Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Για τη Φαύστα του Μποστ στο θέατρο Προσκήνιο

Posted by sarant στο 4 Νοεμβρίου, 2016


faustaΠριν από λίγο καιρό, είχα τη χαρά να επικοινωνήσει μαζί μου η κυρία Μάρθα Φριντζήλα, που πολύ μου αρέσουν τα τραγούδια που ερμηνεύει. Η χαρά μου έγινε μεγαλύτερη όταν μου είπε ότι διαβάζει το ιστολόγιο και της αρέσουν τα άρθρα στα οποία παρουσιάζουμε γελοιογραφίες του Μποστ -και μου ζήτησε να γράψω ένα κείμενο για το πρόγραμμα της Φαύστας, που επρόκειτο να ανεβεί σε δική της σκηνοθεσία στο θέατρο Προσκήνιο, με την Ελένη Κοκκίδου (φωτογρ.) στον επώνυμο ρόλο.

Έτσι κι έγινε, και προχτές πήγα να δω το έργο, στο οποίο και θ’ αφιερώσω το σημερινό σημείωμα. Αν δεν ξέρετε την υπόθεση του έργου, παρόλο που την αφηγείται παρακάτω σε ένα έξοχο σημείωμα (που επίσης υπάρχει στο πρόγραμμα) ο φίλος Κώστας Μποσταντζόγλου, γιος του Μποστ, να πούμε ότι πρόκειται για μια ιλαροτραγωδία, όπου το τετράχρονο κοριτσάκι μιας οικογένειας χάνεται στη θάλασσα -το καταπίνει ένα θαλάσσιο τέρας. Κάμποσα χρόνια αργότερα, ο πατέρας της μικρής ψαρεύει ένα τεράστιο ψάρι και στην κοιλιά του βρίσκουν την «απολεσθείς κόρη». Όμως, πριν καλά καλά προλάβουν να χαρούν, το κορίτσι, που μυρίζει ψαρίλα, το κατασπαράζουν οι γάτες. Αργότερα έρχεται για προξενειό μια οικογένεια, της οποίας ο γιος είχε επίσης χαθεί στη θάλασσα και βρέθηκε στο στομάχι ψαριού: αλλά είναι πολύ αργά πια.

Η παράσταση της Μάρθας Φριντζήλα είναι πολύ πρωτότυπη, πολύ διαφορετική από τα άλλα ανεβάσματα της Φαύστας που έχω δει. Καταρχάς, οι υπόλοιποι γυναικείοι ρόλοι εκτός της πρωταγωνίστριας παίζονται από άντρες ηθοποιούς, κάτι που αποδίδει ιδίως στον ρόλο της Μαριάνθης (της υπηρέτριας). Μάλιστα, ο ρόλος της Ελένης (της φίλης της Φαύστας, στην αρχή του έργου) δεν υπάρχει καν -τον αποδίδει κι αυτόν η Ελένη Κοκκίδου.

Έπειτα, στην παράσταση αυτή παίζει καθοριστικό ρόλο η μουσική -η πρωτότυπη μουσική του Βασίλη Μαντζούκη, με έντεκα τραγούδια πάνω στο κείμενο του Μποστ, άλλοτε σε ύφος Χατζιδάκι, αλλού ρεμπέτικα ή βαλς. Το κείμενο ωστόσο δεν έχει αλλάξει, μόνο κάποιοι στίχοι επαναλαμβάνονται για τις ανάγκες της μελοποίησης, ενώ έχουν προστεθεί ελάχιστες ατάκες από την επικαιρότητα, π.χ. μια σπόντα για το Ωραιόκαστρο.

Μου άρεσε επίσης το σκηνικό με μια μεγάλη φυσούνα (σαν θερμοκήπιο) στο κέντρο της σκηνής και πίσω, απ’ όπου βγαίνουν οι ηθοποιοί στη σκηνή και όπου, σε διάφορες στιγμές, με προβολές, φωτισμούς και κίνηση σχολιάζονται τα όσα λέγονται πάνω στο σανίδι. Η κίνηση άλλωστε παίζει καθοριστικό ρόλο στην παράσταση.

Το ενδιαφέρον είναι ότι στην παράσταση στο θέατρο Προσκήνιο (που το είχε αρχικά φτιάξει η Νίκη Τριανταφυλλίδη και βρίσκεται στην οδό Καπνοκοπτηρίου, έναν πεζοδρομάκο κάθετο στη Στουρνάρα αμέσως πριν από την Αχαρνών) είδα πολύ νεανικό κοινό -αλλά για τη θεατρική άνθιση που παρατηρείται παραδόξως (ή: όχι παραδόξως, αν το καλοσκεφτείς) στην Αθήνα μέσα στην κρίση, αξίζει ιδιαίτερη συζήτηση.

Μια ακόμα Φαύστα; αναρωτιούνται στο πρόγραμμα οι συντελεστές της παράστασης. Και απαντούν:
Ζούμε σε μια μαγική εποχή: Ροζ φλαμίνγκο κατακλύζουν το Ναύπλιο, πλαστικές παντούφλες βγαίνουν σε ιερό προσκύνημα, δισεκατομμυριούχοι καναλάρχες κοιμούνται σε ράντζα, παλλόμενα πέη συγκλονίζουν το πανελλήνιο, δημοφιλής τραγουδιστής βραβεύεται για την προσφορά του στο αρχαίο δράμα και φυσικά, το Όχι γίνεται Ναι.

Η Φαύστα του Μποστ είναι ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσουμε την σουρεαλιστική καθημερινότητα που δεν σταματά να μας εκπλήσσει. Η Φαύστα δεν είναι μία γυναίκα ή ένας ρόλος. Δεν είναι τραγωδία ή κωμωδία. Δεν είναι παρωχημένη ή επίκαιρη. Επιφανειακή ή βαθιά. Είναι η καταγραφή της ελληνικής πραγματικότητας σε μία γλώσσα κακοπαθημένη που τόσο αριστοτεχνικά χειρίζεται και ταλαιπωρεί ο συγγραφέας.

Εγώ έγραψα το εξής:

Αυτό που πρώτο προσέχει κανείς στη Φαύστα είναι, κατά πάσα πιθανότητα, η γλώσσα της: επιφανειακά πρόκειται για μια απλή καθαρεύουσα των καλλιεργημένων αστών περασμένης εποχής, αλλά μια καθαρεύουσα υπονομευμένη στα ίδια της τα θεμέλια. Το γλωσσικό ζήτημα έχει σήμερα λυθεί οριστικά, το 1964 όμως η προδικτατορική καθαρεύουσα δέσποζε· αυτή τη γλώσσα διακωμώδησε σοφά ο Μποστ, πριν την αγκαλιάσουν (και την γελοιοποιήσουν ανεπανόρθωτα) ο Παπαδόπουλος και η δικτατορία.

Ο Μποστ χρησιμοποιεί υπονομευτικά τα εκφραστικά μέσα της καθαρεύουσας, π.χ. τις γενικές απόλυτες, τις μετοχές, όπου μπερδεύει κατά βούληση χρόνους, γένη και αριθμούς (η απολεσθείς κόρη, το διασωθείς Ριτσάκι) ή τις αρχαιοπρεπείς αντωνυμίες (λάμπαν όστις κρέμεται)· ταλαιπωρεί την τρίτη κλίση (εις του ιχθέος την γαστήρ) ενώ δεν του φτάνουν τα αυθεντικά τριτόκλιτα παρά φτιάχνει και δικά του (π.χ. εν τω μέσω του σαλώνος · άρα, στη μποστική γραμματική ο τύπος είναι «ο σαλών»!). Κατασκευάζει ανύπαρκτους μεσοπαθητικούς τύπους (γάτα που νιαουρίζεται , οι σύζυγοι αρρωστούνται), ενώ αγαπάει πολύ να συντάσσει τα ρήματα με γενική (μου κόπτει των πόδων· υπάρχουν πεινασμένων) και πάντοτε υπονομεύει τη γραμματική της καθαρεύουσας εφαρμόζοντάς την σε λαϊκές λέξεις (τους μανάβας, τας πατάτας). Δηλαδή, όπως και ο Ροΐδης, έτσι και ο Μποστ καταδίκασε την καθαρεύουσα παρόλο που τη γνώριζε στην εντέλεια, όπως στην εντέλεια γνώριζε και την ορθογραφία της ελληνικής –γιατί μόνο ένας άριστος γνώστης της ορθογραφίας μπορεί να κάνει τα αξεπέραστα ορθογραφικά λογοπαίγνια των σκίτσων του Μποστ, όπως το έξοχο «Σφαγή των υποτών ιππό των Τούρκων».

Βέβαια, από τη Φαύστα οι ανορθογραφίες αναγκαστικά απουσιάζουν, υπάρχει όμως το άλλο κοινό στοιχείο με τα σκίτσα, το παράλογο χιούμορ του Μποστ, που συνδυάζει με απόλυτη σοβαρότητα το μικρό και ασήμαντο με το μεγάλο και σπουδαίο, κι έτσι, για παράδειγμα, αντί ο πατέρας να αναγγείλει στη μητέρα την τρομερή είδηση της εξαφάνισης του κοριτσιού, χρονοτριβούν με λεπτομέρειες και ανταλλάσσουν κοινοτοπίες, ενώ η Φαύστα, που ανάγει σε φοβερό δίλημμα το αν θα ανοίξει την πόρτα, αντιπαρέρχεται αγέρωχα το φάγωμα της κόρης της. Κοντά σε αυτά, μια δόση αναχρονισμών, αφού η υπόθεση υποτίθεται πως εκτυλίσσεται περί το 1860 αλλά στη συνέχεια παρελαύνουν μεταγενέστερα πράγματα και γεγονότα, δίνει μιαν ιδιότυπη επικαιρότητα στο έργο, επικαιρότητα που επιτείνεται από τη διαπίστωση που αναφέρει παρεμπιπτόντως το Ριτσάκι, ότι η μόνη σίγουρη μέθοδος για την οικονομική πολιτική είναι «να τρελάνουν τους φτωχούς με δυσβαστάκτων φόρων».

Αχ, ήταν προφητικός ο Μποστ…

Αλλά βρίσκω θαυμάσιο το κείμενο του Κώστα Μποσταντζόγλου, γι’ αυτό και το αναδημοσιεύω εδώ -αξίζει να κλείσει με αυτό το άρθρο:

ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ

Η “Φαύστα” γράφτηκε το 1962 για να σκηνοθετηθεί από τον κύριο Κάρολο Κουν – τον οποίο ο πατέρας μου θαύμαζε- και να παιχτεί από τους ηθοποιούς του Θεάτρου Τέχνης. Ο πατέρας το έδωσε στον κύριο Κουν και περίμενε. Και περίμενε… Και περίμενε. Ουδέ φωνή, ουδέ ακρόασις.

Ο πατέρας πληγώθηκε, πικράθηκε και απογοητεύτηκε. Κοροϊδεύοντας τον ίδιο του τον εαυτό, έγραψε σε ένα σημείωμά του του 1963: «Δεν στενοχωρηθηκα όμως που δεν παίχτηκε το έργο. Περισσότερο στενοχωρήθηκα ξέροντας πόσο θα στενοχωρήθηκε ο Κάρολος Κουν, ψάχνοντας δικαιολογία για να μην με στεναχωρήσει». Εγώ ξέρω πως κόντεψε να πεθάνει. Ήθελε να σκίσει τη “Φαύστα”. Πίστευε πως είναι αποτυχημένος. Ορκιζόταν πώς δεν θα ξαναέγραφε για το θέατρο. Ευτυχώς, δεν τήρησε τον όρκο του. Το έργο βασίζεται σε ένα πραγματικά τραγικό γεγονός. Ένα κοριτσάκι φαγώθηκε στην Αμφιάλη. Μάλλον από καρχαρία. Οι εφημερίδες της εποχής γράφανε για μέρες. Η “Φαύστα” λοιπόν δεν θα μπορούσε να είναι τίποτα άλλο από καθαρόαιμη ιλαροτραγωδία! Μια ιλαροτραγωδία που διέπεται από αδυσώπητη λογική. Σε όλο το έργο, υπάρχει -υπόγεια- μια λογική ακολουθία συλλογισμών στην οποία το ένα συμπέρασμα οδηγεί στο επόμενο. Ακριβώς αυτή η λογική, η τραβηγμένη στα άκρα, δημιουργεί την αίσθηση του παράλογου και το παράλογο παραπέμπει ευθέως στην ιλαρότητα. Γελάμε λοιπόν, γιατί είναι αδύνατον να κλάψουμε μπροστά στην γελοιότητα του παραλογισμού. Η υπόθεση ταυ έργου είναι απλή.

Έχουμε μια κυρία ονόματι Φαύστα η οποία είναι ευτυχής, διότι έτσι. Ζει σε ένα μεγαλοαστικό σπίτι. Δέχεται την επίσκεψη μίας φίλης. Συζητούν περί ανέμων και υδάτων. Κάποια στιγμή, η φίλη ρωτάει τι κάνει η κόρη της Φαύστας. Αναφέρεται, μεταξύ τυριού και αχλαδιού, ότι στην θάλασσα κόβει βόλτες ένα τεράστιο ψάρι και ότι ο πατέρας έχει πάρει το κοριτσάκι του και πήγε για ψάρεμα. Όλα καλά, στρωτά και λογικά. Το κοριτσάκι όμως εξαφανίζεται. Το τρώει το ψάρι. Λογικότατο. Έτσι κάνουν τα ψάρια. Τρώνε κοριτσάκια. Έχουμε προηγούμενο; Βεβαίως. Τον Ιωνά τον έφαγε ένα κήτος. Η οικογένεια πενθεί με τον δικό της ημίτρελο καθώς πρέπει τρόπο, αλλά η ζωή συνεχίζεται. Περνάνε χρόνια, στα μαλλιά έρχονται χιόνια, ο πατέρας εξακολουθεί να ψαρεύει. Κάποτε ψαρεύει ένα μεγάλο ψάρι. Το πάει σπίτι του. Λογικότατο. Καθώς το ετοιμάζουν για μαγείρεμα, ανακαλύπτουν στην κοιλιά του το χαμένο κοριτσάκι. Το αναγνωρίζουν από το μενταγιόν που φοράει. Λογικότατο. Έτσι γίνεται. Άμα δε φόραγε το μενταγιόν, θα υπήρχαν αμφιβολίες περί τής ταυτότητός του. Και σε μία ταινία που είχα δει, με τον Ξανθόπουλο, έτσι τον αναγνώρισαν, από τον σταυρό που φόραγε και κανένας δεν παραξενεύτηκε. Το κοριτσάκι διηγείται πώς πέρασε τόσα χρόνια μέσα στο ψάρι, ποιες χώρες είδε, τα πολιτικά συστήματα των διαφόρων χωρών και το ναυάγιο του Τιτανικού. Πράγματα δηλαδή καθημερινά που συζητάμε με άλλους όταν έχουμε μείνει μέσα σε ένα ψάρι δέκα χρόνια. Λογικότατο. Δυστυχώς, το δέρμα της κόρης έχει ποτιστεί από ψαρίλα, πράγμα επίσης λογικότατο. Όποιος μείνει σε κοιλιά ψαριού δέκα χρόνια, ψάρι θα μυρίζει. Οπότε οι γάτες της γειτονιάς ξεκοκαλίζουν το κοριτσάκι, νομίζοντας πως είναι ψάρι. Λογικότατο. Περνάνε κι άλλα χρόνια. Έρχονται κάποιοι που βρήκαν ένα αγοράκι μέσα σε ψάρι. Λογικότατο, διότι ό,τι συνέβη μια φορά μπορεί πάντοτε να επαναληφθεί. Αυτό αποτελεί δόγμα στη Φυσική. Αυτοί οι κάποιοι, θέλουν να παντρέψουν το αγοράκι με το χαμένο κοριτσάκι. Λογικότατο, θα ενωθούν δυο χαμένα εις σάρκα μία και εφόσον έχουν κοινές εμπειρίες θα ζουν ευτυχή. Το αγοράκι απαγγέλλει ένα πατριωτικό ποίημα, για να δείξει τα προσόντα του, συζητούν για κάποιον που πούλησε το γιοτ του και καταλήγουν στην αναγγελία του τραγικού θανάτου της κόρης. Λογικότατο. Η Φαύστα και ο ψαράς σύζυγός της δεν θα άφηναν ξένους ανθρώπους να ελπίζουν μάταια σ’ ένα γάμο. Δεν θα ήταν ευγενικό και δεν θα έδειχνε καλούς τρόπους. Για να χρυσώσουν όμως το χάπι, υπόσχονται αν βρουν άλλο κοριτσάκι σε ψάρι να το δώσουν στο αγόρι. Αυτό δείχνει ανθρωπιά και είναι επίσης λογικότατο.

Στο τέλος εμφανίζεται το φάντασμα της κόρης και λέει σε διάφορες γλώσσες την ιστορία που είδαμε. Έτσι κάνει και ο κύριος Κωστάλας και κανένας δεν το βρίσκει παράλογο, διότι αυτό σημαίνει πως σεβόμεθα και ενημερώνουμε τους πάντες. Ακόμα και τους αλλόγλωσσους Ευρωπαίους που μας αγαπούν. Εξ άλλου, κάθε έργο που σέβεται τον εαυτό του έχει ένα φάντασμα μέσα. Ο Άμλετ παραδείγματος χάριν, έχει φάντασμα. Αμφισβήτησε ποτέ κανείς την αξία του;

Το έργο όμως δεν έχει μόνο αυτές τις αρετές. Είναι γραμμένο ολόκληρο σε δεκαπεντασύλλαβο τον εθνικό μας ρυθμό, καταστρέφει ολοκληρωτικά την τότε επίσημη γλώσσα του κράτους, την τιμημένη μας καθαρεύουσα, διαλύει το αστικό αφήγημα του καθωσπρεπισμού, εκφέρει αναρχικές ρήσεις με στόμφο, παραπέμπει σκωπτικά σε έργα του προηγούμενου αιώνα που είναι γεμάτα με απίθανες συμπτώσεις, ακροβατεί σε ιστορικά θέματα, κάνει λογικά άλματα στις εποχές και χοροπηδώντας χαρωπά, λέει όσα πρέπει να πει για την πολιτική κατάσταση και την κυρίαρχη ιδεολογία. Είναι δηλαδή και βαθιά πολιτικό έργο. Ο Μίλτον Φρίντμαν πρέπει να είχε διαβάσει την “Φαύστα”. Είμαι πεπεισμένος πως εμπνεύστηκε τη θεωρία του νεοφιλελευθερισμού που εφάρμοσε στη Χιλή από το Ριτσάκι. Υπήρξε ένας κοινός αντιγραφέας και κλέφτης ιδεών. Δεν του αξίζει καμία τιμή.

Στο πρώτο της ανέβασμα η “Φαύστα” ήταν οικονομική αποτυχία. Έπρεπε να την δείξει στο κοινό ο κύριος Παπαγεωργίου στο Θέατρο Στοά το 1987 – εικοσιτρία ολόκληρα χρόνια μετά το πρώτο της ανέβασμα, για να πάρει τα πάνω της. Έκτοτε η «Φαύστα» που κιτρίνιζε στο συρτάρι και επιφανειακά είναι μια απλή ανώδυνη σάτιρα, έγινε το αγαπημένο έργο ερασιτεχνών και επαγγελματιών ανά την επικράτεια – και εδώ είναι η ειρωνεία- έργο που προτιμούν τα σχολεία και προτείνεται από το υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων. Ένα υπουργείο που έχει απαγορεύσει την «Μήδεια» του πατέρα και ο πατέρας πίστευε ακράδαντα – μετά λόγου γνώσεως – πως το μόνο για το οποίο δεν φημίζεται είναι η προώθηση της παιδείας.

Τελικά, το έργο στόχευε ταυτόχρονα σε πολλούς στόχους. Τους πέτυχε όλους. Όταν το είχα πρωτοδιαβάσει, πριν πενήντα τόσα χρόνια, είχα νιώσει περήφανος που ο πατέρας μου μού έμοιασε. Του είχα εκφράσει την ευαρέσκειά μου και τον είχα φιλήσει τρυφερά στο μέτωπο. Ήταν καλός μπαμπάς. Για να μην τον πληγώσω δεν του μίλησα για τις ατέλειες που είχα εντοπίσει και είχε αυτό το πρωτόλειό του. Φαίνεται πως και οι κατά καιρούς κριτικοί δεν ήθελαν να πληγώσουν τον πατέρα, γιατί κανένας δεν έγραψε ποτέ κακό λόγο. Ο πατέρας ήταν ευαίσθητο άτομο κι αυτοί έδειξαν πως ήταν καλοί άνθρωποι πάνω απ’ όλα.

164 Σχόλια to “Για τη Φαύστα του Μποστ στο θέατρο Προσκήνιο”

  1. Πέπε said

    Καλημέρα!

    > > στην οδό Καπνοκπτηρίου

    αυτό πάει για το χτεσινό άρθρο με τους γλωσσοδέτες🙂

  2. Γς said

    Καλημέρα

    >και μου ζήτησε να γράψω ένα κείμενο για το πρόγραμμα της Φαύστας

    Μπράβο.
    Πολύ ωραίο

  3. Αγάπη said

    Καλημέρα
    είχα την τιμή να γνωρίσω τον Μποστ και θαύμασα όχι μόνον το πνεύμα του αλλά και την καλωσύνη, την αρχοντιά και το χιούμορ όλης της οικογένειας

  4. spiral architect said

    Καλημέρα.
    Θα τυπωθεί το κείμενό σου;

  5. Γς said

    και

    >θαυμάσιο το κείμενο του Κώστα Μποσταντζόγλου

  6. Γς said

    3:

    >την αρχοντιά και το χιούμορ όλης της οικογένειας

    Εγώ είμαι φαν του Γιάννη Μποσταντζόγλου

  7. Γς said

    4:

    Πρέπει

    Ωραία κι η ανάλυση της γραμματικής του Μποστ!

  8. Παντελής said

    Δε βλεπω αλλα σχολια,λες. Να εγινε κανα θαυμα και πισω σημερα την πρωτια; Να παρω λαχειο;
    Ναι μου αρεσει η Φαυστα την ειδα καποτε και σε ερασιτεχνικο θεατρο δημου(λυκοβρυσης). Επαιζε και φιλικο μου ζευγαρι με εναιρετικη επιτυχια!

  9. Λεύκιππος said

    Τρομερός ηθοποιός ο Κ. Μποσταντζόγλου, και όχι μόνο.

  10. Γς said

    9:

    ηθοποιός;

  11. Corto said

    Καλημέρα!

    «Καταρχάς, οι υπόλοιποι γυναικείοι ρόλοι εκτός της πρωταγωνίστριας παίζονται από άντρες ηθοποιούς»

    Ε, και παλαιότερα το Ριτσάκι το υπεδύετο ο Τζούμας.

    Αστράκια που’ χει η θάλασσα!

  12. Γς said

    11:

  13. argyris446 said

    Reblogged στις worldtraveller70.

  14. spiral architect said

    Ο πατέρας μας ο Μποστ
    http://bit.ly/2fllftY

  15. Γς said

    Ο Πσαράς [του ιστολογίου] τι λέει;

  16. spiral architect said

    … για να μην μπερδεύονται οι υιοί Μποστ. Ο Γιάννης (αριστερά στη φωτό του άρθρου του Βήματος) είναι ο γνωστότερος.

  17. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρα !
    Νοικοκύρης, τώρα και στο θέατρο !🙂

  18. Πάνος με πεζά said

    Κι ας θυμηθούμε το χαρακτηριστικό σήμα κατατεθέν, «το δυστυχής Ριτσάκι», όπως το έγραφε ο Μποστ.

  19. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Δηλαδή, όπως και ο Ροΐδης, έτσι και ο Μποστ καταδίκασε την καθαρεύουσα παρόλο που τη γνώριζε στην εντέλεια, όπως στην εντέλεια γνώριζε και την ορθογραφία της ελληνικής

    Ὑπάρχει μιὰ ἀντίφαση σὲ αὐτό. Πράγματι ὁ Ροΐδης ἦταν κατὰ τῆς καθαρεύουσας ἀλλὰ μόνο στὰ λόγια. Διότι μόνο τὴ μηλιὰ ἔγραψε στὴ δημοτικὴ κι ὄχι χωρὶς καθαρευουσιανισμούς. Στὴν πράξη ἀνέδειξε το μεγαλεῖο τῆς καθαρεύουσας καὶ ἀπέδειξε ὅτι μπορεῖ κανεὶς νὰ μεγαλουργήση μὲ αὐτή. Καὶ τὸ ἐρώτημα ποὺ θὰ ἔθετα ἐγὼ εἶναι τὸ ἑξῆς. Ἀφοῦ τὴ μισοῦσε τόσο γιατί τὴν ἔμαθε τόσο καλά καὶ γιατί ἐπεδείκνυε τὴ γνώση του; Καὶ τὸ ἐρώτημα ἔμμεσα τίθεται καὶ πρὸς ἐσένα Νίκο; Ἡ ἀπάντηση ἡ δική μου εἶναι ὅτι εἶχε μιὰ σχέση ἀγάπης καὶ μίσους, ὅπως ὁ Μάνος Τασάκος μὲ τὴ Μαρία.

    Ὅσο γιὰ τὸ Μπὸστ δὲ γελοιοποεῖ τὴν καθαρεύουσα καθαυτὴ ἀλλὰ τὴν κακοποίησή της ἀπὸ μεγάλο μέρος τῶν χρήστων της. Αὐτὸ κοροίδεύει γιατὶ αὐτὸ εἶναι ποὺ τὸν ἐνοχλεῖ. Κανεὶς δὲ μαθαίνει τόσο καλὰ μιὰ γλῶσσα ἂν δὲν τὴν ἀγαπάει κι ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸ τὶ λέει, δὲ λέμε πάντα αὐτὰ ποὺ νοιώθουμε, χωρὶς τὴν καθαρεύουσα δὲ θὰ εἴχαμε ἕνα πολὺ σημαντικὸ κομμάτι τῆς νεολληνικῆς λογοτεχνίας, ὅπως ἐξίσου δὲ θὰ εἴχαμε χωρὶς τὴ δημοτική. Σίγουρα ὅμως θὰ ἦταν πολὺ καλύτερα τὰ πράγματα ἂν δὲν ὑπῆρχε αὐτὸς ὁ φανατισμὸς καὶ ὁ πόλεμος ὑπὲρ τῆς μιᾶςκαὶ κατὰ τῆς τῆς ἄλλης. Αὐτὸ ἔβλαψε καὶ τὶς δύο γλῶσσες καὶ ἡ κατάτσταση ποὺ διακωμμωδεῖ ὁ Μπὸστ εἶναι ἀπόρροια αὐτοῦ τοῦ πολέμου.

  20. Πάνος με πεζά said

    Το διασωθείς; Εγώ γιατί θυμάμαι «το δυστυχής»; Ή, μπορεί να τα έχει και τα δύο.

  21. Πάνος με πεζά said

    Και φυσικά το σχήμα αυτό με την αλλαγή του γένους, το βρίσκουμε και στους στίχους του Μποστ, «η ρομβία αφιχθέντος και σταθέντος στη γωνία».

  22. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    4 Το κείμενό μου έχει τυπωθεί στο πρόγραμμα της παράστασης, όπως και το κείμενο του Κώστα Μποστ.

    Ο Μποστ είχε δυο γιους, τον Κώστα και τον Γιάννη. Ο ηθοποιός είναι ο Γιάννης. Ο Κώστας ασχολήθηκε με τη γραφιστική, αλλά είναι και θεατρικός συγγραφέας, όπως έχουμε γράψει κι εδώ:
    https://sarantakos.wordpress.com/2012/05/27/elefas/

  23. Μπούφος said

    Mε κλειστά μάτια ψηφίζω την «Φαύστα», πρώτον διότι είναι «Μποστ» και δεύτερον διότι θα ερμηνεύσει η τιτανοτεράστια θεατρίνα Ελένη Κοκκίδου. Πόσον καιρό θα παίζεται, ακριβώς, γνωρίζουμε;

  24. Spiridione said

    Πολύ ωραία και τα δύο κείμενα

  25. leonicos said

    Δεν απαντώ σε κάποιον συγκεκριμένα

    Είναι εντελώς διαφορετικό το να ‘ξέρεις’ μια γλώσσα επειδή την έμαθες, π.χ. στο σπίτι σου, οπότε μοιραία και την αγαπάς και την καλλιεργείς (δηλαδή τη χρησιμοποιείς δημιουργικά) και άλλο το να θεωρείς ότι ‘πρέπει να επιβληθεί σαν μοναδικό μέσο επικοινωνίας’.
    Για παράδειγμα: Μια γλώσσα που μιλήθηκε σε όλα τα εβραϊκά σπίτια κάποτε στην Αθήνα ήταν το Ladino (εβραιοϊσπανικά). Μπορεί να σκεφτόμαστε ή και να μιλάμε ακόμα κάποιοι από συνήθεια, να τραγουδάμε (καταπληκτικά τραγούδια) από νοσταλγία, από… δεν ξέρω τι, αλλά προσωπικά θεωρώ ανόητο (επειδή προσφέρονται μαθήματα) το να κάτσει κάποιος να μάθει Lαdino αντί για καθαρόαιμα ισπανικά, που θα του χρησιμεύσουν.

    Το ίδιο αισθάνομαι και απέναντι στην καθαρεύουσα, μολονότι η αντιστοιχλία δεν είναι απλή ούτε γραμμική. Η καθαρεύουσα μπαίνει μέσα στη δημοτική, έχουμε κλισέ υποτίθεται αρχαία αλλά στην πραγματικότητα καθαρευουσιάνικα, υπάρχουν τύποι που δεν μπορούμε να τους αποφύγουμε αλλιώς θα γράψουμε δημοτικουλίστικα τέρατα, και κατ’ ουσία, όταν γράφουμε τουλάχιστον, κάνουμε συνεχώς επιλογή ανάμεσα στις δυο.

  26. tasos said

    Κομμένο και ραμμένο το έργο για να σκηνοθετηθεί από τον Μπουνιουέλ.
    (Ακούς εκεί να σατυρίζει ο Μποστ τον χαμό ενός κοριτσιού και να θέλει να παιχτεί το έργο του στο θέατρο Τέχνης. Τι λένε τα φιλελεύθερα μέσα επ’αυτού ; )

  27. Ακόμα κανείς;

  28. Alexis said

    #21: «Κι ένας νέος με μια νέα
    ωραιότατα παιδιά
    φθάνουν κολυμβών γενναίως
    εις πλησίον αμμουδιά»

  29. Λεύκιππος said

    10 Ο γυιος

  30. AK (o) said

    Η περίληψη του έργου βρίσκεται στην αρχή του. Απλή, ειλικρινής και περιεκτική.
    (δε ξέρω αν διατηρείτε και στη συγκεκριμένη παράσταση, πάντως έτσι ξεκινά, βάση κειμένου τουλάχιστον, η παράσταση)

    Κυρίες και κύριοι σε λίγο θα Ιδήτε
    μια τραγωδία τρομερά και θα συγκηνηθήτε
    Όπως θα ανοίξη ή σκηνή θα δήτε καθισμένη
    μία κυρία να κεντά πολύ ευτυχισμένη.
    Χάνει την κόρη της μετά στης θάλασσας τον πάτο,
    και ή απώλεια αυτή την κάνει άνω κάτω.
    Μετ’ από χρόνια ο άντρας της στη θάλασσα πηγαίνει
    και σ’ ένα ψάρι βρίσκουνε την κόρη τη χαμένη
    Αλλά αρμύρες μύριζε και φύκια κι’ αθερίνες
    κι’ έτσι ή κόρη χάνεται την τρώνε οι ψιψίνες.
    Αφού την τρων, δυο γείτονες παν μ’ ένα παληκάρι
    πούχε χαθή κι’ είχε θρεθή σε κάποιο άλλο ψάρι.
    Ζητούν τη νέα, σύζυγο να δώσουν στο αγόρι,
    κατόπιν γίνονται πολλά, μετά αναχωρούνε
    κι υπόσχονται αν κόρη βρουν στους γείτων να το πούνε
    Αυτή ειν’ ή υπόθεσις. Μετά ή αυλαία κλείνει
    γι’ αυτό αν βιάζεται κανείς μπορεί και να του δίνη.

    (στη μεταγραφή δεν τήρησα το πολυτονικό, δεν έχω πολυτονικό γράψιμο, αλλά άφησα την ορθογραφία, που έτσι κι αλλιώς δεν έχει Μποστικό ύφος, αφού προορίζεται για να ακούγεται κι όχι για να διαβάζεται)

    Αυτό το τελευταίο δίστιχο:
    «Αυτή ειν’ ή υπόθεσις. Μετά ή αυλαία κλείνει
    γι’ αυτό αν βιάζεται κανείς μπορεί και να του δίνη.»
    είναι μακράν το καλύτερο δίστιχο του Μποστ, τουλάχιστον στα θεατρικά του, κατά τη γνώμη μου!

  31. Γς said

    29:
    Ναι. Κατάλαβα.
    Ε, δεν είναι

  32. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα, (από το ερημητήριον🙂 )

    καλά ρε Νίκο, πως τα προλαβαίνεις όλα; Σε μια βδομάδα που ήρθες εδώ, είχαμε 3 συνάξεις, τα γενέθλιά σου, το θέατρο, για το οποίο σήμερα μας γράφεις ένα πολύ ωραίο άρθρο/κριτική, το καθημερινό στο μπλογκ κλπ. κλπ. (για να μην τα λέμε κι όλα…. Ου πάντα τοις πάσι ρητά.:) ), αμάν ρε φίλε!

  33. Pedis said

    Ο Μίλτον Φρίντμαν πρέπει να είχε διαβάσει την “Φαύστα”. Είμαι πεπεισμένος πως εμπνεύστηκε τη θεωρία του νεοφιλελευθερισμού που εφάρμοσε στη Χιλή από το Ριτσάκι. Υπήρξε ένας κοινός αντιγραφέας και κλέφτης ιδεών. Δεν του αξίζει καμία τιμή.

    Δεν το επίασα.

  34. Pedis, βλ. #27🙂

  35. Corto said

    12 (Γς): Μπράβο! Ωραιότατο τραγούδι, λυρικό και σατιρικό συγχρόνως, σαν τα χορικά του Αριστοφάνη. Ο λυρισμός είναι μια πτυχή του Μποστ που συνήθως παραβλέπεται.
    ———————

    Γενικότερα για τον Μποστ, ένα στοιχείο που αξίζει να σημειωθεί είναι η συχνή περιστροφή του γύρω από την θεματολογία άγριο ζώο εναντίον ανθρώπου.
    Ενδεικτικώς να αναφέρουμε εκτός της Φαύστας τα παρακάτω τραγούδια:
    – Η νήσος των Αζορών, στην πλήρη του εκδοχή («πίπτουν όλοι εις το κύμα κε τους τρογουν καρχαρίε»)
    – Κυνηγός και τίγρης
    – Ο άγριος κροκόδηλος
    – Τα δύο θηρία
    κ.ο.κ.

    Από πού να πηγάζει αυτή η επιμονή;
    Άραγε το πραγματικό γεγονός με το κοριτσάκι που φαγώθηκε στην Αμφιάλη, να έχει σχέση με την γνωστή αφήγηση του Μάρκου Βαμβακάρη;
    «Μια φορά έτρεξα στη σπηλιά του Κουλού που ήταν μια ακτή εδώ της Δραπετσώνας, η οποία ονομάζεται Απαγορεύεται. Από τότες το λέγανε Απαγορεύεται διότι εκεί πέρα εφάγανε τα σκυλόψαρα δυο-τρεις ανθρώπους».

  36. Pedis said

    # 34 – δεν πιάνει πολλά το αυτί. Θα κοιτάξω να το βρω να το διαβάσω.

  37. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Ο Γιάννης Μποσταντζόγλου (ο γιος του θρυλικού Μποστ) μιλάει για τα πάντα
    «Nα μου κοπεί το… χέρι που ψήφισα ΣΥΡΙΖΑ»!
    Σάββατο, Οκτώβριος 29, 2016 – 15:00
    […]
    Σας αισθάνομαι πολύ θυμωμένο. Νιώθετε προδομένος από την κυβέρνηση;
    Μα πώς να μην είμαι; Πλακώνουν τους ηλικιωμένους με χημικά, γιατί κάνουν μια ειρηνική διαδήλωση φωνάζοντας ότι δεν μπορούν να τα βγάλουν εις πέρας κι εγώ θα είμαι στον κόσμο μου; Είναι αυτή αριστερή κυβέρνηση; Φεύγουν τα παιδιά μας μετανάστες για το εξωτερικό, γιατί με 500 ευρώ δεν μπορούν να κάνουν όνειρα για οικογένεια, και θα είμαι ψύχραιμος;

    Δεν ψήφιζα για 25 χρόνια γιατί έλεγα το έργο είναι «στημένο». Και πηγαίνω και ψηφίζω τον Αλέξη Τσίπρα. Ε, δεν μου κοβόταν το χέρι; Εδωσε προσδοκίες στον λαό και πήγε την Αριστερά χρόνια πίσω.
    […]
    Τι θυμάστε από τον Μποστ;
    Ο πατέρας ήταν χωμένος μέσα στις εφημερίδες. Αρθρογραφούσε -πέρασε από τις σπουδαιότερες εφημερίδες, από την «Καθημερινή» της Ελένης Βλάχου- κι έκανε φοβερές εικονογραφήσεις. Είχε βαθιά γνώση, αφού στον ελεύθερο χρόνο του έπαιρνε την εγκυκλοπαίδεια και ξεκινούσε να διαβάζει από το γράμμα άλφα και πάει λέγοντας. Τα θεατρικά του έργα «Φαύστα», «Μήδεια», «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» είχαν την ευρεσιτεχνία του δεκαπεντασύλλαβου. Ενα από τα βασικά χαρακτηριστικά του έργου του είναι η γλώσσα του και τα επίτηδες ανορθόγραφα κείμενα. Γελοιοποιούσε έτσι την καθαρεύουσα και πίστευε ότι με αυτήν τη σάτιρα ίσως θα μπορούσε να βοηθήσει στην ταχύτερη καθιέρωση της δημοτικής.

    Τα κατάφερε;
    Νομίζω πως ναι. Η σάτιρά του στόχευε κυρίως τον μικροαστό Ελληνα των μεταπολεμικών δεκαετιών, τον καθωσπρεπισμό, την ημιμάθεια, τον νεοπλουτισμό. Οι τρεις πλέον χαρακτηριστικοί ήρωες των γελοιογραφιών του και προσωπικά δημιουργήματά του είναι η «Μαμά Ελλάς» με τα παιδιά της, τον «Πειναλέοντα» και την «Ανεργίτσα». Η «Μαμά Ελλάς» ήταν αρχαιοπρεπής, αλλά φτωχοντυμένη, ενώ τα δύο μικρά παιδιά της εξαθλιωμένα. Ωσπου να γίνει αποδεκτός, όμως, πέρασε πολλές δυσκολίες, γιατί υπονόμευε το σύστημα.
    […]
    Το ότι πηγαινοερχόσαστε στο σπίτι του Καρόλου Κουν ήταν η αφορμή για να γίνετε ηθοποιός;
    Μπήκα στη Σχολή Θεάτρου Τέχνης όχι λόγω γνωριμιών. Εκεί, αν δεν «τα έλεγες», έφευγες. Ο Κουν με είχε προειδοποιήσει: «Αν δεν έχεις την πρόοδο που θέλω μέχρι τον Δεκέμβριο, άσχετα με την οικογενειακή φιλία μας, θα κάνεις άλλο επάγγελμα». Αδέκαστος ο Καρολάκης, όπως τον έλεγα. Οι δάσκαλοί μου, ο Γιώργος Λαζάνης, ο Γιάννης Μόρτζος, δεν χαρίζονταν. Η ηθοποιός Αννα Κυριάκου, που ήταν στο Εθνικό Θέατρο και πολύ φίλη της μαμάς μου, τη ρωτούσε «γιατί ο Γιάννης δεν έρχεται στο Εθνικό» και η μητέρα μου σήκωνε τους ώμους. Είχα πεισμώσει. Και τα πήγαινα καλά.

    Αποφοιτήσατε από εκεί;
    Εκανα το μέγα λάθος! Μου ζήτησαν να παίξω στην «Ιφιγένεια» του Μιχάλη Κακογιάννη με πρωταγωνίστρια την Ειρήνη Παππά. Το είδα ως ευκαιρία να νιώσω τον παλμό μιας μεγάλης κινηματογραφικής ταινίας. Ηθελα να μάθω τη δουλειά. Με παίρνει τηλέφωνο ο Λαζάνης και μου λέει «Μην τολμήσεις να πατήσεις το πόδι σου εδώ. Αφησες τα μαθήματά σου και τρέχεις στις ταινίες».

    Πού; Στην «Ιφιγένεια» του Κακογιάννη! Τι έγκλημα έκανα; Και να σκεφτείτε ότι η Ειρήνη Παππά ήταν κολλητή φίλη της μάνας μου και μεγάλη σταρ, αν και γυναίκα της διανόησης. Αφού έφυγα από το σπίτι και πήγα να πλακωθώ άγρια! Με έδιωξαν από τη σχολή εν μια νυκτί κι έκανα έναν μήνα να κοιμηθώ. Το Θέατρο Τέχνης είχε μια φασίζουσα, καταπιεστική νοοτροπία. Ε, δεν πήγα να γυρίσω τσόντα ούτε βιντεοταινία! Που στην καριέρα μου μετέπειτα έπαιξα σε 25 βιντεοταινίες και δεν ντρέπομαι να το πω, έβγαλα το ψωμί μου. Εκ των υστέρων και οι βιντεοταινίες αυτές δικαιώθηκαν, αλλά στην Ελλάδα θα μας φάνε οι γνωστοί φαρισαϊσμοί.

    Τότε, λοιπόν, αποφάσισα να πάω στη Σχολή Κατσέλη κι ένιωσα τι σημαίνει οικογένεια. Ο Πελοπίδας και η Αλέκα Κατσέλη ήταν πατρική και μητρική φιγούρα κι όχι «αποφασίζουμε και διατάσσουμε», που για ένα παιδί ως νοοτροπία αυτό είναι ό,τι χειρότερο. Μου έλεγε ο Κουν «Γιάννη, μη μου αντιμιλάς, μη μου υψώνεις τη φωνή». Ε, μετά από 50 χρόνια νομιμοποιούμαι να πω ότι αυτές ήταν ευθιξίες του… κώλου κι ότι ακόμη και στο Θέατρο Τέχνης τούς άρεσαν οι αυλικοί και τα γλειψίματα.

    Η πρώτη δουλειά πώς ήρθε;
    Πάντως όχι επειδή ήμουν γιος του Μποστ. Ηταν στο Θέατρο Πορεία, αλλά έληξε η συνεργασία άδοξα. Τσακώθηκα -μόνο που δεν έριξα μπουνιές- με τον σκηνοθέτη Λεωνίδα Τριβιζά κι ας ήταν φίλος με τον πατέρα μου, επειδή δεν είχε πληρώσει τους συντελεστές. Του το ζήτησα ευγενικά κι αυτός μου απάντησε «έτσι είναι κι αν σας αρέσει». Δεν μου άρεσε και σηκώθηκα κι έφυγα πριν από τη γενική πρεμιέρα. Σκέφτηκα ότι εκθέτω τον πατέρα μου, αλλά είχα τη συνείδησή μου ήσυχη, το δίκιο με το μέρος μου. Τώρα, έπειτα από 50 χρόνια, μου λένε «Γιαννάκη μου, αγάπη μου, τι κάνεις;» Τότε, ως νεούδι, μου έλεγαν «σκάσε κι έλα εδώ».

    […]

    http://www.espressonews.gr/showbiz/2016/10/154443/na-moy-kopei-heri-poy-psifisa-syriza

  38. gpoint said

    # 15

    Ο Πσαράς τηρούσε σιγήν ιχθύος μέχρι να κουνήσει η πετονιά…

    Εξαιρετικός Μποστ, πάντοτε

    πολύ ωραία τα κείμενα

    Και γω μετά την σύναξιν
    πίνων κρασι αρκούντως
    του Μποστ την δόξα ζήλεψα
    θεατροσυγγραφούντος
    και Φαύστον, εργον έγραψα
    δίπρακτον σε τρεις πράξεις
    δια νέαν που γενητικάς
    υπέστη μεταλλάξεις
    το φύλον της εμπέρδεψε
    μετά του άλλου φύλλου
    συκής όπου εκάλυπτεν
    το φύλον αντιζήλου

  39. Spiridione said

    – … Το έργο βασίζεται σε ένα πραγματικά τραγικό γεγονός. Ένα κοριτσάκι φαγώθηκε στην Αμφιάλη. Μάλλον από καρχαρία. Οι εφημερίδες της εποχής γράφανε για μέρες.

    Δεν ξέρω αν είχε γίνει κάποιο περιστατικό το ’62 ή λίγο πριν, αλλά το γεγονός για το οποίο γράφανε οι εφημερίδες ημέρες ήταν αρκετά χρόνια πριν, το 1948. Έχει και κάποια σουρεαλιστικά στοιχεία και η ίδια η ιστορία.

    «Τετάρτη 22 Σεπτέμβρη 1948. Τέσσερις νέοι ξεκινούν στις 15:00 από τον συνοικισμό Ευγενίας του Πειραιά, να πάνε για ψάρεμα στη «σπηλιά του Κουλού» πίσω από το τότε εργοστάσιο ηλεκτροπαραγωγής στο Κερατσίνι. Είναι ο δεκαεπτάχρονος ∆ημήτρης Θεοδ. Παρασάκης, ο δεκαοχτάχρονος Ηλίας Χρ. Καρυτιανός, ο δεκαεννιάχρονος Γεώργιος Σαβ. Θεοδωρίδης και ο εικοσάχρονος ∆ημήτρης Καρατζάς.
    Στην εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ της επομένης ημέρας περιγράφεται το γεγονός…
    «…ο ∆ημ. Παρασάκης εξεδήλωσε την επιθυμίαν να κολυμβήση, ριφθείς εις την θάλασσαν. Μετ’ ολίγα λεπτά και εις απόστασιν 5 μέτρων από της ακτής ο ατυχής νέος υπέστη επίθεσιν γιγαντιαίου σκυλόψαρου, το οποίον εν αρχή υπό τα όμματα των συντρόφων του, απέσπασε και κατέφαγε την δεξιάν του χείρα. Ο Παρασάκης ήρχισε τότε να φωνάζει: ΓΙΩΡΓΟ, ΣΩΣΕΜΕ, ενώ οι τρείς νέοι εν τη αμηχανία των ήρχισαν να λιθοβολούν το θαλάσσιον τέρας. Εν τω μεταξύ το σκυλόψαρον εις ένα νέον ελιγμόν του κατεβρόχθισε το θύμα από της κεφαλής του μέχρι της μέσης και ακολούθως εβυθίσθη εις την θάλασσαν. Εις τας σπαρακτικάς κραυγάς των τριών νέων προσέτρεξεν αμέσως επιβάς λέμβου ο προιστάμενος του λιμενικού φυλακίου ∆ραπετσώνας κ. Σοφράς, ο οποίος διέκρινε τα τεράστια πτερύγια του σκυλόψαρου εις απόστασιν 5 μέτρων αλλά δεν κατόρθωσε να το προσεγγίσει διότι εστράφει τούτο και εναντίον της λέμβου την οποίαν ολίγον έλειψε να την ανατρέψει.»
    Αυτό το περιστατικό επηρέασε την τοπική κοινωνία τόσο, που όλοι έβλεπαν παντού και για αρκετό καιρό, καρχαρίες. Πάμπολλες ήταν οι εξορμήσεις του Λιμενικού προκειμένου να βρει και να εξοντώσει το «κακό θεριό». Ενώ οι συχνές αναφορές ψαράδων ότι το είδαν «κάπου» με τη βοήθεια των δημοσιογράφων, βομβάρδιζαν τους αναγνώστες του τύπου της εποχής, για καιρό. Αρκετά κητώδη και καρχαριοειδή έγιναν εξιλαστήρια θύματα του ανθρώπινου μένους, ενώ κάποιοι επιτήδειοι επωφελήθηκαν από το γεγονός.
    Το πετρελαιοκίνητο αλιευτικό Ιάσων, στις 26 Οκτωβρίου 1948 αλίευσε κοντά στην Αίγινα, ένα καρχαρία μήκους 4,5 μέτρων. Του άνοιξαν την κοιλιά αλλά μέσα βρήκαν ώ ! του θαύματος, καμπόσες οκάδες φαγκριά, παλαμίδες και σαλάχια. Παρ’ όλα αυτά κάποιοι τον θεώρησαν, ως υπαίτιο για το θάνατο του Παρασάκη.
    Στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Σάββατο 6 Νοεμβρίου 1948 διαβάζουμε…
    « Ο ΚΑΡΧΑΡΙΑΣ ΕΙΣ ΚΟΙΝΗΝ ΘΕΑΝ. Από της χθές ο αλιευθείς προ ημερών καρχαρίας υπό του αλιευτικού Ιάσων εκτίθεται εις κοινήν θέαν αντί εισιτηρίου 1000 δρχ. κατ’ άτομον εις τον χώρον του θερινού κέντρου Κουτσούρη παρά τω Πασσαλιμάνι του Πειραιώς. Εξάλλου υπό του αλιευτικού Αγία Τριάς ηλιεύθησαν ανοικτά του Σαρωνικού δυο δελφίνια βάρους 300 οκάδων έκαστον».
    Έπειτα από δυο μήνες στο φύλλο της Τετάρτης 5 Ιανουαρίου 1949 της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ διαβάζουμε και τα επακόλουθα αυτής της επίδειξης…
    «ΑΙ ΕΙΣΠΡΑΞΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΘΕΣΙΝ ΤΟΥ ΚΑΡΧΑΡΙΟΥ. Το πλήρωμα του πετρελαιοκίνητου Ιάσων υπέβαλεν εις τον εισαγγελέα Πειραιώς μήνυσιν κατά του Ηλία Καρατζά, εμπορικού εκπροσώπου του πλοιοκτήτου Π. Χρονίδη, επί αθετήσει υποσχέσεως και υπεξαιρέσει…. Είχε υποσχεθεί εις το πλήρωμα ότι ο καρχαρίας θα εταριχεύετο και θα εξετίθετο επί καταβολή δικαιώματος εισόδου εις κλειστούς χώρους του Πειραιώς και των επαρχιών, το δε προιόν εκ της τοιούτης επιδείξεως του θα διετίθετο αποκλειστικώς εις τα μέλη του πληρώματος και την οικογένεια του Παρασάκη. Μολονότι όμως επραγματοποιήθησαν μέχρι σήμερον εκ της επιδείξεως του καρχαρίου εισπράξεις υπερβαίνουσαι τα 70 εκατομμύρια οΚαρατζάς ουδέν έδωσεν ειςτα μέλη του πληρώματος και την οικογένεια του Παρασάκη….».
    Το ανθρώπινο δράμα άλλη μια φορά είχε γίνει βορά των θηρίων. Υπήρξαν βεβαίως και κάποιοι όπως ο θεατρικός συγγραφέας Χρύσανθος (Μέντης) Μποσταντζόγλου, γνωστός περισσότερο με το ψευδώνυμο Μποστ που εμπνεύστηκε από το τραγικό τέλος του Παρασάκη, και έγραψε το θεατρικό έργο “Φαύστα” ή “H Απολεσθείς κόρη”. Σημαντικό είναι το γεγονός ότι στην εγγύς περιοχή, υπήρχαν τα σφαγεία της ∆ραπετσώνας και πιθανόν τα υπολείμματα από τα σφάγια, αίματα, κλπ. θα αποχετεύονταν στη θάλασσα και προσέλκυαν καρχαρίες.
    Η ακτή που βρίσκονταν πλησίον στη σπηλιά του Κουλού, ονομαζόταν Βοτσαλάκια (τη σπηλιά του Κουλού και τη Βρύση την αναφέρει ο Μάρκος στο τραγούδι του «Μόρτισσα χασικλού», αλλά και ο Μπαγιαντέρας σε αφηγήσεις του στον Τάσο Σχορέλη). Έπειτα από την επίθεση του καρχαρία, τοποθετήθηκαν πινακίδες που απαγόρευαν την κολύμβηση. Ο κόσμος όμως παρά τις απαγορεύσεις εξακολουθούσε να κολυμπά εκεί, γιατί δεν υπήρχε καλύτερο μέρος στην ευρύτερη περιοχή. Έτσι το τοπωνύμιο άλλαξε σε «Απαγορεύεται» και όπως έμαθα υπάρχουν ακόμη κάποιοι, που εξακολουθούν να την ονομάζουν έτσι.
    Ο αείμνηστος Μάρκος Βαμβακάρης (συνθέτης και ερμηνευτής ρεμπέτικων τραγουδιών) εργαζόταν τότε σαν γδάρτης στα σφαγεία. Στην αυτοβιογραφία του αναφέρει: «Μετά απ’ αυτό το μακελειό (εννοεί στα Σφαγεία), καταλαβαίνεις με τι λαχτάρα έπαιρνα το δρόμο για τον τεκέ. Μια φορά έτρεξα στη σπηλιά του Κουλού που ήταν μια ακτή εδώ της ∆ραπετσώνας, η οποία ονομάζεται Απαγορεύεται. Από τότες τολέγανε Απαγορεύεται, διότι εκεί πέρα εφάγανε τα σκυλόψαρα δυο-τρεις ανθρώπους. Λοιπόν εκεί στο Απαγορεύεται υπήρχε ένα απόκρημνο μέρος, το οποίο κατεβαίναμε κάτω και πηγαίναμε και φουμέρναμε….» Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες συμφωνούν με τα λεγόμενα του Μάρκου και αναφέρουν ένα ακόμη θανατηφόρο περιστατικό με θύμα κάποιον Νικόλα που δέχτηκε επίθεση στη βάρκα του που ανατράπηκε, ενώ αυτός καταβροχθίσθηκε από καρχαρία. Λέγεται μάλιστα ότι το τραγούδι του Πρόδρομου Τσαουσάκη, με τίτλο, ο Νικόλας ο ψαράς, γράφτηκε για εκείνον.
    http://www.naxosdiving.com/Shark_attacks_hellenic_seas.pdf

    Δεκαεξάχρονη είχε φαγωθεί το 1951 στην Κέρκυρα, στο Μον Ρεπο, η Βάντα, κόρη του διευθυντή της ΕΤΕ.

  40. 27 κλπ https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=647529041952860&id=186413691397733
    «-Κόρη, μα σφάλλεις
    οι πτωχοί πρέπει να δίνουν φόρους
    μα ακόμη περισσότερους να βάζουν
    στους ευπόρους
    Μονάχα έτσι θα βρεθεί
    σωστή δικαιοσύνη
    κι ο πλούσιος και ο πτωχός
    ανάλογα σαν δίνει (..)
    -(..) Η μόνη σίγουρη οδός παραγωγής ευπόρων
    ειν’ να τρελάνουν τους φτωχούς με δυσβαστάκτων φόρων
    διότι, για να βγει ο φτωχός απ’ τον κλοιόν ετούτον
    θα προσπαθήσει σύντομον να αποκτήσει πλούτον…»

  41. Γς said

    39:

    Ειπώθηκε και τούτο χτες [δεν λέμε που]:

    Ο Spiridione δεινός ερευνητής ιστορικών πηγών κλπ.

  42. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    25. Ἀπ’ὅτι ξέρω, χωρὶς νὰ βάζω τὸ χέρι μου στὴ φωτιά, ἡ ἰσπανοεβραίκη διάλεκτος λέγεται «σφαρδίτικη». Λαντίνο ὀνομάζεται μιὰ διάλεκτος στὴ Βόρεια Ἰταλία, στὴν περιοχὴ τῆς Οὔντινε καὶ νομίζω καὶ στὴν Ἑλβετία

  43. 40 συνέχεια

    Διότι διαιωνίζεται το Κράτος αδικίας
    Κι έχομεν πάλι πλούσιους και πτωχικάς οικίας
    Καθόσον κάθε πάμπτωχος ανόητον θα βρίσκει
    Να κάνει υπεράνθρωπους αγών για να πλουτίσει
    «Διατί να γίνω πλούσιος;» ΘΑ ΣΚΕΠΤΕΤΑΙ ΚΑΘΕΝΑΣ
    «Δια να πληρώνω εισφοράς εν γένει ηυξημένας;
    Αντί να γίνω πλούσιος να δίνω περισσότερα
    Χίλιες φορές θεόφτωχος, που δίνω και λιγώτερα».

  44. Γιάννης Ιατρού said

    38: Γιώργο,

    Α Ξ Ι Ο Σ !!!!🙂

    37α: Αφώτιστος Φιλέλλην
    Ο Γιάννης Μποσταντζόγλου (ο γιος του θρυλικού Μποστ) μιλάει για τα πάντα
    …..
    … Πλακώνουν τους ηλικιωμένους με χημικά, γιατί κάνουν μια ειρηνική διαδήλωση φωνάζοντας ότι δεν μπορούν να τα βγάλουν εις πέρας κι εγώ θα είμαι στον κόσμο μου;…

  45. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  46. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα κι ἀπὸ μένα.
    Ἐξαιρετικὰ ὅλα τὰ κείμενα (τοῦ προγράμματος, τοῦ Νικοκύρη καὶ τοῦ Κώστα Μποσταντζόγλου). Πάνω ἀπ’ ὅλα ἀξεπέραστος καὶ πάντα ἐπίκαιρος ὁ Μποστ.

  47. Γιάννης Ιατρού said

    41: Γς

  48. Γιάννης Ιατρού said

    39: Σπύρο,

    άξιος ερευνητής!

  49. Spiridione said

    41. Χτες; Ή προχτές;

  50. spiral architect said

    @39: Καρχαρίες στο Σαρωνικό;🙄

  51. Γς said

    49:

    χτες!

    Ομως

    >τα μπερδεύεις λίγο, ε; (όχι Spiridione, Spatholouro λέγαμε)

    Εγώ άκουσα Spiridione!

  52. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    #38. Γιῶργο, ἀπολαυστικὸ τὸ Μποστικοῦ ὕφους στιχούργημά σου. Γιὰ νά εἶσαι πιὸ κοντὰ καὶ στὴν ὀρθογραφία του θὰ πρότεινα καὶ κάποιες ἀλλαξο…γραφὲς ἀνάμεσα στὸ φύλο, τὸ φύλλο καὶ τὸ φίλο, ὅπως:

    «…το φύλον της εμπέρδεψε
    μετά του άλλου φίλου
    συκής όπου εκάλυπτεν
    το φύλλον αντιζήλου».

  53. Γς said

    52:

    » συκής όπου εκάλυπτεν
    το φύλλον αντιζηλου
    του αντιπάλου δέους,
    ουπς, πέους»

  54. Πολύ ωραίο.Είχα δει Φαύστα με Σοφία φιλιππίδου, παλιότερα.
    Υπήρχε και το θεατρικό Φαύστα, του Βερναρδάκη, καθαρευθουσιάνικο.

    Μου έχουν πει και μια κατοχική ιστορία για κάποια μοναχική κυρία στο Κολωνάκι που, όταν πέθανε από την πείνα, όντως την έφαγαν οι γάτες της.

    25, 42
    Λαντίνο , η γλώσσα των Εβραίων της Ισπανίας είναι άλλο και Λαντίνο ή Λαντίν, διάλεκτος της Βόρειας Ιταλίας άλλο, απλώς μοιάζουν οι λέξεις.

    Αν και κανονικά, λαντίνο δεν είναι η ισπανοεβραίικη γλώσσα γενικά, είναι μάλλον η συγκεκριμένη γραφή, που με εβραϊκούς χαρακτήρες αποδίδει την ισπανική γλώσσα.

  55. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    54. Καὶ τὰ σφαρδίτικα εἶναι άλλη γλῶσσα;

  56. Γιάννης Κουβάτσος said

    Βιβλίο του κομοδίνου πλέον…
    http://www.efsyn.gr/diagonismos/logotehnia-i-faysta-kai-diafora-diigimata-toy-mpost

  57. Pedis said

    # 40-43, 33 – Τώρα, κατάλαβα.

    Κι αυτά τα λέει το κοριτσάκι σαν να μπήκε μέσα της ο σατανάς και μιλάει με τη φωνή της;

  58. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    #39, 48. Συμφωνῶ ἀπολὺτως, ἄξιος ἐρευνητὴς.

    #42 (γιὰ 25). Ἀπ’ ὅ,τι γνωρίζω ἡ γλώσσα τῶν σεφαρδιτῶν ἑβραίων ὀνομάζονταν Ladino (Λαδίνο, Λαντίνο ἤ Λατίνο στὰ ἑλληνικὰ)
    Σχετικὰ: https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%99%CF%83%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CE%B5%CE%B2%CF%81%CE%B1%CF%8A%CE%BA%CE%AE_%CE%B3%CE%BB%CF%8E%CF%83%CF%83%CE%B1)

    #50 (γιὰ τὸ 39) Καρχαρίες στὸ Σαρωνικὸ.
    Ὑπῆρχαν, ὑπάρχουν καὶ ἐλπίζω νὰ ὑπάρχουν καὶ στὸ μέλλον. Ἁπλῶς δὲν τοὺς βλέπουμε ὅλοι. Τοὺς βλέπουν κάποιοι ψαράδες, ὅταν πιάνονται στὰ ἐργαλεῖα τους (χοντρὰ δίχτυα, ξιφιοπαράγαδα κλπ.) καὶ κάποιοι ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τὸ βυθό, ὅπως δύτες, ψαροντουφεκάδες, ὑδροβιολόγοι κλπ.
    Βέβαια, ἡ δαιμονοποίησή τους ἀπὸ τὸ Χόλυγουντ καὶ ἡ μανία τῶν Κινέζων (ἀλλὰ καὶ ἄλλων μὲ τὴν ἐξάπλωση τῆς μόδας γιὰ «ἐξωτικὰ» φαγητὰ) ἔχουν μειώσει ἀνησυχητικὰ τὸν ἀριθμὸ τους, ἰδιαίτερα στοὺς ὠκεανοὺς, ὅπου ψαρεύονται μαζικὰ.
    Οἱ ἐπιθέσεις ἀπὸ καρχαρίες εἶναι πολὺ σπάνιες, ἐπειδὴ ὁ ἄνθρωπος δὲν βρίσκεται στὶς πάνω θέσεις στὸ μενοὺ τῶν καρχαριῶν. Συνήθως γίνεται ἀπὸ «σπόντα» ὅταν κάποιος βρεθεῖ στὸ χῶρο ποὺ κυνηγοῦν τὴν τροφή τους (π.χ. σέρφερ στὴν Αὐστραλία). Τὸ περιστατικὸ ποὺ ἀναφέρει ὁ Spiridione στὸ 39, ἐπιβεβαιώνει τὰ προλεχθέντα. Τὰ ἀπόβλητα τῶν σφαγείων εἶχαν τραβήξει τοὺς καρχαρίες στὴν περιοχὴ καὶ ὁ ἄνθρωπος ποὺ φαγώθηκε βρέθηκε στὸν τὸπο τοῦ γεύματός τους.

  59. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεοτερα σχόλια!

    23 Ως τα Χριστούγεννα και μετα θα παίζεται σίγουρα

    30 Φυσικά υπάρχει ο πρόλογος και στην παράσταση της Μάρθας Φριντζήλα.

    32 Πήγα και αλλού🙂

    39-58 Πάντως και σε χρονογράφημα του Βάρναλη το 1951 γίνεται λόγος για τον καρχαρία της Αμφιάλης -ενώ, όπως συζητούσα με κάτι φιλους τις προάλλες στην Κέρκυρα ακόμα συζητάνε για τη Βάντα Πέρρη. Αυτά μένουν στη μνήμη.

  60. Γιάννης Ιατρού said

    58 (τελος): Δημήτρης Μαρτῖνος
    ….καὶ ὁ ἄνθρωπος ποὺ φαγώθηκε βρέθηκε στὸν τὸπο τοῦ γεύματός τους.

    Με λίγα λόγια, το τρώνε όλο το φαγητό που έχει το πιάτο, και το σκουπίζουν κιόλας🙂 !!!
    Διαχρονική αξία ο Αρκάς… (σ’ επικίνδυνα νερά)

  61. 58,
    Γενικά τα ισπανο-εβραίκα τα λένε και λαντίνο, αρχικά όμως λαντίνο ήταν μόνο η συγκεκριμένη γραφή: Εβραϊκά γράμματα- ισπανική γλώσσα, που μ΄αυτά είχαν γραφτεί οι μεταφράσεις της Βίβλου στα ισπανικά.

  62. 60, Δεν είναι ο καρχαρίας το πιο επικίνδυνο ζώο πάντως

  63. Spiridione said

    51 κλπ. Λίγο μπερδεμένα μου τα λέτε. Πάντως, δεν είμαι ερευνητής, ερασιτέχνης ίσως🙂
    59. Ναι, βέβαια, η Βάντα μνημονεύεται ακόμα.
    58. Θύμαμαι πριν κάποια χρόνια με ιστιοπλοικό μεταξύ Τζιάς και Κύθνου είδαμε ένα σκυλόψαρο. Είδαμε αρχικά το πτερύγιο και μετά ένα μεγάλο σκοτεινό όγκο να περνά κάτω από το σκάφος. Και να σκεφτείς ότι επειδή είχε άπνοια και ταξιδεύαμε πολύ σιγά, σκεφτόμασταν λίγο πριν την εμφάνιση του κήτους να ρίξουμε καμιά βουτιά!

  64. Corto said

    39:
    Πάντως από την αφήγηση του Μάρκου Βαμβακάρη φαίνεται ότι το περιστατικό με τα σκυλόψαρα αναφέρεται στα προπολεμικά χρόνια, όχι στο 1948 («Από τότες το λέγανε Απαγορεύεται» κλπ).
    Βέβαια μπορεί να τα είχε μπλέξει, μετά από τόσα χρόνια.

  65. Spiridione said

    64. Μεταπολεμικά δούλευε στα σφαγεία ο Μάρκος; Είναι σωστό αυτό που λέει το άρθρο;

  66. Ριβαλντίνιο said

    Καλησπέρα σε όλους !

    Ο ηθοποιός ο Μποσταντζόγλου ήταν αθλητής του πόλο της Πανάθας (της αγνής και της ατρόμητης) ! Και στην «Παραγγελιά» την ταινία έκανε τον πορτιέρη/μπράβο του καταστήματος που έγιναν τα φονικά !🙂

    ————————————————————————
    Και οι άσχετες απορίες μου της ημέρας :

    A)
    Η φράση

    Το μυστικό της αιώνιας νεότητας είναι η αισιοδοξία ( Πέρσι Σέλλεϋ) (https://el.wikiquote.org/wiki/%CE%91%CE%B9%CF%83%CE%B9%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CE%BE%CE%AF%CE%B1)

    είναι πραγματικά του Σέλλεϋ κι αν ναι ξέρει κάποιος που αναφέρεται ;

    B)
    Την φράση του Αντισθένη

    [7] ἐρωτηθεὶς τί τῶν μαθημάτων ἀναγκαιότατον, «τὸ περιαιρεῖν,» ἔφη, «τὸ ἀπομανθάνειν.» (στον Διογένη τον Λαέρτιο) http://www.perseus.tufts.edu/hopper/text?doc=Perseus%3Atext%3A1999.01.0257%3Abook%3D6%3Achapter%3D1

    την θεωρείται καλύτερα μεταφρασμένη έτσι :

    He was asked on one occasion what learning was the most necessary, and he replied, «To unlearn one’s bad habits..«(Στα ελληνικά την έχω βρει : «Η καλύτερη μόρφωση για κάποιον είναι να ξεμάθει την κακία».)

    ή έτσι :

    Being asked what learning is the most necessary, he replied, «How to get rid of having anything to unlearn.«

  67. Corto said

    65: Όχι δεν δούλευε στα σφαγεία μεταπολεμικά. Η αφήγηση για την σπηλιά (ή Βρύση) του Κουλού αναφέρεται στα προπολεμικά χρόνια.
    Άρα είτε ο Μάρκος αναφέρεται σε άλλο περιστατικό από αυτό του 1948 (εξάλλου αναφέρεται σε δυο – τρεις ανθρώπους, όχι μόνο σε έναν), είτε τα έχει μπερδέψει -πράγμα εξίσου πιθανό.

  68. Γιάννης Ιατρού said

    65Q Σπύρο, πρίν τον πόλεμο νομίζω
    …Λίγο πριν πάω στρατιώτης, το 1924 ή αρχή το ’25, άκουσα κατά τύχη τον µπάρµπα Νίκο τον Αϊβαλιώτη να παίζει το µπουζούκι, το οποίον τόσο πολύ µου άρεσε, ώστε έκανα όρκο ότι αν δεν µάθω µπουζούκι θα κόψω τα χέρια µου µε την τσατίρα που σπάνε τα κόκαλα στο µαγαζί… (ενν. το σφαγείο) …. **

    **Αγγελική Βέλλου-Κάιλ, Μάρκος Βαµβακάρης Αυτοβιογραφία, σελ. 105-106

  69. Pedis said

    Η ιερά παντόφολα.

    Πάντως, μία έγκυρη σχετική δημοσίευση στο Ορθοντοξ Μιντιέβαλ Ρίβιου αρνείται με στοιχεία ότι ο Άγιος ήταν μονοπόδαρος (λ.χ. στον τάφο του βρέθηκαν επτά δάκτυλα ποδιών εκ των οποίων ξεχωρίζουν τρία μικρά δάκτυλα, δύο δεξιού και ένα αριστερού ποδιού, να σημειωθεί ότι η παντόφλα είναι αριστεροπόδαρη!), αντίθετα προτείνεται η άποψη ότι πρόκειται για την παντόφλα που έχασε από τη βιασύνη του όταν κτύπησε μεσάνυχτα η καμπάνα και συνειδητοποίησε ότι θα έπρεπε να φύγει άρον-άρον από χορό σε φιλικό του σπίτι για να μεταβεί σε παρακείμενο ξωκλήσι στην κορυφή του βουνού για να αναλάβει καθήκοντα στηλίτη νυκτός.

    (Παντόφλα πριν και φόλα μετά που τους χρειάζεται!)

  70. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ο ρήτορας Αισχύνης διέδιδε ότι ο θεός Απόλλων έστελνε καρχαρίες να φάνε τους πολιτικούς που δεν τον υπάκουαν, την ώρα που κολυμπούσαν. Αν βρεθεί κάνα τζίνι και με ρωτήσει ποια χάρη θέλω, ξέρω τι θα του ζητήσω. Απολλωνάρα!

  71. spatholouro said

    Ο Μάρκος στην «Αυτοβιογραφία» του (σελ. 97) μας λέει ότι ήταν στα σφαγεία Πειραιά από 1923-1930 και στην Αθήνα 1930-35

  72. Γιάννης Κουβάτσος said

    Αισχίνης, με γιώτα. Μη στείλει κάναν καρχαρία ο Μπαμπινιώτης…

  73. spatholouro said

    Με την αφορμή που μνημονεύουμε Μάρκο, για όποιον ενδιαφέρεται και δεν το έχει αντιληφθεί, ανέβηκαν πρόσφατα ζωντανές αυτοβιογραφικές διηγήσεις του από το 1969 στη «βιογράφο» του Α. Κάιλ:


    Πρόκειται για πρώτης γραμμής τεκμήρια.
    Μακάρι να ζήσουμε να ακούσουμε κι άλλα, έστω διδόμενα με το σταγονόμετρο και μετά από τόσα χρόνια…

  74. Ριβαλντίνιο said

    Ο περιηγητής Παυσανίας λέει ότι στην θάλασσα στα Μέθανα υπήρχαν θηρία και σκυλόψαρα :

    λουσαμένῳ δὲ ἐνταῦθα οὔτε ὕδωρ ἐστὶν ἐγγὺς ψυχρὸν οὔτε ἐσπεσόντα ἐς τὴν θάλασσαν ἀκινδύνως νήχεσθαι: θηρία γὰρ καὶ ἄλλα καὶ κύνας παρέχεται πλείστους

    http://www.perseus.tufts.edu/hopper/text?doc=Perseus%3Atext%3A1999.01.0159%3Abook%3D2%3Achapter%3D34

  75. gpoint said

    # 74

    μέχρι τελευταία σ’ αυτή την θάλασσα είχε τόννους κοπαδιαστούς κάποτε είχν και παρατητρητήρια για να τους εντοπίζουν(ενω στον Κορινθιακό δεν κοπαδιάζουν)

  76. Πέπε said

    Πολλή λογοτεχνία έχει αντλήσει την έμπνευσή της από τέτοια περιστατικά με καρχαρίες στις ακτές. Ιδού άλλο ένα δείγμα:

    Στου Φαλήρου τη θάλασσα φτάνει
    ένας γάιδαρος μπάνιο να κάνει.

    Μα εκεί στάθη σκεφτικός:
    πώς να πέσει ο δόλιος, πώς;
    Πώς να πέσει στο νερό,
    που δεν είχε μπανιερό;

    Μια και δυο μες στο κύμα βουτάει,
    μακροβούτι γυρεύει να κάνει,

    μα τα δυο του τα αφτιά
    μείναν έξω απ’ τη βουτιά,
    και θαρρείς το κύμα σκίζουν
    δυο αφτάρες που αρμενίζουν.

    Δυο ψαράδες τον είδαν και τρόμαξαν:
    «Καρχαρίας!» φωνάξαν και …?

    Καρχαρίας βρε παιδιά
    ήρθε εις την αμμουδιά,
    καρχαρίας εδώ εν όψει
    θα μας φάει και θα μας κόψει.

    ________________________

    Ο στίχος με τα αποσιωπητικά με βασανίζει καιρό. Αν κανείς τον γνωρίζει, ας τον συμπληρώσει παρακαλώ. Το τραγούδι φαίνεται να είναι παγκοσμίως άγνωστο: σ’ όλα τα πλάτη και τα μήκη του διαδικτυακού σύμπαντος, η μόνη σχετική αναφορά που εντόπισα ήταν στο μπλογκ κάποιου Σαραντάκου (https://sarantakos.wordpress.com/2011/02/15/syer-yoko/#comment-59010, #42 και 49), αλλά δεν αναφέρεται ο στίχος που μ’ ενδιαφέρει.

  77. gpoint said

    # 52

    Δημήτρη εύστροφη η εναλλαγή των ομόηχων αλλά φοβάμαι την λογοκρισία…μη κοιτάς που ο Γς έχει ασυλία! ( #53 )

  78. Γιάννης Ιατρού said

    77: Όχι κι ασυλία ρε Γιώργο, το ακαταλόγιστο έχει🙂🙂

  79. Spiridione said

    67. κλπ. ευχαριστώ.

    Τότε, το 1949, κυκλοφόρησε και το σατιρικό περιοδικό «ο Καρχαρίας του Τραστ» (από το γνωστό Τραστ του γέλιου, δεν ήξερα ότι είναι τόσο παλιό), με σκίτσα βλέπω του Φωκίωνα Δημητριάδη. Προφανώς λόγω του γεγονότος ήταν της μόδας οι καρχαρίες.

  80. Γιάννης Ιατρού said

    62: Ιάκωβος

    Καλά, η εικόνα που έβαλες είναι GTP, γιατί βάζει σε 4η θέση επικινδυνότητας τον σκύλο -λόγω λύσσας (!!!) όπως γράφει με μικρά γραμματάκια δίπλα-, και τα άλλα ζώα-φορείς, από αλεπούδες, πίθηκους μέχρι ξέρω γω τι, τα αφήνει απ΄ έξω. Άσε που υπάρχουν και χίλιες δύο άλλες αρρώστιες που διαδίδονται από ζώα-φορείς … Η τέλεια διαστρέβωση!

  81. Πέπε said

    @όπ.π. (62):
    Τα σαλιγκάρια με ποιο τρόπο σκωτώνουν;

  82. Νεο kid Al Kuwaiti said

    82. Διά της βρωσεως εαυτών.

  83. 82 Σε ξεχέζουν

    http://valiacaldadog.blogspot.gr/2009/09/blog-post_10.html

  84. gpoint said

    # 82

    Εχει και κάτι θαλάσσια κατά Αυστραλία μεριά, πολύ τοξικά !

  85. 83

    Ώπ, Κίντο, μετακόμισες Κουβέιτ; Κούβα; Κουβά;

  86. gpoint said

    # 41

    Για τον φίλο μου τον Γς που μπερδεύει τα ονόματα μια Τζίνα (όχι η Λολομπρίτζιτα)

  87. Νεο kid Al Kuwaiti said

    86.yes. Άλ σαλαμ Κουεητ! 😉

  88. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    79 Είναι άραγε αυτοτελές περιοδικό ή τελευταία σελίδα (ή είδος ένθετου) του «Τραστ του γέλιου»;

    76 Περίεργα πράγματα γράφει αυτό το μπλογκ…

    73 Μπράβο, φοβερό ντοκουμέντο!

  89. 88

    Καλά να περνάς.

    89α

    Πρέπει νάταν η τελευταία εσωτερική σελίδα (αριστερή)

  90. Spiridione said

    89. Ήταν πολιτικο-σατιρική έκδοση που δινόταν σε ξεχωριστό τεύχος μαζί με το Τραστ.
    http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=64&pageid=6203&id=-1&s=0&STEMTYPE=1&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=AAiASSASJASZASfASJASZASHASJASaAAiAAgAScASZASJASbASc&CropPDF=0

  91. sarant said

    89-91 Kάτι ανάμεσα δηλαδή🙂

  92. Νεο kid Al Kuwaiti said

    90. Θενκς ντογκυ μποη. Δε βαριέσαι.Κασερακι να υπάρχει…😎

  93. 93

    Λιώνει το κασέρι, σαπέρα!

    http://www.libyanexpress.com/hottest-weather-ever-recorded-in-kuwait-and-iraq/

  94. Πέπε said

    @89β και 76:
    Τώρα που διάβασα και τα υπόλοιπα σχόλια, βλέπω ότι έχει κι άλλους στίχους εκτός από αυτούς που ήξερα. Αλλά κι αυτοί είναι λειψοί: ε ρε πρόβλημα!

    Ίσως υπάρχει σε παραλλαγές, γιατί οι σχολιαστές εκεί δε θυμούνται καρχαρία, απλώς ότι ο γάιδαρος πνίγηκε.

    Εν πάση περιπτώσει αφού το έλεγε η γιαγιά του Δύτη υπάρχουν ελπίδες.

  95. Δυστυχώς η γιαγιά του Δύτη δεν ζει εδώ και τριάντα χρόνια για να μας πει τη συνέχεια, και ο Δύτης δεν θυμάται τίποτε άλλο παρά την παροιμιώδη μνήμη του…

  96. sarant said

    93-94 Kουράγιο Κιντ, θα δροσίσει!

  97. 73 Ωραίο ντοκουμέντο, Σπαθόλουρο! Αναρωτιέμαι πώς βρέθηκε στο κουρμπέτι (δεν έχω ιδέα τι διαδρομές ακολούθησε η Κάιλ στη συνέχεια).
    Θυμάστε μια συζήτηση που είχατε εδώ, με τον Corto νομίζω, για την πραγματική φωνή του Μάρκου; Και σ’ αυτές τις ηχογραφήσεις είναι πολύ διαφορετική από εκείνη που ξέραμε.

  98. Νεο kid Al Kuwaiti said

    97.94. Μην ακούτε τις λαμακιες των μηδιών. Έφυγα από τις 2 θάλασσες με 30 ντηγκρης και 80% χιουμιντιτη…κι εδώ έχει 22 με 3% αντίστοιχα.Παρανταης.😀 .. ναξερα μόνο ποιός φουστης σχεδίασε αυτά τα χαρτονομίσματα… όλα ίδια είναι και τα μπλεκω, εκτός από το μονοδηναρο που το ξεχωρίζω από τον κίονα 😉. ( Πάλι τζάμπα μάγκες μας έκανε κι εδώ ο μεγαλεκος)

  99. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    94. Σκλιμ, ευτυχώς (Δόξα νάχει ο Αλλάχ!) το αράπικο cashέρι δε λειώνει σε τόσο χαμηλές θερμοκρασίες…😉

  100. sarant said

    99 Στην τσέπη σου να είναι κι ας τα μπλέκεις!

  101. Corto said

    73 (Spatholouro) και 79 (Spiridione):
    Συγχαρητήρια για τα σπουδαία ευρήματα!

    Περί σκυλόψαρου κλπ:
    Ο Ηλίας Πετρόπουλος έχει καταγράψει αυτοσχέδιους στίχους που κολλούσαν στο τραγούδι «ο μπουφετζής» του Μπάτη, εν είδει πειράγματος μεταξύ των μουσικών. Σε αυτούς τους στίχους αναφέρεται ο Τσιτσάνης, ο Μίγγος και ο Μπάτης. Πιθανότατα ένας από τους μετέχοντες στον αυτοσχεδιασμό είναι και ο Παπαϊωάννου, καθώς κάποιους αυτούς από τους στίχους, τους τραγουδούσε στα πάλκα στην δική του εκδοχή του μπουφετζή.

    Μία από τις καταγεγραμμένες αυτοσχέδιες στροφές λέει:

    «Και ο Τσιτσάνης, ρε παιδιά, έχει κι αυτός μεράκι,
    μοιάζει σαν το σκυλόψαρο που ‘φαγε το παιδάκι»

    Το τραγούδι με κάποιους από τους αυτοσχεδιασμούς (και αφήγηση ητου Παπαϊωάννου):

  102. Γς said

    Νίκος Φίλης τέλος;

  103. Corto said

    Συμπλήρωση στο 102: Στους καταγεγραμμένους στίχους αναφέρεται και ο Μητσάκης

    Διόρθωση:
    Σε αυτή την ηχογράφηση ακούγεται η στροφή (στο 2.03):

    Και ο Σταυράκης ο ντιζέρ/ κι αυτός έχει μεράκι
    μοιάζει με το σκυλόψαρο/ που’ φαγε το παιδάκι»

  104. Pedis said

    # 103 – Αφού είναι προβληματικός ο άνθρωπος. Τάπαμε.

    Δεν αντέχονται άλλο οι εκβιασμοί. Κάθε φορά θα πέσει, θα κρατηθεί, θα τη ρίξουν τα συμφέροντα!;

    Τι θρίλερ κι αυτό!

    Να βάλει κάναν παπά στο υπουργείο Παιδείας να τα ‘χει καλά με την Ιερά Σύνοδο, τον Κασιδιάρη στο Προπό να πηγαινουν τα ΜΑΤ να διαμαρτύρονται σε αυτόν και να τρώγονται μεταξύ τους, το Οικονομικών είναι στα χέρια της τρόικας … να μπορεί να κυβερνήσει επιτέλους η αριστερά απερίσπαστη!

  105. Πέπε said

    103:
    Μήπως σάπισε τελικά το χέρι του και γι’ αυτό;

  106. Γς said

    103, 105:

    Οριστικό. Η γεροβασίλη τώρα στην ΤιΒι

  107. Γιάννης Ιατρού said

    τώρα με τον Ζουράρι υφυπουργό παιδείας, ποιός το πιάνει το γλωσσικό🙂

  108. spiral architect said

  109. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ο Κοντονής δεν ήταν αρεστός στον Μαρινάκη και ο Φίλης στην εκκλησία. Και οι δυο χαιρέτησαν. Ποιος κυβερνάει επιτέλους αυτόν τον τόπο; Πάντως όχι ο Τσίπρας και ο ΣΎΡΙΖΑ. ΤΙ να πει κανείς…

  110. spiral architect said

  111. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    Ο Τσιπραδόρ έχει χάσει τελείως την μπάλα…

  112. nikiplos said

    Καλησπέρα… σε σφαγεία σε παραλιακή πόλη, άλλη εκτός της Αττικής, μικρός άκουγα ιστορίες από τους παλιούς που διηγούνταν ότι σκυλόψαρα έτρωγαν τα πτώματα που ξέβραζαν οι ακτές – πτώματα όχι αναγκαστικά ανθρώπων, αλλά άλογα, γαϊδούρια και λοιπά ψοφίμια. Αυτό σημαίνει ότι στην παράκτια περιοχή των σφαγείων μαζεύονται συχνά σκυλόψαρα.

    Ο πάππος μου που εκτός από Ασιάτης ήτο και ψαράς τους αποκαλούσε με το δυσπρόφερτο όνομα: Σμπριλιός!
    (τρέχα γύρευε ετυμολογία τώρα, εδώ σε θέλω!).
    Για τον πάππο μου, οι σμπριλιοί δεν είναι επικίνδυνοι, ούτε επιθετικοί στη θάλασσα. Θεωρούνταν επικίνδυνοι μόνο στην παράκτια περιοχή των σφαγείων, πράγμα που επιβεβαιώνει όσα ειπώθηκαν πιο πάνω, ότι δλδ παρεπιφτού οι κολυμβητές ευρίσκονταν σερβιρισμένοι κι αυτοί στο γεύμα. Οι σμπριλιοί γίνονταν μεγάλοι και ήταν συχνά δειλοί και φοβητσιάρηδες στο νερό, γι’ αυτό και ο πάππος μου διηγόταν πως οι ψευτοπαληκαράδες ψαράδες, όταν έπιαναν σμπριλιούς βουτούσαν άφοβοι στο νερό να τους σφάξουν με το μαχαίρι τους και ύστερα να διηγούνται την ιστορία στα μέρη τους για χρόνια. Ένας καλύμνιος έκανε το λάθος ανοικτά στο Αλγέρι και πέρασε έναν λευκό καρχαρία για σμπριλιό. Ο λευκός καρχαρίας είχε μάλλον ακολουθήσει κάποιο μεγάλο καράβι-τρώνε από πίσω τα σκουπίδια- από το Άντεν, κι έτσι το νταηλίκι δεν του βγήκε σε καλό του Καλύμνιου… Ο πάππος μου, όταν έπιανε κάποιο μεγάλο εμπορικό καράβι, μας συμβούλευε να μην πηγαίνουμε στα βαθιά γιατί καμιά φορά το ακολουθούν σκυλόψαρα από πίσω που τρώνε τα σκουπίδια του… το τηρούσαμε γιατί όλες εκείνες οι ιστορίες μας είχαν φοβίσει…

  113. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    32 – «καλά ρε Νίκο, πως τα προλαβαίνεις όλα;» Πηγαίνει με τα πόδια.🙂

    99 – » Πάλι τζάμπα μάγκες μας έκανε κι εδώ ο μεγαλεκος» Και μετά από 2300 χρόνια, έπρεπε να ξαναστείλουμε Έλληνα μηχανικό για να τους μάθει να χτίζουν σωστά στην άμμο.🙂

    101 – «Στην τσέπη σου να είναι κι ας τα μπλέκεις!»
    Aμ δέ, άλλο BHD κι άλλο KWT, θα το έχει μάθει ο κίντος και δεν θα τα μπλέκει.🙂
    Όσο σε παίρνει, κάντα χρυσές λίρες τα σκληρά KWT κίντο, θα με θυμηθείς στους δύσκολους καιρούς που έρχονται οσονούπω.

    103 – Η πρώτη φορά αριστερή κυβέρνηση, αφού έμαθε ποιός κυβερνάει «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ» στην Ε.Ε, τώρα μαθαίνει και ποιός κυβερνάει στην Ελλάδα. Το καλό, είναι ότι είναι καλοί μαθητές και μαθαίνουν γρήγορα, το κακό, ότι δεν παραιτούνται αξιοπρεπώς, και γίνονται πιόνια της οικονομικής ελίτ, στην αποδόμηση της αριστερής ιδέας (κι όχι ιδεολογίας) το κάκιστο, που επιμένουν πως είναι αριστεροί. ΑΝ ΤΟ ΠΑΡΕΙΣ ΟΛΟ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, ΘΑ ΚΑΤΑΛΗΞΕΙΣ ΔΕΞΙΑ.

  114. gpoint said

    Ξέρει κανείς ποιός είναι ο Γεώργιος Βασιλειάδης που μπήκε στη θέση του Κοντονή ;

    Πάντως δικαιώθηκε το πανω στο ΟΣΦΠ-ΠΑΟΚ…

  115. gpoint said

    # 115

    το πανό

  116. Γιάννης Ιατρού said

    Υφυπουργός Αθλητισμού ο Βασιλειάδης, πού ‘σαι ρε (Μ)ΠΑΟΚτζή πσαρα;;;;;;;;;;;

  117. Γς said

    Ο Πάνος Σκουρλέτης …γράφει ιστορία – Όχι στην πώληση του 175 της ΔΕΗ, Όχι και στις Σκουριές

    Και τον έγραψε κι αυτόν.
    Η ιστορία

  118. gpoint said

    # 117

    Ναι αλλά τι καπνό φουμάρειο Πειραιώτης ;

  119. Pedis said

    Δεν τον λυπάμαι καθόλου τον Γαβρόγλου. Από τη μια το παπαδαριό θα τον βγάλει τρελό και θα τον αποκάμει από την άλλη … αυτός που κάνει τον τρελλό.

  120. Pedis said

    Έπρεπε να βάλει τον Σαββίδη στο Ναυτιλίας στον Πειραιά και τον Μαρινάκη στο Βορείου Ελλάδας να εξοντωθούν την επομένη αμφότεροι, να ησυχάσουμε, να γειάνουν και οι ποδοσφαιράρρωστοι.

  121. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Διακρινω σαφη επικρατηση των πρωην μελων του ΚΚΕ(εσ.) στην νεα συνθεση της Κυβερνησης.

    Παναγιώτης Σκουρλέτης
    Στέργιος Πιτσιόρλας Ήταν ως οργανωτικό στέλεχος του Ρήγα στη Θεσσαλονίκη, ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ Εσωτερικού, της ΕΑΡ, του ΣΥΝ .
    ΚωνσταντίνοςΓαβρόγλου
    Κωνσταντίνος Ζουράρις (αυτος ειναι πολυ ανησυχος, μετακινειται διαρκως).
    Θεανώ Φωτίου
    Λυδία Κονιόρδου
    Ιωάννης Μπαλάφας. Στα χρόνια της Δικτατορίας (1967-1974) είχε αντιστασιακή δράση στην αντιδικτατορική οργάνωση «Ρήγας Φεραίος».
    Ιωάννης Τσιρώνης. Δραστηριοποιήθηκε στο φοιτητικό κίνημα μέσα στον «Ρήγα Φεραίο» και την Β’ Πανελλαδική
    Αλέξανδρος Φλαμπουράρης. Μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΚΚΕ Εσωτερικού, στη μεγάλη σύγκρουση Κύρκου και Μπανιά και τη μετέπειτα διάσπαση, πήγε με τον δεύτερο, με τον οποίον ούτως ή άλλως ήταν πολύ κοντά.

    Προσθεστε αν λησμονησα καποιον, καποια.

  122. spatholouro said

    98
    Βέβαια θυμάμαι την κουβέντα με Corto περί φωνής Μάρκου και έχεις δίκιο, φρονώ, που σου ακούγεται κι εσένα «κάπως»..

    Για μένα η μεγάλη αποκάλυψη, όταν άκουσα τον Μάρκο σε αυτά τα δύο ηχητικά τεκμήρια, ήταν ότι μου φύγαν κάποιες υπόνοιες που είχα από πάντα, σε ό,τι αφορά την εκδεδομένη αυτοβιογραφία: στο πίσω μέρος του μυαλού μου, ο δύσπιστος που είμαι περί τα τοιαύτα, είχα επιφυλάξεις για αυτή την τόπους τόπους «μικτή» γλώσσα που διάβαζα, με αρκετές καθαρεύουσες εκφράσεις. Μέχρι που τον άκουσα τώρα να μιλάει αυτή την αρκετά μικτή και όχι αμιγώς λαϊκή γλώσσα!

    Και θυμήθηκα τον πατέρα μου: ανάλογου επαγγέλματος με τον Μάρκο, απόφοιτος της Ε’ Δημοτικού, και «μικτός» και αυτός στη γλωσσική του επιτέλεση…

    Τώρα για την Κάιλ, δεν ξέρω ακριβώς τι έτρεξε. Ο άντρας της είναι γνωστός εθνομουσικολόγος θαρρώ και έχουν κάνει κάνα δυο βιβλία νομίζω σε συνεργασία. Όταν κατέβηκαν το 1967 να γνωρίσουν τον Μάρκο, η πρωταρχική αυτοβιογραφική δουλειά είχε γίνει από τον Νέαρχο Γεωργιάδη και την Αγγελική Καλαμαρά, τους «φοιτητές του Μάρκου». Φαίνεται πως εκείνος θέλησε να δοθούν όλα τα χειρόγραφα στην Κάιλ, μήπως εκδώσει την Αυτοβιογραφία στην Αμερική.

  123. Γς said

    118:

    Την πάτησα!

    Δεν φεύγει. Πάντως μακρυά από ΔΕΗ και σκουριές.

  124. Γιάννης Ιατρού said

    Να δεις που τον έδιωξαν τον Φίλη γιατί έφαγε κρέας, σήμερα, Παρασκευή🙂

  125. Γιάννης Ιατρού said

    Έχει και το νέο σχήμα την ΕΦΗ του🙂

  126. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ο Γιώργος Βασιλειάδης είναι Πειραιώτης. Κάτι συμπτώσεις, ρε παιδί μου…
    Πάντως, η κυβέρνηση δεν έκανε το θέλημα της εκκλησίας στο ακέραιο. Κράτησε χαρακτήρα. Θα μπορούσε π.χ. να αναθέσει το υπουργείο Παιδείας στην οραματίστρια κ. Σταυρούλα Ξουλίδου. Αντιστάθηκε όμως και υπουργοποίησε μόνο τον Ζουράρι. Τη Δευτέρα θα μάθω στα παιδιά να κλίνουν την καλλίπυγο μαγωδία. Καιρός για εκσυγχρονισμό της παιδείας.

  127. Γς said

    125:

    Αντε ένας Γαβρόγλου μας έμεινε ακόμα μέχρι τον επόμενο Υπουργό Παιδείας.
    Θα μας τον ονοματήσει απόψε ο Βάταλος.
    [που εποφθαλμιά και το ιστολόγιό του, για πάρτι του Τραμπ]

  128. alexisphoto said

    @125:
    Θα μας πεθάνεις….
    Αν είχε φάει και την Τετάρτη είναι σχεδόν σίγουρο…
    🙂

  129. Γιάννης Ιατρού said

    128: Ο κρυφός άσσος στο μανίκι που λένε..🙂

  130. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    Απογοητεύτηκα βαθύτατα από την απομάκρυνση του Νίκου Φίλη.

  131. NM said

    Από την Καθημερινή:
    http://www.kathimerini.gr/882148/article/texnologia/diadiktyo/to-facebook-pros8ese-ta-arxaia-ellhnika-stis-epiloges-glwssas
    Πρόβλεψη: Η εκδίκηση της γυφτιάς.

  132. Βάγια said

    Είχα διαβάσει κάποτε σε ένα ένθετο της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας για τη Φαύστα. Δεν είχα ιδέα όμως ότι είναι τόσο σουρεαλιστικό έργο και με πολιτικό σχόλιο μάλιστα. Φαίνεται πολύ ενδιαφέρουσα η παράσταση, τυχεροί εσείς οι Αθηναίοι.
    Όσο για τους καρχαρίες, μου δημιουργήθηκε η εξής απορία: όλα τα περιστατικά που αναφέρονται είναι πολύ παλιά. Τώρα τι γίνεται και δεν αναφέρονται τέτοια περιστατικά; Έχουν εξαφανισθεί οι καρχαρίες από τη Μεσόγειο; Έχουν εξαφανισθεί οι συνθήκες που τους έκαναν να επιτίθενται, όπως οργανικά υπολείμματα και αίματα στη θάλασσα;

    Για τον σχολιαστή που είπε για τον σμπρίλιο, συστήνω το βιβλίο του Θέμου Ποταμιάνου «Με το γυαλί του ψαρά». Εκεί στο κεφάλαιο για τους καρχαρίες αναφέρεται και ο σμπρίλιος, όμως ως όνομα του γαλάζιου καρχαρία, του πιο επικίνδυνου, που είναι αυτός που γίνεται ανθρωποφάγος πιο συχνά, κατά τον συγγραφέα. Μάλλον όμως υπάρχει μπέρδεμα μεταξύ διάφορων λαικών ονομασιών καρχαριών, επικίνδυνων και μη (καθώς κι ο βρώσιμος γαλέος ένα είδος καρχαρία είναι).

  133. κουτρούφι said

    Ένα άλλο τραγούδι, του 50 περίπου στο οποίο εμφανίζεται από σπόντα ο καρχαρίας είναι το γνωστό «Αι αι Μαρία» .

    Αν και στις επίσημες ηχογραφήσεις δεν αναφέρεται κάτι σχετικό, σε μερικές περιοχές έχουν διασωθεί (ίσως από κάποια επιθεώρηση) οι παρακάτω στίχοι:

    Αι αι Μαρία, Μαρία μου, Μαρία
    πήγαινε στο Φάληρο να δεις τον καρχαρία
    που με την πρώτη τη βουτιά
    θα σε κάνει μια μπουκιά
    και δεν θα σε δούμε πια.

  134. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Η νέα ΥΠ.ΠΟ σε πολύ πρόσφατη συνέντευξη
    http://www.efsyn.gr/arthro/teleionoyme-me-allilofagoma-poy-den-vgazei-poythena

  135. sarant said

    133 Καλή ερώτηση -λέει κάτι το σχόλιο 58 βέβαια.

    135 Τουλάχιστον αυξήθηκε ο αριθμός των γυναικών στην κυβέρνηση

  136. Pedis said

    Ουσιαστικά έκανε Φιλικό ανασχηματισμό. Ψευτανακάτεψε την τράπουλα κι έκοψε (με) τον Μπαλτά.

    Διατηρούσα μια μικρή ελπίδα ότι θα κατάφερνε χατ-τρικ στη δεξιά, να προτείνει, ας πούμε για τη θέση του πρωθυπουργού τον … Λιάπη.

    Κρίμα. Πήγε χαμένη η ευκαιρία.

  137. Αγαθίας ο Σχολαστικός said

    Αγαπητοί συμπατριώται,

    και ημείς απηγοητεύθημεν για την μή υπουργοποίηση του κ. Σαραντάκου, μετά το αναμενόμενο σουτάρισμα του άθεου ψάλτη Νίκου Φίλη. Ωστόσο, είναι βέβαιον ότι ο Κωστάκης ο Γαβρόγλου (γνωστός αποδομιστής της Ελληνικής Ιστορίας και κολλητός του Αντώνη Λιάκου) θα τα κάνει ακόμη πιό μπουρδέλο τα πράγματα, τόσο στην Παιδεία όσο και στην Εκκλησία, οπότε ο Αλέξιος θα αναγκαστεί συντόμως να καταφύγει στην σώφρονα λύση του κ. Σαραντάκου

    1) Μάς προκαλεί αλγεινή εντύπωση ότι επί 16 ώρες ουδείς επεσήμανε ότι τόσον ο Κώστας Μποσταντζόγλου, όσον και ο κ. Σαραντάκος αγνοούν πότε έγραψε την Φαύστα ο μακαριστός Μέντης. Ο μέν Κώστας νομίζει ότι εγράφη το 1962 για τον Κούν, ο δε κ. Σαραντάκος υπονοεί πως εγράφη το 1964. Αμφοτέρους τούς διαψεύδει ο ίδιος ο Μέντης στον λαμπρό πρόλογο που έγραψε για την κλασική έκδοση της «Φαύστας» μεσούσης της Χούντας (1971) από τον «Ερμεία» του Νίκου Δήμου. Η «Φαύστα» εγράφη το θέρος του 1963 για το συρτάρι του Μπόστ και ουχί για τον Κούν, όπως νομίζει ο υιός Κώστας, αλλά για το συρτάρι του Μέντη. Αναρτάμε τον πρόλογο του Μπόστ για κάθε άπιστο Θωμά

    2) Άς μάς επιτραπεί να προσφέρουμε την εξαφανισμένη έκδοση του «Ερμεία» μεσούσης της Χούντας από την προσωπική μας βιβλιοθήκη εις ερευνήσιμον pdf <a href="«>(κατεβάστε εδώ) διά να λυθούν οι απορίες των υποψιασμένων αναγνωστών. Παρεμπιπτόντως, τα αποσπάσματα της «Φαύστας» που έχει ανεβάσει στα σχόλια 40 + 43 ο συνταξιούχος αναγνώστης Δύτης των Νιπτήρων είναι γεμάτα λάθη, διότι τα έχει αλιεύσει από το Facebook και ουχί από το βιβλίο…

    3) Άς επιτραπεί και στην Κοινότητά μας να εκφράσει την δική της απορία: Αφού ο μακαριστός Μπόστ ήτο τόσο αριστερός και αντιστασιακός, πώς η παντοδύναμη (το 1971) Χούντα του επέτρεψε να εκδώσει την «Φαύστα» που (όλοι συμφωνούν ότι…) ειρωνεύεται την καθαρεύουσα που τόσο λάτρευε ο Γεώργιος Παπαδόπουλος; Εδώ σε θέλω κάβουρα, που περπατάς στα κάρβουνα… Αν προκληθούμε, θα επανέλθουμε…

    ΥΓ: Με κίνδυνο να δεχτούμε πορτοκαλιά κάρτα από τον κ. Σαραντάκο, παραμονές της ανόδου στον Πλανηταρχικό Θρόνο του ελληνόψυχου Ντόναλντ, ας μάς επιτραπεί να ερωτήσουμε: Ο κ. Κώστας Μποσταντζόγλου κάθισε και έγραψε τον πρόλογο στο πρόγραμμα της κ. Μάρθας Φριντζήλα, χωρίς να έχει διαβάσει τον πρόλογο του πατρός του στην έκδοση του «Ερμεία»; Διότι ο μέν κ. Κώστας μάς βεβαιώνει πως ο καρχαρίας έφαγε ένα κοριτσάκι, ενώ ο μακαριστός πατήρ του ομιλεί για αγοράκι, που ποιητική αδεία έγινε κοριτσάκι!.. Κι ενώ ο Μέντης δηλοί σαφώς ότι το περιστατικό έγινε στο Κερατσίνι, ο κ. Κώστας ομιλεί για Αμφιάλη!.. Τόση τσαπατσουλιά και προχειρότης βασιλεύει στο Ρωμέικο…

  138. Αγαθίας ο Σχολαστικός said

    Σχολίου 138 συνέχεια…

    Δεν τυπώθηκε ο σύνδεσμος για το κατέβασμα της «χουντικής» εκδόσεως της «Φαύστας» από τον «Ερμεία» του Νίκου Δήμου

    https://www.docdroid.net/YrvESCw/-.pdf.html

  139. Γς said

    Τι σας έλεγα;

    128:

    >Αντε ένας Γαβρόγλου μας έμεινε ακόμα μέχρι τον επόμενο Υπουργό Παιδείας.
    Θα μας τον ονοματήσει απόψε ο Βάταλος.

    Και ιδού:

    138:

    >και ημείς απηγοητεύθημεν για την μή υπουργοποίηση του κ. Σαραντάκου, μετά το αναμενόμενο σουτάρισμα του άθεου ψάλτη Νίκου Φίλη. Ωστόσο […] ο Αλέξιος θα αναγκαστεί συντόμως να καταφύγει στην σώφρονα λύση του κ. Σαραντάκου

  140. gpoint said

    # 138-3

    Σε προκαλώ ρε ! Επανέλα !

  141. gpoint said

    Το time κυκλοφόρησε με εξώφυλλο να δείνει τους Τραμπ και Χίλαρυ να κρατού ένα πλακάτ που γράφει «the end is near»… παρακαλούνται οι φωτοσοπάδες του ιστολογίου να φιάξουν ένα ανάλογο με τους Κούλη και Αλέξη (ει δυνατόν αγκαλιά) που να γράφει «το τέλος έφτασε !»

  142. Γιάννης Κουβάτσος said

    Βάταλε, περίμενα από σένα να γνωρίζεις καλύτερα τα χουντικά ζητήματα. Δεν έχεις υπόψη σου πως οι λογοκριτές της ήταν ηλίθιοι και αγράμματοι και θεωρούσαν π.χ. τα βιβλία του Ντοστογέφσκι και του Τουργκένιεφ κομμουνιστικά, επειδή οι συγγραφείς τους ήταν Ρώσοι; Ήταν δυνατόν, λοιπόν, να αντιληφθούν ότι η «Φαύστα» είναι σατιρικό έργο; Γι’ αυτούς ήταν απλώς μια ιστορία για ένα κοριτσάκι που το ‘φαγε καρχαρίας. Αν τώρα το κοριτσάκι το έλεγαν Ελευθερία και τον καρχαρία Γιώργο ,ε, μπορεί και να ψυλλιάζονταν τίποτα.
    Επίσης, παρατηρώ ότι αποκαλείς επανειλημμένως μακαριστό τον Μποστ. Θα σε ρωτήσω ευθέως: Βάταλε, είσαι κρυπτοχριστιανούλης;

  143. spatholouro said

    Κάποια σχέση πρέπει νάχει και τούτο:

  144. Γιάννης Κουβάτσος said

    Η αποπομπή του Φίλη έχει μόνο συμβολική σημασία, όχι ουσιαστική. Συμβολίζει την δύναμη της Εκκλησίας, που για πολλοστή φορά έτριψε τη μούρη της πολιτείας στο χώμα. Πρακτικά δεν αλλάζει κάτι. Όταν το δημόσιο σχολείο είναι παντελώς απαξιωμένο από όλες ανεξαιρέτως τις μνημονιακές κυβερνήσεις, όταν ο δήμος Αθηναίων αποφασίζει και διατάσσει τα υπό την δικαιοδοσία του σχολεία να καλύψουν τις λειτουργικές ανάγκες τους, από την αγορά χαρτιών υγείας και ειδών καθαριότητας μέχρι τη συντήρηση και την επισκευή φωτοτυπικών μηχανημάτων και ηλεκτρονικών υπολογιστών, με 150 ευρώ μηνιαίως, όταν οι εκπαιδευτικοί, για να κάνουμε στοιχειωδώς τη δουλειά μας, βάζουμε το χέρι στη ρηχή μας τσέπη, ε, όσο νοιάζει τον άνεργο και τον φτωχοσυνταξιούχο ποιος είναι υπουργός Πολιτισμού, τόσο νοιάζει κι εμάς ποιος στρογγυλοκάθεται στον θώκο του υπουργείου Παιδείας.

  145. cronopiusa said

    Οι στόχοι της ακροδεξιάς στροφής του Ιερώνυμου

    Μία ταπεινωτική ήττα

  146. sarant said

    Kαλημέρα!

    144 Πρέπει να δημοσιεύτηκε το 1960 ή 1961.

  147. cronopiusa said

    Estrella Morente – Que Llegue el Domingo (Bulería) Ας έρθει η Κυριακή…

    Kαλή σας μέρα!

  148. spatholouro said

    Και το σκιτσάκι αυτό κολλάει στο του #144:

    http://www.remaliaclub.gr/forum/showthread.php?t=746

  149. gpoint said

    # 144

    Ευγε !

  150. nikiplos said

    @133, Αγαπητή Βάγια δεν έχω ίδια αντίληψη περί των καρχαριών, πέρα από τα … ενυδρεία. Όσα γνωρίζω είναι από διηγήσεις του ψαρά παππού μου, που εργάστηκε σε καΐκια και ως ιχθυέμπορος. Έχω φάει μικρό καρχαριάκι – το οποίο σαφώς ξεχώριζαν από τον γαλέο οι ψαράδες- όπου μου είχε κάνει εντύπωση ότι έκοβε στεγνά και σαν βούτυρο το καρότο η νεκρή του οδοντοστοιχία με μια απλό χαλαρή κίνηση του κεφαλιού. Οι Σμπριλιοί – εμείς τους τονίζουμε στη λήγουσα – δεν φημίζονται για επιθετικοί, κι αυτό από διηγήσεις το γνωρίζω. Από μνήμης θυμάμαι ότι οι λευκοί καρχαρίες είναι οι επικίνδυνοι παρά οι υπόλοιποι, κυρίως λόγω του μεγέθους των… Ετυμολογικά το σμπριλιός, φαίνεται ότι προέρχεται από το ιταλικό sbrigliare, όπως άλλωστε και πολλά ονόματα ψαριών…

  151. Πέπε said

    Πάντως η Φαύστα έχει πολλές λογοτεχνικές αναφορές, που όλες καταφέρνουν να βγάλουν πολύ γέλιο. Να αναφέρω δύο, τόσο εξόφθαλμες ώστε τις έπιασα ακόμη κι εγώ:

    1. Γιατί ενώ όλα τα άλλα πρόσωπα του έργου έχουν συνηθισμένα ελληνικά ονόματα (Ελένη, Γιάννης, Μαριάνθη…), η ηρωίδα ακούει στο βαρύγδουπο λατινοπρεπές Φαύστα;

    Κατά τη γνώμη μου, για να θυμίζει έργα όπως τα βυζαντινά έμμετρα μυθιστορήματα (Λίβιστρος και Ροδάμνη, Βέλθανδρος και Χρυσάντζα κ.τ.ό.).

    2. Αρχή αρχή του έργου η Φαύστα, μόνη της στο σαλόνι, ακούει να χτυπάει η πόρτα. Επί μια σελίδα αναρωτιέται: «Ποιος να είναι; Μήπως φτωχός ζητιάνος; Κι αν είναι κανείς δολοφόνος; Ας μαζέψω το θάρρος μου. Ή μήπως καλύτερα όχι; …»

    Εμένα μου φέρνει πολύ στο Κοράκι του Πόε. Κι εκεί, στην αρχή, κάποιος χτυπάει το τζάμι κι ο ήρωας από μέσα αναλώνεται επί ώρα σε παρόμοιες υποθέσεις.

  152. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    112 – «Ο Τσιπραδόρ έχει χάσει τελείως την μπάλα.» Δεν την είχε ποτέ στην κατοχή του, γι΄αυτό αν είχε λίγη αριστερή αξιοπρέπεια, θα έπρεπε να παραιτηθεί τον Απρίλιο του 15, αλλά προτίμησε να γίνει το παιδάκι που μαζεύει την μπάλα στα άουτ.

    115 – «Ξέρει κανείς ποιός είναι ο Γεώργιος Βασιλειάδης που μπήκε στη θέση του Κοντονή ;» Γιατί έχει σημασία; έτσι κι αλλιώς άλλος αποφασίζει, οι υπουργοί είναι για να υπογράφουν, όποιος δεν υπακούει, πάει σπίτι του, εκτός από τους αξιοπρεπείς που προλαβαίνουν να παραιτηθούν.

    131 – «Απογοητεύτηκα βαθύτατα από την απομάκρυνση του Νίκου Φίλη.»
    Γιατί τι περίμενες να γίνει; Έστω και αργά, δεν είναι κακό να δείς την πραγματικότητα. Τα σημαντικά υπουργεία, ανέκαθεν τα έδιναν σε βλάκες και υποτακτικούς, σε περίπτωση «λάθους» η διόρθωση είναι άμεση στον πρώτο ανασχηματισμό. Η άποψή μου, είναι πως το υπουργείο παιδείας, είναι το ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ απ΄όλα, γι΄αυτό έγινε υπουργός σ΄αυτό μέχρι κι ο ΓΑΠ.

    133 – «Όσο για τους καρχαρίες, μου δημιουργήθηκε η εξής απορία: όλα τα περιστατικά που αναφέρονται είναι πολύ παλιά. Τώρα τι γίνεται και δεν αναφέρονται τέτοια περιστατικά; Έχουν εξαφανισθεί οι καρχαρίες από τη Μεσόγειο; Έχουν εξαφανισθεί οι συνθήκες που τους έκαναν να επιτίθενται, όπως οργανικά υπολείμματα και αίματα στη θάλασσα;»
    Στο Αιγαίο είναι ελάχιστοι οι επικίνδυνοι καρχαρίες όπως οι λευκοί, ενώ οι ταύροι και οι τίγρεις που είναι οι πιο επικίνδυνοι δεν υπάρχουν. Ένα άλλο στοιχείο, είναι ότι το κατ΄εξοχήν ενδυαίτημα του λευκού καρχαρία οι φώκιες, είναι λιγοστές στο Αιγαίο οπότε ανάλογος είναι και ο πληθυσμός τους. Το βασικώτερο, είναι ότι στην Ελάδα δεν υπάρχουν μεγάλα κύματα για σέρφ, άρα δεν υπάρχουν σέρφερ, ούτε οι ανάλογες σανίδες, που στο καρχαρία από τον βυθό μοιάζουν με φώκιες, δηλαδή το φαγητό του. Τον άνθρωπο μετά την επίθεση, τον δαγκώνει για να δοκιμάσει, και ελάχιστες φορές τον τρώει γιατί του είναι άνοστος, αλλά στην αναβροχιά, καλό είναι και το χαλάζι.
    Γενικά μιλώντας, η Ελλάδα είναι από τους ελάχιστους πλέον παραδείσους στον πλανήτη, και οι θάλασσές της, οι πλέον ακίνδυνες. Αυτά από έναν εν ενεργεία παλίο ψαροντουφεκά, αλλά κυρίως δύτη που αγαπάει την θάλασσα.

    137 – Ζωγράφισες.🙂🙂🙂

  153. Ο καρχαρίας στο Κερατσίνι, λέει, είχε ακολουθήσει τα οργανικά απορρίματα του Έκτου Στόλου ή εν πάση περιπτώσει κάποιων αμερικάνικων πλοίων που ήρθαν από τη Μεσόγειο.

  154. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    146 β – Ηττάσαι όταν μάχεσαι τον εχθρό, όχι όταν συνεργάζεσαι μαζί του, άρα ο Τσίπρας νίκησε, η όποια ταπεινωτική ήττα, είναι γι΄αυτούς που το πίστεψαν, αλλά αυτοί δεν έχουν κανένα πρόβλημα, είναι μαθημένοι στις ήττες γιατί πάντα πίστευαν σε κάποιον για να αλλάξει τα πράγματα προς το καλύτερο, και πάντα πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο, αλλά αυτοί ΕΚΕΙ, βράχοι πίστεως, βλέπεις η καλύτερη εφεύρεση της οικονομικής ελίτ, η ελπίδα, πεθαίνει πάντα τελευταία.
    Για πολλά χρόνια, είχα ένα βιβλιαράκι που είχε κάποια τέστ για την αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση (δεν ξέρω αν κυκλοφορεί ακόμα, ή κάποιο παρεμφερές) στα πάνω από 500 άτομα που το είχαν κάνει, τα αποτελέσματα ήταν ΤΡΑΓΙΚΑ, πάνω από το 90% είχαν μέτρια ή κακή εκτίμηση για τον εαυτό τους, και η μεγάλη μου έκπληξη, ήταν που αντιθέτως με την αυτοπεποίθηση, το ποσοστό δεν άλλαζε στους πλούσιους.
    Αν δεν πιστεύεις στον εαυτό σου, θα πρέπει κάπου να πιστεύεις, αν δεν ανήκεις σε σένα, θα πρέπει κάπου να ενταχθείς για να ανήκεις κάπου, αν δεν είσαι αρχηγός του εαυτού σου, σε κάποιον αρχηγό θα υπακούς.
    Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΞΕ ΓΕΛΑΣΕ, ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΑΦΗΣΕΙ ΣΤΗΝ ΤΥΧΗ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΛΙΤ.

  155. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    154 – Κάπως έτσι βρέθηκαν οι λευκοί στην Μεσόγειο και στο Αιγαίο, ειδικά μετά την διάνοιξη της διώρυγας του Σουέζ, όμως το φαϊ στα σχετικά ρηχά, είναι λίγο, και μένουν στα βαθιά για κυνήγι.

  156. sarant said

    152 Ως προς τον τίτλο, παίζει και η Φαύστα του Βερναρδάκη σαν έμπνευση.
    Το άλλο με το Κοράκι ακούγεται ενδιαφέρον.

  157. gpoint said

    # 142

    Ευχαριστώ τον Alexis για την ανταπόκριση του

    Προέκυψε αυτό (ελπίζω να βγει αυτό που θέλω γιατί στα κομπιουτερικά δεν… )

  158. gpoint said

    κι αυτό (1 σε 2)

  159. Βάγια said

    151
    Κι εγώ ξέρω για καρχαρίες μόνο από βιβλία, θαλάσσιας βιολογίας (τα οποία λένε πράγματι ότι ο λευκός είναι ο πιο επικίνδυνος και επιθετικός) και αυτό του Ποταμιάνου με τα ονόματα των ψαριών. Α, κι έχω δει καρχαρία στο ενυδρείο της Βαρκελώνης. Ευτυχώς (!) κι εμένα αυτή είναι η μόνη μου επαφή με το ψάρι αυτό. Δεν ήξερα ότι η λέξη σμπρίλιος/σμπριλιός προέρχεται από τα ιταλικά!
    Σ’ ευχαριστώ για την απάντηση!

  160. 157 Αν θυμάμαι καλά, ο Βερναρδάκης αναφέρεται και στις σκηνικές οδηγίες του ίδιου του Μποστ («ερμηνεία στομφώδης, εποχής Βερναρδάκη» ή κάπως έτσι)

  161. Γιάννης Κουβάτσος said

    161. «Ύφος, παράστημα και πόζες εποχής Βερναρδάκη…»

  162. w2016blog said

    153
    @Λαμπρος

    «είναι ότι το κατ΄εξοχήν ενδυαίτημα του λευκού καρχαρία οι φώκιες, είναι λιγοστές στο Αιγαίο .»
    Τα μαργαριτάρια όμως άφθονα,ε;🙂

  163. 162 Α γεια σου, αυτό! Όπως παρατήρησε και ο Βάταλος (που βιάζεται να με βγάλει στη σύνταξη…) γράφω από μνήμης εδώ😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: