην Κρήτη το «καλό βράδυ» λεγότανε και «καλήν αργατινή»

  142. Γιάννης Ιατρού said

    140: Πέπε, μεσημέρι έχει γράψει, αλλιώς θα έγραφε 00:01 όχι 12:01. Δες και τα προηγούμενα σχόλια ….

    (Καφέ ήπιες;;;; 🙂 🙂 )

  143. Γιάννης Ιατρού said

    141: ΕΦΗ

    Και στον γιαλό, την ώρα που σαλπάριζαν:τα καράβια κλπ. το έλεγαν:

    Ώρα καλη στη πρύμνη σου
    κι αέρα στα πανιά σου

    (κι ούτε πουλί πετούμενο
    να μην βρεθεί μπροστά σου)

    Μέχρι και παραμύθι …:)

  144. 137 – 140
    Φίλε κύριε Πέπε, μή προτρεχέτω…! Όπως θα σού ‘λεγε κι ο Άγγελος, «νους ορά και νους ακούει…» !
    Αλλά, εγώ τώρα πάλι, άλλο δεν καταλαβαίνω: γιατί έχεις επιφυλάξεις και … «μάλλον» συμφωνείς μαζί μου, και δεν συμφωνείς απόλυτα; Τα ίδια δεν λέμε τελικά;

    138
    Φίλε κύριε Αλέξη, η ΗΜΕΡΑ (=το 24ωρο) αρχίζει αμέσως μετά τα μεσάνυχτα, αλλά η καινούρια «ΜΕΡΑ» για τον καθέναν μας νοείται πως ξεκινάει (όπως και το «ημερήσιο πρόγραμμά» του) από το εγερτήριό του. Και υπάρχει και η τρίτη σημασία της λέξης «μέρα» (=daylight) που επιτείνει την σύγχιση…!.
    Οι διαπροσωπικοί χαιρετισμοί είναι (εύλογα!) βασισμένοι όχι στο ρολόι (=χρονόμετρο διαφορών από την αρχή t=0 μέτρησης των χρόνων για το 24ωρο που είναι τα μεσάνυχτα) αλλά στά φυσικά «χαρακτηριστικά» του 24ώρου και τις συνδεδεμένες μ’ αυτά κοινωνικές δραστηριότητες τών ανθρώπων. Βέβαια, λογικό και αναμενόμενο είναι στην Βόρεια Σουηδία ή στην Β. Νορβηγία ή στην Β. Φιλλανδία κλπ, οι άνθρωποι, τον χειμώνα, λ.χ., να μην περιμένουνε την …ανατολή του ήλιου για να καλημεριστούνε…! Συμφωνώ ΑΠΟΛΥΤΑ με όσα λέει ο καλός κοινός μας φίλος κύριος Πέπε από το μέσον του υπ’ αριθμόν 137 σχολίου του και κάτω. Οι Άγγλοι λένε «GOOD-DAY» όλο σχεδόν το 24ωρο και οι Γάλλοι, ενώ λένε «BONSOIR» από νωρίς το απόγευμα μέχρι τα ξημερώματα της άλλης ημέρας, λένε επίσης και «BONJOUR» σε κάποιον που συναντάνε για πρώτη φορά μέσα στην ημέρα ακόμα κι όταν είναι ήδη αργά το βράδυ! Οι Ρώσσοι, πάλι είναι πιό ακριβείς: Λένε «ντόμπρ(ο)ε-ούτρα» («ούτραμ», είναι το «πρωί», το «από το χάραμα και μέχρι τις 9 το πολύ») ενωρίς το πρωί για να καλημερίσουνε (=»-Καλημερούδια!») όποιον συναπαντάνε τότε, μα λένε και «ντόμπρυϊ-ντζένι» σχεδόν μέχρι το δειλινό (οπότε αρχίζουνε τα «ντόμπρε-β(ι)έτσερ») για να δηλώσουνε περισσότερο ό,τι οι γάλλοι με το «μπονζουρνέε»- «μπονσουαρέ» ή οι άγγλοι με το «γκουντ-νταίυ». Οι δε Ιταλοί, φαφλατάδες λίγο-πολύ σαν κι εμάς, έχουνε και …»μπον-πομμερίτζ(ι)ο» αντιγράφωντας το εγγλέζικο «γκούντ-άφτερ-νούουν» κλπ). Άρα, κάθε λαός έχει τα δικά του.
    Εγώ, όμως, στα προηγούμενα ΜΙΛΗΣΑ ΜΟΝΟΝ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.
    Και επεσήμανα ότι αυτά τα … «βατράχια» που ξεστομίζουνε οι αφελείς και αδαείς νεοέλληνες σήμερα, και κατά τα τελευταία 15-20 χρόνια, εκκολάφθηκαν στα ΠΑΣΟΚικά εκκολαπτήρια της δημόσιας αμορφωσιάς και της καθολικής πλύσης των νεοελληνικών εγκεφάλων από τους αφασικούς ομιλητές ραδιοφώνου-τηλεοράσεως.

  145. 142
    Έγραψα « 12:01′ μετά τα μεσάνυχτα » και η αριθμητική έκφραση 12… και όχι 00… μπήκε ΑΚΡΙΒΩΣ για να δείξω ότι το 1 λεπτό μετά τα μεσάνυχτα ΔΕΝ ΜΕΤΑΒΑΛΕΙ την κοινωνική ετικέτα των χαιρετισμών: απέφυγα ΕΠΙΤΗΔΕΣ να γράψω « 00:01′ μετά τα μεσάνυχτα » επειδή ΔΕΝ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΤΟΝΙΣΩ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ 24-ΩΡΟΥ (που θα δικαιολογούσε σε κάποιους ηλιθίως επίμονους το ξεκίνημα της …»καινούργιας» ΜΕΡΑΣ, άρα και το ηλίθιό τους «Καλημέρα»). Ήτανε ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΣΑΦΕΣ και το τι ήθελα να πω και το τι υποστηρίζω. Η διόρθωση είναι άστοχη, περιττή και κακόβουλη.

    140
    Αλλά, κατά τα παραπάνω, ο Ιατρού αποδεικνύει άλλη μιά φορά ότι σπαταλάει τον χρόνο του για να ρίχνει λάσπες σε άλλους.

  146. Γιάννης Κουβάτσος said

    Υπάρχει και η μάλλον κωμική ευχή «Καλή απόλαυση», καραμέλα στο στόμα υπαλλήλων αλυσίδων καφέ και φαστφουντάδικων.
    Πονεμένη ιστορία το καλημέρα και το καλησπέρα. Όποτε το λέω κατά τις 5 και 6 το απόγευμα καλοκαιριού, με τον ήλιο στις δόξες του, έχω τσακώσει κόσμο να με κοιτάει περίεργα.

  147. Γιάννης Ιατρού said

    145a: Τι λες τώρα, άστοχη! Από πότε βάζει ο σχολιαστής την στάμπα της ώρας;

  148. 147
    Άααααα……………!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    Μένω άναυδος…!

    Κύριε Ιατρού, συγχώρεσέ με! Τουλάχιστον για τα παραπάνω…

    Αλλά, …
    …Από πού κι ώς πού να καταλάβω το υπόγειο χιούμορ σου, βρε παιδί μου;

    Κι αυτήνε την σύμπτωση ούτε που την είχα προσέξει…! Κύττα κάτι πράματα και θάματα!!!! Απίστευτο…!!!! Τί να πω…!!!!

    ΣΥΓΓΝΩΜΗ ! Ειλικρινώς!

  149. 146 (2)
    Δηλαδή, το κατακαλόκαιρο, που στην Ελλάδα ο ήλιος πέφτει κατά τις 9 παρά τέταρτο, δύει κατά τις 9 παρά 10′ ή παρά 5′ και νυχτώνει αρκετά μετά τις 9μ.μ., εσύ δάσκαλε λες «Καλησπέρα!» από τις 5 ή 6 το απόγευμα;;; Ακόμα και η καμπάνα του …εσπερινού, βρε σύ, το καλοκαίρι δεν χτυπάει πριν τις 6:30′ ή 7:00′ μ.μ. !!!
    (Άααχ, πόσο μέ δικαιώνεις στις κρίσεις που έκανα στα προηγούμενα σχόλιά μου…!)

    Ή, μήπως, εσύ τότε λες «καλημέρα»;

    Δεν πολυκατάλαβα, τελικά, τι θέλεις να μάς πεις και γιατί σε λοξοκυττάζουν οι άλλοι περίεργα, καθώς μάς μαρτυράς.

  150. Γιάννης Ιατρού said

    148: Καλά, νιώθω βέβαια τη θετική ενέργεια που μου στέλνεις, αλλά κάνε και λίγο κράτει σε χαρακτηρισμούς (π.χ. #145β), γενικά … και πάντα στο πνεύμα αγάπης και αρμονίας των ημερών!

    Ίδε υγιής γέγονας, μηκέτι αμάρτανε, ίνα μη χείρον σοί τι γένηται (Ιωαν. Ε’14, Κυριακή του Παραλύτου) 🙂

  151. Στράτα στρατούλα πηγαίνουμε… ο νοών νοείτω 🙂

  152. Γιάννης Κουβάτσος said

    Καλημέρα λέω, ξέχασα να το γράψω, οκ. Με κοιτάνε περίεργα όσοι λένε καλησπέρα από τις 12.01.

  153. Γιάννης Ιατρού said

    151: Δύτα, ε ρε καιροί και τότε, στις Αρδέννες … 🙂 🙂

  154. Γιάννης Ιατρού said

    154: Α, σου ήρθε το ρεύμα βλέπω 🙂
    Εδώ πάντως σταμάτησε να ρίχνει, βγήκε και ήλιος και δεν έχει και σύννεφα (μόνο εκεί, προς τον Τζι, τον αμαρτωλό, κάτι έχει ακόμα)….

  155. 152
    Ε, άντε, πες μας έτσι βρε παιδί μου να καταλαβαινόμαστε και να μην μάς κολάζεις άδικα!

    Άκου, τώρα, κι εσύ τον παραλογισμό:
    θά ‘χεις προσέξει ότι οι παραδοσιακοί φούρνοι της γειτονιάς σιγά-σιγά εξαφανίζονται και την θέση τους παίρνουνε κάτι «Βενέτηδες», κάτι «Χωριάτικα», κάτι ξεφτιλισμένοι εμπορικοί τόποι που λειτουργούνε 24 ώρες το 24ωρο σαν καφενεία-τυροπιτάδικα/σαντουιτσάδικα, σαν ζαχαροπλαστεία και σαν «αρτοπωλεία» (μάλλον, παρά σαν φούρνοι). Έχουνε και πουλάνε 1002 … «αρτοσκευάσματα» για ψωμί (που μόνον ψωμί δεν είναι). Τέλος πάντων, τις προάλλες γυρνώντας κοντά μεσάνυχτα, 12 παρά τέταρτο, στο σπίτι, «σκαστός» για λίγο από το Νοσοκομείο ίσα-ίσα για να φάω, να κάνω ένα μπάνιο και να ξαναγυρίσω πίσω σε καμμιάν ώρα, διαπιστώνω ότι δεν έχουμε καθόλου ψωμί. Ξαναβγαίνω και πετάγομαι μέχρι την δεύτερη γωνία όπου είναι ένας τέτοιος «φούρνος» ανοιχτός μη τυχόν και βρω ο,τιδήποτε μοιάζει με ψωμί για να πάρω. Μπαίνω στόν φούρνο-ζαχαροπλαστείο-καφενείο-κλπ στις 12:05’ μετά τα μεσάνυχτα. Πάω στα ψωμιά όπου μέ υποδέχεται η νεαρή υπάλληλος με ένα χαμογελαστό ευγενέστατο « -Καλημέρααα…! » . « – Χαίρετε! » , τής λέω, «δώστε μου μιά κουλούρα «πολυτελείας» χωρίς σουσάμι, παρακαλώ». Μού τήν δίνει, πληρώνω, και φεύγοντας λέω « -Καληνύχτα! » , ενώ η κοπέλλα που πριν δυό λεπτά μέ είχε τόσο εγκάρδια …καλημερίσει, μού απαντάει με τήν σειρά της « -Καληνύχτα σας, ευχαριστούμε! ».

    Ζούμε σε …μάτριξ;
    Είπες τίποτα, τώρα, φίλε Γιάννη;

  156. 155

    Και σήμερα κόπηκε άλλες δυόμιση ώρες, καλά πάμε.

  157. Γιάννης Ιατρού said

    157: χαχαχαχαχα, αλματώδης εξέλιξη!

  158. gpoint said

    Πέστε τίποτις και για το απαράδεκτο και με το συμπάθειο μαθητικό-ηλίθιο «καλημέρες»

  159. Γιάννης Ιατρού said

    Σφύρα ποτε θα σταθεροποιηθεί, να κάνω καμιά βολτίτσα 🙂

  160. Γιάννης Ιατρού said

    159: Γειά σου Γιώργο, τι να πείς κανείς …. τα είπαν όλα. Στέγνωσες ρε;

  161. 159 ακόμα απέναντι είσαι;

    160 από βδομάδα που ανεβαίνει στην Αθήνα η μαμά, θα μείνω εδώ να ηρεμήσω λιγάκι. Μου έβγαλε το λάδι, η ευλογημένη, όλο το καλοκαίρι. 😦

  162. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    160. Γιατὶ, ὡς γνωστὸν, ἄν δὲν σταθεροποιηθεῖ ψάρι δὲν τρῶμε. 🙂

  163. Πέπε said

    @159:
    Καλή + μέρα = καλημέρα.
    Καλή + μέρες = καλημέρες.

    Ποιο το πρόβλημά σου;

    ___________________

    Πέρα από την πλάκα, ας είμαστε λίγο χαλαροί. Εντάξει, έχει γεμίσει ο κόσμος χαιρετισμούς που δε λέγονταν παλιότερα. Ε, και τι έγινε; Να σου λένε καλημέρα νυχτιάτικα ή καλησπέρα μεσημεριάτικα είναι λίγο κουλό, αλλά με την καλή συνέχεια, καλημέρες στον πληθυντικό και άλλα καινούργια δεν υπάρχει τίποτε το μεμπτό. Απλώς δε λέγονταν από παλιά. Ε, τώρα λέγονται.

    Παλιά λεγόταν και «καλή όρεξη», όταν αποχαιρετάς κάποιον γύρω στις 2 που λογικά θα πήγαινε να φάει. Τώρα δε λέγεται έτσι (λέμε καλή όρεξη σε άλλες συνθήκες). Όποιος το πει, το πιθανότερο είναι ότι δε θα γίνει αντιληπτός.

    Μόδες είναι και αλλάζουν. Δεν πειράζουν δα και κανέναν.

  164. Spiridione said

    Ευχομάνιακς
    http://yannisharis.blogspot.gr/2015/03/blog-post.html
    Εμένα απ’ όλα αυτά μου φέρνει γέλιο η απάντηση στο «καλώς ήλθατε»: Καλώς σας βρήκαμε. Και το «καλή απόλαυση βέβαια».

  165. Το «καλή συνέχεια» το έχω ακούσει να το λένε όσοι φεύγουν από τις διακοπές προς όσους μένουν και τις συνεχίζουν. Μόνο τότε.

  166. Πέπε said

    @165:

    Το κείμενο, που αναρτήθηκε πέρσι, λέει κάπου: «Πάνε κάπου 20 χρόνια, ό,τι είχε αρχίσει να εξαπλώνεται αυτό το να ’σαι καλά σαν απάντηση στο «ευχαριστώ».»

    Αυτό δεν είναι ακριβές. Το «να ‘σαι καλά» είναι παλιά έκφραση. Το θυμάμαι συστηματικά από τους γέρους της οικογένειάς μου, μεταξύ των οποίων μια θεία που είχε γεννηθεί στη Θεσσαλονίκη πριν το ’12, και το πιστοποιητικό γέννησής της ήταν στην οθωμανική (αραβική) γραφή. (Δηλαδή μιλάμε για πολύ αρχαίο κόσμο.) Μάλιστα, ήταν πολύ σαφές ότι αυτή την κουβέντα τη λέει μόνο γηραιότερος ή ανώτερος σε νεότερο ή τέλος πάντων πιο «χαμηλόβαθμο», ή άντε και μεταξύ ίσων, πάντως όχι λ.χ. κάποιος που μιλάει στον άλλο στον πληθυντικό αν ο άλλος του απαντάει στον ενικό – εκεί ήταν αγένεια.

    Δε νομίζω ότι υφίσταται αυτή η διάκριση σήμερα.

    Θέλω επίσης να σχολιάσω για το κείμενο του Χάρη ότι το «καλή» πλάι σε λέξεις αυτονόητα καλές, π.χ. επιτυχία, απόλαυση κλπ., δεν είναι πλεονασμός, ούτε παράλογο. Είναι απλώς (πώς του διέφυγε;) ένας κωδικοποιημένος τρόπος να δηλώσεις ότι εύχεσαι. (Δε θα μπορούσαμε να λέμε «επιτυχία!», όσο για το «υπομονή!» λέγεται αλλά δεν είναι ευχή.)

  167. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μια χαρά ήταν και είναι το «στην υγειά σας», Πέπε. «Καλή απόλαυση» είναι κακόζηλη αμερικανιά.

  168. Πέπε said

    Λέει επίσης ο Χάρης, πάντα για το «να ‘σαι καλά»:

    > > Τελικά, είχε βρεθεί (εκ μεταφοράς, έστω) μια απάντηση στο «ευχαριστώ», που επιτέλους σήμαινε κάτι, ήταν μάλιστα ευχή, αντί για το αδιαφανές πλέον για την περίσταση, στα όρια του ακατάληπτου: «παρακαλώ».

    Αυτό είναι ενδιαφέρον! Ποτέ δεν είχα σκεφτεί ότι είναι ακατάληπτο, αλλά πράγματι είναι. Πότε εσήμαινε κάτι το λογικό; Πότε άρχισε να λέγεται; (Εξίσου παράλογα το λέμε και εις απάντησιν του «συγγνώμη».)

    Πάντως υπάρχει και σε άλλες γλώσσες. Το γερμανικό bitte δεν ξέρω τι σημαίνει κυριολεκτικά, αλλά χρησιμοποιείται ως «παρακαλώ» και πριν και μετά το ευχαριστώ. Το ιταλικό prego σημαίνει, και κυριολεκτικά και χρηστικά, το ίδιο με το δικό μας παρακαλώ.

  169. Πέπε said

    168
    «Στην υγειά μας/σας» μόνο εφόσον αυτός που το λέει πίνει. Ο σερβιτόρος απαγορεύεται (βλέπεις, Γιάννη, ο καθένας τραβάει διαφορετικά κολλήματα 🙂 ).

    [Πίνω] στην υγεία σου σημαίνει ότι κάνω μια σπονδή, μια θυσία, για να αιτηθώ κάτι από τα θεία. Μπορώ να την κάνω επίσης για να ευχαριστήσω τα θεία για κάτι που ήδη συνέβη.

    Έτσι στο τζάμπα όμως, άλλος να πίνει (να κάνει θυσίες) κι εγώ να εύχομαι, όχι.

  170. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    168. Tὸ «καλὴ ἀπόλαυση» μᾶλλον εἶναι κατὰ λέξη μετάφραση τοῦ ἱσπανικοῦ «buen provecho». Στὰ ἐγγλέζικα τὸ μόνο παραπλὴσιο ποὺ μοῦ ‘ρχεται εἶναι τὸ » enjoy your meal (lunch, dinner, etc).

  171. Πάνος με πεζά said

    Θυμίζω ότι το «τερετίζω» γραφόταν κατά κόρον στο «Μικρό Ήρωα», μάλιστα μέσω της κλισέ έκφρασης «…ένα αυτόματο τερετίζει το απαίσιο τραγούδι του θανάτου…»

  172. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ναι, δίκιο έχεις σ’ αυτό, Πέπε, το «στην υγειά σας» έχει τους περιορισμούς του, αλλά αυτό το «καλή απόλαυση» δεν μπορώ να το χωνέψω. Σαν μαζικό προϊόν πολυεθνικής είναι. Τα κολλήματα… 😊

  173. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    151. άνοιξε περ(ι)πατησιέν πάλι.
    Καλό υπόλοιπο.

    159.>>Πέστε τίποτις και για το απαράδεκτο και με το συμπάθειο μαθητικό-ηλίθιο «καλημέρες»
    Τζη, κι άλλη φορά το επισήμανες κι ήθελα να ρωτήσω αν το λες από γραμματική σκοπιά.
    Θαρρώ έχει επικρατήσει,όπως και οι καληνύχτες και το καλημερούδια. Από
    Καλησπερίσματα/καληνυχτίσματα λέγονται επίσης.

    Μη σου πω και για καλημερούλες και νευριάσεις 🙂

  174. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Ειναι το αριστουργημα του πατρος Σαραντακου. Οχι μονον ως προς την πλοκη, αλλα περιεχει πολυτιμα ηθογραφικα στοιχεια για τους διαφορετικους χαρακτηρες της εποχης (συνηθως της αριστερας), την διαδικασια δημιουργιας της Ευπορου Μεσηλικης Αριστερας (ΕΜΑ) *,…..
    Ειναι πασιγνωστη η -σε μεγαλο βαθμο- διαγωνια σχεση εισοδηματων και πολιτικης τοποθετησης ειδικα εκεινη την εποχη του 60-70 (φτωχος δεξιος δημοσιος υπαλληλος , ευπορος κεντροαριστερος/αριστερος εμπορος, αυτοαπασχολουμενος, επιστημων, ιδιοκτητης φροντιστηριου, … ). Αρκετοι αριστεροι που επειδη δεν μπορουσαν να διορισθουν τις περιοδους 50-63 και 65-74) στο δημοσιο, εγιναν αυτοαπασχολουμενοι και -στη συνεχεια- μερικοι εξ αυτων επιχειρηματιες.

    * copyright ΑΦ απο το 2009

  175. sarant said

    172 Νέος εσύ, πρόλαβες Μικρό Ήρωα; Αλλά για το κλισέ έχεις απόλυτο δίκιο.

  176. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    151 – ΧΑΧΑΧΑ Ρε τι θυμήθηκες τώρα, μεγάλα χρόνια, πού είσαι ρε Φυσικέ γαμώτο.

    160 -162 – Άντε ρε κανονίστε τίποτα, έχω και κρητική ρακή που πρέπει να καταναλωθεί, πείτε και στον απέναντι να ξεκουνηθεί λίγο. 🙂

  177. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    163 – Ευτυχώς που το χταπόδι δεν επηρεάζεται από τις διακυμάνσεις και τόχουμε μπόλικο. 🙂

    Ρε παιδιά ο Κίντ τι κάνει;

  178. 114, …@81: Σκύλε, τα δίκτυα στην επαρχία
    …είναι κατά βάση ακτινικά,
    …τα αστικά βροχοειδή…

    Και του Σκύλου, πάντως,
    με τόση βροχόπτωση,
    δυνάμει βροχοειδές! 😐

  179. Πέπε said

    173:
    Νομίζω ότι το καλή απόλαυση είναι καθαρά ελληνικό, και διαπνέεται από το ίδιο πνεύμα με το κλισέ που έγινε κάποτε της μόδας, ότι άλλο η διασκέδαση κι άλλο η ψυχαγωγία. Ε, αντίστοιχα άλλο η όρεξη (το χυδαίο αίσθημα επιθυμίας να ταρατσώσει κανείς την ποταπή γήινη κοιλιά του) κι άλλο η απόλαυση (στα γκουρμεδιάρικα δεν πας για τη χόρταση, γι’ αυτό και έχουν ελάχιστο φαγητό στο κέντριο ενός υπερμεγέθους πιάτου).

    176:
    Ο Μικρός Ήρως έβγαινε κάποτε, στα δικά μας χρόνια, σε επανέκδοση. Υπήρξε νομίζω περίοδος όπου έβγαινε ταυτόχρονα και στα περίπτερα ως ξεχωριστό προϊόν και σε κάποια εφημερίδα ως ένθετο δώρο (όχι συντονισμένα, σε άλλο τόμο ήταν η μία έκδοση και σ’ άλλον η άλλη).

    Και το συγκεκριμένο στερεότυπο είχε τρία σκέλη: αν το θυμάμαι σωστά, «τα πιστόλια γαυγίζουν, τα [κάτι άλλο] [κάτι άλλο], τα αυτόματα τερετίζουν το απαίσιο τραγούδι του θανάτου».

  180. 81, 114, 179

    Εδώ είμαστε κάτω από τους πυλώνες. Η θέα από το μπαλκόνι https://2.bp.blogspot.com/-D530kV-ahTs/V7X0vFsTLxI/AAAAAAAALzI/4-j5aRZ16y0ou85H_G3RSQiaukba8x2OwCLcB/s1600/1.jpg

    Τελικά, εκτός των άλλων, είχε πιάσει φωτιά κι ένας μετασχηματιστής. Σε ξύλινη κολώνα, ποτισμένη με πίσσα.

  181. Γιάννης Ιατρού said

    181: Απ΄τον ίδιο μηχανικό χτίστηκε και το διπλανό σπίτι;

  182. Γιάννης Ιατρού said

    178β ΛΑΜΠΡΟΣ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: