Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

«Τ’ απλό παιδί που εγώ αγαπώ» -δυο επιστολές για ένα ποίημα

Posted by sarant στο 18 Σεπτεμβρίου, 2016


Κυκλοφόρησε πριν από μερικές μέρες το 40ό τεύχος (Φθινόπωρο 2016) του περιοδικού «Μικροφιλολογικά» της Λευκωσίας, με το οποίο έχω τη χαρά και την τιμή να συνεργάζομαι ταχτικά εδώ και μερικά χρόνια. Το περιοδικό ασχολείται, όπως λέει ο τίτλος του, με ζητήματα της νεοελληνικής λογοτεχνίας που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν λεπτομέρειες ή υποσημειώσεις: αθησαύριστα έργα, συμπληρώσεις της βιβλιογραφίας, επιστολές λογοτεχνών. Τα Μικροφιλολογικά βγάζουν δύο τεύχη το χρόνο κι έτσι με το 40ό τεύχος κλείνουν 20 χρόνια ζωής. Μαζί με το κυρίως τεύχος συνήθως κυκλοφορούν και ένα ή δύο τετράδια με έκτακτη ύλη, που έχουν εκτενέστερες δημοσιεύσεις αφιερωματικού χαρακτήρα. Έτσι, μαζί με το 40ό τεύχος των ΜΦ κυκλοφορούν και δύο «Μικροφιλολογικά τετράδια», το ένα με επιστολές Αναγνωστάκη-Σινόπουλου και το άλλο με συμπληρώματα της καβαφικής βιβλιογραφίας  από τον φίλο Λευτέρη Παπαλεοντίου.

Το νέο τεύχος έχει πολύ ενδιαφέρουσα ύλη αλλά επειδή δεν το έχω πάρει ακόμα στα χέρια μου θα περιοριστώ προς το παρόν να παρουσιάσω εδώ το δικό μου άρθρο, που έχει για αντικείμενο δυο επιστολές του αγαπημένου μου Ναπ. Λαπαθιώτη προς τον Γιώργο Μυλωνογιάννη, οι οποίες φωτίζουν ένα μικροφιλολογικό ζήτημα. Παραθέτω το άρθρο όπως δημοσιεύτηκε στα Μικροφιλολογικά αλλά προσθέτω κάποιους συνδέσμους και τις φωτογραφίες των χειρογράφων.

Δυο επιστολές του Ν. Λαπαθιώτη στον Γ. Μυλωνογιάννη και ένα απλό παιδί

Στο τμήμα του αρχείου Λαπαθιώτη που απόκειται στο ΕΛΙΑ υπάρχουν και αρκετές επιστολές προς τον ποιητή και κριτικό Γιώργο Μυλωνογιάννη (για τον οποίο, βλ. παλιότερο άρθρο μας), με τον οποίο ο Λαπαθιώτης συνδεόταν φιλικά και συνεργαζόταν στα φιλολογικά, ιδίως στη δεκαετία του 1930.

Θα παρουσιάσω σήμερα δύο από τις επιστολές αυτές, η πρώτη από τις οποίες θέτει ένα μικροφιλολογικό πρόβλημα, στο οποίο η δεύτερη δίνει την απάντηση–που δεν έχει ως τώρα προσεχτεί.

Η πρώτη επιστολή φέρει ημερομηνία 25 Οκτωβρίου 1935 και είναι γραμμένη όχι στο συνηθισμένο επιστολόχαρτο που αγαπούσε να χρησιμοποιεί ο Λαπαθιώτης αλλά σε κόλλα διαγωνισμού Α4 με ρίγες.

25.X.35

Γιώργο,

Σου γράφω έτσι, γιατί δεν έχω πρόχειρο χαρτί επιστολής.

Έλειπα δέκα μέρες στην Πάτρα, με τον πατέρα μου. Είχα πάρει μαζί μου και τον εκ Μενιδίου Κώτσο-Γκίκαν. Πήγαμε και είδαμε ένα κτήμα μας, σε ωραιότατη τοποθεσία, που δεν είχα δει ποτέ πρωτύτερα. Ξαναφεύγω για την Πάτρα σε δυο μέρες.

Στον Άγρα θα γράψω στο γυρισμό. Τον καημένον! Έχει πάθει ψύχωση μαζί μου… Μα, κι εγώ, τον αγαπώ τόσο πολύ!

Το rendez-vous εκείνο στον Πειραιά, το είχα τελείως ξεχάσει –το δε γράμμα σου, που μου το υπενθύμιζε, μου ήρθε μια μέρα υστερότερα.

Έλαβα «Φλόγα»: αρκετά καλή.

Αν θες ποίημα, πάρε απ’ τον Πέτρο Χάρη, εκείνο που δεν έβαλε για λόγους… ηθικής [«Τ’ απλό παιδί, που εγώ αγαπώ»…]. Του γράφω να σ’ το δώσει, άμα του το γυρέψεις.

Στους εξ Ηρακλείου έγραψα πως θα λείψω για λίγο.

Φίλησέ μου το «καλό παιδί», που τόσο συμπαθώ.-

Και σε φιλώ, κι εσένα,

Ναπολέων

aplop1Πλαγιογραμμένο στην επάνω αριστερή γωνία: Τον Πέτρο Χάρη θα τον βρεις σπίτι του –Πειραιώς, 74: Κάνε ένα μικρόν κόπο ίσαμ’ εκεί.

Ο Λαπαθιώτης γράφει από την Αθήνα, έχοντας μόλις επιστρέψει από την Πάτρα, για την οποία πρόκειται να αναχωρήσει ξανά. Αναφέρεται με λεπτή ειρωνεία στον Κώστα Γκίκα, με τον οποίο συνδεόταν ερωτικά πιθανώς από το 1925 και σίγουρα από το 1928.

Οι Λαπαθιώτηδες είχαν αξιόλογη κτηματική περιουσία στην περιοχή των Πατρών. Ένα τελευταίο κτήμα, στα Βραχνέικα, το εκποίησε ο ποιητής το 1943 πέφτοντας, όπως έχει γράψει, θύμα επιτήδειων (βλέπε εδώ).

Η «Φλόγα» είναι το φιλολογικό περιοδικό του οποίου ήταν την εποχή εκείνη αρχισυντάκτης ο Γιώργος Μυλωνογιάννης, ένα μάλλον βραχύβιο έντυπο που κυκλοφόρησε από τον Μάρτιο έως τον Δεκέμβριο του 1935 σε εφτά τεύχη (τα δύο τελευταία διπλά).

Ένας από τους «εξ Ηρακλείου» που αναφέρει ο Λαπαθιώτης στο γράμμα πρέπει να είναι ο νεαρός τότε Κώστας Κωνσταντουράκης, ο μετέπειτα Άρης Δικταίος, κορυφαίος μελετητής του Λαπαθιώτη, που εξέδωσε και την πρώτη συγκεντρωτική έκδοση των ποιημάτων του το 1964. Στο αρχείο Λαπαθιώτη υπάρχουν καρτ ποστάλ σταλμένα από τον ποιητή στον Δικταίο από την Πάτρα το 1935.

Ο Λαπαθιώτης λοιπόν προτείνει στον Μυλωνογιάννη να δημοσιεύσει στη Φλόγα το ποίημα «Τ’ απλό παιδί που εγώ αγαπώ», που ο Πέτρος Χάρης αρνήθηκε για λόγους ηθικής να το δημοσιεύσει στη Νέα Εστία.

Το ποίημα αυτό είναι ένα από τα λίγα που βρίσκεται στο αρχείο Λαπαθιώτη σε διαδοχικές χειρόγραφες μορφές, πέντε συνολικά, έτσι που να φαίνονται τα στάδια επεξεργασίας που πέρασε. Ένα χειρόγραφο φέρει την ένδειξη «Οριστική μορφή» και την υποσημείωση «Διορθωμένο οριστικά το καλοκαίρι του 1935», ενώ υπάρχει και άλλο χειρόγραφο, χωρίς χρονολογική ένδειξη, που είναι η καθαρογραμμένη «Οριστική μορφή».

aplop2

Ο Άρης Δικταίος γράφει για το ποίημα αυτό:

Το ποίημα, όπως βγαίνει από την επιστολή της 25 Οκτ. 1935 προς τον Γ. Μυλωνογιάννη, είχε δοθεί στον Πέτρο Χάρη για τη «Νέα Εστία», που δεν το «έβαλε για λόγους ηθικής». Ο Χάρης, που τον ρώτησα πρόσφατα, το αποκλείει, γιατί «ποτέ δεν του δόθηκε συνεργασία του Λαπαθιώτη που να μην τη δημοσιεύσει». Επειδή, όμως, ο ποιητής μιλά συγκεκριμένα γι’ αυτό το ποίημα, που δεν εμφανίστηκε, οπωσδήποτε, από τις σελίδες της «Νέας Εστίας», φαίνεται πως μάλλον ο Χάρης θα ξέχασε, ύστερ’ από τριάντα χρόνια, την περίπτωση. Το ποίημα θα δημοσιεύθηκε, κατά πάσαν πιθανότητα, στο περιοδικό «Φλόγα» (θυμάμαι πως είχα δει ένα-δυο φύλλα της, δε θα βγήκανε, ίσως, και περισσότερα –ας εξακριβώσει το πράγμα η Φιλολογία…), γιατί, τον Μάιο του 1936, που δημοσιεύθηκε η νεανική μελέτη μου για τον Λαπαθιώτη, το είχα μεταφέρει ολόκληρο σ’ αυτήν.

Και συνεχίζει ο Δικταίος επισημαίνοντας ότι η απουσία του ποιήματος από την έκδοση του 1939 δικαιολογείται από τον φόβο του Λαπαθιώτη για τυχόν αντιδράσεις για το ομοερωτικό περιεχόμενο του ποιήματος, καθώς ήταν νωπές και οι μνήμες από την περιπέτεια με τη μεταξική λογοκρισία το 1938 για το ποίημα «Επεισόδιο», ενώ το 1943, που είχαν εκλείψει οι λόγοι αυτοί, το συμπεριέλαβε στην (μηδέποτε εκδοθείσα τελικά) «Συλλογή Φουριώτη».

Η εικασία του Δικταίου είναι σωστή. Η Φιλολογία έρχεται σήμερα, ύστερα από 52 χρόνια, να «εξακριβώσει το πράγμα». Το ποίημα του Λαπαθιώτη δημοσιεύτηκε πράγματι στη «Φλόγα». Στο τελευταίο τεύχος που εξέδωσε το περιοδικό (τχ. 6-7, Νοέμβριος-Δεκέμβριος 1935) δημοσιεύεται πρώτο πρώτο το ποίημα με την ένδειξη «Ανέκδοτο»:

Τ’ απλό παιδί, που εγώ αγαπώ…

Τ’ απλό παιδί, που εγώ αγαπώ, δεν έζησε στα πλούτη,
δεν έχει τρόπους να φερθεί, και μήτε να ντυθεί,
-μα είναι το πιο καλό παιδί, που μέσ’ στην πλάση τούτη,
μπορεί ν’ απαντηθεί.

Δεν ξέρει γράμματα πολλά, δεν κάνει για σαλόνι,
τα ρούχα του είναι της δουλειάς, τριμμένα και παλιά,
-μα το μεγάλωσε το φως, αυτό που μεγαλώνει
τα ξένοιαστα πουλιά…

Κι άλλοτε μου ’τυχε ξανά, στο διάβα κάποιου δρόμου,
να περπατήσω φιλικά με διάφορα παιδιά:
-μ’ αυτό, σεμνό και ταπεινό, βαδίζει στο πλευρό μου,
σα μια μικρή καρδιά…

Κι όταν των άλλων των παιδιών τα λούσα βλέπει πλάι,
κι αυτό δεν έχει πιο καλό κουστούμι να ντυθεί,
τότε γυρίζει τη ματιά και μου χαμογελάει,
-να παρηγορηθεί…

(Το ποίημα το έχει μελοποιήσει η Μάρθα Μεναχέμ, παραλείποντας για κάποιον λόγο την τελευταία στροφή).

Η δημοσίευση αυτή δεν έχει, απ’ όσο ξέρω, καταγραφεί πουθενά, ούτε στα πρόσφατα Άπαντα τα ευρεθέντα του Λαπαθιώτη. Υπάρχουν μερικές επουσιώδεις διαφορές σε σύγκριση με την έκδοση του Δικταίου, πιο σοβαρή από τις οποίες είναι το «φιλικά» αντί για «συντροφιά» στον δεύτερο στίχο της τρίτης στροφής. Η δημοσιευμένη στη «Φλόγα» μορφή είναι ταυτόσημη με τη χειρόγραφη «Οριστική μορφή».

Ως προς το μικροφιλολογικό αίνιγμα: Ο Λαπαθιώτης γράφει ότι ο Πέτρος Χάρης δεν θέλησε να δημοσιεύσει το ποίημα στη Νέα Εστία, κάτι που ο Χάρης, τριάντα χρόνια αργότερα, αρνήθηκε κατηγορηματικά. Τι συνέβη τελικά;

Η απάντηση στο αίνιγμα είχε δοθεί τόσον καιρό, αλλά κανείς μελετητής του Λαπαθιώτη ως τώρα δεν την είχε προσέξει, ούτε ο Δικταίος. Περιέχεται στην αμέσως επόμενη επιστολή προς Μυλωνογιάννη, που θα παρουσιάσω τώρα. Γράφεται ένα μήνα μετά την προηγούμενη, αφού ο Λαπαθιώτης έχει επιστρέψει και από το δεύτερο ταξίδι του στην Πάτρα:

25.ΧΙ.35

Γιώργο,

Αν εσύ μου γράφεις ανήμερα του θαυμασίου εκείνου δημοψηφίσματος, κι εγώ νά που σου απαντώ τη στιγμή, ακριβώς, που τα σμήνη των αεροπλάνων βομβούν αποπάνω απ’ τα κεραμίδια μου, χαιρετίζοντα την άφιξιν της Αυτού Ηλιθιότητος…

Ώστε κι εγώ είμ’ εντάξει!

Έχω γυρίσει εδώ και πλέον από μια βδομάδα. Πέρασα περίφημα στην Πάτρα, και τις δυο φορές που πήγα.

Μου ζητάς… υπερπαραγωγή! Δε με παρατάς, λέω ‘γω! Η Πάτρα με τεμπέλιασε αφάνταστα… Κι έπειτα, γιατί; Για να γράψει ο Παναγιωτόπουλος, στην «Εγκυκλοπαιδεία», τρεις αράδες παραπάνω;… Αλίμονο!

Καλά είμαστ’ έτσι, σώπα συ!

Πραγματικά είχα νομίσει πως η «Νέα Εστία» δε θα ’βαζε το ποίημα. Και για να την αποζημιώσω, θα της στείλω άλλο. «Φλόγα» πότε; Η παρέα τι γίνεται;

(Τη στιγμή αυτή, αρχινούν και τα κανόνια στο Λυκαβηττό: Η Αυτού Ηλιθιότης έφτασε!…)

Να ιδωθούμε, ναι: Τώρα, όμως, βγαίνω και μέρα, και πρωί, να ξέρεις! Πάντως η νύχτα είναι προτιμότερη. Το ερχόμενο Σάββατο, λοιπόν, στις 11, στο «Βυζάντιο».

Θα πάμε να δούμε και το «καλό παιδί». Και θα πιούμε κι ένα ποτήρι μαζί!

Δικός σου, Ναπολέων

Πλαγιογραμμένο στην επάνω αριστερή γωνία: Ευχαριστώ για τ’ αποκόμματα –αλλά θα τα ’θελα και με την ημερομηνία τους. Έτσι θα είχαν πιο πολλά δικαιώματα να μπούνε στο… αρχείο!… (Το γράμμα σου το πήρα μόλις χτες).

aplop3

Η πρώτη (δεξιά) και η τελευταία σελίδα της επιστολής. Ο Λαπαθιώτης δίπλωνε τα επιστολόχαρτά του στη μέση ώστε να σχηματίζουν τετραδιάκι.

Δίνεται λοιπόν, κατά πάσα πιθανότητα, η απάντηση: Ο Χάρης δεν είχε αρνηθεί να δημοσιεύσει το ποίημα, απλώς το είχε καθυστερήσει και ο Λαπαθιώτης το εξέλαβε αυτό ως άρνηση. Το ποίημα που έστειλε ο Λαπαθιώτης στη Νέα Εστία «για να την αποζημιώσει» είναι η «Μικρή ελεγεία» και δημοσιεύτηκε στο τεύχος 216 της 25.12.1935 (Εδώ το ποίημα και εδώ η μελοποίησή του από τη Μάρθα Μεναχέμ).

Η επιστολή φωτίζει ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες για τις συνήθειες του Λαπαθιώτη. Είναι ας πούμε γνωστό ότι έβγαινε μόνο αργά το βράδυ, εδώ όμως αναφέρει ότι είχε μόλις αρχίσει και τις εξόδους με το φως της ημέρας. Αργότερα πάντως επέστρεψε στο αποκλειστικά νυχτερινό πρόγραμμα, όπως ξέρουμε από τη μεταγενέστερη αλληλογραφία του.

Δεν έχει σωθεί σε δημόσια προσβάσιμο αρχείο η επιστολή του Μυλωνογιάννη, ώστε να ξέρουμε ποιον όγκο φιλολογικής εργασίας ζητούσε από τον Λαπαθιώτη, είναι πάντως χαρακτηριστική η αίσθηση ματαιότητας που διακατέχει τον ποιητή και που τον οδηγεί στη φυγοπονία. Η Εγκυκλοπαιδεία που αναφέρεται πρέπει να είναι η Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Πυρσού-Δρανδάκη όπου τα περισσότερα φιλολογικά λήμματα τα είχε γράψει ο  Ι.Μ.Παναγιωτόπουλος (και με την οποία συνεργάστηκε και ο ίδιος ο Λαπαθιώτης στους τελευταίους τόμους της). Ωστόσο, η έκδοσή της είχε ολοκληρωθεί ήδη το 1934, ενώ το λήμμα Λαπαθιώτη το είχε γράψει ο Τέλλος Άγρας.

Η επιστολή γράφεται την ημέρα της επιστροφής του Γεωργίου Β’ στην Αθήνα, ύστερα από το πρόδηλα νόθο («θαυμάσιο» το χαρακτηρίζει) δημοψήφισμα της 3ης Νοεμβρίου 1935 που επανέφερε το πολίτευμα της βασιλευόμενης δημοκρατίας.

Ανάμεσα στους βενιζελικούς και τους αριστερούς της εποχής ήταν πολύ διαδεδομένη η αντίληψη ότι ο Γεώργιος ο Β’ ήταν ολιγοφρενής –χαρακτηριστικά τον αποκαλούσαν «ο Βους». Αναμενόμενο ήταν να έχει και ο Λαπαθιώτης την ίδια άποψη, και γι’ αυτό τον αποκαλεί «Αυτού Ηλιθιότητα».

 

133 Σχόλια to “«Τ’ απλό παιδί που εγώ αγαπώ» -δυο επιστολές για ένα ποίημα”

  1. Γς said

    Καλημέρα

    Τ’ απλό παιδί, που εγώ αγαπώ…

    [δεν έζησε στα πλούτη,
    δεν έχει τρόπους να φερθεί

    Δεν ξέρει γράμματα πολλά,
    δεν κάνει για σαλόνι]

    και μ΄εστειλε πίσω 60 χρόνια και.

    Στο Μον Σινε του Βύρωνα το 1954
    στο «Χαρούμενο ξεκίνημα»

    που ο Γιώργος Οικονομίδης έλεγε για την Λίάνα του

    Μα εγώ αγαπώ τη Λίάνα
    Δεν έχει μάτια πλάνα δεν είναι καλονή
    που ‘ναι γλυκιά σαν μάνα και σαν παιδάκι αγνή.

  2. Γς said

    >ο Γεώργιος ο Β’ ήταν ολιγοφρενής –χαρακτηριστικά τον αποκαλούσαν «ο Βους».

    http://caktos.blogspot.gr/2014/04/blog-post_18.html

  3. sarant said

    Καλημέρα Γς, καλημέρα γενικώς, ευχαριστώ για το πρώτο σχόλιο.

    Θα λείψω για κάμποσο, επιστρέφω το απογευματάκι.

  4. gpoint said

    Καλημέρα

  5. Γιάννης Κουβάτσος said

    Καλημέρα!
    Πολύ ενδιαφέρουσα αυτή η αναδίφηση στα μικροφιλολογικά. Εντυπωσιακό το ότι δημοσιεύονταν σε σχετικώς συντηρητικά έντυπα, και μάλιστα εκείνη την εποχή, ομοερωτικά ποιήματα. Όσο για τον Γεώργιο τον Β’, δεν ξέφυγε ο καημένος από την εγγενή βλακεία που χαρακτηρίζει τους οίκους των εστεμμένων.

  6. Πέπε said

    Το λινκ του τραγουδιού δεν είναι σωστό: https://www.youtube.com/watch?v=chA0pMs4GcE.

  7. Παναγιώτης Κ. said

    Η πρώτη μου θετική αντίδραση είναι ο γραφικός χαρακτήρας του Λαπαθιώτη! Δεν θυμάμαι να έχει καταχωρηθεί παλιότερα χειρόγραφό του στο ιστολόγιο.

    Βλέπω τις ημερομηνίες των επιστολών του καθώς και τις ευχαριστίες για κάποια αποκόμματα που έλαβε…και προσπαθώ να συγκρίνω τον λογοτέχνη και γενικότερα τον διανοούμενο του τότε με έναν σημερινό δηλαδή με έναν διανοούμενο της εποχής του διαδικτύου και γνώστη ξένων γλωσσών. Τότε, μέρος της δημιουργικότητας ήταν η ανεύρεση υλικού. Στον καιρό μας το υλικό είναι σχεδόν έτοιμο στο…πιάτο οπότε ο συγγραφέας κρίνεται επί τη βάσει των συνθετικών του ικανοτήτων συν το προσωπικό ταλέντο.

    Συμπερασματικά, το διαδίκτυο οριοθετεί τον πολιτισμό στην προ διαδικτύου εποχή και σε αυτή του διαδικτύου. Χάριν απλότητας μπορούμε να λέμε: Προ του 2000 και μετά το 2000.

  8. leonicos said

    Υπέροχο άρθρο
    Το ποίημα δεν είναι και τόσο… τουλάχιστον με τα σημερινά δεδομένα, που ν’ αποτρέπει τη δημοσίευσή του σε λογοτεχνικό περιοδικό. Μάλλον υπερευαίσθητος ή βιαστικός ήταν ο Λαπ.

    Πάντως είναι από τα πιο μουσικά ποιήματά του

  9. Το Διαδίκτυο — και το Google. Μεγάλη, κοσμοϊστορική εφεύρεση το Διαδίκτυο, αλλά χωρίς το Google δεν θα ήταν παρά ένας ταχύτερος τρόπος επικοινωνίας. Θυμάμαι ένα άρθρο που διάβασα γύρω στο 1995, που έλεγε περίπου «μην υπερβάλλουμε, δεν (θα) έχουμε όλες τις βιβλιοθήκες του κόσμου στην οθόνη μας — τους καταλόγους των θα έχουμε». Και εξακολουθώ και τώρα να μένω έκθαμβος βλέποντας πώς το Google αποδελτιώνει όλα τα δισεκατομμύρια, αν δεν είναι ήδη και τρισεκατομμύρια, κείμενα/εικόνες/κλπ. που δημοσιεύοντσι στο Διαδίκτυο…

  10. Παναγιώτη Κ., είναι επειδή είσαι νέος εδώ 🙂
    https://sarantakos.wordpress.com/2009/09/26/lapathelections/
    https://sarantakos.wordpress.com/2009/05/23/munipsoligamisi/

  11. Γιάννης Κουβάτσος said

    Θυμάμαι τον ψηφιακά αναλφάβητο πατέρα μου να κοιτάει με μείγμα δέους και θαυμασμού το κινητό μου, απ’ το οποίο ψάρευα όποια πληροφορία ήθελα και επέλυα τις διαφωνίες που προέκυπταν στη συζήτηση γύρω από ιστορικά θέματα, όπως καθόμασταν το καλοκαίρι στην καφετέρια.
    -Μα πώς γίνεται; Πώς λειτουργεί αυτό το πράγμα, παιδάκι μου;
    -Δεν ξέρω, πατέρα. Κάπως σαν το αυτοκίνητο, πες. Ξέρω να το οδηγώ, αλλά μη με ρωτήσεις τι γίνεται κάτω απ’ το καπό.

  12. cronopiusa said

    «Έχω ωραίες βελουδένιες φορεσιές, κόκκινες σαν τα λουλούδια της βυσσινιάς και σαν τους αφρούς της θάλασσας, άσπρες φορεσιές… Θέλεις ν’ αγοράσεις τίποτε, άρχοντά μου;»

  13. giorgos said

    Η μεγαλύτερη ίσως επανάσταση τού 21ου αίώνα τό διαδύκτιο .

    «Η άμηχανία τού μεταπολεμικού καπιταλισμού μέ τίς ίδέες είναι ίσως ή μεγαλύτερή του . Καί λέγοντας «ίδέες» δέν έννοούμε προφανώς αύτές πού συντελούν στήν βελτίωση τών αύτοκινήτων (περί τών όποίων θά άσχοληθούμε κατωτέρω) , άλλά έκείνες πού θά έχρειάζοταν ό άνθρωπος όταν δέν σκέφτεται τά αύτοκίνητα καί τήν Disko. Από τήν μία μεριά ό καπιταλισμός χρειάζεται τίς ίδέες αύτές ,διότι άπεδείχθη ότι τόν βελτιώνουν σάν σύστημα , άπό τήν άλλη όμως οί ίδιες ίδέες ώθούμενες πρός τά κάτω δημιουργούν κοινωνικά αίτήματα καί άπαιτήσεις . Τό ίδεώδες γιά τόν καπιταλισμό θά ήταν νά έγεννιώνταν μαθηματικοί καί φυσικοί άνευ ψυχής καί σώματος , μόνο μέ κόκκαλα καί μυαλό . Ελα όμως πού ή φύση άλλοιώς θέλησε τόν άνθρωπο ! Γιά νά βγάλη ό μαθηματικός τίς νέες ίδέες , πρέπει ν’ άνατραφή παιδιόθεν σέ ένα κοινωνικό περιβάλλον πλούσιο ίδεών καί ψυχικής προσφοράς . Εδώ όμως βρίσκεται καί τό…λεπτό σημείο…Τό πρόβλημα τών ίδεών είναι τό μεγαλύτερο πού έχει νά άντιμετωπίση ό καπιταλισμός στό μέλλον . Eπί τού παρόντος μέ τά πανεπιστήμια , τίς βιβλιοθήκες καί τά μουσεία καταφέρνει ό καπιταλισμός νά κρατάη τό κοινωνικό σταγονομέτρο σχετικά μέ τίς ίδέες.
    Τά μουσεία καί οί βιβλιοθήκες , ίδιαίτερα δέ οί λεγόμενες δανειστικές , όπου παίρνει κανείς τό βιβλίο άπό τόν ύπάλληλο άφού πρώτα τό έψαξε στίς καρτέλες καί χωρίς νά τό πιάση πρίν στό χέρι του , σκοπούν όχι στήν διάδοση άλλά στόν περιορισμό καί τόν έλεγχο τής γνώσης.
    Αλλά ζούμε σέ μιά έποχή πού τό σχολείο θά καταργηθή ώς θεσμός γνώσης . Τό πολύ νά μείνη τό Δημοτικό σάν χώρος μιάς πρώτης κοινωνικότητος τού άνθρώπου . Aπό έκεί καί πέρα ό όποιος άλλος μορφωτικός ρόλος τού σχολείου θά άντικατασταθή άπό τήν αύτομόρφωση λόγω τής άνάπτυξης τών ήλεκτρονικών μέσω σπουδής . Τά βιβλία θά ύπάρχουν σέ μικροφίλμ καί μέ ένα σύστημα αύτοματισμού όπως στά τηλέφωνα θά μπορή κανείς νά διαβάζη τό τυχόν βιβλίο στήν ίδιωτική του όθόνη .
    Ο μελλοντικός ρόλος τού καθηγητή Παν/μίου θά είναι πρώτα έκείνος τού σκηνοθέτη τηλεόρασης .Καί έννοείται ότι μέσα σέ μιά τέτοια κατάσταση πραγμάτων , καί ό ρόλος τής «κοινής γνώμης» θά λάβη άλλα περιεχόμενα άπό τά σημερινά .
    Η μελλοντική διαίρεση τού κόσμου δέν θά είναι μεταξύ «έκμεταλλευτών καί «έκμεταλλευομένων» , άλλά μεταξύ έπαιόντων καί άναλφαβήτων .
    Η αύτομόρφωση θά γίνη προσωπική εύθύνη τού καθενός . Ηδη ή τάξη τών άναλφαβήτων πτυχιούχων Πανεπιστημίου σήμερα διεθνώς πυκνώνει…
    Αύτά δέν είναι θέματα τού άπώτέρου άλλά τού πολύ κοντινού μέλλοντος .

    Σημασία πάντως έχει , ότι οί γνωστές διαδικασίες γνώσης είναι προωρισμένες ν’ άλλάξουν μορφή.
    Νά μπορή κανείς νά διαβάζη ό,τι θέλει καί νά πληροφορήται άμεσα τό κάθε τί , χωρίς νά καρτερή κάποιοι νά τού τό «προσφέρουν»

  14. Γιάννης Ιατρού said

    13: Giorgos
    Ποιό διαδίκτυο ρε Γιώργο, εδώ, στο μπλογκ, έχουμε την πηγή (ο Λάμπρος μας, αυθεντία) που έχει μαλλιάσει η γλώσσα του να τα λέει 🙂 🙂

  15. giorgos said

    Ναί αυτό είναι αλήθεια , τά έχει γράψει άπειρες φορές ό Λάμπρος .

  16. gpoint said

    Προς γαλλομαθείς, το καταστατικό μιας εταιρίας είναι statut ?

  17. Γιάννης Ιατρού said

    status απ΄ ό,τι θυμάμαι Γιώργη (εταιρείας 🙂 )

  18. Γιάννης Ιατρού said

    γμτ$%^ statuts

  19. Γιάννης Ιατρού said

    17/18 δηλ. συνήθως το χρησιμποιούν στον πληθυντικό, αυτό εννοώ

  20. gpoint said

    # 19

    Merci Jean!

  21. Spiridione said

    Και εστεμμένος φελλός κατά Γεώργιο Βλάχο
    http://ardin-rixi.gr/archives/10043

  22. Λ said

    Νικοκύρη μια ερώτηση. Ο ΝΛ είχε θεία από την πλευρά του πατέρα του κάπου στην Πελοπόννησο οέτσι δεν είναι;

  23. 22
    Ο πατήρ Λαπαθιώτης ήταν Κύπριος, αν δεν απατώμαι.

  24. Γιάννης Κουβάτσος said

    (23. Κι η μάνα του απ’ το σόι του Τρικούπη.)

    Η αδιαφορία του Λαπαθιώτη για την υστεροφημία του (αν βέβαια υπάρχει καλλιτέχνης που αδιαφορεί γι’ αυτήν) φαίνεται και σ’ αυτό το ποίημα:

    [ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ]

    ….

    Το φέρετρό μου σανιδένιο
    δε θα ’χη καμιάν ομορφιά·
    θα το καρφώσουν μάνι-μάνι,
    με τα κοινότερα καρφιά,

    κι ύστερα βίρα και στον ώμο
    (λίγο μακρύ, λίγο φαρδύ)
    θα πάρει σε δυο μέρες δρόμο
    για το στερνό μου το τσαρδί…

    Θα είναι ο Άγγελος, ο Χάρης,
    ο Κλέων, ο Τάκης, η Λιλή,
    ο Γιώργος ο Μυλωνογιάννης,
    κι άλλοι πολλοί, πολλοί, πολλοί…

    ….

    Και την επαύριο θ’ αρχινίσουν
    κάποιες γραμμές, εδώ κ’ εκεί,
    ― κι αμέσως θα με παραλάβουν
    οι κριτικές, κι οι κριτικοί:

    «τεχνίτης», «μουσικός του στίχου»,
    «πολύ λεπτός αισθητικός»,
    ― αυτά που γράφονται συνήθως
    κι αυτά που γράφουν σχετικώς·

    «τύπος ανώμαλος εκφύλου»,
    «γνωστή και συμπαθής μορφή»…
    Μα εμέ για ό,τι θα μου γράψουν
    δε θα μου καίγεται καρφί!

    Γιατί από μένα, ό,τι θα μείνει
    ―κι εκεί που τώρα κατοικεί, ―
    δεν θ’ ασχολείται με τους άλλους,
    δε θα διαβάζη κριτική…

    ….

    Ο φίλτατός μου Πέτρος Χάρης
    με σφίξιμο χεριού γερό
    θα λέει αράδα στους γνωστούς του:
    ― Τι φοβερό! τι φοβερό!…

    Και παρατώντας τις δουλειές του,
    βιβλία και πολιτική,
    τη «Νέα Εστία» και τις «Τέχνες»,
    θα μου σκαρώση κριτική!

    Μα κι ο Βαγιάνος θα αρχίσει
    σ’ όλη, γραμμή, την Αττική,
    μ’ αστούς, μ’ εργάτες, με χωριάτες,
    καμπάνια λαπαθιωτική!

    Και κυνηγώντας άρον-άρον
    θα γράφη μέσα σε καρνέ,
    ως και τις γνώμες των γαϊδάρων
    της πολιτείας Αχαρναί!!!

    (1943)

  25. Ιάκωβος said

    Πολύ ενδιαφέρον. Πάντα μου έκανε εντύπωση το θάρρος του Λαπαθιώτη. Αν και νομίζω η Ελλάδα, όπως σε όλα ήταν διπρόσωπη. Στην επιφάνεια καθωσπρεπισμός, αλλά πίσω από τη βιτρίνα, άλλα. Στην Αγγλία λίγα χρόνια πιο πριν, τον άλλον τον μπουζουριάσανε. Δεν νομίζω ότι θα γινόταν στην Ελλάδα κάτι τέτοιο. Εδώ, πάντα υπάρχει ο ξάδερφος στο Υπουργείο, που ξέρει τον θείο στην Ασφάλεια, τα φτυάρια που δεν ήρθαν ακόμα, κάποιος που έκλεψε την πίσσα…

    13, Giorgos
    …να μπορή κανείς νά διαβάζη ό,τι θέλει καί νά πληροφορήται άμεσα τό κάθε τί , χωρίς νά καρτερή κάποιοι να του το «προσφέρουν»

    Όχι βέβαια. Αυτό ισχύει μόνο για τους λίγους, τους εκλεκτούς, την ελίτ, πχ εμάς εδώ 🙂

    Ο πολύς κοσμάκης, πχ η αδιαμόρφωτη ακόμα νεολαία, χρειάζεται το δάσκαλο, χρειάζεται τον γκουρού, την προσωπική του παρουσία δηλαδή, που εμπνέει. Αλλιώς είναι σαν να πετάς ένα παιδί μόνο στην Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου και να του λες -Παιδί μου, θάρθω σε δέκα χρόνια να σε πάρω, φρόντισε να γίνεις ένας μεγάλος φιλόσοφος.

    Και κυρίως χρειάζονται θεσμοί.

    Οι αυτονομίες τύπου «δε θα μου πεις εσύ τι θα διαβάσω» νομίζω ότι στερούνται λογικής. Αν δε σου πει αυτός, θα σου πει κάποιος άλλος.

    Να, το διαδίκτυο υπάρχει πολλά χρόνια τώρα. Κάποιος όντως μπορεί να βρει ότι θέλει, για «εμάς» είναι ένα θαύμα. Όμως αν μιλάμε για τους χρήστες γενικά, τα εκατομμύρια κλικ και λάικ τα παίρνουν οι κώλοι κι οι γάτες (στην καλή περίπτωση).
    Εντάξει, κι οι σκύλοι.

  26. Alexis said

    Ωραίο θέμα το σημερινό!
    Το ποίημα στο #24 μου αρέσει, μου θυμίζει έντονα Βάρναλη…
    Θα σχολιάσω το λατινογραμμένο ραντεβού στην επιστολή Λαπαθιώτη, που καταρρίπτει εν μέρει τον ισχυρισμό ότι η λατινογραφή ειναι μόδα των τελευταίων χρόνων.
    Υπήρχε και παλιότερα σε κύκλους διανοουμένων, αλλά αυτοί τουλάχιστον ήξεραν τι έγραφαν.

  27. Ιάκωβος said

    Εν τω μεταξύ πέθανε κι ο Άλμπι χτες. Ήμουνα σίγουρος πως είχε πεθάνει πολλά χρόνια πριν.

    Τη Βιρζίνια Γούλφ του δεν την είχα καταλάβει ποτέ. Διάβασα σε μια κριτική ότι από πίσω κρύβεται το δράμα ενός ομοφυλόφιλου ζευγαριού που δεν έχει παιδιά. Τώρα με τις νόμιμες υιοθεσίες κι αυτό είναι παρελθόν. Πρέπει να το ξαναδώ το έργο. Το είχαν παίξει η Τέιλορ κι ο Μπάρτον.

  28. Γιάννης Ιατρού said

    25: Ιάκωβος

    ..τα εκατομμύρια κλικ και λάικ τα παίρνουν οι ,,,,,,,,,,,. Εντάξει, κι οι σκύλοι

    +++++++++++ 🙂

  29. 25, 28

    Αμπαα, φήμες, φήμες!

  30. spatholouro said

    Πάντως στον περίφημο 10ο τόμο («ΕΛΛΑΣ») της Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας που κατά την ΑΝΕΜΗ κυκλοφόρησε το 1939, πράγματι ο Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος έγραψε το εκτεταμένο λήμμα «Νεοελληνική Λογοτεχνία», όπου όντως στη σελ. 931 αφιερώνει μια κουτσή αράδα στον Λαπαθιώτη: «Ο Ν. Λαπαθιώτης, ποιητής υποβλητικής ωραιοπαθείας».

    Άρα, σάμπως καλά να τα έλεγε ο Ναπολέων περί Ι.Μ. Παναγιωτόπουλου.

    http://anemi.lib.uoc.gr/metadata/a/f/b/metadata-01-0002588.tkl?dtab=m&search_type=simple&search_help=&display_mode=overview&wf_step=init&show_hidden=0&number=10&keep_number=&cclterm1=&cclterm2=&cclterm3=&cclterm4=&cclterm5=&cclterm6=&cclterm7=&cclterm8=&cclfield1=&cclfield2=&cclfield3=&cclfield4=&cclfield5=&cclfield6=&cclfield7=&cclfield8=&cclop1=&cclop2=&cclop3=&cclop4=&cclop5=&cclop6=&cclop7=&isp=&search_coll%5Bmetadata%5D=1&&stored_cclquery=&skin=&rss=0&lang=el&ioffset=1&offset=1

  31. giorgos said

    25. Aυτή ή αδιαμόρφωτη νεολαία πού βάζει τά εκατομμύρια κλίκ καί λάικ ,σέ κώλους κλπ κάποιους δασκάλους είχε πού τήν διαμόρφωσαν έτσι. Δέν φταίει τό ίντερνετ .

  32. Γιάννης Κουβάτσος said

    Άλλο ένα σημείο υπεροχής του διαδικτύου έναντι των προηγούμενων τρόπων μετάδοσης της γνώσης: Έβαζε έναν σκασμό δόσεις ο πατέρας για ν’ αγοράσει εγκυκλοπαίδεια στα παιδιά του κι αυτά έπεφταν θύμα των προκαταλήψεων και των αντιζηλιών του κάθε Παναγιωτόπουλου. Αλλά κι ο Λαπαθιώτης αν έγραφε το λήμμα «σουρεαλιστική ποίηση», τα ίδια θα έκανε. Μήπως εμείς δεν νομίζαμε στο σχολείο ότι οι μεγάλοι Έλληνες ποιητές είναι ο Δροσίνης, ο Πολέμης και ο Στρατήγης; Δεν είναι πανάκεια το διαδίκτυο, αλλά σίγουρα ανοίγει δρόμους για κάθε ενδιαφερόμενο.

  33. 32

    Μην το λες αυτό, φίλτατε. Κι εγώ έχω υποφέρει από τόνους εγκυκλοπαιδειών κάθε είδους, που μας ψώνιζαν οι (δάσκαλοι) γονείς αλλά πάντα βρίσκεις κάτι. Το πρόβλημα είναι να φτάσεις να αποκτήσεις κριτικό κι ερευνητικό πνεύμα.
    Το ίδιο και με το ίντερνετ, όπου μπορείς να μπλέξεις με τον κάθε ανεύθυνο ή κακόβουλο χοακάρχη.

  34. Κατά τις λοιπές ειδήσεις…

  35. Γιάννης Κουβάτσος said

    31: Λέγοντας δασκάλους κυριολεκτείς; Εννοείς εκπαιδευτικούς των σχολείων; Αν ναι, απλώς κάνεις λάθος. Δεν προμοτάρουμε κώλους στις τάξεις μας. Αν πάλι το λες με την ευρύτερη έννοια κι εννοείς την οικογένεια, την τηλεόραση και τις κυρίαρχες τάσεις της κοινωνίας, τότε έχεις δίκιο.

  36. 31, 35

    Πρόσφατα στο πανηγύρι του χωριού μου (δεκαπενταύγουστο) είδα (όχι για πρώτη φορά) κοριτσάκια του δημοτικού να ανεβαίνουν στις καρέκλες και να χορεύουν λικνιζόμενες, σαν τηλεοπτικά ξέκωλα. Δεν έχουν υπολογιστή στο σπίτι, έχουν όμως τηλεόραση.

  37. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα και να με συμπαθάτε που έλειψα περισσότερο απ’όσο λογαριαζα.

    22 Ο πατέρας του Λεωνίδα Λαπαθιώτη, ο Θεοχάρης, είχε κι άλλα παιδιά Ένας κλάδος της οικογενειας ζούσε στο Ναύπλιο όπου υπάρχουν ακόμα Λαπαθιώτηδες. Να σημειωθεί ότι κατά πάσα πιθανότητα όλοι οι Λαπαθιώτηδες της Ελλάδας είναι συγγενείς, ανάγονται όλοι στον Θεοχάρη -που έφυγε χωρίς επώνυμο έφηβος από την Κύπρο περί το 1824.

    30 Σε ευχαριστώ που λύνεις το μυστήριο. Άρα, ο ΙΜΠ αναφέρθηκε στον Λαπαθιώτη στο λήμμα του τ. Ελλάς, ενώ ο Άγρας έγραψε το λήμμα «Ναπολέων Λαπαθιώτης» που μπήκε στον τόμο 15 και που δεν είναι μικρό ούτε ξερό.

    Το 1939 που γράφει η Ανέμη θα είναι χρονολογία επανεκτύπωσης, η εγκυκλοπαίδεια πρέπει να είχε ολοκληρωθεί το 1934.

  38. Γιάννης Κουβάτσος said

    Δεν ήθελα ν’ ακουστώ απόλυτος, Σκύλε, σαφώς κι οι εγκυκλοπαίδειες είχαν την αξία τους. Αλλά ήταν μονοφωνικές. Ενώ το διαδίκτυο είναι πολυφωνικό. Και θα πρέπει να εισαχθεί ως πρωτεύον μάθημα στα σχολεία το πώς ψυλλιαζόμαστε τις φόλες του διαδικτύου και μαθαίνουμε να τις αποφεύγουμε. Μόνο που πρώτα θα πρέπει να επιμορφωθούν σ’ αυτόν τον τομέα οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί. 😉

  39. giorgos said

    35. Συγνώμη λάθος διατύπωση . Μέ τήν ευρύτερη έννοια τό λέω . Οσον αφορά τόν ίντερνετ , συμφωνώ απόλυτα μ’ αυτά πού έγραψε πρίν 35 χρόνια στό σχ.13 ό Γ.Κ.

  40. cronopiusa said

    Victim (1961) – With Greek Subtitles

    Ken Robinson- Αλλαγή των εκπαιδευτικών προτύπων – DOC TV

  41. cronopiusa said

    Το Δημοτικό Σχολείο Γκράβας ‘βάζει γυαλιά’ στο Ωραιόκαστρο

  42. ΓιώργοςΜ said

    40 (Ken Robinson) ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ! Και το κείμενο, και η οπτικοποίηση.

  43. 13,
    Από πού είναι το κείμενο;

  44. 43 http://estarian.blogspot.gr/2015/09/blog-post_28.html

  45. 27,
    Ναι, ήταν για 30 χρόνια σχεδόν, μέχρι πρόσφατα, ενεργός στο Πανεπιστήμιο του Χιούστον, και πολύτιμος δάσκαλος, απ’ ό,τι είχα ακούσει.

  46. giorgos said

    43. Eίναι από τό βιβλίο «Η Ελλάς ώς Κράτος Δικαίου»

  47. 44, 46,
    Ευχαριστώ.

  48. 25 τέλος, 28,

    Οι σκύλοι είναι οικονομικότεροι από γάτες και θώλους,
    γιατί η κάθε φωτογραφία τους πιάνει μόνο λίγα skylobites!

  49. Γιάννης Ιατρού said

    48: 🙂 Καλό Μιχάλη, ειδικά το Bites!

  50. 48

    Dad Joke Alert!

  51. sarant said

    48 Α, πολύ ωραίο αυτό!

  52. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    31 – Ποτέ δεν φταίει το μέσον για κάτι κακό, ο χρήστης και ο τρόπος που το χρησιμοποιεί φταίνε. Κατά τ΄άλλα, το διαδίκτυο, είναι ήδη το μεγαλύτερο ελεγχόμενο μαντρί ανθρώπων στην ιστορία του είδους, προσφέροντας απεριόριστες δυνατότητες επικοινωνίας, πληροφοριών και γνώσεων μεν, αλλά και απεριόριστη ψευδαίσθηση ελευθερίας, λειτουργόντας κατά κύριο λόγο σαν εκτονωτήριο συναισθημάτων μέσω των κοινωνικών δικτύων, κυρίως λαϊκού θυμού και οργής, ΤΟΥΣ ΤΑ ΕΙΠΑ ΧΥΜΑ, (και τους έκανε την μούρη κρέας 🙂 ) αλλά και μέσω της εικονικής πραγματικότητας. Γνωρίζει κάποιος εδώ, πόσες δεκάδες εκατομμύρια στον κόσμο, είναι χωμένοι στο second life; Ποτέ δεν ήταν οι άνθρωποι τόσο μορφωμένοι και τόσο χειραγωγημένοι.

    Για την διαμόρφωση της νεολαίας, κύρια ευθύνη έχουν οι γονείς, η παιδεία διδάσκεται στο σπίτι όχι στο σχολείο. Όμως οι για διαφόρους λόγους τρελαμένοι, αγχωμένοι και κουρασμένοι γονείς, αδιαφορούν για την συναισθηματική ανάγκη των παιδιών τους, και τα ξεφορτώνονται στην τηλεόραση και στα βιντεοπαιχνίδια, και εδώ και 5-6 χρόνια στα τάμπλετ, (είναι σπάνιο να δείς παιδί 3-4 ετών στο σπίτι, χωρίς τάμπλετ στα χέρια)
    και μετά τα ξεφορτώνονται στο σχολείο, έχοντας απαίτηση από τους ώς επι το πλείστον βαριεστημένους, αλλόφρονες (με τόσα αγρίμια) απελπισμένους και κακοπληρωμένους (όλοι) εκπαιδευτικούς που είναι άλλος ο ρόλος τους, να τα διδάξουν παιδεία. Πώς θα είναι άραγε αυτά τα παιδιά σε 15 χρόνια;
    Το μεγάλο ερώτημα των οικολόγων κατά κύριο λόγο, την δεκαετία του 80, ήταν «τι κόσμο θα παραδώσουμε στα παιδιά μας;» Ήρθε η ώρα να αναρωτηθούμε, ΣΕ ΤΙ ΕΙΔΟΥΣ ΠΑΙΔΙΑ ΘΑ ΠΑΡΑΔΩΣΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ; Η κύρια ευθύνη βαρύνει εμάς, όχι τους ανεύθυνους ξεπουλημένους και χειραγωγημένους πολιτικούς. Αν δεν αναλάβουμε την προσωπική μας ευθύνη, δεν θα αλλάξει τίποτα προς το καλύτερο για το κοινό καλό. ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ, ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΗΣΗ, ΑΥΤΟΡΡΥΘΜΙΣΗ, ΚΑΙ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ( δεκτές κι άλλες προτάσεις) αυτά πρέπει να μας εμπνέουν και να μας καθοδηγούν για μια καλύτερη κοινωνία.

  53. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    48 – Έλα ρε Μιχάλη, δεν γίνεται αυτό, αποκλείεται να είσαι απ΄αυτόν τον πλανήτη. 🙂

  54. spatholouro said

    #46/47
    Εδώ για όσους ενδιαφέρονται να γνωρίσουν την περίπτωση Γεράσιμου Κακλαμάνη και το συγκεκριμένο βιβλίο, μια και είναι από χρόνια εξαντλημένο:

    ΥΓ (Giorgos)
    Επεσήμανα και στο παρελθόν την, κατά την ταπεινή μου γνώμη, ανοίκεια χρήση που κάνεις του ανδρός. Ο Γεράσιμος δεν θέλησε ποτέ να γίνει «κλύσμα» σε κανέναν. Θα τον κάνουμε κλύσμα μετά θάνατον;

    Βάζε τουλάχιστον πλήρη στοιχεία παραπομπής και ταυτοποίησης…

  55. 50,
    Αυτήν την έκφραση (dad jokes) την έμαθα από την κόρη μου πριν λίγα χρόνια – μαντεύεις, φυσικά, γιατί. 🙂

  56. 50, 55 Ωχ, έτσι τα λέμε; Κι εγώ από την κόρη μου έμαθα την έννοια, τώρα αξιώθηκα να μάθω και τον αντίστοιχο όρο λοιπόν :/

  57. Γς said

    52:

    >αυτά πρέπει να μας εμπνέουν και να μας καθοδηγούν για μια καλύτερη κοινωνία.

    «are the wellsprings of our lives, they should also govern it»

  58. Δήμος said

    O Λαπαθιωτης είναι ο αυτός που σχεδίασε εικονική αυτοκτονία και έστειλε έναν δικό του να του μεταφέρει τι αντίκτυπο είχε η αναγγελια της αυτοκτονίας του; αν είναι πραγματικό γεγονός (δεν ξέρω σίγουρα – από τον Λιαντινη το έχω ακούσει) τον διαβάζετε ακόμα;

  59. spatholouro said

    37 (sarant)
    Ναι, το 1934 δίνουν για τέλος του έργου, αλλά δεν ξέρω… Ο Αλέξης Πολίτης («Εγχειρίδιο του Νεοελληνιστή», ΠΕΚ 2002: σελ. 120) δίνει: «Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, Α-Κς, Αθήνα 1926-1939».

    Από την άλλη, τα λεγόμενα του Λαπαθιώτη («Κι έπειτα, γιατί; Για να γράψει ο Παναγιωτόπουλος, στην «Εγκυκλοπαιδεία», τρεις αράδες παραπάνω;») μου δίνουν την αίσθηση ότι το πράγμα (δηλ. οι όποιες αράδες Ι.Μ. Παναγιωτόπουλου) σα να εκκρεμούσε: δηλ. μπορεί το όλο έργο να είχε ολοκληρωθεί το 1934 αλλά να μην είχε ακόμη κυκλοφορήσει το 1935 (αλλά οι παροικούντες όπως ο Ναπολέων γνώριζαν ότι το λήμμα το γράφει ο ΙΜ.) ή να είχε μεν δημοσιευτεί αλλά να είχε ακουστεί ότι μπορεί να επέκειτο συμπληρωμένη επανεκτύπωση του συγκεκριμένου τόμου…

    Αλλά γιατί τότε στην ΑΝΕΜΗ μιλούν για πρώτη έκδοση του ΕΛΛΑΣ το 1939; (άλλωστε ο Αλέξης Πολίτης πρέπει να το γράφει αυτό το διαδικτυακό κείμενο, διότι είναι πανομοιότυπο με αυτό στο προαναφερθέν βιβλίο).

  60. ΓιώργοςΜ said

    52 Λάμπρο, είδες το 40 (τέλος); Νομίζω πως θα σου αρέσει, ίσως σου προσφέρει μια επιπλέον οπτική γωνία.

  61. gpoint said

    Συγχαρητήρια στον βάζελο που μετά την ήττα από τον Αγιαξ της Ολανδίας συνέτριψε 4-0 τον αγωνιζόμενο με 9 παίκτες Αγιαξ της Ηπείρου (ΠΑΣ Γιάννινα). Κάτι είναι κι αυτό, όπως λέμε ΄τι Λωζάνη, τι Κοζάνη κ.λ.π.

  62. Γιάννης Ιατρού said

    52: ΛΑΜΠΡΟΣ
    …Ποτέ δεν φταίει το μέσον για κάτι κακό, ο χρήστης και ο τρόπος που το χρησιμοποιεί φταίνε..
    Λάμπρο, λες να αλλάζουν οι καιροί/συνήθειες, ή άραγε να αλλάζουν μόνο τα μέσα/τεχνολογία; 🙂

  63. Ο τόμος ΕΛΛΑΣ δεν μπορεί να εκδόθηκε το 1939, διότι δεν αναφέρει πουθενά την παλινόρθωση της βασιλείας ή την 4η Αυγούστου. Αλλο ζήτημα φυσικά αν ανατυπώθηκε μετά.

  64. Παναγιώτης Κ. said

    @10. Ευχαριστώ για την παραπομπή.

  65. Παναγιώτης Κ. said

    Να θυμίσουμε ότι ο Γεράσιμος Κακλαμάνης ήταν μαθηματικός , αν αυτό σημαίνει κάτι.

  66. Παναγιώτης Κ. said

    Η Αυτού Ηλιθιότης (αλήθεια πως ερμηνεύεται η αντωνυμία που προηγείται των χαρακτηρισμών για τους διαφόρους εστεμμένους;) θύμισε σε μένα το ποίημα » Στην εξορία», του Βάρναλη.
    Ιδού οι σχετικοί στίχοι.

    Εξορία στο λαό, χέρια δεμένα,
    για να έρθει ο εξορισμένος απ΄τα ξένα
    να χωρίσει το Έθνος και να βάλει
    την μια μεριά να πολεμάει την άλλη.

  67. Γιάννης Κουβάτσος said

    61: Με τις μικρές ελληνικές ομάδες (Γιάννενα, Λεβαδειακό, ΠΑΟΚ κλπ) φέτος δεν θα έχουμε δυσκολίες. Στην Ευρώπη το ‘χουμε χάσει λίγο λόγω αποχής, αλλά θα το ξαναβρούμε, αφού είναι στο ντιενέι μας αυτά τα παιχνίδια.

  68. Γς said

    54, 65:

    ΟΛΟΙ 0Ι ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΕΧΟΥΝ ΠΕΘΑΝΕΙ..

    http://atheofobos2.blogspot.gr/2013/10/0.html

  69. gpoint said

    # 67

    από τότε που έφυγε ο γιδοβοσκός Αναναστασιάδης για 6 παιχνίδια δεν έχεις δει τι χρώμα έχει η νίκη με ΠΑΟΚ οπότε οι παραισθήσεις σου δικαιολογημένες, πιάνουν τόπο οι πρέζες της Νόβας και των φυλλάδων. Οσο για Ευρώπη η τελευταία σου νίκη σε ΟΜΙΛΟ είναι με την Μάριμπορ το 12 (αυτό θα πει …DNA !! ).
    Πιες καμιά ασπιρίνη, βοηθάει.

  70. sarant said

    55-56 Το σλανγκρ τα λέει, όπως θα περιμένατε, μπαμπαδιστικα αστεία

    58 Όχι, δεν μαρτυρείται κάτι τέτοιο. Ο Βαγιάνος έχει υποθέσει ότι ο Λαπαθιώτης ήθελε να τραυματιστεί απλώς αντί να αυτοκτονήσει αλλά επειδή ήταν γιορτή του Αγιαννιού δεν τον βρήκαν έγκαιρα -αλλά κι αυτό είναι μια σκέτη εικασία εφόσον άφησε σημείωμα.

    Πολύ θα ήθελα να δω πού βρήκε ο Λιαντίνης αυτό που λέει. Γιατί, όπως καταλαβαίνεις, με τα στοιχεία που έχω νιώθω τον πειρασμό να πω: Και τον διαβάζετε ακόμα τον Λιαντίνη;

  71. Μαρία said

    66
    Sa Majesté
    Γενική κτητική αντί της κτητ. αντωνυμίας.

  72. sarant said

    59-63 Θα κοιτάξω αύριο, αν το θυμηθώ,, στη βιβλιοθήκη του γραφείου να δω αν ο τόμος Ελλάς δίνει κάποια ένδειξη

  73. Γιάννης Κουβάτσος said

    Επειδή άκουγα δύο χρόνια λάιβ τον Λιαντίνη, η αλήθεια είναι ότι ήταν κολλημένος με Σολωμό, Καβάφη, Παπαδιαμάντη και απαξίωνε, λίγο-πολύ, τους υπόλοιπους. Δεν θα έκανε ποτέ τον κόπο να ασχοληθεί με τον «ελάσσονα» Λαπαθιώτη, ώστε να ξέρει τέτοιες λεπτομέρειες για τη ζωή του. Μάλλον υιοθέτησε άκριτα το σχετικό κουτσομπολιό.

  74. Spiridione said

    Στο αντίτυπο που υπάρχει στην Ανέμη, στη 2η σελίδα γράφει copyright 1934. Στην 4η σελίδα, στους συνεργάτες του τόμου, έχει τον Αρχιεπίσκοπό Χρυσόστομο πεθαμένο, ο οποίος πέθανε στις 22-10-1938.

  75. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    60 – Δεν το είχα δεί, αν και η Κρόνη είναι εγγύηση, δεν είχα δεί πως έχει βίντεο και το είδα τώρα, αλλά Γιώργο, αυτή δεν είναι η οπτική που βλέπω την εκπαίδευση; Τι φωνάζω τόσα χρόνια; πως γεννιόμαστε έξυπνοι (98% οι διάνοιες του νηπιαγωγείου) και η εκπαίδευση μας κάνει βλάκες (50% μετά από 5 χρόνια, και στον πάτο στα 13-15) γιατί δεν την ενδιαφέρει να μάθουμε ότι πρέπει για να αναπτύξουμε την κριτική μας σκέψη, αλλά αυτά που πρέπει, κι αυτά δεν χρειάζονται κριτική σκέψη.
    12 χρόνια για να τελειώσει και την δευτεροβάθμια ένα παιδί τον 19ο αιώνα, 12 χρόνια και το 2016, ΤΕΛΕΙΟ;

  76. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    62 – «Λάμπρο, λες να αλλάζουν οι καιροί/συνήθειες, ή άραγε να αλλάζουν μόνο τα μέσα/τεχνολογία;»
    Και τα δύο συμβαίνουν, είναι αλληλένδετα, το θέμα, είναι ποιός-οί δημιουργούν τις κατευθύνσεις. Η απάντηση στο βιβλίο, διάβασέ το.

  77. Γιάννης Κουβάτσος said

    Από πού συνάγεται, Λάμπρο, ότι γεννιόμαστε διάνοιες(!) κατά 98%(!) και η εκπαίδευση (αδιακρίτως, από Σουηδία μέχρι Β. Κορέα και Υεμένη) μας οδηγεί σε απώλεια αυτής της έμφυτης ικανότητας; Υπάρχουν αξιόπιστες σχετικές επιστημονικές μελέτες και μετρήσεις που το αποδεικνύουν;

  78. gpoint said

    # 76

    Μετά από αυτό που ανέβασδες…αθωώνεσαι, το μουσικό σου γούστο…ανεπανάληπτο !!!
    να αφήσεις και μαλλί αλα Πωλ και Τζων !!

  79. cronopiusa said

    Ο Δάσκαλος που άφηνε τα παιδιά να ονειρεύονται! (Ελληνικοί υπότιτλοι)

  80. ΓιώργοςΜ said

    77 Είναι μια αναφορά από το βίντεο στο 40, κάπως εκτός συμφαζομένων όμως.
    Αφορά όχι την ευφυία εν γένει, αλλά την ικανότητα του ανθρώπου να λειτουργήσει πολύπλευρα.
    Το βιντεάκι είναι πολύ καλό (ουσιαστικά είναι μια διάλεξη οπτικοποιημένη), δυστυχώς όμως, εμείς που έχουμε περάσει το νηπιαγωγείο από καιρό κι έχουμε χάσει πολύ μεγάλο ποσοστό από αυτό το 98 % (μερικοί λίγο μεγαλύτεροι από μένα τέλειωσαν το νηπιαγωγείο στη Βασιλεύουσα επί Νικηφόρου Φωκά αν έχω καταλάβει καλά 😛 ) βλέπουμε αυτό που θέλουμε να δούμε κι όχι αυτό που είναι μπροστά μας, όχι όλο τουλάχιστον.

  81. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    77 – Η εξυπνάδα, είναι το συγκριτικό μας πλεονέκτημα απέναντι στα άλλα είδη, αλλιώς θα μας είχαν φάει. Αυτό το 98% είναι στο βίντεο που έχει βάλει η Κρόνη στο 40 και κάνει μια διαφορετική μέτρηση από την καθιερωμένη. Για την εκπαίδευση «αδιακρίτως» κοίτα σε όλο τον κόσμο με ανοιχτό μυαλό, και θα δείς πως οι «έξυπνοι» υπηρετούν τους βλάκες.

    78 – Είχα στα 16-17 μακρύ μαλί και το είχα βαμμένο κατά κόκκινο, (στο χρώμα του κόμματος, που μου είχε δείξει από καιρό κίτρινη κάρτα, μέχρι που του έδειξα κι εγώ κόκκινη 🙂 ) και φόραγα και στα δυό αυτιά, κρεμαστά σκουλαρίκια μέχρι τους ώμους, που τα έφτιαχνα μόνος μου. Το μουσικό μου γούστο, εκφράζει μόνο εμένα, και δεν το επιβάλλω σε κανέναν, ανεβάζω αυτά που ακούω, και ευελπιστώ ότι μπορεί σε κάποιους να αρέσουν, σ΄όποιον δεν αρέσουν, απλώς τα προσπερνάει.

  82. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    77 – Όμως γιατί θέλεις επιστημονική μελέτη για να δείς το αυτονόητο; Το ότι ένα οποιοδήποτε υγιές τρίχρονο, μπορεί να μιλάει ΑΝΕΤΑ τρείς διαφορετικές γλώσσες, δεν συνιστά ότι είναι διάνοιες; Για δές πόσο χρόνια κάνουν να μάθουν ΜΙΑ γλώσσα τα παιδιά μετά τα 12 και βγάλε συμπέρασμα. Δεν χρειάζονται επιστημονικές μελέτες, το ανοιχτό μυαλό φτάνει και περισσεύει.

  83. Πάνος με πεζά said

    «…αλλά σε κόλλα διαγωνισμού Α4 με ρίγες» : Νομίζω ότι τις έλεγαν «κόλλες αναφοράς», και δεν είχαν το μέγεθος του Α4. Το λέω υπό την έννοια ότι -αυτές που πρόλαβα τουλάχιστον εγώ- ήταν τετρασέλιδα. Νομίζω ότι το μέγεθος Α4 καθιερώθηκε με το DIN 476 του 1976.

  84. Πάνος με πεζά said

    Ψάχνοντας λίγο καλύτερα, ναι μεν το DIN 476 είναι καθορισμένο από το 1922 για τα μεγέθη Α και Β, αλλά καθιερώθηκε σαν «ISO» (σαν πρότυπο) με το ISO 216 το 1975. Σε κάθε περίπτωση, νομίζω ότι το «Α4» ήταν λέξη που ακούσαμε κάπου εκεί προς το 1980 στην Ελλάδα…
    http://www.diagramma.com.gr/various/papers.aspx

  85. sarant said

    84 Νομίζω και πριν από το 1980, αλλά σύμφωνοι το «κόλλες αναφοράς» μαλλον λεγόταν συχνότερα.

  86. Spiridione said

    Διαφήμιση στην Ακρόπολη της 29-12-1934 του Ι’ τόμου Ελλάς της Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας. σελ. 1096 υπερχίλια άρθρα και μελέται. Το νεώτερον όλων των περί Ελλάδος έργον εις το οποίον ευρίσκονται πληροφορίαι, γεγονότα και στατιστικαί μέχρι του Αυγούστου ε.ε. Οι αγορασταί του τόμου Ελλάς δύνανται να αποκτήσουν με δόσεις και τους υπόλοιπους 23 τόμους της Μ.Ε.Ε..
    σελ. 589.
    http://srv-web1.parliament.gr/display_doc.asp?item=40470&seg=

  87. sarant said

    86 A μπράβο, οπότε ήταν και πρόσφατη η κυκλοφορία

  88. Μαρία said

    85
    Χα, χα. Τώρα πρόσεξα τον αναχρονισμό! Βάλε τουλάχιστον κόμμα μετά το «διαγωνισμού», για να μη νομίζουν οι νεότεροι οτι γράφαμε στους διαγωνισμούς σε κόλλες αναφοράς αρίγωτες 🙂

  89. sarant said

    88 Πού υπάρχει αναχρονισμός; Η ονομασία «κόλλα διαγωνισμού Α4 με ρίγες» είναι σημερινή, άσχετα αν αφορά ένα αντικείμενο του 1930 -δεν γράφω πώς λεγόταν τότε.

  90. Μαρία said

    89
    Σοβαρά υπάρχει τέτοια ονομασία; Νόμισα οτι ήταν δικιά σου επινόηση. 🙂
    Υπάρχει άνθρωπος που διαγωνίζεται γράφοντας σε μονόφυλλα; Η σελίδα πάντως των τετραδίων στις πανελλαδικές έχει τις διαστάσεις της κόλλας αναφοράς κι όχι της Α4

  91. ΓιώργοςΜ said

    Α4 κλπ
    Οι διαστάσεις αναγράφονται και είναι 25×35, δηλαδή 1/8 του τυπογραφικού χαρτιού 70×100. Είναι το κοντινότερο απο τα τυπογρφικα μεγέθη στο 21×29,7 που είναι το Α4, το οποίο μπήκε στη ζωή μας μαζί με τις φωτοτυπίες. Το παρατήρησα απο το πρωί, αλλά δε θεώρησα πως είναι σημαντικό αφού η προσέγγιση είναι λογοτεχνική και όχι αρχαιολογική.

  92. Δήμος said

    Δεν απαξιωνε τους υπόλοιπους ο Λιαντινης, απλώς τοποθετουσε την τριάδα (Σολωμος-Καβαφης-Παπαδιαμαντης) στην κορυφή. Σχετικά με τον Λαπαθιωτη τον έχω ακούσει να το αναφέρει στο βίντεο «ένα διαφορετικό μάθημα» από το γιουτιουμπ. Δεν ξέρω κατά πόσο ισχύει. Δεν συνεχίζω όμως με Λιαντινη, γιατί η άγνοια, η παραπληροφορηση και η απαξίωση που υπάρχει γι αυτόν τον σπουδαίο άνθρωπο και στοχαστη δεν έχει προηγούμενο – ειδικά από αξιολογους ανθρώπους των γραμμάτων. Τρελός για τους μισους, ελληνοβαρεμενος για τους άλλους μισούς. Δεν έχει ασχοληθεί μαζί του σχεδόν κανένας (εννοώ ακαδημαϊκή προσέγγιση) και ο λόγος είναι πως λίγοι μπορούν να «αντιμετρηθουν» μαζί του. Ίσως καταλάβουν τι μέγεθος υπήρξε μετά από καμιά πενηνταρια χρόνια.

  93. gpoint said

    # 81

    Βρε Λάμπρο …ανεβάζεις ότι ακούς…καλά και δεν ξέρεις να αλλάζεις σταθμό ή να το κλείνεις όταν βάζει σκουπίδια ;

    # 82

    Φυσικά και δεν στέκει το επιχείρημά σου γιατί απλούστατα στο μυαλό υπάρχει η έννοια της χωριτικότητας (διαφορετική βέβαια για κάθε άνθρωπο) και ένα παιδί 3 ετών έχει «χώρο» για τρεις γλώσσες γιατί δεν ξέρει να περάσει απέναντι στον δρόμο, να ψήσει καφέ και να μετράει πάνω από το 10, αντίθετα με ένα παιδί 12 ετών που τα ξέρει αυτά και έχει λιγότερο ελεύθερο χώρο στο μυαλό του, οπότε δυσκολεύεται περιοσσότερο με μια καινούργια γλώσσα.
    Τόσο απλά.

  94. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    93 – Για σένα σκουπίδια, για άλλους αριστουργήματα, και για άλλους αδιάφορα. Εσύ θεωρείς ότι η μουσική τελείωσε στους Βέρντι, και Σούμπερτ, και η ποίηση στον Ντύλαν, κι ότι όλοι οι άλλοι έγραψαν και γράφουν σκουπίδια, εγώ πάλι όχι, εξακολουθώ να εκστασιάζομαι με την εννάτη, και να ακούω σαν καλό, ό,τι μου δημιουργεί εικόνες, γούστα είναι αυτά, κι από τη στιγμή που δεν επιβάλλονται, είναι ακίνδυνα. Όταν θα βλέπεις να ανεβάζω τραγούδια ή μουσική, αφού είναι σκουπίδια προσπέρνα τα.

    Για το χώρο που λές, είχε γίνει μια μελέτη στην ΕΣΣΔ το 1967 αν θυμάμαι καλά, που αποδείκνυε πως αν παίρνει ο εγκέφαλος 10 bytes πληροφορίες το δευτερόλεπτο για 100 χρόνια, θα γεμίσει μόνο το 10% της μνήμης, οπότε ουσιαστικά έχει απεριόριστο χώρο. Το πρόβλημα δεν βρίσκεται στον χώρο και στις δυνατότητες του εγκεφάλου, αλλά στον τρόπο προγραμματισμού και στον χειρισμό του. Εγώ π.χ, έχω έναν υπολογιστή στο σπίτι με πολύ μεγάλες δυνατότητες, αλλα τον χρησιμοποιώ για να γράφω εδώ, να ακούω μουσική, και για λίγα πράγματα ακόμα, δεν αξιοποιώ ούτε το 10% των δυνατοτήτων του, κάπως έτσι συμβαίνει και με τον ανθρώπινο «υπολογιστή».

  95. Γιάννης Κουβάτσος said

    Θα συμφωνήσω με τον Τζι, Λάμπρο. Και ναι, οι επιστημονικές μετρήσεις είναι απαραίτητες, γιατί οι εμπειρικές παρατηρήσεις είναι υποκειμενικές. Είμαστε το πιο «έξυπνο» είδος, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε μπόμπιρας είναι δυνάμει μεγαλοφυής. Η σωστή εκπαίδευση, εντελώς απαραίτητη, οφείλει να βοηθήσει κάθε παιδί να εξελίξει τα ταλέντα του και τις δυνατότητές του.

  96. 88-90 Κόλλες αναφοράς, οπωσδήποτε, αλλά τις ήξερα και κόλλες διαγωνισμού — και μάλιστα έκανα το λάθος να τις ζητήσω έτσι τον πρώτο μήνα μου ως φοιτητής στη Θεσσαλονίκη και ο ψιλικατζής με κοίταζε σαν παλαβό. Τι τις ήθελα, ο θεός κι η ψυχή μου, καθόλου δεν θυμάμαι.

  97. ΓιώργοςΜ said

    93/94/95
    …στο μυαλό υπάρχει η έννοια της χωριτικότητας[…] τόσο απλά.
    Δεν είναι τόσο απλά. Ακόμη κι αν θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε το ανάλογο του υπολογιστή, θα πρέπει να σημειώσουμε πως δεν έχουν σημασία από μόνα τους ούτε η μνήμη άμεσης προσπέλασης, ούτε ο αποθηκευτικός χώρος, ούτε ο επεξεργαστής, ούτε το λογισμικό.
    Εγώ πχ μιλάω τρεις γλώσσες (νταξ, στοιχειωδώς κάποιες λόγω μη τριβής εδώ και χρόνια), τις οποίες δεν τις διδάχτηκα από βρεφική ηλικία. Άλλοι (συμφοιτητές καποιοι, άρα όχι βραδύνοες), τα κουτσοκατάφερναν με το ζόρι τα Αγγλικά, με κάτι ελληνικούρες για εγκεφαλικό. Κάποιος άλλος, επίσης συμφοιτητής, τελευταία φορά που τον είδα μιλούσε γύρω στις 13, πολλές από αυτές με προφορά ντόπιου (λεπτομέρεια: Ο τελευταίος μιλούσε δύο μητρικές γλώσσες, Ελληνικά και Ρουμάνικα).
    Όλοι είχαμε τις αναμενόμενες κοινωνικές και κινητικές δεξιότητες, επαρκή «συμβατική» ευφυία ώστε να τελειώσουμε ένα πανεπιστήμιο κι ένα μεταπτυχιακό και κανένας μας δεν είχε πια τόσο διαφορετικό εγκέφαλο. Άρα, ρόλο παίζει σ’ αυτή τη δεξιότητα κάποιο εγγενές ταλέντο (η δομή του επεξεργαστή, το υλικολογισμικό-έτσι δε λεμε το hardware ή μήπως το firmware;- που έχει από κατασκευής, στο υπολογιστικό μας ανάλογο) και η εκπαίδευση (που δημιουργεί το αντίστοιχο του προγράμματος επεξεργασίας στο μαθηματικό ανάλογο). Στην περίπτωση μάλιστα εκείνου με τις δύο μητρικές γλώσσες, θα μπορούσε κανείς κάπως αυθαίρετα να θεωρήσει πως η εκπαίδευση σε βρεφική ηλικία είναι κάτι σαν πρόγραμμα σε «γλώσσα μηχανής», που πιάνει λιγότερο χώρο, τρέχει πιο άμεσα και πιο γρήγορα.
    Το παράδειγμα για τις γλώσσες μπορεί να επεκταθεί και σε άλλες νοητικές λειτουργίες με καλή αναλογία.
    Άρα, το «τόσο απλά» δεν ισχύει.

    αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε μπόμπιρας είναι δυνάμει μεγαλοφυής.
    Αυτό δεν το ξέρουμε με ακρίβεια. Κάθε παιδί μοιάζει μ΄ ένα δέντρο που μεγαλώνει. Άλλο ύψος φτάνει η βελανιδιά κι άλλο η μηλιά κι άλλους καρπούς θα κάνουν. Η εκπαίδευση είναι σαν το κλάδεμα. Αν κλαδέψεις τη βελανιδιά σα μηλιά δε θα κάνει ποτέ μήλα, ούτε η μηλιά θα γίνει ποτέ δέκα μέτρα ψηλή, οποιοδήποτε κλάδεμα κι αν της κάνεις κι ότι φάρμακο και να της δώσεις. Το μόνο που θα καταφέρεις είναι να κάνεις ένα δέντρο που δεν έφτασε ποτέ το σκοπό του.
    Είναι και το γνωστό τσιτάτο που αποδίδεται στον Αϊνστάιν (δεν ξέρω πια για την γνησιότητα κανενός) που λέει πως «Ο καθένας είναι μεγαλοφυΐα, αλλά αν κρίνεις ένα ψάρι από την ικανότητά του να σκαρφαλώσει σ’ ένα δέντρο, θα περάσει όλη του τη ζωή πιστεύοντας πως είναι ηλίθιο».

    Η σωστή εκπαίδευση, εντελώς απαραίτητη, οφείλει να βοηθήσει κάθε παιδί να εξελίξει τα ταλέντα του και τις δυνατότητές του.
    Ακριβώς. Η διαφωνία έγκειται στο τι αποτελεί τη σωστή εκπαίδευση, και η αγωνία ειλικρινής. Σαραντατόσα χρόνια πίσω ή μπρος από τα θρανία δεν έχω ξεκάθαρες απαντήσεις-κι εδώ ζηλεύω το Λάμπρο 🙂

  98. ΓιώργοςΜ said

    *μαθηματικό ανάλογο>υπολογιστικό ανάλογο

  99. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ακριβώς, Γιώργο. Ούτε εγώ έχω ξεκάθαρες απαντήσεις για τους ίδιους λόγους που δεν έχεις κι εσύ. Γηράσκω αεί αναθεωρών.

  100. cronopiusa said

    Ναπολέων Λαπαθιώτης – Εποχές και συγγραφείς

    Εποχές και Συγγραφείς – επεισόδιο ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΛΑΠΑΘΙΩΤΗΣ διάρκειας 52΄, σε κείμενο και σκηνοθεσία του Τάκη Σπετσιώτη ύστερα από παραγγελία του σκηνοθέτη – παραγωγού της σειράς Τάσου Ψαρρά. Παρεμβαίνουν με συνεντεύξεις τους οι Γιάννης Παπακώστας, Χριστίνα Ντουνιά, Νίκος Σαραντάκος, Χάρης Μεγαλυνός, Νίκος Ξυδάκης (συνθέτης), Ορφέας Περίδης, Τάκης Σπετσιώτης. Φωτογραφίες και χειρόγραφα αρχείων, εικόνες από τη ταινία Μετέωρο και Σκιά. Το συγκεκριμένο επεισόδιο είχε γυριστεί τον Γενάρη του 2013 για την ΕΡΤ.

  101. Πέπε said

    «Κόλλες διαγωνισμού» / «αναφοράς» κι εγώ ως συνώνυμα τα ξέρω.

  102. sarant said

    92 Μα το θέμα δεν είναι η ποιητική αξία του Λαπαθιώτη, και τι γνώμη ειχε γι’ αυτήν ο Λιαντίνης, αλλά ότι ο Λιαντίνης, όπως λέτε, αφηγείται ένα επεισόδιο από τη ζωή του Λαπαθιώτη που δεν νομίζω να τεκμηριώνεται πουθενά.

  103. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    95 – Καλά δεν είναι απαραίτητο να συμφωνείς μαζί μου (έτσι κι αλλιώς, είναι ελάχιστοι αυτοί που το κάνουν, είμαι συνηθισμένος 🙂 ) δεν διεκδικώ το αλάθητο, από μικρός έχω αποφασίσει να πεθάνω μαθητής, το σημαντικό, είναι να κάνουμε καλόπιστη συζήτηση χωρίς να χαλάμε τις καρδιές μας.
    Δεν είπα πως δεν είναι απαραίτητες οι επιστημονικές μετρήσεις γενικώς, αλλά ότι δεν χρειάζονται για το αυτονόητο, από κεί και πέρα, υπάρχουν πολλές επιστημονικές μετρήσεις, που είναι για τα πανηγύρια, αλλά ο κόσμος τις έχει περι πολλού, και πολλά ιδρύματα τις λαμβάνουν υπόψιν, μία π.χ, είναι η επιστημονική μέτρηση του IQ, ΠΟΝΕΜΕΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ. 🙂 καμία σχέση με την εμπειρική πραγματικότητα.
    Για τους υγιείς μπόμπιρες, η ευφυϊα είναι δεδομένη, υπάρχουν πολλές επιστημονικές μελέτες και μετρήσεις που το αποδεικνύουν, αν ψάξεις θα τις βρείς. Δεδομένο επίσης, είναι ότι η εκπαίδευση με τον τρόπο που γίνεται, ΑΠΟΒΛΑΚΩΝΕΙ, κι εδώ δεν χρειάζονται επιστημονικές μετρήσεις, είναι αυτονόητο από την λειτουργία του εκπαιδευμένου κόσμου, αλλά αν θές κάποια ακλόνητη απόδειξη, (υπα΄ρχουν πολλές) κοίτα την σύνθεση της βουλής.

    » Η σωστή εκπαίδευση, εντελώς απαραίτητη, οφείλει να βοηθήσει κάθε παιδί να εξελίξει τα ταλέντα του και τις δυνατότητές του.»
    Γιατί εγώ τι ΦΩΝΑΖΩ τόσα χρόνια, μιά κι είσαι εκπαιδευτικός (κι όχι δάσκαλος) αυτό συμβαίνει στα σχολεία; Όταν ένας εκπαιδευτικός έχει 30 διαφορετικά παιδιά στην τάξη του, που τα ΥΠΟΧΡΕΩΝΟΥΝ να πάνε σχολείο, και τα ΥΠΟΧΡΕΩΝΟΥΝ να μάθουν, όχι ό,τι τους ενδιαφέρει, αλλά αυτά που έχουν αποφασίσει κάποιοι χωρίς να τα ρωτήσουν, μπορεί να τα βοηθήσει ξεχωριστά το καθένα, να εξελίξουν τα ταλέντα τους και τις δυνατότητές τους;
    Η σαλαμοποίηση, είναι σωστή εκπαίδευση; όλα για το πτυχίο, είναι σωστή εκπαίδευση; η ανύπαρκτη τρίτη λυκείου, είναι σωστή εκπαίδευση; η παραπαιδεία των φροντιστηρίων, είναι σωστή εκπαίδευση; κι είσαι ευχαριστημένος από το αποτέλεσμα της σωστής εκπαίδευσης που βλέπεις γύρω σου;

  104. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    97 – «Άρα, ρόλο παίζει σ’ αυτή τη δεξιότητα κάποιο εγγενές ταλέντο» Το μεγάλο στοίχημα, είναι μέχρι τα πέντε χρόνια που ο εγκέφαλος δημιουργεί νευρικές επισυνάψεις (αν το λέω σωστά) για να αλληλεπιδρά με το περιβάλλον του, και να αρχίσει να μαθαίνει και να προσαρμόζεται. Άρα, τον μεγαλύτερο ρόλο, τον παίζει το στενό συναισθηματικό του περιβάλλον, αυτό είναι που καθορίζει ουσιαστικά ποιά ταλέντα θα μπορεί να αναπτύξει, και ποιές δυνατότητες. Από κεί και πέρα, υπεισέρχονται και οι αστάθμητοι παράγοντες της εκπαίδευσης και της κοινωνίας, αν βοηθούν ή αποτρέπουν το παιδί να αναπτυχθεί σε όλο του το εύρος. Ακόμα και τότε όμως, το στενό περιβάλλον είναι πιο ισχυρό, και τις περισσότερες φορές υπερνικά την εκπαίδευση και την κοινωνία, είτε θετικά είτε αρνητικά, πάρε παράδειγμα την θρησκεία.

  105. gpoint said

    # 94

    Συμφωνώ για την ενάτη…του Σούμπερτ φυσικά !!

  106. gpoint said

    Οντως η καλύτερη συμφωνία που γράφτηκε ποτέ !!

  107. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    106 – Δεν παίζεσαι ρε. 🙂

  108. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μ’ αυτή τη λογική, Λάμπρο, θα πρέπει να γυρίσουμε στην προ υποχρεωτικής εκπαιδεύσεως εποχή του αναλφαβητισμού, για να διαφυλάξουμε την υποτιθέμενη έμφυτη μεγαλοφυία των παιδιών. Ποια είναι η εναλλακτική τελοσπάντων στη μαζική εκπαίδευση, που είναι, κατ’ εσέ, εκ προοιμίου κακή, ανεξαρτήτως τόπου και χρόνου; Αφού δεν είναι φερέγγυες οι επιστημονικές μελέτες και μετρήσεις, η δική μου εμπειρική παρατήρηση δείχνει ότι το γνήσιο ταλέντο και η μεγάλη ευφυΐα δεν αφορούν το 98% αλλά μάλλον το 8%.

  109. Δήμος said

    103: Έχετε δίκιο κ. Σαραντακο, παίρνοντας αφορμή από το σχ. 73 έγραψα για τον Λιαντινη -κάτι σαν εσωτερική ανάγκη. Αν σας ενδιαφέρει το απόσπασμα (καθαρά για ερευνητικους σκοπούς και μόνο) βρίσκεται στο σημείο 13.35 του βιντεου που ανέφερα παραπάνω, «ένα διαφορετικό μάθημα». Παρά το γεγονός πως εμπιστεύομαι σ’ έναν μεγάλο βαθμό το οξύ κριτήριο του Λιαντινη, μου φαίνεται πολύ ενδιαφέρων ως ποιητής ο Λαπαθιωτης από αυτά που διάβασα εδώ. Ομολογώ πως δεν έχω διαβάσει κάτι. Να ‘στε καλά.

  110. sarant said

    109
    Το άκουσα, ευχαριστώ. Μπορώ να πω ότι χειροτέρεψε την ιδέα που είχα για τον Λιαντίνη -και ομοφοβικός ήταν λοιπόν.

    Πάντως, αυτό με την εικονική αυτοκτονία, τώρα που το άκουσα πώς το λέει, πρέπει να το έχει κάνει ο Ρώμος Φιλύρας -αλλά όχι ακριβώς έτσι.

  111. 91, …Οι διαστάσεις αναγράφονται και είναι 25×35…

    Αυτό είναι η ημερομηνία: 25.Χ.35
    (25 δεκάτου, με λατινικό δέκα, όπως και παρακάτω στο 25.ΧΙ.35, 25 εντεκάτου.)

    Επευκαιρία, μού θυμίζει μια ταβέρνα που πηγαίναμε παλιά (με δραχμές, ακόμα), οπου ο ταβερνιάρης στην σούμα που έκανε με το χέρι στο μπλοκάκι πρόσθετε και την ημερομηνία!
    Το έκανε τόσο φυσικά, που είχε γίνει ατραξιόν, και το παραβλέπαμε για φιλοδώρημα.

  112. 100,
    Μπαίνει λεζάντα
    «Εγώ τον κόσμο τον έχω φάει με το κουτάλι!»

  113. 89, 90,
    Θυμάμαι στο γυμνάσιο που μας έπιανε σύγκρυο όταν ο καθηγητής έλεγε «Βγάλτε όλοι από μια κόλλα χαρτί» – για πρόχειρο διαγώνισμα.

    Όπως άλλος απειλεί να σε τυλίξει σε μια κόλλα χαρτί.

  114. voulagx said

    #109 & 110: Σαραντ και Δημος, για ποιο βιντεο του Λιαντινη λετε; Ψαχνω και δεν το βρισκω.

  115. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    108 – Από πού βγάζεις το συμπέρασμα πως μ’ αυτή την λογική πρέπει να γυρίσουμε στην εποχή του αναλφαβητισμού; Δηλαδή, ή ό,τι ισχύει ή πίσω στον αναλφαβητισμό; μπροστά δεν έχει; ούτε διαφορετικό; Πέντε ερωτήματα σου έθεσα, για την σωστή εκπαίδευση, και δεν απάντησες σε κανένα, και επιπλέον με ρωτάς ποιά είναι η εναλλακτική στην κατ’ εμέ κακή μαζική εκπαίδευση, (άρα μπορώ να υποθέσω πως κατ’ εσέ, είναι καλή και σωστή) ενώ θα το περίμενε κανείς από σένα. Έχω γράψει πολλές φορές για εναλλακτικές στην εκπαίδευση, μία είναι το Σάμερ Χίλ του Ο Νήλ, μιά άλλη που να βασίζεται στις αρχές που αναφέρεις στο τέλος του 95, και φυσικά, χωρίς να είναι υποχρεωτικές, με μάθηματα σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης αντί για θρησκευτικά, και οικονομικής διαχείρησης και χρηματιστικής λειτουργίας αντί ιστορίας μέχρι την έκτη, κι όχι με εκπαιδευτικούς που εκπαιδεύουν, αλλά με αληθινούς και κατηρτισμένους δασκάλους που διδάσκουν.

    Υ.Γ – Πού ακριβώς λέω ότι όλες οι επιστημονικές μελέτες και μετρήσεις δεν είναι φερέγγυες; Για την επιστημονική φερεγγυότητα το iq, δεν έχεις αντιρρήσεις;
    Η δική μου εμπειρκή παρατήρηση, δείχνει ότι το γνήσιο ταλέντο και η μεγάλη ευφυΐα, αφορά το 100% των υγιών παιδιών, η διεστραμμένη, πατριαρχική, νευρωτική και σεξουαλικά καταπιεστική κοινωνία, είναι που τα αρρωσταίνει και τα κάνει ως επι το πλείστον, ανίκανους εξαρτημένους ενηλίκους, χωρίς αυτοεκτίμηση, αυτοπεποίθηση, και κριτική σκέψη, για στηρίζουν το κατεστημένο που τους εκμεταλλεύεται.

  116. sarant said

    114 Αυτό εδώ λέμε:

  117. Μαρία said

    114
    Ρίξε στη θεία «ένα διαφορετικό μάθημα», για να δεις και να θαυμάσεις με τι παραμυθιάζονταν τα παιδάκια.

  118. voulagx said

    @Sarant & Μαρια: Οκ, Merci!
    Maria, kum hi? Gini? 🙂

  119. Μαρία said

    118
    Γκίνι.

  120. Δήμος said

    Ομοφοβικος ο Λιαντινης, ο οποίος στα πανεπιστήμια – τον καιρό του- ήταν ίσως ο μοναδικός που μιλουσε προκλητικά πολλές φορές καταρριπτοντας στερεότυπα, στρεβλωσεις και διάφορους εγκλεισμους τέτοιου είδους. Απομονωσατε ένα σημείο του από μια προφορική διδασκαλία (με όλα τα μειονεκτηματα που φέρει) και βγάλατε το συμπέρασμα: ομοφοβικος ο Λιαντινης. Ο άνθρωπος που έχει κάνει τις καλύτερες αναλύσεις για την ομοφυλοφιλία στην αρχαία Ελλάδα, και μάλιστα ισχυριζοταν πως η ομοφυλοφιλία ήταν κυρίως χαρακτηριστικό των Λακεδαιμονιων, από όπου καταγόταν! Το «κακού τύπου» που αναφέρει (κάτι παραπέμπει σε χυδαιοτητα και προκλητική ερωτική αναιδεια, που ΔΕΝ ξέρω αν προσδιοριζε τον Λαπαθιωτη στις προσωπικές του επαφές) είναι, αλίμονο, χαρακτηριστικό και των ετεροφυλοφιλων, αλλά σας διαβεβαιώνω πως κάθε άλλο παρά ομοφοβικος ήταν ο Λιαντινης. Και δεν ήταν πολλά άλλα από αυτά που έχετε στο μυαλό σας, αν τον διαβάσετε από τον από το «Χάσμα σεισμού», και πιο πίσω ακόμα, μέχρι και την Γκεμμα. Απλως, νομίζω, έχετε πέσει θύμα της δημοσιογραφικης ανοησιας. Ο καθένας με τη γνώμη του βέβαια…

  121. voulagx said

    Μαρια, βοηθα λιγο, Καλλικρατης ειναι αυτος που κραταει το καλλος; Αρα Λεωκρατης ειναι αυτος που κραταει τον λαο;
    Στο 3:20 περιπου του βιντεο: https://www.youtube.com/watch?v=MB_u0j1FdZA

  122. Μαρία said

    121
    Δεν κρατάει 🙂 Έχει εξουσία. Ο Καλλι- την έχει καλώς και ο Λεω- είναι αρχηγός του λαού.

  123. …και ο αυτοκράτορας κρατάει το αυτί του (για τους αναγνώστες της Μαφάλντας)!

  124. Γελάει ο κόσμος... said

    Ο Σαραντακος έχει την πεποιθηση ότι μπορεί να κρίνει, έτσι πρόχειρα και στο πόδι, μεγέθη σαν τον Λιαντινη! Για καμια ανασκευη γλωσσικου μύθου ή να ξεψειριζετετε το βα(λ)λαντιο (πώς θα ξεχωρίζουμε αν δεν τη βγούμε και στον Μπαμπινιωτη, προσφιλης τακτική όλων των μεταφραστων – επιμελητων/ημιφιλολογων του Διαδικτύου) είστε πολύ καλός. Για να αντιπαρατεθειτε – μ’αυτήν την αλαζονεία – με εγκεφαλους σαν του Λιαντινη, που γεννιούνται κάθε εκατό χρόνια, είστε ελάχιστος. Λιλιπουτειος για την ακρίβεια. Για μια διάλεξη γλωσσικων μυθων έχετε υπό μαλης 55σελ. σημειώσεις, για να μην πω και το TLG.
    Όλο το TLG ο συγχωρεμενος το είχε μες στο κεφάλι του. Είπαμε, έχει και η επαρση όρια. Άκου ομοφοβικος ο Λιαντινης…

  125. sarant said

    124 Λυπάμαι που έθιξα το είδωλό σας και σας πλήγωσα. Αλλά δεν νομίζω ότι το να επικρίνει κανείς μια τοποθέτηση του Λιαντίνη δείχνει έπαρση. Στο σχόλιό μου δεν έκρινα τον Λιαντίνη συνολικά, αλλά την τοποθέτησή του στην οποία α) διαδίδει κάτι χωρις να το τεκμηριώνει, ότι τάχα ο Λαπαθιώτης σκηνοθέτησε τον θάνατό του, κάτι που μάλλον ο Φιλύρας το είχε κάνει, και β) αποφαίνεται ότι ο Λαπαθιώτης ήταν ομοφυλόφιλος «κακού τύπου», μια τοποθέτηση ομοφοβική -αν δεν καταλαβαίνετε γιατί είναι ομοφοβική, δεν έχει νόημα να συζητάμε. Παραδεχομαι ότι αυτό που έγραψα παραπάνω για τον Λιαντίνη («ήταν και ομοφοβικός») είναι βεβιασμένο -αλλά η συγκεκριμένη τοποθέτησή του είναι ομοφοβικότατη.

    Τα κείμενα μένουν και κρίνονται.

  126. Γελάει ο κόσμος... said

    Οχι, δεν είναι ομοφοβικη τοποθέτηση -είναι αντικειμενικη αποτίμηση της πραγματικότητα. Φτάνει με τους όρους – ετικέτες. Πολλοί ομοφυλοφιλοι, πιεσμενοι (και, επομένως, σ έναν βαθμό δικαιολογουνται) από τα κοινωνικά στεροτυπα, κάνουν κατάχρηση της σεξουαλικοτητας τους σε όλες τις εκφανσεις του βίου τους. Το βλέπουμε καθημερινά γύρω μας…
    Επισης, αυτό το ΚΑΙ που προσθέσατε («ήταν και ομοφοβικος») υποβαλλει την αποψη ότι τον κρίνετε και για άλλα πράγματα (χωρίς τεκμηρίωση, πράγμα για το οποίο τον κατηγορειτε όσον αφορά τη σκηνοθετημενη ή μη αυτοκτονία του Λαπαθιωτη!).
    Κανενα είδωλο δεν έχω. Απλώς, έχουν γραφτεί για τον Λιαντινη ένα σωρό ανακρίβειες και ανοησίες από πνευματικους ανθρώπους, και πολύ αμφιβάλλω αν έχουν μελετήσει τα βιβλία του. Ψωμιζονται πλεον όλοι από το αμιγώς φιλολογικο του έργο, αλλά ούτε μια αναφορά, ούτε μια παραπομπή δεν βλέπω. Αυτός είδε πιο καθαρά από όλους τους κουστουματους προφεσορες (αντίθετα με τον… παρακατιανο και «τρελό» Λιαντινη) την αποσπασματικοτητα του σολωμικου έργου, όπως και τον Σολωμο γενικότερα. Αυτός είδε τον Καβάφη πιο καθαρά, όταν όλοι μας έλεγαν π.χ. ότι στο ποίημα του «Στα 200 π.Χ.» κυριολεκτει,ενω στη βάση του είναι εξ ολοκλήρου ειρωνικό ποίημα, δεν είναι ούτε καν επαμφοτεριζον. Τώρα, μετά από είκοσι χρόνια, κάτι πάνε να καταλάβουν. Για να καταλάβουν όλοκληρο τον Λιαντινη έχουν/με δρόμο ακόμα. Πολύ δρόμο.

  127. sarant said

    126 Την προσφορά του Λιαντίνη δεν αισθάνομαι ότι είμαι σε θέση να την αποτιμήσω. Αποτιμώ τη φράση «ομοφυλόφιλος κακού τύπου» και επιμένω ότι είναι ομοφοβική. Δεν θα λέγατε, βεβαίως, «ετεροφυλόφιλος κακού τύπου». Και προσβαλλει και βάναυσα τον Λαπαθιώτη.

    Και για να διακινδυνεύσω μια πρόβλεψη που δεν θα μπορέσουμε να την επαληθεύσουμε, τον Λαπαθιώτη θα τον διαβαζουν όταν θα έχει πεθάνει και ο τελευταίος που θυμόταν τον Λιαντίνη.

  128. Γελάει ο κόσμος... said

    Τι θα κάνουν με την Λαπαθιωτη; Εδώ κιόλας σήμερα ζήτημα να τον έχουν ακούσει τέσσερις στους εκατό νέους μέχρι 30 ετών -όχι να τον έχουν διαβάσει, να τον έχουν ακούσει ως όνομα και μόνο…Ο Δάσκαλος Λιαντινης μπορεί να ξεχαστεί σε 400 χρόνια από τώρα.

  129. Γελάει ο κόσμος... said

    τον *

  130. sarant said

    128 Eντάξει, δεν έχετε επαφή με την πραγματικότητα, δικαιολογείστε.
    Ο Λαπαθιώτης ειναι ο περισσότερο μελοποιημένος ποιητής τα τελευταία χρόνια -από νέους και μάλιστα από πολλούς διαφορετικούς συνθέτες. Και ο θίασος που ανέβασε πρόπερσι το ‘Καπου περνούσε μια φωνή’ νεανικός ήταν.

  131. Γελάει ο κόσμος... said

    Τα τραγούδια μπορεί να τα ξέρουν (κάνα δυο), ότι είναι ποιήματα του Λαπαθιωτη λίγο δύσκολο. Κι όταν συγκρίνουμε Λιαντινη-Λαπαθιωτη συγκρίνουμε ανομοια πράγματα. Έστω κι έτσι, τα μελοποιημενα ποιήματα του Λαπαθιωτη σε εκατο χρόνια από τώρα θα έχουν εξαφανιστεί. Αυτή είναι μια απλή δημοσιογραφια, δεν είναι ποίηση, όπως συνηθιζε να λέει.
    Η φιλοσοφικη θεώρηση του Λιαντινη, όποιος την έχει μελετήσει, την έχει αντιληφθεί, και δεν έχει δει τη διάλεξη μονάχα στο γιουτιουμπ, ο τρόπος που έζησε και το τρίτο είδος γραφής που αναζητησε ως στοχαστης σας είπα πότε θα σβήσουν.
    Γιατί ο εφιάλτης που έχει περιγράψει τον βλέπουμε συνεχώς μπροστά μας, και θα συνεχίσουμε να τον βλέπουμε αν γυρευουμε ΜΟΝΟ το φιλί…

  132. Βάγια said

    131. Αν μου επιτρέπετε, ενστικτωδώς θα έλεγα ότι συγκρίνετε δύο εντελώς ανόμοια πράγματα: σαν να συγκρίνετε πατάτες με τριαντάφυλλα. Δεν έχουν τις ίδιες ιδιότητες, δεν χρησιμοποιούνται με τον ίδιο τρόπο κι όμως και τα δύο είναι ωφέλιμα και απαραίτητα για τον άνθρωπο και για τη φύση.
    Με τον ίδιο τρόπο εσείς συγκρίνετε Λαπαθιώτη και Λιαντίνη. Δεν αμφιβάλω ότι ο Λιαντίνης μπορεί να ήταν μεγάλος στοχαστής και φιλόσοφος (δεν έχω την βάση να αμφισβητήσω τα λεγόμενά σας, καθώς όχι μόνο δεν έχω διαβάσει ποτέ τίποτε δικό του, αλλά είμαι και των θετικών επιστημών και όχι των θεωρητικών, πράγμα που σημαίνει ότι διαβάζω αποκλειστικά για ευχαρίστηση) και να επηρέασε/επηρεάζει τους σύγχρονους ακαδημαϊκούς της φιλολογίας/διανοούμενους, αλλά ένας ποιητής/λογοτέχνης μπορεί να επηρεάσει μεγαλύτερη μερίδα ανθρώπων, τόσο συναισθηματικά, όσο και προκαλώντας αφορμές για προβληματισμό, σκέψεις προσωπικές και παρόμοια.

    Τώρα, για το θέμα του άρθρου: αυτό που μου έκανε εντύπωση, όπως και σε έναν άλλον σχολιαστή, είναι ότι, σε σχετικά παλιά εποχή, δημοσιεύονταν ποιήματα αρκετά τολμηρά. Κι αν το καλοσκεφτεί κανείς, αρκετά ποιήματα του εν λόγω ποιητή είναι ελαφρώς τολμηρά ( «το απλό παιδί», «το επεισόδιο», εκείνο με τους μπερντέδες στο οποίο αφιερώσατε και ένα άρθρο και ίσως κι άλλα, που δεν τα θυμάμαι)… Συμπερασματικά, μπορεί να υπήρχε και να υπάρχει καθωσπρεπισμός και σχόλια αλλά ενεργή λογοκρισία υπήρχε μάλλον μόνο στην περίοδο της δικτατορίας. Αν το καλοσκεφτεί κανείς αυτό, είναι πολύ ενδιαφέρον!

  133. Περαστικος said

    ΙΣΩΣ εχει δίκιο εν μέρει ο Λιαντινης για την αυτοκτονία του Λαπαθιωτη. Ο Λαπαθιωτης ίσως να μην ήθελε να αυτοκτονησει, απλά ήθελε να προκαλέσει τον τρόμο των γειτονων αυτοτραυματιζομενος. Καθόλου παράξενο αν ο Λιαντινης είχε διαβάσει κάπου κι αυτή την εκδοχή που αναφέρει στο βίντεο, που είναι προέκταση (μπορούμε να πουμε) αυτής που ανέφερα παραπάνω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: