Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Μωυσής Μπουρλάς: Στην Αλβανία

Posted by sarant στο 28 Οκτωβρίου, 2016


Μια και σήμερα έχουμε την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, σκέφτηκα να παρουσιάσω ένα άρθρο με αναμνήσεις από το αλβανικό μέτωπο.

Διάλεξα ένα απόσπασμα από την αυτοβιογραφία του Μωυσή Μπουρλά, που έχει τίτλο «Έλληνας, Εβραίος και αριστερός» (2000). Ο συγγραφέας του, ο ο Μωυσής Μιχαήλ Μπουρλάς (1918-2011), που συγκέντρωνε τις ιδιότητες του τίτλου, γεννήθηκε στο Κάιρο, από ελληνοεβραίους γονείς, μπήκε από μικρός στο αριστερό κίνημα, δούλεψε τορναδόρος, πολέμησε στην Αλβανία, συμμετείχε στον ΕΛΑΣ με το ψευδώνυμο Βύρων, πέρασε μετά τη Βάρκιζα όλες τις περιπέτειες των αριστερών, με εξορίες στη Μακρόνησο, στην Ικαρία και στον Άη Στράτη. Το 1951, με συμφωνία ανάμεσα στην Ελλάδα και το νεαρό κράτος του Ισραήλ, δόθηκε η δυνατότητα στους αριστερούς εβραίους εξόριστους να απελευθερωθούν και να εγκατασταθούν στο Ισραήλ. Ο Μπουρλάς εκεί δούλεψε τορναδόρος, έγινε μέλος του ΚΚ, μοίραζε την ελληνική εφημερίδα του κόμματος στα ελληνικά χωριά των παραλίων του Ισραήλ, αλλά όσο η ΕΣΣΔ προσέγγιζε τις αραβικές χώρες το κλίμα γινόταν όλο και πιο βαρύ για τους κομμουνιστές, ώσπου τελικά με τη γυναίκα του, ρωσοεβραία, έφυγε το 1967 για τη Σοβιετική Ένωση όπου δούλεψε τορναδόρος σε μια πόλη στα Ουράλια. Μετά τη συνταξιοδότησή του κατεβαίνει στο Σουχούμι, στη σημερινή Γεωργία, όπου διδάσκει ελληνικά και πιάνει επαφή με Ρωσοπόντιους. Με την αποσύνθεση της ΕΣΣΔ και τις συγκρούσεις ανάμεσα σε Γεωργιανούς και Αμπχάζιους η ζωή έγινε δύσκολη για τους ουδέτερους, οπότε ο Μπουρλάς κατεβαίνει στην Ελλάδα το 1990 και με χίλια βάσανα ξαναπαίρνει ελληνική ιθαγένεια το 1999. Ως το τέλος έμεινε ακμαίος και δραστήριος, μάλιστα κατέβαινε και στις δημοτικές εκλογές με το  ψηφοδέλτιο του Τριαντάφυλλου Μηταφίδη. Ένα χορταστικό αφιέρωμα στον Μωυσή Μπουρλά και στο βιβλίο του είχε ανεβάσει το 2012 η φίλη Βασιλική Μετατρούλου, με φωτογραφίες, ένα βίντεο και αρκετά λινκ. Σας το συστήνω οπωσδήποτε. (Μια φίλη με ενημέρωσε και για ένα άλλο ντοκιμαντέρ στην ΕΤ3).

Παλιότερα είχαμε παρουσιάσει ένα άλλο απόσπασμα από το βιβλίο του Μπουρλά, σχετικά με τη ζωή στην εξορία. Όπως θα δείτε, περιγράφει συνοπτικά όσα πέρασε στο αλβανικό μέτωπο, από τις 28 Οκτωβρίου ίσαμε την υποχώρηση του Απριλίου 1941, χωρίς κάποιον εξαιρετικό ηρωισμό, χωρίς κάποιο συνταραχτικό συμβάν, μια τυπική θα λέγαμε στρατιωτική εμπειρία από την Αλβανία. Ευχαριστώ τη φίλη μας τη Μαρία για την πληκτρολόγηση.

ΣΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΑ

Μάθαμε για τον τορπιλισμό της Έλλης από τους Ιταλούς και αμέσως ήρθαν τα νέα για τον πόλεμο. Θυμάμαι , την παραμονή της αναχώρησής μας για το μέτωπο, φωτογραφηθήκαμε τρεις φίλοι. Την φωτογραφία την κρατώ ως τα τώρα. Άρχισαν οι ετοιμασίες για αναχώρηση στο μέτωπο. Μας παραχώρησαν βαγόνια για να φορτώσουμε το υλικό αλλά δεν είχαμε τα μέσα και τα κατάλληλα εργαλεία για τη φόρτωση. Σκαρώσαμε ένα πρωτόγονο «βίντσι», ανελκυστήρα, και με την πείρα μας – εγώ την είχα από το λιμάνι, ενώ οι αξιωματικοί δεν είχαν ιδέα από τέτοιες δουλειές – φορτώσαμε, πήραμε ξηρά τροφή δυο ημερών και αναχωρήσαμε με το ίδιο τρένο προς το μέτωπο.

Όταν φτάσαμε στο Πλατύ, σταθμό κοντά στη Θεσσαλονίκη, και έπρεπε να αλλάξουμε γραμμή προς Φλώρινα, βρήκα τον καιρό και έγραψα ένα σύντομο γράμμα στο σπίτι, για να μάθουν τα νέα μου. Έγραφα: «Μανούλα, αγαπητά μου αδέλφια, πατέρα και συγγενείς, είμαι κοντά σας αλλά δεν μπορώ να έρθω να σας ιδώ, φεύγουμε για το μέτωπο, θα σας ξαναγράψω μόλις μπορέσω. Σύσταση δεν έχω, για να μου γράψετε, φεύγω περήφανος, που πάω να υπηρετήσω την τιμή της πατρίδας μας και θέλω να είστε περήφανοι και σίγουροι πως θα γυρίσουμε σύντομα με τη νίκη.»

Αυτό το γράμμα το κράτησε η μητέρα μου ως τον γυρισμό μου – τους είχα γράψει και άλλα γράμματα από το μέτωπο – και το έδειχνε σε όλους  περήφανη για τον γιο της. Μ’ αυτό το τρένο φτάσαμε ως τη Φλώρινα. Εκεί ξεφορτώσαμε και με τρακτέρ ρυμουλκούσαμε τα κάρα με τις βάρκες και τα άλλα υλικά. Ήταν καλά καμουφλαρισμένα και απ’ όπου περνούσαμε ο κόσμος χειροκροτούσε νομίζοντας πως κουβαλάμε βαρύ πυροβολικό. Οι δρόμοι ήταν σκεπασμένοι με χιόνια έως δύο μέτρα ύψος από τις δυο πλευρές του δρόμου και οι μηχανές δούλευαν νύχτα και μέρα, για να καθαρίσουν τους δρόμους.

Ήμασταν στην Πρεμετή, που την είχαν λευτερώσει τα στρατεύματά μας και είχαν προχωρήσει βαθιά μέσα στο αλβανικό έδαφος. Πιάσαμε αμέσως δουλειά, γιατί οι Ιταλοί στην υποχώρησή τους είχαν ανατινάξει όλες τις γέφυρες και έπρεπε εμείς να στήσουμε πρόχειρες, για να περνάν τα φορτηγά με πυρομαχικά και τρόφιμα για το μέτωπο. Ήμασταν ανοιχτός στόχος για την ιταλική αεροπορία και ευτυχώς που δεν ήταν καλοί σκοπευτές, αλλιώς θα μας είχαν κάνει μεγάλες ζημιές στα υλικά αλλά και σε ανθρώπους.

Για να αποφύγουμε τις παρενοχλήσεις τους, στήναμε τη γέφυρα, όταν άρχιζε να σκοτεινιάζει, και όλη νύχτα ως το πρωί περνούσαν οι φάλαγγες, και τα χαράματα τη λύναμε και το άλλο βράδυ τα ίδια.

Ένα απόγευμα, αφού είχαμε τελειώσει το στήσιμο της πλωτής γέφυρας, έτοιμοι να δώσουμε το σινιάλο, για να αρχίσουν να περνούν τα φορτηγά, είδαμε πως έλειπε ένα σανίδι στο έβγα της γέφυρας. Αρχίσαμε όλοι να ψάχνουμε γύρω μας να βρούμε το κατάλληλο σανίδι. Εγώ απομακρύνθηκα λιγάκι και βρήκα μια εγκαταλειμμένη παράγκα, μισοδιαλυμένη και άρχισα να ξεκαρφώνω και να τραβώ ένα σανίδι ζυγίζοντας με το μάτι ακριβώς αυτό που χρειαζόταν η γέφυρα. Εκείνη την ώρα ένας ταγματάρχης του πυροβολικού – ονόματα δεν λέω – με βλέπει, βάζει τις φωνές και δίνει εντολή να με συλλάβουν για καταστροφή δημόσιας υπηρεσίας, μέχρι να με περάσουν κι από στρατοδικείο. Το τι έγινε με τη γέφυρα το έμαθα, όταν βγήκα από το κρατητήριο ύστερα από δυο μέρες.

Στο κρατητήριο, όσο ήμουν φυλακισμένος, δώσ’ του να βομβαρδίζουν οι Ιταλοί, κι εγώ ξαπλωμένος στη γη περίμενα και έλεγα: ό,τι γίνει ας γίνει. Την επομένη στο προσκλητήριο είδαν ότι λείπω και με ανακάλυψαν από τις φωνές μου, που ζητούσα να με ελευθερώσουν. Αλλά να με βγάλουν δεν μπορούσαν ώσπου να βρουν τον ταγματάρχη, να του εξηγήσουν την κατάσταση, να ακυρωθεί το στρατοδικείο και να με αφήσουν ελεύθερο. Ήρθαν και με βγάλαν με ένα συγγνώμη, γιατί δεν ήξερε λέει ο ταγματάρχης τι σκόπευα να κάνω με τη σανίδα που ξήλωσα. Λίγο έλειψε να με παρασημοφορήσουν.

Στην Πρεμετή, μια φωτεινή και ηλιόλουστη μέρα, είχε μαζευτεί μια μεγάλη φάλαγγα αυτοκινήτων και περίμενε να περάσει. Δεν είχαμε ξηλώσει τη γέφυρα, για να περνάν τα φορτηγά, αλλά ήταν φόβος μην επιτεθούν και στη γέφυρα αλλά και στη φάλαγγα. Τα αυτοκίνητα περνούσαν πολύ σιγά, γιατί η γέφυρα, φτιαγμένη με βάρκες στα ορμητικά ποτάμια της Αλβανίας, έτριζε και υπήρχε κίνδυνος. Αυτή λοιπόν τη μέρα εκμεταλλεύτηκε η ιταλική αεροπορία και μας βομβάρδισε. Τη γέφυρα δεν την πέτυχαν αλλά κατέστρεψαν υλικά που είχαμε στις όχθες και εκεί, ένα βλήμα βόμβας που είχε τρυπήσει μια αλουμινένια βάρκα και από τις δυο μεριές, σφηνώθηκε στο δεξί μου στήθος. Αιμόφυρτο με μεταφέρανε σε ορεινό χειρουργείο, μου βγάλαν το βλήμα που είχε εισχωρήσει βαθιά και έμεινα εκεί για ανάρρωση.

Όταν η κατάστασή μου καλυτέρεψε, με χρησιμοποιούσαν σαν βοηθό στο νοσοκομειακό προσωπικό. Μια μέρα ο αρχίατρος μου λέει: «Σε καλούν στο σύνταγμα». Εγώ χάρηκα, γιατί νόμιζα πως, μια που είμαι καλά, ασφαλώς θα με στείλουν στη μονάδα μου, αλλά δεν ήθελα να με αποσπάσουν σε άλλη μονάδα και το είπα στον ταγματάρχη που παρουσιάστηκα. Ήταν ένας λεβεντόκορμος άντρας γύρω στα πενήντα, με δασύ γκρι μουστάκι και άρχισε να με ρωτά αν ξέρω να χειριστώ αυτόματο όπλο και αν κρατούν τα πόδια μου και εν τέλει μου λέει: «Θα εκπληρώσεις μια αποστολή. Για να μην πάρω μάχιμο απ’ τη μονάδα μου, προτίμησα εσένα καθ’ υπόδειξη του αρχίατρου. Θα συνοδέψεις οχτώ Ιταλούς αιχμαλώτους ως το στρατηγείο που είναι τρία χιλιόμετρα περίπου από δω. Μου ‘δωσε ένα αυτόματο στεν με δυο δεσμίδες, «ίσως σου χρειαστούν», μου είπε. Υπογράφω χαρτί παραλαβής. «Θα φέρεις χαρτί παράδοσης από το στρατηγείο», λέει.

Στο δρόμο, τι καλά, πιάσαμε και κουβέντα. Ήξερα λίγα ιταλικά από τον πατέρα μου και με τα εβραιοϊσπανικά που ήξερα μπορούσα να συνεννοηθώ λίγο λίγο.

Μιλούσαμε για διάφορα, έμαθα την καταγωγή τους, δεν ήταν νέοι, όλοι οικογενειάρχες με παιδιά, και κανείς τους δεν ήταν πρωτευουσιάνος. Ένας τους ήταν σοβαρός και δεν έπαιρνε μέρος στη συζήτηση και, όταν τον ρωτούσα κάτι, δεν απαντούσε και με κοιτούσε περίεργα. Περάσαμε τη γέφυρα που είχαν στήσει τα παιδιά της μονάδας μου, χαιρετιστήκαμε με αξιωματικούς και οπλίτες, χάρηκαν που ανάρρωσα και συνεχίσαμε το δρόμο μας. Κάνα χιλιόμετρο προτού φτάσουμε ήταν μια απλωσιά σαν οροπέδιο και βλέπω ένας να μου φεύγει προς την κατεύθυνση των ελληνικών συνόρων. Οπλίζω το αυτόματο έτοιμος να τον καθαρίσω, ενώ οι άλλοι μου φωνάζουν «μη» και τον φωνάζουν να γυρίσει. «Τομάσο», του φωνάζαν, «ασπέτα», περίμενε, αλλά αυτός έτρεχε και ευτυχώς μια ομάδα δικών μας στρατιωτών που έρχονταν τον έπιασαν και μου τον έφεραν. Οι άλλοι τον μάλωσαν αλλά αυτός αντιμιλούσε, εγώ έγινα Τούρκος από τον θυμό μου, σηκώνω το χέρι μου και του δίνω ένα χαστούκι, αυτός προσπάθησε να το αποφύγει και του βγάζω το αριστερό του μάτι. Μετά απ’ αυτό έγινε καλό παιδί και έτρεχε πρώτος να φτάσουμε ξέροντας ότι εκεί θα του δοθούν οι απαραίτητες βοήθειες.

Όταν φτάσαμε και ανέφερα στον αξιωματικό τα συμβάντα, μου λέει: «Στον πόλεμο δεν μετράμε ένας λιγότερος ένας περισσότερος, έπρεπε να τον καθαρίσεις, γιατί, αν δεν τον πιάναν, θα χρειαζόταν να τον ψάχνουμε στα βουνά». Μου υπέγραψαν το φύλλο παραλαβής και γύρισα πίσω.

Σ’ όλο τον δρόμο σκεπτόμουν το τι έκανα. Έκανα έναν άοπλο ανάπηρο και σε όλη του τη ζωή θα το θυμάται και θα με καταριέται.

Ο αξιωματικός μου είπε ότι πρέπει να ήταν φασίστας, γι’ αυτό δεν υπάκουε, εγώ όμως έκανα όρκο στον εαυτό μου να μη ξανασηκώσω χέρι σε κανέναν, γιατί έχω βαρύ χέρι. Και κράτησα τον λόγο μου μέχρι πρόσφατα, όταν σε καβγά με τον διευθυντή της Ισραηλιτικής Κοινότητας σήκωσα το χέρι να τον κοντύνω δυο πιθαμές, αλλά μπήκε στο μέσον μια υπάλληλος – ονόματα δεν λέμε – και την έφαγε αυτή στο μπράτσο, που μια βδομάδα λέει την πονούσε. Όμως γι’ αυτό θα γράψω αργότερα.

Γύρισα και μετά από μερικές μέρες πήγα στη μονάδα μου. Συνεχίσαμε να στρώνουμε γέφυρες πότε στον ένα και πότε στον άλλο ποταμό, ανάλογα με τις ανάγκες, και είχαμε πλαισιωθεί με τέσσερα αντιαεροπορικά βαριά, για να μπορούν και τη μέρα να περνάν οι φάλαγγες των αυτοκινήτων. Ο χειμώνας είχε μπει για καλά και κοιμόμασταν σε μικρά αντίσκηνα ανά τέσσερις. Το κρύο ήταν τσουχτερό και δουλεύαμε στα νερά. Υποφέραμε πολύ από τα πόδια μας, δεν είχαμε ζεστές κάλτσες και τα πόδια μας πάγωναν και πονούσαν τρομερά. Οι νύχτες ήταν βασανιστικές. Από τη μια το κρύο – είχαμε μόνο από μια κουβέρτα και κοιμόμασταν ντυμένοι – κι από την άλλη, όταν ερχόταν κάπως ο ύπνος, αρχινούσαν να κυκλοφορούν οι ψείρες, να ξύνεσαι πότε εδώ και πότε εκεί, και πήγαινε ο ύπνος κατά διαβόλου. Τα πόδια γίνονταν σαν πέτρες και πολλές φορές σηκωνόμασταν να κάνουμε τροχάδην σαν τους τρελούς μέσα στη νύχτα.

Έπαθα κρυοπαγήματα και με μετέφεραν στο νοσοκομείο των Ιωαννίνων. Εκεί υπήρχαν πολλοί φαντάροι από διάφορες μονάδες και όλοι σχεδόν με την ίδια πάθηση. Το χειρουργείο δούλευε ακατάπαυστα και, επειδή οι πάσχοντες ήταν πολλοί και η ανάρρωση πολυήμερη, για να αδειάσουν οι διάδρομοι του νοσοκομείου κόβαν τα δάχτυλα των ποδιών και σε μερικές μέρες τους στέλναν στη μονάδα τους ή τους πιο σοβαρά τους δίναν αναρρωτική άδεια, πριν γυρίσουν στις μονάδες τους.

Ένας γιατράκος, ανθυπασπιστής – ονόματα δεν αναφέρω – σε κουβέντα που κάναμε μας εξήγησε τους λόγους της απόφασης των γιατρών για εγχειρήσεις, κόψιμο των δαχτύλων ή και πιο βαθιά. Τον συμβουλεύτηκα αν μπορούσα να έρχομαι για θεραπεία κάθε μέρα, επειδή είχα βρει κάποιον συγγενή μου Γιαννιώτη, που ήταν πρόθυμος να με φιλοξενήσει στο σπίτι του όσο χρειαστεί. Μιλήσαμε με τον αρχίατρο και δεν δέχτηκε την πρότασή μου και τότε αποφάσισα να φύγω απ’ το νοσοκομείο και σ’ αυτό με βοήθησε ο Μιωνής, ο συγγενής μου. Δεν θέλαμε να μας κόψουν τα δάχτυλα. Μας πήρε στο σπίτι του, πέντε άτομα, μας τάισε, μας πότισε, μας έδωσε του καθενός από ένα σακουλάκι με τρόφιμα για το δρόμο, από δυο ζευγάρια ζεστές κάλτσες, και ο γιατράκος που ήξερε την απόδρασή μας όχι μόνο δεν μας πρόδωσε αλλά μας συμβούλεψε τι να κάνουμε, για να ελαφρύνουμε την κατάστασή μας.

Δυο μέρες και μια νύχτα πεζοπορία ως τα σύνορα της Αλβανίας, περπατούσαμε κάνα δυο ώρες, καθόμασταν, βγάζαμε αρβύλες και κάλτσες, τρίβαμε με χιόνι καλά καλά τα πόδια μας ώσπου άναβαν. Ξαναφορούσαμε καθαρές στεγνές κάλτσες, τα άρβυλα και πάλι δρόμο. Περάσαμε από δυο χωριά και οι γριούλες μας προμήθεψαν και άλλες κάλτσες. Στα ορεινά αυτά χωριά είχαν μείνει μόνο ηλικιωμένοι. Οι άντρες ήταν όλοι στρατιώτες, οι νέες γυναίκες κοιμόντουσαν πολλές μαζί σε ένα σπίτι και το πρωί φορτώνονταν με όπλα, πυρομαχικά, τρόφιμα και ζεστά ρούχα και τα έφερναν ως τα σύνορα. Εκεί υπήρχε ένα κλιμάκιο επισιτισμού της μεραρχίας, που τα παραλάβαινε και τα μοίραζε στις μονάδες, ανάλογα με τις ανάγκες. Μ’ αυτόν τον τρόπο συνεχίσαμε τον δρόμο μας ώσπου φτάσαμε στο κλιμάκιο και εκεί χωρίσαμε, ο καθένας στη μονάδα του, και τα πόδια μας ήταν πολύ καλύτερα. Έτσι συνέχισα και στη μονάδα και γιάτρεψα σχεδόν τα πόδια μου και λέω σχεδόν, γιατί μέχρι και σήμερα, ύστερα από πενήντα τόσα χρόνια, δεν μπορώ να φορέσω παρά μόνο παπούτσι επί παραγγελία.

Μετά απ’ αυτό κούτσαινα λιγάκι και ο διοικητής του τάγματός μας με τοποθέτησε συνοδό σοφέρ που πήγαινε σε διάφορες πόλεις για προμήθειες τροφίμων, μάλλινων, και βρίσκαμε ό,τι άλλο χρειαζόταν η μονάδα, γιατί τότε πολλά πράματα έλειπαν από τους εφοδιασμούς. Ήταν ένα στρατιωτικό φορτηγό κλεισμένο πίσω με τέντα και στην καμπίνα χωρούσαμε οι τρεις μας, ο σοφέρ, ο αξιωματικός τροφοδοσίας κι εγώ ο φορτοεκφορτωτής και διανομέας, όταν γυρνούσαμε στην μονάδα. Πηγαίναμε σε πολλές πόλεις αλβανικές που είχαν καταληφθεί από το στρατό μας αλλά και σε ελληνικές που ήταν κοντά στα σύνορα της Αλβανίας, πηγαίναμε στις επιμελητείες του στρατού και με ιδιαίτερη διαταγή, που είχαμε από το στρατηγείο, μας είχε δοθεί το δικαίωμα να τροφοδοτούμαστε σαν ανεξάρτητη μονάδα. Σε κάθε μέρος που πηγαίναμε παίρναμε εκτός από ψωμί και ελιές που συχνούτσικα βρίσκαμε, κάποτε και μαύρη ή ξανθιά σταφίδα, ξερά σύκα, δαμάσκηνα, που ήταν θερμαντικά, και καταφέρναμε δυο ή τρεις φορές τη βδομάδα να βάλουμε καζάνι και να φάνε οι άντρες ζεστό φαΐ, φασόλια, φακές, ρεβίθια, μπιζέλια, φάβα, κουκιά ξερά. Καλοπερνούσαμε με λίγα λόγια σε σύγκριση με τις μονάδες τις μάχιμες στην πρώτη γραμμή του μετώπου.

Σε μια ελληνική επιμελητεία βρήκαμε και πήραμε δυο σακιά αλάτι – ναι, αλάτι – και το πήραμε, γιατί τότε στην Αλβανία είχε μεγάλη έλλειψη από αλάτι. Αυτό μας βοήθησε να εμπορευόμαστε και με Αλβανούς εστιάτορες, ταβερνιάρηδες και προμηθευόμασταν όχι μόνο τρόφιμα που είχαν αυτοί στις αποθήκες τους αλλά και ποτά. Πήραμε μια φορά δυο βαρελάκια κονιάκ και ξερά σύκα, διανείμαμε την επομένη από έξι σύκα και μισό κύπελλο κονιάκ στον καθένα. Το ευχαριστήθηκαν όλοι, γιατί για το κρύο που τραβούσαν ήταν ένα καλό θερμαντικό. Για την επομένη είχαμε αφήσει στο φορτηγό το δεύτερο βαρελάκι και γαλέτες, για να διανείμουμε.

Το πρωί μας ειδοποίησε ο σκοπός πως έγινε επιδρομή στο αυτοκίνητο. Πήγαμε και βρήκαμε δυο φαντάρους να κοιμούνται μέσα και από το κρύο είχαν σχεδόν ξυλιάσει. Αναφέραμε το περιστατικό στον διοικητή, ήρθαν, τους πήραν. Είχαν παραβιάσει την τέντα, σκαρφάλωσαν μέσα και μέθυσαν με το κονιάκ. Πέρασαν από πειθαρχικό αλλά τι τιμωρία μπορούσε να βάλει η διοίκηση, όταν χρειάζονταν εργατικά χέρια για τις γέφυρες. Εκείνη τη μέρα μοιράσαμε τις γαλέτες και από λίγο κονιάκ και στους τιμωρημένους μόνο γαλέτες.

Στο Λεσκοβίκι βρήκαμε μια φορά κάτι μεγάλες μπάλες από πλεχτά, που, όπως μας είπαν, τα είχε στείλει ο λαουτζίκος – οι γυναίκες στις πόλεις και τα χωριά πλέκαν τότε για τη φανέλα του στρατιώτη. Ο αξιωματικός μας ζήτησε να μας δώσουν, γιατί οι στρατιώτες κρύωναν κα πάθαιναν κρυοπαγήματα. Μας αρνήθηκαν, είπαν πως δεν γίνεται να ανοιχτούν οι μπάλες, γιατί ακόμα η επιτροπή των διανομών δεν τα είχε καταγράψει, για να τα μοιράσουν στις μονάδες. Έτσι οι φαντάροι στο μέτωπο πέθαιναν από το κρύο και την πείνα και τα πράματα μέναν στις αποθήκες αδιανέμητα.

Βλέπαμε στις πόλεις των μετόπισθεν πολλούς αξιωματικούς με καθαρά κολλαρισμένα κουστούμια, με τους βαθμούς τους, τις γυαλισμένες μπότες, μαστίγιο στο χέρι, που κάνανε ζωή χαρισάμενη καλύτερα από τα σπίτια τους, με τους ιπποκόμους τους, ενώ οι αξιωματικοί στις πρώτες γραμμές είχαν καταργήσει τις πολυτέλειες και είχαν γίνει ένα με τα παιδιά τους, όπως έλεγαν τους φαντάρους.

Άρχισαν να κυκλοφορούν φήμες για σπάσιμο του μετώπου και επίθεση των Γερμανών στη βόρεια και κεντρική Ελλάδα. Θυμάμαι ήταν Μεγάλη Παρασκευή, Πάσχα, κι εμείς είχαμε ετοιμαστεί με τη χορωδία το βράδυ να ψάλουμε στην εκκλησία τον επιτάφιο. Αλλά ήρθε διαταγή να φορτώσουμε  ό,τι πιο πολύτιμο στα τρακτέρ και στο αυτοκίνητο και να υποχωρήσουμε. Μας δώσαν από δύο κονσέρβες κορν μπιφ εγγλέζικες, από μισή κουραμάνα. Αρχίσαμε την υποχώρηση, στην αρχή ομαδικά, αλλά λόγω που τα γερμανικά αεροπλάνα στούκας μας κυνηγούσαν και μας βομβάρδιζαν, αφήναμε την άσφαλτο και πηγαίναμε στο βουνό, χωρίς να έχουμε γνώση πού πάμε.

Σ’ αυτούς τους βομβαρδισμούς τραυματίστηκε στο πόδι και έμεινε ανάπηρος ένας πολύ καλός μου φίλος Σαλονικιός, ο Γεώργιος Αβραμίδης, ο οποίος στην κατοχή βοήθησε πολύ την αδερφή μου Γιολάνδα. Την είχε κρυμμένη στο σπίτι του για μεγάλο χρονικό διάστημα ώσπου να ανέβει στο βουνό. Ένας Γεωργούλης από το Παγγαίο σκοτώθηκε από βλήμα βόμβας αεροπλάνου στην άσφαλτο. Και έτσι, βουνό βουνό, περάσαμε από την κατεστραμμένη Λάρισα, Λαμία, Δομοκό και φτάσαμε στην Αθήνα.

Προηγούμενα άρθρα του ιστολογίου για τις 28 Οκτωβρίου 1940 και τον πόλεμο στην Αλβανία:

Η πρώτη μέρα του πολέμου (αναμνήσεις του πατέρα μου)

Το μεγάλο ταξίδι της χωριατοπούλας Ρετζινέλας (η ιστορία του τραγουδιού ‘Κορόιδο Μουσολίνι’)

Ένας ποιητής σε μέρες πολέμου (από το ημερολόγιο του Σεφέρη)

Περνώντας το Πλατύ Ποτάμι (για το βιβλίο του Γιάννη Μπεράτη)

Τι σας έφταιξε ο φασισμός; (ένα επεισόδιο από τα μετόπισθεν σε αναμνήσεις Βάρναλη, Πανσέληνου, Σεφέρη)

Το μεγάλο «Όχι» (χρονογράφημα του Βάρναλη)

Το χιούμορ του τελεσιγράφου (χρονογράφημα του Βάρναλη)

Και πάλι για τον ανύπαρκτο ήρωα Κωνσταντίνο Κουκίδη (προσπάθεια ανασκευής του γνωστού μύθου)

143 Σχόλια to “Μωυσής Μπουρλάς: Στην Αλβανία”

  1. Ωραίο θέμα!

  2. Γς said

    Καλημέα
    ή μάλλον
    καλοαύριο

    >Μια και αύριο έχουμε την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου

  3. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ για τα πρωτα σχόλια και τη διόρθωση -χτες το έγραψα…🙂 !

  4. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,
    συμφωνώ 100% με τον σκύλο (#1) κι ευχαριστίες στην Μαρία για την πληκτρολόγηση!
    #2 (τέλος):🙂
    Γς, πήγαινε στην παρέλαση του σχολείου σου🙂 κι άσε τις κοπάνες🙂

    γμτ, με τον παλιόκαιρο τους τα χάλασε σήμερα …. Φίδια βγάζει πάλι η θάλασσα σήμερα

  5. gpoint said

    Καλημέρα

    ωραίο…και μου θυμίζει κάποιες ανάλογες διηγήσεις του πατέρα μου

  6. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    Πάω κι εγώ να περπατήσω μερικές ωρούλες, παρά τον καιρό

  7. Γς said

    4:

    >Φίδια βγάζει πάλι η θάλασσα σήμερα

    Και θυμήθηκα το φίλο μας το Φειδία
    Μπουρλάς κι αυτός.

  8. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πολύ ωραίο θέμα και πολύ καλογραμμένο.
    Τι ταλαιπωρίες, τι βάσανα τράβηξαν αυτοί οι άνθρωποι…Κι έμειναν αμνημόνευτοι, άγνωστοι στρατιώτες που έκαναν το καθήκον τους, αλλά, προς Θεού, να μην είμαστε άδικοι, το Όχι το είπε ο Μεταξάς, την Ελλάδα τη διπλασίασε ο Βενιζέλος, τη Θεσσαλονίκη την απελευθέρωσε ο στρατηλάτης διάδοχος Κωνσταντίνος. Μόνοι τους, που θα ‘λεγε κι ο Μπρεχτ; Τιμή και δόξα, λοιπόν, στους Μπουρλάδες, που χτίσαν με το αίμα τους και τα κομμένα τους ποδάρια τα αγάλματα και την υστεροφημία των Μεταξάδων, τιμή και δόξα και στον καημένο τον Τομάσο, που έχασε το μάτι του, γιατί έτρεξε προς την ελευθερία…Τι ν’ απέγινε, άραγε;

  9. LandS said

    Δεν είναι αρνητής του Ολοκαυτώματος; Μπορεί. Υπάρχουν και οπαδοί εξάλλου.

  10. Θυμάμαι μια εκπομπή της Έλενας Ακρίτα, που έπαιρνε συνέντευξη από το Γεώργιο Ράλλη. Κι έλεγε, ο καημένος, πως μετά την κατάρρευση του μετώπου, ως έφεδρος ανθυπολοχαγός, γυρνούσε από τα βουνά με το άλογό του. Και όταν εκείνο τραυματίστηκε, αφού δεν υπήρχαν κτηνιατρικές υπηρεσίες, ο Ράλλης υποχρεώθηκε να το σκοτώσει με το περίστροφό του για να το απαλλάξει από τον πόνο. Κι όπως το διηγιόταν, τσουπ! ένα δάκρυ.

  11. Suitonios said

    Για του Εβραίους που πήγαν στο Ισραήλ, μη ξεχνάμε τον Αβράαμ Μπεναρόγια που το 1953 μετανάστευσε στο νεοσύστατο τότε κράτος του Ισραήλ και εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Τελ Αβίβ μέχρι το 1979 που πέθανε σε ηλικία 92 ετών.

  12. Λεύκιππος said

    …..Ο Μπουρλάς εκεί δούλεψε τορναδόρος, έγινε μέλος του ΚΚ, μοίραζε την ελληνική εφημερίδα του κόμματος στα ελληνικά χωριά των παραλίων του Ισραήλ,

    Υπήρχαν (υπάρχουν) ελληνικά χωριά στο Ισραήλ;

  13. geobartz said

    Θυμήθηκα μια παλιότερη διήγησή μου, σ’ αυτό το ιστολόγιο, από την επιστράτευση του ’74. Τα ίδια πράγματα. Τηρουμένων ων αναλογιών βέβαια. Εμείς (ευτυχώς) δεν πολεμήσαμε. Κατά τα λοιπά, όλοι, από τον Μεταξά μέχρι τον Μωυσή Μπουρλά, πρέπει να κρίνονται αυστηρά μεν, χωρίς μίσος δε. Και φυσικά, όπου έπραξαν καλώς να τους το αναγνωρίζουμε και όπου χρειάζεται να τους κατακρίνουμε.
    Και μια άλλη παρατήρηση: Ας σκεφτούμε τους στρατιώτες από τη Μακεδονία και Θράκη, που καλούνταν να πολεμήσουν στο μέτωπο της Αλβανίας, όταν πληροφορήθηκαν ότι η ιδιαίτερη πατρίδα τους είχε καταληφθεί από τους Γεμανοβουλγάρους. Άραγε, η τότε στρατιωτική ηγεσία είχε λάβει υπόψη την ψυχολογική κατάσταση αυτών των στρατιωτών. Που θα είχαν το νου τους; Στο να πολεμήσουν με τους Ιταλούς ή στο τί γίνεται με τις οικογένειές τους;

  14. 13

    Υπήρχαν (υπάρχουν) ελληνικά χωριά στο Ισραήλ;

    Πρέπει να αναφέρεται στα χωριά όπου εγκαταστάθηκαν οι επιζήσαντες Έλληνες εβραίοι, μετά τον πόλεμο. Αυτοί και οι απόγονοί τους, πλέον, έχουν αφομοιωθεί.

  15. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Εξαιρετικότατο! «Η σανίδα για τη γέφυρα» αυτό νιώθω πως θα συμπυκνώνει στη μνήμη μου το σημερινό.Ευχαριστούμε Νικοκύρη, ευχαριστούμε Μαρία.

  16. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    9.>>άγνωστοι στρατιώτες που έκαναν το καθήκον τους

    ΤουΜανώλη
    Η Ελένη προαισθάνεται κάτι κακό για το Μανώλη της που πολεμά στην Αλβανία. Μόλις έχουν παντρευτεί και εκείνος έχει κιόλας φύγει για το μέτωπο. Σε λίγο μαθαίνει το μαντάτο.
    -Στην πέρα μπάντα του χωριού έρχουνται στρατιώτες
    μπας κι έρχεται ο Μανώλης μου κι έχω κλειστές τσι πόρτες
    Γειτόνισσες γειτόνισσες ίντα ‘χετε και κλαίτε
    πράμα ‘χει ο Μανώλης μου και ‘τε δε μου το λέτε
    Μα πήγα ‘γω και στο γιαλό επήγα και στη μάντρα
    κι εκλαίγανε τα πρόβατα μα δεν κατέχω γιάιντα
    επήγα εγώ και στο γιαλό επήγα και στη βρύση
    κι εκλαίγανε τα πρόβατα ποιος να τα ξεσταλίσει
    Μανώλη που σου βάλανε προσκέφαλο λιθάρι
    τάξε πως δεν εκέντησα ποτέ μου μαξιλάρι
    Μανώλη που σου βάλανε για σκέπασμα τα χιόνια
    τάξε πως δεν εκέντησα ποτέ μου εγώ σεντόνια
    Μανώλη που σε θάψανε με ρούχα ματωμένα
    κι εγώ ‘χω τα γαμπρίκια σου ακριβοστερεμένα
    Και πούθα βρω ένα μερακλή Μανώλη σα και σένα
    να δώσω τα στιβάνια σου τα ομορφοζαρωμένα.
    και πού θα βρω ένα μερακλή Μανώλη ωσά και σένα
    να δώσω τα σαλβάρια σου τα χρυσοκεντημένα.
    Μανώλη τα γαμπρίκια σου σε ποιον να τα χαρίσω
    και πού θα βρω ένα μερακλή να του τα χαλαλίσω
    Μανώλη μου Μανώλη μου χίλιες φορές Μανώλη
    κι όντε θα σ’ αναστορηθώ το αίμα μου μαργώνει.
    Μανώλη μου Μανώλη μου πώς θα το νταγιαντήσω
    και πώς θα πιάσω κόσκινο στάρι να κοσκινίσω
    Μανώλη μου Μανώλη μου πώς θα το νταγιαντήσω
    και πώς θ’ ανάψω τη φωτιά κόλλυβα να σου ψήσω
    Μανώλη δε σου πρέπουνε κόλλυβα με σιτάρι
    μόνο με τσι λεμοναθούς γιατ’ ήσουν παλληκάρι
    Τα μπράτσα σου τα στριφωχτά με τα κοντά μανίκια
    σ΄τση Αλβανίας τα βουνά τα τρώνε τα σκουλήκια
    Μανώλη ανε ξανοίξωμε ακόμη στην αυλή μας
    θα βρούμε καλορίζικα ΄που τη στεφάνωσή μας

    Γειτόνισσες γειτόνισσες προβάλετε να ιδείτε
    και το «καλώς τα δέχτηκα» ελάστε να μου πείτε…

  17. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Στοκόκκινο 105.5 τώρα ο Κράου.

  18. Με την ευκαιρία, να θυμήσουμε πως τα οστά των στρατιωτών, που έπεσαν στην Αλβανία, ακόμα είναι θαμμένα εκεί πάνω.
    Και να συμπαρασταθούμε στον καημένο τον Νικόλα τον Φίλη

  19. LandS said

    11 Είσαι και συ ρε αδερφάκι μου…

  20. LandS said

    8. Σχετικόν http://www.avgi.gr/article/10811/7587148/men-empisteuesai-ta-empisteutika-

  21. Γς said

    5:

    >ωραίο…και μου θυμίζει κάποιες ανάλογες διηγήσεις του πατέρα μου

    http://caktos.blogspot.gr/2014/09/blog-post_8.html

    Εμένα μου θύμισε τις αφηγήσεις του πατέρα μου από την Θεσσαλονίκη [Σέδες, Αεροπορία] και μετά στο στρατό ξηράς, οδηγός στην Αλβανία.

    “Και ξαφνικά εμφανίζονται ιταλικά αεροπλάνα.

    Σταμάτησα το φορτηγό και τρέξαμε να καλυφτούμε στο δάσος δίπλα.

    Ομως αμέσως πήγα πίσω στο αυτοκίνητο. Μεταφέραμε και πέντε έξι Ιταλούς τραυματίες. Ακρωτηριασμένους από κρυοπαγήματα.

    Φώναζαν “Αγιούτο, Αγιούτο!”.

    Εβαλα μπρος και έκρυψα το φορτηγό κάτω από μια γέφυρα. Κάθησα μαζί τους.

    Εκλαιγαν. Κι έκλαιγα κι εγώ”

    Και σκούπιζε τα δάκρυά του την ώρα που μου τα έλεγε…

  22. Γιάννης Κουβάτσος said

    18. Τι αριστούργημα είναι αυτό, βρε Έφη!
    Και το περιστατικό με τη σανίδα φανερώνει την καραβανάδικη νοοτροπία σ’ όλο της το μεγαλείο. Βιάστηκε να τον κατσαδιάσει και να τον τιμωρήσει αναπολόγητο. Σαν να τη βλέπω τη σκηνή: τον Μπουρλά να προσπαθεί να ψελλίσει την αλήθεια και τον ταγματάρχη να ωρύεται και ν’ αφρίζει. Ευτυχώς, δεν ήταν όλοι οι αξιωματικοί έτσι. Ήταν κι αυτοί που μοιράζονταν την κουραμάνα και τις κακουχίες με τους φαντάρους, τα παιδιά τους. Άλλοι αφανείς ήρωες.

  23. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Τίτλος
    ΣΑΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙ…
    Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΜΑΡΓΑΡΗΣ

    Περιγραφή Περιεχομένου
    Μέσα από την εκπομπή «ΣΑΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙ» και το επεισόδιο «Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΜΑΡΓΑΡΗΣ» μεταφερόμαστε στην περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου ο ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΜΑΡΓΑΡΗΣ, συνταξιούχος ταχυδρομικός σήμερα, κατατάσσεται ως έφεδρος ανθυπολοχαγός της στρατιωτικής ταχυδρομικής υπηρεσίας. Το ταχυδρομείο στο οποίο εκτελεί τα καθήκοντα της στρατιωτικής του θητείας βρίσκεται στην ΚΟΡΥΤΣΑ και στεγάζεται σε ένα κινηματογράφο. Ο ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΜΑΡΓΑΡΗΣ καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας του αναλαμβάνει την προστασία του ταχυδρομικού ταμείου, περιγράφοντας τις δυσκολίες που αντιμετώπισε. Το ελληνικό κράτος για να τιμήσει τη γενναιότητα και την προσφορά του στην πατρίδα, απένειμε σε αυτόν μετάλλιο ανδρείας.

    http://archive.ert.gr/68685/

  24. 25

    Σπεύδε βραδέως!

  25. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γιὰ νὰ λέμε καὶ τοῦ στραβοῦ τὸ δίκιο, τὸ ὄχι ἤ μᾶλλον τὸ «alors c’est la guerre» τὸ εἶπε ὁ γερμανοσπουδαγμένος, ἀκροδεξιὸς, φιλομοναρχικὸς, δικτάτορας Μεταξάς. Οἱ προηγούμενοι χαρακτηρισμοὶ περιγράφουν τὸ ποιὸν του. Πρέπει ὅμως νὰ τοῦ ἀναγνωρίσουμε πὼς τελικὰ αὐτὸς πῆρε τὴν ἀπόφαση τὴν κρίσιμη στιγμὴ. Καὶ κάτι ἄλλο. Παρὰ τὰ πενιχρὰ οἰκονομικὰ (καὶ ἐκείνης) τῆς ἐποχῆς, ὑπῆρχε προετοιμασία γιὰ τὸν πόλεμο. Εἶχε γίνει, μυστικὰ, μερικὴ ἐπιστράτευση (μετὰ τὸν τορπιλισμὸ τῆς Ἕλλης) καὶ ὑπῆρχαν ἀρκετὲς στρατιωτικὲς μονάδες στὴν περιοχὴ. Αὐτὰ ἦταν ἡ ἀφετηρὶα γιὰ τὶς στρατιωτικὲς ἐπιτυχίες ποὺ ἀκολούθησαν καὶ ὄχι κάποιο θαῦμα τῆς Παναγιᾶς ποὺ θά ‘λεγε καὶ ὁ Ἄγγελος Ἀναστασιάδης. Φυσικὰ μὲ τὸν ἡρωισμὸ τῶν ἁπλῶν φαντάρων (ὅπως ὁ Μπουρλὰς) καὶ τῶν ἀξιωματικῶν στὴν πρώτη γραμμὴ.
    Αὐτὰ τὰ γράφω, ὄχι γιὰ νὰ ἐξυμνήσω τὸν δικτάτορα, ἀλλὰ γιὰ νὰ τονίσω τὴν ἀνεπάρκεια τῶν σημερινῶν ἡγετῶν, ἀπὸ τὸ Γιωργάκη μέχρι τὸν Τσίπρα, στὸ χειρισμὸ τῶν κρίσιμων καταστάσεων ποὺ ἀντιμετωπίσαμε καὶ ἀντιμετωπίζουμε σήμερα.
    Ξέχασα καὶ κάτι ἄλλο, πιὸ σημαντικὸ: Τὴ συσπείρωση καὶ τὴν πάνδημη συμμετοχὴ τοῦ λαοῦ. Καὶ ὄχι τὴν πόλωση καὶ τὸν διχασμὸ ποὺ καλλιεργοῦν οἰ σημερινὲς ἡγεσίες γιὰ νὰ πάρουν τὴν καρέκλα (ἤ καλύτερα τὴν κουτάλα) τῆς ἐξουσίας.

  26. Γιάννης Κουβάτσος said

    26. Τι μου θυμίζεις!
    Στην 902 Βάση Στρατιωτικού Ταχυδρομείου υπηρέτησα ως φαντάρος και το σπεύδε βραδέως κάποιοι από εμάς το είχαν αναγάγει σε τρόπο της στρατιωτικής τους ζωής. Ορισμένοι κακοπροαίρετοι το λένε και λούφα. 😉

    Εν τω μεταξύ, στην παρέλαση της Θεσσαλονίκης, ο συμπαθέστατος αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας, που είναι επιφορτισμένος με την περιγραφή των ζογκλερικών ελιγμών του Εφ 16, δίνει τον λόγο στην «αυτού εξοχότης, τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας». Αλλά αυτά, αύριο. 😊

  27. Είχε κατασκευάσει και τη Γραμμή Μεταξά, αλλά τα στατικά οχυρά νοοτροπίας Α΄ Π.Π. αποδείχθηκαν άχρηστα ενάντια στον επιθετικό πόλεμο κίνησης που έκαναν οι Ναζήδες.

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%BC%CE%AE_%CE%9C%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BE%CE%AC

  28. Ομορφύνανε και οι αρχιλοχίες. Στον καιρό μου δεν ήταν έτσι.

  29. Pedis said

    Ν/κύρη, θαυμάσια επιλογή.

  30. Ο Μπουρλάς πρέπει να ήταν ήδη φακελλωμένος για να τον βάλουν σκαπανέα, μπροστά από το πεζικό.
    Δεδομένου ότι το 1940 ήταν 22 χρονώ, ξέρουμε αν είχε ήδη υπηρετήσει κι επιστρατεύτηκε;
    Κι αν είχε υπηρετήσει, είχε κάνει σε κάναν πειθαρχικό λόχο, όπως στο Καλπάκι;

  31. Pedis said

    Κυκλοφορεί στα σόσιαλ μίντια ένα παραπολιτικό σχόλιο από την (ηλεκτρονική) Αυγή που μετά κατέβηκε.
    Πρόκειται για επετειακό του ΟΧΙ. Είναι λίγο μεγαλούτσικο, αλλά μέσες άκρες έλεγε:

    «Να μην ήταν οι Άγγλοι να κάνουν μάγκα τον Μεταξά!
    Κι ότι αν πέρσι τον Ιούλη είχαμε κι εμείς τη στήριξη Ομπάμα, όπως τώρα, ποιος μας έπιανε!
    »

    Δεν κατάλαβα γιατί κατέβηκε. Δεν λέει ψέμματα. Ούτε για το πρώτο ούτε για το δεύτερο.

    Απλώς ο Μεταξάς ήταν τυχερό τσουτσέκι και η … υστεροφημία του, σώθηκε, τουλάχιστον, από τούτο, δεν χρεώθηκε το ΝΑΙ.

  32. Και πλυντηριάκι βάζουμε άμα λάχει!

    http://www.lifo.gr/articles/book_articles/107583

  33. Γιάννης Κουβάτσος said

    35: Όταν ακούμε και διαβάζουμε για ψύχραιμη αποτίμηση, μακριά από πολιτικές εμπάθειες, ε, μυρίζει πλυντηριάκι. Άλλο είναι να προσπαθείς, όσο μπορείς, να είσαι ειλικρινής κι άλλο να το παίζεις καθαρός επιστήμων υπεράνω παθών και σκοπιμοτήτων.

  34. spatholouro said

    33
    Πάντως, ο πειθαρχικός ουλαμός Καλπακίου είχε κλείσει από το 1934, οπότε δεν βγαίνουν ηλικιακά τα πράγματα.

  35. gpoint said

    # 27

    Μεγάλη μου απορία γιατί το είπε γαλλικά. Τόσα χρόνια εξορία στην Ιταλία να μη μάθει δυο κουβέντες να του την βγει του πρέβυ ;

    Πέρα από την πλάκα όμως επειδή μας διαβάζουν και νεώτεροι μην τον χαρακτηρίζεις με έννοιες που διαφορετική σημασία είχαν τότε και άλλη σήμερα. Π.χ. ο Μεταξάς διορίστηκε δικτάτωρ δεν κατέβασε τα τανκς όπως ο Παπαδόπουλος που γνωρίζουν οι νέοι, αλλ9 το φιλομοναρχικός όταν έχις βασιλιά κι άλλο σήμερα που δεν έχουμε κ.λ.π.

  36. 38

    Όντως δεν βγαίνει. Ευχαριστώ.

    39

    Τα γαλλικά ήταν η γλώσσα της διπλωματίας, λένε. Κι άμα του μιλούσε με κουτσοιταλικούλια θα ακουγόταν σα χαζό. Οπότε μίλησε σε μια γλώσσα που καταλάβαιναν και οι δύο αλλά δεν ήταν η μητρική κανενός.

  37. Γς said

    29:

    >Είχε κατασκευάσει και τη Γραμμή Μεταξά, αλλά τα στατικά οχυρά νοοτροπίας Α΄ Π.Π. αποδείχθηκαν άχρηστα ενάντια στον επιθετικό πόλεμο κίνησης που έκαναν οι Ναζήδες.

    Οπως άχρηστη αποδείχτηκε, την ίδια εποχή, η απείρως μεγλύτερη Γραμμή Μαζινό

    https://en.wikipedia.org/wiki/Maginot_Line

  38. Και η γραμμή Ζίγκφριντ (του Α΄Π.Π.) που δεν κατάφερε να εμποδίσει τους συμμάχους

    https://en.wikipedia.org/wiki/Siegfried_Line

  39. Suitonios said

    #39 Και μάλιστα με «πράσινο φως» από Παρίσι, απ τον εξόριστο και «εχθρό» Βενιζέλο….

  40. Ενδιαφέρον

    https://www.thepressproject.gr/article/101940/I-apagoreumeni-ekthesi-gia-ton-polemo-tou-40

  41. Σουμέλα said

    Όταν το διάβασα το βιβλίο πριν 5-6 χρόνια θυμάμαι είχα συγκινηθεί τόσο πολύ που τηλεφώνησα στο Ισραηλίτικο Γηροκομείο γιατί ήθελα να του μιλήσω, δεν τα κατάφερα. Μου έμεινε μια πίκρα κι έτσι άρχισα να ψάχνω παρόμοια βιβλία και ανακάλυψα πολλές μαρτυρίες από τις εκδόσεις βιβλιόραμα http://www.bibliorama.gr/?contentid=57 .
    Μέσα σε αυτά και το «Διπλό βιβλίο» μαρτυρία της Σταματία Μπαρμπάτση επιμέλεια Τασούλα Βερβενιώτη.

    Πολύ καλό το άρθρο και σήμερα και επίκαιρο λόγω της κατάστασης στη Συρία και στη Μοσούλη.
    Σουμέλα

  42. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    29.Σκύλε, στη Βίκι το λήμμα για τα οχυρά Μεταξά βγαίνει λειψό μετά το ενδιαφέρον λινκ σου στο 44 :
    Τα φαραωνικά οχυρά του Μεταξά
    {…}τα οχυρά Μεταξά καθώς δεν ανταποκρίνονταν στη σύγχρονη οχυρωματική, κόστιζαν δυσανάλογα πολλά χρήματα, ήταν ακατάλληλα για το σκοπό που κατασκευάστηκαν, ενώ μέχρι και τη γερμανική επίθεση δεν είχαν καν ολοκληρωθεί.{…}

    Πρέπει κάποιος εθελοντής να συμπληρώσει με αυτά δίνοντας την πηγή Καθενιώτη

  43. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Το πρώην στρατόπεδο στο Καλπάκι έγινε κέντρο φιλοξενίας προσφύγων. Γραμμή άμυνας τότε,γραμμή αναμονής τώρα.

  44. Σωστά,

    ας βάλομε και μια φωτό από το Οχυρό Εχίνου. Που την έχομε ξαναβάλει, νομίζω

    http://valiacaldadog.blogspot.gr/2009/05/blog-post_03.html

  45. Και η Μπαογκτσήδικη σοφία της ημέρας.

  46. 26,
    Το προφητικό λογότυπο με το πετούμενο θυμίζει κάτι σαν

    Τουΐτε Παίδες Ελλήνων!

  47. 46,
    Ντυμένο στο χακί, τον λες και χάκερ!

  48. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    39. Ἦταν φιλομοναρχικὸς σὲ ὁλόκληρη τὴ διάρκεια τοῦ Ἐθνικοῦ Διχασμοῦ καὶ μαζὶ μὲ τὸν Κονδύλη ἧταν ἀπὸ τοὺς πρωτεργάτες τῆς ἐπαναφορᾶς τῆς μοναρχίας μὲ τὸ νόθο δημοψήφισμα τοῦ 1935. Γιὰ τὴν Δικτατορία τῆς 4ης Αὐγούστου δὲν χρειάστηκε νὰ κατεβάσει τὰνκς ἐπειδὴ ἦταν ἤδη πρωθυπουργὸς, διωρισμένος ἀπὸ τὸν Γεώργιο. Ἁπλῶς κύρηξε στρατιωτικὸ νόμο. Κατὰ τὴ διάρκεια τῆς δικτατορίας του (1936–1941) προσπάθησε νὰ μιμηθεῖ τοὺς δικτάτορες τῆς ἐποχῆς, ὀργανώνονταςτοὺς φαλαγγίτες τῆς ΕΟΝ (‘Εθνικὴ Ὀργάνωσις Νεολαίας) καὶ φυλακίζοντας ἤ ἐξορίζοντας τοὺς πολιτικοὺς του ἀντιπάλους. Ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς «συνήθεις» ἀριστεροὺς, ποὺ γέμισαν τὶς φυλακὲς καὶ τὰ νησιὰ, ἐξόρισε καὶ πολλοὺς ἀστοὺς πολιτικοὺς. Γιὰ παράδειγμα στὰ Θερμιὰ ἐξορίστηκε ὀ Παναγιώτης Κανελόπουλος.

  49. Γς said

    Chrysiida Dimoulidou στο ΦΒ:

    MΗΠΩΣ ΕΧΕΤΕ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΩΣΗ ΟΤΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΠΕΡΝΑΕΙ ΠΟΛΥ ΓΡΗΓΟΡΑ;;;;
    Αν είστε απο αυτούς που νομίζετε ότι ο χρόνος περνάει πολύ γρήγορα και
    δεν καταλαβαίνετε πότε μπαίνει και βγαίνει η εβδομάδα, αν πιστεύετε
    ότι κάτι περίεργο και μυστηριακό πλανάται στην ατμόσφαιρα, κυρίως τα
    βράδια, αν έχετε την εντύπωση πως αντιλαμβάνεστε περίεργες δονήσεις,
    αν ψάχνεται για κάτι απροσδιόριστο αλλά δεν γνωρίζετε τι είναι, τότε
    να ξέρετε πως όλα αυτά οφείλονται στο ιερό αστέρι των Ελλήνων τον
    Σείριο. Απο το 1983 και μετά η κοσμική του ακτινοβολία που απέχει απο
    την γη 8,7 έτη φωτός, πέφτει καθέτως προς την γη και οι κοσμικές
    ακτινοβολίες εισέρχονται στην γη μέσω των ηλεκτρομαγνητικών διαύλων
    (αστρικές πύλες). Η Ελλάδα διαθέτει 5.679 αστρικές πύλες και μερικές
    άλλες εκατοντάδες ο υπόλοιπος πλανήτης!!! Με λίγα λόγια σχεδόν όλη η
    κοσμική ακτινοβολία του Σείριου εισέρχεται μέχρι και σήμερα στην
    περιοχή μας και γι αυτό τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα έχει ήπιους
    χειμώνες, ενώ όλα τα άλλα κράτη γύρω μας είναι παγωμένα. Αυτός είναι
    και ο λόγος που τα τελευταία χρόνια βλέπουμε μια αναβίωση του αρχαίου
    ελληνικού πνεύματος και όλο και περισσότεροι Έλληνες ενδιαφέρονται για
    τους προγόνους μας. Αυτό και πολλά αλλά συμβαίνουν επειδή η μνήμη μας
    ήταν μπλοκαρισμένη. Όμως από το 1972 και μετά το μπλοκάρισμα αυτό
    σταδιακά άρχισε να καταστρέφεται. Γι αυτό αρχίζουμε να ζητάμε να
    μαθαίνουμε πράγματα που πριν δεν μας ενδιέφεραν… σταδιακά η δύναμη του
    Σείριου θα γίνεται εντονότερη και θα επηρεάζει όλο και περισσότερους
    Ελληνες ή τουλάχιστον αυτούς που κατοικούν στον ιερό αυτό τόπο. Γιατί
    η Ελλάδα είναι ιερός τόπος. Κάποιοι με νύχια και δόντια προσπαθούν να
    το αποτρέψουν όμως δεν θα καταφέρουν πολλά. Στα επόμενα χρόνια οι
    Έλληνες θα γυρίσουν την πλάτη στην εκκλησία και θα στραφούν προς τις
    αρχαίες ρίζες τους και την δύναμη που αντλούν μέσα από αυτές… γιατί η
    Ελλάδα είναι φως…

  50. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    54. Γιάννη, ἔτσι ἐξηγεῖται γιατὶ δὲν τῆς ἔδωσαν τὸ Νόμπελ. Ἐπειδὴ ἐμεῖς παίρνουμε ὅλη τὴν ἀκτινοβολία τοῦ Σείριου εἶναι ἄνιση ἡ σύγκριση τῶν ἐλλήνων λογοτεχνῶν μὲ τοὺς ὐπόλοιπους. Ἔτσι μᾶς βγάζουν ἐκτὸς συναγωνισμοῦ. Σὰν νά ‘μαστε ντοπὲ ἕνα πράμα.

  51. Γιάννης Ιατρού said

    54: Γς
    Και που να διαβάσεις τα άλλα βιβλία της, όποως ο Θ.Τ. …🙂

  52. Ε, αφού βάλατε μέχρι και τη Χρυσηίδα, ας υπενθυμίσομε ποιός μας έσωσε από τους Ιταλοί και τους Γερμανοί!

  53. Γιάννης Κουβάτσος said

    54, 56: Δεν μπορεί να είναι τόσο ανόητοι, ρε παιδιά. Έχουν συνεννοηθεί και μας τρολάρουν. Βάταλος, Τζήμερος, Δημουλίδου, μια τρολοπαρέα. Αν όχι, τι να πω…Χειροτερεύουν επί τα βελτίω, που λέγαμε. 😊

  54. 58

    Μα οι άνθρωποι αυτοί δεν ζούν στην κοινωνία, φίλε μου. Δεν αλληλεπιδρούν με τους ανθρώπους. Κλειδωμένοι στον γυάλινο πύργο τους, συνομιλούν μόνο με τον κρυστάλλινο καθρέφτη της αυταρέσκειάς τους.

    Πωπωωπωωω, τι είπα πάλι!

  55. Γιάννης Κουβάτσος said

    57. Εδώ όμως, Σκύλε, κάνεις φάουλ, αφού αναπαράγεις τρολαρίσματα που γελοιοποιούν ένα εθνικό σύμβολο. Εξηγούμαι: στην ανάρτηση, ο ήρωας Πρέκας βρίσκεται στη μέση και δεξιά (πού αλλού θα ήταν ένας ήρως;). Αριστερά (πού αλλού;) βρίσκεται ο έκφυλος Πρέκας, που εκμεταλλεύεται τη στολή του πιλότου, τη γοητεία του και το πολεμικό του παρελθόν, για να ρίξει στις φλοκάτες την αλλοδαπή γκόμενα, κερατώνοντας την πιστή Πηνελόπη Τσοπέη. Νομίζω πως πρέπει να αποκρύπτουμε τις ανθρώπινες αδυναμίες των ηρώων, ώστε να μην κλονίζεται η εμπιστοσύνη της νέας γενιάς στα εθνικά σύμβολα.

  56. 60

  57. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια!

    13-15 Δεν έχω πρόχειρο το βιβλίο, αλλά πρέπει να ήταν πρόσφατα εγκατεστημένοι από την Ελλάδα. Παραλιακά χωριά, ψαράδικα, κοντά στη Χάιφα.

    20 Πρβλ το μυθιστόρημα του Ισμαήλ Κανταρέ, Ο στρατηγός της στρατιάς των νεκρών, με έναν Ιταλό στρατηγό που πηγαίνει περί το 1960 να πάρει τα οστα των Ιταλών πεσόντων

    53 Ο Μιχαλακόπουλος μάλιστα πέθανε στην εξορία. Το καθεστώς της 4ης Αυγούστου πάντως (όχι ο Μεταξάς, που είχε πεθάνει) βαρύνεται και με το έγκλημα ότι παρέδωσε Έλληνες κομμουνιστές στους Γερμανούς.

  58. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Στο κόκκινο 105.5, ζωντανή μαρτυρία από την Αντίσταση.

  59. Πολύ καλό και όντως, άριστη η επιλογή.
    Το ότι το Ισραήλ απελευθέρωσε εξόριστους Εβραίους και τους πήρε στο νέο κράτος δεν το ήξερα.

  60. Για τον Μεταξά η αλήθεια είναι ότι ήταν Γερμανόφιλος και φασίστας αλλά είχε δει το πολιτικό μέλλον της Ελλάδας στενά δεμένο με εκείνο της Αγγλίας.

    Επίσης είναι αλήθεια και δεν το γνωρίζουν πολλοί ότι προσπάθησε με νύχια και με δόντια να κρατήσει την ελλάδα ουδέτερη. Σ αυτό είχε μέχρις ενός σημείου σύμμαχο το …Χίτλερ, ο οποίος έκανε και προτάσεις ανακωχής στους Ιταλούς. Οι Γερμανοί δεν ήθελαν να ανοίξει εκείνη τη στιγμή μέτωπο στα Βαλκάνια. Το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να σιγουρέψουν το πετρέλαιο της Ρουμανίας που θα το χρειάζονταν για την εισβολή στη Σοβιετική Ένωση. Ο Μουσολίνι κινήθηκε μόνος του εναντίον της Ελλάδας. Όταν το έμαθε ο Χίτλερ έγινε έξαλλος.

    Διάβασα ένα ενδιαφέρον βιβλίο πάνω στη διπλωματική ιστορία της εποχής, στηριγμένο στα επίσημα έγγραφα και την αλληλογραφία των πολιτικών και διπλωματών, ενός Αννίβα Βελλιάδη, πρέσβη, με τίτλο Μεταξάς-Χίτλερ. Εκεί φαίνεται πως κατά κάποιο τρόπο ο Μεταξάς δεν μπόρεσε να κρατήσει το προφίλ της ουδετερότητας, όντας από κάτω εντελώς Αγγλόφιλος.

    Η Αγγλία δηλαδή μας χρωστούσε πολλά και ωραία μας ξεπλήρωσε, με τις σφαίρες του Δεκέμβρη. Όμως έτσι είναι η πολιτική, εμείς συνήθως είμαστε αφελείς και περιμένουμε κάτι διαφορετικό.

    Βέβαια, κάποια στιγμή ,όταν έπεσε στα χέρια των Γερμανών η μυστική αλληλογραφία του Γαλλικού επιτελείου και είδαν ότι υπήρχε συνεννόηση με την Ελλάδα, φοβήθηκαν ότι μπορεί οι Σύμμαχοι να καταλάμβαναν τη Θεσσαλονίκη, όπως στον Α’ΠΠ κι από κει να προχωρούσαν προς τη Ρουμανία.

    Ίσως, αναφέρει το βιβλίο, αυτός ήταν ένας παραπάνω λόγος που έκανε το Χίτλερ, ο οποίος είχε πάντα έναν παρανοϊκό φόβο με την περικύκλωση, να επισπεύσει την εκστρατεία του εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης.

    Πάντως, ο Μανιαδάκης είχε μυστική αλληλογραφία με την Γκεστάπο, ακόμα και μετά το Αλβανικό.

    Ο στρατός επί Μεταξά δε φαίνεται να ήταν σε κακή κατάσταση, κυρίως ο οπλισμός. Ο Μποδοσάκης με τις λοβιτούρες του στον Ισπανικό εμφύλιο είχε τεράστια κέρδη και είχε καταφέρει να ανανεώσει τον οπλισμό του Μεταξά (με το αζημίωτο, βέβαια).

    Πλάκα είχαν, όπως πάντα, τα αποσπάσματα από το ημερολόγιο του Μεταξά.

    «Υπόνοιαι…Αγγλία αλλάζει πολιτική… Απέναντί μου; Έτσι φαίνεται. Επευφημίαι προς βασιλέα…Ψυχρότης προς εμέ… Μου φεύγει και ο λαός; Αρχίζει η κατιούσα δι΄εμε; Ψυχική ταραχή μεγάλη… Ύπνος βαρύς…Είναι τίποτε στον αέρα;… Η αβεβαιότης τής προς το καθεστώς μας Αγγλικής φιλίας.

  61. Φαρακος said

    Γρηγόρης Φαράκος*

    Στην κηδεία του Μεταξά εγώ παρευρέθηκα

    «…Το πρωί της 28ης Οκτωβρίου το περίμενα γιατί θα είχα το πρώτο μου μάθημα στο πρώτο έτος του Πολυτεχνείου… Εκείνο που αισθάνομαι μέχρι τώρα –και πιστεύω το αισθάνεται και ο περισσότερος κόσμος από τότε– ήταν ότι η ζωή, γενικά η ζωή και της χώρας και του κάθε ατόμου, χωρίστηκε στα δύο. Στο πριν και το μετά. Κι αυτό κατά τη γνώμη μου καθόρισε και την εξέλιξη όλης της χώρας στα κατοπινά.

    …Η στάση της Σοβιετικής Ενωσης στον ελληνοϊταλικό πόλεμο ήταν διφορούμενη. Επιπλέον, το σοβιετογερμανικό Σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπερντοφ δημιούργησε προβλήματα σε όλα τα κομμουνιστικά κόμματα της Ευρώπης που είχαν ταχθεί κατά του Αξονα…
    …Είναι γνωστό ότι κατοπινά έχει γίνει μια κριτική στο γράμμα του Ζαχαριάδη από τη φυλακή, ότι ήταν υπερπατριωτικό, ότι είχε και άλλες άστοχες εκφράσεις. Αν το προσέξεις δεν έχει ούτε άστοχες εκφράσεις ούτε τίποτα. Μακάρι τη γραμμή αυτή (την ακολούθησε βέβαια το ΚΚΕ στα χρόνια της Κατοχής), μακάρι να την ακολουθούσε ακόμα πιο σταθερά και μόνιμα. Οποια άλλη γνώμη κι αν έχει και ό,τι κι αν σκέφτεται κανείς για τον Ζαχαριάδη, οφείλει να του αναγνωρίσει αυτή τη μεγάλη υποθήκη που άφησε εκείνη τη στιγμή προς τον ελληνικό λαό και προς το κόμμα του…

    …Ο,τι και να πεις για τον Μεταξά, το πρωί της 28ης Οκτωβρίου εξέφρασε το λαϊκό αίσθημα. Και βεβαίως, επειδή και το ΚΚΕ αυτή είχε ως μοναδική κατεύθυνση, με αυτή την έννοια ταυτίζονται… Βεβαίως, αρνιέμαι τους διθυράμβους που συνήθως ακούγονται υπέρ του Μεταξά που είπε το “Οχι”, αλλά και από την άλλη μεριά, δεν μπορώ να δεχθώ αυτή τη συνεχή κριτική των αριστερών, οι οποίοι δεν είπαν ΠΟΤΕ ότι εν πάση περιπτώσει ο Μεταξάς εκείνο το πρωί είπε αυτό που αισθανόταν όλος ο ελληνικός λαός. Και θα πω και κάτι ακόμα: Στην κηδεία του Μεταξά εγώ παρευρέθηκα. Ημουν από εκείνους που με τίποτα δεν τον ήθελα, αλλά παρευρέθηκα. Και παρευρέθηκε πολύς τέτοιος κόσμος…».

    * Ο κ. Γρηγόρης Φαράκος είναι τέως γ.γ. του ΚΚΕ.

    Καθημερινη 28-10-06

  62. gpoint said

    # 53

    Δημήτρη τα ξέρω και δεν τον υπερασπίζομαι. Αλλά ξεχνάς πως το θέμα της βασιλείας ήταν΄τότε υπαρκτό με πολλές παλλινωδίες σχεδόν όλων των πολιτικών, όποιος είχε την εξουσία έστελνε εξορία τους υπόλοιπους, κινήματα κάθε τόσο και η δικτατορία της μόδας σε τόσα ευρωπαϊκά κράτη, κάτι αδιανόητο σήμερα !!!
    Και η ΕΟΝ έγινε ΕΠΟΝ προσθέτοντας ένα γράμμα κι αλλάζοντας το μπλε με πράσινο, μη μου πεις για συνειδητοποιημένη νεολαία, λίγες οι εξαιρέσεις

  63. Μαρία said

    64
    Οι οποίοι όμως εξόριστοι υπέγραφαν δήλωση με την οποία συναινούσαν στην απώλεια της ελληνικής ιθαγένειας. Ο Μπ. διηγείται οτι την υπέγραψε τελικά κάτω απ’ την πίεση των υπόλοιπων.

  64. 54,

    Αρ γιου Σείριους;

  65. Γιάννης Ιατρού said

    69: Απίθανος είσαι ρε Μιχάλη🙂

  66. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    #67.Γιῶργο, τὸ ξέρω πὼς δὲν τὸν ὑπερασπίζεσαι. Οὔτε κι ἐγὼ ἄλλωστε στὸ πρῶτο σχόλιὸ μου (#27). Καλὸ ὅμως εἶναι νὰ βλέπουμε τὰ πράγματα ἀντικειμενικὰ καὶ νὰ μαθαίνουμε. Πιστεύω πὼς ὁ Ἰάκωβος, ὅπως καὶ ὁ Φαράκος παραπάνω, ἀποδίδουν σωστὰ τὰ γεγονότα καὶ τὸ πνεῦμα τῆς ἐποχῆς. Καληνύχτα σὲ ὅλους.

  67. Γιάννης Ιατρού said

    υποστηρικτικά🙂

  68. Γιάννης Ιατρού said

    72 ==> 69

  69. (24-26) Κι εγώ υπηρέτησα στη ΒΣΤ 902, που τότε (1978) βρισκόταν απέναντι απ´ το Σταθμό Λαρίσης, αλλά τέτοιο λογότυπο ποτέ δεν είδα, ούτε «σπεύδε βραδέως» θυμάμαι ποτέ να άκουσα ως σύνθημα του Ταχυδρομικού.

  70. Γιάννης Κουβάτσος said

    Το Σπεύδε βραδέως είναι τρολιά, Άγγελε. 😊

  71. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Να πω μια φρέσκια μικρή ιστορία – «συμβαίνει τώρα» που λέμε🙂
    Δυο τρεις εβδομάδες έβλεπα στο κοινό γραμματοκιβώτιο της πολυκατοικίας, ανάμεσα στους τυποποιημένους φακέλους λογαριασμών και ειδοποιητηρίων,ένα φάκελο με χειρόγραφα μεγάλα συνεχόμενα γράμματα με «μπούκλες» και υπογράμμιση του «Αποστολέας» και «Παραλήπτης»(ανδρικά ονόματα) .Το όνομα του παραλήπτη «Σ.Φ. Καθηγητής» δεν ταίριαζε με των συγκατοίκων αλλά ασφαλώς μπορεί να ήταν κάποιου που δεν ήξερα κι αρχικά δεν έδωσα σημασία. Έβρισκα το φάκελο με το μάτσο της νέας αλληλογραφίας κάθε φορά, για αρκετές,πολλές, μέρες. Κατά καιρούς έχουμε επιστρέψει την αζήτητη αλληλογραφία.Αναλαμβάνει ο κυρ Δημήτρης του ισογείου που παίρνει χαμπάρι τον ταχυδρόμο και του δίνει τα επιστρεφόμενα αλλά εκείνος λείπει ακόμη στο χωργιό του απ΄το καλοκαίρι.
    Πώς μου κατέβηκε, δεν ξέρω,ίσως από τα επιβλητικά παλιοκαιρίτικα γράμματα,ότι είναι κάποιου μεγάλου ανθρώπου και θα περίμενε,μάταια,ίσως κάποια απάντηση τόσες μέρες.Πήρα το φάκελο στο φως και τον παρατήρησα προσεχτικότερα.Ξανακοιτάχτηκα με τα μαυρόασπρα πρόσωπα-γραμματόσημα του Σπύρου Μουστακλή κατάματα και Δημήτρη Οπρόπουλου προφίλ,που σκέπαζαν ένα μέρος απ΄τη διεύθυνση του αποστολέα.
    Η γωνία με το γιακά του Μουστακλή, ανασηκώθηκε εύκολα και διαβάζω κάτω από το χαμόγελό του, ολόκληρο το «Μουζακίου Καρδίτσης». Αυτή η γενική «Καρδίτσης» μου ενίσχυσε την ιδέα ότι είναι κάποιου μεγάλου ανθρώπου και χθες βράδυ επιδόθηκα μέσω ίντερνετ να βρω τον αποστολέα και να τον ενημερώσω πως μένει ανεπίδοτο το γράμμα του.Ξέχασα να πω ότι είχε γράψει και το πατρώνυμό του.Πέτυχα έναν με ίδιο όνομα αλλά με άλλο πατρώνυμο.Τηλεφώνησα,εξήγησα,τον ήξεραν,δεν ήξεραν το τηλέφωνό του,μένει και κάπως μακριά τους,ήταν και αργά η ώρα για επαρχία αλλά αύριο θα τον ενημέρωναν.
    Σήμερα μου τηλεφώνησε.Ένας ευγενής συνεσταλμένος άνθρωπος, όπως τον άκουσα,που αλληλογραφεί τακτικά και χρόνια με τον παλιό φίλο και συμμαθητή του,του στέλνει λέει κείμενά του κλπ. Η διεύθυνσή του Σ.Φ. είναι όντως στο δρόμο μου αλλά έσφαλε αυτή τη φορά στο ένα ψηφίο του αριθμού του σπιτιού του κι έτσι ήρθε σ΄εμάς το γράμμα.Τώρα θα βγω να το ρίξω στο σωστό αριθμό, λίγο παρακάτω. Μου είπε ο αποστολέας από το Μουζάκι, ότι ήσαν τυχεροί που ως μαθητές είχαν έναν σπουδαίο καθηγητή που τους έμαθε ν΄αγαπούν το λόγο και ν΄ασχολούνται με την ιστορία του τόπου τους και γενικά την ελληνική παράδοση, το Βαγγέλη Σκουβαρά :

    «Το 1939 έγινε δεκτός στην Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά έναν χρόνο μετά, με την έναρξη του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, αναγκάστηκε να διακόψει τις σπουδές του για να υπηρετήσει στην Ελληνική Αεροπορία.{…}Με την επάνοδό του από την εξορία στην Αίγυπτο, ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (1947), αλλά αμέσως μετά συνελήφθη για δεύτερη φορά ως αριστερός και εξορίσθηκε στην Μακρόνησο.
    Αμέσως μετά τον Εμφύλιο, ως αριστερός δεν μπορούσε να βρει εύκολα θέση σε δημόσιο σχολείο…»

  72. sarant said

    76 Ωραία ιστορία!

  73. Pedis said

    # 66 – οι οποίοι δεν είπαν ΠΟΤΕ ότι εν πάση περιπτώσει ο Μεταξάς εκείνο το πρωί είπε αυτό που αισθανόταν όλος ο ελληνικός λαός.

    κι από σύμπτωση το ίδιο αισθάνονταν και οι Άγγλοι.

    Ο Φαράκος τι εννοούσε; Ότι σε κάθε περίπτωση ο δικατορίσκος θα εξέφραζε το λαικό, πατριωτικό αίτημα;

    Χωρίς αμφιβολία.

    Και θα πω και κάτι ακόμα: Στην κηδεία του Μεταξά εγώ παρευρέθηκα. Ημουν από εκείνους που με τίποτα δεν τον ήθελα, αλλά παρευρέθηκα. Και παρευρέθηκε πολύς τέτοιος κόσμος….

    Το πήρε το μπράβο τελικά; Κάναν μεγαλόσταυρο; Αν όχι, θάπρεπε.

  74. Ριβαλντίνιο said

    @ 62 γ) Sarant
    Ο Μιχαλακόπουλος μάλιστα πέθανε στην εξορία.

    Ο ήδη άρρωστος Μιχαλακόπουλος εκτοπίστηκε από τον Μεταξά στην Πάρο. Εκεί χειροτέρεψε, μεταφέρθηκε στην Αθήνα και τελικά κατέληξε. Ο λόγος για τον εκτοπισμό ήταν ότι δήθεν διέσπειρε κακόβουλες φήμες για το καθεστώς στο εξωτερικό. Στην πραγματικότητα όμως γιατί προσπαθούσε να πείσει τον βασιλιά να σουτάρει τον Μεταξά και να του αναθέσει τον σχηματισμό υπηρεσιακής κυβέρνησης. Ο Μεταξάς το έμαθε και τα πήρε.
    (Πηγή : Π-Λ-Μπ)

    Το καθεστώς της 4ης Αυγούστου πάντως (όχι ο Μεταξάς, που είχε πεθάνει) βαρύνεται και με το έγκλημα ότι παρέδωσε Έλληνες κομμουνιστές στους Γερμανούς.

    Το καθεστώς Τσολάκογλου δεν είχε καμιά σχέση με το μεταξικό βεβαίως !

    Ο Τσολάκογλου (στις 29/4/1941) έγραφε σε προκήρυξη :

    Οι υπεύθυνοι της εθνικής συμφοράς έφυγαν από τας Αθήνας και εγκατέλειψαν το πάτριον έδαφος.(..) Κυβέρνησιν που ετράπη εις φυγήν ουδέν δικαίωμα έχει να απαιτεί από τον Ελληνικόν Λαόν θυσίας (…)Εφεξής δε μακράν παντός ξένου συμφέροντος και οδηγούμενοι απλώς και μόνον από το ακραιφνές Ελληνικόν συμφέρον (…)

    Διαβάζετε με δική σας ευθύνη :

    Οι διώξεις του Τσολάκογλου κατά των μεταξικών

    http://istoriakatoxis.blogspot.gr/2012/08/blog-post_31.html

    Ένα από τα πρώτα μελήματα της κατοχικής κυβέρνησης του στρατηγού Τσολάκογλου ήταν η δίωξη οποιουδήποτε συνδεόταν με το καθεστώς της 4ης Αυγούστου. Ουσιαστικά μετά τον θάνατο του Ιωάννη Μεταξά στις 29/01/1941 και την δυσμενή τροπή του ελληνογερμανικού πολέμου τον Απρίλιο του ίδιου έτους, το καθεστώς της 4ης Αυγούστου είχε πρακτικά καταρρεύσει.

    Ο Τσολάκογλου προχώρησε στην δίωξη και σύλληψη υπουργών του μεταξικού καθεστώτος κατηγορώντας τους για δοσιλογισμό (!!!) και διαφθορά.
    Συνελλήφθησαν οι υπουργοί Οικονόμου, Ταμπακόπουλος, Νικολαϊδης, Αρβανίτης, Κυρίμης, Αλιβιζάτος, Μαυρουδής, Παπαδήμας, Παπαβασιλείου, Οικονομάκος, Ζαφειρόπουλος, Σπέντζας, Πολυζωγόπουλος, Δουρέντης, Κριμπάς, Μπουρμπούλης. Επίσης συνελήφθη και ο στρατηγός Παπαγός, κατόπιν επιμονής του υπουργού Μπάκου με τον οποίο είχε πολύ κακές σχέσεις, ο αντισυνταγματάρχης Νόμπελης υπασπιστής τόσο του Μεταξά όσο και του Κορυζή, ο καθηγητής της Παντείου Ματζούφας επειδή ήταν γαμπρός του Μεταξά και πολλοί άλλοι.
    Μετά την σύλληψή τους ορίστηκε 20μελή ανακριτική επιτροπή για να αναλάβει την δίωξη των αποκαλούμενων «καταχραστών της 4ης Αυγούστου». Οι δίκες δεν έγιναν ποτέ κατόπιν γερμανικών πιέσεων αφού υπήρχε το ενδεχόμενο να προκληθούν αντιδράσεις, αφού δεν υπήρχαν συγκεκριμένα στοιχεία σεβάρος των συλληφθέντων.
    Παράλληλα με διάταγμα καταργήθηκε η συνταξιοδότηση της χήρας του Ιωάννη Μεταξά, έγιναν γενικότερες εκκαθαρίσεις μεταξικών απ’τον δημόσιο τομέα, διαλύθηκε η ΕΟΝ και κατασχέθηκε η περιουσία της.

    Με αυτόν τρόπο ο Τσολάκογλου χάραξε μία σαφή διαχωριστική γραμμή μεταξύ της κυβέρνησής του και του μεταξικού καθεστώτος. Μία αντίστοιχα αρνητική στάση κράτησε και απέναντι στον βασιλιά Γεώργιο, κάτι που ήταν φυσιολογικό αφού ο μονάρχης στήριζε -επιφανειακά τουλάχιστον- το καθεστώς της 4ης Αυγούστου.

    Το ερώτημα είναι: Για ποιον λόγο ο Τσολάκογλου κράτησε αυτήν την στάση;

    – Ενδεχομένως ο Τσολάκογλου να πίστευε ότι αυτή η αντιμεταξική του στάση θα ικανοποιούσε τους Γερμανούς αφού εκείνοι ήξεραν πολύ καλά ότι το μεταξικό καθεστώς παρά τα εξωτερικά χαρακτηριστικά του ήταν σταθερά προσανατολισμένο προς την Αγγλία, συνεπώς θα τους βόλευε να ξεριζωθεί οτιδήποτε είχε απομείνει από αυτό. Προφανώς ο Τσολάκογλου θα ήθελε να φανεί αρεστός στους Γερμανούς, ώστε να μπορέσει να βρει θετική ανταπόκριση σε άλλα ζητήματα.
    – Ο Τσολάκογλου με την πρωτοβουλία του για σύναψη ανακωχής με τους Γερμανούς τον Απρίλιο του 1941, είχε ήδη διαφοροποιηθεί ολοκληρωτικά απ’την επίσημη κυβερνητική γραμμή που υπαγόρευε την (άσκοπη) συνέχιση του πολέμου. Συνεπώς η ρήξη του με τους πρώην κυβερνώντες (βλ. βασιλιάς και κατάλοιπα του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου αφού ο Μεταξάς είχε ήδη πεθάνει) ήταν ήδη δεδομένη. Στα «Απομνημονεύματά» του όπου περιγράφει με λεπτομέρειες την επιτελική του δράση στον ελληνοϊταλικό πόλεμο, είναι σαφής η δυσαρέσκειά του για την πολιτικοστρατιωτική ηγεσία.
    – Μετά από μία καταστροφή, ο λαός ψάχνει πάντα αποδιοπομπαίους τράγους. Και αυτοί συνήθως είναι οι πρώην κυβερνώντες, εφόσον το καθεστώς τους έχει καταρρεύσει. Έτσι μετά την κατάληψη της Ελλάδας απ΄τους Γερμανούς και την έναρξη της Κατοχής, οι πιο εύκολοι στόχοι για να τους φορτωθούν οι ευθύνες των δεινών ήταν οι αξιωματούχοι του μεταξικού καθεστώτος. Ο Τσολάκογλου πιθανόν να πίστευε ότι με το να στρέψει τα βέλη εναντίον τους θα εναρμονιζόταν με την λαϊκή βούληση και έτσι θα γινόταν περισσότερο αρεστός στον κόσμο.
    Όποια και να ήταν τα κίνητρα του Τσολάκογλου, το αδιαμφισβήτητο ιστορικό γεγονός είναι ότι η κυβέρνησή του όχι μόνο δεν μπορεί να θεωρείται σαν συνέχεια του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου, αλλά απεναντίας ήταν σφόδρα αντιμεταξική.
    Το αν ο Τσολάκογλου έπραξε σωστά ή όχι στο συγκεκριμένο ζήτημα, επαφίεται στην κρίση του καθενός.

    Πηγές:
    «Ήρωες και προδότες στην κατοχική Ελλάδα» του Τάσου Κοντογιαννίδη, σελ.176-8
    » Κατοχή, γερμανική πολιτική διοίκηση στην κατεχόμενη Ελλάδα 1941-1944″ του Αννίβα Βελλιάδη, σελ.63
    «Φως εις το σκότος της Κατοχής» του Νίκου Αντωνακέα, σελ.25-7

    Μερικοί κομμουνιστές απελευθερώθηκαν για να χρησιμοποιηθούν από τους Βούλγαρους, αλλά οι περισσότεροι έμειναν πιστοί στο Kόμμα .

    Απελευθέρωση των Μακεδόνων κομμουνιστών 30/6/1941

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%80%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CE%B8%CE%AD%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B7_%CF%84%CF%89%CE%BD_%CE%9C%CE%B1%CE%BA%CE%B5%CE%B4%CF%8C%CE%BD%CF%89%CE%BD_%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CE%BC%CE%BF%CF%85%CE%BD%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%8E%CE%BD

    Υπάρχουν και άλλα ενδιαφέροντα, αλλά μπαίνετε και διαβάζετε με δική σας ευθύνη, γιατί αυτοί που τα γράφουν είναι της αντίθετης πλευράς. Εσείς λοιπόν θα κρίνετε αν είναι αληθινά και αν τεκμηριώνονται επαρκώς αυτά που αναφέρονται και ποιος τελικά φταίει για την τύχη των Ελλήνων κομμουνιστών :

    https://www.phorum.gr/viewtopic.php?t=221537&p=3928567#p3928549
    https://www.phorum.gr/viewtopic.php?f=51&t=189691&start=15#p2943587

    «Η στάση των ακροναυπλιωτών του ΚΚΕ κατά την γερμανική εισβολή τον Απρίλιο του 1941.»
    http://istoriakatoxis.blogspot.gr/2012/01/1941.html

    «Η απελευθέρωση 11 κομμουνιστών απ΄τους Γερμανούς, κατόπιν βουλγαρικής παρέμβασης τον Ιανουάριο του 1942»
    http://istoriakatoxis.blogspot.gr/2013/04/11-1942.html

  75. ΚΩΣΤΑΣ said

    Μια διαφορετική ματιά στα βάσανα των πολεμιστών.

    Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ

    Εκεί που η μάχη πέρασε
    ο έρμος απλώνει κάμπος.
    Έρμος κι εκείνος κείτεται
    μες του βραδιού το θάμπος.

    Μ’ ένα βόλι κατάστηθα.
    Ο δύστυχος βογγάει,
    βυθίζεται, ονειρεύεται,
    σιγά παραμιλάει –

    της γυναίκας του το όνομα:
    «Σύ ‘σαι Μάρθα;… η πληγή μου,
    μην κλαίς και δε με πόνεσε…
    αχ! Μαρθούλα, παιδί μου».

    Κοιμήθη. Η νύχτα ζύγωσε
    και σα μάνα διπλώνει
    το στρατιώτη σε σάβανο
    από κατάσπρο χιόνι.

    -Κοιμήσου παληκάρι μου!
    θα κρύψω το κορμί σου
    στα πούπουλα, μην έρθουνε
    και σ’ έβρουνε. Κοιμήσου!

    «Μη ‘ρθουν και σε ξυπνήσουνε,
    μή σ’ έβρουνε και γιάνεις
    και μάθεις ποιός αγκάλιαζε
    τη Μάρθα και πεθάνεις».

    Κ. Καρθαίος (φιλολογικό ψευδώνυμο του Κλ. Λάκωνα) 1878-1955

  76. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πριν ζητηθεί η μετονομασία της πλατείας Συντάγματος σε πλατεία Εθνάρχου Ιωάννου Μεταξά, ας δούμε κι αυτά:
    https://kars1918.wordpress.com/2012/10/28/oxi-metaxas/
    http://www.iospress.gr/ios2006/ios20061105.htm

  77. sarant said

    80 Όχι ότι αλλάζει κάτι, αλλά αυτό είναι γραμμένο ή για τους Βαλκανικούς ή για τον Α’ Π.Π (όταν ο Καρθαίος ήταν ενεργός στρατιωτικός!)

  78. Αφού πιάσαμε την πλατεία Συντάγματος, ας δούμε ένα πολύ ωραίο του Μήτσου

    http://www.biblionet.gr/book/101168/%CE%A6%CF%8D%CF%83%CF%83%CE%B1%CF%82,_%CE%94%CE%B7%CE%BC%CE%AE%CF%84%CF%81%CE%B7%CF%82/%CE%A0%CE%BB%CE%B1%CF%84%CE%B5%CE%AF%CE%B1_%CE%9B%CE%AD%CE%BD%CE%B9%CE%BD,_%CF%80%CF%81%CF%8E%CE%B7%CE%BD_%CE%A3%CF%85%CE%BD%CF%84%CE%AC%CE%B3%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%82

    Εναλλακτική ιστορία κι έτσ’. Εξαιρετικά καλογραμμένο.

  79. Γιάννης Κουβάτσος said

    83. Απ’ αυτό το βιβλίο, Σκύλε, θυμάμαι πώς περιγράφει τον παρακμιακό ποιητή-υμνητή του καθεστώτος (με γούνες κλπ), φωτογραφίζοντας τον Γιάννη Ρίτσο. 😊

  80. ΚΩΣΤΑΣ said

    82
    Σωστά το λέτε, περιλαμβάνεται στη συλλογή «Sotto Voce» που εκδόθηκε το 1940.

  81. Αγαθίας ο Σχολαστικός said

    Αγαπητοί συμπατριώται,

    Εκάμαμε έν διάλειμμα από την προεκλογική εκστρατεία του αυριανού Πλανητάρχου και εμπήκαμε να δούμε τί γράφετε στο έγκριτο Ιστολόγιό σας. Δεν σάς κρύβουμε ότι εφρίξαμε από την υποκρισία των συνταξιούχων αναγνωστών, που επί 16 ώρες ασχολούνται με παρλαπίπες αποκρύπτοντες την ουσία για τον μακαριστό Μπουρλά…

    1) Η γραφή του Μωσέ Μπουρλά είναι πράγματι γοητευτική, γιατί λέει τα πράγματα με το όνομά τους, πράγμα ανυπόφορο για τους συντηρητικούς Εβραίους του Ισραήλ, που με το δίκιο τους τον σουτάρανε από την χώρα σε λίγα χρόνια. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Μπουρλάς ήτο επί δεκαετίες αποσυνάγωγος και των Ισραηλιτικών Κοινοτήτων του Ρωμέικου, οι οποίες απλώς ανακοίνωσαν τον θάνατό του στο μηνιαίο περιοδικό τους «Τα Νέα μας»

    2) Όσο κι αν ψάξετε, δεν θα δείτε την παραμικρή αναφορά του ΚΙΣΕ ή των τοπικών Ισραηλιτικών Κοινοτήτων στον Μπουρλά κι όχι γιατί ήτο κομμουνιστής. Κι ο Μπεναρόγιας ήτο κομμούνι του κερατά, αλλά τα «Εβραϊκά Χρονικά» του έχουν κάνει δεκάδες αφιερώματα Παρεμπιπτόντως σάς δίνουμε την πληροφορία (μπορείτε να την βρείτε σε κάποιο αφιέρωμα των «Εβραϊκών Χρονικών») ότι ο γιός του Μπεναρόγια σκοτώθηκε το 1941 στην Αλβανία, πράγμα που έγινε αφορμή να εγκαταλείψει ο Μπεναρόγιας τις διεθνιστικές του παλαβομάρες, να έρθει κοντύτερα στο Ισραήλ και τελικά να πεθάνει φανατικός Σιωνιστής το 1979 στο Τέλ-Αβίβ, πράγμα που αποκρύπτει η Αριστερά του Ρωμέικου, του κ. Σαραντάκου συμπεριλαμβανομένου: Δεν είναι απίστευτο; Ο Ιδρυτής του διεθνιστικού ΚΚΕ, ο Αβραάμ Μπεναρόγιας, πέθανε φανατικός Σιωνιστής το 1979 στο Τέλ-Αβίβ!..

    3) Ο Μπουρλάς ήτο αποσυνάγωγος από τους ομοφύλους του, διότι υπήρξε μιά ζωή απρόβλεπτος, αισθανόταν περισσότερο Έλληνας παρά Εβραίος (βλέπε και τον τίτλο του βιβλίου του) και στην αυτοβιογραφία του αναφέρεται πολλάκις στον Ρατσισμό των Εβραίων της Θεσσαλονίκης απέναντί του. Θα μπορούσαμε να σάς σοκάρουμε, αναρτώντας διάφορα αποσπάσματα από το βιβλίο του που διαθέτουμε στην προσωπική μας βιβλιοθήκη (σε χαρτί, δυστυχώς, αλλιώς θα σάς το προσφέραμε να ξεστραβωθήτε), αλλά είναι χρονοβόρο. Θα αντλήσουμε μόνο από το απόσπασμα που έχει ανεβάσει η Ισραηλιτική Κοινότης Αθηνών

    4) Επειδή η οικογένεια Μπουρλά ήσαντε Εβραίοι του Καΐρου, οι Σεφαραδίτες της Θεσσαλονίκης τους περιφρονούσαν βαθύτατα (Είναι γνωστή η άγρια διαμάχη Σεφαραδιτών και Ασκεναζίμ που υπάρχει μέχρι σήμερα στο Ισραήλ). Οι Σεφαραδίτες ανάγκασαν τον μικρό Μπουρλά να τους δείξει το περιτετμημένο πουλάκι του για να πεισθούν ότι είναι Εβραίος και να τον κάνουν παρέα!..

    5) Όπως αναφέρει ο Μπουρλάς στο απόσπασμα της Ι.Σ.Α., έγινε κομμουνιστής βλέποντας την ρωσική ταινία «Ο βαρκάρης του Βόλγα» και ταυτιζόμενος με τους σκλάβους!.. Προφανώς, έκανε πολύ παρέα με τα χριστιανόπουλα της Θεσσαλονίκης, που τον είχαν αποβλακώσει σε τέτοιο σημείο ώστε να πηγαίνει με τους αδύνατους. Σύντομα έπιασε φιλίες με μιά πλούσια Εβραιοπούλα, την Μαρή Χανόκα, που τον τάϊζε κανονικά!..

    6) Πάνω από 50 φορές, ο Μπουρλάς περιγράφει στην αυτοβιογραφία του πόσο στυγνοί εκμεταλλευτές ήσαν οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης, πράγμα που εξόργισε τις Ισραηλιτικές Κοινότητες και τον έβαλαν στα μαύρα κατάστιχα. Ιδού ένα παράδειγμα από το απόσπασμα που έχει ανεβάσει η Ι.Σ.Α.

    7) Τελικά, αυτή η εχθρότης των συμπατριωτών του Εβραίων τον έσωσε από το Ολοκαύτωμα στο οποίο οδήγησε τους Ιουδαίους της Θεσσαλονίκης ο (αποβλακωμένος από τον Χριστιανισμό) γερμανοσπουδασμένος Αρχιραββίνος Κόρετς. Ας δούμε τί γράφει η Εβραία ιστορικός Οντέτ Βαρόν Βασάρ τον Σεπτέμβρη του 2000 στο «Βήμα»:

    «Το γεγονός οτι η οικογένεια δεν ανήκε στη σεφαραδίτικη (άρα ισπανόφωνη) πλειοψηφία των Εβραίων της πόλης, υπήρξε καθοριστικό για την διάσωσή της από την εκτόπιση των ναζί. Η οικογένεια διαχώρισε τη στάση της από αυτήν της πλειοψηφίας της κοινότητας: ο Μπουρλάς αρνήθηκε να φορέσει το κίτρινο άστρο (“ούτε λεπτό”) και από την αρχή τήρησε μια στάση ανυπακοής. Η ενεργητική του στάση (την οποία μοιράστηκαν και άλλοι νέοι Εβραίοι) ανατρέπει τον μύθο της δήθεν “παθητικότητας” των Εβραίων. Εχει όμως σημασία να δούμε, και το βιβλίο του Μπουρλά είναι πολύτιμη πηγή γι’ αυτό, με ποιούς όρους αυτό καθίστατο δυνατόν.

    8) Ο Μπουρλάς καταγγέλλει ανοιχτά στο βιβλίο του τον “προδότη ραββίνο” Κόρετς ως υπεύθυνο για την εκτόπιση της κοινότητας. Αντί να αφυπνίσει τους Εβραίους και να τους παροτρύνει να φύγουν, ο Κόρετς, τηρώντας μια αμφίσημη στάση για την οποία η επιστημονική έρευνα παραμένει ακόμη διχασμένη, τους παρότρυνε να υπακούσουν και να δεχθούν την εκτόπιση. Ο νεαρός Μπουρλάς αρνήθηκε την κοινή μοίρα, και με άλλους δώδεκα Θεσσαλονικείς Εβραίους βγήκαν στο βουνό και εντάχθηκαν στον ΕΛΑΣ»

    .

    8α) Εδώ να επισημάνουμε μιά γκάφφα της Βασάρ: Παραδέχεται ότι ο Μπουρλάς αρνήθηκε να φορέσει το κίτρινο αστέρι, πράγμα που υπονοεί ότι οι λοιποί Εβραίοι το φόρεσαν εθελοντικά, πράγμα πρωτάκουστο, τουλάχιστον για εμάς…

    9) Ενδιαφέροντα είναι και όσα αναφέρει για τους Μπουρλάδες ο Εβραίος καθηγητής Steven Bowman στο μνημειώδες σύγγραμμά του «Η αντίσταση των Εβραίων στην Κατοχική Ελλάδα» που εξέδωσε το ΚΙΣΕ το σωτήριον έτος 2012

    ΡΩΤΑΜΕ: Γιατί ο κ. Σαραντάκος και η Οντέτ Βαρόν Βασάρ αποκρύπτουν ότι αυτός που έσωσε τον Μπουρλά από την σαπωνοποίηση ήταν ένας ακροδεξιός μπασκίνας της Θεσσαλονίκης;

    10) Μάς καλεί το καθήκον και θα τελειώσουμε με μία είδηση: Στην σημείωση 9 (βλέπε ανωτέρω) ο Μπάουμαν αναγγέλλει (το 2012) ότι θα κυκλοφορήσει σύντομα στα αγγλικά το βιβλίο του Μπουρλά. Σάς διαβεβαιώνουμε ότι ουδέποτε εξεδόθη, γιατί οι Εβραϊκές Κοινότητες έβαλαν βέτο, θεωρώντας ότι το βιβλίο του ρεζιλεύει τους Εβραίους με δεκάδες τρόπους!..

    ΥΓ: Δεν προλαβαίνουμε να αποδείξουμε ότι ο αλητάκος Μπουρλάς ψεύδεται στο απόσπασμα του βιβλίου του που ανέβασε ο κ. Σαραντάκος. Δηλώνει πως μετά το βγάλσιμο του ματιού του Ιταλού, έγινε καλό παιδί και δεν ξαναπείραξε άνθρωπο. Όμως (αν προκληθούμε, θα το αναρτήσουμε) στο άλλο βιβλίο του Μπάουμαν (Steven Bowman «The agony of Greek Jews 1940-45») δηλώνει με υπερηφάνεια στον συγγραφέα ότι σκότωσε καμμιά δεκαριά Γερμαναράδες!..

  82. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    81.>>Πριν ζητηθεί η μετονομασία της πλατείας Συντάγματος σε πλατεία Εθνάρχου Ιωάννου Μεταξά, 🙂

  83. nikiplos said

    ok, ας χαλαρώσουμε όλοι, κι ας ξαναθυμηθούμε τον Φον Δημητράκη του αείμνηστου Ψαθά, πριν απασφαλίσουμε τις κορώνες μας… Το αρχικό κείμενο του κ. Μπουρλά, εξαιρετικό…

    Από τον παππού μου στο αλβανικό, έχω την εξής διήγηση:

    Μόνο στην περιοχή των μελανοχιτώνων και του Δαβάκη έγινε ουσιαστική μάχη. Σ’ εμάς δεν υπήρχαν τόσο μαχητικοί Ιταλοί. Μας παραδίνονταν συνεχώς. Θυμάμαι κάποια στιγμή, σε μια πηγή που μας έστειλαν για νερό, εμφανίστηκαν ξαφνικά 4 θεόρατοι Ιταλοί με τα χέρια ψηλά. Ο Λοχίας τον οποίον συνόδευα παρίστανε ότι τους συνέλαβε και τους συνόδευε με το όπλο και αγριάδες προς το τάγμα. Έγινε ήρωας και ποτέ δεν αποδύθηκε το ρόλο αυτόν. Παρασημοφορήθηκε δε κι από το επίσημο κράτος, καθώς ετύγχανε εθνικόφρων… Ο παππούς μου με τον Λοχαγό και τον ιταλομαθή διερμηνέα, τον πίεσαν να ομολογήσει: «Χέστηκα με το που τους είδα να πετάγονται από την κρυψώνα τους δίπλα στην πηγή με τα χέρια σηκωμένα ψηλά». Οι Ιταλοί απλά τους παραδόθηκαν… (Ο παππούς μου ομολόγησε, ότι ο συνάδελφός του κυριολεκτούσε στο «χέστηκα»)…

    Ο εξάδελφός του όμως που ήταν στο λόχο του Δαβάκη που συγκρούστηκε με τους μελανοχίτωνες, είδε σύντομα τα ραδίκια ανάποδα…

  84. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ρίκα Μπενβενίστε: «Αυτοί που επέζησαν: Αντίσταση, Εκτόπιση, Επιστροφή. Θεσσαλονικείς Εβραίοι στην Κατοχή»
    http://www.stokokkino.gr/article/1000000000031408/Rika–Mpenbeniste-Autoi-pou-epezisan-Antistasi-Ektopisi-Epistrofi-THessalonikeis–Ebraioi-stin-Katoxi

  85. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    88.>>Σ’ εμάς δεν υπήρχαν τόσο μαχητικοί Ιταλοί.

    » …Οι Ιταλοί δεν πολέμησαν,δεν ήταν δειλοί,(αλλά) δε θέλανε να πολεμήσουν ,(επειδή) δε χωνέψανε ποτέ αυτό το φασιστικό καθεστώς…»
    Ο Δημήτρης Λιβιεράτος Στο κόκκινο σήμερα, στο 16:18΄
    http://www.stokokkino.gr/archive.php

  86. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    90.Στην εκπομπή του Γιάννη Ανδρουλιδάκη και Βαγγέλη Καραγεώργου («Δυο γάιδαροι μαλώνανε»)

  87. sarant said

    Καλημέρα κάπως νωρίς, ευχαριστώ για τα νεότερα -θα τα πούμε αργότερα!

  88. Γιάννης Ιατρού said

    92: Ααααα, κι εσύ ε;;;🙂🙂
    see you later …

  89. Γιάννης Κουβάτσος said

    Βάταλε, πρόσεχε όταν διαβάζεις: ο Μπουρλάς εννοεί ότι δεν ξαναχαστούκισε άνθρωπο, επειδή είχε βαρύ χέρι και υπήρχε φόβος να κάνει ζημιά πάνω στα νεύρα του. Δεν λέει ότι δεν σκότωσε εχθρούς της πατρίδας του, ναζιστές εν προκειμένω, όσο κι αν σ’ ενοχλεί αυτό.
    Τι θα γίνει με το στοιχηματάκι μας; Κιοτεύεις, ελληνόψυχε;

  90. giorgos said

    Ο φιλογερμανός , φασίστας καί ναζιστής Μεταξάς λέει «ΟΧΙ» καί συμμαχεί μέ τούς εχθρούς τών ομοιδεατών του ! Εν τώ μεταξύ , πρίν κάν κυρηχθεί ό πόλεμος οί άλλοι ομοιδεάτες καί φίλοι τού Μεταξά οί Ιταλοί , βυθίζουν τόν 15αύγουστο τού 1940 τό πολεμικό «Ελλη» (πράγμα πού δέν τό παραδέχθηκαν ποτέ) .
    Δύο μήνες μετά τό «όχι» ό Μεταξάς πεθαίνει άπό γρίπη ! Παρ΄όλο πού από πάνω του είχε τούς καλλύτερους γιατρούς , έλληνες καί εγγλέζους …Ο Αλέξανδρος Κορυζής πού τόν διαδέχθηκε στήν πρωθυπουργεία πεθαίνει κι’ αυτός μετά από 2 μήνες (αυτοκτόνησε) .
    Ο επόμενος , ό Τσολάκογλου πού φέρθηκε λογικά καί Ανθρώπινα συνθηκολογώντας μέ τούς γερμανούς γλυτώνοντας άπό βέβαιο θάνατο χιλιάδες ανθρώπους , θεωρείται μέχρι σήμερα , από δεξιούς καί άριστερούς ό μεγαλύτερος προδότης τής Ελλάδος !
    Τελικά έχουν δίκο αυτοί πού λένε ότι πολύ πιό σοβαρή υπόθεση είναι τό ποδόσφαιρο στήν Ελλάδα παρά ή άσχολία μέ τήν πολιτική …

  91. Γιάννης Κουβάτσος said

    95. Παρέλειψες, Γιώργο, να πεις ότι ο φιλάνθρωπος Τσολάκογλου υπήρξε κατοχικός πρωθυπουργός (1941-1942) και ότι ο αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος αρνήθηκε να τον ορκίσει. Οι δε Άγγλοι τον αποκάλεσαν Κουίσλιγκ. Τον ορίτζιναλ Κουίσλιγκ οι Νορβηγοί τον εκτέλεσαν, όπως θα ξέρεις. Εμείς τον Τσολάκογλου δεν τον εκτελέσαμε, αλλά ας μην τον ανακηρύξουμε και εθνικό ήρωα. Πόσες πλύσεις να αντέξει πια κι αυτό το πλυντήριο!

  92. Παναγιώτης Κ. said

    Δεν λένε ότι , ο ισχυρός αντίπαλος σε δοξάζει;
    Εντούτοις, κάπως μπερδεμένα είναι τα πράγματα στο μυαλό των περισσοτέρων…

  93. Stella said

    Σχόλιο 86 Παράγρ. 2 «…ο γιός του Μπεναρόγια σκοτώθηκε το 1941 στην Αλβανία,»
    Σίγουρα πρόκειται για λάθος.

    Στην εφημερίδα Καθημερινή, που κυκλοφόρησε το Σάββατο, 28.10.1995, υπήρχε ειδικό ένθετο τεύχος με τα ονόματα των 7.948 πεσόντων κατά τη διάρκεια του Ελληνο-Ιταλικού Πολέμου. Ο κατάλογος των ονομάτων περιείχε και τα ονόματα των παρακάτω πεσόντων που συνηθίζουμε να ξεχνάμε. Αυτή τη «συνήθεια», που μας οδηγεί στη μισαλλοδοξία και στο ρατσισμό, ροκανίζει η σημερινή ανάρτηση.
    Τιμή και δόξα σε αυτούς που θυσιάστηκαν, για εμάς.

    Πεσόντες του Ελληνο-Ιταλικού Πολέμου

    •Αβραάμ Αβραάμ του Μωσσέ, •Αζής Ιακώβ, •Αϊβαζιάν Βαχέμ του Μισάκ,
    •Αλαλούφ Ισραήλ του Αβραάμ, •Αλη Ογλού του Αλή, •Αλή-Ογλού Ραήφ του
    Αλή, •Αλτσεχ Ισαάκ του Γιόσα, •Αμαρίλιο Σαμουήλ του Μωσέ, •Αμπερίδης
    Μωυσής του Ιακώβ, •Αμποάβ Σαμουήλ του Ισαάκ, •Αμών Ισαάκ του Αρών,
    •Αντζελ Γιούδα του Σολομώντα, •Αντζελ Ιακώβ του Αβραάμ, •Αντζελ Σαμπετάι
    του Ραφαήλ, •Αντζομπέρ Ισαάκ του Ηλί, •Αρδαλί Χασάν του Μεμέτ, •Αρών
    Σαμπεταϊν του Μαϊρ, •Ατάς Αβραάμ του Δανιήλ, •Αττάς Μωής του Ιοσέρ,
    •Αττάς Σέμος του Ηλί, •Αφίας Ιωσήφ του Αβραάμ, •Βέιδος Ναούμ του
    Κωνσταντίν, •Βιδεμάγιερ Μιχαήλ του Στυλ., •Γενεράλης Μίνως του Ιωσήφ,
    •Γεραμιάν Σιμόν του Μαρδερός, •Γιακοέλ Μωής του Ισαάκ, •Γιακοέλ Σιμαντά
    του Σαμουήλ, •Γιαχέλ Μπαρούχ του Χαϊμ, •Γιαχμπές Σολομών του Δανιήλ,
    •Γιονούς Αλή-Χουσεϊν του Αλή, •Γιουσούφ Κιαζήμ του Γιουσούφ, •Γιουσούφ
    Ογλού-Οσμάν του Γιουσούφ, •Γκελέδης Δαβίδ του Ελιάου, •Γκελιδιά Δαβίδ
    του Μπαρτζελάι, •Γκρότας Μωσέ του Ιωσήφ, •Ελιέζερ Ισαάκ του Δαυίδ,
    •Ερέρα Αβραάμ του Γιοσέφ, •Εσκενάζη Ιωσήφ του Χαϊμ, •Εσκενάζης
    Μπερούς του Χαϊμ, •Ζάρα Δαυίδ του Αρών, •Ζαραγιάς Μωυσής του Χαϊμ,
    •Ιμπραήμ Ογλού-Γιουσούφ του Ιμπραήμ, •Ιμπραήμ Ογλού-Μουσταφάς του
    Ιμπραήμ, •Καλή Αβραάμ του Νισσήμ, •Καμχή Δαυίδ του Σαμαϊτά, •Καμχής
    Δανιέλ του Ιακώβ, •Καμχής Δανιήλ του Αβραάμ, •Καμχής Ισμαέλ, •Κοέν
    Αβραάμ του Μωύς, •Κοέν Δαυίδ του Ιωσήφ, •Κοέν Λιάος του Χαϊμ, •Κοέν
    Μορδοχάι του Σμουέλ, •Κοέν Ραφαέλ του Μόρδου, •Κοέν Σολομών του Ιωσήφ,
    •Κοέν Χαϊμ του Γιούδα, •Κουμίδη Μωυσής του Ισαάκ, •Κρίσπης Μωσέ του
    Εγιέζερ, •Λεβή Ιακώβ του Σεμαγιά, •Λεβή Ισωτώρ του Σολομώντα, •Λεβή
    Χανανέ του Ιακώβ, •Λεβής Μωυσές του Γιούδα, •Λεβής Οβαδιάς του Γιουσέ,
    •Μάλλαχ Ισραέλ του Σαμουήλ, •Μάλχο Ισαάκ του Ιωσήφ, •Μανίνα Μωσσέ του
    Ιακώβ, •Μάνο Ελιέζερ του Ιακώβου, •Μάνο Ισαάκ του Μωσσέ, •Ματαλών
    Σολομών του Σαμπετάι, •Ματαράσο Χαϊμ του Ααρών, •Ματαράσσο Ισραήλ
    του Ιακώβ, •Μεβαράχ Λιάος του Μωυσή, •Μεμέτ Ογλού-Χουσεϊν του Μεμέτ,
    •Μεναχέμ Ιακώβ του Αβραάμ, •Μεσροπιάν Γιέγια του Οσέπ, •Μόλχο Μωύς του
    Γιούδα, •Μόρδος Σολομών του Ροβ., •Μορδώχ Εφραίμ του Ισαάκ, •Μαρζόχ
    Αβραάμ του Σαμουήλ, •Μουγιαντζής Τραϊανός του Ιω., •Μουρτζούκος Ανσέλμος
    του Χαϊμ, •Μουσταφά Χαϊκ του Μουσταφά, •Μπαχάρ Σολομών του Σαμπετάι,
    •Μπέζας Ιακώβ του Γιούδα, •Μπεκιάτ Μορένο του Ιακώβ, •Μπενατάν Σολομών
    του Μωύς, •Μπενβενίστε Γκεδαλιά του Ελιάζ, •Μπενβενίστε Ισαάκ του
    Σαμουήλ, •Μπενβενίστε Ιωσήφ του Μωύς, •Μπενβενίστε Ναττίν του Μωύς,
    •Μπενοζίλιο Μισέλ του Σαμουήλ, •Μπενουζίλιο Δανιήλ του Ιακώβ,
    •Μπενρουμπής Αβραάμ του Ρουμπέν, •Μπενρουμπής Δάριος ή Δαυίδ
    του Σολομώντα, •Μπεράχα Αβραάμ του Βαρούχ, •Μπεράχα Σαμπετάι του
    Μπαρούχ, •Μπερμπεριάν Σιμπούχ του Στεπάν, •Μπερουμπή Λαζάο του Αβραάμ,
    •Μωρέ Σαϊδ του Μορδώχ, •Μωσέ Χαϊμ του Αβραάμ, •Μωύς
    Λευή του Σαμουήλ, •Ναλμπατιάν Ευφράτιος του Χατζαδούρ, •Ναμίας Ιακώβ
    του Ισαάκ, •Ναχαμάς Λεων του Αβραάμ, •Ναχμάν Σαμουήλ του Ααρών,
    •Ναχμάν Συμεών του Μωσσέ, •Ναχμιάς Ελιέζερ του Δαυίδ, •Ναχμιάς
    Σαμουέλ του Ιωσήφ, •Νεγρίν Δαυίδ του Σαμουήλ, •Νεδέλκος Ευάγγελος του
    Στογιάννη, •Νεδέλκος Τραϊανός του Θεοδώρου, •Νισσήμ Ισαάκ του Ιωσήφ,
    •Ντογραματζιάν Καραμπέτ του Σαρκίς, •Οσκανιάν Χαζαρώζ του
    Αβάντι, •Οσμάν Ογλού-Αμέτ του Οσμάν, Ουρή Δανιέλ του Αβραάμ, •Πάρδο
    Δαυίδ του Πίγχα, •Πέρρες Ραφαέλ του Γιοσέφ, •Περσιάδο Ραφαέλ του
    Μπενιαμίν, •Πιλό Αρί του Χαϊμ, •Πιπεριάν Σουρέ του Καραμπέτ, •Πιτσιρίλος
    Αουσάς του Δαυίδ, •Πατιλών Χαϊμ του Ευφραίμ, •Ραμόν Λεβή του Αβραάμ,
    •Ραφαέλ Δακέλ του Ιακώβ, •Ρόζα Σιντώ του Ιακώβ, •Ροζάλες Ιωακώβ του
    Μωϋς, •Ρομάν Ασαάκ του Μωυσή, •Σάμπατος Μουσιών του Γκυσέφ, •Σαγιέ
    Νισήμ του Χαίμ, •Σαδής Ιωσήφ του Ισαάκ, •Σαϊας Διάου του Σαμπετάι, Σαϊας
    Ισαάκ του Μεντές, •Σακήρ Ογλού του Σακήρ, •Σακκής Χαϊμ του Ιακώβ, •Σαλήμ
    Αλήμ του Σαλήμ, •Σαλτιέλ Μπααρτζιλάι του Σαλτιέλ, •Σαλτιέλ Σολομών του
    Οβαδία, •Σαμουήλ Ηλίας του Ισαάκ, •Σασμπόν Μαθέρ του Μωύς, •Σερίου
    Δαυίδ του Δανιήλ, •Σερόρ Αλβέρτος του Δαυίδ, •Σερόρ Μπαρούχ του Νατάν,
    •Σεφίχα Αβράμ ή Αλβέρτος του Μωσσέ, •Σεχίδης Αδάμ του Δαυίδ, •Σιακής
    Μορδώχ του Ιωσήφ, •Σιμπή Ισαάκ του Σαμουήλ, •Σιμπή Μπαρούχ του
    Σαμουέλ, •Σινταβή Τζακ του Σιντό, •Σουντάς Μεμέτ του Γιακούπ,
    •Σουχαμί Μορδοχάμ του Μουσιόν, •Τόλης Βόρις του Γεωργίου, •Ταλφών
    Πιτσών του Σαούλ, •Ταμπώχ Γιούδα του Μωσσέ, •Ταμτελέν Κωνσταντίνος
    του Δημητρίου, •Ταραμπολούς Σάββας του Σαμουήλ, •Τεβέτ Μωής του
    Συμεών, •Τεφήκ Ογλού-Νεβρές του Τεφήκ, •Τόβη ή Τουβή Γιοσέφ του Λιάου,
    •Τόρρες Αβραάμ του Ιακώβ, •Τσιμίνο Αβραάμ του Αβραάμ, •Φόρτες Μωυσής
    Χαϊμ του Σάββα, •Φριζής Μαρδοχαίος του Ιακώβου, •Χαγιάλ Μωίς του Βιδάλ,
    Χανδάλης Ιωσήφ του Δαυίδ, •Χασάν Ογλού-Σαντίκ του Χασάν, •Χασάν Πασσά
    Χουσεϊν του Αϊσέ, •Χασών Ιακώβ του Χαϊμ, •Χαβούζογλου Χουσεϊν του Μεμέτ.
    Αιωνία η μνήμη.
    Πηγή: http://laevyrona.blogspot.gr/2016/10/blog-post_28.html

  94. Pedis said

    # 90 – Κυκλοφορούν διάφοροι μύθοι, ότι δηλ. δεν υπήρχε θέληση για πόλεμο επειδή δεν ήταν φασίστες κλπ.

    Κάθε χρόνο θα ακούσω ή θα διαβάσω την ίδια μπούρδα. Κανείς κληρωτός δεν θέλει να πολεμήσει, να αφήσει τις δουλειές πίσω, την οικογένεια που κρέμεται από αυτόν, να μείνει ανάπηρος ή και να σκοτωθεί. Ιδιαίτερα αν πρόκειται για επεκτατικό πόλεμο.

    Οι αντιστάσεις αυτές υπερνικούνται με τη βία, ιδεολογική και οργανωτική.

    Είναι γνωστό ότι ο Ιταλικός στρατός, παρόλο που από γενέσεως του νέου Ιταλικού κράτους (1871) προσανατολίστηκε στην οργάνωσή του σε ιμπεριαλιστικό ρόλο, εντούτοις ΠΟΤΕ δεν κατόρθωσε να κερδίσει δάφνες πολεμικής δόξας.

    Οι αιτίες γι αυτήν την αποτυχία είναι πολλές: πολιτικές, *γεωγραφικές και πολιτιστικές*, σχετίζονται αμεσότατα με την παραδοσιακή γραφειοκρατική αρτηριοσκλήρωση, την υπερίσχυση του κλαν στις κρατικές υποθέσεις, τη χρόνια οικονομική-βιομηχανική καθυστερηση εξαιτίας του κομφορμισμού της αρπαχτής, το πνεύμα του αυλικού, εν τέλει άπτονται του χαρακτήρα της άρχουσας ιταλικής τάξης και τον τρόπο που βλέπει η ίδια τον εαυτό της στη διεθνή σκακιέρα.

    Αυτή η ίδια μπούρδα που λέμε και ακούμε κάθε χρόνο και πιστεύουμε στα χαζά (όπως πολλοί τέτοιοι το ίδιο χαζά πιστεύουν στην κακία-μανία του Γερμανικού λαού) αποτέλεσε το καλύτερο επιχείρημα ξεπλύματος των φασιστών και μεταφασιστών δεξιών και ακροδεξιών στο μεταπολεμικό Νέο Ιταλικό κράτος. (Μόνο που δεν είπαν ότι ο Ιταλικός λαός έκανε σαμποτάζ στον Άξονα αλλά τσουπ η άρχουσα τάξη τρύπωσε στους νικητές του πολέμου.)

    Άλλο: Για ψάξτε να δείτε πόσους εγκληματίες πολέμου εξέδωσε το Νέο Ιταλικό κράτος στις χώρες που προέβαλαν σχετικό αίτημα για εγκλήματα πολέμου;

    Στην Ελλάδα;

    Για δείτε πόσοι δικάστηκαν από Ιταλικά δικαστήρια και με τι ποινές;

    Διάφοροι με εγκληματική δράση στην Ελλάδα to 41-43;

    Και πώς τη σκαπούλαραν όλοι;

    Το τελευταίο έχει ωραίο όνομα : «Αμνηστεία Τολιάτι».
    (τον βάλαν να καμαρώνει σαν γύφτικο σκεπάρνι του φόρτωσαν και τη ρεστινιά! Που δεν είναι κι ότι δεν έγραψε με το χεράκι του αρκετά κομμάτια του σχετικού νόμου.)

  95. 99 Pedis

    Σχετικά με το αξιόμαχο ή όχι του ιταλικού στρατού είχε γράψει ο Άγγελος Ελεφάντης μερικά πραγματάκια:
    1ον, ότι οι Έλληνες ήταν ως επί το πλείστον αγροτόπαιδα και κτηνοτρόφοι, άρα περισσότεροι εξοικειωμένοι με τα αγριόβουνα απ’ ό,τι οι Ιταλοί, που κυρίως ήταν εργατόπαιδα.
    2ον, τα παλιά τουφέκια των Ελλήνων ήταν μακρύτερα και είχαν μεγαλύτερο βεληνεκές, άρα φονικότερα
    3ον, τα γαμάτα άρματα των Ιταλών αποδείχτηκαν άχρηστα ελλείψει δρόμων. Τα μουλάρια των Ελλήνων ήταν 4Χ4!

    και για δώρο https://twitter.com/neosklavos/status/659079986939191297

  96. Pedis said

    # 100 – Τρίχες. Ο καθένας γράφει ό,τι του κατέβει.

  97. 98, Στέλλα
    Τον Μεμέτ Ογλού-Χουσεϊν του Μεμέτ, τον έβαλες στον κατάλογο για να δεις αν κάποιος διάβασε το σχόλιό σου;🙂

  98. 98, Α όχι ,εγώ βιάστηκα.

  99. Αγαθίας κλπ,
    αυτός που έσωσε τον Μπουρλά ήταν ένας ακροδεξιός μπασκίνας της Θεσσαλονίκης

    Και λοιπόν; Στα Βαλκάνια έτσι γίνεται από πάντα. Δεν είμαστε Γερμανία εδώ.

    Από την άλλη, που το ξέρεις οτι ήταν «ακροδεξιός» ο χωροφύλακας; Είχα μακρυνό συγγενή που ήταν επικεφαλής της χωροφυλακής κάπου στη Σιάτιστα και ανέβηκε στον ΕΛΑΣ με όλη του τη δύναμη, κάπου 15 νοματέους. Μετά τον εμφύλιο το προσφιλές σου δοσίλογο κράτος, τον καταδίκασε σε θάνατο για …εγκατάλειψη θέσης. Γλύτωσε «μόνο» με καμιά 25αριά χρόνια φυλακές κι εξορίες. Άλλη περίπτωση, ο επικεφαλής της ανακτορικής φρουράς.Το ίδιο. Βγήκε στο βουνό Ελασίτης.Πολλά παραδείγματα.

    Τώρα, για το ρατσισμό εντάξει. Ακόμα και σήμερα στο Ισραήλ, οι Μιζραχί, αντιμετωπίζονται με κάποιο ρατσισμό.
    Ευτυχώς, σε μερικά σημεία του πλανήτη, ο κόσμος προοδεύει, για να σκάτε εσείς οι Ελληνόψυχοι.

  100. Pedis said

    # 100 – Έχω δυο λεπτά και σου απαντώ επί τροχάδην ένα προς ένα:

    1ον, ότι οι Έλληνες ήταν ως επί το πλείστον αγροτόπαιδα και κτηνοτρόφοι, άρα περισσότεροι εξοικειωμένοι με τα αγριόβουνα απ’ ό,τι οι Ιταλοί, που κυρίως ήταν εργατόπαιδα.

    Κατά τη διάρκεια του 2ου ΠΠ στην Ιταλία δεν κηρύχθηκε ποτέ γενική επιστράτευση. Η μάζα του Ιταλικού στρατού προέρχονταν από την αναλφάβητη αγροτική μάζα του Νότου και των Απενίνων. Οι εργάτες έμειναν να δουλεύουν στα εργοστάσια.

    2ον, τα παλιά τουφέκια των Ελλήνων ήταν μακρύτερα και είχαν μεγαλύτερο βεληνεκές, άρα φονικότερα

    Δεν γνωρίζω ποιος το είχε μακρύτερο ή δεν του σηκωνόταν. Επιχείρημα, ούτε για καφενέ.

    3ον, τα γαμάτα άρματα των Ιταλών αποδείχτηκαν άχρηστα ελλείψει δρόμων. Τα μουλάρια των Ελλήνων ήταν 4Χ4!

    Ακόμη κι ένας άσχετος θα έχει διαβάσει για τα περιβόητα τενεκέδια της fiat-ansaldo.

    Αν σε ενδιαφέρει και δύνασαι, εδώ θα βρεις κάποιες απαντήσεις:

    Giorgio Rochat,
    «Le guerre italiane 1935-1943 – Dall’impero d’Etiopia alla disfatta»
    http://www.einaudi.it/libri/libro/giorgio-rochat/le-guerre-italiane-1935-1943/978880619168

  101. Ριβαλντίνιο said

    Στον Ελληνϊταλικό είχαμε περίπου τους ίδιους νεκρούς εμείς και οι Ιταλοί : 13-14000 o καθένας. Άραν αν ήταν της πλάκας οι Ιταλοί ήμαστε και εμείς το ίδιο.

    Υ.Γ. @ 100 Σκύλος
    Ωραίες πληροφορίες Σκύλε !

  102. 105

    Θα διαβάσω με τα κολλυβογαλλικά μου

    106

    Κοίταξα λίγο τη Βικιπαίδεια και οι ελληνικές απώλειες (νεκροί + τραυματίες + αιχμάλωτοι + αγνοούμενοι) είναι σχεδόν διπλάσιες.

    Και μια ειλικρινής απορία

  103. Pedis said

    # 108 – O Rochat στο προαναφερθέν βιβλίο αναφέρει

    – Ιταλικές απώλειες: 154172 συνολικά, εκ των οποίων, 13775 νεκροί, 50874 τραυματίες, 25067 αγνοούμενοι, 52108 ασθενείς, 12368 με κρυοπαγήματα.

    – Ελληνικές απώλειες: περίπου 14000 νεκροί, 42500-61000 τραυματίες, 4250 αγνούμενοι.

    Άν τα καταφέρεις να συμβουλευτείς το βιβλίο που σου σύστησα θα διαπιστώσεις τον βαθμό του εγκληματικού ανορθολογισμού του φασιστικού καθεστώτος, της πιο φανφαρόνικης ανοργανωσιάς σε συνδυασμό με τον παραδοσιακό κομφορμισμό της γραφειοκρατίας του αστικού ιταλικού κράτους.

    Πάρε ένα τιπ: Κατα τη διάρκεια του Β’ ΠΠ ο Ιταλικός στρατός ήταν ο μοναδικός που ακόμη διατηρούσε σε ισχύ πολλές από τις συνήθειες των στρατών του 19ου αι. Για παράδειγμα, στο *μέτωπο* ο επισιτισμός των αξιωματικών ήταν διαφορετικός, σε ποσότητα και σε ποιότητα, από εκείνον των απλών φαντάρων, κατανάλωναν, δε, το μενού σε εστιατόριο.

  104. 108

    Παρότι δεν αρνούμαι το τιπ σου, και ο βρεττανικός είχε το ίδιο. Στο Γιβραλτάρ είχαν ένα σχέδιο stay-behind, σε περίπτωση που οι φρανκικοί Ισπανοί μπούκαραν και το καταλάμβαναν: έφτιαξαν στο βράχο ένα κρυφό παρατηρητήριο, απ’ όπου πέντε-έξι ναύτες θα ανέφεραν τις κινήσεις των πλοίων, χάρη σε έναν ασύρματο, η κεραία του οποίου ήταν καλά κρυμμένη. Νερό είχαν σε στέρνες, αποχέτευση σε βόθρο, όλα έτοιμα, μέχρι και πρωτόκολλα είχαν για το τι να κάνουν σε περίπτωση που πέθαινε κάποιος. Η ιστορία σκόνταψε στην άρνηση των δύο αξιωματικών να ζούν και να τρώνε στο ίδιο ενδιαίτημα με την πλέμπα.

    https://en.wikipedia.org/wiki/Operation_Tracer

    Για την ιταλική στρατιωτική διατροφή, λέγεται πως ένας από τους λόγους που τον ήπιαν οι Ιταλοί στην έρημο της βόρειας Αφρικής, ήταν επειδή βασικά τρέφονταν με μακαρόνια. Τα οποία εξαντλούσαν ταχύτατα τα αποθέματά τους σε νερό. Και όχι, δεν το είπε ο Ελεφάντης αυτό!

  105. Pedis said

    # 109 – Εννοώ ότι προβλεπόταν από τον κανονισμό να στήνονται εστιατόρια και αίθουσες εστίασης για τους αξιωματικούς στο *μέτωπο*.

  106. 109, ναι, κατάλαβα
    η νέα αριστοκρατία των φασιστικών ελίτ δεν ήθελε να συναγελάζεται με το λαουτζίκο.

  107. sarant said

    98 Αν κατάλαβα καλα είναι ο πίνακας των «αλλοεθνών» πεσοντων, αφού έχει και σλαβόφωνους, μουσουλμάνους και αρμένηδες -αλλά οι εβραίοι είναι με διαφορά οι περισσότεροι.

  108. Γιάννης Ιατρού said

    86: Σχολαστικός των Αμπελοκήπων

    διαπιστώνω, και πάλι, την πλήρη αξιοποίηση των αρχείων του φίλου σου (ΚΠ)!

    ….του αυριανού Πλανητάρχου …
    Πάντως για το στοιχηματάκι που σου πρότεινε ο σχολιαστής Γιάννης Κουβάτσος, δεν είδα απάντηση….
    Οίκοι μεν λέοντες, εν μάχη δ’ αλώπεκες

  109. Triant said

    Λετ μι πουτ ιτ δις γουέι: δεν θα εκπλαγώ αν ο Βάταλος και ο Νικοκύρης αντιστοιχουν στο ίδιο έμβιο ον. Βέβαια, δεν χρειάζεται να πω (δατ γκόουζ ουιδάουτ σέιν) ότι δεν πρόκειται να το μάθω ποτέ, ούτε άλλωστε και κανείς άλλος (ή κάποιος άλλος, σύμφωνα με τον συρμό.
    Επί τη ευκαιρία να σημειώσω ότι τη μάχη των «δεν ξέρω κάτι», «δεν θα πάω κάπου» και «δεν έφαγα κάτι» την έχουμε χάσει. Θα μείνουμε κάποια γερόντια που θα λέμε «δεν ξέρω τίποτα», «δεν θα πάω πουθενά» και «δεν έφαγα τίποτα» και θα μας κοιτάνε με οίκτο, τους αγράμματους🙂

  110. sarant said

    114αρχή Παρντόν; Πόθεν τούτο τεκμαίρεις;

  111. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #114😯

  112. Triant said

    Κρίνων εξ ιδίων τα αλλότρια.
    Ζητώ ταπεινά συγγνώμη αλλά σε κόβω για αρκετά παιχνιδιάρη ώστε να τόχεις κάνει. Άλλωστε είπα «δεν θα εκπλαγώ» δεν είπα κάν «νομίζω»🙂

  113. sarant said

    117 Ε όχι και τόοοοσο παιχνιδιάρη -αν και καταλαβαίνω πώς το εννοούσες.

  114. Γιάννης Κουβάτσος said

    107. Ηθικές αμοιβές είναι, Σκύλε. Όπως κάνουν υποδεκανέα τον υπεύθυνο και πειθαρχικό στρατιώτη (ιδίως όταν έχουν έλλειψη από λοχίες και δεκανείς).

  115. Γιάννης Ιατρού said

    Το επιτελείο🙂 παρακολουθεί και επεμβαίνει …. ΣΤΟΧΟποιεί!

  116. 119

    Αααααα!

  117. Αγαθίας ο Σχολαστικός said

    Αγαπητοί συμπατριώται,

    όταν η Κοινότης άρχισε να αποκαλεί τον Τράμπ «αυριανό Πλανητάρχη» από το παρόν Ιστολόγιο, ο Ντόναλντ ήταν το απόλυτο αουτσάϊντερ για το Χρίσμα του GOP. Η χαρακτηριστική άνεση με την οποία σάρωσε τους 7 αντιπάλους του, παρά το γεγονός ότι σύμπασα η κλίκα των Ρεπουμπλικάνων ήταν εναντίον του, δεν σάς έβαλε μυαλό. Μέχρι πρίν λίγες ημέρες, η ετοιμοθάνατη Χίλαρυ προηγείτο με 10 μονάδες και η εκλογή της εθεωρείτο «τελειωμένη» από τον Παγκόσμιο Τύπο. Βλέπε και το σημερινό πρωτοσέλιδο του «Βήματος» της Κυριακής, που θα εκθέτει τον ετοιμοθάνατο Ψυχάρη για πολλά χρόνια

    Με όλον αυτόν τον καταιγισμό των δημοσιευμάτων (παγκοσμίως) υπέρ της διεφθαρμένης Χίλλαρυ και εναντίον του Τράμπ, μόνον ηλίθιοι θα έβγαιναν δημοσίως και θα δήλωναν πως ο Ντόναλντ θα καθαρίσει με χαρακτηριστική άνεση (Η τελευταία πρόβλεψίς μας απο το παρόν Ιστολόγιο ήταν το 53%). ΚΙ ΟΜΩΣ: Εμείς το τολμήσαμε επανειλημμένως από το Σαραντάκειο Ιστολόγιο, δεχόμενοι την χλεύη ακόμη και του στοιχηματάκια κ. Gpoint που βγήκε και μάς λοιδόρησε, όταν δηλώσαμε πως θα παίζαμε τον Τράμπ ακόμη και αν το στοίχημα ήταν 10 προς 1 εις βάρος μας, τόσο βέβαιοι είμαστε πως θα εκλεγεί Πλανητάρχης…

    Παρ’ όλα αυτά, κάποιοι αναγνώστες (Κουβάτσος σχ. 94, Ιατρού σχ. 113) δεν πείστηκαν και είχαν το θράσος να μάς προκαλέσουν να στοιχηματίσουμε 1 προς 1. Μετά τις χθεσινές εξελίξεις με τα νέα email της Χίλαρυ για τα οποία διέταξε έρευνα το FBI ( το μεγαλύτερο σκάνδαλο στην πρόσφατη Αμερικανική Ιστορία μετά το Watergate, το χαρακτήρισε ο Ντόναλντ), θα είναι σαν να κλέβουμε Ρωμέικη Εκκλησία, αν στοιχηματίσουμε υπέρ του Τράμπ. Βεβαίως και στοιχηματίζουμε, δηλώνοντας πως αν κερδίσει η Χίλαρυ, όχι μόνο θα εξαφανισθούμε από το Ιστολόγιο, αλλά και θα προσφέρουμε 1.000 ευρώ στον κ. Σαραντάκο για να κάνει το Τραπέζι σε κάποια χασαποταβέρνα στους συνταξιούχους αναγνώστες του Ιστολογίου. Αν όμως κερδίσει ο Ντόναλντ (προβλέπουμε με πάνω από 56%, μετά τις χθεσινές εξελίξεις) απαιτούμε μία συγγνώμη από τους κ.κ. Κουβάτσο, Ιατρού + Gpoint, και ο κ. Σαραντάκος να υποχρεωθεί να την αναρτήσει αυτή την «Συγγνώμη» μέσα σε πλαίσιο επί 24ώρου βάσεως στο πάνω δεξιό μέρος του Ιστολογίου μέχρι τον Γενάρη που θα ορκιστεί Πλανητάρχης ο Τράμπ

    Είπαμε και ελαλήσαμε και αμαρτίαν ούκ έχομεν…

    ΥΓ: Επαναλαμβάνουμε την πρότασή μας προς τον κ. Σαραντάκο. Ας κάνει μιά ανάρτηση τις επόμενες ημέρες, ζητώντας από τα ξεφτέρια τους αναγνώστες του να προβλέψουν (έστω και μετά τις χθεσινές κοσμογονικές εξελίξεις) τα ποσοστά των Αμερικανικών Εκλογών. Είναι βέβαιον πως θα ξεφτιλιστούν όλοι, διότι έχουν παρασυρθεί από τον Παγκόσμιο Τύπο (που ελέγχεται από τους γνωστούς – αγνώστους) και δεν έχουν πάρει χαμπάρι το απίστευτο σουξέ που έχει ο ανεπανάληπτος Ντόναλντ στους πραγματικούς Αμερικανούς

  118. Pedis said

    -> 99 – … πόσους εγκληματίες πολέμου εξέδωσε το Νέο Ιταλικό κράτος στις χώρες που προέβαλαν σχετικό αίτημα για εγκλήματα πολέμου;

    Κανέναν! (απ’ αυτά που γνωρίζω και αναφέρει η σχετική βιβλιογραφία)

    Διάφοροι (σ.σ. άλλοι, Ιταλοί στρατιωτικοί ή πολιτικό προσωπικό κατοχής) με εγκληματική δράση στην Ελλάδα to 41-43;

    Ας δούμε ένα παράδειγμα καταζητούμενου για εγκλήματα πολέμου που συνελήφθη στην Ελλάδα: Ανθυπολοχαγός Giovanni Ravalli, κατηγορούμενος για εγκλήματα πολέμου στην περιοχή της Καστοριάς, δικάστηκε και καταδικάστηκε στην ποινή του θανάτου το 1946. Η ποινή του μετατράπηκε σε ισόβια. Μετά από πιέσεις της Ιταλικής κυβέρνησης και προσωπικά του πρωθυπουργού De Gasperi, ο Ravalli απελευθερώθηκε το 1950 (*). Ο Ravalli, to 1953, φέρεται να έχει υπεύθυνη θέση στην Προεδρία της Ιταλικής Κυβέρνησης σχετικά με την αξιολόγηση στοιχείων που αφορούν γερμανούς εγκληματίες πολέμου. Στη συνέχεια διετέλεσε επί σειρά ετών έπαρχος (prefetto) του Ιταλικού κράτους στο Παλέρμο και στη Ρώμη.

    COMMISSIONE PARLAMENTARE DI INCHIESTA
    SULLE CAUSE DELL’OCCULTAMENTO DI
    FASCICOLI RELATIVI A CRIMINI NAZIFASCISTI

    (Relazione di minoranza)
    http://www.camera.it/_dati/leg14/lavori/documentiparlamentari/indiceetesti/023/018bis/INTERO.pdf
    (σελ 96-97)

    Camicie nere sull’Acropoli
    Marco Clementi
    L’occupazione italiana in Grecia (1941-1943)

    … πόσοι δικάστηκαν από Ιταλικά δικαστήρια και με τι ποινές;

    Ας πάρουμε το παράδειγμα του πολιτικό διοικητή των Ιονίων Νήσων, 1941-1943, Piero Parini. Φασίστας με δράση σε διάφορα πόστα και αναμφισβήτητη αναγνωρισιμότητα, κατηγορούμενος για εγκλήματα κατά του πληθυσμού, καταζητούμενος από τις ελληνικές αρχές ως υπεύθυνος για διάφορα εγκλήματα κατά την περίοδο της Ιταλικής κατοχής. Το 1945 καταδικάστηκε από το σχετικό Ιταλικό δικαστήριο σε 12ετή ποινή φυλάκισης, εκ των οποίων 5 έτη του χαρίστηκαν αμέσως. Το 1946 με την αμνηστεία Τολιάτι αποφυλακίζεται και μεταναστεύει στην Λατ. Αμερική. Το 1993 πεθαίνει στην Ελλάδα.

    Camicie nere sull’Acropoli
    Marco Clementi
    L’occupazione italiana in Grecia (1941-1943)

    (*) Μαζί με αυτόν απελευθερώθηκαν και άλλοι δύο Ιταλοί, ο Mario D’Agostino και ο Nicolino Cuomo, που είχαν καταδικαστεί ως εγκληματίες πολέμου μαχόμενοι στο πλευρό των κομμουνιστών!

    Γενική επισήμανση: στα σχετικά με φασίστες και εγκληματίες πολέμου λήμματα της βίκις (ιταλ. έκδοση) βγάζει μάτι η συστηματική και οργανωμένη ανάμειξη των φασιστών συνεργατών της «έγκριτης» σε ιστορικά-πολιτικά θέματα εγκυκλοπαίδειας.

  119. π2 said

    Βαρύγδουπο μήνυμα της τηλεμαγείρισσας Βέφας Αλεξιάδου για τη σημαιοφόρο με τη μαντίλα:

    Πολεμησαν κι οι παπουδες της εναντιον των Ιταλων στον πολεμο του σαραντα? Φωναξαν και οι δικοι της το ΟΧΙ? Σαν δεν ντρεπομαστε! Μονη μας παραδινουμε την Ελλαδα! Κριμα! δεν ειμαστε αξιοι σαν τους προγονους μας. Εκεινοι εχυσαν το αιμα τους για να μην την παραδωσουν! κι εμεις ανοιγουμε την πορτα να μπουν και να την καταλαβουν.

    Κυρά-Βέφα, χρησιμοποιούσαν κι οι παππούδες σας ατονικό; Χρησιμοποιούσαν και οι δικοί σας το αγγλικό ερωτηματικό; Θα έγραφαν κι αυτοί «μονη μας παραδινουμε»; Κρίμα! Δεν είμαστε άξιοι σαν τους προγόνους μας (ή σαν την κοπελίτσα, που υποθέτω γράφει καλύτερα ελληνικά από σας).

  120. sarant said

    123 Αυτά τα στοιχεία είναι συγκλονιστικά και εντελώς άγνωστα εδώ στην Ελλάδα

  121. sarant said

    124 Ετσι ακριβώς -το δημοσίευσες και πουθενά αλλού να το δει;

  122. Γς said

    124:

    Ο Ηλίας ο Μαμαλάκης τι λέει επ αυτού;

  123. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    #127. Στὴν κουζίνα ὁλοταχῶς!

  124. π2 said

    126: Όχι, πού αλλού; Σιγά μην την πτοούσε η γνώμη μου, εξάλλου.

  125. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Τελικά για ποιό λόγο πολέμησαν οι Έλληνες εργαζόμενοι κι αγρότες το 1940, παρ’ όλο που πέρασαν 48 χρόνια από τότε που το άκουσα πρώτη φορά στο σχολείο, ακόμα δεν τον ξέρω και δεν τον έχω καταλάβει, η λογική μου, λέει επειδή τον ήθελαν, αφού αυτοί πολέμησαν, αλλά σε όποιον το λέω, με λέει παράλογο. Ποιός ξέρει, μπορεί και να είμαι.

    107 – Τα παίρνουν κάθε φορά που συμμετέχουν (παρακολουθούν εκ του μακρόθεν δηλδή) κάποια μεγάλη άσκηση όπως τις Ζεύς και Παρμενίων, ή κάνουν κάτι παρόμοιο στο εξωτερικό. Είναι κι ο βασικός λόγος που απολύθηκα στην ώρα μου (με είχαν ανάγκη για τις επιδείξεις στους ξένους, ειδικά στην Ζεύς) αλλιώς με την φούρκα που μου είχαν οι αξιωματικοί, ακόμα θα υπηρετούσα.☺
    Το σίγουρο, είναι πως ο στρατός, είναι η δεύτερη μεγαλύτερη απάτη μετά την εκπαίδευση, με την διαφορά πως στοιχίζει υπερπολλαπλάσια από την πρώτη, αλλά μπορούμε να πούμε πως την συναγωνίζεται επάξια στην αποβλάκωση του λαού.☺

  126. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    104 – Πρόοδος η θρησκευτική μαντήλα;

  127. gpoint said

    # 124,

    Η Βέφα αντιπροσωπεύει την μέση ελληνίδα γυναίκα : στα πρώτα -ήντα (και πιο μπροστά ενίοτε) λογω κουλτούρας το μόνο της προσόν είναι η μαγειρική τέχνη (άντε και το ξεσκόνισμα)

  128. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    #132. Γιῶργο, μᾶλλον πιὸ κοντὰ στὰ τελευταῖα -ῆντα εἶναι ἡ Βέφα.

  129. gpoint said

    # 133

    Δημήτρη λέω από πότε αρχίζει η…μετάλλαξη ή από πότςε άρχισε η τηλεοπτική της καριέρα

  130. Pedis said

    # 125 – 123 Αυτά τα στοιχεία είναι συγκλονιστικά και εντελώς άγνωστα εδώ στην Ελλάδα

    Νικοκύρη, ο Clementi φαίνεται ότι έχει κάνει καλό ξεσυγύρισμα σε διάφορες ελληνικές πηγές και αρχεία.

    Διατηρώ μία μικρή αμφιβολία ως προς το βαθμό που κατάφερε να χωνέψει τόσα πολλά στοιχεία αφού κατά δήλωσή του άρχισε να μαθαίνει τα νέα ελληνικά το 2009 και το 2013 το βιβλίο ήταν έτοιμο ενώ παράλληλα, ντοκουμέντα και στοιχεία παρουσιάζονται σε μία χειμαρρώδη κατάσταση χωρίς πολλά-πολλά σχόλια από τη μεριά του συγγραφέα. Πέραν αυτού, βέβαια, το βιβλίο αξίζει τη γνώμη των ειδικών.

    Βέβαια, αξίζει κανείς να δει τη δουλειά του Angelo del Bocca, και πιο πρόσφατα του F. Focardi, F. Giustolisi.

    Για παράδειγμα, είχε ξεσπάσει μέγα σκάνδαλο με το όνομα «ο φοριαμός της ντροπής», ενδεικτικά,

    https://en.wikipedia.org/wiki/Armadio_della_vergogna

    Πάντως, είναι χαρακτηριστική (και) στην Ιταλία η παντελής απουσία στοιχειώδους τιμωρίας των φασιστών ηγετών (εκτός από τις περιπτώσεις που συνελήφθησαν και δικάστηκαν επιτόπου) κατηγορουμένων για (α) εγκλήματα πολέμου στις κατεχόμενες χώρες, (β) εγκλήματα κατά του πληθυσμού στην ταραγμένη περίοδο μεταξύ της αποπομπής του Μουσολίνι και της ανακωχής του ’43 (γ) για την εγκληματική δράση ναζιφασιστών στις περιοχές κατοχής από το καθεστώς της ρεπούμπλικας του Σαλό και των ναζί.

    Η αμνηστία Τολιάτι έβαλε τη σφραγίδα στην προδιαγραφόμενη, από τις ιταλικές πολιτικές δυνάμεις, ομαλή -ομαλότατη(*)- μετάβαση στο Νέο Ιταλικό κράτος όπου οι πολιτικοί επίγονοι των φασιστών (MSI) ήταν πάντα μέσα στο παιχνίδι αποθρασυμένοι κι από την ατιμωρησία και από το γεγονός ότι είχαν (κι έχουν) συστηματικό παρακρατικό ρόλο.

    (*) ίσως, ως αντιστάθμισμα, να θεωρήθηκε η ψήφιση (1947) του Συντάγματος της Ιταλικής Δημοκρατίας το οποίο μαζί με το δίδυμό του γαλλικό, το οποίο στη συνέχεια απορρίφθηκε από το σχετικό δημοψήφισμα για να αντικατασταθεί έπειτα από ένα πιο λάιτ (το ιταλικό σύνταγμα δεν τέθηκε ποτέ σε δημοψήφισμα, πολύ πιθανά θα καταψηφιζόταν), αποτέλεσαν τα πιο προοδευτικά στις αρχές τους αστικά συντάγματα.

  131. Pedis said

    -> 135 (δεν γνωριζω ποια από τα παρακάτω έχουν δημοσιευτεί μεταφρασμένα στα αγγλικά ή στα γαλλικά. Διαπίστωσα, εκτός αν έκανα λάθος στην αναζήτηση μέσω biblionet οτι κανένα βιβλίο του Del Boca δεν έχει μεταφραστεί στα ελληνικά! Μωρέ, μπράβο!)

    «Italiani, brava gente?»

    Angelo Del Boca
    https://www.ibs.it/italiani-brava-gente-libro-angelo-del-boca/e/9788854500136

    «Il cattivo tedesco e il bravo italiano. La rimozione delle colpe della seconda guerra mondiale»

    Filippo Focardi
    https://www.ibs.it/cattivo-tedesco-bravo-italiano-rimozione-libro-filippo-focardi/e/9788858123850

    «L’ armadio della vergogna»

    Franco Giustolisi
    https://www.ibs.it/armadio-della-vergogna-libro-franco-giustolisi/e/9788888389189

    «L’ Amnistia Togliatti. 1946. Colpo di spugna sui crimini fascisti»

    Mimmo Franzinelli
    https://www.ibs.it/amnistia-togliatti-1946-colpo-di-libro-mimmo-franzinelli/e/9788807888311

  132. Pedis said

    Σκύλε, σ’ αρέσουν αυτά, έχω καταλάβει.

    «Η εξαφανισμένη έκθεση για τον πόλεμο του 40»
    https://www.thepressproject.gr/article/101940/I-apagoreumeni-ekthesi-gia-ton-polemo-tou-40

  133. 137

    Ναι, εντελώς ενδιαφέρον!

  134. Ριβαλντίνιο said

    @ 138 Σκύλος

    Καλά λες ! ( Για να μην πεις εντελώς βλακείες !🙂 )Θα μπορούσε να τα ανασκευάσει πανεύκολα κάποιος όλα αυτά, αλλά έχε χάρη που βαριέμαι να γράφω !

  135. 139

    Μα τι να ανασκευάσεις, ωρέ αναθεωρητοκάγκουρα; (<3)
    Ο μακαρίτης ήταν εκεί και το είδε με τα μάτια του. Δεν το έγραψε για υστεροφημία ή προαγωγή, μάλλον από πικρία. Και το έγραψε στο νεκροκρέββατό του.

  136. Pedis said

    # 141 – Ο χαιρετισμός δεν είναι ναζιστικός, αλλά ο ελληνκός παραδοσιακός στο βασιλιά Καρνάβαλο απο τους καραγκιόζηδες.

    Τι έκανες στον πόλεμο, φασίστα;

    Εκεί ράβονται και οι κοπραυγίτες;

  137. Βάγια said

    Ωραία και ενδιαφέρουσα διήγηση για την κατοχή…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: